Ik woon in een dorp, dat op zijn beurt deelgemeente is van een groter dorp. Het groter dorp heeft één grote straat met wat winkels, een school, een zwembad, bibliotheek, het gemeentehuis, een kerk en een plein dat ook dienst doet als parking. Een typische blauwdruk van de gemiddelde Vlaamse gemeente eigenlijk.
Het kleiner dorp had voorheen niet zoveel meer. Maar sinds de komst van een nieuw restaurant en een nieuwe sporthal is er weer beperkt wat leven in de brouwerij. Langs één kant van de kerk dan toch. Rij je de kerk langs de andere kant voorbij kom in je een straat vol vergane glorie. Winkelruimtes die leeg staan, met als hoogtepunt het reclamebord boven een bakker die al meer dan 10 jaar dicht is. Maar als je er voorbij rijdt lijkt het alsof de verkoopster elk moment de rolluik omhoog kan heisen. Alleen gebeurt dat niet. Het kleiner dorp heeft al enkele jaren geen bakker meer sinds ook de tweede bakker iets verderop sloot. En ook geen geldautomaat trouwens.
Tussen al die vergane glorie, vlak naast de kerk, is er een deur die leidt naar ‘de zaal’ zoals wij de noemen. Met een bordje ‘parochiehuis’ boven de deur. Ik kom er nog zelden. Maar de winter is hét eetdagen seizoen bij uitstek. Elk zichzelf respecterende vereniging doet een eetdag om meer centjes in de kas te krijgen. In de zaal meestal. En dan trek ik er met mijn grootvader al eens naartoe.
Vroeger kwam ik er veel vaker. De parochiezaal werd door mijn basisschool gehuurd voor opvoeringen. In het weekend waren er eetdagen of evenementen voor kinderen. Later ging ik er al eens dansen op het occasionele fuifje. En het wordt ook al eens gebruikt voor een koffietafel.
Vandaag draait dat allemaal op een lager pitje. De zaal is meer leeg dan vol. Er is sprake geweest van een sluiting. Maar de eetdagen en de koffietafels dan hé. Er wordt nog maar weinig gedanst denk ik. Misschien komt de school er soms nog wel langs.
In elke gemeente in Vlaanderen is wel zo’n parochiezaal. Maar welke jongere weet nu nog waar het woord parochie voor staat? (Al heb ik me laten vertellen dat door bepaalde TikTok influencers geloven weer hip zou zijn…). Dus als ik er kom, maakt het me soms wat weemoedig. Want zo’n parochiezaal, ook al is het een akoestische hel voor mijn hoofd, is wel een plek van verbinding. En verbinding is meer dan ooit nodig.
En toch lijkt het meer en meer te verdwijnen. We swipen dan wel op onze smartphone, de deur naar plaatselijke parochiezaal stappen we nog maar zelden binnen. En als ik dan rondom me kijk en al die oudjes in de zaal zie zitten vraag ik me af of dit er nog wel zal zijn voor mijn generatie. En of dat het bord ‘parochiehuis’ binnenkort jarenlang stof zal vangen zonder nog iets te betekenen.
Jawadde, januari duurt altijd enorm lang hé? Maar we zijn dan toch aan het eind geraakt. Tijd voor de eerste terugblik van het jaar.
Traditioneel begon het jaar met de cross op de Balenberg. Ik had tot de dag ervoor ziek in de zetel gelegen en ik moet toegeven dat ik me een beetje geforceerd heb om toch nog iets leuks te doen in de vakantie. Het was ook heel koud die dag en het regende en dat kroop wat in mijn kleren. Dus ik heb het nadien wel geweten.
De terugkeer naar het werk was daardoor heel dubbel na een week ziek zijn, ook omdat de verkoudheidsklachten echt nog bijna twee weken bleven aanslepen. Tegenwoordig ben ik echt lang ziek van een simpel virusje. Volgens de dokter komt dit door de leeftijd trouwens (mijn dokter is ongeveer even oud als ik, dus hij sprak vooral uit eigen ervaring ^^).
Nadien begon het te sneeuwen. Eerst een beetje, enkele dagen later een heel pak. Dus januari werd een mindere sociale maand dan december, met weekends thuis uitrusten en naar het witte wegdek kijken. Ik ga niet zo graag de deur uit met de auto als er sneeuw ligt.
Links: Abdij van Keizersberg in Leuven als locatie voor het nieuwsjaarsetentje. Rechts: de permanente witte expozaal van het KMSKA stond nu in het thema van ‘Licht’ en ik vond het geweldig.
Halverwege de maand werd het allemaal wat toffer. Er was een nieuwsjaarsetentje op het werk op een mooie locatie en we gingen een dagje naar Antwerpen. De week ervoor hadden we net de expo van Donas gemist in het KMSKA (stomme sneeuw), maar we pikten wel die van Magritte mee (genoten, beetje druk, toch genoten), gingen Azul Duel testen in The Playground en megalekker lunchen bij Diwan beirut (aanrader!). Echt een DINK-dag (double income, no kids), zo’n dag proberen we elke maand wel eens te plannen.
Links: Magritte in het KMSKA. Rechts: Diwan Beirut.
Op het werk sprak ik wel goed uit dat de stress wat naar beneden moet. Tegelijk is er deze maand ook weer best wat gebeurd buiten mijn controlezone dat een flinke invloed heeft op mijn stressniveau. Ik praat er vaak over met veel mensen, maar het maakt het allemaal niet gemakkelijk. Ik nam wel al één dagje verlof terug van het ziek zijn en maakte er een hele dag voor mezelf van.
Tijdens het laatste weekend gingen we naar Sofie Lemaire haar theatershow over geschiedenis in Het Depot. Ik ben in een puzzelfase, probeer wat vaker yoga te doen, heb veel gelezen en we boekten onze vakantie naar Zuid-Spanje in de eerste week van maart. Ik kijk zo hard uit naar de lente!
Gelezen
Virgin Widow van Anne O’ Brien is nochtans een dik boek maar ik las het op enkele dagen uit. Het gaat over Anne Neville, koningin van Richard III tijdens de rozenoorlogen. Ik ken haar verhaal dus het las wel vlot. Niet O’ Briens beste boek, maar wel gewoon graag gelezen.
Het schaarse licht van Nino Haratischwili was een klepper van 800 pagina’s. Ik had even geen leesinspiratie en wou nog wel eens iets anders. Het gaat over vier vriendinnen in de jaren ’90 in Georgië die daar de burgeroorlog en ook een soort oorlog tussen hun geliefden meemaken. En die dat ook jaren later nog meedragen. Anders dan Het achtste leven (haar bekende boek), maar ook echt goed.
Flora’s erfenis van Clarisse Sabard zat bij een gratis Bookchoice selectie die ik uitprobeerde dankzij Flow Magazine en zou de nieuwe hype zijn in Frankrijk. Het is zo’n typisch vrouwenboek met een perspectief in het heden en het verleden en oude familiegeheimen. Ik heb al boeken gelezen die beter zijn geschreven, maar het plot is wel boeiend genoeg. Dus ik ga misschien toch deel 2 en 3 (uiteraard is het een trilogie) opnemen ooit.
In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Op onze eerste dag doken we twee kunstmusea binnen. Dag 2 brachten we helemaal door in de wijken Kensington en Notting Hill. We gingen namelijk van Holland Park tot aan Portobello Road, en deden eindelijk twee zaken die al even op mijn bucket list stonden: het Design Museum en Leighton House.
In Holland Park kozen we ervoor om eerst het Design Museum te bezoeken, want dat stond al langer op het nooit korter wordende lijstje van nog te bezoeken musea in Londen. Het Design Museum toont toegepaste kunst. Van gebruiksvoorwerpen, tot industriële producten en systemen tot brand design. Toegang tot de permanente collectie is gratis, voor expo’s moet je soms betalen. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Holland Park of Kensington High Street.
Vroeger huisde dit museum op Bankside, maar in 2016 verhuisde het naar Holland Park in een gebouw van het vroegere Commonwealth Institute. Ik vond het een neig gebouw. Er zijn drie verdiepingen in een soort van open atrium, vooral op het derde heb je een uitgebreide permanente collectie. Op het eerste en tweede zijn er tijdelijke displays. De expo’s huizen op de benedenverdieping.
Het is best een luchtig museum: het gaat over hoe design een belangrijke rol speelt in onze samenleving. Door in een webbureau te werken heb ik zelf natuurlijk een sterke link met design. Maar het is wel fijn om de evolutie van een product zoals muziek luisteren of de signalisatie in de Londense metro te zien.
Ik herinner me dat er ook een tijdelijke display was over de vervuiling van de mode-industrie en op dat moment was er een populaire expo over Barbie, na de hype rond de film. Het museum focust duidelijk ook op hedendaagse thema’s.
Soit, ik vind het dus wel een aanrader, ook al ben ik meestal niet van die toegepaste kunstmusea. Het is heel toegankelijk gebracht en het is volgens mij ook heel leuk om met kinderen te doen, er waren ook een aantal interactieve zones.
Daarnaast liepen we natuurlijk Holland Park door. Het was volop herfst dus er lag een gekleurd bladerdek.
Ik vind Holland Park een echt typisch Engels park met sportterreinen en een speeltuin. De gebouwen die er staan zouden een likje verf kunnen gebruiken, maar de sfeer is er gemoedelijk. Ik was er in 2017 al eens geweest en wist dus dat de Kyoto Garden het hoogtepunt is.
De Kyoto Garden is een Japanse tuin en aangelegd begin jaren ’90 ter ere van een Japans festival in Londen. De tuin moet harmonie en rust uitstralen en doet dat o.a. met een grote waterpartij, een watergeval en Japanse beplanting. In de herfst was het nog mooier dan ik me herinnerde. Echt de moeite om langs te gaan.
Hierna aten we ramen en bao’s bij Bone Daddies op de drukke Kensington High Street, vlak aan het Design Museum.
Om de hoek van Holland Park ligt een beetje verborgen Leighton House. Het is de villa van kunstenaar Frederic Leighton, één van de artistieke koppen uit de zogenaamde Holland Park Circle uit de 19de eeuw.
De zeer sobere voorgevel verklapt niet wat er binnen te zien is.
Leighton was niet alleen zelf schilder (hij behoorde tot de Pre-Rafaellieten), maar vooral ook verzamelaar en had een voorliefde voor oriëntaalse interieurs. Ik kende de man zelf niet, maar had wel gelezen over dit speciale huis met mooie ruimtes. Het is een tijdje gesloten geweest ter restauratie, maar sinds 2024 terug open voor publiek. Een toegangsticket kost 14 pond. Je kan eventueel een combiticket nemen met het nabijgelegen Sambourne House, maar dat lieten wij voor een volgende keer.
Je krijgt een audiogids die je wat meer vertelt over Leighton en zijn collectie in elke ruimte. Bij het binnenkomen merk je meteen dat de man een excentrieke stijl had.
Links: de trappenhal. Rechts: de Drawing room.
Blikvanger is de prachtig blauw betegelde arabische hal met gouden koepel. Je krijgt dit eigenlijk niet deftig op de foto.
Op de bovenverdieping vind je de ruimtes waar Leighton ontspande en er hangen heel wat schilderijen aan de muren. Leighton was vrijgezel en woonde er dus alleen.
Daarnaast passeer je de enorme bibliotheek en een wintertuin – de meest recente toevoeging aan villa, een soort veranda zeg maar.
Buiten is er nog een fijne stadstuin en je kan er ook iets drinken. Op een uurtje ben je wel door het huis gewandeld. Leighton House had mijn aandacht getrokken omwille van het speciale interieur en heeft zeker mijn verwachtingen ingelost. Voor wie iets anders zoekt dan The National Gallery of The British Museum. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Kensington High Street of Kensington Olympia.
Gekleurde huizen ergens in een woonwijk tussen Holland Park en Portobello Road.
Tijd om nog wat verder te struinen. We wandelden opnieuw het park door en naar de wijk Notting Hill, bekend van de kleurrijke huisjes, de markt op Portobello Road en de gelijknamige film. Ik was er eigenlijk nog nooit deftig geweest.
De bekende boekenwinkel en Portobello Road
We genoten van het zonnetje en de markt die er stond (het was een vrijdagnamiddag dus de markt was beperkter dan die op zondag). Het was druk maar dat kon me niet deren.
Meer Portobello Road en de relatieve rust en ook mooie architectuur één straat verder ;).
We pauzeerden even bij Flying Horse Coffee en wandelden nog wat verder. Ik kocht ergens leuke kaartjes. Verder is er in deze wijk niet per se veel te doen, maar het was de perfecte tijdsbesteding tijdens een zonnige namiddag :).
’s Avonds gingen we nog eten bij Mestizo, onze favoriete Mexicaan in Londen. Alle Londen food tips vind je trouwens in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
De afgelopen weken postten mensen massaal foto’s uit 2016. 10 jaar geleden. Er wordt daarbij gezegd dat de hang naar nostalgie veroorzaakt is door de chaos van de wereld vandaag. 2016 voelt als het laatste normale jaar. Voor covid, voor Oekraine en Gaza, voor Trump (al werd die dat jaar verkozen)… En millennials zijn nu eenmaal bestempeld als de nostalgische generatie, denk maar aan de uitverkochte K3 originals concerten.
Het zette me zelf aan het denken. Hoe was 2016 voor mij? Ik had deze blog toen al, dus ik ben ook even gaan teruglezen (wat grappig en confronterend tegelijk is, mijn schrijfstijl was uiteraard heel anders – gevatter soms, maar anderen dingen hielden me bezig en mijn blog was nog veel minder persoonlijk dan nu heb ik het gevoel).
2016 was enerzijds nog een half jaar studeren, tijdens mijn postgraduaat Belgian Advertising School (BAS). Dat half jaar was vooral stage lopen en het was een pittige periode waar ik ontzettend veel uit geleerd heb. Anderzijds begon ik in de zomer op mijn huidige job – nu ja bij mijn huidige werkgever, mijn job ziet er ondertussen helemaal anders uit. Ik had dus maar een korte zomervakantie en ben volgens mij dat jaar amper buiten België geweest (ik herinner me een korte trip naar Nederland met vrienden en we gingen met BAS twee dagen naar Stockholm). Dat kan ik mij nu niet meer voorstellen.
Ik leerde dat jaar door mijn werk mijn huidig lief kennen, al zou het nog twee jaar duren voor hij mijn lief zou zijn. En ook een belangrijke vriendschap startte door het werk en dus zijn wij al bijna 10 jaar vriendinnen.
Maar wat ik vooral begreep, nu zo’n 10 jaar later, 2016 was voor mij (samen met 2017) ook wel één van de laatste “normale” jaren voor een pittige periode. Het was een heel sociaal jaar, mijn zorgen waren relatief beperkt. Nadien kwam niet alleen de liefde, maar ook de bouw (van het huis) en de covidperiode – toch wel periodes van mentale onrust bij mij. Huisdieren stierven, vriendschappen liepen op de klippen, in 2018 had ik een eerste fysieke weerslag op mijn lichaam met een serieus B12 tekort….
Ik kom tot de conclusie dat ik in 2016 best gelukkig was en dat dat jaar een heel belangrijk jaar is geweest voor de persoon die ik vandaag ben. Het heeft me gevormd. Zoals de eerste jaren dat je twintiger bent dat nu eenmaal doen. Vandaag als dertiger ben ik niet per se ongelukkig trouwens. Het leven zit gewoon wat anders in elkaar. Het is serieuzer, minder sociaal, maar ook wel gevuld met reisjes en hobby’s. Ik ga nog steeds naar de dansles, ik lees nog steeds boeken (veel meer dan toen), ik werk nog steeds op dezelfde plek en de levensles die BAS me heeft geleerd, namelijk dat mijn mening wel degelijk telt, draag ik nog steeds heel erg met me mee.
Ik ben even in de mediabibliotheek van deze blog wat foto’s uit dat jaar bij elkaar gaan zoeken:
Ik postte nog veel foto’s zonder mijn gezicht herkenbaar op en was ook gewoon fan van de trend ‘rugfoto’s’ :D.
Links: tijdens de eerste werkweken, rechts: tijdens een korte trip naar Nederland in de duinen.
En dus heb je bij deze mijn terugblik gehad! Doe jij mee aan de 2016-trend? Wat weet jij nog van dat jaar?
Ik weet niet wie het woord heeft uitgevonden, maar het verschijnt regelmatig in Flow Magazine. Dobbertijd. Het idee dat je momenteel even niet meer weet waar je heen gaat en dus wat ligt te dobberen.
Een tussentijd als het ware. En dat hoeft niet noodzakelijk iets slecht te zijn. Soms is even stoppen om stil te staan, te dobberen zonder een duidelijke volgende stap, net goed. Om even bewust na te denken “En wat nu?”.
Ik heb het gevoel dat ik een beetje in zo’n dobbertijd zit. Op werkvlak. Maar ook over vriendschappen. En over de volgende uitdaging in mijn leven ofzo. Ik heb al lang geen kinderwens, en die komt er waarschijnlijk ook niet meer aan. Dus wat brengen mijn dertigerjaren mij dan nog wel. Waar zet ik mijn tanden in? Welke keuzes maak ik voor mezelf?
Er glijden wat rollen van me af en er komen rollen bij en daarbinnen moet ik mezelf altijd blijven terugvinden. Om niet verloren te geraken. Om niet binnen vijf jaar te denken. “Hé, waar is de tijd naartoe?”. Als een blok klei die je even weer nat maakt om opnieuw te kneden en de finaliteit van wat dat dan moet worden niet vastligt.
Ik dobber elke winter wel een beetje. Er trekt zich zoveel terug deze periode. De natuur en sommige dieren houden een winterslaap, mensen kruipen in hun gezinscocon en ik kruip in mijn hoofd. Dus waarschijnlijk hoort het daar ook gewoon bij.
Ik laat het dobberen voorlopig wat toe. Het leven is een soort van vloeibaar. Alles loopt in elkaar over. Er komt een moment dat mijn voeten opnieuw de oever raken. Misschien door de lente. Misschien door iets nieuws dat op mijn pad komt. Wie weet. Dobberen is niet alleen stilstaan, het is ook in afwachting zijn van. Van iets moois, als ik dan toch mag kiezen.
In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.
Vorige keer wandelden we van het Sao Bento station naar de oever van de Douro. Vandaag zetten we vanaf hier de tocht verder. Deze wijk heet Ribeira, wat simpelweg ‘waterkant’ betekent. Ribeira vormt het levendige hart van de stad. Hier vind je altijd veel volk dat langs de rivier wandelt of op de terrassen zit.
Ook zeer typisch zijn de vele kleurrijke huizen met typische balkonnetjes. In de kleine steegjes vlak naast de oever vind je veel winkels en restaurants, maar verdwalen doe je er niet want je komt steeds weer aan de Douro en de ponte Luis I uit.
Voor de brug vind je steeds enkele typische portoboten. En kan je ook een boottochtje boeken (dat deden wij op een andere dag).
De Ponte Luis I is dé blikvanger van Porto. Hij werd geopend in 1886, wanneer Luis I koning was van Portugal. De ontwerper, Théophile Seyrig, was een collega van Gustave Eiffel – dat zie je natuurlijk aan zijn werk. Het is trouwens maar één van de zes bruggen die op korte afstand van elkaar de oevers met elkaar verbinden.
De brug bestaat uit een boven- en onderdek. Wij wandelden eerst beneden de brug over, op naar Vila Nova de Gaia. Wil je graag naar boven, dan kan je de kabeltrein Funicular dos Guindais nemen, die langs de oude stadsmuur naar boven klimt.
Ik ben een grote fan van bruggen en dit is zeker eentje van mijn favorieten. De overkant Vila Nova de Gaia is vooral gekenmerkt door de vele portohuizen die je er kan bezoeken. Aangezien ik zelf amper alcohol drink, stond dat niet op ons lijstje.
Zicht op Ribeira vanaf de overkant.
Ook nieuw aan deze kant: het WOW, een gloednieuw cultureel centrum dat meerdere musea huisvest en een mooi dakterras heeft met uitzicht op de rode daken van Porto.
Uitzicht vanaf het Wow.
Je kan er o.a. een museum over wijn, kurk en chocola bezoeken. En ze doen ook mee aan de Instagram hypes met ‘Pink palace’, waar je foto’s van jezelf kan nemen in roze achtergronden. Allemaal ook niet echt ons ding dus we wandelden verder.
Links: de kleurrijke tegeltjestrap van het WOW. Rechts: The rabbit van Bordalo II.
Niet veel verder vind je ‘The rabbit’ van street artist Bordalo II die vaak levensgrote dieren knutselt met allerlei afval en materialen. Hij is het meest actief in Lissabon, maar dit is toch ook een heel bekend werk.
Maar wij waren vooral naar de overkant gekomen om naar boven te gaan. En omdat dit te voet wel wat klimmen zou zijn en ik nog ziek was, kozen we voor de Teleférico de Gaia. Een kabelbaan die je voor 7 euro per persoon naar boven brengt. Ik ben niet zo een held in hangende doorzichtige dingen, maar ik vond dit wel een hele belevenis met een leuk uitzicht op de rivier, de brug en Gaia.
Eens boven wandelden we eerst door de Jardim Do Morro. Hier is het echt genieten van een prachtig uitzicht.
Nog iets meer naar boven vind je het Mosteiro da Serra do Pilar. Het hoogste uitzichtspunt. Zowel het klooster als de kerk hebben een cirkelvormige architectuur. Jammer genoeg is het vaak niet open om te bezoeken.
En vanaf hier kan je dan de bovenkant van de Ponte Luis I over wandelen, op weg naar het Sé district of een terras om je even neer te planten.
Ribeira en Vila Nova de Gaia zijn echt het hart van Porto en dus zeker een must voor je bezoek. Je kan hier op een dag heel wat zien omdat alles heel dicht bij elkaar is. De mooie rode daken langs de rivier, I love it!
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik heb al enkele jaren een abonnement op Flow Magazine, met content over onthaasten, langzaam leven en creativiteit. Ik lees heel wat Substack artikelen over een analoog leven opbouwen. Ik volg cozy hobby predikers op Instagram. Ik consumeer met andere woorden heel wat media en content over het leven dat ik graag zou hebben. De zaken die ik lees zijn als een spiegel van mijn eigen verlangens. Van wat ik graag zou willen.
En dit zie ik in de spiegel: een leven met minder schermen, minder stress en meer tijd voor mezelf. Een creatieve geest die tot bloei komt. Een ochtend yogasessie op mijn matje, nadien wat schrijven, puzzelen en uiteindelijk onder een deken verdwalen in een boek. Een dag vol mogelijkheden, helemaal in sync met mezelf. Een dag vol aandacht.
Maar het is ook maar dat, een spiegel. Door deze content te consumeren, hou ik mezelf voor dat dit toch al een eerste stap is naar een rustiger leven, naar minder stress, naar meer zelfzorg. Terwijl ik me blijf haasten en opwinden in het leven en doodmoe voor een scherm in de zetel plof. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Een Instagrampost is niet genoeg een schop onder mijn kont. Consumeren is niet creëren.
Meer nog, dat consumeren van een ideaal zorgt voor extra stress. Want mijn leven is niet van ’s morgens tot ’s avonds tijd voor mij alleen. En wanneer ik dan na een drukke werkweek en een dag vol huishoudelijke klusjes op die yogamat zit of iets creatief wil doen, is de energie er meestal niet. Ik raak niet in een flow, ik ervaar niet meer rust. Integendeel, er is die druk om nu te moeten ontspannen.
Het blijft een zoektocht wat die spreekwoordelijk schop dan wel kan zijn en hoe ik dat consumeren kan omzetten in creëren. Ik heb ondertussen mijn eigen hobbyplek ingericht en dat helpt al. Als ik die ruimte binnen stap, is het tijd voor mij en niet voor iemand of iets anders – maar soms stap ik daar veel te laat binnen als je begrijpt wat ik bedoel.
En ik moet voor mezelf nog bepalen wat dat creëren dan is. Is dat vooral schrijven? Of zoek ik mezelf een nieuwe hobby? Is dat puzzelen en hersenloos kleuren? Of maakt het eigenlijk allemaal niet uit zolang ik wat vertraag. Waarschijnlijk dat laatste.
Naar jaarlijkse gewoonte blik ik terug op het afgelopen jaar in een persoonlijk jaaroverzicht. Ik merk dat dit heel waardevolle blogposts zijn om achteraf nog even terug te lezen. 2025 was het eerste jaar dat ik hier elke maand een terugblik postte en samen met mijn bullet journal vormt dat vooral de inhoud van deze post. Het is uiteraard een lange update geworden.
Ik denk dat ik 2025 kan samenvatten als een gewoon jaar, geen grote ups, geen grote downs. Een druk werkjaar, veel vakanties en ook wat ziektes. Een gemiddeld goed jaar dus, al blijft de gezondheid een aandachtspuntje.
Januari
Januari is altijd een moeilijke maand. Dit jaar sleepte ik me er goed door door enkele sociale uitjes te plannen, een babyshower van een vriendin, een nieuwsjaaretentje op het werk en een comedyshow van Jade Mintjens.
Er lag blijkbaar enkele dagen sneeuw en ik was ook een beetje ziekjes – maar niets dat echt doorbrak. Ik startte een traject op bij de kine voor mijn onderrug. In mei zou dat verbetering brengen.
Ik schreef in januari al dat het te druk was op het werk en ik vind het eigenlijk best confronterend om te lezen omdat het in mijn herinnering vooral de laatste maanden druk was – maar ik schreef een jaar geleden nogal desolaat ‘Ik wil vaker thuiswerken om me af te sluiten en langer te kunnen slapen’. Soit, ik zal nooit een geweldige relatie hebben met de winter.
Februari
Februari begon met een schoonfamilieweekend aan zee met prachtig winterweer, maar ook wat veel prikkels dus was ik blij dat we ook één dag op onszelf aan zee waren. Daarnaast gingen we naar het openingsweekend van 600 jaar KU Leuven, waren er veel deadlines op het werk en was het de ziektekiemen proberen vermijden.
Dat lukte waardoor ik gezond naar Malaga kon vertrekken voor een zonnige citytrip. Met zonlicht, zeelucht, een droombezoek aan het Alhambra van Granada en gewoon zo’n heerlijk zuiders sfeertje. Het was ook carnavalsweek daar, wat voor een gezellige sfeer zorgde. Dit was echt een hele fijne vakantie waar ik toen veel nood aan had.
Eens thuis werd ik onmiddellijk ziek. En deze keer serieus: het was de echte griep met koorts, spierpijn, luchtwegen vol snot, hoesten. Enfin, de hele rimram. Ik bleef nog een extra week thuis van het werk en voelde me dus twee weken lang niet goed. Ook de weken erna bleef de vermoeidheid lang hangen. Ik had geen griepprik laten zetten en heb het geweten (ondertussen liet ik voor deze winter het vaccin wel zetten).
Maart
Begon dus met ziek zijn en nadien ook een best traumatische ervaring bij de tandarts. “Ik lag in maart meer in de zetel dan iets anders” schreef ik. Maar er waren ook goede dingen: een etentje, een dagje wellness en het jaarlijks weekend met de collega’s met een goed feestje tot in de late uren.
De zon begon ook meer te schijnen en als ik nu voor één iets dankbaar ben dit jaar, dan is het voor het fantastische zonnige weer!
April
Op 5 april at ik volgens mijn foto’s mijn eerste ijsje in België! Daarnaast liep het lief de marathon Brussel – Leuven en maakten we er met de collega’s een leuke dag supporteren van. Leuven is een fantastische stad voor sportevents, er was zoveel sfeer die dag <3.
Het terras werd eindelijk getegeld en het was uitkijken naar de meubels die we bestelden. Ik boekte onze vakantie naar Engeland. Verder gingen we naar Hans Op De Beeck in het KMSKA en nog even een kijkje nemen in het museum Maeyer Van Den Bergh dat ondertussen dicht is ter renovatie. Museumbezoekjes bleven ook in 2025 een constante.
Mei
De maand mei begon met een verlengd zonnig weekend. Ik nam verlof op 2 mei om een verlengd weekend te hebben en trok met Leen een dagje naar Parijs. Het doel was de Artemisia expo in het Musée Jacquemart-André. De expo bracht heel wat werken van Artemisia Gentileschi samen, ik ben ontzettend blij dat we geweest zijn.
Het was 30 graden in Parijs als ik het me goed herinner. En naast de expo, wandelden we vooral ook langs de Seine voor wat verkoeling en we aten een ijsje bij Berthillon. Er was ook een brand in een appartement in de buurt van onze lunchplek, wat wel even schrikken was. Maar er waren geen gewonden.
De week na Parijs gebeurde er iets vreemds: plots was mijn ergste rugpijn verdwenen, zonder specifieke oorzaak. Tot op de dag van vandaag is die ergste blokkage voorbij. Een lentewonder dat me veel moed gaf. Tot het begin van de zomer bleef ik naar de kine gaan, en sindsdien doe ik het zonder. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig pijnvrij zijn en moet goed blijven bewegen, maar ik heb er wat meer controle over nu.
Ook de rest van de maand was best goed gevuld: een foodtruckfestival, een avond in de zon met de collega’s, het kleine optreden van de dansschool met nog best wat repetities, uit eten, het lief zijn verjaardag vieren in de wellness. Veel leuke momenten!
Helaas werd ik ook opnieuw ziek, wat zorgde voor een saai hemelvaartsweekend, en ging ik naar de dokter om al mijn vermoeidheidsklachten eens op een rijtje te zetten en bloed te laten trekken.
Juni
In juni kreeg ik dan de diagnose CMV (citomegalovirus, een soort variant van klierkoorts). Dat gaf wel wat rust, want ik was nog steeds snel moe en had concentratieproblemen. In oktober bleek nadien dat ik misschien toch geen CMV heb gehad maar een vals positieve reactie – soit, er was iets viraal aan de hand in juni en juli en tegen begin augustus voelde ik me terug energieker.
In juni waren er twee grote hoogtepunten. Allereerst: de terrasmeubels werden geleverd en de zon bleef schijnen dus ik bracht menige avond door met een boek op mijn ligbed. Haha, ik was hier dus echt heel blij mee en had hier maanden naar uitgekeken. Je bent een zomermeisje, of je bent het niet.
Tweede hoogtepunt: mijn vakantie naar Wenen met Leen. We waren allebei heel moe dus we deden het wat rustig aan. Het was ook een hele warme week met temperaturen van boven 30. Wenen bleek een hele fijne leefbare stad met veel mooie architectuur en kunstmusea. Misschien is deze stad niet helemaal mijn vibe, maar ik genoot toch hard.
Het Albertina en het Secession gebouw waren mijn persoonlijke hoogtepunten en de vele lekkere desserts in de Weense koffiehuizen natuurlijk ook. Minpuntje was dat een bezoek van Zelenski aan de stad onze planning wat in de war stuurde, maar niets dat een extra stuk taart en een boekenwinkel niet konden oplossen.
Juli
De maand begon op een dansfeest van de trouw van één van de collega’s. Er werd enorm hard gedanst tot in de late uurtjes, dit was sowieso één van de fijnste avonden van het jaar! Het lief werd nadien wel ziek, die heeft als specialiteit ziektekiemen verzamelen op trouwfeesten, haha. Ik nam het wonder boven wonder niet over, maar de eerste helft van de maand was dus best rustig.
We deden een kunstwandeling in Leuven met de collega’s, met een boomergids (helaas!), er werden ijsjes gegeten, af en toe een spelletje gespeeld en heel erg hard gewerkt met veel offertedeadlines. De Tour De France femmes werd gewonnen door Pauline Ferrand-Prévot en ik keek elke minuut die ik ergens kon vinden.
Augustus
Augustus was de maand van de grote ups en grote downs. Het eerste weekend gingen we naar enkele optredens van een lokaal festival. Nadien was het inpakken geblazen voor onze roadtrip naar Zuid-Engeland.
En die vakantie was fantastisch. Links rijden bleek niet moeilijk, de Cotswolds waren ook minder druk dan ik had gedacht, het weer zat goed (elke dag zon!) en ik ben gewoon gelukkig in Engeland. Mijn hoofd was rustig, al werd mijn lijf wel moe naar het einde toe.
Ik kan hier honderden foto’s delen, het was gewoon een hele fijne vakantie. Ons reisschema vind je in deze blogpost. Hoogtepunten waren voor mij Great Chalfield Manor, Sudeley Castle en Bristol. Maar al de rest was ook echt fijn!
Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen. Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid en opnieuw op de zetel liggen.
Ik moest me daardoor ook door de eerste werkweek na de vakantie slepen en dat was de week van mijn verjaardag. Dus die heb ik gevierd met een kop vol snot en een volle mailbox! Maar een collega kocht eclairs voor mij en dat verzachtte de pijn.
September
“September is altijd veel tegelijk, soms geruststellend, soms beangstigend”. Ik had wat moeite met de mentale overgang naar de herfst, al bleef de zon goed schijnen.
We gingen naar Open Monumentendag in Antwerpen, bezochten nog eens de cinema voor de derde Downton Abbey film en ik hakte de knoop door om dit jaar in twee dansscholen te gaan dansen – momenteel nog geen spijt van, tegen mei 2026 met twee optredens in een maand misschien wel.
Het lief ging op conferentie naar Lissabon en na enkele dagen alleen thuis vloog ik ook naar daar, met flinke vertraging want die week was het IT-systeem in Zaventem kapot.
In Lissabon scheen de zon op de typische rode daken, al moest de paraplu ook wel eens bovengehaald worden. We bezochten verschillende moderne kunstmusea en het tegeltjesmuseum en we wandelden ook langs de highlights. Ik was er ooit al in 2018 en vond dat de stad al best wat veranderd was. Veel drukker en toeristischer, maar ook echt fijn zo aan Taag. Het was een fijne trip met best wat kilometers in schoenen die knelden dus ik kwam met flink wat blaren thuis.
Ik luisterde vanaf september heel wat nieuwe muziek. De nieuwe Pommelien Thijs, de nieuwe Florence+The Machine & Paris Paloma (ter voorbereiding van het concert in februari ’26) en meer muziek luisteren is echt wel een voornemen van 2026.
Oktober
In oktober gebeurde er niet zoveel behalve werken. Mijn directe collega en ik vertrokken dan ook compleet overprikkeld op conferentie naar Barcelona. Daar vonden we buiten inspiratie, ook wat rust, zon en tapas. We konden over veel zaken goed praten, en dat deed deugd. Ons hotel was wel ver van de luchthaven dus dat was met het openbaar vervoer (drie metrolijnen combineren) en wat verkeerd wandelen best een pittige waardoor we de eerste avond pas om 23u hebben ingecheckt.
Barcelona is wel een fijne, drukke stad, waar ik al een paar keer heel kort ben geweest. Ik wil er ooit wel eens wat langer vertoeven. Maar we wandelden naar de Sagrada Familia, op het strand en door de middeleeuwse steegjes van het historisch centrum.
Na Barca, volgde er nog een date met Leen en gingen we naar 600 jaar KU Leuven expo’s in Museum M. Vooral die van Alicja Kwade liet een indruk na.
Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje.
November
Begin november versierden we het bureau van mijn andere directe collega die eindelijk terugkeerde uit zwangerschapsverlof, hoera! Verder kabbelde het wat verder. Mijn gsm begaf het, dus ik kocht snel een nieuwe want een aantal dagen later gingen we naar Londen.
We hadden tickets voor Rouleur Live, een wielerconferentie van het Britse koersmagazine dat het lief leest met talks en een beurs. De talks waren super interessant, maar de ruimte was akoestisch een hel voor mijn hoofd. Dus we gingen toch ook veel de stad zelf in. Ik praatte wel wat met Pauline Ferrand-Prévot (ik probeerde haar zelfs wat Nederlands te leren) en we namen een foto samen.
Daarnaast genoten we gewoon van Londen, ook al was het typisch koud en nat novemberweer. We bezochten eindelijk Westminster Abbey en het John Soane Museum, een expo van street artists, gingen opnieuw eten bij Dishoom en probeerden eindelijk Humble Crumble (goedgekeurd!).
Terug thuis was het best koud en bleven we vooral wat thuis. Op het einde van de maand gingen we naar de Goya expo in Brussel en eten bij Norma. Een fijne expo, maar wat druk.
December
December was onverwacht een fijne sociale maand. Met o.a. een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot, ik ging naar een vriendin in Antwerpen en er was het kerstfeestje op het werk, kerstmarkt met collega’s en nog eens met een andere vriendin… Ik ging ook vaak lunchen en naar de cross in Hofstade op een extra vrije dag. Ik heb me dus best wel wat geamuseerd op het einde van het jaar.
De stress zat wel nog hoog en de kerstvakantie werd in de zetel gevierd met een virusje. Oudjaar is hier nooit big deal, we vieren dat onder ons twee en gaan op tijd naar bed. Ik startte nog net een traject op met een andere kine om een aantal terugkerende problemen aan te pakken. Voor 2026 zal de focus opnieuw liggen op gezondheid en stress management op het werk.
Voila, dat was mijn 2025. Als je tot hier hebt gelezen: chapeau! Het was dus een best oké jaar waarin ik veel leuke dingen deed en daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Voor 2026 hoop ik opnieuw op mooie reizen, sociale momenten en voldoende rust.
December is nooit mijn favoriete maand, maar deze december viel eigenlijk best mee. Het begon met een goedgevuld sociaal weekend met eerst een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot. Daarvoor gingen we voor het eerst eten bij Taj Mahal in Leuven. Lekker! Ik deed ook nieuwe winterlaarsjes aan en haalde mijn hiel er zo mee open dat er vandaag de dag nog steeds een wonde is, not kidding!
Ik ging het weekend erna naar een vriendin in Antwerpen en het was ook kerstfeestje op het werk (altijd super fijne avond!). Ik ging daarnaast toevallig ook met vier verschillende collega’s lunchen, met collega’s naar de kerstmarkt én met een andere vriendin die ik al even niet had gezien babbelde ik wat bij. Het was dus sociaal gezien – redelijk onverwacht eigenlijk – een best goede maand. Ik vergat ook van al deze dingen foto’s te nemen.
Op het werk bleef het een pittige en ik had enkele moeilijke weken. Tot op 24 december stond mijn agenda bomvol en mijn hoofd liep letterlijk over. Ik heb enkel de laatste dag de riem er een beetje kunnen afhalen. Ik merkte ook dat ik me enorm stoorde aan collega’s die – terecht – wat meer konden uitbollen of afwerken en daardoor ook vroeger in vakantie vertrokken. Dit gaat een groot werkpunt worden in 2026. Net als mijn gezondheid.
Ik had wel nog één extra verlofdag ingezet om naar de cross in Hofstade te kunnen gaan. Dat was nog net met een milde temperatuur en heel veel zon, zalig! Ik wou heel graag Van Der Poel vs. Van Aert nog eens meemaken en dat is dus gelukt.
De kerstvakantie viel wat in het water. Ik had maar twee kerstfeesten en die vielen goed mee en waren gezellig, maar op tweede kerstdag kwam een virusje boven en dat is nog steeds aanwezig. Ik had niet echt plannen gemaakt maar hoopte die dagen te kunnen gebruiken om mentale rust te vinden en dat is met een hoofd vol snot niet gemakkelijk laat ons zeggen. Ik hoop op oudejaarsdag er weer bovenop te zijn en de cross in Baal op 1 januari te halen. Duimen jullie mee?
Gelezen
Ik las begin december nog twee boeken uit en focuste me dan op een hele dikke klepper.
Prophecy van S.J. Parris is het tweede historische mysterie met Giordano Bruno in de hoofdrol. Het is een complexer verhaal dan het eerste boek en heel vermakelijk.
The voyage home van Pat Barker is haar derde Griekse mythe roman. Deze keer focust ze op Cassandra die als concubine meereist met Agamemnon naar Griekenland waar zijn wraakzuchtige vrouw Clytemnestra op hen wacht. Misschien niet het beste boek van de drie, maar graag genoeg gelezen.
The first man in Rome van Colleen McCollough is een klassieker in het genre en gaat over de oom van Caesar, Gaius Marius, en zijn opgang in de politiek en het leger. Een dikke klepper van meer dan 1.000 pagina’s, maar ik heb er wel van genoten.
Zoals ieder jaar blik ik graag even terug op mijn gelezen boeken van het jaar. Ik had weer een goed gemiddeld leesjaar, met deze keer opvallend veel echt fijne boeken en minder afknappers. Ik lijst net als de vorige jaren eerst de belangrijkste cijfers op, om nadien mijn tien favorieten op een rijtje te zetten. Ik heb een beetje een niche leessmaak ^^, maar ik probeer telkens toch wat toegankelijke boeken voor iedereen op te lijsten, dus hopelijk haal je er wat inspiratie uit.
En ik word ook gewoon gelukkig van al die cijfertjes. Het is de tiende keer dat ik dit jaaroverzicht maak, dus dat is heel fijn om te vergelijken. Het volledige overzicht van Goodreads vind je trouwens hier.
De cijfertjes
Ik las 43 boeken uit in 2025. Dat zijn er drie minder dan vorig jaar, maar exact evenveel als in 2023.
Die 43 boeken waren goed voor 18.481 pagina’s, ook daarmee evenaar ik 2023.
Gemiddeld was een boek 429 pagina’s lang. Dat gemiddelde zit al enkele jaren steevast in de 400+ pagina’s.
Medusa was met 204 pagina’s het dunste boek, The first man in Rome met 1.147 pagina’s het dikste – en dat was ook mijn laatste boek van het jaar. Ik deed er bijna heel december over om hem uit te hebben.
Ik lees bijna uitsluitend historische fictie, maar begon het jaar met non-fictie zowaar en las eindelijk Bart Van Loo zijn ‘De bourgondiërs’.
Ik hou elk jaar bij in welke eeuwen de verhalen zich afspelen. Dit jaar was er veel spreiding: ik las 6 boeken van Voor Christus (voornamelijk Griekse mythe), 6 boeken deden me naar de 16de eeuw reizen en opnieuw 6 boeken speelden zich af in de 20ste eeuw. Ook de 18de eeuw was met vijf boeken goed vertegenwoordigd.
Qua landen las ik iets minder geografisch gespreid (13 verschillende landen, vorig jaar stond de teller op 16). Verenigd Koninkrijk blijft met voorsprong de populairste setting met 21 boeken, gevolgd door Frankrijk, Italië en Griekenland met telkens 5 boeken.
Ik las 11 boeken in het Nederlands, 32 in het Engels.
Ik las 13 boeken uit de bibliotheek, 10 uit de eigen boekenkast en 20 boeken las ik op mijn e-reader en zijn een mix van zelfgekochte boeken en recensie-exemplaren.
Sinds dit jaar hou ik ook bij hoeveel nieuwe fysieke boeken ik kocht of kreeg en dat zijn er momenteel 15. Op mijn Kindle heb ik er daarnaast ook nog wel wat gekocht – oeps.
Mijn favorieten
Hieronder lijst ik mijn tien favorieten op – in willekeurige volgorde. Indien het boek in het Nederlands is vertaald staat de titel tussen haakjes.
Een gothic story meets pageturner in de nabijheid van het glitterende Versailles waarbij een jonge vrouw moet gaan spioneren bij een klokkenmaker. Dit is zo eentje die je moeilijk kort kan samenvatten, maar ik heb genoten van elke pagina.
Ik had op voorhand niet verwacht meegezogen te worden in het verhaal van de oude schilder Edgar Degas die blind is en moet verhuizen en daarbij terugblikt op zijn leven en zijn grote liefde Estelle. Schoontje.
Ik ontdekte de prachtige verhalen van Shafak, die het lot van drie jongeren in een andere tijd moeiteloos met elkaar verweeft. Een modern sprookje, dat helaas ook de gruwelijkheden die de Jezidi’s zijn aangedaan niet schuwt.
Een feministisch boek over twee keer twee zussen in een andere tijd, met een vleugje magie en een ongemakkelijk gevoel dat me tijdens het lezen maar niet lost. Hart’s boeken hebben een unieke vibe en ik hou hier wel van.
Er duikt elk jaar wel een Griekse mythe op in dit lijstje en dit eerste boek van Casati was dus raak. Er zijn tientallen boeken over Clytemnestra en waarschijnlijk is dit het beste. Casati’s volgende boek ‘Babylonia’ lag onder de kerstboom.
Het laatste Kingsbridge boek dat ik nog moest lezen (een prequel) en ik heb er opnieuw van genoten. Vooral om Deng’s Ferry te zien veranderen in het Kingsbridge van de andere boeken.
Misschien wel dé onbekende parel uit deze lijst. Over een kleine jongen met grote dromen, die soms wel en soms niet uitkomen in een periode van burgeroorlog. Hartverwarmend.
Eén van Chadwick’s betere boeken over Joanna Of Swanscombe die William Of Valence, halfbroer van Henry III, trouwt en daarmee heel wat onheil op haar dak haalt. Dit is zo’n lekkere historische roman om even voor te gaan zitten.
Even getwijfeld om deze op te nemen in de lijst want zijn vrouwelijke personages zijn nog problematischer dan die van Ken Follett, maar met dit dikke middeleeuwse epos heb ik me toch echt wel dagen vermaakt. Je loopt zo mee met Arnau door de straten van Barcelona.
Een klassieke roman uit 1990 die het begin van de val van de Romeinse republiek beschrijft en focust op de opkomst van Gaius Marius, de nonkel van Caesar, en diens rivaal Sulla. Soms wat politiek en droog geschreven, maar ik heb dit jaar enorm genoten van enkele boeken over de Romeinen en dit was toch wel het beste.
Hebben de lijst nipt niet gehaald: De bourgondiërs dus, No friend to this house (over Jason en Medea), Hamnet (beter dan ik had verwacht) en Kate Quinn’s ‘Daughters of Rome‘. En dan ook nog deze guilty pleasure ‘Het Weense koffiehuis‘, het lijkt zo’n typisch vrouwenromannetje, maar ik vond het een fijn boek ter voorbereiding van mijn vakantie naar Wenen (deel 2 en 3 wil ik nog lezen).
Meer leestips?
Je kan mijn leesvordering blijven volgen in de maandelijkse updates en op Goodreads (voeg me zeker toe als vriend), uitgebreide reviews en andere bookish content schrijf ik op mijn andere blog In Another Era. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen en zo nog wat aanraders te ontdekken? Deze kan je hier terugvinden: 2024, 2023, 2022, 2021, 2020, 2019, 2018, 2017, 2016 en 2015. Zoals gezegd is dit al mijn tiende update 🙈
Wil je weten hoe ik zoveel boeken lees op een jaar tijd? Ik schreef ooit al eens een post met tips om meer te lezen.
Het is de tijd van de eindejaarslijstjes en ik vlieg erin met een terugblik op mijn reizen van 2025, net zoals in 2024, 2023 en de precovidjaren.
2025 bracht me in Malaga en omgeving, Wenen, Parijs, de Engelse Cotswolds, Londen, Barcelona en Lissabon. Het was dus met andere woorden een belachelijk goed reisjaar – zij het wel steeds binnen Europa want daar voel ik me nog steeds het beste bij (die grote verre reizen, ze komen er wel eens aan).
Ik presenteer mijn favorieten in willekeurige volgorde.
Een meet and greet met de Sagrada Familia
Over ons korte tripje naar Barcelona, kan ik ook kort zijn. Ik was er met een collega voor een conferentie met het werk en we plakten er één extra dag aan die we doorbrachten in de smalle straten van El Born en het historische centrum en vooral in één van de vele tapasbars.
Op één van de conferentieavonden wandelden we daarnaast naar de Sagrada Familia. Ik was er ooit al geweest, maar totaal vergeten hoe hoog dat gebouw is en hoeveel details er in de gevel zitten. Indrukwekkend toch wel. Een bezoek binnenin staat nog steeds op de bucket list.
Zoals je ziet was toen de hoogste toren nog niet klaar, die stelling is ondertussen weg. En we hadden wel degelijk mooi weer in Barca maar toen we aan de kerk aankwamen hing er regen in de lucht zoals je kan zien haha :D.
Het Musée Jacquemart-André in Parijs
Speciaal voor een tentoonstelling over Artemisia, de barokke schilderes, trokken Leen en ik in mei één dag naar Parijs. De zon scheen volop. De expo zelf was in het – voor mij toch onbekende – museum Jacquemart-André.
Het museum focust op Renaissance kunst en het staat dus sindsdien op mijn lijstje om de lijstje ervan in’t oog te houden. Een prachtig stadspaleis en de expo was zwaar de moeite – zij het een beetje druk door de niet zo grote ruimtes.
Enkele citytripdagen in Oxford
Oxford werd onze uitvalbasis aan het begin én het einde van de roadtrip door Zuidwest Engeland. Ik had een fijne universiteitsstad verwacht en dat kreeg ik ook. Een soort Leuven, maar dan met nog meer historische gebouwen. En veel toerisme.
Oxford in de zomer is druk. Maar toch: het deerde me allemaal niet en ik genoot van ons bezoek aan de Redcliff Camera, New College, Christ Church, het Ashmolean Museum, de boekenwinkels, de Covered Market… Het is echt een fijne stad voor een korte citytrip.
Westminster Abbey in Londen
Tijdens enkele regenachtige dagen in Londen combineerden we een wielerevent met nog enkele nieuwe zaken ontdekken in onze favoriete stad. Uiteindelijk boekten we dan toch eens tickets voor Westminster Abbey (inclusief The Queen’s Diamond Jubilee Galleries waardoor je een zicht hebt van bovenaf – maar helaas mag je daar geen foto’s nemen).
Ik vond het een fantastisch bezoek en bewonderde de hooggotiek, zeker die van The Lady’s chapel, in opdracht van de eerste Tudorkoning Henry VII. Hij ligt er zelf begraven, net als veel grote namen uit de Britse geschiedenis waaronder Elizabeth I, Mary I, Mary Queen of Scots, Edward I, Henry III, Richard II en ga zo maar door.
Ik twijfel soms op voorhand om dit soort grote toeristische dingen te doen in Londen, maar dit bezoek bewees opnieuw dat die twijfel ongegrond is. Ook de populaire dingen zijn de moeite waard ;).
Links: Cosmati pavement vlak voor het altaar. Rechts: een kloostergang.
Museu Nacional do Azulejo in Lissabon
Ik was al eens uitgebreid in Lissabon geweest, dus toen het lief naar daar vloog voor een conferentie en ik enkele dagen later in zijn spoor volgde, wilde ik toch ook wat nieuwe dingen doen. Na wat opzoekwerk viel mijn oog op een museum over de tegelcultuur van Portugal. Op een tiental minuten met de bus van het centrum van de stad.
Op een propvolle bus vol toeristen gingen we op een zondagochtend er naartoe. En het bleek een echte winner. Het museum neemt je mee door de verschillende tijdsperiodes van tegelkunst en geeft ook uitleg over het productieproces en de kleuren. Een deel van het museum zit in een barokke kerk die volledig gedecoreerd is met de typische wit-blauwe tegels.
Ik zag prachtige kunst en werd er helemaal door geïnspireerd. Ga wel vroeg, want tegen de middag was het al aanschuiven aan de ingang.
Links: deze kip in een koets was een hoogtepunt voor mij :). Rechts: er was ook moderne tegelkunst.
De zuiderse sfeer van Malaga
In februari zochten we de zon op in Malaga. Ik verwachtte niet super veel van de stad, behalve wat zonneschijn en tapas :D. Maar het fijne historische centrum met z’n prachtige kathedraal en de vele musea, het Alcabaza met Gibralfaro, de mooie markthal, gezellige eettentjes en het strand zo dichtbij stal toch mijn hart.
Malaga heeft echt de vibe van een levendige gezellige Spaanse stad. Toeristisch dat ook, maar in februari viel dat goed mee ;). En ik had deze pauze toen broodnodig.
Sudeley Castle & gardens
Voor velen zal dit eerder een plek zijn die ze overslaan, maar ik wilde er absoluut stoppen tijdens onze roadtrip omdat er zoveel Tudor en andere Britse geschiedenis te vinden is. En Catherine Parr, de zesde vrouw van Henry VIII, ligt er begraven. Een prachtig bezoek met uitgebreide tuinen en een kasteel waar nog steeds mensen wonen (je mag er daarom geen foto’s binnen nemen). Ook is er een uitgebreide expo over de geschiedenis van het domein.
Ik vond het één van onze leukere stops en we bleven er toch wel een dikke halve dag plakken. Dat zegt genoeg hé.
Het Albertina in Wenen
In Wenen probeerden we rondwandelen te combineren met af en toe een museum. Ons oog viel op het Albertina, omdat deze plek focust op de 19de en 20ste eeuwse kunst waarin er veel verandert.
We gingen naar de bovenste verdieping voor de permanente opstelling ‘Van Monet tot Picasso’. Dit is by far één van de beste expo’s die ik ooit heb gezien. Elk stuk dat er hangt is van zo’n hoog niveau. Je wandelt door een eeuw aan baanbrekende kunstgeschiedenis en de ruimtes zijn echt heel aangenaam.
Het Albertina heeft nog verdiepingen, maar we lieten het hierbij om deze ervaring volledig op ons te laten inwerken. Het Albertina komt zo in mijn top vijf van musea denk ik en een herhaalbezoek zal er sowieso komen.
Fantastische moderne kunt in Lissabon
In Lissabon doken we maar liefst 3 keer een moderne/hedendaagse kunstenmuseum binnen en we zagen echt topwerken.
MAAT Central
De eerste dag kozen we voor het MAAT central, de nabijgelegen gallery was helaas niet open. Het is een voormalig elektriciteitsstation en dat maakt de locatie speciaal, maar de expo’s waren nu niet specifiek mijn ding. Maar wel cool om er in rond te lopen.
Op dezelfde dag bezochten we het MAC/CCB in Belem (in het cultureel centrum) en wauw, ik vond zowel de tijdelijke als permanente expo’s daar wel echt geweldig. Ze hadden best wat grote namen hangen, en ook wat surrealistische kunst – waar ik een grote fan van ben.
MAC/CBB
De volgende dag begon het plots te regenen en dus doken we het Centro de Arte Moderna Gulbenkian (CAM) binnen. Het museum met oudere kunst in het Gulbenkian park is namelijk dicht ter renovatie. Het begon met enkele speciale tijdelijke expo’s, maar in de kelder zat een grotere expo op basis van de permanente collectie in een super mooie opstelling. Eén grote ruimte waarin met houten elementen allerlei hoeken en kanten worden gecreëerd. Ik zag prachtige schilderwerken en installaties. Dit was voor mij het hoogtepunt van de vakantie :D.
CAM
Ik had Lissabon nooit als een museumstad gezien voor mijn tweede bezoek, maar nu dus wel.
De Wiener Secession beleven in Wenen
Links: Secession gebouw. Rechts: twee huizen van Otto Wagner
Toen Leen en ik naar Wenen gingen, verwachtte ik zelf vooral Habsburgse 19de eeuwse architectuur. En die was er ook. Wat ik niet wist is dat Wenen zijn eigen versie van de art nouveau heeft: de Wiener Secession. En man, wat een prachtige architectuur en werken!
Een bezoek aan het Secession gebouw en nadien aan Upper Belvedere met werken van Gustav Klimt zorgde voor een onderdompeling in deze stijl. En dat spoorde me dit najaar aan om een specifieke cursus rond Art nouveau te volgen.
Links: Beethovenfries van Klimt in he Secession gebouw. Rechts: ik had voor De Kus kunnen kiezen, maar dit werk van Klimt in het Belvedere doet me nog meer wegdromen.
Het Alhambra in Granada
Toen we naar Malaga gingen, stond op voorhand één ding vast: een uitstap naar het Alhambra van Granada. Dit Moorse paleizencomplex op een heuvel met prachtige architectuur en tuinen stond hoog op mijn bucket list en een bezoek stelde dus absoluut niet teleur.
Het Nasridenpaleis met het patio de los leones (de leeuwenfontein), de tuinen van het Generalife, de Alcabaza burcht met prachtige vergezichten, het renaissancepaleis van Karel V met zijn ronde vorm en zuilen… Het was allemaal even mooi. In februari viel de drukte goed mee. Ik genoot enorm van een bezoek en de stad Granada zelf leek ook de moeite, maar daar was helaas geen tijd meer voor. Ik keer ooit nog terug.
De prachtige dorpen en huizen met tuinen in en rond de Cotswolds
Ik kan het niet onder stoelen of banken steken: onze roadtrip doorheen de Cotswolds was de beste vakantie. De vrijheid om ons met de auto te begeven naar bekende en onbekende plekken was zalig. Het was hoogzomer en dus bezochten we allerlei dorpen en ook verschillende huizen van National Trust.
Et voila, dat waren ze alle 12. Amai, als ik zo terugkijk mag ik mijn pollekes kussen met alle mooie plekken waar ik ben geweest.
Hebben de lijst nipt niet gehaald: de Weense desserts, zowat alle andere stops van de Engelse roadtrip (o.a. Blenheim Palace, Bristol, Bath, Broadway Tower…), de botanische tuin La Conception in Malaga, het John Soane Museum in Londen, andere art nouveau gebouwen in Barcelona, de uitzichtspunten in Lissabon…
Wat brengt reizen in 2026? Er zijn veel plannen in mijn hoofd, maar nog niks geboekt 🙈. Een zuiderse vakantie in februari/maart, een citrytrip met Leen in juni (waarschijnlijk opnieuw wat noordelijker), misschien terug naar Engeland of Schotland in de zomer?, en ga ik in 2026 Londen een keer een jaar overslaan of niet? (waarschijnlijk niet 😅)… wie zal het zeggen.
In november 2023 kreeg het lief een tripje naar Rome cadeau van het werk (voor zijn 10de werkverjaardag), als collega en lief had ik zelf de trip in elkaar mogen steken. En man, wat was ik vergeten hoe een geweldige stad Rome was! Ja, het is er altijd druk, ook in november, maar je kan heel snel weer de hoek om een rustig straatje inwandelen waar je alleen bent. Ook dat is Rome.
Op de derde dag trokken we in de voormiddag naar het Vaticaan om na de lunch het pantheon te bezoeken. Verder hadden we deze dag niet gepland en dus bleef er nog wat tijd over. Ik overtuigde het lief om de Galleria Doria Pamphilj te proberen en dat hebben we ons niet beklaagd.
Maar eerst passeerden we nog de Chiesa di Sant’Ignazio di Loyola. Dit vond ik tien jaar geleden al een bijzondere kerk. De Sant’Ignazio heeft namelijk één van de mooiste barokke plafonds van de stad. Met prachtige schilderingen van Andrea Pozzo die de glorie van Sant’Ignazio moet uitbeelden. Alleen was op een bepaald moment het geld op waardoor er geen koepel meer kon gebouwd worden. Geen probleem: Pozzo schilderde dan maar een koepel. En die is levensecht. Een echte trompe l’oeil dus.
Net echt toch? Die donkere koepel. Het is trouwens drummen in de Sant’Ignazio. De kerk heeft één groot probleem: hij is instagramfamous. Ze hebben er namelijk een spiegel neergezet die licht geeft (nadat je er een muntje insteekt, zo commercieel is de kerk wel) waardoor je een selfie in perfect licht kan nemen met het barokke plafond. En dit is serieuze influencer business want er staat een gigantische rij en mensen nemen echt lang de tijd om de perfecte foto te maken. Dit artikel heeft het er ook over.
En het grappigste is: je kan perfect een mooie foto nemen van het plafond zonder die spiegel (oké tis geen selfie, maar toch). En niemand van de toeristen in de kerk nam de tijd om naar de trompe l’oeil te kijken. Instagram ruined everything. Maar bon, hieronder dus mijn foto (zonder spiegel).
Het blijft één van de mooiste plafonds van Rome. En je kan dat helemaal gratis bewonderen.
Op naar de Galleria Doria Pamphilj. Dit is het stadspaleis van de familie Pamphilj (weer zo’n familie die een paus afvaardigde) die nadien huwde met een Doria. En die familie Doria Pamphilj woont er nog steeds. Alleen stellen ze wel een groot deel open voor het publiek. Toegang kost 16 euro per persoon en daarvoor krijg je ook een audiogids die is ingesproken door iemand van de familie zelf. En daardoor is de audiogids ook echt de moeite om te luisteren. Italië staat bekend om slechte audiogidsen maar dit vond ik dus een uitzondering.
Ik ga eerlijk toegeven: ik had op Instagram vooral gezien dat er een spiegelzaal à la Versailles was, maar ik wist dus niet hoe groot dit museum was. En toch nog heel onbekend ook. We waren er bijna alleen.
Per ruimte krijg je uitleg over wat de functie was/is. In de meeste ruimtes hangt ook kunst aan de muur. Zo zagen we er drie Caravaggio’s (als je in Rome bent is Caravaggio overal). Er staat een buste gemaakt door Bernini, je vindt er verschillende Bruegels (De Oudere), een Titiaan, Lippi, Velazquez…
Dit middelste werk van Caravaggio heet ‘Rest on the flight to Egypt’.
Maar ik geef het toe: ik was er voor de mooie ruimtes. En dan is The gallery de echte eyecatcher. De galerij heeft ‘four wings’ waarvan de spiegelzaal de mooiste is.
Overdadige plafonds, geflankeerd met zo veel kunst, beelden en mooie lusters. Dit is echt een plaatje alsof je in Versailles bent.
Het was echt niet moeilijk om foto’s van lege zalen te nemen. Doria Pamphilj staat niet in de top tien van bekende Romeinse musea – er zijn er ook zoveel – en dus slaan heel wat toeristen het over. Of ze bezoeken het nabije Palazzo Colonna dat ook een soort spiegelzaal heeft.
Is dit Versailles of Rome?
Naast deze vier mooie gallerijen, heb je nog een aantal zalen waarvan ik vooral The Aldobrandini Hall onthou. In 1956 zorgde hevige sneeuw dat het dak instortte. Deze zaal is heel modern terug opgebouwd. En sommige kunst zoals dit authentiek Romeins beeld van een Centaur op de foto is ondertussen hersteld. Je ziet de twee kleuren en de scheidingslijn heel goed.
Kortom: we waren plots twee uur later voor we alles in ons hadden opgenomen. Zeker de entreeprijs waard. En vergis je niet: dit museum staat gewoon aan de Via del Corso, pal in het centrum van Rome. Dus je bent er misschien zelfs al eens voorbij gewandeld.
Op dan naar Tibereiland. Een eiland in de Tiber met een ziekenhuis, kerk, een gloednieuw Citizen M hotel en enkele horecazaken. Ik vind het niet zo speciaal, maar zou wel graag eens langs de oever wandelen.
Via de andere kant van Tibereiland kom je in Trastevere. Volgens velen proef je hier het authentieke van Rome omdat het nog een oude volkswijk is met smalle middeleeuwse straten en heel lekkere lokale keuken. Ik voelde het er 10 jaar geleden al niet zo, en dat gevoel bleef ook nu. Het zijn vooral toeristen die je er vindt en het is wat zoeken naar echte leuke lokale eetplekken.
Santa Maria Della Scala
Maar er zijn wel enkele mooie straten en pleintjes en je vindt er ook op elke hoek een kerk. En die zijn nodig om even aan de drukte te ontsnappen, ook bij valavond. Zo glipten wij op aanraden van de reisgids de Santa Maria della Scala binnen. In de eerste kapel rechts vind je een schilderij van de Nederlander Gerrit Van Honthorst, bekend in Italië als Gerardo delle Notti, een Utrechtse Caravaggist.
Het Piazza Renzi is een gezellig plein, beetje uit de kering van de toeristen, met allemaal horecazaken. Ideaal als je op zoek bent naar een plekje om neer te zitten en dat was ook voor ons welgekomen.
Nadien trokken we naar de Piazza de Santa Maria, het hoofdplein van de wijk. Daar staat de Basilica de Santa Maria in Trastevere. Een prachtige kerk.
Er zijn een aantal zaken bijzonder aan deze kerk: het is één van de oudste kerken van de stad, de huidige bouw dateert van de 12de eeuw. En dat zie je aan de atypische structuur: een gewoon simpel rechthoekig plafond, wel helemaal voorzien van bladgoud. En de zuilen zijn ‘gepikt’ uit het nabijgelegen Thermen van Caracalla complex.
Ik vind dit een bijzondere kerk. En ik zeg dat precies wel vaker over Rome. Maar de diversiteit is heel groot en ik vind het leuk dat er nog een semiromaanse structuur is overgebleven. Alleen zonde van al dat bladgoud.
Nu werd het tijd voor avondeten. Ik wou graag bij Tonnarello omdat dit nogal gekend is voor zijn goede pasta. Die hebben ondertussen meerdere vestigingen in Trastevere en het lukte ons nog net om een tafeltje te krijgen. De pasta was zeker lekker, wel niet de beste van de vakantie. Maar de sfeer zat er goed en bediening was ook tof. Ik had ook Nannarella en Ivo a Trastevere opgeschreven als goede opties. Dus doe er je ding mee. In Trastevere vind je in ieder geval wel makkelijk een tafel op een leuke plek.
Trastevere blijft een beetje een haat-liefde verhouding voor mij denk ik. De truc is om verder te wandelen dan de straten rond de basiliek en dan kom je snel weer op meer lokale en rustige plekken.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Bij ons op het werk is de periode tussen kerst en nieuw – tussen 24 december en 1 januari that is, wij doen niet mee aan de volledige kerstvakantie – traditioneel de periode dat we sluiten en dat de meeste onder ons thuis zijn. Je bent niet verplicht om vakantiedagen in te zetten, maar bijna iedereen doet het. Net als al onze klanten. Het is de enige week van het jaar dat er geen nieuwe to do’s op je wachten wanneer je op 2 januari de computer weer open doet. Heerlijk vind ik dat.
En dat doet dromen. Van een week zonder verplichtingen, zonder stress, zonder moetjes. Dik verdiende rust na al dat harde werk. Na de kerstexamens voor de jeugd en de werkrecepties voor de iets oudere jeugd. Midden in de donkerste weken van het jaar.
Maar we doen eigenlijk net het tegenovergestelde: we stoppen ons sociaal leven zo ontzettend vol en hollen van feestje naar feestje. We moeten nog cadeaus kopen, een kerstmenu in elkaar boksen en liefst wakker blijven tot na middernacht op oudejaar. En ik moet toegeven dat het bij mij zelfs best meevalt, ik heb amper feestjes (gelukkig!), maar toch voel ik die rush en die onrust. Zo erg dat ik er vaak naar uitkijk om op 2 januari terug naar kantoor te gaan en het gewone leven weer op te pakken. En dat vind ik ontzettend jammer, want is het een week vakantie waarin allesbehalve een gevoel van vakantie centraal lijkt te staan.
Ik zou graag een lans breken om kerst te herdenken. Om een kerst uit te vinden voor mensen die moe zijn. Want we zijn allemaal moe.
Ik wil daarmee niet zeggen dat er geen kerstfeest mag zijn met familie of een oudejaar met vrienden. Maar gewoon met minder moeten. Met takeaway pizza’s of frieten van de frituur, met geen cadeaus maar volle aandacht want iedereen legt zijn telefoon weg, in een niet volledig opgeruimd huis. De boel de boel laten en het nieuwe jaar verwelkomen alsof het gewoon een nieuwe dag is en we niet allemaal de drang voelen om de negen beste kiekjes van het jaar opnieuw op Instagram te delen.
Ik zie deze periode allemaal artikels verschijnen met tips om de feestdagen te overleven, maar dat klinkt zo ontzettend fout. Zo’n periode hoort toch om op ’t gemak het volgende jaar te verwelkomen met wie je lief is? Soms denk ik dat we het onszelf toch allemaal aandoen – ik zou echt tegen iedereen willen zeggen om het rustiger aan te doen. Stop met hollen, maak minder plannen… Het is maar een week waarin we op een kunstmatige manier allerlei moetjes proberen proppen omdat toevallig het jaar verandert en iemand duizenden jaren geleden heeft beslist om een feestdag te maken van de geboorte van een heilige.
Of nog een ander idee: we doen zoals in Ijsland en geven elkaar een boek en lezen tot na middernacht in dat boek, in stilte met een stukje taart erbij. Ik denk dat voor al wie moe is dat wel een fijn stiltemoment zou zijn. Misschien niet toevallig dat ik deze periode een klepper van een boek koos om in te verdwijnen?
Ik ga dit jaar alvast een nieuwe poging doen om echt vakantie te vieren. En dat moeten van me af te schuiven. Ik ben moe dus ik pas mijn kerst daarop aan. Wie doet er mee?
Het is alweer het voorlaatste overzicht van het jaar. Ik vind het bijna eng hoe snel het nieuwjaar zal zijn. Maar tegelijk heb ik het ook al echt gehad met de herfst en de winter moet nog beginnen. November was wat een vreemde maand. We gingen naar Londen en dat is altijd fantastisch. Voor de rest kabbelde het zo wat voort en waren er niet echt veel speciale dingen.
Begin november startte mijn directe collega terug op na haar bevallingsverlof, hoera! En hadden we nog eens een kwartaaloverleg. Ik vluchtte echter vlak na het eten weg omdat ik compleet overprikkeld was door het lawaai. Het was echt mijn avond niet ofzo. De dag ervoor had ik veel sinushoofdpijn gehad en dat heeft er waarschijnlijk ook mee te maken gehad.
In het weekend begaf mijn gsm het dan plots. De batterij deed al een aantal weken raar dus ik had in mijn hoofd om met Black Friday een nieuwe te kopen, maar het werd plots last-minute een keuze maken. De week erna stonden de smartphones natuurlijk allemaal wel in promotie. Soit, ik kocht gewoon het huidige model van mijn vorige, een Google Pixel.
Ik wou ook echt niet zonder gsm in Londen zitten uiteraard. Na twee dagen vakantie thuis die gewoon voorbij gingen, vertrokken we dan richting mijn favoriete stad. Ze gaven niet het meest fantastische weer, maar we hadden geboekt om naar Rouleur live te gaan, een soort conferentie/beurs over het wielrennen dus we zouden sowieso veel binnen zijn.
Links: Rouleur Live. Rechts: Op de foto met Pauline, een GOAT uit women’s cycling
Het event was leuk met interessante talks en ik ontmoette Pauline Ferrand-Prévot die ik enkele woorden Nederlands probeerde leren, zonder veel succes :D. Maar de ruime waarin het event plaatsvond, een stuk van de Truman Brewery op Brick Lane, was een akoestische hel en dat heb ik geweten. De eerste avond waren we er lang en ik kon op den duur wel wenen van het lawaai.
Links: John Soane Museum. Rechts: The lady’s chapel in Westminster Abbey
Londen was verder echt fantastisch: we bezochten eindelijk het John Soane Museum (wauw!) en spendeerden bijna drie uur in Westminster Abbey (ik had de kerk dus nog nooit bezocht en nu moesten we een halve dag ergens binnen overbruggen dus voila, het uitgelezen moment) en gingen naar expositie van drie street art kunstenaars in de StolenSpace Gallery.
Links: het koor van Westminster Abbey. Rechts: ik spotte Sophie Mess, een street artiste die ik al even volg live aan het werk op Brick Lane
Links: een mistige ochtend in Shoreditch. Rechts: Triple Trouble expo in The StolenSpace Gallery.
Maar de deden ook the usuals: wandelen van aan The Tower tot Borough Market, iets eten bij Dishoom en Rudy’s, de koepel van St. Pauls spotten en heel wat boeken kopen in de gigantische Waterstones op Piccadilly. We ontdekten ook nieuwe eetplekken (Humble Crumble is de hype dus echt waard!). Ik vulde ondertussen daardoor mijn Londen food blog ook weer aan ;).
Op de laatste dag werd het plots heel koud en dat bleek ook het geval in België. Ik moet er dit jaar echt aan wennen en heb het precies voortdurend te koud.
Londen <3 en overal gekke uithoeken in het John Soane museum :D.
Na Londen kreeg het lief een serieuze griep of een ander virus. Ik had schrik om het ook op te pikken maar het gebeurde gelukkig niet. Het kabbelde allemaal wat voort en ik probeerde wat tijd te maken voor enkele cozy hobbies: lezen, puzzelen, lessen kunstgeschiedenis en purrdle.
Links: ik kocht purrdle op de weg terug van Londen. Rechts: Norma in Brussel
Afgelopen weekend besloten we nog even tot in Brussel te treinen voor de expo rond Goya in Bozar in het kader van Europalia Spanje. We aten eerst ook iets bij Norma, amai zo lekker!
De expo zet Goya af tegenover latere kunstenaars die hem als inspiratie gebruikten, zoals Picasso.
De expo was op zich zeker goed, al had ik gehoopt op wat meer bekend werk van hem. Bij Bozar laten ze altijd te veel volk tegelijk binnen (je moet een tijdslot reserveren, maar er zijn altijd nog tickets voor elk slot 🤷♀️). En er zijn ook altijd te veel groepen met een gids die de weg versperren. Soit, ik ben aan het zagen, ik vond het een goede expo maar voor mij mag het wat rustiger.
Links: moderne kunstenares die in vraag stelt wat een prinses moet doen ;). Rechts: schets van Goya van het beroemde schilderij Las meninas van Velazquez.
Al was er een madame die luidop aan het vertellen was tegen haar vrienden dat ze had ontdekt dat je een foto van dat vierkantje nam, je dan extra tekst kon lezen. Ze had met name de QR-code ontdekt. Ik kon mijn lach amper inhouden :D.
Gelezen
Ik las deze maand twee wat dikkere boeken en één Kindleboek op de trein.
A marriage of lions van Elizabeth Chadwick vond ik een prachtig boek over de halfbroer van koning Henry III en vooral zijn vrouw Joanna Of Swanscombe. Er zijn niet zoveel boeken over deze periode dus ik heb genoten, maar ik ga jullie niet vervelen met de saaie historische details ;).
The devil’s slave van Tracy Borman is het tweede boek over Frances Gorges die in de nadagen van The Gunpowder plot niet opnieuw verraad probeert te plegen of van hekserij beschuldigd probeert te worden aan het hof van de eerste Stuartkoning. Heel entertainend dit wel.
De kathedraal van de zee van Ildefonso Falcones. Stond al eeuwen op de lijst en is de Spaans ‘Pilaren der aarde’. Het heeft dan ook echt veel overeenkomsten met Ken Follett zijn boeken. Het is hard en gruwelijk met momenten, de personages zijn nogal eendimensioneel, het verhaal is heel vrouwonvriendelijk… maar het heeft dat sfeertje en zo’n meeslepend plot en daar lees ik dit soort boeken voor. Je loopt zelf rond in middeleeuws Barcelona en ziet de kathedraal stap voor stap worden opgebouwd.
Nu komt december eraan, niet mijn favoriete maand, maar ik probeer elk jaar om de feestdagen niet te veel onder mijn kleren te laten kruipen en gewoon mee te gaan in de flow.
In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.
Na een dag in de wijk Vomero en een uitstap naar Pompeii, trokken we nu echt naar het historische (en toeristische) hart van de stad. Het centro storico is uniek, in die zin dat de indeling nog net zo is zoals in de tijd van de Grieken. En dit maakt dat het is uitgeroepen tot Unesco werelderfgoed. Chique!
Grofweg concentreert het historische centrum zich rond de Spaccanapoli, een twee kilometer lange straat die het centrum doorkruist. Aan het begin van deze straat vind je onze eerste stop: de chiesa del Gesu Nuovo. Een kerk met een wel heel bijzondere gevel en een barokke interieur.
De voorgevel dateert van het Sanseverinopaleis dat hier eerst stond en heeft allemaal kleine rustieke piramides die blijkbaar een ding waren tijdens de Renaissance. Ik vind het maar speciaal :).
De Gesu Nuovo (‘Nieuwe Jezus’) is een van de grootste en belangrijkste kerken van de stad. Binnen valt meteen het prachtige interieur op, dat zelfs een beetje doet denken aan de Sint-Pieter in Rome door de felle koepel. Toegang tot de kerk is trouwens gratis. Wij liepen er wel even rond om alles in ons op te nemen. Weetje: er kwam tijdens WOII een bom terecht op de kerk die wel wat schade aanbracht maar gelukkig nooit echt tot ontploffing kwam.
Op het pleintje voor de kerk vind je de obelisk van de Onbevlekte Maagd en ook de ingang naar het Complesso Monumentale de Santa Chiara. Voor 7 euro per persoon mag je het klooster, de kerk en het museum bezoeken. In Vomero waren we al eerder verliefd geworden op zo’n klooster dus we haalden snel die portefeuille boven.
De kerk stamt uit de 14de eeuw, maar werd wel volledig verwoest door een WOII bombardement. In het museum zie je foto’s van de verwoesting. Maar ondertussen is de kerk herbouwd in gotische stijl zoals het gebouw ooit was bedoeld, met een uniek houten plafond en toch nog wel een zijkapel met wat barokke elementen. Het zorgt voor een sober interieur, helemaal anders dan de Gesu Nuovo die er pal tegenover staat.
De kloostertuin is wel gespaard gebleven van het bombardement en is helemaal niet zo sober te noemen. Er is versiering met kleurrijke tegels rondom de hele patio aangebracht. Het was hier een nonnenklooster en de tuin werd aangelegd in de 18de eeuw.
De zuilen en tegels in de tuin zijn allemaal versierd met bloemenmotieven en de zuilengalerij rondom heeft fresco’s met taferelen uit het Oude Testament. Het deed me op sommige momenten denken aan de Plaza de Espana in Sevilla.
Je mag trouwens niet op de zuilen gaan zitten, want je ziet al wat schade van de toeristen die dat wel hebben gedaan. Dit klooster is één van de bekendere trekpleisters dus je bent er niet alleen. Tegelijk is het ook wel een rustpunt, weg van de drukke spaccanapoli straat.
Naast de kerk en het klooster is er ook een klein museum over de geschiedenis van het klooster en kan je wandelen rond de archeologische opgravingen die ze er aan het doen zijn. Want net zoals overal in Napels zit er ook hier een hele stad onder de grond: overblijfselen uit Griekse en Romeinse tijd.
Links: Romeinse opgravingen. Rechts: de kerststal
En je ziet er opnieuw een kerststal, deze keer kon ik wel een deftige foto nemen. De presepe is een miniatuurtafereel over de geboorte van Jezus in de stal in Bethlehem. Die Napolitanen zijn toch echt kerstgek.
Na dit bezoek wandelden we verder door het centrum en volgden daarbij de Time To Momo reisgids die ons opnieuw naar een kerk wees: die van Santa Luciella. Maar toen we daar aankwamen zagen we slechts een kleine deur en aan het onthaal zeiden ze dat de kerk enkel via een Italiaanse tour te bezoeken was. Maar we konden aansluiten en kregen een Engels infoblaadje. We betaalden 6 euro per persoon.
Wat we niet wisten is dat de Santa Luciella kerk bedolven is geraakt onder een aardbeving in 1980 en dat vrijwilligers sinds 2016 de kerk hebben uitgegraven en deels terug hebben open gesteld. De kerk dateert uit de 14de eeuw en is gewijd aan Santa Lucia. Van de kerk zelf is maar één mini ruimte toegankelijk vandaag en dan de ingang naar de crypte.
Wat we ook niet wisten is dat er een grote legende rond het kerkje hangt: in de crypte is namelijk een schedel met oren aan gevonden. Een schedel met nog oren aan, ja je leest het goed. De crypte is ooit een begraafplaats geweest en is vandaag een soort bedevaartsoord waar mensen dingen komen neerleggen wanneer er iets mis is met één van hun zintuigen (Santa Lucia is blijkbaar de heilige van het zicht).
Links: crypte met schedels en offeringen. Rechts: schedel met oren, net Gollem!
Zou ik het aanraden om te bezoeken? Ik weet het niet zo goed, want het is wel een van de meer bijzondere dingen die ik in Napels heb gezien. En de inkom die je betaalt gaat naar de restauratie die nog volop bezig is. Wie weet is een bezoek aan deze kerk over enkele jaren wel weer heel anders.
Links: interieur piepkleine kerkruimte Santa Luciella. Rechts: drukte in de Spaccanapoli.
Ondertussen was het zeer druk geworden in het centrum. We sloegen de Via San Gregorio Armeno over, die staat bekend als de kerststraat van Napels, waar je dus kerststalpoppetjes en miniaturen zou kunnen kopen. Al zouden heel veel winkels ondertussen importeren uit China en is er van echte ambacht niet zoveel sprake meer. Het was er over de koppen lopen, dus we zochten stilaan naar een lunchplek.
Eerst passeerden we nog langs de Santa Maria delle Anime del Purgatorio ad Arco (wat een naam zeg!), waar er schedels buiten aan de ingang staan die je blijkbaar moet aanraken voor geluk. En de Italianen deden dat ook echt. Die schedels, het is naast kerststallen een terugkerend dingetje in Napels. Verder is het een mooie barokke kerk. De entree is gratis.
Links: schedel aan de ingang, Rechts: interieur van de Santa Maria Purgatorio ad arco.
Nu begon het te regenen en dus doken we Pizzeria I Decumandi binnen. Eten in het toeristisch centrum is altijd wat moeilijker, maar deze stond in de reisgids. Zeer grote en goedkope Napolitaanse pizza in een typisch Italiaanse zaak. Was het de beste pizza van de vakantie? Neen, maar er was ook helemaal niets mis mee.
Links: foto van pizza met hand om de grootte aan te duiden. Rechts: random straatje.
Et voila, dat was deel 1 van onze dag in het historische centrum. Veel kerken dus, Napels is heel religieus en dit maakt nu eenmaal deel uit van hun erfgoed. Wordt vervolgd!
Waar at jij ooit de beste pizza?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
