Close

Wenen #3: Hofburg en omgeving

goannelies1 Comment

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

In de binnenstad leiden veel wegen naar Hofburg, dit paleizencomplex huisvestte de Habsburgers vanaf de 13de eeuw tot aan het eind van WOI. Vandaag is het de officiële residentie van de Oostenrijkse bondskanselier en dat hebben we geweten want die had tijdens onze trip Oekraïens president Zelenski op bezoek en dus moesten we een dag later dan gepland naar Hofburg.

Zicht vanaf de Kohlmarkt

Het is vanuit de Kohlmarkt dat je al in de verte de groene koepel van Hofburg ziet verschijnen. De Kohlmarkt is een chique winkelstraat met winkels als Louis Vuitton die er in een oud stadspaleis huizen. Niet voor onze portemonnee.

Hofburg is eigenlijk een aaneensluiting van gebouwen die het paleizencomplex vormen – ook de Spaanse rijschool en de Nationalbibliotheek kan je er vinden. Aan de andere kant van het complex kom je uit op de ruime Heldenplatz. Wij wilden graag het Sisi museum bezoeken om de keizerlijke vertrekken te kunnen zien. Wij hadden geen tickets op voorhand geboekt, en dat hebben we geweten want we moesten wel even wachten op een vrij tijdslot. Ze zijn ook heel streng: je mag geen minuut vroeger dan je ticket naar binnen.

Een ticket kost 20 euro per persoon. Wij vonden al dat gedoe rond tijdsloten nogal streng en overdreven, tot we binnen stonden… Het museum begint namelijk met een expo rond Sisi, de bekendste koningin natuurlijk die zelf een hekel had aan de strenge etiquette van Hofburg. Maar die expo is opgesteld in mega kleine ruimtes, en je neemt maar best een audiogids aan want er staan nergens bordjes (learnt the hard way ^^). Dus er kan inderdaad niet veel volk tegelijk binnen.

Kleine impressie van het Sisi Museum.

Enfin, zo fijn als ik het Albertina vond, zo moeilijk vond ik het Sisimuseum. Het was er te druk, de ruimtes waren te donker en te klein en de info te veel. Het is wel echt een uitgebreide expo, maar wij liepen er toch maar snel door. Gelukkig wist ik zelf al best veel van Sisi en Franz dus ik vond het een verademing toen we bij de keizerlijke vertrekken gekomen waren. Ook hier is een audiogids nodig.

Helaas zijn er maar een tiental keizerlijke vertrekken meer te bezoeken. Ze zijn wel zoals ik had verwacht: vol pracht en praal, met kristallen lusters, chique meubilair en veel schilderijen aan de muur.

Dus voor we het wisten stonden we weer buiten. Ik moet toegeven dat ik het Sisimuseum niet echt kan aanraden, dan zou ik een volgende keer eerder een uitstap naar Schloss Schönbrünn doen.

Als je alles in detail bekijkt ben je wel degelijk twee uur zoet en het zal voor echte Sisifans of mensen die haar net willen leren kennen wel de moeite zijn. Maar ik voelde me in Hofburg een beetje zoals Sisi zich er gevoeld moet hebben: te druk, te veel prikkels. Helaas.

Volgende stop dan maar: de Osterreichische Nationalbibliothek. Toegang tot de pronkzaal kost 11 euro per persoon. Deze immense bibliotheekzaal, ontworpen door Johann Fischer von Erlach en is gebouwd in 1722. De zaal is 80 meter lang en 20 meter hoog en bevat ongeveer 200.000 boeken.

En als je binnenkomt, valt je mond gewoon echt open. Wauw. Het barokke interieur met weelderig marmer, veel hout en prachtige schilderingen maakt dit tot één van de mooiste bibliotheken. In het midden staat een standbeeld van Keizer Karel VI, de opdrachtgever van de pronkzaal.

Ik wandelde met een groot Belle en het beest gevoel door de bibliotheek.

Maar de bibliotheek heeft ook een wat moeilijk verleden: tijdens WOII namen ze boeken in beslag van Joden, deze werden pas relatief recent teruggegeven. Tijdens ons bezoek was er een expo met foto’s over het moeilijke verleden van Oostenrijk in voor en na de oorlog. Nog steeds een geschiedenis waar de Oostenrijkers duidelijk mee in het reine moeten komen.

Dit is zeker wel een aanrader om te bezoeken.

Ook nog naast Hofburg: het park Burggarten, met een standbeeld van Mozart, een vijver en zicht op het paleis.

In het park staat het Palmenhaus, dit vroegere tropenhuis dat bij Hofburg hoorde is nu een lekker restaurant met mega terras. Prijzig, maar zalig voor een lunch. Wij plofden er graag neer.

Links: Palmenhaus. Rechts: zicht op Hofburg vanuit Burggarten.

Een andere fijne lunchplek is Kolar Beisl, een bruine kroeg waar ze heerlijke versgemaakte pita serveren. Dit restaurant zit verborgen in een gezellig steegje en was echt een fijne lunch.

Links: Judenplatz, rechts: gezellig pleintje voor een kerk (de Maria am Gestade).

Niet ver van Kolar kom je op de Judenplatz, waar vroeger een Joodse synagoge stond. Vandaag vind je hier een sober memorial voor vele joodse slachtoffers tijdens WOII. Het grote betonnen werk toont een bibliotheek met boeken waarvan de kaft niet leesbaar is. Dit verwijst naar de ongekende verhalen van de vele joden die het leven lieten.

We liepen nog langs de ankerklok, een stukje speciale architectuur in hartje Wenen en schuilden tijdens de regen in de Engelstalige boekenwinkel Shakespeare & Company (niet te verwarren met die in Parijs en er is blijkbaar ook geen link). En ook Morawa is een grote boekenwinkel met een Engels aanbod.

Links: Ankeruhr. Rechts: Shakespeare & Company.

Wenen heeft een enorm grote koffiehuizencultuur. In de Ferstel passage vind je Café Central, een koffiehuis in een oud paleis geroemd om zijn prachtige interieur en Sachertorte natuurlijk. En die smaakte!

Café Central

Een andere optie is Café Diglas achter de Stephansdom. Ook daar genoten we van taart en Kaiserschmarrn, een ander typisch Weens dessert (iets met stukken pannenkoek 😅). Opgepast want ze hebben vreemde toiletten: de doorzichtige deur wordt pas niet doorzichtig als je het toilet op slot doet. Bizar.

In en rond Hofburg is er dus wel voldoende te beleven. Je kan ook nog verder gaan naar het Maria-Theresien-Platz met het grote kunstenmuseum en het natuurhistorisch museum, maar daar hadden wij tijdens deze trip geen tijd meer voor.

We aten opnieuw in onze buurt – Margareten – bij Gondola, een hippe Italiaanse zaak.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Zo maar wat

goannelies1 Comment

De laatste weken is het me hier niet echt gelukt om nog eens iets uit te typen. Ik werk wel achter de schermen aan blogjes over mijn voorbije vakanties maar dat voelt als veilig schrijven en heeft minder de functie om mijn gedachten te ordenen. Tussen de maandupdates door is het soms moeilijk om iets neer te pennen. Dus vandaag besloot ik gewoon dit te gaan gneerschrijven en voila, we zijn alweer één alinea verder.

De aanleiding tot deze post was dit stuk van Linda. Ook zij ervaart even een gebrek aan creativiteit, of is het wel creativiteit dat ze mist? Zelfs na The Artist Way succesvol uit te doen. Iets waar ik veel respect voor heb want zoiets zou ik ook wel willen doen, maar gemiddeld geraak ik niet verder dan les 3 in een 30 day yoga challenge dus ja. Wat ze schrijft herken ik heel erg, zeker ook die drang naar nieuwe dingen en niet weten of het helpt. Tegelijk ben ik ook een routinemens dus het mag ook allemaal niet te onbekend worden. Handig.

Hannah heeft het over pocket obsessions. Ik noem het kleine kneuterige interesses of obsessies die niet per se iets bijdragen maar wel gewoon fijn zijn. Royal medieval English history of het obsessief uitzoeken van leuke, niet te populaire, eetadresjes voor een volgende vakantie zijn maar twee voorbeelden. Herkenbaar dus.

Ook nog uit dat artikel: “read books that make you forget to be impressive”. De tijd dat ik nog klassiekers of hypes las omdat ik vond dat ik dat moest lezen ligt allang achter mij en daar heb ik nog geen dag spijt van gehad. Lees. Wat je leest maakt niet uit zolang het je blij maakt.

Monique verwees me door naar dat artikel van Hannah, maar schreef ook 38 levenslessen of adviezen neer. Zo’n posts vind ik altijd leuk om te lezen (ik deelde er ooit toen ik 30 werd en lees ze soms nog terug om mijn eigen wijsheid niet te vergeten). Mijn favorieten uit Monique’s post: ‘Het leven is een aaneenschakeling van dagen dus zoek die lichtpuntjes’. ‘Schrijf meer op!’ en ‘Zo ben ik nou eenmaal’ is geen excuus. ‘Zo heb ik het altijd gedaan’ ook niet.

Drie lessen die niet toevallig als gemeenschappelijke verhaal hebben om meer te genieten, te zijn en mezelf niet in de weg te staan. Soms kan je dus ook veel leren van te bij te houden wat je raakt. En soms kan je er ook een blogpost mee vullen 😉.

Welke inzichten heb jij recent opgedaan?

Oktober

goannelies2 Comments

Oktober was veel dingen, alleen vergeet ik steeds vaker foto’s te nemen van de alledaagse dingen. Als elke herfstmaand zou zijn zoals deze oktober, zou het mijn favoriete seizoen kunnen zijn.

Brussel vanaf rooftop 58.

Tijdens het eerste weekend trok ik naar Brussel om bij te praten met een vriendin. We gingen eten bij Lil’ Bao (vegan Aziatisch), naar het Broodhuis museum op de Grote Markt, naar Rooftop 58 en zaten lang in de zon op een terras. Heerlijke chille dag.

Broodhuis

In juli kreeg ik voor mijn 10 jaar bij mijn werkplek een citytrip Bologna cadeau en nu was het zover! Bologna is een gezellige universiteitsstad, beetje de grootte van Leuven, en het was er een aangename kleine 20 graden. We probeerden een glimp op te vangen van de vele torens, bezochten wat kerken, de universiteit en beklommen de San Luca heuvel onder de langste portico ter wereld.

Vier dagen was meer dan voldoende. Achteraf gezien hadden we misschien beter nog een uitstapje gedaan, nu had ik het gevoel dat we de stad wel wat hebben uitgespeeld. Maar daardoor deden we het wel lekker rustig (20.000 stappen is bij ons rustig ^^). Er was ook een hele fijne expo met Spaanse werken die in 2028 in een nieuw museum in Barcelona onderdak krijgen en ik zag een Artemisia in het lokale kunstmuseum dat verder nogal heel religieus getint was.

Ik kwam niet helemaal tot rust, ook omdat zuivelvrij eten in Bologna een echte uitdaging was. Pizza zonder mozzarella kon makkelijk, maar een pastagerecht vinden zonder ei niet en duidelijke menukaarten al helemaal niet. Ik heb dus niet per se heel lekker gegeten en dat vond ik mentaal wel moeilijk. Ook omdat het deze maand met mijn darmgezondheid sowieso niet geweldig ging. We gaan nog twee pistes verkennen met de diëtist want er ontbreekt nog steeds een puzzelstukje dus hopelijk brengt november wijsheid.

Maar schone stad en goede uitvalsbasis in Italië! En net in het weekend dat het in België veel heeft geregend :D.

Verder was het een sociale maand met veel etentjes en lunchkes, ging ik naar een event van een klant en was er een quizavond op het werk. Verder kabbelde het allemaal wat verder. De eerste crossen zijn weer op tv, mensen beginnen praten over kerstlijstjes en de klok ging een uurtje achteruit. Ik ben nog heel erg aan het wennen aan de seizoenswissel.

Laatavondgezelligheid en een nieuwe boekenlegger uit Bologna van mijn favoriete werk dat ik zag uit de ‘Gaudi e Picasso’ expo.

Binnen een dikke week zit ik alweer in Londen (voor het werk, maar ik blijf uiteraard even plakken) en ik boekte met Leen ook vliegtickets voor onze volgende citytrip naar Athene (eerste trip naar 2027 ligt dus vast). Of tripjes mijn coping mechanisme zijn? Misschien.

Hoe was oktober voor jou?

Lissabon #7: dwars door Belém van het MAAT naar het MAC

goanneliesLeave a comment

In september 2025 ging het lief op conferentie naar Lissabon. Ik vloog aan het einde van de werkweek ook naar daar om er een weekendje aan te breien. In 2018 was ik al eens vijf dagen in Lissabon en deze blogposts zijn zeker nog up-to-date. Maar uiteraard heb ik nu nieuwe favorieten ontdekt die ik graag met jullie deel. We sliepen in het Pestana Rua Augusta, vlak bij het Praça do Comércio. Best prijzig, maar dit was het conferentiehotel en gezien de geweldig fijne ligging besloten we er te blijven.

Praça do Comércio met de Arco da Rua Augusta

Tijdens onze eerste volledige dag scheen de zon volop en besloten we van het Praça do Comércio naar Belém te wandelen. Dat bleek achteraf gezien nogal een lange wandeling met weinig speciaals onderweg dus ik zou de volgende keer minstens de tram nemen tot aan LX Factory, onze eerste stop.

LX Factory bezocht ik ook al de vorige keer en is een fabrieksterrein dat werd geheropwaardeerd. Er schuilt een prachtige boekenwinkel Ler Devantar en wat street art, maar verder vond ik het er wat te toeristisch. Ik sla dit een volgende keer eens over denk ik.

Boulevard langs de haven en LX Factory.

Uiteindelijk kwamen we langs de Ponte 25 de Abril en beklommen we het MAAT gallery gebouw voor een prachtig uitzicht op deze brug. Het MAAT oftewel Museum of Art, Architecture and Technology bestaat uit twee onderdelen: de MAAT gallery, een wit golvend modern gebouw dat me blijft fascineren en MAAT Central, een oude stoomfabriek die nu dienst doet als museum.

We wilden het MAAT graag bezoeken maar MAAT Gallery was net gesloten omdat ze een volgende expo aan het opbouwen waren, helaas! We deden dus enkel MAAT Central voor 12 euro per persoon. In Maat Central vonden we verschillende expo’s moderne kunst én er is ook een permanente opzet over de fabriek.

De kunst was heel hedendaags en dus niet per sé bekend. Ik vond het gebouw super mooi ingericht voor de kunst en vond het ook wel indrukwekkend om in de verschillende fabrieksruimtes te wandelen en te lezen over het gebruik van de ruimtes. De werkomstandigheden in de stoomfabriek moeten ontzettend heftig geweest zijn, het werd er uiteraard zeer warm.

Omdat ons bezoek aan het MAAT wat korter bleek dan eerst gedacht, besloten we ook het moderne kunstenmuseum van Belém aan te doen. We wandelden dus nog wat verder en ploften neer voor lunch op het terras van Este Oeste aan het cultureel centrum waarin ook het MAC, Museum of Contemporary Art, huist.

Alleen al het gebouw vond ik super mooi. Voor 15 euro per persoon gingen we naar binnen.

Beneden waren twee hedendaagse expo’s die super stijlvol waren opgebouwd. Op de andere verdiepingen hangt moderne kunst van o.a. Picasso, Mondriaan, De Chirico…

Het was er ook echt super rustig binnen waardoor ik de tijd nam om alle werken te bekijken. Hier hangt echt veel kwaliteit bij elkaar.

Links: installatie. Rechts: een werk van De Chirico, ik ben grote fan maar je vindt zijn werk niet op zoveel plekken.

Ik ben echt super enthousiast over dit museum, een dag later zouden we nog moderne kunst meepikken in het Gulbenkian (CAM) en dat museum bleek zelfs nog toffer. Buiten Londen, heb ik nog nooit een stad gevonden waar zoveel kwaliteitsvolle moderne kunstmusea zijn.

Mosteiro dos Jéronimos met zijn unieke Portugese Manuelstijl.

Nu we toch in Belém waren wilden we nog even langs de Torre de Belém (die stond helaas helemaal in de steigers, ik had het moeten weten toen het zo rustig was in het park) en het Mosteiro dos Jéronimos (aan die laatste stond een giga rij dus we wandelden enkel de kerk even binnen).

2018 vs. 2025 😅

Met de tram keerden we terug naar het centrum van de stad en nadien genoten we nog van een Aziatisch diner bij Bao Bao, daar waren we ook in Porto al eens geweest, en genoten we van een prachtig uitzicht op de ondergaande zon aan de Santa Justa-Lift. ’s Avonds is het ook altijd fijn vertoeven op de terrasjes aan de ruïne van het Carmoklooster. Lissabon is echt wel een sfeervolle stad.

Et voila, dat was alweer een eerste succesvolle zonovergoten dag in Lissabon. De volgende dag zou de regen zijn intrede doen.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef – ook van mijn vorige keer in Lissabon. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Porto #6: de wijk Vitória

goannelies1 Comment

In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.

Ondertussen hadden we de wijk Bonfim verkend en ook het volledige historische centrum rond de Douro uitgekamd. Maar er is nog meer te beleven in de hoger gelegen wijk Vitória, net naast de Sé buurt. Een wijk die nog volop aan het transformeren is en waar je ook wel wat van het lokale leven kan proeven.

Onze eerste stop van de dag? De torre des Clérigos. Eén van de symbolen van de stad. Een barokke toren verbonden aan een kerk.

Een ticket kost 8 euro per persoon. De kerk mag je gratis bezoeken en vond ik ook echt de moeite. De toren is 76m hoog dus je weet dat er wat trappen zullen volgen, maar er zijn onderweg verdiepingen om te stoppen. Zo krijg je een uitzicht vanop het koor in de kerk en kan je de ruimtes bekijken waar de geestelijken leefden.

Eens boven is het uitzicht wel echt prachtig! De vele rode daken van Porto, met de Sé cathedraal en de Douro in de verte. Ik vond de Torre dos Clérigos één van de leukste dingen die we in Porto hebben gedaan. Maar ik hou dan ook van uitzichttorens :D.

Omdat we nog niet in de boekenwinkel binnen konden, wandelden we eerst tot aan de Miradouro da Vitória. Eén van de mooiste uitzichtpunten van de stad. Hier vind je altijd wel veel volk bij elkaar en vaak is er een straatmuzikant aan het spelen. Je hebt een zicht op de Douro, de Sé wijk en de portohuizen aan de overkant.

Om toch een beetje een beeld te geven van deze wijk die nog in opkomst is. Het uitzichtpunt is een plek tussen de vervallen gebouwen. Het is niet te vergelijken met de hele chique miradouro’s die je misschien kent van Lissabon.

Links: het gebouw naast het uitzichtpunt. Rechts: de straat net om de hoek.

Van hieruit wandelen we naar de Passeio das Virtudes, een fijne wandelweg met uitzicht onder de bomen, waar locals samenkomen.

Het was er nu redelijk kalm aangezien het nog voormiddag was, maar ik kan me helemaal voorstellen dat het hier op hete dagen fijn vertoeven is in de schaduw van de bomen.

Links: uitzicht vanop de Passeio op de jardom des Virtudes. Rechts: Jardim das Virtudes.

Nog wat meer naar beneden vind je de Jardim das Virtudes, de tuin der deugden die in de middeleeuwen al dienst deed als kruidentuin. Het is echt zo’n verborgen hoek in Porto met een prachtig uitzicht en zoveel leuke plekken. Het park ligt langs een heuvel en vormt zo een soort van verticaal labyrint. Echt één van mijn favoriete plekken in de stad.

Het park ligt langs een heuvel en vormt zo een soort van verticaal labyrint. We kwamen wat mensen tegen die hun hond uitlieten of een boek lazen op een bankje. Heerlijk! En het uitzicht op de Douro blijft mooi. Echt één van mijn favoriete plekken in de stad.

Livraria Lello wordt ook wel eens de mooiste boekenwinkel ter wereld genoemd. De reisgids zei dat je best vroeg kwam om er rustig binnen te lopen. Maar dat bleek verouderde info. Eigenlijk hadden we het moeten weten toen we aan de boekenwinkel aankwamen. Er stonden rijen mensen bij bordjes met een bepaald uur op aan te schuiven. En zonder vooraf gereserveerd tijdslot kom je er blijkbaar niet in. Dus boekten wij braaf online een ticket. 8 euro per persoon. Je krijgt dat geld terug als je een boek koopt in de winkel.

Wanneer ons tijdslot naderde gingen we in de rij staan. Stelselmatig mag je naar binnen. En nu ga ik iets doen, dat ik zelden doe. Ik ga een bezienswaardigheid volledig de grond in boren. Livraria Lello is namelijk een prachtig art nouveau pand, met een mooie houten trap, een glas-in-lood plafond en boeken. What’s not to like?

Toerisme en waarschijnlijk vooral media als Instagram en Tiktok hebben de winkel kapot gemaakt. Ze laten er zoveel mensen tegelijk binnen dat je er amper kan bewegen. De hele trap, elke gang, staat vol met mensen, die amper naar de boeken kijken. In een kleinere hoek van de winkel staan een paar nieuwe releases. De rest van de winkel ligt vol merchandise (Harry Potter om één of andere reden?) en hele dure uitgaves van Engelstalige klassieke romans (en het is op die boeken dat je je 8 euro toegangsticket terug krijgt). Dit is geen boekenwinkel meer. De Porto inwoner kan hier geen boek komen kopen.

Na een kleine 10 minuten stond ik ontredderd buiten. De prikkels waren we met te veel. Ik ben een grote boekenliefhebber en architectuurfan, maar dit had niks meer met beiden zaken te maken. Nergens anders in Porto kwamen we zoveel volk tegen, dat zegt genoeg denk ik. Overslaan dit.

Gelukkig was er nog genoeg te doen in deze wijk. We dronken een koffie bij het leuke At Street Coffee. Rond het plein Praca de Gomes Teixeira is daarnaast nog vanalles te doen: je vindt er de universiteit van Porto met het wetenschapsmuseum, de jardim da Cordoaria met belachelijk dikke bomen en heel wat kunstwerken en de Fonte dos Leões.

En op de hoek staat de barokke igreja do Carmo. Een soort van tweelingkerk met de ernaast gelegen Karmelietenkerk. Wij hadden wel nood aan wat rust na de boekenwinkel en voor 5 euro per persoon konden we naar binnen.

Binnen kan je via heel wat smalle trappen de verschillende verdiepingen bezoeken. Beneden kom je binnen de hoogbarokke kerk met rococo-elementen. Tja, het zuiden en barok. Het is een stijl op zichzelf.

Daarnaast bezoek je de kamers van het verborgen huis van de voormalige Karmelietenorde, zoals de Grote Zaal hierboven op de foto. Je kan ook helemaal doorklimmen tot op een stuk van het dak met zicht op het Praca de Gomes Teixeira.

Deze kerk is nog niet zo bekend, je kan er ook niet met zo veel volk tegelijk binnen. Maar ik vond het een leuk bezoek. Hierna was het stilaan wel tijd voor de lunch. Die vonden we aan het leuke Praça de Carlos Alberto bij NOOD, een Aziatische tent.

Links: de zijgevel van de Igreja do Carmo heeft ook blauwwitte tegels. Rechts: Leuk plekje in deze buurt.

Ik vond Vitória eigenlijk echt heel fijn. Je voelde zo wat meer het echte Porto, al zijn de toeristen toch al wel daar om bepaalde ervaringen zoals de boekenwinkel niet langer fijn te maken. Maar dat is wel echt de enige plek waar ik dat gevoel had. (En ja, ik besef dat ik zelf bijdraag aan het probleem als toerist, maar er is echt plaats genoeg in de stad om niet allemaal op dezelfde plek te zijn).

Vanaf Vitoria hadden we nog een hele wandeling te gaan tot aan de tuinen van het kristallen paleis, maar dat is voor de volgende keer.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

September

goannelies1 Comment

September begon nog even echt in vakantiemodus. Ik was nog enkele dagen in het prachtige Schotland en kwam met een vol hart, een redelijk leeg hoofd en veel kilometers in de benen thuis. Ik probeerde de dagen nadien nog voldoende tijd voor mezelf te nemen, al voelde ik de onrust rond terug werken toenemen.

Onze laatste dag in Schotland bracht ons naar Crathes Castle & Aberdeen. Onze volledige reisroute vind je in deze blogpost.

Uiteindelijk gingen we nog naar de Anthony Gormly ‘Geestesgrond’ expo in het KMSKA. Heel modern allemaal, maar ik hou daar wel al eens van. Kunst hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn of je hoeft het ook niet altijd allemaal te snappen. Je kan het ook gewoon beleven. We gingen nadien nog naar het spelletjescafé en zo vinkte ik mijn zomer bucket list bijna helemaal af. En dan was het echt tijd om de vakantie achter ons te laten.

Anthony Gormley, KMSKA

De terugkeer naar werk viel beter mee dan eerst gedacht. Er begon in mijn eerste week terug dan toch onverwacht een nieuwe collega die ervoor zal zorgen dat ik bepaalde projecten eindelijk kan doorgeven. Ik maak dit najaar ook de overgang naar een nieuwe teamsamenstelling en dat allemaal dus om mijn workload wat te gaan verminderen. Groot lichtpuntje!

Anthony Gormley, KMSKA

Helaas was ik wel één van de eersten die covid opliep tijdens de huidige piek (echt waar, die kinderen zaten nog maar 10 dagen op school, wat een virusmonsters zijn dat eigenlijk) dus de week nadien schreef de dokter me de hele week thuis. Ik nam de rust ook echt omdat ik voelde dat ik niet kon blijven aanmodderen en ik was daarop best trots op.

We vierden nog de verjaardag van een vriendin en ik deed het wat rustiger aan in de weekends om helemaal te herstellen van mijn virusje. De danslessen zijn weer begonnen en dus voel ik weer elke spier in mijn lichaam. Er werden nog wat ijsjes gegeten en buiten gelezen in deze fijne nazomer. Dit deel van de herfst vind ik nog helemaal prima.

September was dus niet meteen de maand van veel hoogtes, maar gewoon van even terug in het ritme raken en dat was helemaal prima.

Gelezen

Door vakantie en ziek te zijn werd er niet super veel gelezen deze maand:

  • The Pirate Queen gaat over de Ierse Grace O’Mally die in de 16de eeuw als piratenvrouw heel veel aanzien en macht had. Dit was mijn eerste Ariel Lawhon en ik ben omver geblazen door haar originele insteek en stijl. Dit is dus zeker een aanrader en haar volgende boek ligt al klaar.
  • The queen’s choice gaat over Joanna Van Navarre, tweede vrouw en koningin van Henry IV, een vergeten koning tijdens een turbulente periode. Niet O’ Brien’s beste boek maar zo eentje die nog in mijn kast stond en toch heel snel uit was.

Hoe was september voor jou?

Malaga #4: daguitstap naar het Alhambra in Granada

goannelies2 Comments

In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.

Er zijn zo van die plekken die bucket list materiaal zijn en voor mij was één van die plekken het Alhambra in Granada. Een groep gebouwen, paleizen en tuinen hoog boven de stad resterende uit de moorse tijd en nadien ingenomen door de katholieken na de val van het kalifaat El-Andalus in 1492. Dus toen we naar Malaga gingen en Granada op anderhalf uur te bereiken viel met de trein, werd meteen een plan gesmeed om het Alhambra te bezoeken.

Van Malaga naar Granada

Vanuit het station Malaga Maria Zambrano, niet ver van de wijk Soho, kan je een rechtstreekse trein nemen naar Granada. Je bent 1u30 enkel onderweg en de trein stopt nog 3x in de tussentijd. Je boekt best tickets op voorhand via de website van de vervoersmaatschappij Renfe. Je boekt dan ook een vaste plaats wat wel handig is.

Hou er rekening mee dat je even kort door een securitycontrole moet voor je de trein op kan, dus voorzie wat extra tijd. Ticketprijzen variëren en er zijn niet elk uur treinen dus het is een beetje plannen. Wij gingen heen om 9u25 en terug om 18u29. Op die manier hadden we een dikke namiddag om in Granada te spenderen.

In Granada zelf ligt het station in de universiteitsbuurt. Naar het Alhambra is het nog zo’n dik drie kwartier wandelen. Je kan ook een stuk met de bus doen, maar de klim naar het Alhambra moet je sowieso te voet doen (en is wel even klimmen, maar ik had erger verwacht ofzo).

Tickets voor het Alhambra

Het Alhambra is dé attractie in Andalusië, meer dan terecht, maar daardoor moet je goed op voorhand tickets boeken via de officiële website.

Het is misschien goed om te weten dat je het Alhambra complex gratis binnen kan wandelen, en ook het paleis van Karel V kan je gratis ‘binnen’ (binnen zijn musea, die je apart moet betalen, maar je kan de binnenplaats gratis bezoeken). Er zijn drie betalende onderdelen: Alcabaza (de moorse burcht), de Nasrid paleizen en Generalife (de tuinen). Je kan kiezen om een ticket te nemen voor alle drie of enkel voor de tuinen en het Alcabaza.

Een bezoek voor alle drie kost momenteel 22,27 euro per persoon. Bij aankoop moet je een tijdslot reserveren dat geldt voor de Nasrid paleizen aangezien ze daar maar een beperkt aantal mensen tegelijk binnen laten. Je moet zeker een kwartier op voorhand in de rij gaan staan en ze zijn heel streng. Ben je te laat, dan ben je te laat en kom je er niet meer in. Ik raad dus aan om wat tijd te nemen tussen je aankomstuur en je toegang tot de paleizen.

Onze planning was: eerst het Alcabaza (daar ben je zo’n half uur tot drie kwartier binnen), dan de Nasrid paleizen (ongeveer een klein uur) en dan de tuinen (hier kan je oneindig lang rondlopen :p).

Alcabaza

Wij kwamen aan via de Puerta De La Justicia en kozen er voor om eerst het Alcabaza te bezoeken. Net als in Malaga is het een versterkte moorse burcht. Het is het oudste gedeelte van het Alhambra, daterend sinds de 13de eeuw, opgericht door de eerste vorst van de Nasrid dynastie. Maar er stond waarschijnlijk al veel vroeger ook een soort burcht.

Links: de ingang. Rechts: resten van de huizen en zicht op de Torre de la Vela.

Het Alcabaza heeft een driehoekige lay-out met verschillende wachttorens die het gebied rondom Sierra Nevada overziet. Het uitzicht is daardoor echt fantastisch. Het is echt wel duidelijk dat het een militaire functie had, de muren hebben soms tot wel drie lagen ter bescherming.

Dit Alcabaza is minder bewaard gebleven dan in Malaga. Je ziet nog de resten van de huizen die er binnenin stonden en je kan nog wel de hoogste toren ‘Torre de la Vela‘ op. Verder was het kleiner dan ik dacht. Je krijgt trouwens geen audiogids maar kan via de site naar wat extra info luisteren, maar ik had weer geen oortjes bij dus we deden het zonder.

Het hele Alhambra complex en zeker het Alcabaza heeft een rode gloed doordat de muren tot stand zijn gekomen door een mengsel van aarde en klei vol ijzeroxide wat voor die rode kleur zorgt.

Paleis van Karel V

Het paleis van Karel V, Keizer Karel zoals wij hem kennen, is het buitenbeentje in het complex. Het werd na de herovering gebouwd als prestigeproject van Karel V over andere moorse gebouwen. De bouw startte in 1527 waardoor de stijl renaissance is, wat redelijk uniek is, alleen ging de bouw traag waardoor er nooit echt een vorst heeft gewoond. Het dak kwam er zelfs pas in de 20ste eeuw.

Vandaag huist er het Alhambra museum en het museum der schone kunsten van Granada, hiervoor kan je apart een ticket kopen. De musea zijn niet open op maandag (wij waren er op maandag ;)).

De binnenplaats heeft een unieke ronde vorm met twee verdiepingen aan zuilen – eerst dorisch, dan ionisch. Ik vind zo’n gebouw vol zuilen echt prachtig!

Nasrid paleizen

Nadien was het even aanschuiven voor de Nasrid paleizen op ons tijdslot. Maar het ging allemaal heel vlot. De paleizen zijn verschillende gebouwen bij elkaar. Vandaag zijn er nog drie goed bewaard die je kan bezoeken.

Binnenkomen doe je via de Mexuar, gevolgd door het Palacio de Comares van Yusef I en Palacios de los Leones van Mohammed V.

De Mexuar is een soort van raadzaal die dateert uit de 13de eeuw. Meteen valt het enorme ambachtswerk je op. Typisch voor de moorse architectuur zijn geometrische en natuurkundige vormen en patronen (volgens de Islam mag je geen figuratieve afbeeldingen maken) miniscuul uitgesneden in het stucwerk en houtwerk.

Ook de typische tegeltjes met geometrische patronen in zachte aardetinten en blauw vallen meteen op. Al snel stap je over naar het Palacio de Comares. Met het Patio del Cuarto Dorado en de Cuarto Dorado of gouden kamer ernaast.

Dit zijn de bekende plaatjes van het Alhambra. De Moren hadden ingenieuze technologie om hun tuinen en paleizen van water te voorzien, wat leidt tot prachtige patio’s en waterpartijen.

Maar het is toch vooral de decoratie met het stucwerk en de tegels die mijn mond deed openvallen. Zo prachtig allemaal.

Het hoogtepunt is het Palacios dos Leones, het Leeuwenpaleis genaamd naar de leeuwenfontein die in het midden staat. Dit is iets recenter, uit de 14de eeuw.

Rechts: unieke, figuratieve kunst in één van de zijzalen, waarschijnlijk later toegevoegd door de katholieke koningen (Isabella & Ferdinand) die zichzelf een plek wilden geven in dit prachtige paleis.

Buiten de prachtige patio zijn er ook unieke zijzalen met muqarnas, een honinggraatgewelf, wat een typische vorm is van islamitische architectuur. Echt waanzinnig.

Links: ander soort prachtige koepel. Rechts; één van muqarnas, de foto doet het geen eer aan dus je zal zelf moeten gaan kijken.

Eigenlijk is er te weinig tijd om alles in detail in je op te nemen. Het is er druk en je moet vooruit. Maar wauw, dit was helemaal waarom ik de paleizen wou bezoeken. Je gaat nog buiten langs een kleine tuinpatio. Een bezoek aan deze paleizen duurt ongeveer drie kwartier.

Generalife

Na de paleizen kan je onmiddellijk doorsteken naar Generalife, de tuinen die als buitenverblijf/zomerpaleis dienst deden. Het is even wandelen maar onderweg kom je al heel wat mooie plekken tegen.

Het Patio de la Acequia (Hof van het Waterkanaal) is ongetwijfeld het bekendste plaatje: een lange vijver omgeven door bloemen en paviljoenen.

Je hebt vanaf Generalife een mooi uitzicht op het Alcabaza en de rest van het complex. Ook in de tuinen kan het nog best druk zijn, maar het is de ideale plek om je even neer te zetten na al dat stappen.

In februari hadden we niet een heel warme dag, maar weet dat er ook weinig tot geen schaduw is dus breng zelf water en wat eten mee. Er zijn beperkt winkeltjes die iets verkopen.

Onze kaars was ondertussen wat uit en dus daalden we weer af naar centrum Granada om daar in een tapasbar even bij te komen. In Granada krijg je bij een drankje vaak een gratis tapa. Granada zelf heeft nog meer te bieden, maar wij kwamen niet veel verder dan eens rond de prachtige kathedraal te wandelen alvorens we de trein naar huis moesten nemen.

Was het de moeite waard? Absoluut! Ik zou het zo opnieuw doen en ook Granada zelf leek me een fijne stad om te ontdekken. Je hebt wel wat tijd nodig om het op je gemak te bekijken allemaal, dus het is een volwaarde daguitstap vanuit Malaga of stop op je Andalusische roadtrip. Ik wil er zeker nog wel eens naartoe ooit.

Al lijkt het me wel een uitdaging in het hoogseizoen. Ik had me echt voorbereid op drukte, maar dat viel in februari goed mee. Maar in de zomerhitte is het waarschijnlijk wel een ander verhaal. Goed plannen dus.

Ben jij er al geweest of staat het nog op de bucket list?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Wat met Substack?

goannelies11 Comments

Even terugspoelen naar 2021. Ik zag ergens een artikel over Substack, een soort blogging platform waar je gratis artikels kon posten, die je ook optioneel kan aanbieden achter een betaalmuur met als voordeel dat deze meteen in de mailbox van je subscribers beland. Een soort blog én nieuwsbrief ineen dus.

Ik vond het wel interessant en wou het uittesten. Het was coronatijd en de zoveelste lockdown dus ik had tijd over (haha, waar is de tijd!). Ik besloot een nieuwsbrief op Substack te starten met historische verhalen. Ik schreef een reeks lockdownverhalen over historische personen die lang opgesloten hebben gezeten en nadien nog wat losse posts. Ik kreeg er niet heel veel bereik mee, maar had er plezier in. Ik ben nog steeds trots op elk stuk dat ik daar geschreven heb. Ik vind het mijn sterkste schrijfsels.

Maar het verwaterde. Ik ben in een gemiddelde maand al blij als ik hier af en toe kan posten. En Substack was redelijk dood als platform dus het groeide niet echt.

Fast forward naar anno 2026: Substack is hot. Ook in Nederland en België. Op Substack lees ik leuke content, al zijn typische social media clichés als “Hoe verdien ik hier nu geld mee?” nooit ver weg. De feed met ‘notes’ doet ook heel erg aan Instagram denken. Maar bon, het leeft er. En gewoon bloggen is een beetje aan het doodgaan. Ik mis de interactie hier soms. Het groepje actieve bloggers is wel heel klein geworden.

Dus wagen veel bloggers de oversteek naar Substack. En ik zou dat ook kunnen doen. Mijn posts daar ook posten, of zelfs alleen daar. Maar mijn Substack staat nog helemaal in het teken van die historische verhalen en mijn subscribers (een 50-tal) hebben daar ook voor ingetekend.

En ik zit ook een beetje met het ding dat alles wat ik plaats op Substack niet per se van mij is. Mijn eigen blog hier host ik zelf. Als Substack morgen beslist te stoppen of het platform vol met (onethische) advertenties te zetten (dat zal vermoedelijk niet heel lang duren) of al mijn data te delen met allerlei organisaties… dan is er niets dat ik daaraan kan doen.

We hebben in het verleden ook gezien met bv. Medium, dat ook een tijdje heel hip was om content op te plaatsen, dat die hypes soms van korte duur zijn. Mijn blog blijft wel mijn blog. De controle blijft bij mij. Jullie kunnen mij hier altijd vinden.

Dus ik zit wat tussen twee vuren over wat ik het beste doe. Wil ik verder met historische verhalen? Wil ik een Substack met mijn blog (op een tweede account?)? En is dubbelposten dan niet wat raar?

Dus gooi ik het maar even in de groep. Hebben jullie gelijkaardige twijfels? Zitten jullie op Substack?

Dingen die stom zijn aan leven in 2026

goannelies8 Comments

Vandaag een lijstje van dingen die stom zijn aan leven in 2026. Neem het allemaal niet te serieus ;).

  • Dat de winkels volhangen met kledij in zwart, wit, grijs of beige. Gen Z I’m looking at you. Ik wil kleur.
  • Dat AI zorgt voor eenheidsworst in kunst, teksten, muziek… en op al die lelijke affiches van lokale events. Die zijn echt het ergst sorry.
  • Dat je altijd en overal een afspraak moet maken.
  • Dat er niet meer zo’n goede muziek wordt gemaakt? Of ben ik nu oud aan het worden?
  • Dat mensen liever op hun telefoon kijken dan een gesprek aangaan.
  • Dat de jeugd minder buiten speelt en minder leest. Ik zou nu echt niet willen opgroeien en ik koester mijn jaren ’90 jeugd.
  • Dat je precies elke dag een nieuwe app, tool of technologie moet leren. En ik werk in die sector hé.
  • Dat de wereld van crisis naar crisis lijkt te gaan en de mensen meer en meer verdeeld raken.
  • Dat een bolleke ijs soms 3 euro kost.
  • Dat vrouwen nog steeds schrik moeten hebben van mannen.
  • Dat video- en fotocontent het wint van geschreven content. Ik wil terug meer blogs zien groeien!
  • Dat ales wat je leuk vindt of goed kunt, een soort serieus ding moet worden waarmee je geld verdient. Kunnen we nog gewoon plezier hebben?
  • Dat Ibiza stijl en beige moms de dominerende trens zijn in interieurs.

Er zijn uiteraard ook heel veel dingen wel leuk aan deze tijd. Maar niet alles :D.

Wat vind jij stom aan deze tijd?

Napels #7: het koninklijke Chiaia en de golf van Napels

goannelies2 Comments

In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.

Vandaag neem ik jullie mee doorheen onze laatste dag in Napels. We begonnen met een tour onder de grond en hadden nadien nog heel wat op de planning. Eerst en vooral verkenden we het gebied rond het statige Piazza del plebiscito. Er is eeuwenlang om Napels gevochten, zowel Spanje als Frankrijk dachten een goede claim te hebben. Zo kwamen de Bourbons er ooit aan de macht en die hebben een grote invloed gehad op dit deel van de stad. Pas in de 19de eeuw is Napels deel gaan uitmaken van het Koninkrijk Italië.

Waar Napels voor de rest heel middeleeuws aan doet met kleine steegjes, is dit een koninklijk Napels met veel grote statige gebouwen.

Beginnende met de Galleria Umberto I. Dat is een chique winkelgalerij opgericht ter ere van de Italiaanse koning Umberto I, die een cholera uitbraak hielp bedwingen. De galerij heeft een kruisvorm en is volledig met glas overkoepeld. Op de vloer onder de centrale koepel is een mozaïekvloer aangebracht met alle dieren van de dierenriem. In de galerij verkopen ze van alles – en niet allemaal even goedkoop ;). Wij kozen voor het typische Napolitaanse gebakje sfogliatella (schelpvormig deeggebak gevuld met ricotta en gedroogd fruit) en een ijsje bij Gay Odin.

Van daaruit wandelden we naar Castel Nuovo, één van de middeleeuwse kastelen aan de baai van Napels, die ook later door de koninklijke Bourbon dynastie bewoond werd. Helaas was het kasteel gesloten en konden we het niet bezoeken. Staat op de lijst voor een volgende keer.

Het Piazza del plesbiscito is vernoemd naar het referendum dat in 1860 bepaalde dat Napels deel werd van Italië. Het plein en de gebouwen errond zijn het resultaat van de Bourbon dynastie die ervoor op de troon zat.

Het plein is immens. Langs de ene kant vind je het koninklijk paleis (Palazzo Reale), aan de andere kant de neoclassicistische basiliek San Fransceso da Paola.

De kerk is gebaseerd op het pantheon in Rome en is gratis te bezoeken. De zuilengalerij die naar de inkom leidt langs beide kanten deed me dan weer denken aan het Sint-Pietersplein in Rome.

Ik vond dit met voorsprong de mooiste kerk van heel Napels. Omdat ik echt wel de overeenkomsten met het pantheon zag en ik sowieso wel hou van neoclassicisme – het is misschien een beetje té allemaal, maar dat mag al eens.

Nadien waren we van plan om het paleis te bezoeken. Maar eerst was het tijd voor een pizzalunch bij Pizzeria Pavia in een leuke zijstraat achter de kerk. Hier staat een grote pizzaoven en eet je echt belachelijk goed voor weinig geld. Al jaren een familiezaak en een instituut in Napels blijkbaar.

Op naar het koninklijk paleis. Je kan het Palazzo Reale bezoeken voor 15 euro per persoon en dan krijg je toegang tot de state apartments, de exporuimte, het koetsenmuseum en de tuinen. Er is ook nog een stukje tuin dat je alleen met een tour kan bekijken. Toen wij er waren was er een conferentie bezig in het gebouw en konden we niet alles bezoeken. Het koetsenmuseum sloegen we over. Er was wel een tijdelijke expo over Tolkien, de schrijver van The Lord Of The Rings, die deden we wel.

Achteraan het paleis vind je deze binnenkoer met de ingang naar het koetsenmuseum.

Maar waarom we toch echt naar het paleis waren gekomen: de prachtige state apartments. Je komt binnen langs wat ooit verkozen is als de mooiste trappenhal van Europa.

Het koninklijk paleis heeft een uitgebreide, complexe geschiedenis door de verschillende machtswissels in Napels. De trappenhal is van de hand van architect Domenico Fontana en een echte monumentale marmeren trap. Daarnaast huist er ook een bibliotheek en een theater in het paleis, maar beiden waren in gebruik door de conferentie.

Dus konden we vooral de appartementen van de koninklijke familie bezoeken – al heeft er nooit echt lang een koning gewoond. Ik moet toegeven dat ik was vergeten hoe mooi het er was nu ik de foto’s er weer bij nam. De informatie die er stond op de bordjes was namelijk karig dus ik heb het in mijn hoofd niet zo goed opgeslagen precies.

Alleen al die prachtige deuren boordevol details.

Laat staan de prachtige plafonds…

Links: ook speciaal, deze boekenmachine waarin je dus meerdere boeken of documenten tegelijk kan inzien.

Een bezoekje aan het koninklijk paleis vonden we dus zeker de moeite. We keken nog even rond bij de Tolkien expo en dan was het tijd om richting de baai van Napels te wandelen.

Eerste stop: het Castel dell’Ovo, het oudste kasteel van de stad – er zijn nog overblijfselen uit de Romeinse tijd te vinden, maar het eerste echte kasteel staat er sinds de 12de eeuw. De huidige vorm dateert uit de 19de eeuw. Helaas was ook dit kasteel niet open in de periode dat wij in Napels waren en konden we het dus niet bezoeken. Je hebt er wel een fantastisch zicht op de haven en de Vesuvius.

We wandelden dan maar van het kasteel langs de baai van Napels. Het was heel warm en een weekenddag dus het was er immens druk. Het gaf me een ‘dijk van Blankenberge’-gevoel met langs de ene kant een stroom van mensen en marktkramers die brol proberen verkopen en langs de andere kant propvolle terrassen. Wij konden nog net een ijsje bemachtigen bij ROL Gelateria. Niet het beste ijs van de vakantie – dat lag zeker aan de locatie – maar wel een goede opfrisser.

Er is trouwens geen echt strand hier, maar wel altijd een super mooi zicht op de bergen in de verte.

Bon, snel uit de drukte dan maar. Het Villa Comunale di Napoli park is een typisch stadspark met kapotte standbeelden, veel groen en een art deco priooltje in de verte.

Laatste stop: het Museo Villa Pignatelli. Niet voor het museum want dat was al gesloten. Maar de typische Engelse tuin met het neoclassicistische gebouw wouden we wel graag even bewonderen. En we mochten nog net even binnen.

Na de drukte aan het water vonden we hier nog rust – heerlijk.

Villa Pignatelli gaat op de lijst om te bezoeken bij een volgende keer. Het was in ieder geval een mooie afsluiter van deze laatste dag.

’s Avonds aten we nog in onze Spaanse wijk en de volgende dag was het na een korte wandeling tijd om terug naar huis te keren. Na dagen van luide toeterende brommers genoot ik wel weer van de stilte op het Vlaamse platteland.

Ik wist op voorhand niet wat ik van Napels zou vinden. Ja, het is luid en vuil, maar het is ook zo divers en er zijn zo veel leuke uitstappen in de omgeving te doen. Ik vind het dus een goede uitvalbasis voor de Vesuvius, Pompeii, Herculaneum, diverse andere Romeinse villa’s, Capri, de Amalfi kust… Maar ook in de stad zelf was er veel meer geschiedenis en cultuur dan ik dacht. Al vond ik het historisch centrum wel minder mijn ding – te dicht op elkaar en nogal druk.

Napels voelde als het echte rommelige Italië met een heel lekkere keuken. Ideale citytrip of voor een langere vakantie. Ik denk wel dat ik nog eens terug ga.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Onze roadtrip doorheen Oost-Schotland: Cairngorms & Aberdeenshire – praktisch & reisplanning

goannelies4 Comments

Naar goede gewoonte deel ik graag onze reisplanning van de roadtrips die we maken, zodat je er zelf eventueel inspiratie kan uithalen. Ik geef nog graag even mee dat we onze volledige trip zelf betaalden en dat we niet werden gesponsord, dus alle reclame die ik maak is vanuit een eigen positieve ervaring (ik zeg het er voor de zekerheid maar even bij).

Het oosten: Cairngorms & Aberdeenshire

Schotland is hier al jaren een droombestemming. Mensen denken spontaan aan de Highlands, Loch Ness en Isle of Skye. Maar er is natuurlijk nog veel meer. Ik wist dat de zomer een drukke periode was in Schotland en dat tegen eind augustus die drukte zowel wat zou gaan liggen alsook dat de muggen (midges) minder fel zouden zijn. Daarom gingen wij in de laatste week van augustus en de eerste week van september.

We vonden het ook nooit echt druk, dus het is zeker meegevallen qua timing. Alleen veranderen vanaf 1 september de openingsuren van de kastelen in Aberdeenshire wel fel en dat heeft ons een beetje extra aan het puzzelen gebracht. We hebben gedurende de hele reis geen midge gezien.

We kozen ook bewust niet voor het bekendste deel van Schotland maar zijn gestart met het ‘oosten’: de Cairngorms bergen en Aberdeenshire, halverwege passeerden we dan ook Inverness en zo maakten we een cirkel rond de bergketen. Op deze manier hadden we het beste van wat Schotland te beiden heeft: bergen, valleien en de zee/kust. We deden geen eilanden, dat is voor een volgende keer.

Dus misschien een minder typische itinerary dan je gewoonlijk ziet, maar absoluut de moeite waard ;).

Vervoer en verblijf

We vlogen heen en terug met Brussels Airlines naar Edinburgh en huurden dan een auto via Sunny Cars op de luchthaven. Je kan ook de ferry nemen met je eigen auto. Maar daar zouden we wel wat tijd mee verliezen en zo’n auto die volledig voorzien is op links rijden is wel echt een luxe. Het was niet onze eerste keer links rijden en dat ging meteen weer heel vlot. Mijn tips voor links rijden vind je in deze blogpost.

We waren ook dit jaar niet zo vroeg met plannen en dat hebben we geweten in onze zoektocht naar slaapplekken, haha. Maar dit zijn uiteindelijk de vier plekken waar we sliepen:

  • Northlands B&B, Pitlochry. Pitlochry is de ideale uitvalbasis voor de zuidelijke Cairngorms, een toeristisch stadje met veel eetplekken. Northlands is een fantastische B&B uitgebaat door Pauline en David en het zijn echt de allerliefste mensen die een geweldig ontbijt serveren. Hier sliepen we twee nachten, maar dat was eigenlijk te kort.
  • Eagle View Guest House, Newtonmore, in de buurt van Aviemore. We zochten lang rond Aviemore, de grootste stad voor de oostelijke Cairngorms en belanden uiteindelijk in Newtonmore. Alles in orde om te slapen hier en achteraf wel blij dat we niet in Aviemore zaten want dat is een ongezellig stadje vond ik. Twee nachten brachten we hier door.
  • Carnach House B&B, Nairn, nabij Inverness. Ook lang gezocht in Inverness, uiteindelijk beland in Nairn, een super fijn kuststadje. Inverness viel ook echt tegen dus ik was heel blij dat we ergens anders sliepen. Ideale uitvalsbasis voor boven de Cairngorms. We sliepen hier twee nachten.
  • Maryculter House, Peterculter in Aberdeenshire. Op zo’n dik kwartier van de grote stad Aberdeen, maar volledig in het groen. Dit is het enige hotel uit de reeks, dus hier slaap je niet bij mensen thuis. Maar de locatie is alles want je bent zo bij alle toffe kastelen, Aberdeen, Stonehaven… Hier verbleven we drie nachten.

Oorspronkelijk hadden we nog een nacht in Dufftown, in de whiskeyregio Speyside gepland om niet van Nairn naar Aberdeen te moeten rijden in één keer en om whiskey te gaan proeven. Maar met de openingsuren van de kastelen te checken, hebben we die nacht laten vallen en zijn we wel meteen naar Aberdeen en omgeving uitgeweken. We hebben een whiskey distilleerderij mee in onze Aviemore dag gestopt als alternatief.

Alle slaapplekken zou ik dus zeker aanraden. Maar ik raad vooral aan om meer dan een half jaar op voorhand te beginnen zoeken om meer en goedkopere opties te hebben ;).

Onze reisplanning

En dan nu een korte samenvatting van wat we tijdens de trip allemaal deden.

Dag 1: reizen en via Loch Leven naar Pitlochry

  • Na een korte vlucht stapten we in de huurauto en konden we nog een kleine stop maken tussen Edinburgh en Pitlochry. Er waren meerdere opties om in Perthshire te stoppen: Perth zelf of Dunkeld, maar we kozen uiteindelijk voor Loch Leven.
  • Op Loch Leven vind je de overblijfselen van het kasteel waar Robert De Bruce te gast was en Mary, Queen of Scots ooit 11 maanden gevangenzat voor ze ontsnapte. Je gaat met een bootje naar het eiland, waar je de ruïne bekijkt en weer terug op de boot stapt. Een ideale korte stop en kennismaking met de lochs en kastelen van Schotland.

Loch Leven vanop het eiland en van aan de oever. Je kan er ook een lange wandeling rond het meer maken.

  • In de late namiddag kwamen we aan in Pitlochry en verkenden we de leuke high street.

Dag 2: hike naar de top van Ben Vrackie

  • Ik zou mezelf geen hiker noemen en heb geen ervaring met wandelen in de bergen. Maar als we dan toch in de Cairngorms waren, moest ik toch even die bergen gezien hebben. De hike naar de top van Ben Vrackie vraagt 700 hoogtemeters in ongeveer 10km heen en terug. Dat is een gemiddelde wandeling voor iemand met een goede conditie. We hadden ook geweldig weer dus we begonnen eraan.
  • We deden uiteindelijk 4,5 uur over de wandeling en nadien waren we echt uitgeput. Veel verder dan een terrasje en de Pitlochry dam (ook de moeite) kwamen we niet. Het is een prachtige wandeling, zeker met de paarse heide in bloei in de zomer, maar wel pittig.

Ben Vrackie

Dag 3: rond Pitlochry

  • Het was alweer tijd om uit te checken in Pitlochry, maar er is nog zoveel te doen in de buurt dat we besloten om nog niet meteen naar Aviemore te rijden (en dat was een goede keuze!)
  • We begonnen aan Blair Castle & Gardens, het domein van de dukes of Blair Atholl die enorm veel land bezitten in de buurt. Het kasteel zelf is echt megagroot: je kan meer dan 30 kamers verkennen. De prachtige balzaal was echt de eyecatcher.
  • Je kan nadien de walled garden verkennen, de highland koeien en reeën bewonderen, naar het doedelzak concert luisteren dat elk uur wordt gegeven of een uitgebreidere wandeling doen over het domein. Wij deden alleen dat laatste niet. We spendeerden hier makkelijk een halve dag en hadden nog langer kunnen blijven.

Blair Castle

  • We reden eerst langs The queen’s view: dit uitzichtpunt over de Tummelvallei dankt haar bekendheid aan Queen Victoria en haar naam aan Isabella, de koningin van Robert De Bruce. Mooi uitzicht!
  • Nadien wandelden we rond de Pass of Killiecrankie waar ooit een veldslag plaatsvond tussen de Jacobieten en de Engelsen. De Jacobieten wonnen doordat ze het terrein goed kenden. Zo vind je er nog steeds soldier’s leap: een steen in de rivier waarop een Britse soldaat zou gesprongen zijn om te ontsnappen aan de Jacobieten. Mooie wandeling rond de rivier, alleen kon je niet echt makkelijk een cirkel maken dus hebben we hetzelfde stuk terug gewandeld. Aanrader, zeer toegankelijke wandeling!

Queen’s view en de pass van Killiecrankie.

  • En de laatste stop van de dag was House of Bruar: een gigantisch winkelcomplex waar je ook naar de watervallen van Bruar kan wandelen. Wij stapten enkel tot aan de laagste watervallen aangezien we nog best moe waren van de Ben Vrackie.

Dag 4: rond Aviemore

Onze eerste en enige dag rond Aviemore was heel bewolkt, mistig en regenachtig. Het plan om met een treintje tot Cairngorm mountain op te gaan borgen we dus op. Ook met rendieren zijn we niet gaan wandelen helaas, maar dat kan wel (zoek even op reindeer centre).

  • We starten met een bezoek aan de Ruthven barracks. Deze infanteriekazerne van het Britse leger werd gebouwd na de slag bij Culloden om de regio stabiel te houden, maar viel in handen van de Jacobieten en brandde later ook af. De ruïne staat op een heuvel in het landschap en kan je gratis en vrij bezoeken. De moeite!
  • Nadien deden we een de wandeling van 5km rond het Loch an Eilein. Met toegankelijke paden en ook de ruïne van een kasteel op het eiland. Heel mooie wandeling, ook de moeite met kinderen denk ik.

Ruthven Barracks & Loch Ain Eilein

  • We hadden nog wat tijd over een stopten bij het Highland Folk Museum, een gratis openluchtmuseum dat je terugbrengt in de tijd. Sommige scènes van Outlander seizoen 1 werden hier gefilmd in het 17de eeuwse dorpje. Een soort Bokrijk en dus zeker een topper met kinderen, voor ons was het iets minder ons ding :).
  • Nadien hadden we nog een rondleiding bij de Dalwhinnie distilleerderij geboekt. Dalwhinnie is de hoogste en koudste whiskey distilleerderij van Schotland. Na een half uur rondleiding mochten we ook proeven. Wij zijn geen kenners en het aanbod aan Whiskey is gigantisch, dus ik denk niet dat je fout kan kiezen en veel distilleerderijen bieden rondleidingen aan.

Highland folk museum & Dalwhinnie distilleerderij

Dag 5: Culloden & Inverness

  • Vanuit Newtonmore reden we door naar Culloden Battlefield, niet ver van Inverness. Je kan een deel van het slagveld van Culloden bezoeken – wie Outlander gezien heeft weet dan natuurlijk waar het over gaat. Je kan gratis dat slagveld op wandelen, maar dan gaat het niet zo veel zeggen. Wij deden het museum en sloten aan bij een begeleide tour, beiden waren echt de moeite. Mooi hoe zowel de Jacobieten als de Engelsen een stem krijgen. Ik was wel echt onder de indruk van de plek.
  • Niet ver van Culloden vind je nog oudere overblijfselen: de Clava Cairns. Dit zijn drie stenen graftombes uit het neolithicum. Beetje onwerkelijk als je rondloopt om dat te beseffen want het lijkt allemaal zo oud niet.

Culloden & Clava Cairns

  • Nadien reden we door naar de stad Inverness. Oorspronkelijk had ik hier een volle dag voor voorzien maar ik ontdekte in de reisgids dat er niet zo veel te doen was dus hebben we het wat ingekort. Inverness is op zich een leuke bewandelbare stad, maar het is allemaal heel nieuw. Er zijn veel uitgaansmogelijkheden en bars, maar weinig gezellige straatjes.
  • Je kan het Inverness Castle bezoeken (maar te nieuw en te duur vonden wij), de kathedraal (maar gesloten toen wij er waren), het Museum & Art Gallery (niet gedaan) of een lange wandeling maken naar de Ness Islands. Wij wandelden vooral wat rond naar Abertarff House (oudste huis van de stad), Old Church, Leakey’s bookshop, The Victorian Market en staken een paar keer de bruggen over maar dan hadden we het ook echt gezien. Ik voelde de vibe niet en vond het was ongezellig en marginaal op sommige plekken. Ik zou Inverness een volgende keer dus overslaan, maar oordeel vooral zelf.

Inverness

  • Na een avond in Inverness reden we door naar onze slaapplaats nabij Nairn

Dag 6: Fort George, Cawdor Castle & Nairn

  • Vandaag begonnen we in Fort George. Een grote militaire basis die is opgericht na de slag van Culloden. Het volgde dus mooi op ons bezoek van gisteren. De kazerne ligt aan de zeemonding, soms kan je er zelfs dolfijnen spotten, en is echt enorm groot. Het geeft een goed beeld van zo’n basis in de 18de eeuw die nog steeds in gebruik is trouwens. Je krijgt een fijne audiogids. Fort George wordt door tijdsgebrek denk ik vaak overgeslagen, maar het is de moeite (als je geïnteresseerd bent in militaire geschiedenis)

Fort George

  • Na een lunch in Nairn, reden we door naar Cawdor Castle & Gardens. Dit kasteel met een 14de eeuwse donjon wordt gelinkt met Macbeth, maar het stond er nog niet toen hij leefde. Het is wel eeuwenlang in handen geweest van de familie Cawdor en wordt nog steeds door hen gebruikt. Doorheen alle ruimtes vind je moderne kunst en dat zorgt voor een fijn huiselijk gevoel. Het domein beschikt ook over twee prachtige walled gardens, eentje inclusief doolhof.

Cawdor Castle

  • Nadien reden we nog even om voor Sueno’s stone in Forres. Deze steen uit de 9de eeuw is waarschijnlijk gemaakt door de picten om een belangrijke veldslag te herdenken, maar eigenlijk weten we niet waarvoor alle symbolen staan. Vandaag staat de steen was vreemd in een gewone huizenstraat. Chique!
  • Eindigen deden we in Nairn. We wandelden langs het strand en de kleine haven. Heel fijn kuststadje en blijkbaar één van de zonnigste plekken van Schotland – al hadden wij dus een regendag.

Cawdor Castle walled garden & Nairn

Dag 7: Elgin Cathedral, Huntly Castle & Drum Castle

  • Op deze dag reden we het verst: van Nairn naar Peterculter. Gelukkig maakten we een aantal heel mooie stops onderweg. Omdat Drum Castle alleen deze dag nog open was moesten we best veel verplaatsen, anders zou ik nog iets dichter in de buurt van Huntly zijn gebleven denk ik.
  • Elgin Cathedral was een beetje omrijden maar voor een ruïnekerk doe ik dat al eens graag. De 13de eeuwse kathedraal moet één van de grootste geweest zijn toen, maar door enkele branden en de reformatie is het vervallen geraakt. Het koor en de tombes errond zijn echt nog heel goed bewaard gebleven.

Elgin Cathedral

  • We reden door naar Huntly Castle, dat was een last-minute beslissing. Huntly Castle is een ruïne van de thuisbasis van de familie Gordon. Op deze plek stonden drie kastelen, de ruïne die je vandaag ziet is van het kasteel uit de 15de eeuw. Je kan nog steeds vier verdiepingen bezichtigen. Blikvangers zijn de marmeren schouwversieringen en de inscriptie boven de deur die nog geweldig goed bewaard zijn gebleven. Huntly is ook een leuk dorp voor een lunch.

Huntly Castle

  • Nadien dan door naar Drum Castle & Gardens van de familie Irvine. Dit kasteel met 13de eeuwse toren wou ik niet missen door de middeleeuwse vibe. Je kan alleen bezoeken via een begeleide tour waarbij je o.a. de Victoriaanse salon, Georgiaanse eetkamer en geweldige bibliotheek te zien krijgt. De walled garden was heel cute en je kan ook enkele korte wandelingen op het domein doen met uitzicht over de valleien in Aberdeenshire.

Drum Castle & walled garden

Dag 8: Castle Fraser, de kliffen met Dunnottar Castle en Stonehaven

  • Vandaag reden we kort even naar Craigievar Castle. Dit roze sprookjeskasteel was helaas gesloten tijdens ons verblijf daar maar je kan er wel naartoe wandelen.
  • Nadien bezochten we Castle Fraser. Dit kasteel is opgebouwd in een Z-lay-out en de inrichting is vooral 18de eeuws. Je kan ook helemaal naar boven op de toren. En er is alweer een mooie walled garden. Engelse tuinen zijn echt super fijn.

Craigievar Castle & Castle Fraser

  • Nadien hadden we tickets geboekt voor Dunnottar Castle, nabij Stonehaven. Dit ruïnekasteel staat op en rond kliffen en dat zorgt voor een dramatisch zicht op de ruïne. Nadien is het wel wat afdalen en klimmen naar het kasteel zelf waar de Schotse kroonjuwelen ooit gered zijn van Oliver Cromwell. Het raakte allemaal vervallen in de 18de eeuw en werd begin 20ste eeuw hersteld door dezelfde familie die ook aan de slag ging met Castle Fraser.

Dunnottar Castle

  • Niet ver van Dunnottar kan je een 3km wandeling doen van RSPB Fowlsheugh aan de kliffen. In het broedseizoen kan je hier ook puffins spotten. Die waren er nu niet, maar het was een mooie wandeling!
  • ’s Avonds liepen we rond in het gezellige kuststadje Stonehaven, met een pittoreske haven.

De kliffen van Fowlsheugh & Stonehaven

Dag 9: Crathes Castle & Aberdeen

  • Het laatste kasteel van de trip was Crathes Castle, met prachtige beschilderde plafonds en vooral indrukwekkende tuinen. Dit is één van de topkastelen in de Dee vallei dus als je er eentje meepikt, kies dan deze.

Crathes Castle

Crathes Castle gardens, St. Machar cathedral in Aberdeen

  • Nadien hadden we nog een halve dag over en dus gingen we toch naar de stad Aberdeen. De granieten stad waar alles in dezelfde grijze granieten steen is opgetrokken. Topper was Old Aberdeen met de prachtige St. Machar kathedraal, King’s college en de middeleeuwse straten. In New Aberdeen vind je Marischal College, de Union Terrace Gardens en de leuke Art Gallery. We hadden hier een fijne halve dag, in best koud weer, en de stad heeft ongetwijfeld meer in petto. Leuker dan Inverness.

Old Aberdeen, Art Gallery

Union Terrace Gardens & Marischal College

Dag 10: Weer naar huis

  • Een dikke twee uur rijden naar Edinburgh waar we de huurauto inleverden en terug naar Brussel vlogen.

Extra bonustip: als je van plan bent om meerdere domeinen van National Trust mee te pikken zoals Castle Fraser, Drum Castle, Crathes Castle en Culloden battlefield – individueel zijn die best prijzig – kan je lid worden bij National Trust Schotland of bij de Belgische tegenhanger Herita (wat goedkoper is), aangezien zij allen behoren tot de internationale organisatie INTO mag je dus in het buitenland ook gratis binnen bij de domeinen van de lokale erfgoedorganisatie en je parkeert er ook gratis. Zeker een winner qua budget en je kan de rest van het jaar ook in België wat zaken bezoeken dan.

Een lange blogpost dit, maar zo heb je alle praktische informatie meteen gebundeld bij elkaar. Hopelijk haal je er wat inspiratie uit!

Ben jij al eens in Schotland geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Augustus

goannelies8 Comments

Ik kan echt iedereen aanraden om als je eind augustus op vakantie gaat, de eerste week van september er bij te nemen. Je hebt niet door dat de zomer geëindigd is en je mist de eerste dagen van de terug naar school rat race. That said, het gaat maandag een pijnlijke worden denk ik.

Soit, augustus. De maand begon met een super warm weekend. We gingen naar de trouw van een vriend en naar een festivalletje in de buurt. Dat hebben we iets te weinig gedaan, maar alle festivals waren precies in hetzelfde weekend? Kunnen ze dat niet beter plannen? Daarnaast was het ook Tour De France femmes week en ik keek elke minuut die ik kon kijken en leefde weer veel te hard mee.

Ik ging met Leen naar een expo in La Boverie in Luik. Dat was onverwacht echt een hele fijne expo met werken uit 10 jaar La Boverie kriskras door elkaar. Genoten van ons dagje weg samen.

Ik ging naar de St. Rochus lichtjes in Aarschot en naar de musical Napoleon van Historalia (wat was dat weer goed zeg!). Ondertussen bleef het heel druk op het werk en was het zwoegen om die laatste loodjes zoveel mogelijk af te werken en over te dragen, want de vakantie kwam eindelijk in zicht.

En die vakantie bracht ons naar Schotland! En dat was voor mij een droomvakantie. Ik was op voorhand een beetje bang doordat mijn conditie niet top was, ik veel stress had gehad de voorbije weken én ze heel veel regen voorspelden. Maar: we hebben daar minder regen gezien dan hier in België is gevallen en echt alles is meegevallen.

We trokken door de Cairngorms tot in Inverness en dan via Aberdeenshire terug. Ik had regelmatig tranen in mijn ogen van hoe mooi het landschap er is. Het is niet te beschrijven of op foto vast te leggen. Ik kan eigenlijk geen woorden vinden voor deze vakantie en plan nog wel snel een overzichtspost met onze reisplanning.

Ben Vrackie, ik moet nog veel foto’s sorteren om van andere zaken iets te delen dus hiermee moeten jullie het even doen.

Ik verjaarde net op de dag dat we een spannende bergklim hadden gepland naar de Ben Vrackie (een Corbett van categorie). Dat zijn 700 hoogtemeters en deze kiddo had nog nooit een berg beklommen. Ik had eigenlijk nooit gedacht dat ik boven zou geraken. Halverwege krijg ik ook wel echt inzinking, mijn hoofd werkte echt zwaar tegen. Toch heb ik verder gezet, stap voor stap. Om dan boven te komen in de wind en de mist en niets te zien. Haha, het was echt vooral een mentaal spelletje ofzo. Ik wou aan mezelf bewijzen dat ik het kon. Ik was 33 geworden die dag en beklom een berg.

Een foto van mij na de eerste helft van de afdaling 😅. Queen’s view, nabij Pitlochry

Ik weet niet of ik het nog eens wil doen ooit, haha. Maar voor mij was dit de sportieve prestatie van het jaar, beetje alsof ik een marathon had gelopen.

Ik vond de vakantie fysiek dus best zwaar, maar mentaal heb ik wel wat rust gevonden. Vooral doordat alles er zo mooi was en het weer zo goed meeviel. Eens thuis, was de onrust snel terug, maar bon.

Tijdens de vakantie bereikte me ook het bericht dat de kunstenares Yayoi Kusama is overleden. Er lijken dit jaar veel grote namen uit de kunst te overlijden, wat ergens logisch is want als hedendaagse kunstenaar ben je meestal pas echt wereldberoemd op een gezegende leeftijd. Maar het was toch raar omdat ik van haar al heel wat expo’s heb gezien, waar ze vaak nog werken voor had gemaakt. En dat is nu voorbij. Ga dit najaar zeker nog naar de expo in Amsterdam die ik in Keulen zag (dat was deze).

En zo was augustus toch wel een geslaagde maand, op naar het najaar en hopelijk een nazomer (sorry herfstmensen, maar april is nog ver, laat ons nog even wat nazomeren).

Gelezen

  • The house of Boleyn van Tracy Borman heeft als originele insteek dat het zich afspeelt op Hever Castle, de thuis van de familie Boleyn en zo Anne Boleyn’s dramatische leven schetst. Onverwacht een fijn boek dat origineel is opgezet.
  • Tsarina gaat over Catherine I, die geboren wordt als Martha, een arm boerenmeisje. Cinderellagewijs trekt ze de aandacht van de tsaar en zo wordt ze één van de machtigste vrouwen van Rusland. Een traag, dik boek met een onwaarschijnlijk verhaal dat toch echt is gebeurd.
  • The flames gaat over de vier vrouwen in het leven van kunstenaar Egon Schiele, één van de protegées van Gustav Klimt. Schiele is niet echt sympathiek, maar achter elk gezicht op een kunstwerk schuilt een eigen verhaal, dat bewijst dit boek nog maar eens.
  • Domitian is een boek over keizer Domitianus vanuit het standpunt van zijn vriend en opvolger Nerva. Beetje droog geschreven en Domitianus is al veel te jong betrokken in politiek naar mijn mening. Maar er zijn te weinig boeken over de Romeinen dus deze reeks doet zijn best.

Hoe was augustus voor jou?

Zuidwest Engeland & Cotswolds #2: de highlights van Oxford (+eettips)

goannelies2 Comments

In augustus 2025 werd onze zomervakantie een roadtrip doorheen Zuidwest Engeland & de Cotswolds, met ook tijd voor een citytrip door Oxford. In deze overzichtspost vind je alle info qua vervoer, verblijf en reisplanning. Ik neem jullie daarnaast graag mee naar de highlights van onze trip.

Vorige keer vertelde ik meer over de colleges van Oxford, maar je kan er nog wel meer beleven. Het historische centrum is prima te voet te verkennen.

Bodleian Library met de Radcliffe Camera

Alle wegen leiden in het historisch centrum naar de prestigieuze Bodleian Library met zijn Radcliffe Camera. Het is één van de oudste bibliotheken van Europa. En die bestaat uit meerdere gebouwen. De Weston Library kan je gratis naar binnen, daar vind je enkele expo’s over geschreven werken. Ik zag er een handgeschreven brief van Henry VIII en vond er boeken van Mary Queen Of Scots en Katheryn Parr dus ik was helemaal blij.

Links: binnenkant van de moderne Weston Librabry. Rechts: Tower of the five orders op het binnenplein van de Bodleian Library.

Je kan op meerdere manieren de andere gebouwen van de bibliotheek bezoeken, zonder tour geraak je echter enkel in de Divinity School (2,50 pond per persoon) en dus kozen we voor een begeleide tour. Deze verkopen snel uit want de enige tour die nog vrij was, was de 90 minuten walking tour waarmee je ook de Radcliffe Camera binnen kon en een rondleiding in de stad kreeg. De tour kostte 30 pond per persoon.

We hadden niet de beste gids, maar ik vond het wel leuk om in de Radcliffe camera te mogen. Helaas mag je er geen foto’s nemen. De Radcliffe camera werd gebouwd in de 18de eeuw in barokke stijl met geld van John Radcliffe. Het was de eerste ronde bibliotheek en het gebouw bestaat uit drie etages, waarvan de onderste vroeger open was.

Het gebouw was bedoeld als leesruimte, maar ondertussen bevat het ook zijn eigen boekencollectie en is het sinds begin 20ste eeuw deel van de Bodleian met vooral wetenschappelijke werken. Het is met een ondergrondse tunnel met de rest van de bibliotheek verbonden zodat de boeken niet blootgesteld hoeven te worden aan de weergoden. Wij mochten tijdens die tour ook doorheen de tunnel.

Divinity School

Nadien mochten we ook in de Divinity School, een 15de eeuwse ruimte in gotische stijl. Het is echt een prachtige ruimte (die ook in Harry Potter komt blijkbaar) en langs buiten vind je er een deur ontworpen door Christopher Wren met een boek met Griekse inscriptie.

Ingang Divinity School en Wren’s door

De deur is er gekomen om studenten vanuit de Divinity school het Sheldonian Theatre te laten binnengaan – de plek waar diploma’s nog steeds worden uitgedeeld-. Het theater is ook een gebouw van Wren, één van zijn vroegere gebouwen.

Wren’s Scheldonian Theatre, ook in dit gebouw kan je een rondleiding boeken. Daar hadden we jammer genoeg geen tijd meer voor.

In de buurt van de Bodleian vind je de Bridge of sighs, naar het voorbeeld in Venetië die de twee delen van Hertford college met elkaar verbindt.

Bridge of sighs

Naar de top van de St Mary The Virgin

St. Mary is de gotische universiteitskerk met een woelig verleden. Het is hier dat aartsbisschop Cranmer, degene die Anne Boleyn en Henry VIII ooit trouwde, zijn protestantse geloof niet wou afzweren onder Bloody Mary en uiteindelijk werd veroordeeld tot de dood. Samen met twee andere bisschoppen worden ze herinnerd als de Oxford martelaren.

Het interieur is best sober zoals het een gotische Engelse kerk betaamt. Je vindt er nog 15de eeuws glas-in-lood werk. Tijdens onze tour hadden we de tip gekregen om de toren te beklimmen en te genieten van het beste uitzicht van de stad. Binnen staat er dan ook een rij wachtenden aan te schuiven en wij sloten ons aan.

Voor 6 pond per persoon mag je de 127 trappen (dat viel goed mee) betreden en krijg je een buitengewoon uitzicht over de universiteitsstad.

Met een prachtig zicht op de Radcliffe Camera

Het was zoals je ziet mooi weer en dat geeft de typische zachte steen van alle gebouwen zo’n mooie warme gloed. Je waant je voortdurend in een andere eeuw als je in Oxford ronddwaalt.

Links: zicht op High Street met de toren van Magdalen College in de verte. Rechts: All Souls college

Als je dus niet veel tijd hebt in Oxford: beklim dan zeker de St Mary’s en je hebt een goed zicht op de stad.

Blackwell’s books

Genoeg gebouwen gezien? Dan kan je boeken gaan shoppen in één van de mooiste (& grootste) boekenwinkels waar ik al ben binnen geweest. Blackwell’s bookshop is een waar boekenparadijs. Een instituut in de stad.

Carfax Tower & Saint Michael at the North Gate

Naast alle historische gebouwen vind je in Oxford ook een heel druk winkelgedeelte. Onze gids noemde het ’the worst street of Oxford’. Maar ook hier is de geschiedenis niet ver weg en duiken enkele torens op. Zoals de Carfax Tower, een klokkentoren die nog rest van een oude kerk. We bekommen hem niet, maar het kan wel ;).

Links: St. Michael at The North Gate. Rechts: Carfax Tower

Of de toren van St Michael at The North Gate. De oudste kerk van de stad met een saksische toren uit de 10de eeuw die je ook op kan, maar bij ons werd die gerestaureerd. Het interieur is niet heel speciaal, maar je kan er gratis binnen.

Ashmolean Museum

Oxford telt meerdere musea. Aan het National History en het Pitt Rivers museum zijn we niet geraakt, maar we deden wel het bekende Ashmolean Museum. Toegang is gratis.

Het Ashmolean museum combineert kunst met architectuur. Het is tevens het oudste museum van het Verenigd Koninkrijk en het eerste universiteitsmuseum ter wereld. Het is ook echt ontzettend groot, dus het is wat kiezen wat je wil doen.

Links: prachtig beschilderde kast. Rechts: plaster casts van bekende werken. Ik vind plaster casts altijd wel fijn eigenlijk.

Wij kozen om wat van de archeologie over de Egyptenaren mee te pikken en nadien de kunstcollectie te bekijken. Ik vond het een prachtig museum en zag enkele super mooie dingen. Er hangen soms van die highlights stickers op de grond en dus focuste ik daar op. Want dat heb ik wel met van die immense musea: ik heb het dan moeilijk om een focus te vinden.

We bezochten het Ashmolean op de laatste dag van onze hele trip dus de vermoeidheid was het dingetje. We gingen binnen vlak na openingstijd en hadden veel zalen voor ons alleen. Maar nadien was het wel wat op. Maar wel echt een aanrader, zeker bij regenweer.

The Covered Market

Misschien wel mijn favoriete plek in Oxford: de overdekte food court The Covered Market met ook wat leuke winkeltjes. En helemaal ingericht in het thema van Alice In Wonderland – omdat Lewis Carroll in deze stad dus het gelijknamige boek schreef tijdens zijn studententijd.

We aten twee keer pizza bij Sartorelli’s, omdat die zo goed was, en kochten koekjes bij Ben’s cookies.

Eettips

Een paar dagen in Oxford, dat zijn natuurlijk ook eettips. Het aanbod in Oxford is niet enorm en soms nogal toeristisch, maar wij vonden wel enkele lekkere plekken.

  • Koffie en ontbijt vonden we bij Missing Bean, net om de hoek van The Covered Market
  • Tegenover St. Michael at The North Gate vind je ook de koffiebar New Ground
  • Het Londens Indische instituut Dishoom heeft ook een restaurant in Oxford. Hier gingen we twee keer eten. Reserveren is sterk aan te raden. Het concept is hier een permit room waar je vooral kleinere gerechten kan delen. Je kan hier ook ontbijten.
  • In het winkelcentrum Westgate, vlak bij ons hotel, vonden we ook een Comptoir Libanais.
  • We aten dus twee keer pizza bij Sartorelli’s op The Covered Market. Yum!

Sartorelli’s

  • En we doken Gusto binnen op de High Street voor een pasta.

Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik op voorhand niet had gedacht Oxford zo leuk te vinden. Het is er altijd druk want dit is zo’n uitstap die ook vervat zit in het schema van veel touroperatoren.

Overdag is het dus soms over de koppen lopen, maar na het avondeten daalt de rust neer en ben je bijna alleen met de historische gebouwen. En gezien we zo’n mooi weer hadden genoot ik daar volop van. Het was het ideale start- en eindpunt van onze trip. Ik zie mezelf nog eens terugkeren.

Ben jij al eens in Oxford geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Vakantieversie

goannelies7 Comments

Waarom kijken we eigenlijk zo uit naar vakantie? En kijken we echt uit naar die lege dagen zonder werk of andere verplichtingen om helemaal zelf te vullen? Naar dat vliegtuig of de trein die ons naar ergens anders brengt? Of kijken we vooral uit naar die versie van onszelf die we op vakantie zijn?

Die versie die tijd neemt voor een kop koffie ’s morgens. Die nieuwe dingen ontdekt. Eens op een ander uur van de dag gaat uiteten. Een woord leert in een andere taal. Die een berg beklimt of een souvenir koopt voor op de kast. Is dat wie we zo graag willen zijn? Ik vermoed het.

Maar is dat wie we zijn? Of zijn we die persoon die op een drukke werkdag op de zetel neerploft om nadien zichzelf gehaast in sportkleren te wringen en te eindigen met een portie Netflix & chill met de smartphone in de hand?

We zijn veel meer dat tweede dan dat eerste. Daarom willen we zo graag dat eerste zijn. En een vakantieperiode geeft ons de illusie dat we dat ook kunnen zijn. En misschien zijn we ook wel gemaakt om zo te zijn, maar houdt die rat race ons van die bestemming? Misschien is het een kwestie van meer vakantie te integreren in ons gewone leven. Maar wat maakt dan nog vakantie?

Ach ja, eerst maar genieten van die vakantie zeker.

– In de reeks korte mijmeringen over het leven, eentje over vakantie, geluk en de rat race.

Dagdroom van een vakantiehuis

goannelies6 Comments

In de zomer hebben het lief en ik een guilty pleasure die ‘Met vier in bed’ heet. Een programma (op vtm, maar er is ook een Nederlandse variant onder een andere naam denk ik) waarin elke week B&B of vakantiewoning eigenaars hun deuren openzetten voor elkaar en elkaar beoordelen.

Het is soms een nogal cringy groep mensen met een hoop boomeruitspraken (want de gemiddelde B&B eigenaar is een boomer of iemand met te veel geld gekregen van de ouders als ze wat jonger zijn – sorry not sorry 😅). En het is niet bijster goed gemaakt, maar we kijken het toch.

Achter de schermen in de kamers kijken en het interieur beoordelen, zien wat je als ontbijt krijgt en ontdekken wat je in de omgeving kan doen. Zo’n programma doet toch wat wegdromen van vakantie.

Na X aantal seizoenen zijn de B&B’s in ons Belgenlandje stilaan op en vroeger gingen ze dan al eens een week naar het buitenland, maar het budget is daarvoor ook precies op. Dus tegenwoordig doen er veel vaker eigenaars mee van een vakantiewoning. En meestal is een vakantiewoning gericht op een groep mensen, vrienden of familie die zo’n huis samen huren.

En stiekem doet me dat dromen. Ik heb niet echt een vriendengroep of familiegroep waarmee ik elk jaar op weekend ga. Misschien vorm ik daarin een uitzondering want ik ken wel veel mensen die dit wel doen. Sommigen zelfs met meerdere groepen per jaar. En eerlijk: ofwel kijken ze daar keihard naar uit, ofwel haten ze het, haha.

Maar het romantische idee om tijd door te brengen samen in een groot huis, activiteiten te doen overdag, samen te koken en bij te babbelen tot ’s avonds laat… het heeft iets. Het is iets onbekend voor mij en daarom trekt het me waarschijnlijk net aan.

Ik denk nochtans dat het niets voor mij zou zijn. Ons jaarlijks weekend met het werk is één nacht in zo’n vakantiehuis en hoewel ik er naar uitkijk vergeet ik elk jaar opnieuw hoe hard mijn introvert neurodivers persoontje ervan overprikkelt geraakt. Het net kort genoeg om er toch nog van te genieten.

Dat is anders dan tijdens die twee weekends die ik eens aan zee met mijn schoonfamilie heb doorgebracht. Dat was te veel met mensen die ik niet goed genoeg ken of kan inschatten en te weinig structuur in hoe de dingen dan lopen. Ik doe eigenlijk graag mijn ding op mijn tempo. En ik kan me wel aanpassen aan anderen (grote pleaser hier), maar dat kan ik alleen als ik de mensen wat ken (zoals bij mijn collega’s).

En toch, als ik dan die vakantiewoningen zie op tv… Dan zie ik mezelf daar zitten aan die barbecue met zicht op een stukje natuur en een glaasje bubbels in de hand terwijl ik mijn tijd deel met mensen die ik graag mag. Het is zo’n extravert ideaal waarop ik mezelf betrap dat ik erover dagdroom. Gewoon even niet enkel maar bijpraten maar echte herinneringen maken.

Wegdromen mag zeker 😉

Ga jij al eens op weekend met een grotere groep of vind je dat net horror?