GoAnnelies

Ik kan echt iedereen aanraden om als je eind augustus op vakantie gaat, de eerste week van september er bij te nemen. Je hebt niet door dat de zomer geëindigd is en je mist de eerste dagen van de terug naar school rat race. That said, het gaat maandag een pijnlijke worden denk ik.

Soit, augustus. De maand begon met een super warm weekend. We gingen naar de trouw van een vriend en naar een festivalletje in de buurt. Dat hebben we iets te weinig gedaan, maar alle festivals waren precies in hetzelfde weekend? Kunnen ze dat niet beter plannen? Daarnaast was het ook Tour De France femmes week en ik keek elke minuut die ik kon kijken en leefde weer veel te hard mee.

Ik ging met Leen naar een expo in La Boverie in Luik. Dat was onverwacht echt een hele fijne expo met werken uit 10 jaar La Boverie kriskras door elkaar. Genoten van ons dagje weg samen.

Ik ging naar de St. Rochus lichtjes in Aarschot en naar de musical Napoleon van Historalia (wat was dat weer goed zeg!). Ondertussen bleef het heel druk op het werk en was het zwoegen om die laatste loodjes zoveel mogelijk af te werken en over te dragen, want de vakantie kwam eindelijk in zicht.

En die vakantie bracht ons naar Schotland! En dat was voor mij een droomvakantie. Ik was op voorhand een beetje bang doordat mijn conditie niet top was, ik veel stress had gehad de voorbije weken én ze heel veel regen voorspelden. Maar: we hebben daar minder regen gezien dan hier in België is gevallen en echt alles is meegevallen.

We trokken door de Cairngorms tot in Inverness en dan via Aberdeenshire terug. Ik had regelmatig tranen in mijn ogen van hoe mooi het landschap er is. Het is niet te beschrijven of op foto vast te leggen. Ik kan eigenlijk geen woorden vinden voor deze vakantie en plan nog wel snel een overzichtspost met onze reisplanning.

Ben Vrackie, ik moet nog veel foto’s sorteren om van andere zaken iets te delen dus hiermee moeten jullie het even doen.

Ik verjaarde net op de dag dat we een spannende bergklim hadden gepland naar de Ben Vrackie (een Corbett van categorie). Dat zijn 700 hoogtemeters en deze kiddo had nog nooit een berg beklommen. Ik had eigenlijk nooit gedacht dat ik boven zou geraken. Halverwege krijg ik ook wel echt inzinking, mijn hoofd werkte echt zwaar tegen. Toch heb ik verder gezet, stap voor stap. Om dan boven te komen in de wind en de mist en niets te zien. Haha, het was echt vooral een mentaal spelletje ofzo. Ik wou aan mezelf bewijzen dat ik het kon. Ik was 33 geworden die dag en beklom een berg.

Een foto van mij na de eerste helft van de afdaling 😅. Queen’s view, nabij Pitlochry

Ik weet niet of ik het nog eens wil doen ooit, haha. Maar voor mij was dit de sportieve prestatie van het jaar, beetje alsof ik een marathon had gelopen.

Ik vond de vakantie fysiek dus best zwaar, maar mentaal heb ik wel wat rust gevonden. Vooral doordat alles er zo mooi was en het weer zo goed meeviel. Eens thuis, was de onrust snel terug, maar bon.

Tijdens de vakantie bereikte me ook het bericht dat de kunstenares Yayoi Kusama is overleden. Er lijken dit jaar veel grote namen uit de kunst te overlijden, wat ergens logisch is want als hedendaagse kunstenaar ben je meestal pas echt wereldberoemd op een gezegende leeftijd. Maar het was toch raar omdat ik van haar al heel wat expo’s heb gezien, waar ze vaak nog werken voor had gemaakt. En dat is nu voorbij. Ga dit najaar zeker nog naar de expo in Amsterdam die ik in Keulen zag (dat was deze).

En zo was augustus toch wel een geslaagde maand, op naar het najaar en hopelijk een nazomer (sorry herfstmensen, maar april is nog ver, laat ons nog even wat nazomeren).

Gelezen

• The house of Boleyn van Tracy Borman heeft als originele insteek dat het zich afspeelt op Hever Castle, de thuis van de familie Boleyn en zo Anne Boleyn’s dramatische leven schetst. Onverwacht een fijn boek dat origineel is opgezet.
• Tsarina gaat over Catherine I, die geboren wordt als Martha, een arm boerenmeisje. Cinderellagewijs trekt ze de aandacht van de tsaar en zo wordt ze één van de machtigste vrouwen van Rusland. Een traag, dik boek met een onwaarschijnlijk verhaal dat toch echt is gebeurd.
• The flames gaat over de vier vrouwen in het leven van kunstenaar Egon Schiele, één van de protegées van Gustav Klimt. Schiele is niet echt sympathiek, maar achter elk gezicht op een kunstwerk schuilt een eigen verhaal, dat bewijst dit boek nog maar eens.
• Domitian is een boek over keizer Domitianus vanuit het standpunt van zijn vriend en opvolger Nerva. Beetje droog geschreven en Domitianus is al veel te jong betrokken in politiek naar mijn mening. Maar er zijn te weinig boeken over de Romeinen dus deze reeks doet zijn best.

Hoe was augustus voor jou?

Waarom kijken we eigenlijk zo uit naar vakantie? En kijken we echt uit naar die lege dagen zonder werk of andere verplichtingen om helemaal zelf te vullen? Naar dat vliegtuig of de trein die ons naar ergens anders brengt? Of kijken we vooral uit naar die versie van onszelf die we op vakantie zijn?

Die versie die tijd neemt voor een kop koffie ’s morgens. Die nieuwe dingen ontdekt. Eens op een ander uur van de dag gaat uiteten. Een woord leert in een andere taal. Die een berg beklimt of een souvenir koopt voor op de kast. Is dat wie we zo graag willen zijn? Ik vermoed het.

Maar is dat wie we zijn? Of zijn we die persoon die op een drukke werkdag op de zetel neerploft om nadien zichzelf gehaast in sportkleren te wringen en te eindigen met een portie Netflix & chill met de smartphone in de hand?

We zijn veel meer dat tweede dan dat eerste. Daarom willen we zo graag dat eerste zijn. En een vakantieperiode geeft ons de illusie dat we dat ook kunnen zijn. En misschien zijn we ook wel gemaakt om zo te zijn, maar houdt die rat race ons van die bestemming? Misschien is het een kwestie van meer vakantie te integreren in ons gewone leven. Maar wat maakt dan nog vakantie?

Ach ja, eerst maar genieten van die vakantie zeker.

– In de reeks korte mijmeringen over het leven, eentje over vakantie, geluk en de rat race.

In de zomer hebben het lief en ik een guilty pleasure die ‘Met vier in bed’ heet. Een programma (op vtm, maar er is ook een Nederlandse variant onder een andere naam denk ik) waarin elke week B&B of vakantiewoning eigenaars hun deuren openzetten voor elkaar en elkaar beoordelen.

Het is soms een nogal cringy groep mensen met een hoop boomeruitspraken (want de gemiddelde B&B eigenaar is een boomer of iemand met te veel geld gekregen van de ouders als ze wat jonger zijn – sorry not sorry 😅). En het is niet bijster goed gemaakt, maar we kijken het toch.

Achter de schermen in de kamers kijken en het interieur beoordelen, zien wat je als ontbijt krijgt en ontdekken wat je in de omgeving kan doen. Zo’n programma doet toch wat wegdromen van vakantie.

Na X aantal seizoenen zijn de B&B’s in ons Belgenlandje stilaan op en vroeger gingen ze dan al eens een week naar het buitenland, maar het budget is daarvoor ook precies op. Dus tegenwoordig doen er veel vaker eigenaars mee van een vakantiewoning. En meestal is een vakantiewoning gericht op een groep mensen, vrienden of familie die zo’n huis samen huren.

En stiekem doet me dat dromen. Ik heb niet echt een vriendengroep of familiegroep waarmee ik elk jaar op weekend ga. Misschien vorm ik daarin een uitzondering want ik ken wel veel mensen die dit wel doen. Sommigen zelfs met meerdere groepen per jaar. En eerlijk: ofwel kijken ze daar keihard naar uit, ofwel haten ze het, haha.

Maar het romantische idee om tijd door te brengen samen in een groot huis, activiteiten te doen overdag, samen te koken en bij te babbelen tot ’s avonds laat… het heeft iets. Het is iets onbekend voor mij en daarom trekt het me waarschijnlijk net aan.

Ik denk nochtans dat het niets voor mij zou zijn. Ons jaarlijks weekend met het werk is één nacht in zo’n vakantiehuis en hoewel ik er naar uitkijk vergeet ik elk jaar opnieuw hoe hard mijn introvert neurodivers persoontje ervan overprikkelt geraakt. Het net kort genoeg om er toch nog van te genieten.

Dat is anders dan tijdens die twee weekends die ik eens aan zee met mijn schoonfamilie heb doorgebracht. Dat was te veel met mensen die ik niet goed genoeg ken of kan inschatten en te weinig structuur in hoe de dingen dan lopen. Ik doe eigenlijk graag mijn ding op mijn tempo. En ik kan me wel aanpassen aan anderen (grote pleaser hier), maar dat kan ik alleen als ik de mensen wat ken (zoals bij mijn collega’s).

En toch, als ik dan die vakantiewoningen zie op tv… Dan zie ik mezelf daar zitten aan die barbecue met zicht op een stukje natuur en een glaasje bubbels in de hand terwijl ik mijn tijd deel met mensen die ik graag mag. Het is zo’n extravert ideaal waarop ik mezelf betrap dat ik erover dagdroom. Gewoon even niet enkel maar bijpraten maar echte herinneringen maken.

Wegdromen mag zeker 😉

Ga jij al eens op weekend met een grotere groep of vind je dat net horror?

Het leven van een kind is tegelijk voorspelbaar en verrassend. Het jaar heeft duidelijke hoogtepunten om naar af te tellen: de start van het schooljaar, herfstvakantie, Sinterklaas, Kerstmis, Pasen, je eigen verjaardag en twee maanden zomervakantie. Je ouders nemen beslissingen en dus plots zit je op een camping in Frankrijk, krijg je een nieuw stuk speelgoed of staat je lievelingseten op tafel.

En ieder jaar is er wel weer iets nieuws: je leert stappen, fietsen, zwemmen, lezen en rekenen, doet je communie of lentefeest, gaat naar het middelbaar, maakt nieuwe vrienden… Het leven als kind is als een boek met hoofdstukken. Er is altijd wel weer iets om naar uit te kijken. Er start altijd wel weer een volgend hoofdstuk.

Als volwassene is het anders. Ja, er zijn ook vakantieperiodes en familiefeesten en ergens is er die dag dat je verjaart – en als je pech hebt, ben je dan een dag verlof vergeten nemen. Ik kan mijn vakantiebestemming uitkiezen, ik kan iets nieuws voor mezelf kopen, terwijl ik tegelijk alle rekeningen en kosten probeer in orde te brengen en ik kan koken en eten wat ik wil. Maar ik moet het wel zelf doen.

Maar laat ons eerlijk zijn. Ik ben in 10 jaar tijd nog nooit langer dan twee weken niet gaan werken. En intussen is er die eindeloze lijst aan dingen regelen, zien dat je nog schone kleren hebt en dat er iets voedzaam in de koelkast ligt. Je krijgt een boze mail op je werk en trekt het je te veel aan. Je raapt een verkoudheid op en de kraan in de badkamer lekt. En dat gaat door en door.

En natuurlijk gebeuren er ook grote dingen. Je wordt verliefd, je trouwt, je verhuist, je krijgt een kind, je verandert van job. Of je verliest een dierbare, gaat uit elkaar, verliest je job. Maar die zaken zijn niet altijd voorspelbaar. En je kan ze zeker niet bestellen. Veel mensen volgen niet het vaste pad. Het plot van het leven is niet duidelijk. Een volgend hoofdstuk wordt niet op voorhand geschreven.

En zo is een volwassen leven veel meer hoofdstukloos. Een aaneenschakeling van bladzijden waar vaak hetzelfde op staat en soms iets nieuws een plek vindt. En meestal is dat niet erg. In een goed boek hoef je geen hoofdstukken, maar soms is die pauze wel handig. Even die bladwijzer ertussen en laten bezinken wat je net hebt gelezen.

Zo’n bladwijzer, ik zou hem kunnen gebruiken.

Het is er als je goed oplet. Een soort sweet spot. Tussen warmte en koelte. Tussen dag en nacht. Het is er niet lang. Nog net voor de schemering. Na een klein half uur is het voorbij. En je kan het maar enkele zomerse weken op een jaar vinden, als het weer meezit.

Het gaat om dat korte ogenblik dat buiten de zware warmte niet langer op je drukt maar de zon al ondergaand nog wat laatste stralen op je huid loslaat. De wind die het moment niet wil verpesten en dus voor een briesje kiest. De lucht die een schilderij vormt waar ze in een museum een kunststoffen bank zouden voorzetten.

Wel exact dat moment, is een moment om te ‘pakken’. Om in je op te nemen. Buiten te staan en de natuur te observeren. De dagtaak van de bijen zit er op, vlinders fladderen nog wat rond en er vliegen eenden over je hoofd. Het is zo’n moment waar het woord ‘moment’ is voor uitgevonden. “Een kort stukje tijd” staat er in het woordenboek.

Een kort stukje tijd. Ik zou het willen rekken. In een bokaal willen opsluiten zodat ik het kan openen wanneer ik er nood aan heb. Kan iemand dat voor mij onder de kerstboom leggen dit jaar?

– In de reeks korte mijmeringen over het leven

Ik wandel het station uit en er volgt een knuffel. We praten over de tocht hier naartoe, het weer, de laatste vakantie. Het gaat goed met ons beiden. Zeker bij de eerste ‘Cava?’ die we aan elkaar stellen. Nadien komen de verhalen wat meer los. Over nieuwe dingen in ons leven. Zij over haar nieuwe job. Ik over de perikelen op onze oude job.

We wandelen en kijken regelmatig om ons heen. Spotten een luie kat, wat street art, andere mensen en hun gewoontes. De verhalen blijven komen, tussen wat we opmerken heen. Bij een eerste tussenstop keren we terug in de tijd. Over mijn familie, haar familie. Over wie we zijn en wie we zijn geworden.

De zon schijnt, we wandelen verder en verder. Alsof het gedachten helpt oproepen en we ze samen ontwarren. Stilaan moe, blijven we toch nog even stappen. Een park waar we even zitten. En nadien keren we terug naar het begin van de dag. Naar het station. En weer die knuffel. Nog een berichtje op het einde van de dag met een selfie die tussendoor werd genomen met twee lachende gezichten. Gedachten gedeeld, voeten moe.

– Een korte mijmering over een prille vriendschap. Want dat is niet evident als dertiger. Maar oh zo fijn.

Ik weet niet meer goed waar ik het las, maar er passeerde een artikel over dat mannen liever niet hebben dat vrouwen kort haar hebben. Een paar dagen later ging het op kantoor over kort haar (onder de vrouwen), naar aanleiding van een vrouwelijke collega met een nieuwe korte coupe. Het kwam erop neer dat iemand anders niet durfde want haar vader vindt kort haar niets voor vrouwen. En dat ze zich er niets van wilde aantrekken, maar dat ze toch niet verder durfde dan een bob. De collega in kwestie die wel net kort haar heeft is sinds een jaar uit elkaar met haar vriend en dus single.

Ik zit sinds dit jaar in twee dansscholen en in de aanloop naar het optreden gaat het altijd over hoe we ons haar gaan doen. In een hoge staart, een lange staart, een dot… Ik kan met mijn haar niets doen buiten het gewoon laten liggen. In beide dansgroepen ben ik de enige vrouw die geen staart kan maken en dus kort haar heeft.

Ik vroeg aan mijn kapster of veel vrouwen kort haar hebben of aan haar vragen om het kort te kappen. Het is deze kapster die me ooit had aangeraden kort te gaan omdat het beter bij mijn gezicht past. Ze zei eerlijk dat veel vrouwen de stap niet zetten omdat hun partner liever heeft dat ze lang haar dragen. Ook al weet zij als kapster dat ze er beter mee zouden staan en stelt ze dat dus proactief voor.

Ik zette zo’n 12 jaar geleden de stap naar kort haar, toen ik nog studeerde. Na een mislukt krullenexperiment dat mijn haar vanonder kort had gemaakt en dus een eerlijke nieuwe kapster. Mijn vader vond het maar niks, en zal dat nog steeds vinden, maar alles went want ik ben zelfs niet meer tot aan een klassieke schouderlengte bobmodel geraakt. Ik kreeg nog soortgelijke reacties van oudere generaties. Maar als je 20 bent, trek je je dat niet aan.

Ik las in het artikel dat kort haar dragen een feministische daad is. Ik weet niet of het toeval is. Ik was toen ik studeerde niet zo fel bezig met feminisme als vandaag, maar misschien wat het toch al een verdoken daad van mezelf uiten. Van verzet tegen de mannelijke waarden in onze maatschappij. Ik ben ooit heel kort gegaan met een geschoren coupe, want dat wou ik eens doen. Ook al vond ik het zelf achteraf gezien iets minder bij me passen. Haar groeit zo snel terug, dat het eigenlijk niet uitmaakt.

Ik noteer al deze dingen en ik besef dat het theorie bevestigende observaties zijn. Misschien is kort haar helemaal niet zo erg voor de gemiddelde man. Misschien heeft het niets met feminisme te maken.

Er is een norm. En lang haar bij vrouwen is de norm. Niets mis met de norm te volgen trouwens. Ik vind alleen dat elke vrouw haar haar zou mogen dragen zoals zij het wil. Voor haarzelf. Ik heb gewoon veel te veel gesprekken met andere vrouwen die me complementeren met mijn kort haar maar aangeven dat ze zelf die stap niet durven zetten. Doodjammer is dat.