In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.
Op onze derde dag waren we toegekomen aan het centro storico en zoals je de vorige keer kon lezen bezochten we al een mooi klooster en een bijzondere schedel in een kerk. Na de lunch trokken we verder op pad.
Terug door de smalle sfeervolle straten van Napels met een korte stop bij de Banksy mural ‘Madonna con la pistola’, een werk dat verwijst naar de mengeling van Napels’ criminaliteit en vroomheid.
En die vroomheid laat zich stevig blijken in het aantal kerken, Napels wordt ook wel de stad van de 500 koepels genoemd. Op elke straathoek vind je er eentje. Wij besloten de duomo (kathedraal) te vereren met een bezoek.
Achter de redelijk sobere neogotische gevel schuilt de belangrijkste kerk van de stad, opgericht voor de beschermheilige San Gennaro. Hij zou er begraven liggen en zijn bloed wordt er nog bewaard. Je kan de kerk gratis bezoeken, maar wil je toegang tot de plek waar ze het bloed bewaren dan betaal je een klein extra bedrag.
Het interieur van de kerk is vaak herbouwd door meerdere aardbevingen en bombardementen tijdens WOII. Het is vandaag een barokke kerk met een heel dramatisch altaarstuk waaronder de heilige San Gennaro, een bisschop die ergens in de jaren 300 door de Romeinen werd vermoord, begraven ligt.
Als ik Duomo hoor denk ik meteen aan een groot gebouw dat veel plek inneemt (zie ook Firenze). De kathedraal van Napels is wel degelijk groot, maar door alle huizen die er zijn rond gebouwd valt dat zo niet op. Het interieur is eigenlijk best sober, maar tegelijk heeft het ook wel iets. Ik vond de lichtinval vanaf het altaarstuk naar het middenschip heel speciaal en dat heb ik hierboven proberen vangen met de camera.
Volgende stop: Pio Monte della Misericordia. Dat is een kerk die hoort bij een barok paleis uit de 17de eeuw. Opgericht met de missie om iets terug te geven aan de zieken en armen in de maatschappij. In de kerk hangt een meesterwerk van Caravaggio, naast zes andere schilderijen. Het werk van Caravaggio heeft de toepasselijke naam ‘The seven acts of mercy’.
Een toegangsticket kost 10 euro per persoon en geldt zowel voor de kerk als het museum in het paleis. Je komt wel meteen binnen in de kerk. Het is geen grote ruimte maar de opbouw is in een soort van achthoek. In elke zijkapel hangt een schilderij. Naast Caravaggio prijken werken van Luca Giordano, Carlo Sellitto en Fabrizio Santafede aan de muren (ik kende ook alleen die eerste hoor).
Caravaggio (foto links) kreeg in 1607 400 dukaten om het werk te maken en speelt heel duidelijk met zijn typisch licht-donker contrasten. De moeder van de genade verschijnt omringd door twee engelen boven een groep figuren die allerlei ondeugden moeten voorstellen. Op zijn Caravaggio’s zijn de figuren niet mooi, maar heel echt en rauw uitgebeeld.
Het is dus zeker een meesterwerk, maar ik vond de andere kapellen ook de moeite. Daar vond ik ook meerdere moderne werken van onze Jan Fabre rond het thema genade.
Links: Jan Fabre. Rechts: museum.
Het museum zit zoals verwacht in een aantal mooie barokke ruimtes, maar bevat vooral schilderijen van onbekendere schilders. Er zijn ook veel kunstobjecten en zelfs een kleine zaal met moderne werken.
We wandelden er dus even rond op ons gemak. Veel mensen doen enkel de kerk, dat vond ik ook maar zonde. Heb je interesse in kunst en/of Caravaggio dan is Pio Monte della Misericordia zeker de moeite. De toegangsprijs gaat vandaag nog steeds naar een goed doel trouwens.
Je zou zeggen dat we ondertussen genoeg kerken hadden gezien. Maar de San Lorenzo Maggiore beloofde iets moois: een blik onder de grond én een stukje klooster. Een bezoekje kost 9 euro per persoon.
Je komt meteen binnen in de patio van het klooster en van daaruit kan je de kerk binnen gaan. Het gaat om een gotische kerk met barokke elementen. Daarnaast kan je een aantal prachtig gedecoreerde zalen met fresco’s op het plafond bekijken. Er was alleen net een privéfeest.
Maar nog straffer is het feit dat deze kerk pal in het centrum van de oude Romeinse stad staat. Onder het huidige niveau van Napels gaat namelijk nog een hele stad schuil met Griekse en Romeinse overblijfselen – Neapolis. En onder de San Lorenzo Maggiore is het marktgebouw (macellum) teruggevonden. En die overblijfselen kan je vandaag bekijken.
De vroegste overblijfselen zijn uit de 5de of 4de eeuw V.C., uit de Griekse tijd toen het dienst deed als agora. Nadien werd het een Romeinse markt. In de 5de eeuw N.C. is het geheel overstroomd en weggezakt in de modder. Nadien werd er dan voor het eerst een kerk over gebouwd.
Links: een gang in het marktgebouw. Rechts: nog een origineel stuk van Romeinse mozaiekvloer.
Je kan de opgravingen ook bezoeken met een begeleide tour, daar hadden we zo laat op de namiddag geen zin meer in. Maar ik raad het toch wel aan om wat meer context te krijgen. Er staan namelijk nergens bordjes dus daardoor liepen we soms wat verdwaald rond.
Deze plek neemt je dus letterlijk mee doorheen de eeuwen. Fijn om te bezoeken en je kan er zeker rust vinden als je de drukke steegjes van het centrum even beu bent.
Genoeg kerken gezien nu? Ja! Wij ploften neer op het terras van Bar La Nova Central, op een plein met – jawel – een kerk, die we niet hebben bezocht ;). En zo kwam er een einde aan onze derde dag in Napels, en konden we het toeristisch centrum laten voor wat het is.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Oké sinds dit jaar is het officieel: februari is echt mijn maand niet. Het is ieder jaar opnieuw me erdoor sleuren, inclusief ziektekiemen, en dat was ook dit jaar weer niet anders. Het zomermeisje in mij heeft het zo gehad met deze winter. Maar dit wordt verder geen klaagpost hoor :D.
Ik maakte deze maand weinig foto’s. Enerzijds omdat er ook echt weinig sociaal/leuks gebeurde. Anderzijds omdat ik een kleine week in bed lag met een keelontsteking. Weer ziek, hoor ik je denken. Ik heb het gecheckt bij de huisarts en die zei dat ik nog niet moest panikeren. Er gaan veel virussen rond en waarschijnlijk was het brute pech dat ik er zo snel weer eentje opliep. Kleine troost.
Links: roosjes. Rechts: weer mezze in de Roots in Leuven.
We aten pannenkoeken op het werk, ik ging iets eten met een vriend en lunchen met collega’s. Tot zover de sociale uitjes. Ik kreeg rozen voor Valentijn van het lief, waarschijnlijk omdat ik toen al dagen zielig ziek in de zetel lag 😅.
Het hoogtepunt was het concert van Florence + The Machine in het Sportpaleis – ik blijf het zo noemen. Het was de derde keer dat ik haar aan het werk zag en het was echt de beste keer (al was het ondertussen echt wel enkele jaren geleden). Het was heel witchy (de recensie sprak nadien over een sekte en exorcisme, maar dat is misschien wat extreem verwoord ^^). Ze had liedjes van haar verschillende albums geselecteerd die goed bij elkaar pasten, wat voor een mooi concept zorgde en vocaal is ze gewoon enorm sterk.
Ik had eigenlijk daarnaast vooral ook tickets gekocht omdat Paris Paloma het voorprogramma deed – zij schrijft liedjes schrijft over mythologische thema’s, vaak met sterke feministische boodschappen. En ik zou haar heel graag nog eens zien in een kleinere zaal. Enfin, kei leuke avond. Wel laat in bed en dat op een maandagavond, maar ik heb het overleefd.
Verder had ik dus bewust onze vakantie wat later geboekt in de eerste week van maart omdat ik vaak halverwege februari ziek wordt en amai, dat was dus een goede beslissing. Tegen dat je dit leest zou ik in Spanje moeten zitten voor een deugddoende vakantie. Ik kijk er enorm naar uit want de afgelopen weken op het werk waren echt pittig. Ik heb nood aan iets dat de sleur van werken – slapen – werken en in de zetel hangen doorbreekt.
Gelezen
Love, sex and Frankenstein van Caroline Lea vertelt het verhaal van de zomer waarin Mary Shelley haar boek Frankenstein schreef. Ik hield van Lea’s debuutroman ‘The glass woman’ maar had een beetje moeite met in dit verhaal te komen. Toch ben ik enorm blij dat ik eindelijk eens heb kennis gemaakt met Mary Shelley’s verhaal.
The king’s jewel van Elizabeth Chadwick kocht ik per ongeluk dubbel afgelopen zomer, dus ik moest het nu wel eens lezen. Het verhaal gaat over Nesta, een prinses uit Wales wiens vader verliest tegen de Engelsen en daardoor wordt ze concubine van de latere Henry I die haar op zijn beurt weer weggeeft als bruid aan Gerald Of Windsor. Ik kende Nesta haar verhaal niet, maar vond het echt fascinerend en goed geschreven. Heel graag gelezen.
The three witches is de nieuwste van Elena Collins die altijd vermakelijke verhalen schrijft met twee tijdslijnen die met elkaar verbonden zijn doorheen de tijd en vaak met een paranormaal tintje. Het thema deze keer zijn de drie heksen van Macbeth dus we gaan naar de 11de eeuw en naar Schotland. En naar Bristol waar Ruthie wordt gecast als heks in een documentaire over Macbeth. Vermakelijk, maar niet haar beste boek vond ik.
Op naar maart! Naar wat meer lente, vakantie en al wat meer sociale plannen, hoera!
In november 2023 kreeg het lief een tripje naar Rome cadeau van het werk (voor zijn 10de werkverjaardag), als collega en lief had ik zelf de trip in elkaar mogen steken. En man, wat was ik vergeten hoe een geweldige stad Rome was! Ja, het is er altijd druk, ook in november, maar je kan heel snel weer de hoek om een rustig straatje inwandelen waar je alleen bent. Ook dat is Rome.
Onze laatste dag in de Italiaanse hoofdstad stond helemaal in het teken van de oude Romeinen. Het Colosseum deed ik 10 jaar eerder en ik herinner mij er eigenlijk weinig van, maar het lief wilde er natuurlijk graag binnen en dus besloot ik het een tweede kans te geven.
Eerste stop: een foto met het Colosseum vanop de Via Nicola Salvi. Die straat ligt wat hoger en geeft een goede foto-opportuniteit.
Ondertussen moet je je bezoek aan het meest bezochte gebouw van de stad op voorhand reserveren. En met op voorhand bedoel ik: weken op voorhand via de website (en enkel via de officiële website!). Heel wat organisaties kopen namelijk tickets op om ze nadien duurder te verkopen en het is echt snel volzet allemaal. Pas dus goed op voor scams en plan dit tijdig.
Je kan kiezen voor een ticket waarmee je ook toegang krijgt tot Forum Romanum en de Palatijn. Het tijdsslot dat je kiest geldt voor het Colosseum, de andere twee dingen kan je binnen wanneer je wil. Tickets kosten 18 euro per persoon. Op het gekozen tijdsslot kan je dan meteen binnen, dat ging heel vlot bij ons.
Eerst kom je binnen het in Colosseum en ga je met een trap naar een ‘museum’ met heel wat informatieborden over de geschiedenis, de werking, gevonden archeologische voorwerpen… Het Colosseum bezoeken doe je niet alleen, dus het is er altijd wel wat druk en je moet geduld hebben als je de panelen wil lezen. Ik denk dat ik dit de vorige keer oversloeg aangezien ik me het museumstuk niet meer herinner. Nu gaf de info me wel de nodige achtergrond om het geheel te appreciëren.
Want het is er natuurlijk gigantisch. En in het echt was het gebouw nog hoger en overdekt met een zeil. Het colosseum staat er sinds de Flavische dynastie en is gebouwd bovenop de resten van het paleis van Nero. Interessant vond ik ook om te lezen over de plek na de Romeinen: het is een begraafplaats geweest, er heeft een kapel gestaan waardoor het gebruikt werd voor religieuze doeleinden, het is daarna heel lang een verloederde plek geweest waar afval werd gedumpt en waar je niet wou zijn…
Het hypogeum is een stelsel van ondergrondse tunnels. Doordat de houten vloer er niet meer ligt, zie je deze van boven af ook goed. Met een apart ticket mag je daartussen wandelen, maar ook met een gewoon ticket krijg je wel voldoende zicht op die gangen vind ik.
Er werden ook ooit zeeslagen nagespeeld en daarvoor hebben ze delen van het Colosseum onder water gezet. Er stierven belachelijk veel mensen in de gladiatorengevechten, maar nog veel meer dieren vonden er de dood.
Na een dik uur ben je rond. Wij wandelden langs de uitgang de Via de San Gregorio omhoog om zo de Palatijn binnen te gaan. Dit is de meest rustige ingang van het complex.
De Palatijn was de heuvel waar vroeger de rijke Romeinen, denk consuls, senatoren en keizers, hun villa’s stonden. Hoog boven de vuiligheid van het plebs en met zicht op het Circus Maximus.
Het domein van het Forum Romanum en de Palatijn is immens, je kan nooit alles in detail zien. Al trek je er een hele dag voor uit. Breng sowieso eigen water en iets van een snack mee, want je kan er niets kopen.
Via de Therme di Massenzio op de foto hierboven wandelden we langs het stadium van Domitianus. Dit was een pure renbaan om te oefenen, het werd nooit gebruikt voor echte wedstrijden.
Hoogtepunt daarnaast was voor mij het paleis van Keizer Augustus waarin ze ondertussen een patio met echte fontein (Fontana delle pelte) hebben ‘gerestaureerd’.
Je vindt op verschillende plekken nog echte stukken kleurrijke vloer en je kan ook nog in bepaalde gebouwen binnen. Belangrijk om weten is dat alles wat je ziet een samenraapsel van eeuwen is. Niet al deze gebouwen stonden gelijktijdig recht. Zo zie je op onderstaande foto het casina Farnese nog rechtstaan, maar dat dateert uit de 15de eeuw en is dus helemaal niet Romeins.
Op het Forum zie je nog veel resten van Katholieke kerken, ook deze zijn later op de resten van het Oude Rome gebouwd. Je kan daardoor wel zien hoe diep je wandelt want je zal merken dat die kerken een pak hoger liggen, dus het vloerniveau was helemaal anders.
Van bovenop de Palatijn kan je door het park/de tuinen wandelen en van daaruit heb je een prachtig uitzicht op het Forum Romanum.
Wij wandelden helemaal langs de andere kant naar beneden voor een mooi uitzichtspunt op het Colosseum aan de ruïnes van de tempel van Venus.
Het Forum vind ik zelf altijd wat moeilijker. Je vindt er nog heel wat resten van tempels, de senaat, kerken… Maar het is meer een hoop stenen. Het kan daarom wel de moeite lonen om een gids onder de arm te nemen, zoals verschillende toeristen deden aangezien je dan veel meer context krijgt.
Links: een Christelijke kerk met zuilen uit een latere periode. Hier zie je duidelijk dat ze toen bovenop het oude Rome bouwden.
Ook zijn er nog verschillende gebouwen waarin een museum huist met meer uitleg. Je bent snel een hele dag zoet hier. Maar wij moesten een vliegtuig halen. Dus gingen we nog even lunchen in onze favoriete wijk Monti. We kwamen uit bij Taverna Romana waar we tussen de locals nog een pasta naar binnen werkten. En zo kwam er een eind aan mijn tweede trip naar Rome.
Het Colosseum en het Forum/Palatijn is een must voor wie Rome een eerste keer aandoet. Ik sla het voor een volgende keer wel eens over denk ik, aangezien er nog zo veel te zien is in de stad.
Ik gooide misschien geen muntje in de Trevifontein, maar ik weet wel zeker dat ik nog terugkeer naar de Italiaanse grootstad :). Heb jij een tip voor mij voor de volgende keer?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik denk dat vaste lezers wel doorhebben dat ik op zoek ben naar manieren om te vertragen. Dat het me allemaal wat te snel ging. Dat mijn hoofd en lijf snakken naar meer echte rust.
Ik begon halverwege januari met een 30-day-yoga-challenge. Een begin hoeft niet perfect te zijn. Dus halverwege de maand was prima. En ik zocht bewust een challenge met korte practices van een kwartier tot 20 minuten. Stress management noemde ik het. Want ik koos een cursus voor beginners, ook al ken ik al heel wat yoga-oefeningen uit mijn hoofd. Gewoon even inchecken bij mijn lijf. Bewegen zonder meer en niet te lang.
Les 1 en 2 gebeurden binnen een termijn van drie dagen, in een weekend weliswaar. Nadien kwam de week met werken, danslessen, een drukker weekend en kine-oefeningen die elke dag ook moesten gebeuren. Op diezelfde yogamat. En dus bleef die challenge achterwege.
Vandaag deed ik de derde les (ik schrijf dit op 8 februari). Laat in de namiddag want ik heb mezelf er een hele dag op moeten voorbereiden om te herbeginnen. Wat is dat met herbeginnen? Wat maakt het zoveel moeilijker dan gewoon beginnen? Die drie letters ‘HER’?
Ik had een dag met een bol stress in mijn buik en tegelijk wat vrije tijd en dus weet mijn hoofd dat zo’n yogales kan helpen. Ik begon er weer aan en uiteraard was het allemaal veel makkelijker dan ik dacht. Deed ik mijn plank even lang als de juf op de video? Neen. Deed ik de pushup? Ook niet. Maar ik deed wel de les.
Ga ik morgen opnieuw een les doen? Waarschijnlijk niet, want maandagen zijn moeilijk. Maar daar gaat het niet om. Misschien haal ik de eindstreep nooit, of vink ik de 30ste les pas af in december. Het maakt niet uit.
Ik probeer te vertragen en ik probeer mezelf dingen aan te leren die me daar bij kunnen helpen. En dan zijn er veel meer voorbeelden dan die yoga. Toch weer een stukje leggen van mijn puzzel, even kleuren, bloggen, enkele pagina’s in mijn boek, voor me uitstaren tussen twee meetings op het werk, mijn gsm toch niet oppakken…
En dat allemaal met vallen en opstaan. En herbeginnen. Want als we dat herbeginnen onszelf niet toestaan, dan gebeurt er niets. En dat is nog veel erger.
In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.
Of je er nu voor langer verblijft of slechts één dag de stad verkent, dé toeristische blikvanger is het drieluik Teatro Romano, Alcabaza en Gibralfaro – die laatste spot je van overal in de stad. Het gaat om overblijfselen die doen denken aan de volkeren die hier vroeger leefden, de Romeinen en de Moren. Je bent snel een dikke halve dag zoet met een bezoek waarmee je doorheen de geschiedenis dwaalt.
Teatro Romano
Het Romeins theater vind je aan de voet van de heuvel en ligt aan het plein van de Alcazabilla straat. Alle wegen van het compacte historische centrum komen er uiteindelijk uit dus het is moeilijk te missen.
Het theater is gratis te bezoeken. Je komt binnen via een klein bezoekerscentrum dat het theater tot leven wekt zoals het moet geweest zijn toen. Je kan nadien ook zelf tot aan het theater wandelen en via een andere ingang kan je bovenaan het theater gaan zitten. Het theater is gebruikt tussen de 1ste en 3de eeuw – tijdens de hoogbloei van het Romeinse Rijk dus.
Ik vond het wel uniek om zo’n Romeins theater in het midden van een stad nog zo goed bewaard terug te vinden. Dat komt vooral omdat het pas in de jaren 1960 is ontdekt, aangezien het onder de grond verborgen zat.
Naast de ingang van het theater loopt ook een trap naar een uitzichtpunt (Pasarela-mirador de la Alcazaba op Google Maps) dat we pas enkele dagen later ontdekten, met zicht op de stad en het theater.
Alcabaza
Het Alcabaza – uitgesproken als altjabaaza en het komt van al-qasbah – betekent versterkte citadel/versterkte burcht in het Arabisch. Doorheen Andalusië vind je meerdere Alcabaza’s – ook in het Alhambra van Granada bijvoorbeeld. Ze zijn typisch voor het kalifaat Al-Andalus, het deel van Spanje dat het langst onder Moorse heerschappij bleef in de middeleeuwen. Het Alcabaza van Malaga is het best bewaarde van allemaal.
Je kan het Alcabaza apart bezoeken, of samen met het hogergelegen Gibralfaro. Dat deden wij en een combiticket kostte 5,50 euro per persoon. We waren er bij openingstijd en dat is aangeraden want het kan er wel druk worden.
Er staan niet echt veel bordjes, je kan wel een soort van audiogids afspelen op je gsm – maar ik moet eens leren oortjes mee te nemen. Dus we dwaalden vooral langs de vele versterkte muren.
Zeer typisch aan de moorse bouwstijl in Andalusië zijn de hoefijzervormige deuropeningen. Daarnaast is er ook een innovatief systeem van irrigatie om water in alle delen van de burcht – dat ook dienst deed als paleis – te krijgen. Je ziet de stroompjes water de berg aflopen.
Je kan bovenop verschillende wachttorens en wordt getrakteerd op een mooi uitzicht over Malaga. Binnen krijg je het gevoel in een ministad rond te lopen. Alles is nog mooi bewaard gebleven. Wat ik niet had verwacht is dat er echt nog stukken ‘binnen’ rechtstaan en dat je ook echt nog de patio’s van de paleizen kan bezoeken inclusief waterpartijen.
Veel kleiner allemaal dan in het Alhambra dat we later zouden bezoeken, maar het was een goede eerste kennismaking.
In de beperkte binnenruimtes kan je het uniek houtsnijwerk en stucwerk bewonderen in geometrische en natuurpatronen (de Moren hadden geen figuratieve voorstellingen aangezien de Islam afbeeldingen verbood).
De zon scheen ondertussen volop en het volk stroomde wat meer toe. Er is ook een bar voor wie iets wil drinken. Je moet terug naar beneden om het Alcabaza weer uit te raken. En dan kan je via een pad omhoog klimmen naar het Gibralfaro.
Gibralfaro
Je moet dus eerst even klimmen naar de ingang van het Gibralfaro. Halverwege is er een uitzichtpunt op de baai en de stierenarena waar vaak een straatmuzikant staat te spelen.
Het Gibralfaro is een moors kasteel dat later werd bijgebouwd bovenop de heuvel door de moren (14de – 15de eeuw) om het Alcabaza te verdedigen. Het betekent ‘vuurtoren-rots’, er heeft dus waarschijnlijk een lichtbaken gestaan om schepen naar de haven te leiden. Binnen stond vroeger o.a. een moskee, bakkersovens, uitkijktorens en een kruitmagazijn. De moskee is afgebroken bij de katholieke herovering na 1492.
Vandaag staan enkel de muren nog recht en kan je in het voormalige kruitmagazijn een minimuseum bezoeken over de geschiedenis. Vooral het uitzicht is er fenomenaal en je kan er op een warme dag ook wat verkoeling vinden door al het groen.
We waren er in februari al met een warme dag, dus ik kan me voorstellen dat zo’n bezoek in de zomermaanden pittig moet zijn (dus kom vroeg of later op de dag zou ik zeggen). Er stond ook een hele rij aan de kassa, dus we waren wel blij dat we beneden al een combiticket hadden gekocht.
Ik vond het Alcabaza spectaculairder dan het Gibralfaro – aangezien er niet veel meer overblijft van het kasteel dat er ooit stond. Maar je komt hier voor de views.
Voila, dit drieluik is wat mij betreft een must bij een bezoek aan Malaga. De moorse architectuur intrigeert me en dit is een stukje dat mooi bewaard is gebleven. Gecombineerd met een geweldig uitzicht op de stad, is dit zeker het bezoeken waard.
Meer Malaga komt eraan in een volgende post!
Ben jij er al eens geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik woon in een dorp, dat op zijn beurt deelgemeente is van een groter dorp. Het groter dorp heeft één grote straat met wat winkels, een school, een zwembad, bibliotheek, het gemeentehuis, een kerk en een plein dat ook dienst doet als parking. Een typische blauwdruk van de gemiddelde Vlaamse gemeente eigenlijk.
Het kleiner dorp had voorheen niet zoveel meer. Maar sinds de komst van een nieuw restaurant en een nieuwe sporthal is er weer beperkt wat leven in de brouwerij. Langs één kant van de kerk dan toch. Rij je de kerk langs de andere kant voorbij kom in je een straat vol vergane glorie. Winkelruimtes die leeg staan, met als hoogtepunt het reclamebord boven een bakker die al meer dan 10 jaar dicht is. Maar als je er voorbij rijdt lijkt het alsof de verkoopster elk moment de rolluik omhoog kan heisen. Alleen gebeurt dat niet. Het kleiner dorp heeft al enkele jaren geen bakker meer sinds ook de tweede bakker iets verderop sloot. En ook geen geldautomaat trouwens.
Tussen al die vergane glorie, vlak naast de kerk, is er een deur die leidt naar ‘de zaal’ zoals wij de noemen. Met een bordje ‘parochiehuis’ boven de deur. Ik kom er nog zelden. Maar de winter is hét eetdagen seizoen bij uitstek. Elk zichzelf respecterende vereniging doet een eetdag om meer centjes in de kas te krijgen. In de zaal meestal. En dan trek ik er met mijn grootvader al eens naartoe.
Vroeger kwam ik er veel vaker. De parochiezaal werd door mijn basisschool gehuurd voor opvoeringen. In het weekend waren er eetdagen of evenementen voor kinderen. Later ging ik er al eens dansen op het occasionele fuifje. En het wordt ook al eens gebruikt voor een koffietafel.
Vandaag draait dat allemaal op een lager pitje. De zaal is meer leeg dan vol. Er is sprake geweest van een sluiting. Maar de eetdagen en de koffietafels dan hé. Er wordt nog maar weinig gedanst denk ik. Misschien komt de school er soms nog wel langs.
In elke gemeente in Vlaanderen is wel zo’n parochiezaal. Maar welke jongere weet nu nog waar het woord parochie voor staat? (Al heb ik me laten vertellen dat door bepaalde TikTok influencers geloven weer hip zou zijn…). Dus als ik er kom, maakt het me soms wat weemoedig. Want zo’n parochiezaal, ook al is het een akoestische hel voor mijn hoofd, is wel een plek van verbinding. En verbinding is meer dan ooit nodig.
En toch lijkt het meer en meer te verdwijnen. We swipen dan wel op onze smartphone, de deur naar plaatselijke parochiezaal stappen we nog maar zelden binnen. En als ik dan rondom me kijk en al die oudjes in de zaal zie zitten vraag ik me af of dit er nog wel zal zijn voor mijn generatie. En of dat het bord ‘parochiehuis’ binnenkort jarenlang stof zal vangen zonder nog iets te betekenen.
Jawadde, januari duurt altijd enorm lang hé? Maar we zijn dan toch aan het eind geraakt. Tijd voor de eerste terugblik van het jaar.
Traditioneel begon het jaar met de cross op de Balenberg. Ik had tot de dag ervoor ziek in de zetel gelegen en ik moet toegeven dat ik me een beetje geforceerd heb om toch nog iets leuks te doen in de vakantie. Het was ook heel koud die dag en het regende en dat kroop wat in mijn kleren. Dus ik heb het nadien wel geweten.
De terugkeer naar het werk was daardoor heel dubbel na een week ziek zijn, ook omdat de verkoudheidsklachten echt nog bijna twee weken bleven aanslepen. Tegenwoordig ben ik echt lang ziek van een simpel virusje. Volgens de dokter komt dit door de leeftijd trouwens (mijn dokter is ongeveer even oud als ik, dus hij sprak vooral uit eigen ervaring ^^).
Nadien begon het te sneeuwen. Eerst een beetje, enkele dagen later een heel pak. Dus januari werd een mindere sociale maand dan december, met weekends thuis uitrusten en naar het witte wegdek kijken. Ik ga niet zo graag de deur uit met de auto als er sneeuw ligt.
Links: Abdij van Keizersberg in Leuven als locatie voor het nieuwsjaarsetentje. Rechts: de permanente witte expozaal van het KMSKA stond nu in het thema van ‘Licht’ en ik vond het geweldig.
Halverwege de maand werd het allemaal wat toffer. Er was een nieuwsjaarsetentje op het werk op een mooie locatie en we gingen een dagje naar Antwerpen. De week ervoor hadden we net de expo van Donas gemist in het KMSKA (stomme sneeuw), maar we pikten wel die van Magritte mee (genoten, beetje druk, toch genoten), gingen Azul Duel testen in The Playground en megalekker lunchen bij Diwan beirut (aanrader!). Echt een DINK-dag (double income, no kids), zo’n dag proberen we elke maand wel eens te plannen.
Links: Magritte in het KMSKA. Rechts: Diwan Beirut.
Op het werk sprak ik wel goed uit dat de stress wat naar beneden moet. Tegelijk is er deze maand ook weer best wat gebeurd buiten mijn controlezone dat een flinke invloed heeft op mijn stressniveau. Ik praat er vaak over met veel mensen, maar het maakt het allemaal niet gemakkelijk. Ik nam wel al één dagje verlof terug van het ziek zijn en maakte er een hele dag voor mezelf van.
Tijdens het laatste weekend gingen we naar Sofie Lemaire haar theatershow over geschiedenis in Het Depot. Ik ben in een puzzelfase, probeer wat vaker yoga te doen, heb veel gelezen en we boekten onze vakantie naar Zuid-Spanje in de eerste week van maart. Ik kijk zo hard uit naar de lente!
Gelezen
Virgin Widow van Anne O’ Brien is nochtans een dik boek maar ik las het op enkele dagen uit. Het gaat over Anne Neville, koningin van Richard III tijdens de rozenoorlogen. Ik ken haar verhaal dus het las wel vlot. Niet O’ Briens beste boek, maar wel gewoon graag gelezen.
Het schaarse licht van Nino Haratischwili was een klepper van 800 pagina’s. Ik had even geen leesinspiratie en wou nog wel eens iets anders. Het gaat over vier vriendinnen in de jaren ’90 in Georgië die daar de burgeroorlog en ook een soort oorlog tussen hun geliefden meemaken. En die dat ook jaren later nog meedragen. Anders dan Het achtste leven (haar bekende boek), maar ook echt goed.
Flora’s erfenis van Clarisse Sabard zat bij een gratis Bookchoice selectie die ik uitprobeerde dankzij Flow Magazine en zou de nieuwe hype zijn in Frankrijk. Het is zo’n typisch vrouwenboek met een perspectief in het heden en het verleden en oude familiegeheimen. Ik heb al boeken gelezen die beter zijn geschreven, maar het plot is wel boeiend genoeg. Dus ik ga misschien toch deel 2 en 3 (uiteraard is het een trilogie) opnemen ooit.
In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Op onze eerste dag doken we twee kunstmusea binnen. Dag 2 brachten we helemaal door in de wijken Kensington en Notting Hill. We gingen namelijk van Holland Park tot aan Portobello Road, en deden eindelijk twee zaken die al even op mijn bucket list stonden: het Design Museum en Leighton House.
In Holland Park kozen we ervoor om eerst het Design Museum te bezoeken, want dat stond al langer op het nooit korter wordende lijstje van nog te bezoeken musea in Londen. Het Design Museum toont toegepaste kunst. Van gebruiksvoorwerpen, tot industriële producten en systemen tot brand design. Toegang tot de permanente collectie is gratis, voor expo’s moet je soms betalen. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Holland Park of Kensington High Street.
Vroeger huisde dit museum op Bankside, maar in 2016 verhuisde het naar Holland Park in een gebouw van het vroegere Commonwealth Institute. Ik vond het een neig gebouw. Er zijn drie verdiepingen in een soort van open atrium, vooral op het derde heb je een uitgebreide permanente collectie. Op het eerste en tweede zijn er tijdelijke displays. De expo’s huizen op de benedenverdieping.
Het is best een luchtig museum: het gaat over hoe design een belangrijke rol speelt in onze samenleving. Door in een webbureau te werken heb ik zelf natuurlijk een sterke link met design. Maar het is wel fijn om de evolutie van een product zoals muziek luisteren of de signalisatie in de Londense metro te zien.
Ik herinner me dat er ook een tijdelijke display was over de vervuiling van de mode-industrie en op dat moment was er een populaire expo over Barbie, na de hype rond de film. Het museum focust duidelijk ook op hedendaagse thema’s.
Soit, ik vind het dus wel een aanrader, ook al ben ik meestal niet van die toegepaste kunstmusea. Het is heel toegankelijk gebracht en het is volgens mij ook heel leuk om met kinderen te doen, er waren ook een aantal interactieve zones.
Daarnaast liepen we natuurlijk Holland Park door. Het was volop herfst dus er lag een gekleurd bladerdek.
Ik vind Holland Park een echt typisch Engels park met sportterreinen en een speeltuin. De gebouwen die er staan zouden een likje verf kunnen gebruiken, maar de sfeer is er gemoedelijk. Ik was er in 2017 al eens geweest en wist dus dat de Kyoto Garden het hoogtepunt is.
De Kyoto Garden is een Japanse tuin en aangelegd begin jaren ’90 ter ere van een Japans festival in Londen. De tuin moet harmonie en rust uitstralen en doet dat o.a. met een grote waterpartij, een watergeval en Japanse beplanting. In de herfst was het nog mooier dan ik me herinnerde. Echt de moeite om langs te gaan.
Hierna aten we ramen en bao’s bij Bone Daddies op de drukke Kensington High Street, vlak aan het Design Museum.
Om de hoek van Holland Park ligt een beetje verborgen Leighton House. Het is de villa van kunstenaar Frederic Leighton, één van de artistieke koppen uit de zogenaamde Holland Park Circle uit de 19de eeuw.
De zeer sobere voorgevel verklapt niet wat er binnen te zien is.
Leighton was niet alleen zelf schilder (hij behoorde tot de Pre-Rafaellieten), maar vooral ook verzamelaar en had een voorliefde voor oriëntaalse interieurs. Ik kende de man zelf niet, maar had wel gelezen over dit speciale huis met mooie ruimtes. Het is een tijdje gesloten geweest ter restauratie, maar sinds 2024 terug open voor publiek. Een toegangsticket kost 14 pond. Je kan eventueel een combiticket nemen met het nabijgelegen Sambourne House, maar dat lieten wij voor een volgende keer.
Je krijgt een audiogids die je wat meer vertelt over Leighton en zijn collectie in elke ruimte. Bij het binnenkomen merk je meteen dat de man een excentrieke stijl had.
Links: de trappenhal. Rechts: de Drawing room.
Blikvanger is de prachtig blauw betegelde arabische hal met gouden koepel. Je krijgt dit eigenlijk niet deftig op de foto.
Op de bovenverdieping vind je de ruimtes waar Leighton ontspande en er hangen heel wat schilderijen aan de muren. Leighton was vrijgezel en woonde er dus alleen.
Daarnaast passeer je de enorme bibliotheek en een wintertuin – de meest recente toevoeging aan villa, een soort veranda zeg maar.
Buiten is er nog een fijne stadstuin en je kan er ook iets drinken. Op een uurtje ben je wel door het huis gewandeld. Leighton House had mijn aandacht getrokken omwille van het speciale interieur en heeft zeker mijn verwachtingen ingelost. Voor wie iets anders zoekt dan The National Gallery of The British Museum. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Kensington High Street of Kensington Olympia.
Gekleurde huizen ergens in een woonwijk tussen Holland Park en Portobello Road.
Tijd om nog wat verder te struinen. We wandelden opnieuw het park door en naar de wijk Notting Hill, bekend van de kleurrijke huisjes, de markt op Portobello Road en de gelijknamige film. Ik was er eigenlijk nog nooit deftig geweest.
De bekende boekenwinkel en Portobello Road
We genoten van het zonnetje en de markt die er stond (het was een vrijdagnamiddag dus de markt was beperkter dan die op zondag). Het was druk maar dat kon me niet deren.
Meer Portobello Road en de relatieve rust en ook mooie architectuur één straat verder ;).
We pauzeerden even bij Flying Horse Coffee en wandelden nog wat verder. Ik kocht ergens leuke kaartjes. Verder is er in deze wijk niet per se veel te doen, maar het was de perfecte tijdsbesteding tijdens een zonnige namiddag :).
’s Avonds gingen we nog eten bij Mestizo, onze favoriete Mexicaan in Londen. Alle Londen food tips vind je trouwens in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
De afgelopen weken postten mensen massaal foto’s uit 2016. 10 jaar geleden. Er wordt daarbij gezegd dat de hang naar nostalgie veroorzaakt is door de chaos van de wereld vandaag. 2016 voelt als het laatste normale jaar. Voor covid, voor Oekraine en Gaza, voor Trump (al werd die dat jaar verkozen)… En millennials zijn nu eenmaal bestempeld als de nostalgische generatie, denk maar aan de uitverkochte K3 originals concerten.
Het zette me zelf aan het denken. Hoe was 2016 voor mij? Ik had deze blog toen al, dus ik ben ook even gaan teruglezen (wat grappig en confronterend tegelijk is, mijn schrijfstijl was uiteraard heel anders – gevatter soms, maar anderen dingen hielden me bezig en mijn blog was nog veel minder persoonlijk dan nu heb ik het gevoel).
2016 was enerzijds nog een half jaar studeren, tijdens mijn postgraduaat Belgian Advertising School (BAS). Dat half jaar was vooral stage lopen en het was een pittige periode waar ik ontzettend veel uit geleerd heb. Anderzijds begon ik in de zomer op mijn huidige job – nu ja bij mijn huidige werkgever, mijn job ziet er ondertussen helemaal anders uit. Ik had dus maar een korte zomervakantie en ben volgens mij dat jaar amper buiten België geweest (ik herinner me een korte trip naar Nederland met vrienden en we gingen met BAS twee dagen naar Stockholm). Dat kan ik mij nu niet meer voorstellen.
Ik leerde dat jaar door mijn werk mijn huidig lief kennen, al zou het nog twee jaar duren voor hij mijn lief zou zijn. En ook een belangrijke vriendschap startte door het werk en dus zijn wij al bijna 10 jaar vriendinnen.
Maar wat ik vooral begreep, nu zo’n 10 jaar later, 2016 was voor mij (samen met 2017) ook wel één van de laatste “normale” jaren voor een pittige periode. Het was een heel sociaal jaar, mijn zorgen waren relatief beperkt. Nadien kwam niet alleen de liefde, maar ook de bouw (van het huis) en de covidperiode – toch wel periodes van mentale onrust bij mij. Huisdieren stierven, vriendschappen liepen op de klippen, in 2018 had ik een eerste fysieke weerslag op mijn lichaam met een serieus B12 tekort….
Ik kom tot de conclusie dat ik in 2016 best gelukkig was en dat dat jaar een heel belangrijk jaar is geweest voor de persoon die ik vandaag ben. Het heeft me gevormd. Zoals de eerste jaren dat je twintiger bent dat nu eenmaal doen. Vandaag als dertiger ben ik niet per se ongelukkig trouwens. Het leven zit gewoon wat anders in elkaar. Het is serieuzer, minder sociaal, maar ook wel gevuld met reisjes en hobby’s. Ik ga nog steeds naar de dansles, ik lees nog steeds boeken (veel meer dan toen), ik werk nog steeds op dezelfde plek en de levensles die BAS me heeft geleerd, namelijk dat mijn mening wel degelijk telt, draag ik nog steeds heel erg met me mee.
Ik ben even in de mediabibliotheek van deze blog wat foto’s uit dat jaar bij elkaar gaan zoeken:
Ik postte nog veel foto’s zonder mijn gezicht herkenbaar op en was ook gewoon fan van de trend ‘rugfoto’s’ :D.
Links: tijdens de eerste werkweken, rechts: tijdens een korte trip naar Nederland in de duinen.
En dus heb je bij deze mijn terugblik gehad! Doe jij mee aan de 2016-trend? Wat weet jij nog van dat jaar?
Ik weet niet wie het woord heeft uitgevonden, maar het verschijnt regelmatig in Flow Magazine. Dobbertijd. Het idee dat je momenteel even niet meer weet waar je heen gaat en dus wat ligt te dobberen.
Een tussentijd als het ware. En dat hoeft niet noodzakelijk iets slecht te zijn. Soms is even stoppen om stil te staan, te dobberen zonder een duidelijke volgende stap, net goed. Om even bewust na te denken “En wat nu?”.
Ik heb het gevoel dat ik een beetje in zo’n dobbertijd zit. Op werkvlak. Maar ook over vriendschappen. En over de volgende uitdaging in mijn leven ofzo. Ik heb al lang geen kinderwens, en die komt er waarschijnlijk ook niet meer aan. Dus wat brengen mijn dertigerjaren mij dan nog wel. Waar zet ik mijn tanden in? Welke keuzes maak ik voor mezelf?
Er glijden wat rollen van me af en er komen rollen bij en daarbinnen moet ik mezelf altijd blijven terugvinden. Om niet verloren te geraken. Om niet binnen vijf jaar te denken. “Hé, waar is de tijd naartoe?”. Als een blok klei die je even weer nat maakt om opnieuw te kneden en de finaliteit van wat dat dan moet worden niet vastligt.
Ik dobber elke winter wel een beetje. Er trekt zich zoveel terug deze periode. De natuur en sommige dieren houden een winterslaap, mensen kruipen in hun gezinscocon en ik kruip in mijn hoofd. Dus waarschijnlijk hoort het daar ook gewoon bij.
Ik laat het dobberen voorlopig wat toe. Het leven is een soort van vloeibaar. Alles loopt in elkaar over. Er komt een moment dat mijn voeten opnieuw de oever raken. Misschien door de lente. Misschien door iets nieuws dat op mijn pad komt. Wie weet. Dobberen is niet alleen stilstaan, het is ook in afwachting zijn van. Van iets moois, als ik dan toch mag kiezen.
In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.
Vorige keer wandelden we van het Sao Bento station naar de oever van de Douro. Vandaag zetten we vanaf hier de tocht verder. Deze wijk heet Ribeira, wat simpelweg ‘waterkant’ betekent. Ribeira vormt het levendige hart van de stad. Hier vind je altijd veel volk dat langs de rivier wandelt of op de terrassen zit.
Ook zeer typisch zijn de vele kleurrijke huizen met typische balkonnetjes. In de kleine steegjes vlak naast de oever vind je veel winkels en restaurants, maar verdwalen doe je er niet want je komt steeds weer aan de Douro en de ponte Luis I uit.
Voor de brug vind je steeds enkele typische portoboten. En kan je ook een boottochtje boeken (dat deden wij op een andere dag).
De Ponte Luis I is dé blikvanger van Porto. Hij werd geopend in 1886, wanneer Luis I koning was van Portugal. De ontwerper, Théophile Seyrig, was een collega van Gustave Eiffel – dat zie je natuurlijk aan zijn werk. Het is trouwens maar één van de zes bruggen die op korte afstand van elkaar de oevers met elkaar verbinden.
De brug bestaat uit een boven- en onderdek. Wij wandelden eerst beneden de brug over, op naar Vila Nova de Gaia. Wil je graag naar boven, dan kan je de kabeltrein Funicular dos Guindais nemen, die langs de oude stadsmuur naar boven klimt.
Ik ben een grote fan van bruggen en dit is zeker eentje van mijn favorieten. De overkant Vila Nova de Gaia is vooral gekenmerkt door de vele portohuizen die je er kan bezoeken. Aangezien ik zelf amper alcohol drink, stond dat niet op ons lijstje.
Zicht op Ribeira vanaf de overkant.
Ook nieuw aan deze kant: het WOW, een gloednieuw cultureel centrum dat meerdere musea huisvest en een mooi dakterras heeft met uitzicht op de rode daken van Porto.
Uitzicht vanaf het Wow.
Je kan er o.a. een museum over wijn, kurk en chocola bezoeken. En ze doen ook mee aan de Instagram hypes met ‘Pink palace’, waar je foto’s van jezelf kan nemen in roze achtergronden. Allemaal ook niet echt ons ding dus we wandelden verder.
Links: de kleurrijke tegeltjestrap van het WOW. Rechts: The rabbit van Bordalo II.
Niet veel verder vind je ‘The rabbit’ van street artist Bordalo II die vaak levensgrote dieren knutselt met allerlei afval en materialen. Hij is het meest actief in Lissabon, maar dit is toch ook een heel bekend werk.
Maar wij waren vooral naar de overkant gekomen om naar boven te gaan. En omdat dit te voet wel wat klimmen zou zijn en ik nog ziek was, kozen we voor de Teleférico de Gaia. Een kabelbaan die je voor 7 euro per persoon naar boven brengt. Ik ben niet zo een held in hangende doorzichtige dingen, maar ik vond dit wel een hele belevenis met een leuk uitzicht op de rivier, de brug en Gaia.
Eens boven wandelden we eerst door de Jardim Do Morro. Hier is het echt genieten van een prachtig uitzicht.
Nog iets meer naar boven vind je het Mosteiro da Serra do Pilar. Het hoogste uitzichtspunt. Zowel het klooster als de kerk hebben een cirkelvormige architectuur. Jammer genoeg is het vaak niet open om te bezoeken.
En vanaf hier kan je dan de bovenkant van de Ponte Luis I over wandelen, op weg naar het Sé district of een terras om je even neer te planten.
Ribeira en Vila Nova de Gaia zijn echt het hart van Porto en dus zeker een must voor je bezoek. Je kan hier op een dag heel wat zien omdat alles heel dicht bij elkaar is. De mooie rode daken langs de rivier, I love it!
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik heb al enkele jaren een abonnement op Flow Magazine, met content over onthaasten, langzaam leven en creativiteit. Ik lees heel wat Substack artikelen over een analoog leven opbouwen. Ik volg cozy hobby predikers op Instagram. Ik consumeer met andere woorden heel wat media en content over het leven dat ik graag zou hebben. De zaken die ik lees zijn als een spiegel van mijn eigen verlangens. Van wat ik graag zou willen.
En dit zie ik in de spiegel: een leven met minder schermen, minder stress en meer tijd voor mezelf. Een creatieve geest die tot bloei komt. Een ochtend yogasessie op mijn matje, nadien wat schrijven, puzzelen en uiteindelijk onder een deken verdwalen in een boek. Een dag vol mogelijkheden, helemaal in sync met mezelf. Een dag vol aandacht.
Maar het is ook maar dat, een spiegel. Door deze content te consumeren, hou ik mezelf voor dat dit toch al een eerste stap is naar een rustiger leven, naar minder stress, naar meer zelfzorg. Terwijl ik me blijf haasten en opwinden in het leven en doodmoe voor een scherm in de zetel plof. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Een Instagrampost is niet genoeg een schop onder mijn kont. Consumeren is niet creëren.
Meer nog, dat consumeren van een ideaal zorgt voor extra stress. Want mijn leven is niet van ’s morgens tot ’s avonds tijd voor mij alleen. En wanneer ik dan na een drukke werkweek en een dag vol huishoudelijke klusjes op die yogamat zit of iets creatief wil doen, is de energie er meestal niet. Ik raak niet in een flow, ik ervaar niet meer rust. Integendeel, er is die druk om nu te moeten ontspannen.
Het blijft een zoektocht wat die spreekwoordelijk schop dan wel kan zijn en hoe ik dat consumeren kan omzetten in creëren. Ik heb ondertussen mijn eigen hobbyplek ingericht en dat helpt al. Als ik die ruimte binnen stap, is het tijd voor mij en niet voor iemand of iets anders – maar soms stap ik daar veel te laat binnen als je begrijpt wat ik bedoel.
En ik moet voor mezelf nog bepalen wat dat creëren dan is. Is dat vooral schrijven? Of zoek ik mezelf een nieuwe hobby? Is dat puzzelen en hersenloos kleuren? Of maakt het eigenlijk allemaal niet uit zolang ik wat vertraag. Waarschijnlijk dat laatste.
Naar jaarlijkse gewoonte blik ik terug op het afgelopen jaar in een persoonlijk jaaroverzicht. Ik merk dat dit heel waardevolle blogposts zijn om achteraf nog even terug te lezen. 2025 was het eerste jaar dat ik hier elke maand een terugblik postte en samen met mijn bullet journal vormt dat vooral de inhoud van deze post. Het is uiteraard een lange update geworden.
Ik denk dat ik 2025 kan samenvatten als een gewoon jaar, geen grote ups, geen grote downs. Een druk werkjaar, veel vakanties en ook wat ziektes. Een gemiddeld goed jaar dus, al blijft de gezondheid een aandachtspuntje.
Januari
Januari is altijd een moeilijke maand. Dit jaar sleepte ik me er goed door door enkele sociale uitjes te plannen, een babyshower van een vriendin, een nieuwsjaaretentje op het werk en een comedyshow van Jade Mintjens.
Er lag blijkbaar enkele dagen sneeuw en ik was ook een beetje ziekjes – maar niets dat echt doorbrak. Ik startte een traject op bij de kine voor mijn onderrug. In mei zou dat verbetering brengen.
Ik schreef in januari al dat het te druk was op het werk en ik vind het eigenlijk best confronterend om te lezen omdat het in mijn herinnering vooral de laatste maanden druk was – maar ik schreef een jaar geleden nogal desolaat ‘Ik wil vaker thuiswerken om me af te sluiten en langer te kunnen slapen’. Soit, ik zal nooit een geweldige relatie hebben met de winter.
Februari
Februari begon met een schoonfamilieweekend aan zee met prachtig winterweer, maar ook wat veel prikkels dus was ik blij dat we ook één dag op onszelf aan zee waren. Daarnaast gingen we naar het openingsweekend van 600 jaar KU Leuven, waren er veel deadlines op het werk en was het de ziektekiemen proberen vermijden.
Dat lukte waardoor ik gezond naar Malaga kon vertrekken voor een zonnige citytrip. Met zonlicht, zeelucht, een droombezoek aan het Alhambra van Granada en gewoon zo’n heerlijk zuiders sfeertje. Het was ook carnavalsweek daar, wat voor een gezellige sfeer zorgde. Dit was echt een hele fijne vakantie waar ik toen veel nood aan had.
Eens thuis werd ik onmiddellijk ziek. En deze keer serieus: het was de echte griep met koorts, spierpijn, luchtwegen vol snot, hoesten. Enfin, de hele rimram. Ik bleef nog een extra week thuis van het werk en voelde me dus twee weken lang niet goed. Ook de weken erna bleef de vermoeidheid lang hangen. Ik had geen griepprik laten zetten en heb het geweten (ondertussen liet ik voor deze winter het vaccin wel zetten).
Maart
Begon dus met ziek zijn en nadien ook een best traumatische ervaring bij de tandarts. “Ik lag in maart meer in de zetel dan iets anders” schreef ik. Maar er waren ook goede dingen: een etentje, een dagje wellness en het jaarlijks weekend met de collega’s met een goed feestje tot in de late uren.
De zon begon ook meer te schijnen en als ik nu voor één iets dankbaar ben dit jaar, dan is het voor het fantastische zonnige weer!
April
Op 5 april at ik volgens mijn foto’s mijn eerste ijsje in België! Daarnaast liep het lief de marathon Brussel – Leuven en maakten we er met de collega’s een leuke dag supporteren van. Leuven is een fantastische stad voor sportevents, er was zoveel sfeer die dag <3.
Het terras werd eindelijk getegeld en het was uitkijken naar de meubels die we bestelden. Ik boekte onze vakantie naar Engeland. Verder gingen we naar Hans Op De Beeck in het KMSKA en nog even een kijkje nemen in het museum Maeyer Van Den Bergh dat ondertussen dicht is ter renovatie. Museumbezoekjes bleven ook in 2025 een constante.
Mei
De maand mei begon met een verlengd zonnig weekend. Ik nam verlof op 2 mei om een verlengd weekend te hebben en trok met Leen een dagje naar Parijs. Het doel was de Artemisia expo in het Musée Jacquemart-André. De expo bracht heel wat werken van Artemisia Gentileschi samen, ik ben ontzettend blij dat we geweest zijn.
Het was 30 graden in Parijs als ik het me goed herinner. En naast de expo, wandelden we vooral ook langs de Seine voor wat verkoeling en we aten een ijsje bij Berthillon. Er was ook een brand in een appartement in de buurt van onze lunchplek, wat wel even schrikken was. Maar er waren geen gewonden.
De week na Parijs gebeurde er iets vreemds: plots was mijn ergste rugpijn verdwenen, zonder specifieke oorzaak. Tot op de dag van vandaag is die ergste blokkage voorbij. Een lentewonder dat me veel moed gaf. Tot het begin van de zomer bleef ik naar de kine gaan, en sindsdien doe ik het zonder. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig pijnvrij zijn en moet goed blijven bewegen, maar ik heb er wat meer controle over nu.
Ook de rest van de maand was best goed gevuld: een foodtruckfestival, een avond in de zon met de collega’s, het kleine optreden van de dansschool met nog best wat repetities, uit eten, het lief zijn verjaardag vieren in de wellness. Veel leuke momenten!
Helaas werd ik ook opnieuw ziek, wat zorgde voor een saai hemelvaartsweekend, en ging ik naar de dokter om al mijn vermoeidheidsklachten eens op een rijtje te zetten en bloed te laten trekken.
Juni
In juni kreeg ik dan de diagnose CMV (citomegalovirus, een soort variant van klierkoorts). Dat gaf wel wat rust, want ik was nog steeds snel moe en had concentratieproblemen. In oktober bleek nadien dat ik misschien toch geen CMV heb gehad maar een vals positieve reactie – soit, er was iets viraal aan de hand in juni en juli en tegen begin augustus voelde ik me terug energieker.
In juni waren er twee grote hoogtepunten. Allereerst: de terrasmeubels werden geleverd en de zon bleef schijnen dus ik bracht menige avond door met een boek op mijn ligbed. Haha, ik was hier dus echt heel blij mee en had hier maanden naar uitgekeken. Je bent een zomermeisje, of je bent het niet.
Tweede hoogtepunt: mijn vakantie naar Wenen met Leen. We waren allebei heel moe dus we deden het wat rustig aan. Het was ook een hele warme week met temperaturen van boven 30. Wenen bleek een hele fijne leefbare stad met veel mooie architectuur en kunstmusea. Misschien is deze stad niet helemaal mijn vibe, maar ik genoot toch hard.
Het Albertina en het Secession gebouw waren mijn persoonlijke hoogtepunten en de vele lekkere desserts in de Weense koffiehuizen natuurlijk ook. Minpuntje was dat een bezoek van Zelenski aan de stad onze planning wat in de war stuurde, maar niets dat een extra stuk taart en een boekenwinkel niet konden oplossen.
Juli
De maand begon op een dansfeest van de trouw van één van de collega’s. Er werd enorm hard gedanst tot in de late uurtjes, dit was sowieso één van de fijnste avonden van het jaar! Het lief werd nadien wel ziek, die heeft als specialiteit ziektekiemen verzamelen op trouwfeesten, haha. Ik nam het wonder boven wonder niet over, maar de eerste helft van de maand was dus best rustig.
We deden een kunstwandeling in Leuven met de collega’s, met een boomergids (helaas!), er werden ijsjes gegeten, af en toe een spelletje gespeeld en heel erg hard gewerkt met veel offertedeadlines. De Tour De France femmes werd gewonnen door Pauline Ferrand-Prévot en ik keek elke minuut die ik ergens kon vinden.
Augustus
Augustus was de maand van de grote ups en grote downs. Het eerste weekend gingen we naar enkele optredens van een lokaal festival. Nadien was het inpakken geblazen voor onze roadtrip naar Zuid-Engeland.
En die vakantie was fantastisch. Links rijden bleek niet moeilijk, de Cotswolds waren ook minder druk dan ik had gedacht, het weer zat goed (elke dag zon!) en ik ben gewoon gelukkig in Engeland. Mijn hoofd was rustig, al werd mijn lijf wel moe naar het einde toe.
Ik kan hier honderden foto’s delen, het was gewoon een hele fijne vakantie. Ons reisschema vind je in deze blogpost. Hoogtepunten waren voor mij Great Chalfield Manor, Sudeley Castle en Bristol. Maar al de rest was ook echt fijn!
Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen. Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid en opnieuw op de zetel liggen.
Ik moest me daardoor ook door de eerste werkweek na de vakantie slepen en dat was de week van mijn verjaardag. Dus die heb ik gevierd met een kop vol snot en een volle mailbox! Maar een collega kocht eclairs voor mij en dat verzachtte de pijn.
September
“September is altijd veel tegelijk, soms geruststellend, soms beangstigend”. Ik had wat moeite met de mentale overgang naar de herfst, al bleef de zon goed schijnen.
We gingen naar Open Monumentendag in Antwerpen, bezochten nog eens de cinema voor de derde Downton Abbey film en ik hakte de knoop door om dit jaar in twee dansscholen te gaan dansen – momenteel nog geen spijt van, tegen mei 2026 met twee optredens in een maand misschien wel.
Het lief ging op conferentie naar Lissabon en na enkele dagen alleen thuis vloog ik ook naar daar, met flinke vertraging want die week was het IT-systeem in Zaventem kapot.
In Lissabon scheen de zon op de typische rode daken, al moest de paraplu ook wel eens bovengehaald worden. We bezochten verschillende moderne kunstmusea en het tegeltjesmuseum en we wandelden ook langs de highlights. Ik was er ooit al in 2018 en vond dat de stad al best wat veranderd was. Veel drukker en toeristischer, maar ook echt fijn zo aan Taag. Het was een fijne trip met best wat kilometers in schoenen die knelden dus ik kwam met flink wat blaren thuis.
Ik luisterde vanaf september heel wat nieuwe muziek. De nieuwe Pommelien Thijs, de nieuwe Florence+The Machine & Paris Paloma (ter voorbereiding van het concert in februari ’26) en meer muziek luisteren is echt wel een voornemen van 2026.
Oktober
In oktober gebeurde er niet zoveel behalve werken. Mijn directe collega en ik vertrokken dan ook compleet overprikkeld op conferentie naar Barcelona. Daar vonden we buiten inspiratie, ook wat rust, zon en tapas. We konden over veel zaken goed praten, en dat deed deugd. Ons hotel was wel ver van de luchthaven dus dat was met het openbaar vervoer (drie metrolijnen combineren) en wat verkeerd wandelen best een pittige waardoor we de eerste avond pas om 23u hebben ingecheckt.
Barcelona is wel een fijne, drukke stad, waar ik al een paar keer heel kort ben geweest. Ik wil er ooit wel eens wat langer vertoeven. Maar we wandelden naar de Sagrada Familia, op het strand en door de middeleeuwse steegjes van het historisch centrum.
Na Barca, volgde er nog een date met Leen en gingen we naar 600 jaar KU Leuven expo’s in Museum M. Vooral die van Alicja Kwade liet een indruk na.
Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje.
November
Begin november versierden we het bureau van mijn andere directe collega die eindelijk terugkeerde uit zwangerschapsverlof, hoera! Verder kabbelde het wat verder. Mijn gsm begaf het, dus ik kocht snel een nieuwe want een aantal dagen later gingen we naar Londen.
We hadden tickets voor Rouleur Live, een wielerconferentie van het Britse koersmagazine dat het lief leest met talks en een beurs. De talks waren super interessant, maar de ruimte was akoestisch een hel voor mijn hoofd. Dus we gingen toch ook veel de stad zelf in. Ik praatte wel wat met Pauline Ferrand-Prévot (ik probeerde haar zelfs wat Nederlands te leren) en we namen een foto samen.
Daarnaast genoten we gewoon van Londen, ook al was het typisch koud en nat novemberweer. We bezochten eindelijk Westminster Abbey en het John Soane Museum, een expo van street artists, gingen opnieuw eten bij Dishoom en probeerden eindelijk Humble Crumble (goedgekeurd!).
Terug thuis was het best koud en bleven we vooral wat thuis. Op het einde van de maand gingen we naar de Goya expo in Brussel en eten bij Norma. Een fijne expo, maar wat druk.
December
December was onverwacht een fijne sociale maand. Met o.a. een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot, ik ging naar een vriendin in Antwerpen en er was het kerstfeestje op het werk, kerstmarkt met collega’s en nog eens met een andere vriendin… Ik ging ook vaak lunchen en naar de cross in Hofstade op een extra vrije dag. Ik heb me dus best wel wat geamuseerd op het einde van het jaar.
De stress zat wel nog hoog en de kerstvakantie werd in de zetel gevierd met een virusje. Oudjaar is hier nooit big deal, we vieren dat onder ons twee en gaan op tijd naar bed. Ik startte nog net een traject op met een andere kine om een aantal terugkerende problemen aan te pakken. Voor 2026 zal de focus opnieuw liggen op gezondheid en stress management op het werk.
Voila, dat was mijn 2025. Als je tot hier hebt gelezen: chapeau! Het was dus een best oké jaar waarin ik veel leuke dingen deed en daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Voor 2026 hoop ik opnieuw op mooie reizen, sociale momenten en voldoende rust.
December is nooit mijn favoriete maand, maar deze december viel eigenlijk best mee. Het begon met een goedgevuld sociaal weekend met eerst een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot. Daarvoor gingen we voor het eerst eten bij Taj Mahal in Leuven. Lekker! Ik deed ook nieuwe winterlaarsjes aan en haalde mijn hiel er zo mee open dat er vandaag de dag nog steeds een wonde is, not kidding!
Ik ging het weekend erna naar een vriendin in Antwerpen en het was ook kerstfeestje op het werk (altijd super fijne avond!). Ik ging daarnaast toevallig ook met vier verschillende collega’s lunchen, met collega’s naar de kerstmarkt én met een andere vriendin die ik al even niet had gezien babbelde ik wat bij. Het was dus sociaal gezien – redelijk onverwacht eigenlijk – een best goede maand. Ik vergat ook van al deze dingen foto’s te nemen.
Op het werk bleef het een pittige en ik had enkele moeilijke weken. Tot op 24 december stond mijn agenda bomvol en mijn hoofd liep letterlijk over. Ik heb enkel de laatste dag de riem er een beetje kunnen afhalen. Ik merkte ook dat ik me enorm stoorde aan collega’s die – terecht – wat meer konden uitbollen of afwerken en daardoor ook vroeger in vakantie vertrokken. Dit gaat een groot werkpunt worden in 2026. Net als mijn gezondheid.
Ik had wel nog één extra verlofdag ingezet om naar de cross in Hofstade te kunnen gaan. Dat was nog net met een milde temperatuur en heel veel zon, zalig! Ik wou heel graag Van Der Poel vs. Van Aert nog eens meemaken en dat is dus gelukt.
De kerstvakantie viel wat in het water. Ik had maar twee kerstfeesten en die vielen goed mee en waren gezellig, maar op tweede kerstdag kwam een virusje boven en dat is nog steeds aanwezig. Ik had niet echt plannen gemaakt maar hoopte die dagen te kunnen gebruiken om mentale rust te vinden en dat is met een hoofd vol snot niet gemakkelijk laat ons zeggen. Ik hoop op oudejaarsdag er weer bovenop te zijn en de cross in Baal op 1 januari te halen. Duimen jullie mee?
Gelezen
Ik las begin december nog twee boeken uit en focuste me dan op een hele dikke klepper.
Prophecy van S.J. Parris is het tweede historische mysterie met Giordano Bruno in de hoofdrol. Het is een complexer verhaal dan het eerste boek en heel vermakelijk.
The voyage home van Pat Barker is haar derde Griekse mythe roman. Deze keer focust ze op Cassandra die als concubine meereist met Agamemnon naar Griekenland waar zijn wraakzuchtige vrouw Clytemnestra op hen wacht. Misschien niet het beste boek van de drie, maar graag genoeg gelezen.
The first man in Rome van Colleen McCollough is een klassieker in het genre en gaat over de oom van Caesar, Gaius Marius, en zijn opgang in de politiek en het leger. Een dikke klepper van meer dan 1.000 pagina’s, maar ik heb er wel van genoten.
Zoals ieder jaar blik ik graag even terug op mijn gelezen boeken van het jaar. Ik had weer een goed gemiddeld leesjaar, met deze keer opvallend veel echt fijne boeken en minder afknappers. Ik lijst net als de vorige jaren eerst de belangrijkste cijfers op, om nadien mijn tien favorieten op een rijtje te zetten. Ik heb een beetje een niche leessmaak ^^, maar ik probeer telkens toch wat toegankelijke boeken voor iedereen op te lijsten, dus hopelijk haal je er wat inspiratie uit.
En ik word ook gewoon gelukkig van al die cijfertjes. Het is de tiende keer dat ik dit jaaroverzicht maak, dus dat is heel fijn om te vergelijken. Het volledige overzicht van Goodreads vind je trouwens hier.
De cijfertjes
Ik las 43 boeken uit in 2025. Dat zijn er drie minder dan vorig jaar, maar exact evenveel als in 2023.
Die 43 boeken waren goed voor 18.481 pagina’s, ook daarmee evenaar ik 2023.
Gemiddeld was een boek 429 pagina’s lang. Dat gemiddelde zit al enkele jaren steevast in de 400+ pagina’s.
Medusa was met 204 pagina’s het dunste boek, The first man in Rome met 1.147 pagina’s het dikste – en dat was ook mijn laatste boek van het jaar. Ik deed er bijna heel december over om hem uit te hebben.
Ik lees bijna uitsluitend historische fictie, maar begon het jaar met non-fictie zowaar en las eindelijk Bart Van Loo zijn ‘De bourgondiërs’.
Ik hou elk jaar bij in welke eeuwen de verhalen zich afspelen. Dit jaar was er veel spreiding: ik las 6 boeken van Voor Christus (voornamelijk Griekse mythe), 6 boeken deden me naar de 16de eeuw reizen en opnieuw 6 boeken speelden zich af in de 20ste eeuw. Ook de 18de eeuw was met vijf boeken goed vertegenwoordigd.
Qua landen las ik iets minder geografisch gespreid (13 verschillende landen, vorig jaar stond de teller op 16). Verenigd Koninkrijk blijft met voorsprong de populairste setting met 21 boeken, gevolgd door Frankrijk, Italië en Griekenland met telkens 5 boeken.
Ik las 11 boeken in het Nederlands, 32 in het Engels.
Ik las 13 boeken uit de bibliotheek, 10 uit de eigen boekenkast en 20 boeken las ik op mijn e-reader en zijn een mix van zelfgekochte boeken en recensie-exemplaren.
Sinds dit jaar hou ik ook bij hoeveel nieuwe fysieke boeken ik kocht of kreeg en dat zijn er momenteel 15. Op mijn Kindle heb ik er daarnaast ook nog wel wat gekocht – oeps.
Mijn favorieten
Hieronder lijst ik mijn tien favorieten op – in willekeurige volgorde. Indien het boek in het Nederlands is vertaald staat de titel tussen haakjes.
Een gothic story meets pageturner in de nabijheid van het glitterende Versailles waarbij een jonge vrouw moet gaan spioneren bij een klokkenmaker. Dit is zo eentje die je moeilijk kort kan samenvatten, maar ik heb genoten van elke pagina.
Ik had op voorhand niet verwacht meegezogen te worden in het verhaal van de oude schilder Edgar Degas die blind is en moet verhuizen en daarbij terugblikt op zijn leven en zijn grote liefde Estelle. Schoontje.
Ik ontdekte de prachtige verhalen van Shafak, die het lot van drie jongeren in een andere tijd moeiteloos met elkaar verweeft. Een modern sprookje, dat helaas ook de gruwelijkheden die de Jezidi’s zijn aangedaan niet schuwt.
Een feministisch boek over twee keer twee zussen in een andere tijd, met een vleugje magie en een ongemakkelijk gevoel dat me tijdens het lezen maar niet lost. Hart’s boeken hebben een unieke vibe en ik hou hier wel van.
Er duikt elk jaar wel een Griekse mythe op in dit lijstje en dit eerste boek van Casati was dus raak. Er zijn tientallen boeken over Clytemnestra en waarschijnlijk is dit het beste. Casati’s volgende boek ‘Babylonia’ lag onder de kerstboom.
Het laatste Kingsbridge boek dat ik nog moest lezen (een prequel) en ik heb er opnieuw van genoten. Vooral om Deng’s Ferry te zien veranderen in het Kingsbridge van de andere boeken.
Misschien wel dé onbekende parel uit deze lijst. Over een kleine jongen met grote dromen, die soms wel en soms niet uitkomen in een periode van burgeroorlog. Hartverwarmend.
Eén van Chadwick’s betere boeken over Joanna Of Swanscombe die William Of Valence, halfbroer van Henry III, trouwt en daarmee heel wat onheil op haar dak haalt. Dit is zo’n lekkere historische roman om even voor te gaan zitten.
Even getwijfeld om deze op te nemen in de lijst want zijn vrouwelijke personages zijn nog problematischer dan die van Ken Follett, maar met dit dikke middeleeuwse epos heb ik me toch echt wel dagen vermaakt. Je loopt zo mee met Arnau door de straten van Barcelona.
Een klassieke roman uit 1990 die het begin van de val van de Romeinse republiek beschrijft en focust op de opkomst van Gaius Marius, de nonkel van Caesar, en diens rivaal Sulla. Soms wat politiek en droog geschreven, maar ik heb dit jaar enorm genoten van enkele boeken over de Romeinen en dit was toch wel het beste.
Hebben de lijst nipt niet gehaald: De bourgondiërs dus, No friend to this house (over Jason en Medea), Hamnet (beter dan ik had verwacht) en Kate Quinn’s ‘Daughters of Rome‘. En dan ook nog deze guilty pleasure ‘Het Weense koffiehuis‘, het lijkt zo’n typisch vrouwenromannetje, maar ik vond het een fijn boek ter voorbereiding van mijn vakantie naar Wenen (deel 2 en 3 wil ik nog lezen).
Meer leestips?
Je kan mijn leesvordering blijven volgen in de maandelijkse updates en op Goodreads (voeg me zeker toe als vriend), uitgebreide reviews en andere bookish content schrijf ik op mijn andere blog In Another Era. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen en zo nog wat aanraders te ontdekken? Deze kan je hier terugvinden: 2024, 2023, 2022, 2021, 2020, 2019, 2018, 2017, 2016 en 2015. Zoals gezegd is dit al mijn tiende update 🙈
Wil je weten hoe ik zoveel boeken lees op een jaar tijd? Ik schreef ooit al eens een post met tips om meer te lezen.
