Close

A tot Z boek tag

goannelies4 Comments

De zinnen stromen even wat moeilijker uit mijn digitale pen, maar dan zijn er gelukkig nog altijd van die goede oude tags. Ik zag er eentje bij Irene, die terug op haar vertrouwde stek blogt, en zij haalde de mosterd bij Sas.

Lezen is mijn grootste en meest stabiele hobby, dus ik vond dit meteen een hele fijne tag om in te vullen. Waar mogelijk geef ik zowel de Engels als Nederlandse titel van het boek mee.

A • auteur waarvan je het meest boeken las
Logischerwijs een auteur waar ik een serie van uit las. Ik las volgens mij al zo’n 14 boeken van Bernard Cornwell (The Last Kingdom serie + 1 standalone) en 9 boeken van Diana Gabaldon (Outlander) en ook ooit alle boeken van Jane Austen (dat zijn er 7 denk ik). Ik lees verder eigenlijk wel divers qua auteurs en grijp ook vaak naar een nieuwe naam.

B • beste vervolg
Het tweede Outlander boek Dragonfly in amber (Terugkeer naar Inverness) vond ik echt wel beter dan het eerste boek. En ook The city of tears (Stad van Tranen) van Kate Mosse is deel 2 in de Joubert chronicles en mijn favoriet. Verder vind ik het tweede boek vaak het minste boek in bv. een trilogie aangezien het dan aanvoelt als een tussenboek.

C • currently reading
A marriage of lions van Elizabeth Chadwick (net begonnen!) en The devil’s slave van Tracy Bornam als treinboek op mijn Kindle.

D • drankje dat bij lezen hoort
Ik drink eigenlijk niet per se iets tijdens het lezen. Dus ik zou zeggen water of een ice teake ofzo.

E • e-reader of fysiek boek
Beiden! Ik was sceptisch over een e-reader maar sinds ik mijn Kindle heb, kan ik niet meer zonder. Ik heb plots toegang tot heel wat boeken die in België niet in de winkel of de bib terechtkomen. En je sleurt veel minder mee. Dus ik lees eigenlijk standaard één fysiek boek en één e-boek door elkaar.

F • fictief personage dat je zou gedatet hebben vroeger
Ik lees weinig romance en de mannen in historische boeken zijn meestal niet zo sympathiek, haha.

G • goed boek dat je eerst niet aansprak, maar dat je dan toch een kans gaf
Heel vaak zijn dit boeken uit mijn comfort zone. Elif Shafak was echt een ontdekking. Ik was ook eerst niet zeker van The longest exile toen ik het ontving als recensie-exemplaar maar ik vond dat een heel goed boek. En ik heb lang gewacht met Hamnet te lezen door de verschillende gemengde reviews, maar ik vond dat best een goed boek.

En dan zijn er altijd die gehypte boeken waar ik soms wat schrik van heb bv. ‘De zeven zussen’, ‘Al het blauw van de hemel’, ‘Waar de rivierkreeften zingen’… maar ik geef ze dan toch meestal wel een keer een kans. Met gemengd succes, maar dat maakt niet zo uit, er zitten soms ook echt pareltjes tussen.

H • hemelse vondst
Het nogal feministische Griekse mythe hervertellingsgenre (dat is niet echt een woord besef ik, maar hoe noem je het anders?) brengt ons letterlijk tot bij de Goden in Olympus dus dat durf ik hemels noemen. Het genre heeft ook echt terug mijn liefde voor ‘de ouden’ (Grieken en Romeinen) tot leven gebracht.

I • ingrijpend/interessant moment in je lezend leven

  • Toen ik rond mijn 20ste terug ben beginnen lezen, na jaren gestopt te zijn omdat we in het middelbaar verschrikkelijke Hollandse romans moesten lezen (denk Tommy Wieringa en Remco Campert – niets voor mijn 16-jarige Vlaamse zelf).
  • Het kopen van mijn e-reader viel ook samen met de opstart van mijn boekenblog en via mijn blog en de community heb ik al veel goede boeken leren kennen.
  • De ontdekking van The Waterstones in Piccadilly in Londen (hun grootste winkel). Het is de enige boekenwinkel waar mijn genre – Europese historische fictie – een eigen afdeling heeft en een enorm assortiment. Ik voel me als een kind in de snoepwinkel. In mijn bib heeft historische fictie ook lang een eigen schap gehad, maar dat is een paar jaar geleden afgeschaft en nu is het zoeken tussen de immense hoeveelheid romans.
  • Ook gewoon dat lezen tegenwoordig echt terug een hippe hobby is en dat ik wel best wat mensen ken om mee over boeken te praten.

J • juist uitgelezen
The smallest man van Frances Quinn. Vijf sterren! Fantastisch boek en Quinn is één van mijn nieuwste favoriete auteurs geworden.

K • kakboeken (soort boeken die je nooit (meer) zou lezen)
Van die bouquetrommanetjes, of eender welk boek met een zware romance. Horror lees ik ook nooit en ik zie wel vaak de clue in een detective aankomen. Maar die lees ik soms toch nog wel hoor ;).

L • langste boek dat je hebt gelezen
Hiervoor heb ik even in mijn Goodreads statistieken moeten duiken, maar dat zou The fiery cross (Het vlammende kruis) van Diana Gabaldon zijn (meer dan 1400+ pagina’s), het vierde boek uit de Outlander serie (en dat zijn altijd dikke boeken!).

M • mega boekenkater door
Ik wissel mijn genres en types boeken wel echt goed af om katers te voorkomen. Ik heb dit vooral bij dikke boeken waardoor ik vaak dagen tot weken met personages heb doorgebracht waardoor het vreemd is om een ander boek te beginnen bv. de boeken van Ken Follett, Het achtste leven, een Outlanderboek…

Ik kan ook nooit op dezelfde dag een nieuw boek beginnen. Er moet een soort afscheiding in tijd zijn tussen het uitlezen van één boek en het starten van een volgend boek. Ben ik raar?

N • nooit genoeg boekenkasten! Aantal boekenkasten in je huis
0. Sinds de verhuis hebben wij dus nog steeds geen boekenkast waardoor alle boeken rondslingeren in kasten waar nog een beetje plaats is en nog steeds in dozen, helaas. Ik vind dat zelf heel jammer. Eén van de zaken waar we binnenkort werk van gaan maken.

O • onverslaanbare favoriet: hoe boek dat je het vaakst herlas
Ik herlees eigenlijk zelden. Als kind was ik fan van de boeken van Patrick Lagrou (o.a. bekend van ‘Het dolfijnenkind’) en die boeken heb ik wel vaak herlezen.

P • plaats waar je het liefste leest
In de zon in een ligbed in de tuin (of de wellness). En anders: in de zetel.

Q • quote die je onthouden of bewaard hebt
Ik kan eigenlijk niet meteen een quote bedenken. Er zijn vaak zinnen die me aan het denken zetten, maar ik schrijf ze niet op ofzo. Lezen gaat net om je in de schoenen van anderen te zetten en daardoor op een andere manier naar de wereld en je eigen leven te kijken. Dus elk boek brengt daar op zijn manier aan bij en doet je nadenken over dingen.

R • rampzalige tegenvaller
Ik hou niet zo van die dark academia boeken blijkbaar dus toen ik jaren geleden ‘De verborgen geschiedenis‘ van Donna Tartt las, snapte ik echt niet wat je daar goed aan kan vinden. Dat was wel echt één van mijn meest teleurstellende leeservaringen denk ik (ik ken echt veel mensen van die dit een lievelingsboek is). Daarnaast heb ik elk jaar wel een paar boeken die tegenvallen, zo gaat dat hé, meestal niet rampzalig.

S • serie die je begonnen bent en nog graag wil uitlezen
Ik las recent heel wat series uit. Maar de laatste Matthew Shardlake van S.J. Sansom moet ik nog steeds lezen, de auteur is ondertussen gestorven dus ik vind het wat moeilijk om eraan te beginnen ofzo wetende dat dit het laatste boek is en dat het niet meer verdergaat. Verder ben ik dus redelijk goed ‘bij’ met series lezen.

T • top 5 van je favoriete boeken
Dit vind ik redelijk onmogelijk, ik ga gewoon vijf boeken geven waar ik van genoten heb en die misschien niet zo bekend zijn:

Ik denk dat bovenstaande vijf boeken mijn smaak goed samenvatten: allen historisch maar met andere accenten (Griekse mythe, kunst, gothic en met sterke vrouwelijke personages).

U • uberfan van
Enkele auteurs waarvan ik elk boek lees: Tatiana De Rosnay, Elizabeth Fremantle, Frances Quinn, Nathalie Haynes, Sarah Dunant, Emilia Hart en Joanna Hickson.

V • vol spanning aan het uitkijken naar deze release
‘Bouddica’s daughter’ van Elodie Harper is net uit en ik ben benieuwd om te zien of ze het kan blijven waarmaken. Ook ‘Circle of days,’ de nieuwe Ken Follett wil ik graag kopen. En er is na jaren wachten eindelijk een nieuwe Sarah Dunant (‘The marchesa’). Robert Harris komt volgend jaar met een boek over de Romein ‘Agrippa’ en in 2026 komen er nog heel wat boeken van andere favoriete auteurs uit (o.a. Frances Quinn, Jennifer Saint, Joanna Hickson, Anne ‘O Brien…).

W • werkelijk verschrikkelijke boekige gewoonte
Oei, ik kan niet meteen op iets komen? Ik gebruik braaf bladwijzers, eet nooit tijdens het lezen en probeer de kaft zo weinig mogelijk stuk te maken. Ik denk dat ik een brave lezer ben eigenlijk.

X • x geeft de plaats aan: ga naar je boekenkast, kies een plank en kies het 24ste boek
Ik heb dus geen boekenkast. Maar ik heb vanuit mijn zetel zicht op ‘The glass maker‘ van Tracy Chevalier (nog een favoriete auteur trouwens) en ‘The flames‘ van Sophie Haydock. Twee boeken die ik in juni in Wenen kocht en die nog steeds geen plaats in een kast of doos hebben gekregen. Oeps!

Y • yay! Laatste nieuw gekochte boek
Fysiek: Sinners van Elizabeth Fremantle in The Hatchards in Londen, vlak aan de Eurostar terminal in St. Pancras station. We waren wat te vroeg voor de trein na onze vakantie in de Cotswolds.

E-book: vorige week kocht ik The devil’s slave (ben ik nu aan het lezen), The first man in Rome en The lost passenger.

Z • zzz… Laatste boek waarvoor je ’s nachts te lang wakker bleef
Ik slaap te graag om mijn slaap voor een boek te laten en als ik echt moe ben kan ik ook niet goed lezen. Ik lees ook niet zo vaak spannende boeken dus ik kan een boek wel makkelijk wegleggen eigenlijk.

Herken jij bepaalde zaken? Laat het zeker weten als je de tag ook hebt ingevuld!

Het wiel en de rat

goannelies8 Comments

Het gaat me nooit gebeuren dacht de twintiger in mij. Ik zoek me een job met impact, een paar leuke hobby’s en voel me niet schuldig als ik rust neem. Fast forward zo’n dikke 10 jaar later. Ik jaag me op in iets terwijl ik denk ‘heb ik nu weer hoofdpijn?’ en al zuchtend vooruitblik op vanavond want dan heb ik niet veel tijd tussen eten op tafel krijgen en mijn volgende afspraak. Ik zou graag wat langer slapen want ik voel me moe, maar tegelijk wil ik op tijd achter mijn scherm zitten want er zijn nog zoveel werk to do’s. En waarom ben ik me nu eigenlijk aan het opjagen? En waarom doet iedereen rondom me exact hetzelfde?

Het is gebeurd: ik zit in de rat race, en eigenlijk wist ik dat al lang. Belgen zijn koplopers in zich opjagen: in het verkeer, op het perron als de trein weer niet komt, op het werk, in ons sociaal leven en dan heb ik nog geen kinderen.

En met de komst van de herfst valt dat het meeste op. Waar de natuur ons vraagt om te verstillen, blijven wij aanstaan. Terwijl we minder zonlicht binnenkrijgen en er allerlei virussen rondwaaien. Geen recept voor succes.

En voor je je zorgen begint te maken. Er zijn duidelijke redenen waarom ik vandaag meer moeite heb dan anders met de rust te vinden. Ik spring al enkele maanden in voor een collega in zwangerschapsverlof (in november is ze terug!) en we zitten momenteel in de drukste periode van het jaar, ik ben herstellende van het CMV-virus en ik had de laatste weken iets minder rustige avonden thuis dan normaal. Doe daar nog hormonen bij en dan weet je dat mijn lontje de afgelopen week wel heel kort was.

Maar ik vind het wel beangstigend. Hoe dit systeem zoveel energie uit mensen kan zuigen. Hoe we de signalen van ons lichaam zo kunnen negeren. Hoe moeilijk het soms lijkt om even een stap terug te zetten. De droom lonkt om naar een huisje in de natuur ver weg van alles en iedereen te trekken. En tegelijk zou een half uur wandelen in de natuur misschien wel meer deugd doen.

‘Waar zijn we eigenlijk allemaal mee bezig?’ is een gedachte die wel heel vaak door mijn hoofd gaat. Volgende week wordt nog een pittige qua werk en afspraken – daar kan ik helaas niet onderuit – dus zal ik het vooral van die kleine rustpuntjes moeten hebben, maar daarna wordt het tijd om wat meer in die herstmodus van verstilling te raken. Hoe ik dat ga doen? Nog geen idee, maar de intentie is er.

Hoe ga jij om met de rat race/herfstdrukte? Heb je tips?

Porto #2: Van Sao Bento via Palacio Da Bolsa tot de Sao Francisco kerk

goannelies4 Comments

In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.

Na op de eerste dag onze wijk Bonfim te verkennen, maakten we ons op voor het historische centrum. Meer bepaald Ribeira & Vila Nova De Gaia, beide zijdes van de oevers van de Douro met de ponte Luis I centraal. Te veel om in één keer te laten zien, dus beginnen we vandaag aan het Sao Bento station.

Toen wij er waren, lag het plein voor het stationsgebouw open door werken dus kwam de enorme voorgevel wat minder tot zijn recht. Sao Bento is het belangrijkste treinstation van de stad, je kan van hieruit ook heel wat dagtrips doen (o.a. naar Guimaraes of Braga).

Het is ook één van de mooiste treinstations binnenin door de blauwe azulejos en glas-in-loodramen. Het zouden zo’n 20.000 tegels zijn in totaal en ze representeren verschillende belangrijke oorlogen. Ik vond vooral ook de stoomtreinen en andere kleine details heel mooi, net als de lichtinval door de ramen.

Links: Time Out Market. Rechts: street art van een kat in de Rua das Flores

Ook leuk: om de hoek van het station vind je de Time Out market, een overdekte markt waar je street food kraampjes kan vinden en zowel binnen als buiten heel wat zitplaatsen hebt. Ideaal voor een lunch of een uitgebreid aperitief.

Rua das Flores

Van aan het station kan je de Rua das Flores afwandelen, één van de meest gezellige straten met allerlei winkels en restaurants. Spring bijvoorbeeld binnen bij Fabrica De Nata voor wat verse pasteis de nata. Op het einde van de straat vind je een gezellig pleintje waar vaak een straatartiest staat te spelen. Aan de overkant vind je het Palacio des artes waar je op de eerste verdieping een leuk arty marktje vindt.

Een goede lunchspot is Puro4050 aan het pleintje op het einde van de Rua das Floras. Ze hebben allerlei heerlijke kleine hapjes en serveren daarnaast ook goede pasta’s en andere hoofdgerechten. Zie het als een soort fusion Italiaans meets Portugees. Echt één van de beste maaltijden van de vakantie. Ze hebben ook nog een tweede restaurant in de straat, Cantina 32.

Nog wat verder naar beneden kom je uit in een klein park met enerzijds de Mercado Ferreira Borges en anderzijds het Palacio Da Bolsa.

De enorme rode markthal is opgetrokken uit glas en ijzer en je vindt er binnen een arts & craft markt. Heel gezellig om door te wandelen en je kan er ook iets drinken.

Het neoclassicistische Palacio da Bolsa is wel echt een attractie op zich. Je kan er enkel binnen via een begeleide tour van drie kwartier. Een begeleide tour kost 12 euro per persoon.

Tickets kan je zowel op voorhand boeken via de website, als ter plaatse aan de balie. Via de website geven ze maar een deel van de tickets vrij. Dat merkten wij omdat we tickets voor de Portugese tour online hadden gekocht aangezien de Engelse tour uitverkocht was, tot we aan de balie stonden en er nog veel plaats vrij was voor de Engelse tour. Helaas konden we niet gratis wisselen van taal (we begrepen echt niet waarom), maar we kochten dan maar nieuwe Engelse tickets om er toch iets van te verstaan.

Ondanks dit verhaal, wil ik zo’n tour echt wel aanraden als één van de topdingen om in Porto te doen. Het Palacio da Bolsa is niet voor niets uitgeroepen tot Unesco Werelderfgoed. Het is een immens mooi gebouw langs binnen en vrees niet voor een zware geschiedkundige tour. Je krijgt vooral uitleg over het gebruik van de ruimtes, vroeger en nu. Het beursgebouw heeft niet langer een commerciële handelsfunctie maar doet vandaag dienst als conferentie- en evenementenlocatie (dus vandaar dat je er niet zomaar mag rondlopen).

Bij de binnenkomst kom je meteen uit in de prachtige Hal der Naties met glazen koepel en de wapenschilden van de landen waar Portugal in de 19de eeuw handelsrelaties mee onderhield. Ook België is van de partij.

Ook de vloer is prachtig, met gekleurde tegels en het licht geeft via de glazen koepel een mooi effect.

Daarnaast is er een immense neoclassicistische traphal en enkele kamers die werden gebruikt voor de handelsrelaties. Steeds rijkelijk gedecoreerd met schilderijen, houtwerk en unieke vloeren.

De handelsrechtbank

Maar de blikvanger is de Arabische zaal in Moorse stijl met een enorme hoeveelheid bladgoud en mudejar-elementen (golvende, bloemige en geometrische patronen). Je weet niet waar eerst kijken in deze ruimte.

Om de hoek van het palacio da Bolsa vind je de Igreja de Sao Francisco, de fransicanerkerk van de stad. Ooit gebouwd in gotische stijl, maar binnenin volledig omgezet naar barok. Voor 10 euro per persoon mag je de kerk binnen met audiogids en er hoort ook een museum bij.

Buitenkant van de kerk, rechts is de sobere ingang en pas binnen heb je zicht op hoe immens deze kerk is.

Binnen mag je geen foto’s nemen dus ik kan niets tonen. Maar ik herinner het me nog goed: elke millimeter van de kerk zit onder het bladgoud en barokke ornamenten. Ik heb in het zuiden al veel overdreven barok gezien, maar dit overtreft alles. Er zijn heel veel zijkapellen met een eigen altaarstuk. Ze waren er ook eentje aan het restaureren, wat wel interessant was om te zien.

Kijk, you love it or you hate it. Ik vind dit soort barok té, maar kan het ambachtswerk wel appreciëren en deze stijl hoort nu eenmaal bij het nog steeds katholieke zuiden. Het is een ervaring, deze kerk. Dus oordeel vooral zelf als je er bent ;).

Hierna sta je aan de oever van de Douro, met zicht op de Portohuizen van Vila Nova de Gaia en natuurlijk de brug. Maar die overkant is voor een volgende keer.

Wat is jouw favoriete zuiderse citytrip?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

September

goannelies6 Comments

Net als veel mensen heb ik vaak een haat-liefde verhouding met september. Niet omdat de verplichtingen weer groter worden, dat valt best mee zonder schoolgaande kinderen denk ik, en ik hou wel wat van structuur en dingen die vooruit gaan. Maar september luidt de herfst in en het is toch altijd weer even wennen ofzo. Maar als ik terug kijk op de afgelopen maand, dan was deze september zo erg nog niet ;).

De maand begon rustig, maar de weergoden waren me nog goedgezind. Dus werden er nog ijsjes gegeten en boeken gelezen op het terras. En de vrouwenkoers kwam nog eens naar Leuven, hoera!

Voor het derde jaar op rij ondersteunden we de website van Open Monumentendag (en dat doen we ook nog de volgende drie jaar, hoera!). Dus na een spannende voormiddag trokken we naar de gaststad van dit jaar: Antwerpen. Het thema daar was heilige huisjes, dus liepen we vooral binnen bij wat verborgen kapelletjes, kerken, Hotel Belmont en KU Leuven Campus Opera.

’s Avonds gingen we nog mezze eten met een vriendin bij Yalla, Yalla (lekker!). Ik ging ook nog eens langs bij El Sombrero in Leuven. Op het werk vielen dan eindelijk enkele mooie (en soms grote) offertes die ik voor de zomer had gemaakt (het is deze periode altijd nog langer wachten op feedback, amai!). Dus de agenda van het najaar zit goedgevuld.

Toen de regen eraan kwam, doken we de cinema in voor de Downton Abbey film. Een prachtig afscheid van de serie.

De laatste week was ik eerst een paar dagen alleen thuis omdat het lief al naar Lissabon was vertrokken voor een conferentie. De danslessen zijn wel weer gestart, dus ik heb niet echt veel alleen thuis gezeten ;). Ik vloog op donderdag naar de Portugese hoofdstad. Het was de week van de problemen met het elektronische systeem op Brussels Airport en ik heb het geweten want na een superlange manuele boarding stonden we ook nog een uur stil op het tarmak.

Links: Miradouro Santa Lucia. Rechts: Jardim Botanico.

Ik was in 2018 al eens in Lissabon, maar voor het lief was het de eerste keer. Onze drie dagen in de stad waren dus een goede mix van de toeristische hoogtepunten en een paar musea. Lissabon is blijkbaar het mekka van de hedendaagse kunst, zoveel mooie musea daar!

Links: MAAT Central. Rechts: MAC/CCB in Belem.

En we gingen naar het azulejo (Portugese tegels) museum en het was echt een fijn museum (wel druk in het weekend). Ik heb genoten: de zon scheen er nog (al hadden we een dag veel wind en regen), het uitzicht over de rode daken, pasteis de nata en al dat andere lekkere eten <3.

Links: we sliepen vlakbij Praca do Comércio. Rechts: Museu Nacional do Azulejo

Na drie dagen vond ik het ook prima om weer terug te vliegen. Lissabon is leuk, maar ik heb het er nu ook wel weer even gezien ofzo. Ik was ontzettend moe van het vele wandelen (en de bijhorende hoogtemeters). En de nieuwe wandelschoenen die ik had gekocht knellen iets te hard dus de blaren waren aanwezig. Op zoek naar nieuwe schoenen dan maar.

Links: Centro de Arte Moderna Gulbenkian (CAM). Rechts: Indisch genieten bij The Oven.

In oktober ga ik dan weer op conferentie naar Barcelona en in november treinen we naar Londen voor Rouleur live. Ik geef het toe: ik leef momenteel van trip naar trip en de herfst/winterdip gaat daardoor heel erg toeslaan. Maar dat negeer ik nog even ;).

Gelezen

Er werd toch ook weer belachelijk veel gelezen in september, zo blijkt :). Ik geef steeds de Engelse titel, met een eventuele vertaling tussen haakjes.

  • The Blue van Nancy Bilyeau, een boek waarin een Geneviève Planché, een jonge Hugenotse vrouw uit London met een wens om kunstenares te worden, op zoek moet naar de formule van het ultieme porseleinblauw. Ik heb veel geleerd over kleuren door dit boek, maar hoewel de setting helemaal mijn ding is, greep de schrijfster me onvoldoende vast. Toch ken ik veel mensen die dit boek geweldig vonden dus oordeel vooral zelf. Het verhaal heeft nog twee vervolgdelen trouwens.
  • River sing me home (Vrij stroomt de rivier) van Eleanor Shearer. Een boek over slavernij in de Caribische eilanden. Rachel gaat op zoek naar haar vijf overlevende kinderen die zijn doorverkocht als slaaf. Het is soms allemaal wat bitterzoet, maar je krijgt een goed idee van de verschillende uitkomsten die er voor een slaaf zijn. Shearer beschrijft vooral zeer goed de omgeving, ik reisde echt met haar mee.
  • No friend to this house van Natalie Haynes (boek is nog maar net uit en moet nog vertaald worden) is haar volgende feministische Griekse mythe hervertelling. Deze keer vertelt ze het verhaal van Jason en Medea. Ik vond Medea fantastisch goed neergezet, maar ik ben zelf geen grote fan van Jason zijn mythe. Ik vond dit dus weer een fantastisch boek, maar ik ben nog veel meer fan van Haynes haar andere boeken. Een must read auteur voor wie houdt van het genre.
  • The librarian Spy (Het geheime archief van Lissabon) van Madeline Martin. Ik trok dus naar Lissabon en ter voorbereiding las ik dit boek waarin de Amerikaanse Ava naar Lissabon vliegt om er kranten uit het bezette gebied te fotograferen. Die kranten worden in Frankrijk rondgebracht door Elaine die bij het verzet zit. Uiteraard zal één verhaallijn hen verbinden. Ik wandelde mee door Lissabon met Ava en dat vond ik wel fijn. Dit boek schuwt de gruwel van de oorlog niet, maar tegelijk snijden Martin haar boeken nooit echt diep ofzo.

Wat heb jij gedaan, gelezen of beleefd in september?

(Noord-)Ierland #9: Crumlin Road Gaol & conflicting stories tour

goannelies4 Comments

In augustus 2023 trokken het lief en ik voor onze zomervakantie niet naar de zon, maar naar (Noord)-Ierland – waar we alle seizoenen meemaakten. Vliegen deden we op Dublin, waar we het even verkenden, om daarna door te reizen naar Belfast om het woelige verleden van Noord-Ierland en de prachtige natuur te ontdekken.

Vandaag is het tijd voor de laatste blogpost over deze vakantie en het is ook meteen de meest serieuze – nu al sorry voor alle tekst :). We verlieten al wandelend het centrum van de stad, richting het westen. Waar het leven veel harder is en je best ook als toerist ’s avonds niet ronddoolt. Maar overdag voelden we ons er volledig veilig. Eerste stop: een oude gevangenis.

Crumlin Road Gaol

Deze gevangenis op Crumlin Road is een Victoriaanse gevangenis uit de 19de eeuw. Het gebouw is ontworpen door Lanyon, dezelfde architect van The Queen’s university. Je kan de gevangenis bezoeken, ofwel met een begeleide tour ofwel op jezelf. Wij deden dat laatste voor 14,50 Pond per persoon.

Je komt eerst in een soort van expokamer met wat achtergrondinformatie en dan kan je een route volgen door de verschillende kamers van de gevangenis met vaak filmpjes, die ook zeer gericht zijn op kinderen.

Ik vond dat de filmpjes het allemaal wat te licht maakten. Crumlin Road Goal was een sterk bewaakte gevangenis waar het leven hard was. Het was één van de eerste gevangenissen waar je als gedetineerden apart in een cel werd opgesloten. Ook vrouwen – bv. suffragettes – en kinderen zijn er ooit opgesloten geweest.

En zes mannen zijn er aan hun eind gekomen tussen 1928 en 1945. Ze werden opgehangen en begraven op het terrein. Al weten we ondertussen dat de meesten van hen potentieel onschuldig waren. Daarom mogen de families de lichamen komen ophalen, maar dat doen ze niet allemaal.

Tijdens The Troubles werden verschillende leden van de IRA hier opgesloten. De bekendste naam is Bobby Sands, die in een andere gevangenis stierf als gevolg van een hongerstaking. Ik had op voorhand gedacht dat deze gevangenis een grotere rol speelde tijdens The Troubles maar dat bleek niet zo te zijn.

The courthouse

De gevangenis is via een ondergrondse tunnel verbonden met het oude gerechtsgebouw zodat gevangenen hun verdict konden gaan aanhoren. Het gerechtsgebouw is een mooi toonbeeld van neoclassicistische architectuur maar ligt er vervallen en verlaten bij na een brand in 2009 (toen was het al even niet meer in gebruik). Het werd nadien opgekocht om er een hotel van te maken, maar in 2020 was er opnieuw een brand (aangestoken?) en momenteel is het voortbestaan van het gebouw dus onzeker. Door de geschiedenis is het uiteraard geen geliefd gebouw bij de buurtbewoners.

Eigenlijk vond ik de tour in de gevangenis wat tegenvallen. Ik had er persoonlijk meer van verwacht. In de buurt is verder niet veel te doen. In de kelder van de gevangenis zit wel een goed restaurant – Cuffs Bar & Grill – waar wij lunchten. Zeker een aanrader!

The conflicting stories tour

Even wat achtergrond:

Tussen grofweg 1968 en 1998 waren er heel wat gewelddadige conflicten en aanslagen in Noord-Ierland tussen Ieren en Britten, oftewel tussen katholieken en protestanten. Een periode die vandaag bekend staat als The Troubles, de Bloody Sunday in Derry is wereldberoemd geworden door het lied van U2. Maar vooral Belfast was het epicentrum van het geweld.

Het Ierse republikeinse leger (de IRA) wierp verschillende bommen op de Engelsen, waarvan verschillende op Shankill Road. Tegelijk had je het Britse leger dat repressailles deed en verschillende mensen in de gevangenis opsloot of ze werden koudweg neergeschoten bij te veel weerstand. Ook staan de Britten bekend als orangisten die ieder jaar de slag bij de Boyne herdenken waarbij William Of Orange (koning van Engeland) de Ieren versloeg en Noord-Ierland zo veroverde. Tijdens die vieringen dagen ze vaak de Ieren echt uit en dat leidt tot schermutselingen.

Meer dan 3.500 mensen lieten het leven tijdens het conflict, en heel veel families werden verscheurd. In 1998 werd het Goede Vrijdag akkoord ondertekend waarmee de vrede was aangebroken. Maar ook nadien waren er nog regelmatig conflicten. In West-Belfast staat een kilometerslange Peace Wall die Ierse en Britse families van elkaar scheidt. Elke avond gaan de verschillende poorten genadeloos dicht, omdat er anders ’s avonds geweld zou uitbreken.

Bon veel geschiedenis dus. Wij keken deze aflevering van Reizen Waes en boekten nadien dezelfde conflicting stories tour die ons in drie uur tijd rond het gebied van de peace wall zou rondleiden. Het eerste anderhalve uur werden we rondgeleid door een Ier, die deel uitmaakt(e) van de IRA. Het laatste anderhalve uur door een conservatieve ex-soldaat van het Britse leger.

Ierse propaganda murals

Tijdens de tour:

We begonnen met de wandeling aan de Ierse kant. In een hoog flatgebouw werden in de jaren ’60 een jongen en een politieagent – in zijn vrije tijd -doodgeschoten door de Britten. Voor onze gids was dit de start van The Troubles en dus uitgelokt door de Britten. De man zelf ontkende dat de IRA in die periode bestond en dat ze pas veel later actief zijn moeten worden. De man sprak nooit over de bommen die zijn gegooid of alle andere aanslagen. Hij had ook zelf in de gevangenis gezeten en deelgenomen aan het conflict.

Zowel aan Ierse als Britse kant worden murals gebruikt voor propaganda. Het is politieke street art. Hier zie je een mural van Bobby Sands. De Ierse katholieke man die aan een hongerstaking stierf in de gevangenis.

Daarna kwamen we dichter bij de Peace Wall waar je ziet dat de huizen hun achtertuinen hebben afgeschermd tegen de bommen die van de andere kant gegooid zouden kunnen worden. De straat brandde in 1969 al eens volledig af.

Nadien liepen we door één van de poorten van de peace wall naar de Britse gids. En die vertelde ons vooral over de verschillende IRA bomaanslagen op Shankill Road. Op twee pubs, op een viswinkel… Er was een hele propagandahoek waar parallellen werden gemaakt tussen IRA en IS, Al Qaida en Hamas.

Hij vertelde ons ook dat de overheid graag de vredesmuur wil afbreken, maar dat de mensen hier dat niet willen. Meer nog: hij is in de jaren ’90 nog verhoogd. Hij gaf daarnaast aan dat hij denkt dat het conflict nog niet ten einde is en dat hij over enkele jaren geen toeristen meer zal kunnen rondleiden omdat er dan terug gevechten zullen zijn. De jeugd wordt opgehitst met van die murals en propaganda en zo wordt haat voor de Ieren letterlijk met de paplepel doorgegeven.

Hier zie je dat het doorzichtige deel van de muur er later bij op is gezet.

Mijn gevoel na deze tour:

Ik vond dit eigenlijk best confronterend. Beide zijdes focusten heel erg op wat de anderen hadden gedaan en hadden geen enkele zelfreflectie. De kinderen gaan hier naar gescheiden scholen omdat de ouders dat zo willen. Bijna alle mensen die hier woonden in de periode van het conflict hebben zelf of via een dierbare wel iets of iemand verloren – en dat kunnen en willen ze nog niet vergeten.

Het is eigenlijk een beetje triest om de muur peace wall te noemen. Want die muur houdt net een conflict in stand. Mensen kijken liever op een metershoge muur, dan dat ze elkaar in de ogen kijken en de hand schudden. Zolang de kinderen die hier opgroeien dit soort verhalen en propaganda meekrijgen kan het conflict nooit opgelost worden. Misschien binnen enkele generaties, wanneer herinneringen vervagen, dat er een oplossing komt. Je kan niet in het verleden blijven leven.

Maar er is ook vooruitgang: de laatste 10 jaar nemen de conflicten aanzienlijk af. De Britse man die zei dat er in een jaar twee terug gevochten zou worden, overdreef, want daar is vandaag nog steeds geen sprake van. Ik hoop dat de mensen daar ooit het principe ‘it starts with me’ in plaats van ‘how can I make this about me?’ gaan hanteren.

Bon, laat dit je dus zeker niet tegenhouden om Belfast te bezoeken. Ik zou zelfs aanraden om een tour boeken. Dit is zo dicht bij België en Nederland en het conflict is nog rauw. Ik heb er heel wat van opgestoken en heb ook weer mijn eigen omgeving en land weten appreciëren.

Dit was het laatste bericht over onze trip naar (Noord-)Ierland. Ik wil graag nog eens terug naar dit mooie eiland en de stad Belfast die toch wel echt een beetje mijn hart heeft veroverd.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over Downton Abbey

goannelies8 Comments

Gisterenavond ging ik voor het eerst in jaren (serieus, ik kan het me niet meer herinneren) naar de bioscoop. Ik ben geen filmliefhebber. En als ik er eentje opzet doe ik dat het liefst thuis in mijn eigen zetel. Maar voor de derde en laatste Downton Abbey film maakte ik graag een uitzondering. Die serie betekent namelijk wel wat voor mij.

Ik ben pas met de serie begonnen wanneer alle zes seizoenen al waren afgelopen. Tijdens één van de eerste lockdowns plaatste VRT alle zes seizoenen op VRTmax. In volle lockdownperiode zat ik thuis, was ik nog hard aan de bouw aan het werken en begon ik op een vrijdagavond aan de eerste aflevering. Die ik trouwens niet zo goed vond.

Maar uit verveling zette ik één van de volgende dagen de tweede aflevering op, en de derde. En het moet tegen aflevering vier of vijf geweest zijn dat ik helemaal in het vooroorlogse Engeland werd meegezogen. Ik spaarde de afleveringen. Ik mocht er maar twee kijken per week. Het vormde een waar hoogtepunt van de week, en dat was nodig want covid was nu niet bepaald een fijne periode. Maar dat lukte niet altijd, soms keek ik er meer.

Als je weet dat ik absoluut geen binge watcher ben en vaak het kijken van series heel ruim spreid, was het best speciaal hoe snel ik door zes seizoenen ben gevlogen. Na een paar seizoenen gekeken te hebben, vertelde ik over de serie tegen het lief. Wij woonden toen nog niet samen.

Hij begon aan seizoen één, terwijl ik midden in het zesde en laatste seizoen zat. Hij ook eerst aflevering per aflevering. Het duurde ook bij hem een paar afleveringen voor hij overstag ging. En hij is wel een binger, dus tegen dat ik de laatste aflevering had gekeken, zat hij al ergens halverwege.

Toen we gingen samenwonen bekeken we de hele serie samen opnieuw. Weliswaar gespreid over de laatste twee jaren. Zo zijn we net niet klaar geraakt met seizoen zes alvorens we die derde film in de cinema zouden gaan kijken.

Is dit nu een oproep om de serie te gaan kijken? Of een pleidooi om Downton tot de allerbeste serie ooit te bestempelen? Neen. Downton was een lichtpuntje in donkere tijden. De humor, de herkenbare personages en de geweldige setting van Highclere Castle en de Cotswolds dorpjes (inspiratie voor onze recente trip? Zijt maar zeker!).

Dat gevoel van tijdens die donkere dagen in 2020 en 2021 een volgende aflevering op te zetten ga ik waarschijnlijk altijd onthouden. En Downton Abbey zal altijd een warm dekentje te zijn om over me te leggen in moeilijke en minder moeilijke tijden. Het is heerlijk om van die kleine comfort things in je leven te integreren.

En die derde film? Die was zeker de moeite voor de echte fans, al is er geen groot plot. Elk personage krijgt een gepast einde. De films zijn altijd een ode geweest aan de serie, die toch wel vele malen beter is nog. Ik moest twee keer een traantje wegpinken. En liep met een dankbaar gevoel de zaal weer uit. Het is goed geweest zo.

Herkenbaar? Heb jij ook zo’n comfortserie of film waar je altijd naar terugkeert?

Een tweede analoog experiment

goannelies8 Comments

In het voorjaar deelde ik een blogpost met lessen over de foto’s die ik liet ontwikkelen met mijn eerste wegwerpcamera. Voor onze vakantie in Engeland kocht ik exact hetzelfde Agfa model en ik had er geen enkele moeite mee om 27 foto’s te nemen, dus was ik wel heel benieuwd naar het resultaat.

Ik moet toegeven dat ik een beetje teleurgesteld was toen ik de foto’s zag. Er waren er een tweetal mislukt en het prachtige weer dat we tijdens de vakantie hebben gehad, bleek een extra moeilijkheidsgraad. Veel foto’s waren overbelicht of de lucht zag er wit en dus nogal vlak uit.

Maar qua kader zaten de foto’s wel al echt veel beter. En het is toch nog echt wel iets anders qua sfeer dan de foto’s die ik met mijn smartphone neem. Ik neem je even mee door mijn favorieten.

Op onze tweede dag nam ik in Oxford twee foto’s van bovenop de toren van de universiteitskerk. Het zijn misschien wel mijn favoriete kiekjes, de lucht zat ook echt goed.

Ik wist van de vorige keer dat het belangrijk is om het onderwerp dat je wil fotograferen in het midden van de foto te plaatsen (aangezien de zijkanten niet scherp zijn). Dat is bij bovenstaande foto’s zeker gelukt. Ik poseerde ook zelf een aantal keer. Maar de foto (links) in de oude tithe barn van Sudeley Castle is mijn favoriet (jammer van de platte lucht wel), net als die van Broadway Tower (rechts).

Links: Great Chalfield Manor. Rechts: Corsham Court. Beide foto’s tonen de grootte van het gebouw en geven het een heerlijke sfeer. De voorgrond is hier telkens ook wat vlakker, waardoor de focus wel echt op het gebouw ligt.

Links: een stukje van Sudeley Castle. Rechts: zicht vanaf de brug op Bradford-On-Avon. Ook hier zit de lucht nog wel best goed.

Het is soms best moeilijk om het onderwerp goed in het midden te houden en ook met perspectief is het soms wat oefenen. Wat meer op de voorkant staat, is scherper, zoals op onderstaande twee foto’s.

Links: Bristol harbour, met vooral de boot in focus. Rechts: Chastleton House met de bloemen vooraan in focus. Ik begrijp niet altijd hoe die focus werkt, maar ik vermoed dat het met voor- en achtergrond te maken heeft?

Hierboven nog twee geposeerde foto’s die niet helemaal gelukt zijn, maar wel een leuke sfeer geven. Links: the circus in Bath, rechts: de tuin van Somershill manor.

En dan nog twee voorbeelden die ik minder geslaagd vind, omdat de lucht het geheel nogal plat maakt en er daardoor eerder zo’n echte wintersfeer over hangt (het was nochtans echt warm :)). Links: de abdij van Lacock, rechts: een straat in Lower Slaughter.

De echte mislukte foto’s ga ik jullie niet aandoen. Ik vind het nog steeds leuk om op deze manier wat met analoge fotografie te experimenteren (haha, de echte fotograaf lacht me zeker uit om deze zin) zonder veel moeite of een zware camera met lenzen mee te moeten sleuren. Gewoon aandacht hebben voor wat een mooie foto zou kunnen zijn en dan het cameratje erbij nemen.

Dit najaar staan er nog wat kleine tripjes gepland, dus weer een mooie kans om zo’n camera mee te nemen!

Neem jij graag foto’s?

Rome #8: Van de Sint-Pieter naar het pantheon

goannelies3 Comments

In november 2023 kreeg het lief een tripje naar Rome cadeau van het werk (voor zijn 10de werkverjaardag), als collega en lief had ik zelf de trip in elkaar mogen steken. En man, wat was ik vergeten hoe een geweldige stad Rome was! Ja, het is er altijd druk, ook in november, maar je kan heel snel weer de hoek om een rustig straatje inwandelen waar je alleen bent. Ook dat is Rome.

Op deze derde dag namen we de metro in de buurt van ons hotel (aan Barberini) naar Ottaviano. Rome werkt nog volop aan een beter metronet. Het Vaticaan is aan de overkant van de Tiber en voor ons was deze halte de makkelijkste manier om er te geraken. We wandelden zo eerst langs de Vaticaanse Musea, die ik 10 jaar eerder bezocht en we dus oversloegen, om uiteindelijk op het Sint-Pietersplein uit te komen.

En dat Sint-Pietersplein is altijd druk. Altijd. Er staat altijd een rij om de basiliek binnen te gaan, je moet namelijk door security. Die securitycheck is gestructureerder dan 10 jaar geleden en dus vond ik dat het allemaal heel vlot ging. Maar om grote massa’s te vermijden zou ik zeggen dat je ofwel heel vroeg in de rij gaat staan (zoals wij), ofwel tegen de latere namiddag. Draag ook altijd een broek/rok langer dan je knieën en bedek je schouders.

En dan ja, de grootste kerk ter wereld (allez dacht ik, blijkbaar staat er sinds 1989 in Ivoorkust een grotere kerk). Sowieso wel de meest indrukwekkende kerk. Over de Sint-Pieterbasiliek kan je veel vertellen. Als je binnenkomt rechts zie je meteen La Pieta van Michelangelo. Er liggen verschillende pausen en kardinalen begraven die elk een monument hebben, sommige waarbij het marmer er letterlijk vanaf druipt en in heel realistische plooien is neergelegd, zoals op de foto hierboven.

Twee van de grotere blikvangers zijn daarnaast de koepel van Michelangelo met het baldakijn van Bernini er vlak onder. Om dat baldakijn te maken zou er brons van het pantheon zijn gebruikt, wat op heel wat tegenstand van de toenmalige inwoners van Rome zou zijn gestoten. Maar ondertussen denken we dat dit eerder een vuile roddel zou zijn geweest om Bernini en vooral de toenmalige paus in diskrediet te brengen.

Je kan hier uren rondlopen: alle kleinere koepels bewonderen, de vele praalgraven, de beelden in de nissen, de zijkapellen… Het is gewoon zo veel en zo immens. Ik word telkens heel stil van mijn bezoek aan deze kerk. En dat als niet gelovige.

Je kan de koepel ook beklimmen (dat deed ik 10 jaar eerder), daarvoor moet je apart tickets kopen. De kerk bezoeken is gratis.

Het Sint-Pietersplein is weer een ander meesterwerk van Bernini. Van bovenaf lijkt het plein een sleutel, al is er ook een uitleg dat het om armen gaat die de gelovigen naar de kerk lokt. Het plein is omgeven door twee zuilencolonades. Steeds dubbele zuilen, maar op twee specifieke punten op het plein krijg je de optische illusie waarbij de zuilen samenvallen en je dus maar één rij ziet. In het midden staat een Egyptische obelisk.

Je kan in het Vaticaan makkelijk een hele dag doorbrengen, maar wij wandelden richting Castel Sant’ Angelo. Deze burcht is via een ondergrondse gang verbonden met het Vaticaan en is al zowel paleis als gevangenis geweest. Je kan de burcht bezoeken en dat is zeker een aanrader (zie ook deze oudere post), al is het maar voor het uitzicht van bovenop.

Naar het Castel Sant’ Angelo wandel je via de Engelenbrug met beelden van engelen van (de leerlingen van) Bernini. In dit stuk van de stad is Bernini werkelijk overal.

Tijd voor een lunch. We wandelden opnieuw richting het centrum en zetten ons neer op het terras van Osteria della Coppelle, niet ver van het Piazza Navona. Hier zouden ze hele goede pasta Amatriciana hebben, samen met Cacio e Pepe en Carbonara, de derde typische pastasaus van Rome met tomaat en spek. En amai, dat heeft echt gesmaakt. Maar ze hebben ook andere dingen dan pasta die er lekker uitzagen. Zit dit terras vol? Dan kan je ernaast bij Maccheroni terecht waar we de eerste dag aten. Dit is echt een heel gezellig pleintje.

Op naar het pantheon dan. Ten opzichte van mijn vorige keer in Rome is er wel iets veranderd: het is niet langer gratis om te bezoeken. Je moet 5 euro per persoon betalen. Je kan online tickets bestellen, of je gaat in de rij staan, die nog eens verdeeld is tussen cash en bankkaart. De cash-rij was bij ons de kortste dus namen we die. Misschien wat prijzig geworden, maar het pantheon is één van mijn favoriete gebouwen in de stad.

Het pantheon is een antieke Romeinse tempel gebouwd in opdracht van Marcus Agrippa, de rechterhand en schoonzoon van keizer Augustus. Maar die tempel werd meermaals verwoest door natuurrampen en opnieuw hersteld. Uiteindelijk werd het in de 7de eeuw hervormd tot kerk, en dat is de reden dat het gebouw zo goed bewaard is gebleven. Vandaag is het nog steeds een kerk en ook een begraafplaats.

De binnenkant is dus die bijzondere combo van tempel en kerk. Met het oculus als blikvanger. Daarnaast zie je in de koepel – die als inspiratie diende voor de Duomo in Firenze – typische Romeinse cassettes (die vierkanten), een manier om de koepel meer draagkracht te geven.

Et voila, dat was de eerste helft van deze dag in Rome. In de namiddag gingen we langs een onbekend museum dat zwaar de moeite bleek en eindigden we in Trastevere.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Augustus

goannelies7 Comments

Augustus is meestal mijn favoriete maand en ik keek dit jaar echt enorm hard uit naar onze tweeënhalve week vakantie. Maar eerst waren we nog een weekendje thuis en we genoten van enkele gratis concerten in de buurt. Het weer begin augustus was even wat minder, maar dat hield ons niet tegen.

En dan vertrokken we op onze roadtrip naar de Cotswolds. Een uitgebreid verslag van wat we deden vind je in deze blogpost. Maar ik kan alleen maar zeggen dat ik geweldig heb genoten van mijn favoriete land met prachtig weer en zoveel moois. De vrijheid die zo’n roadtrip geeft is echt aan te raden. Mentaal was het heel rustig in mijn hoofd. Het enige waar ik over moest denken is ‘Waar gaan we straks naar toe of wat eten we straks?’. Op vakantie is het leven zo simpel.

Fysiek was het wel zwaar. De heenreis met veel vertraging hakte er al in en vooral de laatste twee dagen zat de vermoeidheid hoog. We hebben lang getwijfeld om de vakantie wat langer te maken, maar uiteindelijk was ik toch blij dat we na 9 dagen weer thuis waren (deze keer zonder vertragingen).

We namen meer dan 1.000 foto’s ofzo dus ik ben er nog niet allemaal door. Ondertussen zijn de camera foto’s wel bekeken. Dus hieronder nog een kleine selectie.

Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen (en Bretoense pannenkoeken eten bij Rozell). Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid. En dat vond ik gewoonweg KUT.

Ook de eerste dagen van de werkweek moest ik me er een beetje doorslepen. Ik heb veel minder kunnen uitrusten dan ik had gehoopt. Maar het is nu zo. Het gaat min of meer wel wat beter na mijn CMV-besmetting, maar mijn immuniteit, daar is nog werk aan. Ik hoop stilaan alle virussen afgevinkt te hebben zodat ik een rustige winter tegemoet ga (haha, mocht het zo simpel zijn).

Links: de postkaartjes van de vakantie werden al omhoog gehangen. Een hele collectie deze keer, in Engeland vond ik makkelijk kaartjes. Rechts: Mechelen <3, door mijn ziekte moest ik de geweldige line-up van Maanrock dit jaar missen en ik baalde als een stekker.

In die eerste werkweek viel ook mijn 32ste verjaardag (snot en een volle mailbox op mijn verjaardag, hoera! En ik had ook nog eens PMS). Dit jaar had ik daarvoor niet echt iets speciaals gepland en ik keek er eerst wat tegenop omdat ik soms wat te veel nadenk rond mijn verjaardag. Grappig genoeg schreef Kelly net die week een nieuwsbrief over haar probleem met verjaren en ik herkende me er helemaal in (ik kan niet linken naar de nieuwsbrief merk ik dus hieronder een quote).

“Sinds ik er met anderen over praat, blijk ik lang niet de enige die een lastige relatie heeft met jarig zijn. Niet met ouder worden an sich, daar zie ik absoluut het privilege van in. Maar wel met het relationele, het emotionele, wat het is en misschien zou moeten zijn.”

Maar uiteindelijk kwam ik toch best makkelijk door de dag en zat ik iets minder met dat gevoel dan de afgelopen jaren. Een collega had eclairs gekocht, het was prachtig weer dus ik haalde Magnums ter traktatie en ik kreeg leuke cadeautjes van een teamgenoot. Soms is mijn werkplek alsnog een hele mooie plek om te zijn <3.

Ik voelde deze maand ook de nood om hier wat meer columnachtige content te brengen en zoals je in die laatste las ben ik echt niet klaar voor de herfst. Ik zit nog in ontkenningsfase.

Gelezen

Door de vakantie en met ziek te zijn werd er iets minder gelezen, maar ik las wel een klepper van een boek uit.

  • Medusa van Rosie Hewlett. Een dunnere Griekse mythe hervertelling over Medusa’s tragische leven. Heel feministisch dit. Ik was een grotere fan van Hewlett’s Medea, maar dit was haar debuutroman en die mag er zeker zijn.
  • Watch the lady van Elizabeth Fremantle. Een wat ouder boek van één van mijn favoriete schrijfsters over Penelope Devereux, de zus van Robert Devereux, hertog van Essex en één van de grote favorieten van Elizabeth I. Een boek vol Tudorintriges dus. Niet haar allerbeste, maar wel genoten!
  • Daughters of Rome van Kate Quinn ging mee op vakantie en is een soort prequel van het eerste boek uit de reeks Empress of Rome. We volgen de latere keizerin Domitia tijdens het jaar van de vier keizers, een gruwelijk jaar uit de Romeinse geschiedenis. Heel boeiend en goed geschreven dit. Hier en daar wel een flink loopje met de realiteit :).
  • The evening and the morning (De ochtend en de dageraad) van Ken Follett. De dikke pil waarvan sprake en het laatste deel uit de Kingsbridge serie dat ik nog moest lezen. Een soort prequel van Pillars of The Earth, je ziet Kingsbridge letterlijk geboren worden en dat was fijn. Typische Follett verhaallijnen en personages ook. Ik zit altijd meteen helemaal in zijn boeken en ze voelen helemaal niet als 900+ pagina’s.

Et voila, dat was het weer voor augustus. Hoe gaat bij jou de overgang naar september?

Niet klaar

goannelies6 Comments

Ik ben er nog niet klaar mee. Met de zomer. Met de warme dagen. Met leven in buitenklompen en mijn jas steevast aan de haak.

Ik ben er nog niet klaar mee. Misschien omdat ik de afgelopen maanden me zo vaak zo ziek voelde en vanop de zetel naar de zomer heb moeten staren. Misschien omdat we dit jaar zo’n fantastische blauwdruk van het concept zomer hebben mogen ervaren, na een jaar van regen.

Misschien nog wel veel meer omdat ik de winterversie van mezelf een pak minder leuk vind.

Ik treur met de bruine schijn nog op mijn huid geplakt, alvorens genadeloos af te pellen. Met mijn haarkleur een tint lichter geworden door de zon. Met de bus zonnecrème die bijna is uitgeknepen. Ik grijp die laatste zonnestralen op het terras vast zoals een kleuter met z’n moeder doet op de eerste schooldag.

En ja, ik treur voordat het echt voorbij is. September en oktober kunnen nog mooi zijn. Er komt nog een zuiderse citytrip aan. Er kan schoonheid gezocht én gevonden worden in ieder seizoen. Maar ik wil geen na in de nazomer.

Mocht Pommelien Thijs me de vraag stellen die vandaag zo vaak door de radio knalt dan is het antwoord voluit ‘Neen.’ ‘Ik ben er nog niet klaar voor.’

Hoe ga jij om met de overgang van de seizoenen?

Onze roadtrip door de Engelse Cotswolds: praktisch, reisplanning en links rijden in Zuidwest Engeland

goannelies5 Comments

In een ver verleden schreef ik al eens een overzichtspost (bv. van Malta of Roemenië) van één van onze rondreizen die je zou kunnen helpen om zelf een tripje te plannen. En dat wil ik ook graag doen van onze roadtrip in Zuidwest Engeland in augustus 2025. Dus vandaag geen hopen foto’s, maar praktische informatie over de invulling. En onze ervaring met links rijden.

Ik geef nog graag even mee dat we onze volledige trip zelf betaalden en dat we niet werden gesponsord, dus alle reclame die ik maak is vanuit een eigen positieve ervaring (ik zeg het er voor de zekerheid maar even bij).

Zuidwest-Engeland & Cotswolds

Heel wat mensen kijken vreemd wanneer ik zei dat we onze zomervakantie zouden spenderen in Engeland. Ik ken niemand die er op vakantie gaat en toch kwamen we er voortdurend Vlamingen en Nederlanders tegen :).

Onze reis naar Engeland had twee grote redenen:

  • Ik ben gek op het land en de geschiedenis. Er rond rijden met de auto stond dus al jaren op de bucket list. Engeland leek ons qua verkeer en wegen ook een goede eerste ervaring, alvorens we de wegen in Schotland of Wales zouden trotseren. Dus we kozen bewust nog niet voor die meer populaire bestemmingen.
  • Engeland in de zomer is niet te heet. Ik hou van Italië en Spanje, maar in de zomer vind ik het er te heet en te druk. Er was een hittegolf in België, dus ook in Engeland hebben we temperaturen van 30+ graden gekend. Het kan natuurlijk ook echt veel regenen, daar kan je flink pech mee hebben. Maar meestal mag je uitgaan van het vier-seizoenen-op-één-dag principe of ga in het hoogseizoen en vaak heb je geluk met het weer dan.

Ik spreek van Zuidwest Engeland, daar kan je over discussiëren. De Cotswolds is een natuurgebied (“an area of outstanding beauty”) in het midden van het land en was wel de centrale focus van onze trip. Al zijn we daar ook wel wat buiten getreden. Je zou in dezelfde tijdspanne heel wat verder kunnen rijden en meer zaken kunnen meepikken. Maar wij kozen ervoor om echt rond onze verblijfplaatsen alles te zien wat we interessant vonden.

Links: Oxford. Rechts: tuin van Snowshill Manor.

Vervoer en verblijf

Omdat alles in de Cotswolds dicht op elkaar zit, besloten we om te kiezen voor drie verschillende verblijfplaatsen en niet elke dag te wisselen. Het is toch wat aangenamer om je spullen te laten liggen soms. En we wilden ook wel zelf ons ontbijt kunnen maken en de mogelijkheid hebben om zelf te koken (want elke avond pub food, is wat veel).

We kozen voor Oxford als uitvalsbasis om de auto te huren. Zo reden we een soort cirkel. Uiteraard kan je er ook voor kiezen om de auto op een andere plek in te leveren.

Om in Oxford te geraken, namen we eerst de Eurostar van Brussel-Zuid naar Londen, om nadien in Londen Paddington Station een trein te nemen naar Oxford (met GWR). De trein Londen-Oxford is slechts 40 minuutjes en je moet nog een beetje tijd voorzien voor de overstap via de Londense metro van St. Pancras naar Paddington. Als je vroeg genoeg boekt bij Eurostar kan je voor zo’n 100 euro per persoon heen en terug en off-peak return treinticket Oxford-Londen koste zo’n 38 pond per persoon. Als alles goed sta je zo na een halve dag in Oxford.

  • In Oxford sliepen we eerst twee nachten in het Premier Inn Westgate hotel. Geen aanrader vond ik (veel te warm of te koud door de airco, douche was matig), maar het was het enige nog beschikbare en niet te dure hotel toen wij boekten én de locatie is wel heel goed. Oxford blijkt een dure stad om te slapen met niet veel hotels. Dus boek op voorhand.
  • Daarna sliepen we 3 nachten in Box Cottage, in Broadwell. Dat is een piepklein gehucht vlak boven Stow-on-the-Wold (het hart van de Cotswolds) met slechts één pub en verder heel veel rust. Zeer fijn huisje!
  • Daarna sliepen we nog 2 nachten in het dorpje Box, vlakbij Bath, meer onderaan de Cotswolds. Hier huurden we een cottage met de slaapkamer mee in de living (een studio dus zeg maar). Ook zeker een aanrader.
  • Op onze laatste avond sliepen we nogmaals in de Premier Inn in Oxford, alvorens via Londen terug met de Eurostar naar huis te gaan.

De auto huurden we via Sunny Cars. Zij hebben een gegarandeerde all-in verzekering en werken met onderverhuurders ter plaatse. In Oxford is dat Europcar die op een industrieterrein iets buiten de stad zitten (nog net op wandelafstand van het centrum). Alles ging super vlot en we kregen een auto die helemaal in orde was en we hadden geen gedoe. Daar moet je natuurlijk wat geluk mee hebben, maar door de all-in verzekering had ik niet echt veel stress. Je kan Sunny Cars ook steeds in het Nederlands bereiken, wat ik een enorme plus vind.

Links: Lower Slaughter. Rechts: Bristol

Onze tips om links te rijden

Links rijden, ik had er al veel over gehoord. De ene vindt het een eitje, de andere een beetje eng. Het was de reden dat we Engeland boekten en nog niet Schotland, omdat we nu nooit ver moesten rijden en zo even konden wenen.

Wel, bleek dat allemaal even goed mee te vallen. Ik vond er helemaal niets aan. Links rijden went zo snel! Maar er zijn wel een aantal praktische zaken die ik kan meegeven:

  • Huur een Engelse auto met stuur aan de juiste kant voor links rijden. Ik denk dat het veel moeilijker is met een Belgische auto omdat je dan aan de verkeerde kant zit en niet de juiste dingen ziet als chauffeur.
  • Huur een automaat. Schakelen met je andere hand leek ons de hel. En met een automaat kan je vlot de beklimmingen over en moet je niet bezig zijn met een handrem ofzo.
  • Check op voorhand waar je wil parkeren. Links evenwijdig parkeren is misschien nog een stap te ver. Wij vonden in bijna elke plek een parkeerterrein aan de rand van het dorp of de stad, zo moest evenwijdig parkeren niet.
  • Een goede co-piloot is immens belangrijk. Iemand die jou er aan herinnert dat je links moet houden bv. wanneer er niemand is (want ja, het gebeurt dat je plots per ongeluk weer rechts gaat rijden). Wij werkten ook met ‘korte bocht’ en ‘brede bocht’ tegen elkaar te zeggen op het moment dat we moesten afslaan. Geen links-rechts verwarring zo.
  • Let op bij rotondes! Het verkeer komt er van de andere kant. In Engeland is er ook een systeem van rotondes met meerdere rijvakken en verkeerslichten. De bedoeling is dat je voorsorteert volgens de afrit die je moet hebben. Moet je dus de eerste afrit hebben, dan ga je helemaal links staan. Maar moet je de derde afrit, dan moet je het uiterst rechtse vak nemen en op een gegeven moment van vak veranderen. Klinkt heel chaotisch, maar er zijn meer dan genoeg lijnen op de grond die aangeven waar je naartoe moet.

Enkele sfeerbeelden van de kleine tweerichtingsstraten en soms moet je ook door een beek rijden.

Britten zijn sowieso veel hoffelijker in het verkeer dan Belgen. Wij reden door hele kleine straatjes waar je elkaar niet altijd kon passeren behalve op lay-by’s en tegenliggers gingen altijd mooi mee aan de kant of deden teken met hun lichten. Daar moet ik hier in mijn eigen Belgische straat zelfs niet op hopen ;).

Onze reisplanning

En dan nu een korte samenvatting van wat we tijdens de trip allemaal deden.

Dag 1: reizen en Oxford

  • Na een halve dag reizen waren we al doodmoe, in Oxford kan je makkelijk 2 dagen rond wandelen en dingen bezoeken, dus ik ben blij dat we daar voldoende tijd voor hebben genomen. Wat een fijne stad, het is er wel altijd een beetje druk denk ik.
  • In de namiddag bezochten we Christ Church, de kathedraal van de stad en meteen een eerste college van de universiteit. Prijzig, maar ik vond dit echt zwaar de moeite (de audiogids is ook echt goed!). Opgelet: elke vrijdag geven ze tickets voor de week erop vrij en die tickets gaan hard. Op tijd reserveren dus.

Christ Church

Dag 2: Oxford

  • Een citytrip dagje! We boekten deze walking tour met bezoek aan de Redcliff Camera van de Bodleian library. Heel fijne kennismaking met de stad.
  • We gingen ook naar binnen bij een college. Er is veel keuze, maar ons oog viel op New College, want hoewel de naam iets anders suggereert is dit één van de oudste colleges van de stad. Maar ook Magdalen College en Merton College zouden goede keuzes zijn.
  • We beklimden ook de toren van de universiteitskerk Saint Mary The Virgen. Echt een prachtig uitzicht, aanrader!
  • Boeken shoppen bij Blackwell’s is ook een must.

Links: zicht op de Redcliff Camera vanuit de toren van St. Mary. Rechts: New College

Dag 3: Blenheim Palace & aankomst in de Cotswolds

  • Vandaag pikten we de auto op en we reden meteen door naar Blenheim Palace. Unesco werelderfgoed! Dit is de plek waar Winston Churchill is geboren en John “Capability” Brown befaamde Engelse tuinen heeft aangelegd. Wij bezochten het paleis met meerdere expo’s en wandelden ook rond in de vele tuinen. Zes uur later waren we moe maar voldaan.

Links: zijkant Blenheim Palace. Rechts: zicht vanaf het openstelde dak.

  • We reden door naar de Cotswolds en stopten meteen bij Stow-on-the-Wold, het dorpje het dichtst bij onze cottage. Stow is altijd redelijk druk en heeft een middeleeuws aandoend minicentrum met oude marktplaats. De noordelijke deur van de St. Edward’s church is vooral een trekpleister: er groeien namelijk twee bomen door en het zou een inspiratiebron geweest zijn voor J.R.R. Tolkein voor de deuren van Durin.

Links: tuinen Blenheim Palace. Rechts: St. Edward’s church, Stow-On-The-Wold

Dag 4: Dagje in de Cotswolds

  • We begonnen heel vroeg bij Broadway Tower, het hoogste punt van de Cotswolds, om van het uitzicht te genieten zonder de drukte. Je kan de toren ook bezoeken, maar we wandelen enkel op de grounds helemaal naar beneden naar het dorpje Broadway.
  • Broadway is echt een etalagedorp met veel winkeltjes en barretjes en een hele mooie High Street. Nadien namen we de Uber naar boven want de klim zou te veel zijn geweest.
  • We reden naar Snowshill Manor & Garden. Een National Trust property. Charles wade legde hier een excentrieke collectie van spullen aan die je in de manor kan bezichtigen. De tuinen zijn daarnaast ook echt prachtig aangelegd.

Links: Broadway Tower. Rechts: Snowshill Manor & Garden

  • We bezocht Chastleton House, een Jakobistisch huis van een adellijke familie met door de eeuwen steeds te weinig geld om het huis goed te onderhouden. National Trust besloot het huis niet te restaureren, maar alles te laten zoals het was. Dit geeft een mooi beeld van zo’n adellijke familiewoning in verval. Ook hier zijn de tuinen fijn om door te wandelen.
  • We stopten kort even in Moreton-In-Marsch, een dorpje met een fijne high street, maar het was er doods dus vonden we er niet zo veel aan.
  • Uiteindelijk reden we toch nog naar Chipping Camden omdat dit voor velen het mooiste dorp van de Cotswolds is. Alle huizen van de High Street hebben namelijk dezelfde kleur van baksteen, en er staat ook een middeleeuwse markthal.

Links: Castleton House. Rechts: Chipping Camden

Dag 4: Sudeley Castle en meer Cotswolds

  • We reden eerst naar Winchcombe, een oud Saksisch dorp dat qua sfeer toch helemaal anders aanvoelde dan de andere dorpjes.
  • De reden daarvoor: we wilden graag Sudeley Castle & Gardens bezoeken. Sudeley Castle heeft een link met meerdere koningen en koninginnen uit de Engelse geschiedenis. O.a. Catherine Parr, de zesde vrouw van Henry VIII, leefde er en ligt er begraven. Het kasteel is vandaag privédomein maar de huidige eigenares stelt het open. Zeer boeiende expo over de geschiedenis van het kasteel, mooie samenhang van de huidige kamers die nog worden bewoond én de ruïne van vroegere vertrekken. En opnieuw: hele mooie tuinen. Sudeley is niet zo bekend, dus het is er veel minder druk dan in Blenheim Palace.

Sudeley Castle

  • Hierna reden we naar Bourton-On-The-Water maar omwillle van het extreem mooie weer was het daar over de koppen lopen. We besloten in Bourton te parkeren en van daaruit naar Lower Slaughter te wandelen. Een super klein dorpje aan dezelfde rivier. Persoonlijk vond ik dit het mooiste dorp dat we hebben bezocht.
  • Nadien gingen we wel nog naar Bourton. Het moet er heel mooi zijn als het er minder druk is. Dus kom vroeg zou ik zeggen. Je kan er wel makkellijk wat eten en drinken.
  • Wanneer de avond viel reden we door naar Burford. Een dorp op een heuvel met opnieuw een super mooie High Street. We gingen er eten in The Angel.

Je kan met de auto best wat dorpjes op zo’n dag zien. Meestal heeft zo’n dorp één of enkele mooie straten. En de drukte verschilt echt enorm per dorp, zo blijkt.

Links: Lower Slaughter. Rechts: Burford

Niet gedaan in de Cotswolds: Bibury met de overbekende Arlington Row (leek ons te druk en te klein om vlot te parkeren), Upper Slaughter (daar zijn we doorgereden, maar er was geen parking), Circencester (hoofdstad van de Cotswolds, hier hadden we geen tijd meer voor), de Romeinse villa in Chedworth, de tuinen van Hidcote manor en we zijn ook niet naar Stratford-Upon-Avon (geboortedorp van Shakespeare) gereden aangezien dat altijd overrompeld wordt door toeristen. Maar dat zijn dus wel allemaal goede opties ook ;).

Dag 5: Bristol

  • Voor we richting Box en Bath reden, gingen we een beetje uit de richting voor een dagje Bristol. We parkeerden aan het station.
  • Bristol is een soort Rotterdam: een hippe havenstad met veel leuke eetplekken, ruïnekerken door WOII bombardementen en wat street art. Maar het was iets minder hip dan ik had verwacht, er is namelijk ook heel veel geschiedenis en cultuur nog te vinden.
  • We bezochten de gotische pracht van St. Mary Redcliff, de prachtige Bristol Cathedral en het Bristol Museum & Art Gallery (alle drie gratis te bezoeken!). Verder liepen we vooral rond in de stad en lunchten we op de St. Nicholas Market.

Links: kleurrijke huisjes aan de haven. Rechts: Bristol Cathedral

Bristol is tof en je kan er langer spenderen dan één dag door bv. ook nog naar het dorp Clifton te gaan en de suspension bridge mee te pikken.

Dag 6: rond Bath

Dit was misschien wel mijn favoriete dag omdat we minder bekende zaken bezochten die allemaal echt heel mooi bleken. Dat we midden augustus tuinen in volle bloei hadden, hielp natuurlijk wel.

Links: Lacock. Rechts: Great Chalfield Manor

  • We begonnen in Lacock, een dorp van vier straten dat heel vaak dient als achtergrond van een historische tv-serie of film. Het hele dorp wordt onderhouden door National Trust. Als je er vroeg bent, heb je het dorp nog bijna voor jou alleen.
  • We bezochten ook Lacock Abbey, bekend van Harry Potter zo blijkt, maar het was het huis van William Fox Talbot, hij nam de eerste foto ooit aan de abdij en is de uitvinden van het negatiefproces. De abdij die werd omgevormd tot een familiewoning was interessant om te zien en er hoort ook een fotografiemuseum bij.
  • Daarna reden we naar Great Chalfield Manor & Gardens. Een onbekende parel uit de National Trust stal. Heel vaak de achtergrond van series en films die zich afspelen in Tudortijden aangezien de manor echt nog die middeleeuwse vibe heeft. Binnen kan je enkel met een begeleide tour die elk uur loopt, en je krijgt een beeld van een goed bewaarde middeleeuwse manor. De tuin is daarnaast echt een pareltje. Echt de moeite waard!

Links: Lacock Abbey. Rechts: Great Chalfield Manor

  • Tot slot, gingen we naar het dorp Corsham waar we Corsham Court bezochten. Een statig huis dat vol hangt met uitzonderlijke kunstobjecten (denk Rubens, Van Dyck, Lippi…) en prachtige uitgestrekte tuinen. Hier was niemand. We kregen in elke zaal persoonlijke uitleg van de medewerkers en de kunstcollectie was van een hoog niveau, helaas mochten we er geen foto’s nemen dus ik kan de binnenkant niet tonen.
  • We reden nog door naar Bradford-On-Avon, een stadje aan de rivier Avon, gebouwd op een heuvel waar nog een oude Romaanse Saksische kerk staat en de brug over de rivier de grootste trekpleister is. Daar aten we iets bij Ravello.

Links: Corsham Court. Rechts: Bradford-On-Avon

Niet gedaan: Dyrham Park, en ook Castle Combe hebben we aan ons voorbij moeten laten gaan. Avebury met de staande stenen hebben we ook moeten skippen.

Dag 7: Bath

  • Bath is een immens drukke stad qua verkeer en ligt ook in een dal, dus we besloten gebruik te maken van één van de drie park & rides waarbij je enkel de bus moet betalen die je naar het centrum brengt. We zaten minder dan 10 minuten op de bus dus dat was allemaal goed geregeld.
  • In Bath kan je heerlijk rondstruinen doorheen de straten met Georgiaanse en Edwardiaanse architectuur, bekend van Jane Austen en Bridgerton. Neem zeker de Pulteney Bridge, The Circus en The Royal Crescent mee.
  • Een must is ook een bezoek aan de Romeinse baden met audiogids. Ja, het is niet goedkoop en het is er best druk, maar het was zwaar de moeite. Unesco werelderfgoed dit en het is binnen nog veel groter en beter bewaard dan ik dacht.
  • Ook een bezoekje aan Bath Abbey is zeker de moeite. Deze gotische kerk heeft een uniek waaierpatroon.

Links: Pulteney Bridge. Rechts: Great Roman Bath.

In Bath kan je nog makkelijk langer zoet zijn door bv. één van de musea mee te pikken of het prior park in te wandelen voor een geweldig uitzicht, maar wij moesten de terugtocht maken naar Oxford en de auto gaan inleveren.

Dag 8: Oxford en naar huis

  • Onze laatste halve dag in Oxford spendeerden we in het prachtige Ashmolean Museum (gratis) waar je dagen in kan verdwalen. Er zijn collecties artefacten van oude beschavingen (Egypte, Grieken en Romeinen, Etrusken…) en ook een collectie Europese kunst. Voor ieder wat wils dus.,
  • Nog een laatste lunch op de leuke Covered Market en nadien via Londen met de Eurostar weer naar huis.

Ashmolean Museum, Oxford

En dat was het dan!

Extra bonustip: als je van plan bent om meerdere domeinen van National Trust mee te pikken – individueel zijn die best prijzig – kan je lid worden bij National Trust in Engeland of bij de Belgische tegenhanger Herita (wat goedkoper is), aangezien zij allen behoren tot de internationale organisatie INTO mag je dus in het buitenland ook gratis binnen bij de domeinen van de lokale erfgoedorganisatie. Zeker een winner qua budget en je kan de rest van het jaar ook in België wat zaken bezoeken dan.

Een lange blogpost dit, maar zo heb je alle praktische informatie meteen gebundeld bij elkaar. Hopelijk haal je er wat inspiratie uit!

Ben jij al eens naar Engeland op vakantie geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Twee letters

goannelies7 Comments

‘AF!’ roep ik voor de 9de keer vandaag tegen mijn hond. We doen deze oefening ondertussen al enkele weken. Het is het tweede commando dat we leren. Het eerste was ‘Blijf!’ want ik wil dat hij naast me blijft lopen en niet trekt aan de leiband. Hij leert het stilletjes aan, maar bij de minste afleiding – zoals een andere hond op straat, zeker als het een vrouwtje is – begint hij weer te trekken.

Als ik tegen vrienden zeg dat ik naar de hondenschool ga, vragen ze één voor één of mijn hond al een bal kan gaan halen en terugbrengen. Maar ‘Pak!’ is nog niet aan bod gekomen. Daarvoor is het veel te vroeg.

Een hond moet eerst zelfbeheersing kweken. Discipline komt voor plezier. En daarom wandel ik nu met hem op een pad vol verleiding. Struiken, eten, speeltjes, andere honden… Ik spreek de hond gedegen aan met ‘Af!’ en we lopen verder.

Eigenlijk gek hé, wat twee letters en enkele weken van geduld en training mijn hond kunnen leren?

Ik heb geen hond. En ik heb ook geen zoon.

Wat ik wel heb zijn vriendinnen. Vriendinnen met sleutels in hun hand geklemd, vriendinnen die denkbeeldige telefoongesprekken voeren, vriendinnen die in groepjes fietsen en liefst met een jongen erbij, vriendinnen die vragen ‘stuur je me een berichtje wanneer je veilig thuis bent?’.

Vriendinnen voor wie het een enorm verschil zou maken wanneer mannen ‘afblijven’ zouden verstaan. Net zoals die hond die recht vooruit blijft lopen naast me en alles en iedereen met rust laat. Twee letters, kan dat nog in het curriculum?

Napels #3: een bezoek aan Pompeii

goannelies4 Comments

In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.

Op onze tweede dag was het meteen tijd voor een uitstapje naar de oude Romeinse stad Pompeii. Pompeii klinkt druk en is voor velen een hoop stenen, maar wij zijn twee Latinisten met een hart voor het oude Rome. En ‘dankzij’ de ramp in Pompeii waarbij een vulkaanuitbarsting een hele stad onder zijn assen begroef, weten we heel veel over het leven van die rare Romeinen. Ik deed nooit een Italiëreis met school dus voor mij was Pompeii de eerste keer :).

Hoe geraak je in Pompeii vanuit Napels?

Met de trein is het eigenlijk heel eenvoudig. Vanuit het centrale Garibaldi treinstation (waar je vanuit heel Napels makkelijk raakt met de metro) neem je de circumvesuviano trein en stap je uit bij de halte Pompeii Scavi (scavi betekent opgravingen). Wij betaalden 13,20 euro heen en terug, dus dat is zeker niet duur.

Alleen moet je je wel verwachten aan een drukke toeristentrein. Zeker als je in de voormiddag vertrekt, wat ik wel aanraad want je bent makkelijk een hele dag zoet in Pompeii. Ik heb mensen bij het instappen heel fel anderen zien verdringen voor een zitplaats. Enfin, ik zag niet de mooiste kant van de mens, maar op een half uurtje ben je in Pompeii (dus ik vond rechtstaan ook niet zo erg).

Hoe was een bezoek aan Pompeii?

Casa de Sirico, eén van de vele villa’s met nog heel wat fresco’s.

Je betaalt 18 euro per persoon toegang (voor alleen Pompeii, je kan ook een combiticket met enkele villa’s kopen) en ik raad aan om op voorhand via de website tickets te boeken om zeker te zijn van een toegang (vooral in het hoogseizoen). Wij gingen op een weekdag in april wanneer ze regen voorspelden, uiteindelijk bleef het mooi weer, maar daardoor was het vrij rustig in Pompeii. Ik kan dus niet oordelen hoe druk het er gemiddeld is. Sowieso is het domein gigantisch. Neem dus zeker een plannetje bij de ingang en als het ergens te druk wordt, sla dan gewoon een zijstraat in.

Ik vond Pompeii best overweldigend. Ik had niet verwacht dat er nog zoveel gebouwen, muren en straten zo goed bewaard zijn gebleven. Ik had meer iets à la het Forum Romanum in Rome verwacht, maar Pompeii is dus veel meer dan dat.

Terme del foro

Je kan nooit alles doen op een dag dus je stippelt best een route uit volgens je interesses. Enkele stops die wij deden zijn:

  • therme suburbane (vlak bij de ingang als je van de trein komt)
  • casa del fauno
  • de basilica
  • het theater en het amfitheater met oefenweide daarnaast
  • lupanare (het bordeel met schunnige tekeningen)
  • terme del foro (heel mooi vond ik)
  • casa di sirico met nog veel fresco’s
  • de oude stadsmuren met een overgebleven wachttoren
  • casa poeto tragico met de mozaïek cave canem (‘Hier waakt de hond’), een gekend iets onder de Latinisten doordat het op de cover stond (staat?) van bepaald lesmateriaal

Links: een bakkerij met de maalstenen nog intact, rechts: mozaïek van Cave Canem achter glas, dus moeilijk te fotograferen

Ook gewoon fijn: door de straten wandelen en op het goed geluk links en rechts afslaan. En de eeuwenoude zebrapaden gebruiken om over te steken. Doe wel goede stapschoenen aan want de ondergrond is niet altijd even makkelijk.

Ze zijn nog altijd volop opgravingen aan het doen. Naar schatting ligt vandaag slechts 1/3de van de oude stad bloot. Het deel hieronder op de foto (genomen vanop de wachttoren) is niet publiek toegankelijk en in de achtergrond zie je enkele archeologische sites die – wie weet – een volgende keer wel te bezichtigen zijn.

Kom je op een zonnige dag dan raad ik aan om voldoende water en snacks zelf mee te brengen want er is amper schaduw. Het blijft een archeologische site dus binnen heb je wel WC-voorzieningen, maar geen restaurants. Daarvoor moet je het moderne Pompeii in. Wij hadden een bewolkte dag en dus viel de temperatuur, net als de drukte, goed mee.

Links: de basilica, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden was dit geen religieus, maar wel een wereldlijk gebouw (wij hebben de structuur dan ‘gestolen’ om er ons Christelijke kerken op te baseren en daar is de naam basiliek van afgeleid). Rechts: het theater dat in de zomer wordt gebruikt voor voorstellingen, het witte gedeelte is gerestaureerd.

Het nadeel aan Pompeii is dat het er zo groot is dat je je er kapot kan lopen. Op de duur beginnen de zaken ook op elkaar te lijken. Tegen de helft van de namiddag hadden we dus zin om ons te zetten en iets te eten. We doken binnen bij pizzeria I matti voor – in mijn geval- een pasta (want pizza hield ik voor in Napels). Heel groot en toeristisch daarbinnen, maar met het eten was niets mis. Nadien namen we de trein terug die veel minder druk was, aangezien de mensen gespreid terugkeren naar de stad.

Zou ik er opnieuw naar toe gaan? Absoluut! Ik heb het gevoel dat ik nog steeds veel moet zien daar. Daarnaast zou ik ook Herculaneum eens willen doen omdat daar nog meer fresco’s te zien zijn en het meer behapbaar zou zijn op één dag. Of enkele andere opengestelde Romeinse villa’s in de buurt. Er is rond de Vesuvius nog zoveel Romeinse geschiedenis te ontdekken!

Ik heb met Pompeii toch iets kunnen afstrepen dat al heel lang op mijn bucket list stond. Ik denk wel dat het een ‘love it or hate it’ verhaal is. Voor sommigen is dit waarschijnlijk een hoop stenen die ze veel te lang in warme omstandigheden moeten trotseren. Maar hou je van geschiedenis en zie je wat wandelen op een dag wel zitten? Dan is dit sowieso de moeite!

Ben jij als eens in Pompeii geraakt?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Mag vakantie nog gewoon vakantie zijn?

goannelies7 Comments

Mag ik eens een lans breken voor het feit dat vakantie soms ook gewoon maar vakantie is. Wat tijd weg van je werk. En dat er dan niets moet?

Je moet niet naar het buitenland. Je moet niet terugkomen met zotte verhalen. Of honderden likes verzameld hebben op die Instagramfoto. Of terugkeren met hernieuwde ideeën omdat je even afstand hebt kunnen nemen. Want afstand kan veel doen. Misschien ook net je problemen zichtbaarder maken.

Je mag gewoon terugkomen met een koffer vol vuile was, een zonnebril die eens gekuist moet worden en dat stiekeme gevoel dat je blij bent weer je in eigen bed te slapen.

Of zoals een collega antwoordde wanneer ik vroeg wat ze tijdens haar drie weken vakantie ging doen. ‘Dat weet ik nog niet, ik ga gewoon elke dag kijken waar ik zin in heb’. Zo simpel kan het zijn.

Dit is voor iedereen die geen plannen heeft tijdens z’n vakantie, voor iedere ouder die stiekem uitkijkt naar 1 september, voor de toerist die net terug aan het werk is en al zuchtend uitkijkt naar de volgende vrije dagen, voor de avonturier die nostalgisch terugdenkt aan die eindeloze festivalzomers van toen en nu midden in een al even eindeloze verbouwing zit, voor de uitsteller die allerlei plannen had gemaakt en op z’n laatste vakantiedag moet toegeven dat daar niks van in huis is gekomen, voor de single vrouw die vaak over het hoofd wordt gezien en haar sportlessen en collega’s mist terwijl ze vrolijke gezinsfoto’s ontwijkt online, voor zij die de stapel bibboeken ongelezen terug moet binnenbrengen, voor iedereen die zonder life changing keuze terugkeert naar het werk want soms is niets doen al life changing genoeg.

I hear you. Het is oké. Vakantie is ook maar gewoon vakantie. Een break. Ook van al dat moeten.

Juli

goannelies9 Comments

Jawadde, het is alweer augustus – mijn favoriete maand van het jaar! Maar dus eerst een terugblik op juli, met alweer wat ups en downs.

De maand begon met een trouwfeest van één van de collega’s – en ook al waren we er door de vakantieperiodes maar met een kleine groep – het was een ontzettend mooie, fijne en lange avond! Ik mis dat dansen op een feestje soms zo hard, dus ik geniet van elk moment dat ik krijg. Sowieso één van de beste avonden van het jaar tot nu toe.

Ook grappig: op het trouwfeest konden we allemaal een stukje van ‘De kus’ van Klimt schilderen. Zeer mooi idee, maar ook wel weer toevallig dat ik twee weken na dat ik het in Wenen in het echt zag, Klimt en dat schilderij – mij voor de trip niet zo bekend – weer tegenkwam.

Na het trouwfeest werd het lief ziek, een stevige coronabesmetting. Om één of andere reden heb ik dat virus niet ook opgepikt, waarschijnlijk omdat één van de infecties die ik in het voorjaar had al covid zal zijn geweest. Goed nieuws voor mij, maar het betekende wel twee weekends waarin we eigenlijk het huis niet uitkonden en net nu het zo’n mooi weer was.

Hoe gaat het dan met mijn gezondheid? Aan het begin van de maand had ik nog een enorm slechte week door het CMV-virus, ondertussen merk ik elke week beterschap met de vermoeidheid dus ik hoop dat de ergste infectie is geweken. En minder moe zijn, betekent dat ik eindelijk terug wat kon sporten, hoera want mijn rug heeft dat nodig!

Daarnaast blijf ik sukkelen met de ijzerpillen die ik moet nemen en heb ik ondertussen besloten om er tijdens mijn vakantie mee te stoppen. Het is me momenten echt wel te veel dat ik zoveel kwaaltjes heb en niet weet waar ze van komen. Maar ik voel me dus echt al wel beter dan een maand geleden.

Links: de Dwaaltuin. Rechts: Kunstenares vraagt aandacht voor het vrouwelijk lichaam in de geneeskunde.

Gelukkig waren er ook nog wat hoogtepunten. Er waren meerdere sociale momenten met de collega’s, waaronder een begeleide wandeling van de nieuwe kunstroute in Leuven ter ere van 600 jaar KU Leuven. Hele fijne route, helaas viel de gids wat tegen. Laat ons zeggen dat zijn boomergehalte nogal hoog was en dat hij niet op dezelfde manier naar de rechten van de vrouw kijkt als ik. Ik denk dat als de rondleiding iets langer had geduurd ik ruzie was beginnen zoeken, want zijn uitspraken zaten me soms hoog – bij de hele groep trouwens. Deze feminist zit blijkbaar snel op haar paard, oeps!

Links: een gedicht aan de Sint-Lambertuskapel. Rechts: Berlinde De Bruyckere in het Van Dale college

Er werden ijsjes gegeten, af en toe een spelletje gespeeld en heel erg hard gewerkt want op kantoor blijft de drukte enorm (ik klaag niet want we zitten daardoor als agency in een enorme luxepositie, maar ik hoopte stiekem op wat meer rust tijdens de zomer). Er werd enorm genoten van de Tour De France femmes. Als je weet dat ik enorm hard opkijk naar Pauline Ferrand-Prévot zeg ik genoeg denk ik ;).

Ik vond de regen jammer op het einde van de maand – sorry herfstliefhebbers, maar de herfst en winter zullen nog lang genoeg duren – waardoor er minder op het terras werd gezeten dan ik hoopte. Maar het is nu vooral uitkijken naar augustus: 2,5 weken vakantie en in Engeland geven ze alvast zonneschijn.

Gelezen

Ik heb nog wel wat gelezen deze maand:

  • Hamnet (zelfde titel in het Nederlands) Maggie O’Farrell. Ik las Hamnet uit, een mooi boek over het verdriet van ouders om hun zoontje, in de context van William Shakespeare. Het is niet mijn favoriete boek van O’Farrell, maar ik begrijp helemaal waarom dit zo’n hype was. Wel het lezen waard!
  • Cleopatra’s shadows van Emily Holleman. Een fijn, onbekend boek over de twee zussen van Cleopatra, dus laat je niet misleiden door de titel van het boek want van Cleopatra zelf zie je weinig ;). Ik wil zeker het vervolg eens lezen.
  • Carnival of Lies van D.V. Bishop is het nieuwste boek in de serie rond Cesare Aldo die in 16de eeuws Firenze allerlei moorden oplost. Deze keer moet hij naar Venetië, een stad waar hij een hekel aan heeft. Heerlijk deel weer van deze fijne serie.
  • Lion hearts (moet nog vertaald worden) van Dan Jones is dan weer het laatste deel van de Essex Dogs trilogie en die Essex Dogs zijn een groepje gewone soldaten die proberen overleven in de Honderdjarige Oorlog. Hun leider Loveday heeft dat bestaan afgezworen en baat nu een pub uit in Winchelsea, maar net daar zullen de Spanjaarden oorlog zoeken.

En zo vloog er alweer een maand voorbij, wat minder foto’s deze keer, maar dat zal ik in augustus ongetwijfeld goed maken.

Hoe was juli voor jou? Had jij al vakantie?