Een lijstje met dingen die ik niet meer wil doen. Maar die ik toch hardnekkig blijf doen. Noem het gerust patronen die ik nog wil afleren.
En omdat falen bij het leven hoort en iets is dat bespreekbaar moet zijn, deel ik mijn lijstje graag met jullie.
Rust niet langer moeten verdienen. Ik ben de grootste volger van het principe ‘ik moet eerst alle klusjes hebben afgewerkt van mijn lijstje voor ik mag rusten of iets leuks mag doen’. Moet just niks zei een groot filosoof nochtans ooit.
Te veel op mijn smartphone zitten. Hoeft geen uitleg denk ik. Ik doe het te veel. Ik weet het. Ik blijf het doen.
Mezelf dingen ontzeggen omdat het niet nodig is. Iets terug hangen/leggen in de winkel want ik heb het niet nodig. Cadeautjes kopen voor een ander, maar nooit voor mezelf.
Toch nog die ene werkafspraak tussen alle andere proppen. Goodbye lunchpauze, hallo overprikkeld hoofd.
Dingen opsparen voor de perfecte gelegenheid. Perfect is the thief of joy. Reserveer dat restaurant zonder reden. Draag die nieuwe jas, ook al is de oude nog niet versleten. En plak in godsnaam je favoriete stickers waar je er blij van wordt.
Te veel sorry zeggen. Ik werk eraan, echt. Maar bij lichte twijfel dat ik iets fout zou gedaan kunnen hebben en het rolt alweer van mijn lippen.
Een boek dat ik niet zo goed vind, toch uitlezen. Je weet nooit wanneer het nog beter wordt, toch?
Vermoeidheid en gewoonte het laten winnen van plezier. Ik kruip te veel in mijn zetel voor tv op werkdagen. Ik heb nochtans genoeg andere hobby’s, maar ik laat mijn innerlijke stem die zegt dat ik moe ben vaak de avond bepalen. Ook in de weekends denk ik te vaak ‘Ja maar, ik moet uitrusten van de afgelopen week.’
In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.
Vorige keer nam ik jullie mee naar het moorse erfgoed van Malaga, vandaag focus ik op het centrum. Ik wist op voorhand niet hoe klein en gezellig dat centrum van Malaga zou zijn. Het was ook carnaval toen wij er waren, wat voor een groot volksfeest zorgde.
Het centrum is dus zoals gezegd compact, met de winkelstraat Calle Larios die alles doormidden snijdt en uitkomt op het Plaza de la Constitucion. Dé twee trekpleisters zijn ongetwijfeld de kathedraal en het Picassomuseum.
De kathedraal
De kathedraal van Malaga is zo één van de plekken waar alle wegen naar lijken te leiden. Het is een enorme kerk met een gotisch fundament, de spitsbogen binnenin geven dat weg, en daarnaast renaissance en vooral barokke elementen. De kerk is gebouwd op de plek van de vroegere moskee, dus na de katholieke herovering aan het einde van de middeleeuwen. Dat is al laat om zo’n bouw te starten en het heeft dan nog eens 200 jaar geduurd om het af te werken, wat de mengelmoes van stijlen verklaart.
Langs buiten ziet elke gevel er wat anders uit. Er is een klokkentoren en er ontbreekt er tegelijk een: de tweede is nooit gebouwd door geldgebrek in de 18de eeuw. Daardoor wordt de kerk ‘La Manquita’ genoemd, wat zoveel betekent als ‘één-armige of manke dame’. De toren die wel gebouwd is, is 87m hoog en daarmee de hoogste kerktoren van Andalusië.
Aan de zijkant heb je een – vond ik – hele mooie barokke ingang. We wilden deze kerk ook graag langs binnen bewonderen en toegang kostte 10 euro per persoon, daarin zit een audiogids inbegrepen. De hele kerk is gewijd aan de hemelvaart van Maria. Binnen vond ik licht echt heel speciaal, goudgeel als het ware. En het is een enorm hoge kerk door de gotische bogen.
Het is heel groot binnen, met veel zijkapellen, een enorm altaar en een houten koor dat in drie lagen is opgebouwd, heel indrukwekkend ambachtswerk. Je loopt er al snel een dik uur in rond.
Ik heb al veel kerken gezien en meestal ben ik in Spanje geen grote fan door de overdreven barok. Ik had dat ook van deze kerk verwacht, maar het was dus niet wat ik dacht. Het sobere is behouden en dat maakt het allemaal heel mooi.
Links: het ambachtskerk in het koor.
De kathedraal was het eerste wat we bezocht hebben in Malaga en absoluut de moeite!
Picassomuseum
Picasso is een naam waar je niet rond kan in Malaga. Hij werd er geboren. Eén van de musea die je er vindt is dan ook zijn casa natal (geboortehuis) aan het enorme Plaza de la Merced. Dat bezochten we echter niet.
Plaza de la Merced
Niet veel verder vind je het Picasso museum in het historische Palacio de Buenavista, één van de vele musea over de kunstenaar in de wereld. Het museum doet een poging om Picasso’s hele oeuvre te overspannen en focust ook op zijn liefde voor Andalusië. Naast schilderijen, vind je er ook veel keramiek van de kunstenaar.
Een bezoek kost 12 euro per persoon en je reserveert best online op voorhand. Dat hadden wij niet gedaan en we hadden de populariteit een beetje onderschat. Het is het meest bezochte museum van Malaga (en er zijn er veel!). Er zijn twee rijen: voor mensen met een online ticket en voor mensen zonder ticket. Ook met een ticket is het dus even aanschuiven. Wij stonden eerst in de foute rij en nadien in de juiste die niet vooruit ging en kochten dan toch maar een ticket online voor het tijdslot dat er aankwam. Boek dus online.
De echt bekende werken hangen er niet. Maar je krijgt wel echt idee van zijn loopbaan en zijn turbulent liefdesleven. Picasso was allesbehalve goed voor zijn vele vrouwen, daarom heb ik een wat moeilijke relatie met hem als persoon. Maar hij is misschien wel één van de meest invloedrijke kunstenaars ooit en dan verdient hij een museum in zijn geboortestad.
Links: ik met gekruiste armen bij het werk ‘Vrouw met gekruiste armen’.
Je ziet het misschien een beetje op hoe ik mijn foto’s heb genomen: het is er enorm druk binnen. Het is geen groot gebouw dus hangen de werken in relatief kleine ruimtes. Er lopen heel wat mensen als een kip zonder kop door de werken. Het is niet de meest rustige museumbeleving, maar dat moet je er helaas een beetje bijnemen. Wij gingen ook op een weekenddag in de voormiddag, dus ik zou een rustiger moment uitkiezen ;).
Eettips
Een kleine midweek in Malaga zorgde ervoor dat we goed van de lokale keuken hebben kunnen genieten, hierbij onze tips:
Ijs:
Casa Mira is een ijsinstituut. Het was er zo lekker, dat we vreesden dat niets anders beter zou zijn. Maar Helados Bico de Xeado Málaga was ook lekker!
Churros:
De lokale variant van churros zijn de tejeringos. Ze zijn gladder, dunner, langer en krommer :D. Er zijn een aantal toeristenplekken, maar als je ze graag lokaal eet moet je bij Churreria La Malaguena zijn. Opgelet: in Spanje eten ze churros als ontbijt/in de voormiddag met een kop chocolade erbij. Ik zou echt een goede Spanjaard zijn.
Lunch/avondeten:
In het centrum kan je kiezen voor tapas bij d’Platos (mijn favoriet!), het mega populaire Casa Lola (vond ik wat tegenvallen?), Madeinterranea, of Los Marangos (meerdere locaties). Los Marangos heeft ook heel lekkere paëlla (when in Spain…), maar is wel het meest toeristische van allemaal.
In de wijk Soho waar we sliepen aten we steengoede pizza bij Unica en lekkere fusionkeuken bij Fusion 87.
We aten ook een keer Mexicaans bij Mezcal. Oké, niet fantastisch, maar een goede afwisseling.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Terwijl overal artikels verschijnen met het advies om grenzen te trekken, boeken gepubliceerd worden over zelfzorg en afzeggen de nieuwste trend blijkt, denk ik vooral: laat ons grenzen oversteken en elkaar blijven vinden. Laat ons ook dat samenzijn vieren en ook op dagen dat we geen zin hebben de moed bij elkaar rapen om de oversteek te maken. Niet ten koste van maar ten voordele van. Want menszijn is rommelig en we hebben alleen vandaag.
Grenzen trekken gaat om iets van gisteren proberen oplossen met regels voor morgen. Spontaniteit gaat om het hier en nu. Over zin hebben in. Over uit je comfort zone stappen en nieuwe dingen ontdekken. Over leven in plaats van overleven.
Grenzen hebben hun nut, maar zijn geen einddoel. Leven is het einddoel. Als je jezelf dingen gaat ontzeggen, waar ben je dan nog over aan het waken? En tegelijk: als je voortdurend je grenzen overtreedt, waar vind je dan jezelf?
Waar vind je die ademruimte? Wie ben je zonder je grenzen? Welke grenzen helpen je jezelf te zijn? Tot hoever is plannen helpend? Vanaf wanneer helt het over naar moeten en druk zijn? Waar vinden we elkaar als iedereen aan zijn grens blijft staan?
We lijken collectief bang om die oversteek te maken. Ik keek de afgelopen weken naar het programma ‘Gene paniek’ van Philippe Geubels waarbij met exposure therapy angsten werden aangepakt.
De kandidaten moeten door hun angst heen. Om te beseffen dat waar ze ook bang voor zijn, net datgene is dat niet gebeurt. Misschien hebben we collectief ook wat exposure therapy nodig om elkaar weer wat vaker te ontmoeten.
Om terug te buurten, spullen uit te lenen, praatjes te maken met elkaar. Om opnieuw te leren voelen wat goed voelt en wanneer rust nodig is. Als we samen leven, valt dat samenleven misschien allemaal niet zo zwaar.
P.S. Dit is zo’n post waarvan ik niet zo goed weet wat mijn punt juist is en of ik heb kunnen uiten wat ik juist wil, maar ik publiceer ‘em toch ;).
In maart 2026 gingen we van zaterdag tot zaterdag roadtrippen doorheen Andalusië en ik zet graag onze reisplanning op een rijtje zodat jij er misschien ook inspiratie uithaalt. Het is een prachtige streek, waar ik al was geweest, maar ik had er nog nooit met de auto doorheen gereden. Omdat ik Malaga, Granada en Sevilla ooit al eens had bezocht, is het een trip langs de minder grote steden en meer onbekende plekken geworden.
Niets in deze post is gesponserd, zoals steeds betaalden we onze hele trip zelf.
Vervoer en verblijf
Openbaar vervoer in Andalusië is er wel. Er zijn goede treinen tussen de steden, vorig jaar treinden we zo van Malaga naar Granada. Maar om in de pueblos blancos en de andere kleine steden te raken is een auto toch wel handig. Er is vaak maar één weg en je rijdt doorheen prachtige landschappen.
Rijden in Andalusië bleek ook helemaal niet zo moeilijk of eng. Wij vonden het nooit ergens echt druk, maar het was winter en het weer zat wel wat tegen moet ik toegeven ;).
We boekten heen en terug een vliegticket naar Malaga. Dat was niet alleen de goedkoopste optie, maar bleek ook het meest praktisch. Oorspronkelijk was het idee om Malaga heen en Sevilla terug te doen (of omgekeerd), maar een auto huren en op een andere plek droppen was een pak duurder. Je zou dus ook perfect op Sevilla heen en terug kunnen vliegen.
Wij hadden al eens vijf dagen in Malaga verbleven, bezochten toen ook het Alhambra in Granada en ik deed enkele jaren terug ook al eens een citytrip naar Sevilla, deze heel populaire steden zitten dus niet in onze planning, maar kan je er perfect nog aan toevoegen.
We huurden opnieuw een auto via Sunny Cars. Zij hebben heel wat onderverhuurders aan de luchthaven van Malaga. Wij kwamen uit bij Alquicoche rent a car en waren heel tevreden van de service daar. Je huurt best een wat hogere wagen met automaat voor in de bergen.
Ik kan ondertussen beamen dat de all-in van Sunny Cars echt all-in is want we leverden onze auto in met een nagel in de band en die kosten werden volledig gedekt met onze verzekering.
We besloten om op twee centrale plekken te verblijven, namelijk Cordoba en Ronda omdat ik het niet zo fijn vind elke nacht ergens anders te slapen. Ik geef wel toe dat we meer zouden hebben gezien als we dat wel hadden gedaan, maar ik heb Cordoba en Ronda nu wel helemaal beleefd ofzo.
We sliepen vier nachten bij hotel Hesperia Cordoba. Ruime kamers, een ondergrondse parkeergarage, prachtig dakterras en een goed ontbijt. Oh en vlakbij de Romeinse brug en het centrum van de stad. Geen klachten.
In Ronda huurden we een eigen appartement om zelf ontbijt te kunnen maken. We kozen voor een appartement van Martalia Namar Centro met parkeerplek in de garage. Het was schoon met twee slaapkamers. De keuken was niet zo ruim dus echt koken zou ik er liever niet doen en het appartement is wel wat luidruchtig. Maar opnieuw: de locatie is een echte winner in Ronda.
Uitzicht vanaf het dakterras van het Hesperia Cordoba hotel.
Reisplanning
Dag 1: Van Malaga via El Torcal De Antequera naar Cordoba
Na onze vlucht in de voormiddag werden we met een busje opgehaald aan de luchthaven en namen we onze huurauto in ontvangt. Het is ongeveer een kleine twee uur rijden naar Cordoba, maar we besloten onderweg te stoppen.
Ons oog viel op het natuurpark El Torcal De Antequera, vlak bij het ook populaire stadje Antequera. El Torcal is een gigantisch rotsberg die ooit de zee is verrezen en volledig bestaat uit fossielen. Het landschap doet denken aan de maan door alle rotsblokken. Er is een parking bovenop de berg aan het bezoekerscentrum. Toen wij er waren hing de hele rots in de mist. We deden de kleine wandeling van zo’n 1,5 km en waren daar nog best lang zoet mee. Je kan ook het dubbele wandelen. Aanrader, wel heel populair.
We reden door naar Cordoba waar we alvast kennismaakten met het uitzicht vanop het dakterras van het hotel.
El Torcal De Antequera
Dag 2: Cordoba
Vandaag bleven we in Cordoba, een stad waarvan je de hoogtepunten kan doen in één dag, maar waar het leuker is om wat langer de sfeer op te snuiven.
We brachten uiteraard een bezoek aan de Mezquita, deze oude moskee die is omgetoverd in een kerk is gigantisch en ik vond het zo indrukwekkend. Mijn mond viel heel de tijd open. Je kan deze niet overslaan want het is dé bezienswaardigheid van Cordoba. Je boekt best en ticket op voorhand.
Mezquita
Het Alacazar van de Christelijke koningen was helaas gesloten wegens reservatie, dus brachten we vooral nog tijd door in de Juderia wijk waar we de Banos del Alcazar Califar, de Capilla Mudejar en de synagoge bezochten.
Een patio en gezellige straat in Cordoba
Wandel langs de patio’s, de Romeinse brug, eet iets bij Mercado Victoria en doe een terrasje op het plaza de la Corredera. De dag is zo om.
Calle de las Flores en het park rondom Mercado Victoria
Dag 3: barok in Ecija en het kasteel van Almodovar del Rio
Op maandag is er veel gesloten in de buurt en dus besloten we om wat in de buurt te gaan rondrijden. Ons oog viel per ongeluk op Ecija als startpunt.
Ecija wordt ook wel de stad van de barokke torens genoemd. De stad was heel rijk in de 18de eeuw en de vele stadspaleizen en kerken met een barokke toren zijn daarvan het bewijs. Bezoek het Palacio de Penaflor en het Municipal Historical Museum of Écija mocht je er niet op maandag zijn (want dan is het gesloten).
Barokke toren in Ecija en binnenplaats van het Palacio Penaflor
Daarna reden we door naar Almodovar del Rio waar het kasteel na een lange middagpauze om 16u opnieuw opent. Het is een restauratie van het middeleeuwse kasteel dat er vroeger stond en ik voelde me er een echte riddervrouw. Het kasteel is naar het schijnt ook bekend van Game Of Thrones – wat ze uiteraard goed uitbuiten. De views zijn schitterend!
Castillo de Almodovar del Rio
Dag 4: Medina Azahara en nog meer Cordoba
Op een kwartiertje buiten Cordoba liggen de overblijfselen van een moorse stad: Medina Azahara. Het was een kleine stad in de 10de eeuw die slechts 70 jaar gebloeid heeft voor een burgeroorlog alles verwoestte. Net als Pompeii heeft de stad lang onder de grond gelegen. Ondertussen is er al een stuk opgegraven en opengesteld voor publiek. Sinds 2018 is dit UNESCO werelderfgoed.
Medina Azahara
Terug naar Cordoba want in één dag heb je misschien wel de Mezquita en de joodse wijk gedaan, maar dan zou je een topper zoals het Palacio de Viana missen met zijn kunstcollectie, prachtig meubilair en vooral 9 patio’s in volle bloei.
Patio’s van het palacio de Viana
We doken ook even binnen bij het Centro de Création Contemporanea (C3A), het moderne kunstenmuseum. Als dit je ding niet is: er is ook een oude kunstenmuseum in de stad (met focus op lokale kunstenaar Julio Romero de Torres) als alternatief. En we namen afscheid van de brug.
C3A en de puento Romano
Dag 5: rijden naar Ronda, via Osuna en Olvera
Van Cordoba naar Ronda, dan zit je drie uur in de auto. We stopten dus telkens na een uurtje om de reisdag wat te breken.
Iets lager dan Ecija ligt Osuna. Ook dit stadje is gekend voor barokke paleizen en zou de mooiste straat van Spanje hebben. Die vond ik wat tegenvallen, net als de kerk op de heuvel die je enkel met een tour kon bezoeken – wat we dus niet hebben gedaan. Wat verderop vind je Romeinse en andere opgravingen maar die lieten we voor wat ze waren. Dus Osuna: helemaal niet toeristisch en leuke straatjes. Maar niet de tofste stop ofzo.
Osuna
Ondertussen begon het te regenen, maar stopten we in het eerste pueblo blanco (witte dorp) Olvera. Bekend om een klein kasteel op de heuvel en zijn maandagtaart, een gebak dat alleen hier te vinden is. Helaas hebben we hier vooral goed geluncht: La Tarara Neotarberna is een echte aanrader en serveert ook de taart.
Olvera
Eens aangekomen in Ronda was het al opgeklaard en deden we meteen een wandeling langs de adembenemend kloof en de Puento Nuevo.
Ronda
Dag 6: Ronda
Ronda kan je echt in één dag zien, afhankelijk van welke musea je graag wil doen en/of je wil gaan hiken in de buurt.
We begonnen met het benedengebied rond de puento viejo en de jardines de Cuenca.
Puento viejo en arco de Felipe V
Gingen binnen bij het Mondragon Palacio, wat blijkbaar een nogal groot archeologisch museum is – niet zo mijn ding, maar wel leuke patio’s
We bezochten de iglesia de Santa Maria La Mayor wat een unieke combo bleek van een gotische en renaissance kerk en je mag het dak op. Aanrader!
We hadden voldoende tijd om wat street art te gaan zoeken en wandelden tot aan de murals van Kato in een woonwijk
Iglesia de Santa Maria La Mayor en enkele murals van KATO
Dag 7: Pueblos Blancos
We starten de dag in Zahara De La Sierra, een wit bergdorp met een middeleeuwse stad helemaal bovenop en uitzicht op het bergmeer. Het was geen geweldig weer, waardoor we helemaal alleen door de middeleeuwse overblijfselen wandelden en van het verre uitzicht genoten.
Zahara de La Sierra van beneden en bovenop de medieval city
In Zahara is weinig eetgelegenheid, die vonden we wel in het nabijgelegen Algodonales. Daar kan je ook naar de Mirador de las Fuentos.
Links: uitzicht medieval city Zahara de la Sierra. Rechts: Mirador de las Fuentos in Algodonales met helemaal rechtsboven zicht op Zahara.
We wilden eigenlijk lunchen in El Gastor (aan de andere kant van het meer) en nadien nog Setenil De Las Bodegas bezoeken (een stad met woningen in en onder de rotsen), maar beiden waren met de auto op dat moment niet (makkelijk) bereikbaar door het weer. Dus keerden we iets vroeger terug naar Ronda.
Dag 8: Via Marbella naar huis
Onze laatste dag alweer!
We reden met de auto naar het beneden uitzichtpunt op de puento nuevo om Ronda vaarwel te zeggen en hadden nog een voormiddag voor we een vliegtuig zouden opstappen. Die zouden we in het natuurpark La Sierra de Las Nieves doorgebracht kunnen hebben – maar er was alleen maar mist dus reden we door tot aan de zee.
De kustplaats Marbella is in de zomer waarschijnlijk mijn grootste nachtmerrie (ik kreeg een megagroot Blankenberge gevoel) maar het was even een leuke korte stop om de zee te zien en je rijdt nadien vlot weer richting Malaga.
Puento Nuevo en Marbella beach
Et voila, dat was onze roadtrip. Als je ook de grotere steden aandoet, ben je zo twee volle weken zoet in Andalusië. Voor een korte trip vind ik dat wij heel wat mooie dingen gezien hebben. Regen of geen regen ;).
Ben jij al eens in Andalusië geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik heb zelf helemaal niets met de ruimte. Het is uiteraard wel fascinerend, maar tegelijk ook ongrijpbaar ofzo, en het is niet één van de topics waarop ik een hyperfocus heb. De afgelopen weken was er wat te doen rond Artemis II die rond de maan ging. En ik volg het nieuws sinds een tijd weer niet meer (beste beslissing!), maar al werkend in een technologiebedrijf vol nerds (en dat zeg ik met alle liefde van de wereld ❤️) ken ik wel wat mensen die de ruimte wel tof vinden.
En zo klikte ik op Instagram toch eens door op een post over de Artemis van VRT NWS en ik schrok eigenlijk enorm. Van de reacties. Ja, ik weet het, reacties op sociale media zijn de onderwereld van onze maatschappij. Ik had uiteraard wat negatieve uitlatingen verwacht.
Maar ik schrok niet van de negativiteit, maar van de inhoud van de reacties. Er stonden namelijk belachelijk veel reacties van doodnormale mensen die zeiden dat er nog nooit mensen op de maan zijn geweest en dat de VRT moet stoppen met ons dat wijs te maken. Doodgewone mensen, jong en oud, Vlamingen, met een normaal Instagramprofiel. Die het bestaan van ruimtereizen en maanlandingen ontkennen… Ik wist eigenlijk niet wat ik las.
En ik weet dat ik in een bubbel zit. Van hoogopgeleide linkse mensen. Ik geloof in wetenschap. Ik heb niks tegen vaccinaties. Ik besef dat de klimaatverandering een ding is. Ik geloof in gelijke rechten voor iedereen – andere nationaliteiten, andere geaardheden… het maakt mij niet uit. En ja, dat is een bubbel. Ik weet van al die dingen dat veel mensen niet zo denken. Ik mag dat niet de norm vinden. De norm vindt mij een naïeve kloot. I get it.
Maar ergens was ik vergeten dat er ook mensen zijn die zoiets als de maanlanding gewoon ontkennen. Die echt vinden dat die beelden in scène gezet zijn. Die niet geloven in wetenschap.
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik morgen een gesprek heb met een vriend, kennis of collega en dat die persoon zegt ‘Die maanlanding, dat was niet echt’. Maar ergens zijn er parallelle gesprekken waarin dat net wel wordt gezegd. Of ken ik misschien mensen die dat tegen mij niet durven zeggen, maar het wel denken. Ergens is er dus een hele community out there waarmee ik nooit in contact kom. Behalve in lelijke social media reacties. Die reacties worden geplaatst door een minderheid, maar krijgen natuurlijk wel heel wat zichtbaarheid.
En zo zijn er honderden filterbubbels of echokamers. De bubbel van jonge gasten die vinden dat een vrouw minderwaardig is, had ik ook als voorbeeld kunnen geven. Maar ik dacht dat de maanlanding misschien een neutraler voorbeeld zou zijn. (Sorry als ik iemand hiermee toch voor de borst stuit…).
En voor alle duidelijkheid: ik ben een communicatiewetenschapper en ik weet dat de media bepaalde zaken bewust op een manier positioneert. Maar het zijn vaak de mensen die in bepaalde bubbels zitten (bv. racisme) die zich daar het hardst aan laten vangen (bv. nieuwsfeit waarin expliciet de origine van de dader wordt meegegeven). Dus moet je zomaar alles geloven? Nope. Maar waar mensen de energie vandaan halen om complottheorieën te bedenken zal ik misschien nooit begrijpen.
Ik vind het ook wel heel beangstigend. Het is zoveel veiliger in mijn eigen bubbel, maar tegelijk wil ik mij ook niet afsluiten voor al de rest. Dus hoe je daar dan mee om? Ik heb werkelijk geen idee.
Kom jij soms van die echokamers tegen op het internet waar je van schrikt?
In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Voor we vertrokken reserveerden we twee specifieke bezoekjes die zich pal in het centrum van Londen bevinden, maar die in de schaduw van St Paul’s en Tate Modern vaak niet op de bucket list van de gemiddelde toerist raken. Maar wel op die van mij :D.
The charterhouse
Dit gebouw is ongetwijfeld na The Tower mijn favoriete gebouw in Londen. Het is een van de weinige gebouwen uit de middeleeuwen en de Tudorperiode dat nog overeind staat in centrum Londen. Vandaag is The Charterhouse een liefdadigheidsinstelling die onderdak biedt aan mannen die (financieel) geen plek vinden binnen de ‘normale’ maatschappij. Dit zijn de “brothers” en ze gebruiken dat woord zonder religieuze bijbedoeling. Mannen van alle religies en afkomsten zijn er welkom.
Het is dus een plek waar mensen wonen, eten en leven. Daarom mag je er uiteraard niet zomaar vrij binnen. Er is een inkomhal met informatie en een klein gratis museum dat wel voor iedereen toegankelijk is, net als de kapel binnen bepaalde uren.
Ik raad aan om een tour te boeken om het hele gebouw te beleven, maar doe het tijdig want ze verkopen razendsnel uit. Wij kozen voor de brother’s tour van 2u voor 20 pond per persoon, maar je kan ook een kortere tour doen.
Een brother’s tour betekent dat één van de bewoners de rondleiding geeft, wat het toch wel extra interessant maakt. Het is hun manier om iets terug te doen voor de community. Onze brother gaf ook veel uitleg bij hoe ze daar leven en uiteraard de geschiedenis van het gebouw.
En die geschiedenis is boeiend: oorspronkelijk was het een klooster dat net buiten de stadsmuren van Londen stond. Vlak voor het gebouw is een park en daaronder huist een massagraf van een grote pestepidemie, en die epidemie vormde de aanleiding tot de bouw van het klooster. Door de reformatie in de 16de eeuw werd het klooster echter ontboden, verschillende monniken werden zelfs publiekelijk verbrand en het gebouw kwam in het bezit van een edele, Edward North, aan het hof van Henry VIII.
Later was het vooral Thomas Sutton die met het gebouw en de kapel aan de slag ging. Uiteindelijk werd het een liefdadigheidsinstelling met twee doeleinden: een jongensschool en een armenhuis. De school verhuisde ondertussen naar een andere plek, maar het is dus nog steeds een armenhuis.
The Charterhouse is evenwel geraakt door de Blitz tijdens WOII, maar toch is er nog een prachtig staaltje Tudorarchitectuur overgebleven. De edelman die het kocht liet het opkalfateren om o.a. koningin Elizabeth I te kunnen ontvangen. The Great Chamber is dan ook dé pronkzaal.
The Great Chamber, mijn mond viel er van open, zo’n mooie ruimte!
Het gebouw heeft meerdere binnenpleinen, een kloostergang en een uitgebreide tuin. The Charterhouse wordt heel vaak gebruikt in films en series o.a. Downton Abbey, Mary & George & Taboo draaiden er scènes. Je vindt natuurlijk niet op zoveel plekken zo’n authentieke ‘oude’ sfeer.
Dit is de plek waar in Downton Abbey seizoen 1 Sybil en Tom naar een politieke bijeenkomst gaan kijken :).
In de zomer kan je een tour in de tuin volgen, die zouden heel erg de moeite zijn, ook zijn er soms concerten of events waardoor je vrij in het gebouw kan. En in de winter doen ze candlelight tours by night, dat zou ik ook graag eens doen. Alle inkomsten van de tours gaan trouwens naar het armenhuis.
Ik vond het echt een super interessant bezoek. In het museum kun je een aantal artefacten terugvinden, waaronder het skelet van een pestslachtoffer. Na zo’n tour had ik ook voldoende context om het museum door te wandelen, anders ga je het misschien maar niets vinden.
Zoek je dus eens iets unieks in Londen met veel geschiedenis en wil je meteen bijdragen aan een goed doel is dit the place to be. Dichtstbijzijnd metrostation: Barbican of Farringdon.
Barbican Conservatory
Als je daar dan toch bent kan je even de architectuur van The Barbican gaan bekijken. En wat ik dus niet wist is dat er ook een tropische serre huist in het cultureel centrum. Een bezoek aan The Barbican conservatory kan je op bepaalde dagen (vrijdag – zaterdag – zondag meestal) gratis boeken. Je moet wel op voorhand reserveren en ook dit ‘verkoopt’ snel uit. Wij deden het ’s avonds omdat het me ook wel leuk leek om het in het donker te doen.
De tropische serre is niet megagroot, maar er staan dus heel wat planten bij elkaar (1.500 verschillende soorten), er zwemmen koi vissen in het water en er zijn veel verborgen hoekjes. Je vindt er ook een bar en ’s avonds zaten er veel mensen lekker te chillen (het is er warm binnen, wat in de winter in Londen mooi meegenomen is).
Overdag kan je meer van de planten zien bij daglicht, maar ’s avonds vond ik het vooral heel sfeervol.
Niet iets om uren in rond te lopen, maar wel fijn. Twee activiteiten waarbij je aan de foto’s niet misschien meteen zou denken ‘Hey, dit is Londen’, maar het toont weeral de diversiteit van Londen als bestemming :). Ik ben redelijk zeker dat ik nog terugkeer naar The Charterhouse of even ga chillen in de tropische serre.
Honger gekregen na je bezoek? Alle Londen food tips vind je in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.
Ken jij nog een plekje in Londen dat ik zeker niet mag overslaan bij een volgend bezoek?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het stond in de sterren geschreven dat maart een betere maand zou worden dan februari en dat was het ook. De eerste week van maart gingen we op roadtrip naar Andalusië in het zuiden van Spanje.
Links: natuurpark El Torcal De Antequera in de mist. Rechts: Cordoba <3.
We vlogen op Malaga en aangezien we die stad vorig jaar al bezochten reden we meteen door naar Cordoba waar we vier nachten sliepen en de omgeving ook bezochten. Nadien trokken we meer naar de bergen om de pueblos blancos (witte dorpen) te bezoeken. We sliepen drie nachten in Ronda en bezochten o.a. Olvera, Algodonales en Zahara de la Sierra. Ik moet onze itinerary nog eens uitschrijven.
In en rond Cordoba
We gingen naar daar voor wat zon, tapas, cultuur en rust. We kregen niet alles: na een paar dagen van 18 graden met wat zon in Cordoba, gingen we naar regen en op een bepaald moment maar 4 graden in Ronda. Ach ja. De wegen in de bergen waren nog wat aangetast door de winterstormen die er hevig tekeer zijn gegaan. Eén keer stopte de weg gewoon omdat de rivier uit zijn oevers was gebarsten. Dus het was soms ook wat improviseren :p.
Nog meer in en rond Cordoba.
Rust is wel gelukt. Mijn hoofd en lijf waren heel moe, maar op vakantie komt het tot stilstand en dan merk ik dat mijn lijf dat stappen en klimmen wel best aan kan. Het is ook fijn om nu de foto’s even in te duiken, want ergens lijkt de vakantie ook alweer lang geleden ofzo.
Ronda is zo overweldigend prachtig, maar je hebt het wel in één dag gezien. Rechts: Zahara De La Sierra in de regen.
De week na de vakantie op het werk was wel enorm heftig. Ik moest terug wennen en het lukte niet echt. Een collega die in mijn hart zit kondigde haar vertrek aan en ik heb voor mezelf moeten beslissen om mijn prioriteiten wat anders te gaan leggen – die gesprekken zijn ondertussen opgestart. Het zal nog wel een traject worden, maar we zijn er dan toch aan begonnen.
Links: Olvera, ook in de regen. Rechts: De puente nuevo in Ronda vaarwel zeggen op onze laatste dag.
In maart waren er enkele geplande dates met vrienden die al even in de agenda stonden en deugd deden. Het laatste weekend was ons weekend met het werk weg. Ik had er wat schrik voor door alles wat er speelt, maar uiteindelijk was het wel een topweekend met een initiatie folkdans in mijn geval, lekker eten, ik ging verkleed als sufragette en er was een goed feestje – al zag ik mijn bed daardoor nogal laat (zeker door de zomeruur wisseling).
De dag nadien was er nog een familiefeest en dus was de afgelopen week er vooral één van recupereren. Maar ik heb er geen spijt van – schrijf ik met de vermoeidheid nog steeds in mijn lijf ^^.
Terug in België en onderweg naar mijn zoveelste klantenmeeting in Brussel. Soms vergeet ik stil te staan bij de schoonheid van ons eigen landje.
En nu is het echt tijd voor LENTE ☀️🌱.
Gelezen
In The Seeker van S.G. Maclean leren we Damian Seeker kennen die voor Oliver Cromwell werkt in Londen en de moord op één van diens rechterhanden onderzoekt. Alles leidt naar de vaste klanten van een koffiehuis. Een vermakelijk begin van deze mysterieserie.
De hofdame van Sisi is het tweede boek van Marie Lacrosse over de fictieve Sophie Von Werdenfelds die na de gebeurtenissen uit het eerste boek hofdame wordt van Sisi en diens geheimen zal moeten bewaren. Ik had wat moeite deze keer met door het boek te komen, terwijl ik het eerste deel echt goed vond. Waarschijnlijk ga ik toch wel eens het derde en laatste boek lezen.
The Amalfi Curse (Vertaald als ‘De schat van Amalfi’) van Sarah Penner is een toffe duale tijdslijnen roman over twee vrouwen aan de prachtige Amalfikust. Ik zat meteen in het boek en genoot van de afwisselende perspectieven van Haven en Mari – al had ik een zware voorkeur voor het historische perspectief van Mari die als zeeheks haar dorp probeert te beschermen. Een tikkeltje fantasy zit er ook in dus. Sarah Penner haar boeken zijn echt goed, dus zeker een aanrader om eens iets van haar te proberen.
Ik doe al eens graag dramatisch, vandaar de titel. Wanneer ik afgelopen maand mijn sociale agenda bekeek zag ik daar twee dates met vrienden staan die daar eigenlijk wel al lang staan en beiden gezelschappen had ik al even niet gezien. Toen ik een andere vriendin stuurde en zij aangaf dat een datum even moeilijk lag, zijn we geland op een datum die drie maand in de toekomst ligt.
Dat deed me denken aan hoe gepland mijn leven eigenlijk is. En als dertiger is dat hoe vriendschappen gaan, maar ook op heel wat andere vlakken in mijn leven lijkt het alsof alles gepland moet worden. Alsof spontaniteit afgestraft wordt. Hieronder een kleine bloemlezing:
Soms wil ik gewoon op een lege dag of avond kunnen beslissen om een vriend(in) te sturen en iets leuks te gaan doen. Een ‘Heb je zin om?’ met overtuiging kunnen sturen omdat het antwoord ‘Ja zeker, vanavond?’ zal bevatten.
Soms wil ik dat elk samenzijn niet eindigt met ‘Zullen we al een volgende date vastleggen?’ omdat we anders weer zes maand verder zijn. Waarop tientallen minuten van ‘Ik kan dan!’ ‘Ik niet!’ volgen.
Soms wil ik eens een avond niet koken, maar geraak ik niet binnen in een restaurant want alles is gereserveerd. En dus beland je in de frituur als 17de in de rij op zaterdagavond.
Soms wil ik naar een museum, maar zijn alle tijdsloten van de expo uitverkocht. Behalve op dinsdagochtend om 9u15.
Soms is het heel erg op voorhand inschrijven om een plekje te hebben in de groepsles en kan ik dat niet van de energie van de dag laten afhangen.
Soms wil ik even nadenken of ik naar een concert of een show wil gaan maar is alles uitverkocht na een kwartier. Buiten de allerduurste plaatsen.
Soms boek je een vakantie en ontdek je daar ter plaatse dat je voor een bepaalde bezienswaardigheid drie maand geleden al tickets had moeten kopen.
Soms wil ik – als ik eindelijk de moed heb gevonden om een afspraak te maken bij die zorgverlener – dat de kalender op de website een datum in de komende week aangeeft en niet pas binnen vier maanden.
Soms wil ik meer zijn dan dat tijdslot dat ik heb geboekt bij iets of iemand.
Ik weet dat al dat plannen en al deze processen efficiënt zijn en dat de maatschappij nu eenmaal zo draait. Ik weet dat mensen drukke levens hebben en dat ze ook hun eigen rust proberen bewaren. Ik weet dat het voor veel bedrijven makkelijker is om met reservaties te werken en dat Corona dat proces versnelt heeft. Ik weet al deze dingen.
En toch zou ik soms willen dat spontaniteit een plekje in ons leven krijgen mag. Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten!
In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.
Pal in het midden van het historische centrum vind je de wijk sé met helemaal bovenop de heuvel de Sé kathedraal en het bisschoppelijk paleis. Via middeleeuwse steegjes wandel je naar boven. Maar wij kwamen er door de Ponte Luis I van de bovenkant over te wandelen.
De Sé kathedraal is één van de oudste gebouwen van de stad. De bouw begon al in de 12de eeuw, maar het is een amalgaam van romaanse, gotische en barokke invloeden. Een ticket kost slechts 3 euro per persoon. Eventueel kan je ook een combiticket kopen met het bisschoppelijk paleis.
Links: bisschoppelijk paleis. Rechts: Sé kathedraal met een deel in de steigers toen wij er waren.
De kerk zelf bevat een enorm barok altaarstuk in bladgoud, maar gelukkig blijven verder de gotische spitsbogen overeind om het geheel toch een soort soberheid te geven.
Naast de kerk krijg je ook toegang tot het gotische klooster dat volledig omgeven is door blauwewitte azulejos. De kloostergangen zijn daardoor een plaatje.
Je kan ook naar het terras, waar nog meer tegels te zien zijn. Ik vond het er echt prachtig. Dus we liepen er echt wel even rond.
Beneden zouden de tegels scènes uitbeelden uit het hooglied (the song of songs) uit de Hebreeuwse bijbel.
Daarnaast mag je ook het chapter house bezoeken en kan je één van de klokkentorens beklimmen waar je wordt getrakteerd op een prachtig uitzicht.
De Sé kathedraal is wat mij betreft een must om te bezoeken en met voorsprong de mooiste kerk van Porto omdat de gotische elementen nog behouden blijven.
Tijd om langs de middeleeuwse straatjes naar beneden te dwalen. Eerst passeer je dan nog de Igreja de São Lourenço, een barokke kerk die we niet bezochten omdat ie nooit open was als we er passeerden :D.
De straatjes zijn kleurrijk en waren fel versierd (misschien omdat we het Sao Joao feest naderden, misschien is het altijd zo?).
Een paar dagen later keerden we terug naar dit deel van de stad omdat we nog wat tijd over hadden op maandag en in de reisgids werd nog een kerk vermeld die wel open zou zijn (want op maandag is er veel gesloten in Porto, zo blijkt). De Igreja de Santa Clara ligt helemaal bovenaan in Sé, verscholen achter de kathedraal en de oude stadsomwalling.
Hierboven op de foto zie je de sobere ingang van Santa Clara, een entree kost 4 euro per persoon. De kerk is een specialleke. In de 15de eeuw was de kerk onderdeel van het nonnenklooster dat er werd gesticht. Dat klooster heeft bestaan tot in 1900 toen de laatste non stierf. In 1996 werd het nog uitgeroepen tot UNESCO werelderfgoed, maar stilaan raakte de kerk in verval. In 2016 zijn ze dan begonnen aan de restauratie en pas sinds 2021 is de kerk terug open voor publiek.
Speciaal hé? De kerk is tot de nok gevuld met gesneden houtwerk waar bladgoud is op toegepast. Het ambachtswerk is precies en getuigd van vakmanschap. In de kerk zie je foto’s van voor de restauratie en ik moet zeggen dat ze geweldig werk hebben geleverd.
Mooi is dit moeilijk te noemen, maar ik kon uren staren naar de duizenden details en de authentieke gigantische deuren. Hier is zoveel werk ingekropen. Dat goud had misschien niet gemoeten, maar het is nu eenmaal typisch de barok van het zuiden.
Ben jij een barokfan of hou je eerder van gotiek?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik deelde al twee keer wat kiekjes en lessen van analoge fotografie met een wegwerpcamera (hier en hier). In 2025 schakelde ik over naar een Kodak wegwerpcamera met ongeveer 40 foto’s, dus hij ging mee op meerdere vakanties. En vandaag deel ik het resultaat.
De ene keer heb ik die camera heel vaak vast, een andere keer vergeet ik er een foto mee te nemen. Het is een enorm voordeel dat het een lichtgewicht is zonder moeilijke instellingen. Een echte analoge camera meesleuren is dus nog niet aan mij besteed.
Ik merkte weinig verschil met de Kodak camera t.o.v. die van Agfa, behalve dan dat deze breder lijkt te trekken. Allez, ofwel heb ik heel slecht getrokken met deze camera, ofwel staan er vaker onbedoelde elementen op de foto door een foute inschatting – ik denk dat laatste :). Ik heb ook voor het eerst lichtplekken op mijn foto’s. Geen idee of dat toevallig is, of dat dit door het merk komt. Mijn volgende camera is ook een Kodak en ging al mee naar Spanje dus dat zien we binnen enkele maanden wel weer.
Het object dat je wil trekken in het midden plaatsen, weten dat de voorgrond scherper is dan de achtergrond, opletten met te fel of te weinig licht zijn nog steeds het belangrijkste om tot mooie kiekjes te komen.
Ik heb nu wel door dat ik het het mooiste vind om sfeerfoto’s te maken met veel mensen op. Daar komt het analoge effect het best tot zijn recht ofzo. Hierbij enkele voorbeelden:
Links: een plein in El Born, Barcelona oktober 2025. Rechts: Brick Lane, Londen november 2025 (mijn absolute favoriet van dit rolletje!)
Links: kioskterras in Lissabon, september 2025 (lichtjes overbelicht). Rechts: strand van Barcelona, een gok toen ik de foto nam maar heel sfeervol vind ik.
Twee foto’s genomen in Barcelona op een zonovergoten dag.
Lissabon, met de botanische tuin en het MAAT.
Links: een uitzichtspunt in Lissabon. Rechts: The Tower Of Londen, hier heb ik onbedoeld wat mensen mee, maar ik vind het wel echt een mooie foto.
Links: Westminster Abbey’s kloostergangen in Londen. Rechts: een pub met Invader in Londen en iets ongedefinieerd zwart in de lucht (een vogel? een vlek?). Ik hou wel van de sfeer van deze twee foto’s, heel erg Londen dit <3.
Links: Lloyds building in Londen en Sky Garden op de achtergrond. Ik was zelf teleurgesteld door de foto, maar het lief vindt de lijnen en donker-licht contrast geweldig. Rechts: ook in Londen, grappig hoe hier de neonverlichting zoveel aandacht opeist net als het detail van de druppels op de auto.
Links: in de botanische tuin in Lissabon (ik heb te weinig foto’s van mezelf laten nemen op deze camerarol). Rechts: bell tower van de Mezquita in Cordoba.
Links: puente romano, Cordoba. Rechts: barokke torens in Ecija (Andalusië) en een roze lichtvlek in de foto.
Wat ik vooral geleerd heb is dat zo’n camera niet goed is in uitzichtpunten. Ik heb de neiging om die vast te leggen op camera, maar de focus zit vaak niet goed.
Mijn plan is dus om wat meer te focussen op het vastleggen van dagdagelijkse dingen met wat mensen op om een sfeer te proberen grijpen en wat minder typische toeristenfoto’s te maken.
Ach ja, oefening baart kunst en het is een leuke extra hobby op vakantie!
In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.
Op onze derde dag waren we toegekomen aan het centro storico en zoals je de vorige keer kon lezen bezochten we al een mooi klooster en een bijzondere schedel in een kerk. Na de lunch trokken we verder op pad.
Terug door de smalle sfeervolle straten van Napels met een korte stop bij de Banksy mural ‘Madonna con la pistola’, een werk dat verwijst naar de mengeling van Napels’ criminaliteit en vroomheid.
En die vroomheid laat zich stevig blijken in het aantal kerken, Napels wordt ook wel de stad van de 500 koepels genoemd. Op elke straathoek vind je er eentje. Wij besloten de duomo (kathedraal) te vereren met een bezoek.
Achter de redelijk sobere neogotische gevel schuilt de belangrijkste kerk van de stad, opgericht voor de beschermheilige San Gennaro. Hij zou er begraven liggen en zijn bloed wordt er nog bewaard. Je kan de kerk gratis bezoeken, maar wil je toegang tot de plek waar ze het bloed bewaren dan betaal je een klein extra bedrag.
Het interieur van de kerk is vaak herbouwd door meerdere aardbevingen en bombardementen tijdens WOII. Het is vandaag een barokke kerk met een heel dramatisch altaarstuk waaronder de heilige San Gennaro, een bisschop die ergens in de jaren 300 door de Romeinen werd vermoord, begraven ligt.
Als ik Duomo hoor denk ik meteen aan een groot gebouw dat veel plek inneemt (zie ook Firenze). De kathedraal van Napels is wel degelijk groot, maar door alle huizen die er zijn rond gebouwd valt dat zo niet op. Het interieur is eigenlijk best sober, maar tegelijk heeft het ook wel iets. Ik vond de lichtinval vanaf het altaarstuk naar het middenschip heel speciaal en dat heb ik hierboven proberen vangen met de camera.
Volgende stop: Pio Monte della Misericordia. Dat is een kerk die hoort bij een barok paleis uit de 17de eeuw. Opgericht met de missie om iets terug te geven aan de zieken en armen in de maatschappij. In de kerk hangt een meesterwerk van Caravaggio, naast zes andere schilderijen. Het werk van Caravaggio heeft de toepasselijke naam ‘The seven acts of mercy’.
Een toegangsticket kost 10 euro per persoon en geldt zowel voor de kerk als het museum in het paleis. Je komt wel meteen binnen in de kerk. Het is geen grote ruimte maar de opbouw is in een soort van achthoek. In elke zijkapel hangt een schilderij. Naast Caravaggio prijken werken van Luca Giordano, Carlo Sellitto en Fabrizio Santafede aan de muren (ik kende ook alleen die eerste hoor).
Caravaggio (foto links) kreeg in 1607 400 dukaten om het werk te maken en speelt heel duidelijk met zijn typisch licht-donker contrasten. De moeder van de genade verschijnt omringd door twee engelen boven een groep figuren die allerlei ondeugden moeten voorstellen. Op zijn Caravaggio’s zijn de figuren niet mooi, maar heel echt en rauw uitgebeeld.
Het is dus zeker een meesterwerk, maar ik vond de andere kapellen ook de moeite. Daar vond ik ook meerdere moderne werken van onze Jan Fabre rond het thema genade.
Links: Jan Fabre. Rechts: museum.
Het museum zit zoals verwacht in een aantal mooie barokke ruimtes, maar bevat vooral schilderijen van onbekendere schilders. Er zijn ook veel kunstobjecten en zelfs een kleine zaal met moderne werken.
We wandelden er dus even rond op ons gemak. Veel mensen doen enkel de kerk, dat vond ik ook maar zonde. Heb je interesse in kunst en/of Caravaggio dan is Pio Monte della Misericordia zeker de moeite. De toegangsprijs gaat vandaag nog steeds naar een goed doel trouwens.
Je zou zeggen dat we ondertussen genoeg kerken hadden gezien. Maar de San Lorenzo Maggiore beloofde iets moois: een blik onder de grond én een stukje klooster. Een bezoekje kost 9 euro per persoon.
Je komt meteen binnen in de patio van het klooster en van daaruit kan je de kerk binnen gaan. Het gaat om een gotische kerk met barokke elementen. Daarnaast kan je een aantal prachtig gedecoreerde zalen met fresco’s op het plafond bekijken. Er was alleen net een privéfeest.
Maar nog straffer is het feit dat deze kerk pal in het centrum van de oude Romeinse stad staat. Onder het huidige niveau van Napels gaat namelijk nog een hele stad schuil met Griekse en Romeinse overblijfselen – Neapolis. En onder de San Lorenzo Maggiore is het marktgebouw (macellum) teruggevonden. En die overblijfselen kan je vandaag bekijken.
De vroegste overblijfselen zijn uit de 5de of 4de eeuw V.C., uit de Griekse tijd toen het dienst deed als agora. Nadien werd het een Romeinse markt. In de 5de eeuw N.C. is het geheel overstroomd en weggezakt in de modder. Nadien werd er dan voor het eerst een kerk over gebouwd.
Links: een gang in het marktgebouw. Rechts: nog een origineel stuk van Romeinse mozaiekvloer.
Je kan de opgravingen ook bezoeken met een begeleide tour, daar hadden we zo laat op de namiddag geen zin meer in. Maar ik raad het toch wel aan om wat meer context te krijgen. Er staan namelijk nergens bordjes dus daardoor liepen we soms wat verdwaald rond.
Deze plek neemt je dus letterlijk mee doorheen de eeuwen. Fijn om te bezoeken en je kan er zeker rust vinden als je de drukke steegjes van het centrum even beu bent.
Genoeg kerken gezien nu? Ja! Wij ploften neer op het terras van Bar La Nova Central, op een plein met – jawel – een kerk, die we niet hebben bezocht ;). En zo kwam er een einde aan onze derde dag in Napels, en konden we het toeristisch centrum laten voor wat het is.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Oké sinds dit jaar is het officieel: februari is echt mijn maand niet. Het is ieder jaar opnieuw me erdoor sleuren, inclusief ziektekiemen, en dat was ook dit jaar weer niet anders. Het zomermeisje in mij heeft het zo gehad met deze winter. Maar dit wordt verder geen klaagpost hoor :D.
Ik maakte deze maand weinig foto’s. Enerzijds omdat er ook echt weinig sociaal/leuks gebeurde. Anderzijds omdat ik een kleine week in bed lag met een keelontsteking. Weer ziek, hoor ik je denken. Ik heb het gecheckt bij de huisarts en die zei dat ik nog niet moest panikeren. Er gaan veel virussen rond en waarschijnlijk was het brute pech dat ik er zo snel weer eentje opliep. Kleine troost.
Links: roosjes. Rechts: weer mezze in de Roots in Leuven.
We aten pannenkoeken op het werk, ik ging iets eten met een vriend en lunchen met collega’s. Tot zover de sociale uitjes. Ik kreeg rozen voor Valentijn van het lief, waarschijnlijk omdat ik toen al dagen zielig ziek in de zetel lag 😅.
Het hoogtepunt was het concert van Florence + The Machine in het Sportpaleis – ik blijf het zo noemen. Het was de derde keer dat ik haar aan het werk zag en het was echt de beste keer (al was het ondertussen echt wel enkele jaren geleden). Het was heel witchy (de recensie sprak nadien over een sekte en exorcisme, maar dat is misschien wat extreem verwoord ^^). Ze had liedjes van haar verschillende albums geselecteerd die goed bij elkaar pasten, wat voor een mooi concept zorgde en vocaal is ze gewoon enorm sterk.
Ik had eigenlijk daarnaast vooral ook tickets gekocht omdat Paris Paloma het voorprogramma deed – zij schrijft liedjes schrijft over mythologische thema’s, vaak met sterke feministische boodschappen. En ik zou haar heel graag nog eens zien in een kleinere zaal. Enfin, kei leuke avond. Wel laat in bed en dat op een maandagavond, maar ik heb het overleefd.
Verder had ik dus bewust onze vakantie wat later geboekt in de eerste week van maart omdat ik vaak halverwege februari ziek wordt en amai, dat was dus een goede beslissing. Tegen dat je dit leest zou ik in Spanje moeten zitten voor een deugddoende vakantie. Ik kijk er enorm naar uit want de afgelopen weken op het werk waren echt pittig. Ik heb nood aan iets dat de sleur van werken – slapen – werken en in de zetel hangen doorbreekt.
Gelezen
Love, sex and Frankenstein van Caroline Lea vertelt het verhaal van de zomer waarin Mary Shelley haar boek Frankenstein schreef. Ik hield van Lea’s debuutroman ‘The glass woman’ maar had een beetje moeite met in dit verhaal te komen. Toch ben ik enorm blij dat ik eindelijk eens heb kennis gemaakt met Mary Shelley’s verhaal.
The king’s jewel van Elizabeth Chadwick kocht ik per ongeluk dubbel afgelopen zomer, dus ik moest het nu wel eens lezen. Het verhaal gaat over Nesta, een prinses uit Wales wiens vader verliest tegen de Engelsen en daardoor wordt ze concubine van de latere Henry I die haar op zijn beurt weer weggeeft als bruid aan Gerald Of Windsor. Ik kende Nesta haar verhaal niet, maar vond het echt fascinerend en goed geschreven. Heel graag gelezen.
The three witches is de nieuwste van Elena Collins die altijd vermakelijke verhalen schrijft met twee tijdslijnen die met elkaar verbonden zijn doorheen de tijd en vaak met een paranormaal tintje. Het thema deze keer zijn de drie heksen van Macbeth dus we gaan naar de 11de eeuw en naar Schotland. En naar Bristol waar Ruthie wordt gecast als heks in een documentaire over Macbeth. Vermakelijk, maar niet haar beste boek vond ik.
Op naar maart! Naar wat meer lente, vakantie en al wat meer sociale plannen, hoera!
In november 2023 kreeg het lief een tripje naar Rome cadeau van het werk (voor zijn 10de werkverjaardag), als collega en lief had ik zelf de trip in elkaar mogen steken. En man, wat was ik vergeten hoe een geweldige stad Rome was! Ja, het is er altijd druk, ook in november, maar je kan heel snel weer de hoek om een rustig straatje inwandelen waar je alleen bent. Ook dat is Rome.
Onze laatste dag in de Italiaanse hoofdstad stond helemaal in het teken van de oude Romeinen. Het Colosseum deed ik 10 jaar eerder en ik herinner mij er eigenlijk weinig van, maar het lief wilde er natuurlijk graag binnen en dus besloot ik het een tweede kans te geven.
Eerste stop: een foto met het Colosseum vanop de Via Nicola Salvi. Die straat ligt wat hoger en geeft een goede foto-opportuniteit.
Ondertussen moet je je bezoek aan het meest bezochte gebouw van de stad op voorhand reserveren. En met op voorhand bedoel ik: weken op voorhand via de website (en enkel via de officiële website!). Heel wat organisaties kopen namelijk tickets op om ze nadien duurder te verkopen en het is echt snel volzet allemaal. Pas dus goed op voor scams en plan dit tijdig.
Je kan kiezen voor een ticket waarmee je ook toegang krijgt tot Forum Romanum en de Palatijn. Het tijdsslot dat je kiest geldt voor het Colosseum, de andere twee dingen kan je binnen wanneer je wil. Tickets kosten 18 euro per persoon. Op het gekozen tijdsslot kan je dan meteen binnen, dat ging heel vlot bij ons.
Eerst kom je binnen het in Colosseum en ga je met een trap naar een ‘museum’ met heel wat informatieborden over de geschiedenis, de werking, gevonden archeologische voorwerpen… Het Colosseum bezoeken doe je niet alleen, dus het is er altijd wel wat druk en je moet geduld hebben als je de panelen wil lezen. Ik denk dat ik dit de vorige keer oversloeg aangezien ik me het museumstuk niet meer herinner. Nu gaf de info me wel de nodige achtergrond om het geheel te appreciëren.
Want het is er natuurlijk gigantisch. En in het echt was het gebouw nog hoger en overdekt met een zeil. Het colosseum staat er sinds de Flavische dynastie en is gebouwd bovenop de resten van het paleis van Nero. Interessant vond ik ook om te lezen over de plek na de Romeinen: het is een begraafplaats geweest, er heeft een kapel gestaan waardoor het gebruikt werd voor religieuze doeleinden, het is daarna heel lang een verloederde plek geweest waar afval werd gedumpt en waar je niet wou zijn…
Het hypogeum is een stelsel van ondergrondse tunnels. Doordat de houten vloer er niet meer ligt, zie je deze van boven af ook goed. Met een apart ticket mag je daartussen wandelen, maar ook met een gewoon ticket krijg je wel voldoende zicht op die gangen vind ik.
Er werden ook ooit zeeslagen nagespeeld en daarvoor hebben ze delen van het Colosseum onder water gezet. Er stierven belachelijk veel mensen in de gladiatorengevechten, maar nog veel meer dieren vonden er de dood.
Na een dik uur ben je rond. Wij wandelden langs de uitgang de Via de San Gregorio omhoog om zo de Palatijn binnen te gaan. Dit is de meest rustige ingang van het complex.
De Palatijn was de heuvel waar vroeger de rijke Romeinen, denk consuls, senatoren en keizers, hun villa’s stonden. Hoog boven de vuiligheid van het plebs en met zicht op het Circus Maximus.
Het domein van het Forum Romanum en de Palatijn is immens, je kan nooit alles in detail zien. Al trek je er een hele dag voor uit. Breng sowieso eigen water en iets van een snack mee, want je kan er niets kopen.
Via de Therme di Massenzio op de foto hierboven wandelden we langs het stadium van Domitianus. Dit was een pure renbaan om te oefenen, het werd nooit gebruikt voor echte wedstrijden.
Hoogtepunt daarnaast was voor mij het paleis van Keizer Augustus waarin ze ondertussen een patio met echte fontein (Fontana delle pelte) hebben ‘gerestaureerd’.
Je vindt op verschillende plekken nog echte stukken kleurrijke vloer en je kan ook nog in bepaalde gebouwen binnen. Belangrijk om weten is dat alles wat je ziet een samenraapsel van eeuwen is. Niet al deze gebouwen stonden gelijktijdig recht. Zo zie je op onderstaande foto het casina Farnese nog rechtstaan, maar dat dateert uit de 15de eeuw en is dus helemaal niet Romeins.
Op het Forum zie je nog veel resten van Katholieke kerken, ook deze zijn later op de resten van het Oude Rome gebouwd. Je kan daardoor wel zien hoe diep je wandelt want je zal merken dat die kerken een pak hoger liggen, dus het vloerniveau was helemaal anders.
Van bovenop de Palatijn kan je door het park/de tuinen wandelen en van daaruit heb je een prachtig uitzicht op het Forum Romanum.
Wij wandelden helemaal langs de andere kant naar beneden voor een mooi uitzichtspunt op het Colosseum aan de ruïnes van de tempel van Venus.
Het Forum vind ik zelf altijd wat moeilijker. Je vindt er nog heel wat resten van tempels, de senaat, kerken… Maar het is meer een hoop stenen. Het kan daarom wel de moeite lonen om een gids onder de arm te nemen, zoals verschillende toeristen deden aangezien je dan veel meer context krijgt.
Links: een Christelijke kerk met zuilen uit een latere periode. Hier zie je duidelijk dat ze toen bovenop het oude Rome bouwden.
Ook zijn er nog verschillende gebouwen waarin een museum huist met meer uitleg. Je bent snel een hele dag zoet hier. Maar wij moesten een vliegtuig halen. Dus gingen we nog even lunchen in onze favoriete wijk Monti. We kwamen uit bij Taverna Romana waar we tussen de locals nog een pasta naar binnen werkten. En zo kwam er een eind aan mijn tweede trip naar Rome.
Het Colosseum en het Forum/Palatijn is een must voor wie Rome een eerste keer aandoet. Ik sla het voor een volgende keer wel eens over denk ik, aangezien er nog zo veel te zien is in de stad.
Ik gooide misschien geen muntje in de Trevifontein, maar ik weet wel zeker dat ik nog terugkeer naar de Italiaanse grootstad :). Heb jij een tip voor mij voor de volgende keer?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik denk dat vaste lezers wel doorhebben dat ik op zoek ben naar manieren om te vertragen. Dat het me allemaal wat te snel ging. Dat mijn hoofd en lijf snakken naar meer echte rust.
Ik begon halverwege januari met een 30-day-yoga-challenge. Een begin hoeft niet perfect te zijn. Dus halverwege de maand was prima. En ik zocht bewust een challenge met korte practices van een kwartier tot 20 minuten. Stress management noemde ik het. Want ik koos een cursus voor beginners, ook al ken ik al heel wat yoga-oefeningen uit mijn hoofd. Gewoon even inchecken bij mijn lijf. Bewegen zonder meer en niet te lang.
Les 1 en 2 gebeurden binnen een termijn van drie dagen, in een weekend weliswaar. Nadien kwam de week met werken, danslessen, een drukker weekend en kine-oefeningen die elke dag ook moesten gebeuren. Op diezelfde yogamat. En dus bleef die challenge achterwege.
Vandaag deed ik de derde les (ik schrijf dit op 8 februari). Laat in de namiddag want ik heb mezelf er een hele dag op moeten voorbereiden om te herbeginnen. Wat is dat met herbeginnen? Wat maakt het zoveel moeilijker dan gewoon beginnen? Die drie letters ‘HER’?
Ik had een dag met een bol stress in mijn buik en tegelijk wat vrije tijd en dus weet mijn hoofd dat zo’n yogales kan helpen. Ik begon er weer aan en uiteraard was het allemaal veel makkelijker dan ik dacht. Deed ik mijn plank even lang als de juf op de video? Neen. Deed ik de pushup? Ook niet. Maar ik deed wel de les.
Ga ik morgen opnieuw een les doen? Waarschijnlijk niet, want maandagen zijn moeilijk. Maar daar gaat het niet om. Misschien haal ik de eindstreep nooit, of vink ik de 30ste les pas af in december. Het maakt niet uit.
Ik probeer te vertragen en ik probeer mezelf dingen aan te leren die me daar bij kunnen helpen. En dan zijn er veel meer voorbeelden dan die yoga. Toch weer een stukje leggen van mijn puzzel, even kleuren, bloggen, enkele pagina’s in mijn boek, voor me uitstaren tussen twee meetings op het werk, mijn gsm toch niet oppakken…
En dat allemaal met vallen en opstaan. En herbeginnen. Want als we dat herbeginnen onszelf niet toestaan, dan gebeurt er niets. En dat is nog veel erger.
In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.
Of je er nu voor langer verblijft of slechts één dag de stad verkent, dé toeristische blikvanger is het drieluik Teatro Romano, Alcabaza en Gibralfaro – die laatste spot je van overal in de stad. Het gaat om overblijfselen die doen denken aan de volkeren die hier vroeger leefden, de Romeinen en de Moren. Je bent snel een dikke halve dag zoet met een bezoek waarmee je doorheen de geschiedenis dwaalt.
Teatro Romano
Het Romeins theater vind je aan de voet van de heuvel en ligt aan het plein van de Alcazabilla straat. Alle wegen van het compacte historische centrum komen er uiteindelijk uit dus het is moeilijk te missen.
Het theater is gratis te bezoeken. Je komt binnen via een klein bezoekerscentrum dat het theater tot leven wekt zoals het moet geweest zijn toen. Je kan nadien ook zelf tot aan het theater wandelen en via een andere ingang kan je bovenaan het theater gaan zitten. Het theater is gebruikt tussen de 1ste en 3de eeuw – tijdens de hoogbloei van het Romeinse Rijk dus.
Ik vond het wel uniek om zo’n Romeins theater in het midden van een stad nog zo goed bewaard terug te vinden. Dat komt vooral omdat het pas in de jaren 1960 is ontdekt, aangezien het onder de grond verborgen zat.
Naast de ingang van het theater loopt ook een trap naar een uitzichtpunt (Pasarela-mirador de la Alcazaba op Google Maps) dat we pas enkele dagen later ontdekten, met zicht op de stad en het theater.
Alcabaza
Het Alcabaza – uitgesproken als altjabaaza en het komt van al-qasbah – betekent versterkte citadel/versterkte burcht in het Arabisch. Doorheen Andalusië vind je meerdere Alcabaza’s – ook in het Alhambra van Granada bijvoorbeeld. Ze zijn typisch voor het kalifaat Al-Andalus, het deel van Spanje dat het langst onder Moorse heerschappij bleef in de middeleeuwen. Het Alcabaza van Malaga is het best bewaarde van allemaal.
Je kan het Alcabaza apart bezoeken, of samen met het hogergelegen Gibralfaro. Dat deden wij en een combiticket kostte 5,50 euro per persoon. We waren er bij openingstijd en dat is aangeraden want het kan er wel druk worden.
Er staan niet echt veel bordjes, je kan wel een soort van audiogids afspelen op je gsm – maar ik moet eens leren oortjes mee te nemen. Dus we dwaalden vooral langs de vele versterkte muren.
Zeer typisch aan de moorse bouwstijl in Andalusië zijn de hoefijzervormige deuropeningen. Daarnaast is er ook een innovatief systeem van irrigatie om water in alle delen van de burcht – dat ook dienst deed als paleis – te krijgen. Je ziet de stroompjes water de berg aflopen.
Je kan bovenop verschillende wachttorens en wordt getrakteerd op een mooi uitzicht over Malaga. Binnen krijg je het gevoel in een ministad rond te lopen. Alles is nog mooi bewaard gebleven. Wat ik niet had verwacht is dat er echt nog stukken ‘binnen’ rechtstaan en dat je ook echt nog de patio’s van de paleizen kan bezoeken inclusief waterpartijen.
Veel kleiner allemaal dan in het Alhambra dat we later zouden bezoeken, maar het was een goede eerste kennismaking.
In de beperkte binnenruimtes kan je het uniek houtsnijwerk en stucwerk bewonderen in geometrische en natuurpatronen (de Moren hadden geen figuratieve voorstellingen aangezien de Islam afbeeldingen verbood).
De zon scheen ondertussen volop en het volk stroomde wat meer toe. Er is ook een bar voor wie iets wil drinken. Je moet terug naar beneden om het Alcabaza weer uit te raken. En dan kan je via een pad omhoog klimmen naar het Gibralfaro.
Gibralfaro
Je moet dus eerst even klimmen naar de ingang van het Gibralfaro. Halverwege is er een uitzichtpunt op de baai en de stierenarena waar vaak een straatmuzikant staat te spelen.
Het Gibralfaro is een moors kasteel dat later werd bijgebouwd bovenop de heuvel door de moren (14de – 15de eeuw) om het Alcabaza te verdedigen. Het betekent ‘vuurtoren-rots’, er heeft dus waarschijnlijk een lichtbaken gestaan om schepen naar de haven te leiden. Binnen stond vroeger o.a. een moskee, bakkersovens, uitkijktorens en een kruitmagazijn. De moskee is afgebroken bij de katholieke herovering na 1492.
Vandaag staan enkel de muren nog recht en kan je in het voormalige kruitmagazijn een minimuseum bezoeken over de geschiedenis. Vooral het uitzicht is er fenomenaal en je kan er op een warme dag ook wat verkoeling vinden door al het groen.
We waren er in februari al met een warme dag, dus ik kan me voorstellen dat zo’n bezoek in de zomermaanden pittig moet zijn (dus kom vroeg of later op de dag zou ik zeggen). Er stond ook een hele rij aan de kassa, dus we waren wel blij dat we beneden al een combiticket hadden gekocht.
Ik vond het Alcabaza spectaculairder dan het Gibralfaro – aangezien er niet veel meer overblijft van het kasteel dat er ooit stond. Maar je komt hier voor de views.
Voila, dit drieluik is wat mij betreft een must bij een bezoek aan Malaga. De moorse architectuur intrigeert me en dit is een stukje dat mooi bewaard is gebleven. Gecombineerd met een geweldig uitzicht op de stad, is dit zeker het bezoeken waard.
Meer Malaga komt eraan in een volgende post!
Ben jij er al eens geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
