Ik vertelde in mijn terugblik van mei al dat ik momenteel voor mijn darmgezondheid/PDS gestart ben met tijdelijk zuivelvrij en glutenvrij eten. Iets waar ik met veel motivatie aan begon, maar waar ik mentaal soms toch wel tegen wat dingen loop.
Wat context: ik ben niet allergisch, wat maakt dat bv. kruisbesmetting geen probleem is. Ik eet even geen zuivel en gluten om mijn darmen – die slecht verteren en te veel slechte bacteriën bevatten – wat rust te gunnen. Nadien gaan we terug opbouwen. En ik doe dit hele traject uiteraard in overleg met een diëtist en mijn huisarts.
Ik zit ondertussen in week zes en moet mezelf regelmatig inprenten dat het maar tijdelijk is. Ik stond er denk ik niet bij stil wat de impact is van het feit dat je bij alles wat je in mond stopt moet nadenken. En ook bij alles wat je in de supermarkt koopt. Zelfs met simpele dingen als kruiden. Maar thuis kan je alles controleren, het is pas op locatie dat alles wat moeilijker wordt.
Alle sociale dingen worden plots extra geregel en planning. Bij al geplande etentjes moest ik menukaarten afspeuren naar opties om te eten, lunchkes op het werk zijn niet langer een makkelijke boterham, chips of taart op de toog daar moet ik afblijven, een ijsje gaan eten wordt sorbet in een potje ipv een hoorntje. Soms word ik er een beetje moe van, het is zomer en ik wil absoluut niet sociale dingen moeten skippen omwille van het nieuwe dieet.
Uiteraard reageren mensen positief en willen ze zich aanpassen. Een ander restaurant, aangepast koken, het was nog nooit een probleem. En ik heb geen echte intolerantie dus als ik ergens ben en ik kan niet anders dan toch zuivel (bij voorkeur zuivel, geen gluten) eten, is het niet erg. Voor mensen met een echte allergie of aandoening zoals coeliakie die bij de minste kruisbestuiving erge klachten ontwikkelen moet het allemaal nog zoveel meer zoeken zijn.
Tegelijk probeer ik ook wel trots te zijn op het feit dat het lukt. Met vallen en opstaan. Er zijn al tranen gevloeid in de supermarkt omdat ik het glutenvrije rek niet vond of omdat ik met mijn maandstonden toch echt wel goesting had in een stuk chocola. En de zoektocht naar lekkere vegan kaas heb ik allang opgegeven.
Mijn persoonlijkheid ziet deze dingen natuurlijk zwart-witter dan het zou moeten. Ik zou af en toe eens mogen zondigen, maar dat vind ik heel moeilijk in mijn hoofd ofzo?
De echte test zal deze week mijn citytrip naar Tallinn zijn. Het ontbijt kunnen we controleren, voor de rest zal het afgaan zijn op wat er is. De restaurants ’s avonds zijn geboekt, en overdag zien we wel. Genoeg glutenvrije koeken op zak voor het hongerke dat komt. Want ik heb plots wel veel sneller honger dan vroeger. Voor de rest is het nog wel een tijdje wachten tot dit aangepaste dieet effect zal hebben. Ik hou jullie op de hoogte!
Mochten jullie geïnteresseerd zijn, wil ik wel eens wat recepten of shopping tips delen, maar zoals gezegd, ik ben nog zoekende.
In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.
Ook al heeft Porto zelf heel wat te bieden, toch wilden we ook wel graag een andere stad verkennen. Ons oog viel op zowel Guimarães als Braga, twee steden ten noorden van Portugal perfect bereikbaar met de trein. Volgens sommigen zelfs doenbaar op één en dezelfde dag, maar we wilden niet rushen. Omdat ik in Porto ziek werd, raakten we uiteindelijk enkel in Guimarães en moesten we ook daar vroeger dan gepland naar huis. Maar dan nog kregen we wel een goed beeld van deze leuke stad!
Hoe geraak je van Porto in Guimarães met het openbaar vervoer?
Je kan rechtstreeks treinen van het Sao Bento station in Porto naar het station van Guimarães. Er zijn wel maar enkele treinen per dag heen en terug, dus het is even plannen welke uren je wil nemen, zeker ook voor de terugweg. Een heen en terug ticket kostte ons 7,40 euro per persoon, wat dus zeker niet duur is. Je zit ongeveer een uur en een kwartier op de (comfortabele) trein. Van het treinstation wandel je dan zo’n kwartier naar het centrum van het stadje.
Er zijn ook bussen die je kan nemen tussen de twee steden en dan rijdt er ieder uur wel een bus in elke richting. De bus in Guimarães stopt wel iets verder van het centrum dan de trein. Genoeg opties om er te raken dus.
Wat valt er te doen in Guimarães?
Guimarães is de geboorteplaats van Portugal. Toen koning Alfons I van Portugal in de 12de eeuw de Portugese onafhankelijkheid uitriep koos hij Guimarães als eerste hoofdstad uit. Het historisch centrum van de stad bevat nog steeds veel middeleeuwse elementen en is daarom UNESCO werelderfgoed.
De stad is er trots op de geboorteplek van Portugal te zijn. Als je vanuit het treinstation naar het Largo de Toural plein wandelt kom je het bord ‘Aqui Nasceu Portugal’ tegen.
Ook zijn er meerdere monumenten die Alfonso I als middeleeuwse ridder en held eren.
Toen wij door de straten wandelden kwamen we tot de constatatie dat de voorbereidingen voor een middeleeuws feest bezig waren. Maar we liepen eerst helemaal de heuvel van de stad op. Want daar staat het paleis van de Dukes of Bragança.
In de 14de eeuw woonden hier de hertogen van Bragança, de familie die later zou uitgroeien tot een koninklijke familie, de Spanjaarden zou verdrijven en een koningin aan Engeland zou leveren (Catherine Of Bragança).
Het kasteel floreerde dus in de 14de eeuw, maar raakte in de 16de eeuw volledig in verval. Pas in de 19de eeuw werd het gerestaureerd en sinds 1910 is het een historisch monument. Wat je vandaag ziet is dus een reconstructie van het middeleeuwse paleis uit de 14de eeuw. Een toegangsticket kost 10 euro per persoon.
Je komt meteen binnen in de mooie rechthoekige binnenplaats, bestaande uit twee verdiepingen. Elke hoek bevat een toren en langs één kant bevindt zich de kapel (houten dak op de foto rechts hierboven). De gangen hebben gotische bogen.
Binnen hebben ze het middeleeuwse paleis proberen reconstrueren, gebaseerd op andere kastelen uit deze tijd en de informatie die ze hebben over de oorspronkelijke opzet. Denk vooral aan Vlaamse tapijten aan de muren en een houten plafond. Het is mooi gedaan vond ik, maar je merkt wel dat het niet authentiek is.
Links: houten plafond dat de kiel van een boot nabootst.
In de verschillende zalen hangt en staat ook best wat kunst en andere interessante objecten, soms zelfs met een moderne toets.
Links: moderne kunst aan de muren.
Op de eerste verdieping is de kapel de blikvanger, met vernuftig houtsnijwerk voor de balkons en Vlaams glas-in-lood.
Ook op deze verdieping: de slaapkamer van Catherine Of Bragança, gek genoeg één van de bekendste telgen uit de familie omdat ze door haar huwelijk met James II in de 17de eeuw koningin van Engeland werd. Haar portret hangt naast het kleine bed.
Verder heb je een mooi zicht op het binnenplein van bovenaf. Het paleis van Bragança is de grootste monument van Guimarães en is dus zeker een bezoekje waard.
Naast het paleis vind je ook het kasteel van Guimarães, gebouwd in de 10de eeuw en blijkbaar recent nog uitgeroepen tot één van de zeven wonderen van Portugal omwille van zijn romaanse bouw. Het was op voorhand niet echt duidelijk of je het kasteel kan bezoeken. Toen wij er waren stond de poort niet open en dus hebben we er vooral even rondom gewandeld.
Je passeert daarboven ook nog de romaanse kapel São Miguel do Castelo. Ondertussen was het middeleeuwse festival in volle gang met activiteiten voor kinderen, mensen in traditionele klederdracht, een marktje en optredens op straat. Heel leuk hoe ze daar de geschiedenis zo levend houden. We wandelden door de middeleeuwse straatjes.
Alle wegen leiden naar het plein Largo do Oliveira met de Igreja de Nossa Senhora da Oliveira waar je voor 2 euro ook even binnen kan piepen.
Links: huizen aan de Largo do Oliveira. Rechts: binnenkant Igreja de Nossa Senhora da Oliveira
Op het plein zitten heel wat restaurantjes maar die zaten goed vol, wij doken een straat verder binnen bij Bangkok Thai, en dat was best lekker.
Je kan daarnaast ook over de oude middeleeuwse stadsmuur wandelen, dat hebben ze heel mooi aangelegd.
Je krijgt doorheen de hele stad echt het gevoel dat je in een andere tijd rondloopt, een beetje zoals in Mdina in Malta. Hierna besloten we net buiten het centrum naar de Igreja de Nossa Senhorada Consolação e Santos Passos (een mond vol!) te wandelen, een 18de eeuwse barokke kerk met blauwe tegels langs de buitenkant en een mooi aangelegd park ervoor. Je kan er gratis naar binnen.
Hierna was mijn kaars jammer genoeg uit. Op zich hadden we een goed beeld van de stad gekregen. Er waren nog enkele kleine musea om te ontdekken. Je kan er nog met een kabelbaan een hogere heuvel op om van het uitzicht te genieten en ik had graag wat meer genoten van de festiviteiten die aan de gang waren, maar er was een trein om 16u en die namen we terug naar Porto.
Ik vond Guimarães een leuke daguitstap. Het is er niet zo groot, maar je kan er wel een dag rondlopen en van de middeleeuwse sfeer genieten. Ik zou er zeker nog eens naartoe gaan als ik in de buurt ben.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik ben niet aan het trainen voor een marathon. Laat staan voor een halve triatlon. Zot. Ik heb zelfs geen Strava account. Ik doe niet aan reformer pilates. Soms wel aan pilates, maar zonder Lululemon legging.
Ik ben geen nomade die werkt vanuit een campervan. Maar het klinkt verdomme aanlokkelijk. Ik ben één van die gekken die nog voltijds werkt. Ik ben nog geen eigen zaak begonnen met een bijhorend Instagramaccount. Ik zit niet in de tropenjaren. Praise the lord. Ik slaap ’s nachts aan één stuk en werk gewoon half 9 to 5 (nu ja, min of meer). En toch ben ik er moe van.
Matcha klinkt als iets vies waar de wereld niet echt nood aan heeft? Ik heb geen Stanley drinkbeker. Dat ding ziet er onhandig groot uit. Ik bak geen zuurdesembrood. Of wortelcake. Ik bak er niet veel van eigenlijk.
Mijn interieur is niet beige. Ik draag niet de halve Patagonia collectie alsof het mijn identiteit bepaalt. Ik draag wel een emotional support top onder mijn kleding in de winter. Ik heb ecologisch wasproduct waarvan ik bij aankoop dacht dat mijn leven zou veranderen. Dat deed het niet.
Ik zit met andere woorden in een millennial crisis zonder één van bovenstaande standaard oplossingen. Tis maar dat ge het weet hé. Misschien is net dat wel mijn crisis? 🧐
– Een korte mijmering over mijn generatie en de ‘uitdagingen’ waar we mee worstelen.
Het is wat stilletjes in blogland de laatste tijd vind ik? Ook ik ben mijn schrijfflow een beetje kwijt en dus grijp ik even terug naar wat oude formats. Zoals ieder jaar maakte ik een bucket list voor de zomer. Om er dan waarschijnlijk niet meer naar te kijken nadien. Maar soms is het goed om een seizoen met intentie te starten. Bij deze een poging.
Veel boeken lezen, uit mijn 20 books of summer lijst, bij voorkeur buiten
In een sportritme blijven, door mijn gezondheid vorig jaar spectaculair mislukt, maar ik hoop toch twee keer per week aan het sporten te blijven
Mijn weg wat vinden in glutenvrij en zuivelvrij eten
Mei, ik hou van mei! Tijdens het eerste verlengd weekend trokken we naar Brussel voor de expo Bellezza e Brutteza in Bozar. Een ode aan de schoonheid en de lelijkheid in de Italiaanse kunst. Ik zag een prachtige Botticelli en ook wat werken van Titiaan. Dus ik vond het geslaagd. We waren in de voormiddag gegaan om de drukte voor te zijn en ook dat is gelukt 😅. Helaas mocht je geen foto’s nemen binnen. De expo loopt nog tot 14 juni dus snel zijn is de boodschap.
Nadien kon ik eindelijk terecht bij mijn diëtist om mijn darmproblemen aan te pakken. Na een eerste test blijkt er heel wat werk aan de winkel en momenteel eet ik minimaal drie maanden glutenvrij én zuivelvrij om mijn darmen wat rust te geven. Dat is een ontzettend pittige combo en het is nog steeds zoeken qua eten, maar het lukt wel. Alleen bij sociale plannen is het soms wat zoeken. Er is nog niet meteen verbetering, maar in juni hopelijk wel.
Het weekend nadien had ik mijn eerste dansoptreden. Mijn hoofd was niet super rustig, maar ik heb geprobeerd om er zoveel mogelijk van te genieten. Tijdens het verlengde Hemelvaartsweekend was het weer niet al te best. Gelukkig hadden we een dagje Keulen gepland. Het lief werd ook 40 maar door mijn dieet gingen we iets minder chique eten dan eerst gepland.
Ik schreef al over de Yayoi Kusama expo die we zijn gaan bezoeken in het Ludwig museum. Wat een fijne tentoonstelling! Verder gingen we op zoek naar restaurants waar ik mocht eten (alles is plannen momenteel) en wandelden we uiteraard over de iconische brug <3.
Het ziet er nu allemaal nogal happy joy joy uit maar net die dag reageerde ik nogal fel op één van de supplementen van mijn darmtraject (geen idee welk) waardoor mijn lichaam onder de uitslag kwam te zitten en ik heel felle jeuk had. Een apothekeres in Luik-Guillemins redde mijn leven door iets te geven tegen de jeuk.
Eens thuis ging de uitslag niet weg dus om het in de woorden van de dokter te zeggen “afwachten”. Laat dat nu niet mijn sterkste kant zijn :D. Ondertussen is het beter maar is het wat uitzoeken aan welk supplement het lag dus grote kans dat ik opnieuw zo’n reactie zal krijgen. Dingen doen voor je gezondheid die dan andere problemen veroorzaken, het was niet gemakkelijk in mijn hoofd deze maand.
Het Pinksterweekend was dan weer zonovergoten en gevuld met het tweede dansoptreden waar ik om één of andere reden meer heb van kunnen genieten (een rustiger hoofd vooral). Ik ging ook met collega’s naar K3 Originals en vond het wel oké (gewoon niet wauw ofzo?).
Ondertussen geniet ik vooral van het geweldige weer en thank god voor sorbetijsjes. Dit weekend gingen we nog wat uitrusten in de wellness. Op het werk is het pittig maar zijn er eindelijk wel eens wat dingen uitgesproken vanuit verschillende richtingen. Sowieso neemt het veel mentale energie in momenteel en twijfel ik wel even over mijn toekomst daar.
Maar de zomer is in het land, hoeraaa! Dit zomermeisje maakt er het beste van, zonder zuivel en gluten weliswaar. Lang leve Croky chips trouwens! En in juni ga ik op vakantie dus ik heb iets om naar uit te kijken.
Gelezen
Cleopatra & Julius van Joanna Courtney kwam al voorbij in mijn vorige update maar las ik nu uit. Een fijn boek over Cleopatra’s opkomst naar macht en haar relatie met Caesar.
Andromeda van E.S. Mcleod hervertelt het leven van Andromeda, een prinses geroemd om haar schoonheid die aan de God van de zee moet bewijzen dat ze de mooiste is of haar moeder zal sterven voor haar ijdelheid. In dit boek is er een romance met Cetus, het monster dat haar bewaakt, en dat vond ik heel moeilijk qua inleving. Minder van genoten dus.
Saltblood van Francesca de Tores vertelt het verhaal van Mary Read, één van de twee vrouwelijke piraten uit de gouden eeuw. Echt een fijn geschreven roman over een opmerkelijk levensverhaal van een meisje dat zich moest voordoen als man en zo in die wereld van betekenis kon zijn. Graag gelezen!
The repentants is het nieuwste boek van Kate Foster en gaat over drie vrouwen die elkaar tegenkomen in Ijsland en proberen ontsnappen aan de intriges van enkele toxische mannen. Kate Foster schrijft fijne boeken en dit is er zeker weer zo eentje.
In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.
Op onze laatste dag in Napels wilden we de koninklijke Bourbon wijk gaan verkennen, maar eerst was het nog tijd voor een afdaling naar het Napels onder de grond. Er zijn verschillende tours die je kan volgen. Wij kozen voor Napoli Sotteranea. Dit is niet de meest bekende tour. Dat is die in het toeristisch centrum met dezelfde naam, die vaak uitverkocht is. En door onze last-minute beslissing was er bij de eerstgenoemde tour wel nog plaats. De ingang van onze tour vind je in een steegje van de Spaanse wijk.
We kozen voor de Engelstalige begeleide tour en waren maar met een heel kleine groep. Deze tour is zeker nog niet zo bekend bij de toeristen. We betaalden 12 euro per persoon. Onze gids Alex bleek een Vlaams ex-lief gehad te hebben en verstond daardoor enkele woorden Vlaams, wat heel grappig was. Hij deed dat heel goed en ik zou deze tour zeker aanraden.
Maar wat zijn we nu gaan bezoeken? Ik zei al eerder iets over de Romeinse stad die onder de grond schuilt, maar hier gaat het om een ondergronds aquaduct dat de stad van water voorzag. Na een cholera epidemie werd het niet langer gebruikt en werd er een nieuw aquaduct gebouwd.
Links: de wandeling begint met een stevige afdaling via deze trappenpartij. Rechts: graffiti tekening op de muur, tegen de verveling van het wachten in de bunker.
Napels werd echter stevig gebombardeerd tijdens WOII en dus deed het plots weer dienst als bunker. Heel wat inwoners zochten er hun toevlucht. Er werden douches en toiletten geïnstalleerd om toch een beetje comfort te hebben. Er was zelfs een prostituee aan het werk toen.
Na de oorlog hebben ze heel wat afval in het aquaduct zitten storten en werd de plek vergeten. Met dank aan de inzet van vrijwilligers werd het terug hersteld en nu opengesteld voor publiek.
Links: allerlei gevonden artefacten in het aquaduct. Rechts: via deze gaten die dienst deden als trappen moesten de schoonmakers vroeger langs de muren wandelen.
Onze gids vertelde daarnaast over enkele plaatselijke mythes en legendes zoals ‘The little monk’, gebaseerd op de hondenjob van schoonmaker die vroeger zijn leven riskeerde in het aquaduct.
De tour gaf ons een mooi beeld van de geschiedenis van Napels. Hier en daar moesten we door een smalle irrigatiepassage. Ik vind dat zelf best eng, aangezien we met een kleine groep waren, zag ik dat nog net zitten. Heb je dus claustrofobie, dan is deze tour misschien niets voor jou.
Weinig foto’s deze keer, want dat is moeilijk onder de grond. Maar ik vond zo’n tour echt de moeite. Dus zet het zeker op je to-do list voor Napels.
Bonus: onder de grond, de metro!
De metro van Napels is blijkbaar al meerdere keren uitgeroepen tot de mooiste van Europa. Vooral het station Toledo is bekend om zijn immens blauwe koepel, maar bv. ook aan Garibaldi heb je heel wat leuke effecten met de verschillende roltrappen. De mooiste? Dat weet ik niet, ik vind die van Rome ook echt heel mooi en Londen is ook altijd in orde. Maar het is een soort extra bezienswaardigheid als je dan toch van punt A naar B moet ;).
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Tijdens het verlengd weekend trokken we er een dagje uit. Vorig jaar deed ik al een dagje heen en terug Parijs voor een expo, dit jaar viel mijn oog op een grote overzichtstentoonstelling van Yayoi Kusama in Keulen. Met de Eurostar heen en terug is het op een dag wel te doen, wetende dat je niet gigantisch veel tijd heb in Keulen. Maar wij waren er al meermaals geweest (enkele blogposts voor meer inspiratie over de stad vind je hier en hier) en dus kon de focus op de expo liggen.
We zagen al een grote Kusama expo in het Serralves museum in Porto en eentje van haar recente serie ‘Everyday I pray for love’ in het Victoria Miro in Londen. Yayoi Kusama is een Japanse kunstenares bekend om haar polkadots. Ze is heel populair en dus verkoopt de expo ook snel uit.
Een ticket kost 19,80 euro per persoon voor de expo + vaste collectie. Je kiest dan een tijdslot waar je je best aan houdt. De vestiaire is verplicht en kost 2 euro. Verder ging het binnen allemaal heel vlot, maar het hangt wat af van de drukte van het moment denk ik.
Het Ludwig Museum is een museum voor moderne kunst vlak naast de dom in Keulen. Ze hebben vooral een grote collectie expressionisme (door de Sammlung Haubrich collectie) en 200 pop art werken geschonken door Peter en Irene Ludwig waaraan het museum zijn naam dankt.
Bij het binnenkomen start je met de tijdelijke expo. Meteen valt de grote gele pompoen op en de ijzeren bollen uit haar Narcissus Garden, het werk waarmee ze eerst geschuwd werd van de biennale in Venetië. Zeg maar haar doorbraak bij het brede publiek.
De expo is speciaal om twee redenen. Ten eerste is het een overzichtstentoonstelling van haar hele leven, inclusief haar minder gekende werk als jonge Japanse die leefde in een tijd voor, tijdens en na WOII. De Japanse samenleving kent een gezamenlijk trauma door de atoombommen en het heeft ook een sterke invloed op Kusama. Al van jongs af aan heeft ze psychische problemen en vlucht ze in kunst. In haar hallucinaties ziet ze stippen.
Ten tweede komen er heel veel werken uit haar eigen collectie. Het zijn dus geen museumstukken geleend van andere musea, maar werken die zij aan de expo ontleent. Sommigen heeft ze zelfs speciaal voor deze expo, die eerder ook in Basel te zien was, gecreëerd. Kusama is 97 en verblijft momenteel in een psychiatrisch centrum in Japan, al sinds haar zeventigerjaren trouwens, waar ze blijft schilderen.
Links: eerdere werken. Rechts: één van de vele Fishing nets.
De zalen in het Ludwig zijn ruim en de werken krijgen voldoende ruimte. We starten met haar vroege werk, waar je al wat polkadots in ziet verschijnen, maar nog niet uitgesproken. Kusama is vooral geïnspireerd door de natuur: planten, bloemen en dieren zie je op elk werk verschijnen. Nadien vliegt ze naar Amerika waarbij het beeld van de onmetelijke oceaan haar bijblijft en zo maakt ze een serie ‘Fishing nets’.
In Amerika gaat ze aan de slag met installatiekunst en wordt ze ook politiek actief. Ze organiseert mee betogingen, o.a. tegen de Vietnamoorlog, en beschildert naakte mensen met polkadots.
Veel van haar installaties bevatten pennissen, als afkeer tegen de vele affaires van haar vader. Zo ook ‘One thousand boats’, waarbij een echte roeiboot bedekt is met witte fallussen en er 999 kopieën rond zijn geprint.
Links: One thousand boats. Rechts: handtas van macaroni
Haar psychische problemen zijn nooit ver weg. Wanneer ze terugkeert naar Japan begint ze best depressieve gedichten te schrijven, die je op de muren van het Ludwig kan lezen.
Even enkele foto’s om de opstelling en drukte te illustreren. Je bent er niet alleen, maar er is steeds voldoende ruimte.
Ik ben verliefd geworden op het linkse werk <3.
Ze keert in Japan veel terug naar pompoenen, die haar een gevoel van troost geven. En blijft bij de natuurelementen. Haar kenmerkende polkadots staan symbool voor het leven.
Kusama is ook gekend om haar infinitymirror rooms. Kleine ruimtes met spiegels vol stippen die een gevoel van oneindigheid geven waar je als bezoeker mee in interactie gaat. Speciaal voor de expo is er een nieuwe ontworpen met zwart-geel gestipte plantaardige dingen. Ook de ruimte waar de mirror room staat is zo aangekleed. Het geeft een psychedelisch effect.
Links: in de mirror room
Nadien kan je de trap op waar de kleur je tegemoet komt. Kusama werkte een tijdlang aan een serie ‘My eternal soul’ met hele grote felle werken vol stippen en andere patronen. Ze hangen in deze grote zaal aan elkaar geplakt zodat je als het ware meestapt in haar hallucinatie.
In de kamer daarnaast vind je haar meest recente serie ‘Everyday I pray for love’. In een wat gelijkaardige stijl, maar veel kleiner, met wat quotes er tussen soms. Dit zijn mijn favoriete werken van haar.
Links: I’m here but nothing. Rechts: Everyday I pray for love serie.
Je vindt er ook een slaapkamer vol stippen met de installatie ‘I’m here but nothing’ :). Nadien kan je nog naar het dakterras van het Ludwig waar haar felgekleurde bloemen staan, met nog een kleine bonus mirror room.
Ik vond het een fijne expo. Ik had al verschillende stukken van haar werk gezien, maar nog nooit een overzicht van haar oeuvre. Je ziet haar stijl echt tot uiting komen doorheen de jaren.
Het soms heel vrolijke en kleurrijke van haar stippenwerk, en de immense hype op sociale media (want zo’n mirror room dat deelt mooi op Instagram) verbergt een tragisch verhaal van een jong meisje met psychische problemen die een houvast zoekt door te schilderen. Een meisje dat haar populariteit wel heeft gebruikt om maatschappelijke thema’s aan te kaarten.
Twee favorieten. Links: Heinrich Hoerle Rechts: August Macke.
Nadien deden we nog even de bovenverdieping van het Ludwig, met veel expressionisme, heel wat Picasso’s en wat andere mooie werken. Maar de kaars was ook wel uit dus daarvoor moeten we nog eens terug.
Wat een mooie zalen zeg!
We wandelden nog even de bekende Hohenzollern brug over en dan was het alweer tijd om naar huis te gaan.
Yayoi Kusama loopt nog in het Ludwig Museum in Keulen t.e.m. 2 augustus. Wees er op tijd bij voor tickets. Nadien gaat de expo naar het Stedelijk Museum van Amsterdam vanaf 11 september t.e.m. 17 januari 2027. Nog voldoende kansen dus!
Ik kijk ’s avonds in de spiegel en zie dat mijn neus wat rood is van de zon. Ik merk een muggenbeet op mijn schouder op. Ik kijk nog eens in die spiegel met mijn haren in de war en voel me weer mezelf.
Ik ga de trap af naar beneden. De bries van een zachte lentedag waait via het vliegenraam naar binnen. Er fietst een gezin voorbij, lachend, met de haren in de wind. En ik kan alleen maar denken: ik voel me weer mezelf.
Ik kijk naar een agenda met al wat fijne plannen. We boeken dan toch die vlucht. We speuren het internet af naar die slaapplek waar we iets bij voelen.
Ik begin spontaan te neuriën. Alles voelt minder zwaar. Ik ben en blijf een zomermeisje. Ik ontwaak. Ik voel me weer mezelf.
– Een korte mijmering geschreven op een zomerse avond, gepubliceerd aan het begin van een week met minder zonnige voorspellingen ;).
In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.
We sliepen in een AirBnb in de wijk Margareten, beetje verder van het centrum en niet zeer levendig, maar op zich wel goed bereikbaar met het openbaar vervoer (al namen we vooral de bus die het dichtst bij onze slaapplaats stopt want Wenen is groot dus het aantal stappen per dag liep snel op).
Toen we aankwamen aten we een pizza bij Trattoria Pizzeria Margaretain het hart van de wijk op een zalig binnenpleintje met terras. Aanrader! Nadien was het tijd om de wijk ernaast te ontdekken: het Freihausviertel (het 4de district).
Wenen heeft met de Secession zijn eigen versie van de art nouveau. Gustav Klimt en Otto Wagner zijn daarvan de bekende namen. Aan de Linke Weinzeile staan twee van Otto Wagner zijn prachtige huizen: het bloemrijke Majolikahaus en het met gouden ornamenten van Kolomon Moser versierde Wienzeilerhäuser .
Prachtige gevels zijn het! Leuk om al die details te spotten. Je merkt ook meteen dat de metro-ingangen heel erg art nouveau aandoen. De place to be begint echter achter de metro-ingang: de Naschmarkt.
De Naschmarkt is een halfopen markt met overdag kleurrijke stallen vol fruit, kruiden en andere etenswaren. ’s Avonds openen de vele bars en restaurants en worden de terrassen opgezet. Op zaterdagvoormiddag vind je er ook een vlooienmarkt.
Het is misschien allemaal wat toeristisch, maar wij vonden het er toch heel gezellig en dankzij het mooie weer was het de ideale plek voor een aperitief, of een heerlijk diner bij Neni am Naschmarkt.
Aan de andere kant van de markt kom je uit op het Kleines Haus der Kunst, ook een voorbeeld van de Secession (werd verbouwd toen wij er waren), maar meteen valt vooral de gouden koepel van het Secessiongebouw op.
In 1898 zag dit het gebouw het levenslicht door een groep kunstenaars die zich verenigden onder de naam ‘Secession’ en die een tempel voor hedendaagse kunst wilden creëren. Hun motto Der Zeit ihre Kunst. Der Kunst ihre Freiheit staat op de gevel. Het gebouw zelf is van Joseph Maria Olbrich en binnenin vind je de Beethoven friezen van Gustav Klimt.
Naast die friezen, vind je er ook vandaag werk van hedendaagse kunstenaars. Voor 12 euro per persoon kan je naar binnen. We zagen kunst van Ariane Muller, Jeremy Shaw en Francis Offman, maar de expo’s wisselen regelmatig. Het hele gebouw is ruim en laat veel licht binnen wat de werken mooi doet uitkomen.
Als laatste kwamen we uit bij de Klimt Friezen, gebaseerd op de 9de symphonie van Beethoven – die door je hoofdtelefoon weerklinkt. De art nouveau swing, gouden details en femmes fatales met lange haren vielen meteen op – typische elementen van art nouveau over heel Europa. De friezen zijn moeilijk te bewaren aangezien ze rechtstreeks met verf op de muren zijn geschilderd, daardoor wordt de temperatuur in de kamer constant op hetzelfde peil gehouden.
Dit bezoek werd meteen één van de hoogtepunten van de trip. Je kan Wenen niet begrijpen zonder de nieuwe kunst te zien die artiesten zoals Klimt en Wagner wilden brengen om zich af te zetten tegen het oude neoclassicistische ideaal dat de binnenstad domineert.
Van hieruit wandelden we verder richting de Karlsplatz waar de Karlskirche het landschap domineert. Deze rooms-katholieke kerk werd in de 18de eeuw door de keizer Karel VI aan de stad gegeven na een grote pestepidemie. En is opgezet in neoclassicistischestijlmet twee grote zuilen geïnspireerd op de zuil van Trajanus in Rome – ze hadden er eentje net gekuist, de andere was nog ‘vuil’ ;).
Een bezoek kost 9,50 euro per persoon en daarmee kan je ook het panoramadak op om de zuilen van dichterbij te bekijken. Het interieur van de kerk is barok, in de koepel hing een modern lichtkunstwerk.
’s Avonds doen ze hier opvoeringen van klassieke muziek waaronder de vier seizoenen van Vivaldi. Sowieso kan je in heel Wenen concerten van hun gevierde componisten meepikken, iets dat voor een volgende keer op het lijstje staat.
Hiermee hadden we hoogtepunten van de wijk gezien en zat onze eerste halve dag erop. We aten (veggie) burgers bij Weinschenke in Margareten en doken op tijd ons bed in.
Ben jij al eens in Wenen geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
April was een wat saaiere maand, ik lijk volle sociale maanden altijd af te wisselen met rustige maanden ofzo. Maar de zon scheen volop, en daar heb ik wel van genoten. Ik merk vooral dat ik de laatste tijd amper foto’s neem, dus dit zal een meer tekstuele update zijn.
Ik weet nog amper wat we deden met het verlengde paasweekend, buiten dat we op bezoek gingen bij een nieuwe puppy van een collega – kantoorhond in wording – maar vooral nog heel cute momenteel. Verder was dit weekend een schop onder mijn kont om de andere weekends meer dingen te plannen. Ik belandde een beetje in een lees- en hobbydip. Een vol hoofd is daar niet zo goed voor.
Als we nu eens al die antwoorden op onze zorgen zouden hebben, hé?
We werkten eindelijk de tuin wat meer af: er werden bomen geplant en gras gezaaid. Dit is wel echt een biggie waar ik heel blij mee was, maar tegelijk zorgde het ook voor veel conflict wat me echt heel droevig maakte. In combinatie met nog steeds heel drukke werkweken kan ik niet echt zeggen dat het de meest vrolijke maand was, maar bon.
Cleopatra & Julius haalde me toch een beetje uit mijn leesdip!
We hebben een tuin in wording, ik ging naar de wellness met een vriendin waar we de week voordien ook bij gingen eten. Er werd in de zon gezeten op ons kantoordakterras met collega’s. En we gingen pizza eten en boekten onze zomervakantie naar Schotland. Dus toch wel wat lichtpuntjes hoor.
Mei zal een drukkere maand worden met twee dansoptredens en een daguitstap naar Keulen in het verlengd weekend. Dus er is wel veel om naar uit te kijken!
Gelezen
Ondanks het gevoel van een leesdip te hebben, werden er wel veel boeken uitgelezen.
The Briar Club (De Briar club) van Kate Quinn gaat over een vrouwenpension waar een moord gebeurd en elke vrouw wel zo haar geheimen blijkt te hebben. Fijn om te lezen, maar niet Quinn’s beste boek.
Sweetbitter song van Katie Hewlett is een Griekse mythe hervertelling van het verhaal van Penelope vanuit het perspectief van Melantho, één van haar slavinnen. Opnieuw een fantastisch boek van Hewlett, ik ben nochtans geen Penelope fan, maar genoot enorm van het boek. Grote kans dat deze mijn eindejaarslijstje haalt.
Three queens van Rebecca Connolly gaat over Marie Antoinette en Queen Charlotte van Engeland die elk Abigail Adams ontmoeten. De drie vrouwen sluiten een vriendschap en wisselen via brieven hun levensverhalen uit. Ik hield niet zo van dit boek, al schetst het de dramatische val van Marie Antoinette in Frankrijk wel goed.
The fourth queen van Nicola Cornick. Twee tijdslijnen die elkaar raken: Jenna probeert in onze tijd een geheim te bewaren dat ook Marris North in de 16de eeuw als hofdame van Anne Of Cleves heeft bewaard. Ik hou van Cornick’s boeken, maar deze vond ik iets minder geslaagd.
Een lijstje met dingen die ik niet meer wil doen. Maar die ik toch hardnekkig blijf doen. Noem het gerust patronen die ik nog wil afleren.
En omdat falen bij het leven hoort en iets is dat bespreekbaar moet zijn, deel ik mijn lijstje graag met jullie.
Rust niet langer moeten verdienen. Ik ben de grootste volger van het principe ‘ik moet eerst alle klusjes hebben afgewerkt van mijn lijstje voor ik mag rusten of iets leuks mag doen’. Moet just niks zei een groot filosoof nochtans ooit.
Te veel op mijn smartphone zitten. Hoeft geen uitleg denk ik. Ik doe het te veel. Ik weet het. Ik blijf het doen.
Mezelf dingen ontzeggen omdat het niet nodig is. Iets terug hangen/leggen in de winkel want ik heb het niet nodig. Cadeautjes kopen voor een ander, maar nooit voor mezelf.
Toch nog die ene werkafspraak tussen alle andere proppen. Goodbye lunchpauze, hallo overprikkeld hoofd.
Dingen opsparen voor de perfecte gelegenheid. Perfect is the thief of joy. Reserveer dat restaurant zonder reden. Draag die nieuwe jas, ook al is de oude nog niet versleten. En plak in godsnaam je favoriete stickers waar je er blij van wordt.
Te veel sorry zeggen. Ik werk eraan, echt. Maar bij lichte twijfel dat ik iets fout zou gedaan kunnen hebben en het rolt alweer van mijn lippen.
Een boek dat ik niet zo goed vind, toch uitlezen. Je weet nooit wanneer het nog beter wordt, toch?
Vermoeidheid en gewoonte het laten winnen van plezier. Ik kruip te veel in mijn zetel voor tv op werkdagen. Ik heb nochtans genoeg andere hobby’s, maar ik laat mijn innerlijke stem die zegt dat ik moe ben vaak de avond bepalen. Ook in de weekends denk ik te vaak ‘Ja maar, ik moet uitrusten van de afgelopen week.’
In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.
Vorige keer nam ik jullie mee naar het moorse erfgoed van Malaga, vandaag focus ik op het centrum. Ik wist op voorhand niet hoe klein en gezellig dat centrum van Malaga zou zijn. Het was ook carnaval toen wij er waren, wat voor een groot volksfeest zorgde.
Het centrum is dus zoals gezegd compact, met de winkelstraat Calle Larios die alles doormidden snijdt en uitkomt op het Plaza de la Constitucion. Dé twee trekpleisters zijn ongetwijfeld de kathedraal en het Picassomuseum.
De kathedraal
De kathedraal van Malaga is zo één van de plekken waar alle wegen naar lijken te leiden. Het is een enorme kerk met een gotisch fundament, de spitsbogen binnenin geven dat weg, en daarnaast renaissance en vooral barokke elementen. De kerk is gebouwd op de plek van de vroegere moskee, dus na de katholieke herovering aan het einde van de middeleeuwen. Dat is al laat om zo’n bouw te starten en het heeft dan nog eens 200 jaar geduurd om het af te werken, wat de mengelmoes van stijlen verklaart.
Langs buiten ziet elke gevel er wat anders uit. Er is een klokkentoren en er ontbreekt er tegelijk een: de tweede is nooit gebouwd door geldgebrek in de 18de eeuw. Daardoor wordt de kerk ‘La Manquita’ genoemd, wat zoveel betekent als ‘één-armige of manke dame’. De toren die wel gebouwd is, is 87m hoog en daarmee de hoogste kerktoren van Andalusië.
Aan de zijkant heb je een – vond ik – hele mooie barokke ingang. We wilden deze kerk ook graag langs binnen bewonderen en toegang kostte 10 euro per persoon, daarin zit een audiogids inbegrepen. De hele kerk is gewijd aan de hemelvaart van Maria. Binnen vond ik licht echt heel speciaal, goudgeel als het ware. En het is een enorm hoge kerk door de gotische bogen.
Het is heel groot binnen, met veel zijkapellen, een enorm altaar en een houten koor dat in drie lagen is opgebouwd, heel indrukwekkend ambachtswerk. Je loopt er al snel een dik uur in rond.
Ik heb al veel kerken gezien en meestal ben ik in Spanje geen grote fan door de overdreven barok. Ik had dat ook van deze kerk verwacht, maar het was dus niet wat ik dacht. Het sobere is behouden en dat maakt het allemaal heel mooi.
Links: het ambachtskerk in het koor.
De kathedraal was het eerste wat we bezocht hebben in Malaga en absoluut de moeite!
Picassomuseum
Picasso is een naam waar je niet rond kan in Malaga. Hij werd er geboren. Eén van de musea die je er vindt is dan ook zijn casa natal (geboortehuis) aan het enorme Plaza de la Merced. Dat bezochten we echter niet.
Plaza de la Merced
Niet veel verder vind je het Picasso museum in het historische Palacio de Buenavista, één van de vele musea over de kunstenaar in de wereld. Het museum doet een poging om Picasso’s hele oeuvre te overspannen en focust ook op zijn liefde voor Andalusië. Naast schilderijen, vind je er ook veel keramiek van de kunstenaar.
Een bezoek kost 12 euro per persoon en je reserveert best online op voorhand. Dat hadden wij niet gedaan en we hadden de populariteit een beetje onderschat. Het is het meest bezochte museum van Malaga (en er zijn er veel!). Er zijn twee rijen: voor mensen met een online ticket en voor mensen zonder ticket. Ook met een ticket is het dus even aanschuiven. Wij stonden eerst in de foute rij en nadien in de juiste die niet vooruit ging en kochten dan toch maar een ticket online voor het tijdslot dat er aankwam. Boek dus online.
De echt bekende werken hangen er niet. Maar je krijgt wel echt idee van zijn loopbaan en zijn turbulent liefdesleven. Picasso was allesbehalve goed voor zijn vele vrouwen, daarom heb ik een wat moeilijke relatie met hem als persoon. Maar hij is misschien wel één van de meest invloedrijke kunstenaars ooit en dan verdient hij een museum in zijn geboortestad.
Links: ik met gekruiste armen bij het werk ‘Vrouw met gekruiste armen’.
Je ziet het misschien een beetje op hoe ik mijn foto’s heb genomen: het is er enorm druk binnen. Het is geen groot gebouw dus hangen de werken in relatief kleine ruimtes. Er lopen heel wat mensen als een kip zonder kop door de werken. Het is niet de meest rustige museumbeleving, maar dat moet je er helaas een beetje bijnemen. Wij gingen ook op een weekenddag in de voormiddag, dus ik zou een rustiger moment uitkiezen ;).
Eettips
Een kleine midweek in Malaga zorgde ervoor dat we goed van de lokale keuken hebben kunnen genieten, hierbij onze tips:
Ijs:
Casa Mira is een ijsinstituut. Het was er zo lekker, dat we vreesden dat niets anders beter zou zijn. Maar Helados Bico de Xeado Málaga was ook lekker!
Churros:
De lokale variant van churros zijn de tejeringos. Ze zijn gladder, dunner, langer en krommer :D. Er zijn een aantal toeristenplekken, maar als je ze graag lokaal eet moet je bij Churreria La Malaguena zijn. Opgelet: in Spanje eten ze churros als ontbijt/in de voormiddag met een kop chocolade erbij. Ik zou echt een goede Spanjaard zijn.
Lunch/avondeten:
In het centrum kan je kiezen voor tapas bij d’Platos (mijn favoriet!), het mega populaire Casa Lola (vond ik wat tegenvallen?), Madeinterranea, of Los Marangos (meerdere locaties). Los Marangos heeft ook heel lekkere paëlla (when in Spain…), maar is wel het meest toeristische van allemaal.
In de wijk Soho waar we sliepen aten we steengoede pizza bij Unica en lekkere fusionkeuken bij Fusion 87.
We aten ook een keer Mexicaans bij Mezcal. Oké, niet fantastisch, maar een goede afwisseling.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Terwijl overal artikels verschijnen met het advies om grenzen te trekken, boeken gepubliceerd worden over zelfzorg en afzeggen de nieuwste trend blijkt, denk ik vooral: laat ons grenzen oversteken en elkaar blijven vinden. Laat ons ook dat samenzijn vieren en ook op dagen dat we geen zin hebben de moed bij elkaar rapen om de oversteek te maken. Niet ten koste van maar ten voordele van. Want menszijn is rommelig en we hebben alleen vandaag.
Grenzen trekken gaat om iets van gisteren proberen oplossen met regels voor morgen. Spontaniteit gaat om het hier en nu. Over zin hebben in. Over uit je comfort zone stappen en nieuwe dingen ontdekken. Over leven in plaats van overleven.
Grenzen hebben hun nut, maar zijn geen einddoel. Leven is het einddoel. Als je jezelf dingen gaat ontzeggen, waar ben je dan nog over aan het waken? En tegelijk: als je voortdurend je grenzen overtreedt, waar vind je dan jezelf?
Waar vind je die ademruimte? Wie ben je zonder je grenzen? Welke grenzen helpen je jezelf te zijn? Tot hoever is plannen helpend? Vanaf wanneer helt het over naar moeten en druk zijn? Waar vinden we elkaar als iedereen aan zijn grens blijft staan?
We lijken collectief bang om die oversteek te maken. Ik keek de afgelopen weken naar het programma ‘Gene paniek’ van Philippe Geubels waarbij met exposure therapy angsten werden aangepakt.
De kandidaten moeten door hun angst heen. Om te beseffen dat waar ze ook bang voor zijn, net datgene is dat niet gebeurt. Misschien hebben we collectief ook wat exposure therapy nodig om elkaar weer wat vaker te ontmoeten.
Om terug te buurten, spullen uit te lenen, praatjes te maken met elkaar. Om opnieuw te leren voelen wat goed voelt en wanneer rust nodig is. Als we samen leven, valt dat samenleven misschien allemaal niet zo zwaar.
P.S. Dit is zo’n post waarvan ik niet zo goed weet wat mijn punt juist is en of ik heb kunnen uiten wat ik juist wil, maar ik publiceer ‘em toch ;).
In maart 2026 gingen we van zaterdag tot zaterdag roadtrippen doorheen Andalusië en ik zet graag onze reisplanning op een rijtje zodat jij er misschien ook inspiratie uithaalt. Het is een prachtige streek, waar ik al was geweest, maar ik had er nog nooit met de auto doorheen gereden. Omdat ik Malaga, Granada en Sevilla ooit al eens had bezocht, is het een trip langs de minder grote steden en meer onbekende plekken geworden.
Niets in deze post is gesponserd, zoals steeds betaalden we onze hele trip zelf.
Vervoer en verblijf
Openbaar vervoer in Andalusië is er wel. Er zijn goede treinen tussen de steden, vorig jaar treinden we zo van Malaga naar Granada. Maar om in de pueblos blancos en de andere kleine steden te raken is een auto toch wel handig. Er is vaak maar één weg en je rijdt doorheen prachtige landschappen.
Rijden in Andalusië bleek ook helemaal niet zo moeilijk of eng. Wij vonden het nooit ergens echt druk, maar het was winter en het weer zat wel wat tegen moet ik toegeven ;).
We boekten heen en terug een vliegticket naar Malaga. Dat was niet alleen de goedkoopste optie, maar bleek ook het meest praktisch. Oorspronkelijk was het idee om Malaga heen en Sevilla terug te doen (of omgekeerd), maar een auto huren en op een andere plek droppen was een pak duurder. Je zou dus ook perfect op Sevilla heen en terug kunnen vliegen.
Wij hadden al eens vijf dagen in Malaga verbleven, bezochten toen ook het Alhambra in Granada en ik deed enkele jaren terug ook al eens een citytrip naar Sevilla, deze heel populaire steden zitten dus niet in onze planning, maar kan je er perfect nog aan toevoegen.
We huurden opnieuw een auto via Sunny Cars. Zij hebben heel wat onderverhuurders aan de luchthaven van Malaga. Wij kwamen uit bij Alquicoche rent a car en waren heel tevreden van de service daar. Je huurt best een wat hogere wagen met automaat voor in de bergen.
Ik kan ondertussen beamen dat de all-in van Sunny Cars echt all-in is want we leverden onze auto in met een nagel in de band en die kosten werden volledig gedekt met onze verzekering.
We besloten om op twee centrale plekken te verblijven, namelijk Cordoba en Ronda omdat ik het niet zo fijn vind elke nacht ergens anders te slapen. Ik geef wel toe dat we meer zouden hebben gezien als we dat wel hadden gedaan, maar ik heb Cordoba en Ronda nu wel helemaal beleefd ofzo.
We sliepen vier nachten bij hotel Hesperia Cordoba. Ruime kamers, een ondergrondse parkeergarage, prachtig dakterras en een goed ontbijt. Oh en vlakbij de Romeinse brug en het centrum van de stad. Geen klachten.
In Ronda huurden we een eigen appartement om zelf ontbijt te kunnen maken. We kozen voor een appartement van Martalia Namar Centro met parkeerplek in de garage. Het was schoon met twee slaapkamers. De keuken was niet zo ruim dus echt koken zou ik er liever niet doen en het appartement is wel wat luidruchtig. Maar opnieuw: de locatie is een echte winner in Ronda.
Uitzicht vanaf het dakterras van het Hesperia Cordoba hotel.
Reisplanning
Dag 1: Van Malaga via El Torcal De Antequera naar Cordoba
Na onze vlucht in de voormiddag werden we met een busje opgehaald aan de luchthaven en namen we onze huurauto in ontvangt. Het is ongeveer een kleine twee uur rijden naar Cordoba, maar we besloten onderweg te stoppen.
Ons oog viel op het natuurpark El Torcal De Antequera, vlak bij het ook populaire stadje Antequera. El Torcal is een gigantisch rotsberg die ooit de zee is verrezen en volledig bestaat uit fossielen. Het landschap doet denken aan de maan door alle rotsblokken. Er is een parking bovenop de berg aan het bezoekerscentrum. Toen wij er waren hing de hele rots in de mist. We deden de kleine wandeling van zo’n 1,5 km en waren daar nog best lang zoet mee. Je kan ook het dubbele wandelen. Aanrader, wel heel populair.
We reden door naar Cordoba waar we alvast kennismaakten met het uitzicht vanop het dakterras van het hotel.
El Torcal De Antequera
Dag 2: Cordoba
Vandaag bleven we in Cordoba, een stad waarvan je de hoogtepunten kan doen in één dag, maar waar het leuker is om wat langer de sfeer op te snuiven.
We brachten uiteraard een bezoek aan de Mezquita, deze oude moskee die is omgetoverd in een kerk is gigantisch en ik vond het zo indrukwekkend. Mijn mond viel heel de tijd open. Je kan deze niet overslaan want het is dé bezienswaardigheid van Cordoba. Je boekt best en ticket op voorhand.
Mezquita
Het Alacazar van de Christelijke koningen was helaas gesloten wegens reservatie, dus brachten we vooral nog tijd door in de Juderia wijk waar we de Banos del Alcazar Califar, de Capilla Mudejar en de synagoge bezochten.
Een patio en gezellige straat in Cordoba
Wandel langs de patio’s, de Romeinse brug, eet iets bij Mercado Victoria en doe een terrasje op het plaza de la Corredera. De dag is zo om.
Calle de las Flores en het park rondom Mercado Victoria
Dag 3: barok in Ecija en het kasteel van Almodovar del Rio
Op maandag is er veel gesloten in de buurt en dus besloten we om wat in de buurt te gaan rondrijden. Ons oog viel per ongeluk op Ecija als startpunt.
Ecija wordt ook wel de stad van de barokke torens genoemd. De stad was heel rijk in de 18de eeuw en de vele stadspaleizen en kerken met een barokke toren zijn daarvan het bewijs. Bezoek het Palacio de Penaflor en het Municipal Historical Museum of Écija mocht je er niet op maandag zijn (want dan is het gesloten).
Barokke toren in Ecija en binnenplaats van het Palacio Penaflor
Daarna reden we door naar Almodovar del Rio waar het kasteel na een lange middagpauze om 16u opnieuw opent. Het is een restauratie van het middeleeuwse kasteel dat er vroeger stond en ik voelde me er een echte riddervrouw. Het kasteel is naar het schijnt ook bekend van Game Of Thrones – wat ze uiteraard goed uitbuiten. De views zijn schitterend!
Castillo de Almodovar del Rio
Dag 4: Medina Azahara en nog meer Cordoba
Op een kwartiertje buiten Cordoba liggen de overblijfselen van een moorse stad: Medina Azahara. Het was een kleine stad in de 10de eeuw die slechts 70 jaar gebloeid heeft voor een burgeroorlog alles verwoestte. Net als Pompeii heeft de stad lang onder de grond gelegen. Ondertussen is er al een stuk opgegraven en opengesteld voor publiek. Sinds 2018 is dit UNESCO werelderfgoed.
Medina Azahara
Terug naar Cordoba want in één dag heb je misschien wel de Mezquita en de joodse wijk gedaan, maar dan zou je een topper zoals het Palacio de Viana missen met zijn kunstcollectie, prachtig meubilair en vooral 9 patio’s in volle bloei.
Patio’s van het palacio de Viana
We doken ook even binnen bij het Centro de Création Contemporanea (C3A), het moderne kunstenmuseum. Als dit je ding niet is: er is ook een oude kunstenmuseum in de stad (met focus op lokale kunstenaar Julio Romero de Torres) als alternatief. En we namen afscheid van de brug.
C3A en de puento Romano
Dag 5: rijden naar Ronda, via Osuna en Olvera
Van Cordoba naar Ronda, dan zit je drie uur in de auto. We stopten dus telkens na een uurtje om de reisdag wat te breken.
Iets lager dan Ecija ligt Osuna. Ook dit stadje is gekend voor barokke paleizen en zou de mooiste straat van Spanje hebben. Die vond ik wat tegenvallen, net als de kerk op de heuvel die je enkel met een tour kon bezoeken – wat we dus niet hebben gedaan. Wat verderop vind je Romeinse en andere opgravingen maar die lieten we voor wat ze waren. Dus Osuna: helemaal niet toeristisch en leuke straatjes. Maar niet de tofste stop ofzo.
Osuna
Ondertussen begon het te regenen, maar stopten we in het eerste pueblo blanco (witte dorp) Olvera. Bekend om een klein kasteel op de heuvel en zijn maandagtaart, een gebak dat alleen hier te vinden is. Helaas hebben we hier vooral goed geluncht: La Tarara Neotarberna is een echte aanrader en serveert ook de taart.
Olvera
Eens aangekomen in Ronda was het al opgeklaard en deden we meteen een wandeling langs de adembenemend kloof en de Puento Nuevo.
Ronda
Dag 6: Ronda
Ronda kan je echt in één dag zien, afhankelijk van welke musea je graag wil doen en/of je wil gaan hiken in de buurt.
We begonnen met het benedengebied rond de puento viejo en de jardines de Cuenca.
Puento viejo en arco de Felipe V
Gingen binnen bij het Mondragon Palacio, wat blijkbaar een nogal groot archeologisch museum is – niet zo mijn ding, maar wel leuke patio’s
We bezochten de iglesia de Santa Maria La Mayor wat een unieke combo bleek van een gotische en renaissance kerk en je mag het dak op. Aanrader!
We hadden voldoende tijd om wat street art te gaan zoeken en wandelden tot aan de murals van Kato in een woonwijk
Iglesia de Santa Maria La Mayor en enkele murals van KATO
Dag 7: Pueblos Blancos
We starten de dag in Zahara De La Sierra, een wit bergdorp met een middeleeuwse stad helemaal bovenop en uitzicht op het bergmeer. Het was geen geweldig weer, waardoor we helemaal alleen door de middeleeuwse overblijfselen wandelden en van het verre uitzicht genoten.
Zahara de La Sierra van beneden en bovenop de medieval city
In Zahara is weinig eetgelegenheid, die vonden we wel in het nabijgelegen Algodonales. Daar kan je ook naar de Mirador de las Fuentos.
Links: uitzicht medieval city Zahara de la Sierra. Rechts: Mirador de las Fuentos in Algodonales met helemaal rechtsboven zicht op Zahara.
We wilden eigenlijk lunchen in El Gastor (aan de andere kant van het meer) en nadien nog Setenil De Las Bodegas bezoeken (een stad met woningen in en onder de rotsen), maar beiden waren met de auto op dat moment niet (makkelijk) bereikbaar door het weer. Dus keerden we iets vroeger terug naar Ronda.
Dag 8: Via Marbella naar huis
Onze laatste dag alweer!
We reden met de auto naar het beneden uitzichtpunt op de puento nuevo om Ronda vaarwel te zeggen en hadden nog een voormiddag voor we een vliegtuig zouden opstappen. Die zouden we in het natuurpark La Sierra de Las Nieves doorgebracht kunnen hebben – maar er was alleen maar mist dus reden we door tot aan de zee.
De kustplaats Marbella is in de zomer waarschijnlijk mijn grootste nachtmerrie (ik kreeg een megagroot Blankenberge gevoel) maar het was even een leuke korte stop om de zee te zien en je rijdt nadien vlot weer richting Malaga.
Puento Nuevo en Marbella beach
Et voila, dat was onze roadtrip. Als je ook de grotere steden aandoet, ben je zo twee volle weken zoet in Andalusië. Voor een korte trip vind ik dat wij heel wat mooie dingen gezien hebben. Regen of geen regen ;).
Ben jij al eens in Andalusië geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik heb zelf helemaal niets met de ruimte. Het is uiteraard wel fascinerend, maar tegelijk ook ongrijpbaar ofzo, en het is niet één van de topics waarop ik een hyperfocus heb. De afgelopen weken was er wat te doen rond Artemis II die rond de maan ging. En ik volg het nieuws sinds een tijd weer niet meer (beste beslissing!), maar al werkend in een technologiebedrijf vol nerds (en dat zeg ik met alle liefde van de wereld ❤️) ken ik wel wat mensen die de ruimte wel tof vinden.
En zo klikte ik op Instagram toch eens door op een post over de Artemis van VRT NWS en ik schrok eigenlijk enorm. Van de reacties. Ja, ik weet het, reacties op sociale media zijn de onderwereld van onze maatschappij. Ik had uiteraard wat negatieve uitlatingen verwacht.
Maar ik schrok niet van de negativiteit, maar van de inhoud van de reacties. Er stonden namelijk belachelijk veel reacties van doodnormale mensen die zeiden dat er nog nooit mensen op de maan zijn geweest en dat de VRT moet stoppen met ons dat wijs te maken. Doodgewone mensen, jong en oud, Vlamingen, met een normaal Instagramprofiel. Die het bestaan van ruimtereizen en maanlandingen ontkennen… Ik wist eigenlijk niet wat ik las.
En ik weet dat ik in een bubbel zit. Van hoogopgeleide linkse mensen. Ik geloof in wetenschap. Ik heb niks tegen vaccinaties. Ik besef dat de klimaatverandering een ding is. Ik geloof in gelijke rechten voor iedereen – andere nationaliteiten, andere geaardheden… het maakt mij niet uit. En ja, dat is een bubbel. Ik weet van al die dingen dat veel mensen niet zo denken. Ik mag dat niet de norm vinden. De norm vindt mij een naïeve kloot. I get it.
Maar ergens was ik vergeten dat er ook mensen zijn die zoiets als de maanlanding gewoon ontkennen. Die echt vinden dat die beelden in scène gezet zijn. Die niet geloven in wetenschap.
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik morgen een gesprek heb met een vriend, kennis of collega en dat die persoon zegt ‘Die maanlanding, dat was niet echt’. Maar ergens zijn er parallelle gesprekken waarin dat net wel wordt gezegd. Of ken ik misschien mensen die dat tegen mij niet durven zeggen, maar het wel denken. Ergens is er dus een hele community out there waarmee ik nooit in contact kom. Behalve in lelijke social media reacties. Die reacties worden geplaatst door een minderheid, maar krijgen natuurlijk wel heel wat zichtbaarheid.
En zo zijn er honderden filterbubbels of echokamers. De bubbel van jonge gasten die vinden dat een vrouw minderwaardig is, had ik ook als voorbeeld kunnen geven. Maar ik dacht dat de maanlanding misschien een neutraler voorbeeld zou zijn. (Sorry als ik iemand hiermee toch voor de borst stuit…).
En voor alle duidelijkheid: ik ben een communicatiewetenschapper en ik weet dat de media bepaalde zaken bewust op een manier positioneert. Maar het zijn vaak de mensen die in bepaalde bubbels zitten (bv. racisme) die zich daar het hardst aan laten vangen (bv. nieuwsfeit waarin expliciet de origine van de dader wordt meegegeven). Dus moet je zomaar alles geloven? Nope. Maar waar mensen de energie vandaan halen om complottheorieën te bedenken zal ik misschien nooit begrijpen.
Ik vind het ook wel heel beangstigend. Het is zoveel veiliger in mijn eigen bubbel, maar tegelijk wil ik mij ook niet afsluiten voor al de rest. Dus hoe je daar dan mee om? Ik heb werkelijk geen idee.
Kom jij soms van die echokamers tegen op het internet waar je van schrikt?
