Jawadde, januari duurt altijd enorm lang hé? Maar we zijn dan toch aan het eind geraakt. Tijd voor de eerste terugblik van het jaar.
Traditioneel begon het jaar met de cross op de Balenberg. Ik had tot de dag ervoor ziek in de zetel gelegen en ik moet toegeven dat ik me een beetje geforceerd heb om toch nog iets leuks te doen in de vakantie. Het was ook heel koud die dag en het regende en dat kroop wat in mijn kleren. Dus ik heb het nadien wel geweten.
De terugkeer naar het werk was daardoor heel dubbel na een week ziek zijn, ook omdat de verkoudheidsklachten echt nog bijna twee weken bleven aanslepen. Tegenwoordig ben ik echt lang ziek van een simpel virusje. Volgens de dokter komt dit door de leeftijd trouwens (mijn dokter is ongeveer even oud als ik, dus hij sprak vooral uit eigen ervaring ^^).
Nadien begon het te sneeuwen. Eerst een beetje, enkele dagen later een heel pak. Dus januari werd een mindere sociale maand dan december, met weekends thuis uitrusten en naar het witte wegdek kijken. Ik ga niet zo graag de deur uit met de auto als er sneeuw ligt.
Links: Abdij van Keizersberg in Leuven als locatie voor het nieuwsjaarsetentje. Rechts: de permanente witte expozaal van het KMSKA stond nu in het thema van ‘Licht’ en ik vond het geweldig.
Halverwege de maand werd het allemaal wat toffer. Er was een nieuwsjaarsetentje op het werk op een mooie locatie en we gingen een dagje naar Antwerpen. De week ervoor hadden we net de expo van Donas gemist in het KMSKA (stomme sneeuw), maar we pikten wel die van Magritte mee (genoten, beetje druk, toch genoten), gingen Azul Duel testen in The Playground en megalekker lunchen bij Diwan beirut (aanrader!). Echt een DINK-dag (double income, no kids), zo’n dag proberen we elke maand wel eens te plannen.
Links: Magritte in het KMSKA. Rechts: Diwan Beirut.
Op het werk sprak ik wel goed uit dat de stress wat naar beneden moet. Tegelijk is er deze maand ook weer best wat gebeurd buiten mijn controlezone dat een flinke invloed heeft op mijn stressniveau. Ik praat er vaak over met veel mensen, maar het maakt het allemaal niet gemakkelijk. Ik nam wel al één dagje verlof terug van het ziek zijn en maakte er een hele dag voor mezelf van.
Tijdens het laatste weekend gingen we naar Sofie Lemaire haar theatershow over geschiedenis in Het Depot. Ik ben in een puzzelfase, probeer wat vaker yoga te doen, heb veel gelezen en we boekten onze vakantie naar Zuid-Spanje in de eerste week van maart. Ik kijk zo hard uit naar de lente!
Gelezen
Virgin Widow van Anne O’ Brien is nochtans een dik boek maar ik las het op enkele dagen uit. Het gaat over Anne Neville, koningin van Richard III tijdens de rozenoorlogen. Ik ken haar verhaal dus het las wel vlot. Niet O’ Briens beste boek, maar wel gewoon graag gelezen.
Het schaarse licht van Nino Haratischwili was een klepper van 800 pagina’s. Ik had even geen leesinspiratie en wou nog wel eens iets anders. Het gaat over vier vriendinnen in de jaren ’90 in Georgië die daar de burgeroorlog en ook een soort oorlog tussen hun geliefden meemaken. En die dat ook jaren later nog meedragen. Anders dan Het achtste leven (haar bekende boek), maar ook echt goed.
Flora’s erfenis van Clarisse Sabard zat bij een gratis Bookchoice selectie die ik uitprobeerde dankzij Flow Magazine en zou de nieuwe hype zijn in Frankrijk. Het is zo’n typisch vrouwenboek met een perspectief in het heden en het verleden en oude familiegeheimen. Ik heb al boeken gelezen die beter zijn geschreven, maar het plot is wel boeiend genoeg. Dus ik ga misschien toch deel 2 en 3 (uiteraard is het een trilogie) opnemen ooit.
In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Op onze eerste dag doken we twee kunstmusea binnen. Dag 2 brachten we helemaal door in de wijken Kensington en Notting Hill. We gingen namelijk van Holland Park tot aan Portobello Road, en deden eindelijk twee zaken die al even op mijn bucket list stonden: het Design Museum en Leighton House.
In Holland Park kozen we ervoor om eerst het Design Museum te bezoeken, want dat stond al langer op het nooit korter wordende lijstje van nog te bezoeken musea in Londen. Het Design Museum toont toegepaste kunst. Van gebruiksvoorwerpen, tot industriële producten en systemen tot brand design. Toegang tot de permanente collectie is gratis, voor expo’s moet je soms betalen. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Holland Park of Kensington High Street.
Vroeger huisde dit museum op Bankside, maar in 2016 verhuisde het naar Holland Park in een gebouw van het vroegere Commonwealth Institute. Ik vond het een neig gebouw. Er zijn drie verdiepingen in een soort van open atrium, vooral op het derde heb je een uitgebreide permanente collectie. Op het eerste en tweede zijn er tijdelijke displays. De expo’s huizen op de benedenverdieping.
Het is best een luchtig museum: het gaat over hoe design een belangrijke rol speelt in onze samenleving. Door in een webbureau te werken heb ik zelf natuurlijk een sterke link met design. Maar het is wel fijn om de evolutie van een product zoals muziek luisteren of de signalisatie in de Londense metro te zien.
Ik herinner me dat er ook een tijdelijke display was over de vervuiling van de mode-industrie en op dat moment was er een populaire expo over Barbie, na de hype rond de film. Het museum focust duidelijk ook op hedendaagse thema’s.
Soit, ik vind het dus wel een aanrader, ook al ben ik meestal niet van die toegepaste kunstmusea. Het is heel toegankelijk gebracht en het is volgens mij ook heel leuk om met kinderen te doen, er waren ook een aantal interactieve zones.
Daarnaast liepen we natuurlijk Holland Park door. Het was volop herfst dus er lag een gekleurd bladerdek.
Ik vind Holland Park een echt typisch Engels park met sportterreinen en een speeltuin. De gebouwen die er staan zouden een likje verf kunnen gebruiken, maar de sfeer is er gemoedelijk. Ik was er in 2017 al eens geweest en wist dus dat de Kyoto Garden het hoogtepunt is.
De Kyoto Garden is een Japanse tuin en aangelegd begin jaren ’90 ter ere van een Japans festival in Londen. De tuin moet harmonie en rust uitstralen en doet dat o.a. met een grote waterpartij, een watergeval en Japanse beplanting. In de herfst was het nog mooier dan ik me herinnerde. Echt de moeite om langs te gaan.
Hierna aten we ramen en bao’s bij Bone Daddies op de drukke Kensington High Street, vlak aan het Design Museum.
Om de hoek van Holland Park ligt een beetje verborgen Leighton House. Het is de villa van kunstenaar Frederic Leighton, één van de artistieke koppen uit de zogenaamde Holland Park Circle uit de 19de eeuw.
De zeer sobere voorgevel verklapt niet wat er binnen te zien is.
Leighton was niet alleen zelf schilder (hij behoorde tot de Pre-Rafaellieten), maar vooral ook verzamelaar en had een voorliefde voor oriëntaalse interieurs. Ik kende de man zelf niet, maar had wel gelezen over dit speciale huis met mooie ruimtes. Het is een tijdje gesloten geweest ter restauratie, maar sinds 2024 terug open voor publiek. Een toegangsticket kost 14 pond. Je kan eventueel een combiticket nemen met het nabijgelegen Sambourne House, maar dat lieten wij voor een volgende keer.
Je krijgt een audiogids die je wat meer vertelt over Leighton en zijn collectie in elke ruimte. Bij het binnenkomen merk je meteen dat de man een excentrieke stijl had.
Links: de trappenhal. Rechts: de Drawing room.
Blikvanger is de prachtig blauw betegelde arabische hal met gouden koepel. Je krijgt dit eigenlijk niet deftig op de foto.
Op de bovenverdieping vind je de ruimtes waar Leighton ontspande en er hangen heel wat schilderijen aan de muren. Leighton was vrijgezel en woonde er dus alleen.
Daarnaast passeer je de enorme bibliotheek en een wintertuin – de meest recente toevoeging aan villa, een soort veranda zeg maar.
Buiten is er nog een fijne stadstuin en je kan er ook iets drinken. Op een uurtje ben je wel door het huis gewandeld. Leighton House had mijn aandacht getrokken omwille van het speciale interieur en heeft zeker mijn verwachtingen ingelost. Voor wie iets anders zoekt dan The National Gallery of The British Museum. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Kensington High Street of Kensington Olympia.
Gekleurde huizen ergens in een woonwijk tussen Holland Park en Portobello Road.
Tijd om nog wat verder te struinen. We wandelden opnieuw het park door en naar de wijk Notting Hill, bekend van de kleurrijke huisjes, de markt op Portobello Road en de gelijknamige film. Ik was er eigenlijk nog nooit deftig geweest.
De bekende boekenwinkel en Portobello Road
We genoten van het zonnetje en de markt die er stond (het was een vrijdagnamiddag dus de markt was beperkter dan die op zondag). Het was druk maar dat kon me niet deren.
Meer Portobello Road en de relatieve rust en ook mooie architectuur één straat verder ;).
We pauzeerden even bij Flying Horse Coffee en wandelden nog wat verder. Ik kocht ergens leuke kaartjes. Verder is er in deze wijk niet per se veel te doen, maar het was de perfecte tijdsbesteding tijdens een zonnige namiddag :).
’s Avonds gingen we nog eten bij Mestizo, onze favoriete Mexicaan in Londen. Alle Londen food tips vind je trouwens in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
De afgelopen weken postten mensen massaal foto’s uit 2016. 10 jaar geleden. Er wordt daarbij gezegd dat de hang naar nostalgie veroorzaakt is door de chaos van de wereld vandaag. 2016 voelt als het laatste normale jaar. Voor covid, voor Oekraine en Gaza, voor Trump (al werd die dat jaar verkozen)… En millennials zijn nu eenmaal bestempeld als de nostalgische generatie, denk maar aan de uitverkochte K3 originals concerten.
Het zette me zelf aan het denken. Hoe was 2016 voor mij? Ik had deze blog toen al, dus ik ben ook even gaan teruglezen (wat grappig en confronterend tegelijk is, mijn schrijfstijl was uiteraard heel anders – gevatter soms, maar anderen dingen hielden me bezig en mijn blog was nog veel minder persoonlijk dan nu heb ik het gevoel).
2016 was enerzijds nog een half jaar studeren, tijdens mijn postgraduaat Belgian Advertising School (BAS). Dat half jaar was vooral stage lopen en het was een pittige periode waar ik ontzettend veel uit geleerd heb. Anderzijds begon ik in de zomer op mijn huidige job – nu ja bij mijn huidige werkgever, mijn job ziet er ondertussen helemaal anders uit. Ik had dus maar een korte zomervakantie en ben volgens mij dat jaar amper buiten België geweest (ik herinner me een korte trip naar Nederland met vrienden en we gingen met BAS twee dagen naar Stockholm). Dat kan ik mij nu niet meer voorstellen.
Ik leerde dat jaar door mijn werk mijn huidig lief kennen, al zou het nog twee jaar duren voor hij mijn lief zou zijn. En ook een belangrijke vriendschap startte door het werk en dus zijn wij al bijna 10 jaar vriendinnen.
Maar wat ik vooral begreep, nu zo’n 10 jaar later, 2016 was voor mij (samen met 2017) ook wel één van de laatste “normale” jaren voor een pittige periode. Het was een heel sociaal jaar, mijn zorgen waren relatief beperkt. Nadien kwam niet alleen de liefde, maar ook de bouw (van het huis) en de covidperiode – toch wel periodes van mentale onrust bij mij. Huisdieren stierven, vriendschappen liepen op de klippen, in 2018 had ik een eerste fysieke weerslag op mijn lichaam met een serieus B12 tekort….
Ik kom tot de conclusie dat ik in 2016 best gelukkig was en dat dat jaar een heel belangrijk jaar is geweest voor de persoon die ik vandaag ben. Het heeft me gevormd. Zoals de eerste jaren dat je twintiger bent dat nu eenmaal doen. Vandaag als dertiger ben ik niet per se ongelukkig trouwens. Het leven zit gewoon wat anders in elkaar. Het is serieuzer, minder sociaal, maar ook wel gevuld met reisjes en hobby’s. Ik ga nog steeds naar de dansles, ik lees nog steeds boeken (veel meer dan toen), ik werk nog steeds op dezelfde plek en de levensles die BAS me heeft geleerd, namelijk dat mijn mening wel degelijk telt, draag ik nog steeds heel erg met me mee.
Ik ben even in de mediabibliotheek van deze blog wat foto’s uit dat jaar bij elkaar gaan zoeken:
Ik postte nog veel foto’s zonder mijn gezicht herkenbaar op en was ook gewoon fan van de trend ‘rugfoto’s’ :D.
Links: tijdens de eerste werkweken, rechts: tijdens een korte trip naar Nederland in de duinen.
En dus heb je bij deze mijn terugblik gehad! Doe jij mee aan de 2016-trend? Wat weet jij nog van dat jaar?
Ik weet niet wie het woord heeft uitgevonden, maar het verschijnt regelmatig in Flow Magazine. Dobbertijd. Het idee dat je momenteel even niet meer weet waar je heen gaat en dus wat ligt te dobberen.
Een tussentijd als het ware. En dat hoeft niet noodzakelijk iets slecht te zijn. Soms is even stoppen om stil te staan, te dobberen zonder een duidelijke volgende stap, net goed. Om even bewust na te denken “En wat nu?”.
Ik heb het gevoel dat ik een beetje in zo’n dobbertijd zit. Op werkvlak. Maar ook over vriendschappen. En over de volgende uitdaging in mijn leven ofzo. Ik heb al lang geen kinderwens, en die komt er waarschijnlijk ook niet meer aan. Dus wat brengen mijn dertigerjaren mij dan nog wel. Waar zet ik mijn tanden in? Welke keuzes maak ik voor mezelf?
Er glijden wat rollen van me af en er komen rollen bij en daarbinnen moet ik mezelf altijd blijven terugvinden. Om niet verloren te geraken. Om niet binnen vijf jaar te denken. “Hé, waar is de tijd naartoe?”. Als een blok klei die je even weer nat maakt om opnieuw te kneden en de finaliteit van wat dat dan moet worden niet vastligt.
Ik dobber elke winter wel een beetje. Er trekt zich zoveel terug deze periode. De natuur en sommige dieren houden een winterslaap, mensen kruipen in hun gezinscocon en ik kruip in mijn hoofd. Dus waarschijnlijk hoort het daar ook gewoon bij.
Ik laat het dobberen voorlopig wat toe. Het leven is een soort van vloeibaar. Alles loopt in elkaar over. Er komt een moment dat mijn voeten opnieuw de oever raken. Misschien door de lente. Misschien door iets nieuws dat op mijn pad komt. Wie weet. Dobberen is niet alleen stilstaan, het is ook in afwachting zijn van. Van iets moois, als ik dan toch mag kiezen.
Ik heb al enkele jaren een abonnement op Flow Magazine, met content over onthaasten, langzaam leven en creativiteit. Ik lees heel wat Substack artikelen over een analoog leven opbouwen. Ik volg cozy hobby predikers op Instagram. Ik consumeer met andere woorden heel wat media en content over het leven dat ik graag zou hebben. De zaken die ik lees zijn als een spiegel van mijn eigen verlangens. Van wat ik graag zou willen.
En dit zie ik in de spiegel: een leven met minder schermen, minder stress en meer tijd voor mezelf. Een creatieve geest die tot bloei komt. Een ochtend yogasessie op mijn matje, nadien wat schrijven, puzzelen en uiteindelijk onder een deken verdwalen in een boek. Een dag vol mogelijkheden, helemaal in sync met mezelf. Een dag vol aandacht.
Maar het is ook maar dat, een spiegel. Door deze content te consumeren, hou ik mezelf voor dat dit toch al een eerste stap is naar een rustiger leven, naar minder stress, naar meer zelfzorg. Terwijl ik me blijf haasten en opwinden in het leven en doodmoe voor een scherm in de zetel plof. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Een Instagrampost is niet genoeg een schop onder mijn kont. Consumeren is niet creëren.
Meer nog, dat consumeren van een ideaal zorgt voor extra stress. Want mijn leven is niet van ’s morgens tot ’s avonds tijd voor mij alleen. En wanneer ik dan na een drukke werkweek en een dag vol huishoudelijke klusjes op die yogamat zit of iets creatief wil doen, is de energie er meestal niet. Ik raak niet in een flow, ik ervaar niet meer rust. Integendeel, er is die druk om nu te moeten ontspannen.
Het blijft een zoektocht wat die spreekwoordelijk schop dan wel kan zijn en hoe ik dat consumeren kan omzetten in creëren. Ik heb ondertussen mijn eigen hobbyplek ingericht en dat helpt al. Als ik die ruimte binnen stap, is het tijd voor mij en niet voor iemand of iets anders – maar soms stap ik daar veel te laat binnen als je begrijpt wat ik bedoel.
En ik moet voor mezelf nog bepalen wat dat creëren dan is. Is dat vooral schrijven? Of zoek ik mezelf een nieuwe hobby? Is dat puzzelen en hersenloos kleuren? Of maakt het eigenlijk allemaal niet uit zolang ik wat vertraag. Waarschijnlijk dat laatste.
Naar jaarlijkse gewoonte blik ik terug op het afgelopen jaar in een persoonlijk jaaroverzicht. Ik merk dat dit heel waardevolle blogposts zijn om achteraf nog even terug te lezen. 2025 was het eerste jaar dat ik hier elke maand een terugblik postte en samen met mijn bullet journal vormt dat vooral de inhoud van deze post. Het is uiteraard een lange update geworden.
Ik denk dat ik 2025 kan samenvatten als een gewoon jaar, geen grote ups, geen grote downs. Een druk werkjaar, veel vakanties en ook wat ziektes. Een gemiddeld goed jaar dus, al blijft de gezondheid een aandachtspuntje.
Januari
Januari is altijd een moeilijke maand. Dit jaar sleepte ik me er goed door door enkele sociale uitjes te plannen, een babyshower van een vriendin, een nieuwsjaaretentje op het werk en een comedyshow van Jade Mintjens.
Er lag blijkbaar enkele dagen sneeuw en ik was ook een beetje ziekjes – maar niets dat echt doorbrak. Ik startte een traject op bij de kine voor mijn onderrug. In mei zou dat verbetering brengen.
Ik schreef in januari al dat het te druk was op het werk en ik vind het eigenlijk best confronterend om te lezen omdat het in mijn herinnering vooral de laatste maanden druk was – maar ik schreef een jaar geleden nogal desolaat ‘Ik wil vaker thuiswerken om me af te sluiten en langer te kunnen slapen’. Soit, ik zal nooit een geweldige relatie hebben met de winter.
Februari
Februari begon met een schoonfamilieweekend aan zee met prachtig winterweer, maar ook wat veel prikkels dus was ik blij dat we ook één dag op onszelf aan zee waren. Daarnaast gingen we naar het openingsweekend van 600 jaar KU Leuven, waren er veel deadlines op het werk en was het de ziektekiemen proberen vermijden.
Dat lukte waardoor ik gezond naar Malaga kon vertrekken voor een zonnige citytrip. Met zonlicht, zeelucht, een droombezoek aan het Alhambra van Granada en gewoon zo’n heerlijk zuiders sfeertje. Het was ook carnavalsweek daar, wat voor een gezellige sfeer zorgde. Dit was echt een hele fijne vakantie waar ik toen veel nood aan had.
Eens thuis werd ik onmiddellijk ziek. En deze keer serieus: het was de echte griep met koorts, spierpijn, luchtwegen vol snot, hoesten. Enfin, de hele rimram. Ik bleef nog een extra week thuis van het werk en voelde me dus twee weken lang niet goed. Ook de weken erna bleef de vermoeidheid lang hangen. Ik had geen griepprik laten zetten en heb het geweten (ondertussen liet ik voor deze winter het vaccin wel zetten).
Maart
Begon dus met ziek zijn en nadien ook een best traumatische ervaring bij de tandarts. “Ik lag in maart meer in de zetel dan iets anders” schreef ik. Maar er waren ook goede dingen: een etentje, een dagje wellness en het jaarlijks weekend met de collega’s met een goed feestje tot in de late uren.
De zon begon ook meer te schijnen en als ik nu voor één iets dankbaar ben dit jaar, dan is het voor het fantastische zonnige weer!
April
Op 5 april at ik volgens mijn foto’s mijn eerste ijsje in België! Daarnaast liep het lief de marathon Brussel – Leuven en maakten we er met de collega’s een leuke dag supporteren van. Leuven is een fantastische stad voor sportevents, er was zoveel sfeer die dag <3.
Het terras werd eindelijk getegeld en het was uitkijken naar de meubels die we bestelden. Ik boekte onze vakantie naar Engeland. Verder gingen we naar Hans Op De Beeck in het KMSKA en nog even een kijkje nemen in het museum Maeyer Van Den Bergh dat ondertussen dicht is ter renovatie. Museumbezoekjes bleven ook in 2025 een constante.
Mei
De maand mei begon met een verlengd zonnig weekend. Ik nam verlof op 2 mei om een verlengd weekend te hebben en trok met Leen een dagje naar Parijs. Het doel was de Artemisia expo in het Musée Jacquemart-André. De expo bracht heel wat werken van Artemisia Gentileschi samen, ik ben ontzettend blij dat we geweest zijn.
Het was 30 graden in Parijs als ik het me goed herinner. En naast de expo, wandelden we vooral ook langs de Seine voor wat verkoeling en we aten een ijsje bij Berthillon. Er was ook een brand in een appartement in de buurt van onze lunchplek, wat wel even schrikken was. Maar er waren geen gewonden.
De week na Parijs gebeurde er iets vreemds: plots was mijn ergste rugpijn verdwenen, zonder specifieke oorzaak. Tot op de dag van vandaag is die ergste blokkage voorbij. Een lentewonder dat me veel moed gaf. Tot het begin van de zomer bleef ik naar de kine gaan, en sindsdien doe ik het zonder. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig pijnvrij zijn en moet goed blijven bewegen, maar ik heb er wat meer controle over nu.
Ook de rest van de maand was best goed gevuld: een foodtruckfestival, een avond in de zon met de collega’s, het kleine optreden van de dansschool met nog best wat repetities, uit eten, het lief zijn verjaardag vieren in de wellness. Veel leuke momenten!
Helaas werd ik ook opnieuw ziek, wat zorgde voor een saai hemelvaartsweekend, en ging ik naar de dokter om al mijn vermoeidheidsklachten eens op een rijtje te zetten en bloed te laten trekken.
Juni
In juni kreeg ik dan de diagnose CMV (citomegalovirus, een soort variant van klierkoorts). Dat gaf wel wat rust, want ik was nog steeds snel moe en had concentratieproblemen. In oktober bleek nadien dat ik misschien toch geen CMV heb gehad maar een vals positieve reactie – soit, er was iets viraal aan de hand in juni en juli en tegen begin augustus voelde ik me terug energieker.
In juni waren er twee grote hoogtepunten. Allereerst: de terrasmeubels werden geleverd en de zon bleef schijnen dus ik bracht menige avond door met een boek op mijn ligbed. Haha, ik was hier dus echt heel blij mee en had hier maanden naar uitgekeken. Je bent een zomermeisje, of je bent het niet.
Tweede hoogtepunt: mijn vakantie naar Wenen met Leen. We waren allebei heel moe dus we deden het wat rustig aan. Het was ook een hele warme week met temperaturen van boven 30. Wenen bleek een hele fijne leefbare stad met veel mooie architectuur en kunstmusea. Misschien is deze stad niet helemaal mijn vibe, maar ik genoot toch hard.
Het Albertina en het Secession gebouw waren mijn persoonlijke hoogtepunten en de vele lekkere desserts in de Weense koffiehuizen natuurlijk ook. Minpuntje was dat een bezoek van Zelenski aan de stad onze planning wat in de war stuurde, maar niets dat een extra stuk taart en een boekenwinkel niet konden oplossen.
Juli
De maand begon op een dansfeest van de trouw van één van de collega’s. Er werd enorm hard gedanst tot in de late uurtjes, dit was sowieso één van de fijnste avonden van het jaar! Het lief werd nadien wel ziek, die heeft als specialiteit ziektekiemen verzamelen op trouwfeesten, haha. Ik nam het wonder boven wonder niet over, maar de eerste helft van de maand was dus best rustig.
We deden een kunstwandeling in Leuven met de collega’s, met een boomergids (helaas!), er werden ijsjes gegeten, af en toe een spelletje gespeeld en heel erg hard gewerkt met veel offertedeadlines. De Tour De France femmes werd gewonnen door Pauline Ferrand-Prévot en ik keek elke minuut die ik ergens kon vinden.
Augustus
Augustus was de maand van de grote ups en grote downs. Het eerste weekend gingen we naar enkele optredens van een lokaal festival. Nadien was het inpakken geblazen voor onze roadtrip naar Zuid-Engeland.
En die vakantie was fantastisch. Links rijden bleek niet moeilijk, de Cotswolds waren ook minder druk dan ik had gedacht, het weer zat goed (elke dag zon!) en ik ben gewoon gelukkig in Engeland. Mijn hoofd was rustig, al werd mijn lijf wel moe naar het einde toe.
Ik kan hier honderden foto’s delen, het was gewoon een hele fijne vakantie. Ons reisschema vind je in deze blogpost. Hoogtepunten waren voor mij Great Chalfield Manor, Sudeley Castle en Bristol. Maar al de rest was ook echt fijn!
Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen. Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid en opnieuw op de zetel liggen.
Ik moest me daardoor ook door de eerste werkweek na de vakantie slepen en dat was de week van mijn verjaardag. Dus die heb ik gevierd met een kop vol snot en een volle mailbox! Maar een collega kocht eclairs voor mij en dat verzachtte de pijn.
September
“September is altijd veel tegelijk, soms geruststellend, soms beangstigend”. Ik had wat moeite met de mentale overgang naar de herfst, al bleef de zon goed schijnen.
We gingen naar Open Monumentendag in Antwerpen, bezochten nog eens de cinema voor de derde Downton Abbey film en ik hakte de knoop door om dit jaar in twee dansscholen te gaan dansen – momenteel nog geen spijt van, tegen mei 2026 met twee optredens in een maand misschien wel.
Het lief ging op conferentie naar Lissabon en na enkele dagen alleen thuis vloog ik ook naar daar, met flinke vertraging want die week was het IT-systeem in Zaventem kapot.
In Lissabon scheen de zon op de typische rode daken, al moest de paraplu ook wel eens bovengehaald worden. We bezochten verschillende moderne kunstmusea en het tegeltjesmuseum en we wandelden ook langs de highlights. Ik was er ooit al in 2018 en vond dat de stad al best wat veranderd was. Veel drukker en toeristischer, maar ook echt fijn zo aan Taag. Het was een fijne trip met best wat kilometers in schoenen die knelden dus ik kwam met flink wat blaren thuis.
Ik luisterde vanaf september heel wat nieuwe muziek. De nieuwe Pommelien Thijs, de nieuwe Florence+The Machine & Paris Paloma (ter voorbereiding van het concert in februari ’26) en meer muziek luisteren is echt wel een voornemen van 2026.
Oktober
In oktober gebeurde er niet zoveel behalve werken. Mijn directe collega en ik vertrokken dan ook compleet overprikkeld op conferentie naar Barcelona. Daar vonden we buiten inspiratie, ook wat rust, zon en tapas. We konden over veel zaken goed praten, en dat deed deugd. Ons hotel was wel ver van de luchthaven dus dat was met het openbaar vervoer (drie metrolijnen combineren) en wat verkeerd wandelen best een pittige waardoor we de eerste avond pas om 23u hebben ingecheckt.
Barcelona is wel een fijne, drukke stad, waar ik al een paar keer heel kort ben geweest. Ik wil er ooit wel eens wat langer vertoeven. Maar we wandelden naar de Sagrada Familia, op het strand en door de middeleeuwse steegjes van het historisch centrum.
Na Barca, volgde er nog een date met Leen en gingen we naar 600 jaar KU Leuven expo’s in Museum M. Vooral die van Alicja Kwade liet een indruk na.
Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje.
November
Begin november versierden we het bureau van mijn andere directe collega die eindelijk terugkeerde uit zwangerschapsverlof, hoera! Verder kabbelde het wat verder. Mijn gsm begaf het, dus ik kocht snel een nieuwe want een aantal dagen later gingen we naar Londen.
We hadden tickets voor Rouleur Live, een wielerconferentie van het Britse koersmagazine dat het lief leest met talks en een beurs. De talks waren super interessant, maar de ruimte was akoestisch een hel voor mijn hoofd. Dus we gingen toch ook veel de stad zelf in. Ik praatte wel wat met Pauline Ferrand-Prévot (ik probeerde haar zelfs wat Nederlands te leren) en we namen een foto samen.
Daarnaast genoten we gewoon van Londen, ook al was het typisch koud en nat novemberweer. We bezochten eindelijk Westminster Abbey en het John Soane Museum, een expo van street artists, gingen opnieuw eten bij Dishoom en probeerden eindelijk Humble Crumble (goedgekeurd!).
Terug thuis was het best koud en bleven we vooral wat thuis. Op het einde van de maand gingen we naar de Goya expo in Brussel en eten bij Norma. Een fijne expo, maar wat druk.
December
December was onverwacht een fijne sociale maand. Met o.a. een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot, ik ging naar een vriendin in Antwerpen en er was het kerstfeestje op het werk, kerstmarkt met collega’s en nog eens met een andere vriendin… Ik ging ook vaak lunchen en naar de cross in Hofstade op een extra vrije dag. Ik heb me dus best wel wat geamuseerd op het einde van het jaar.
De stress zat wel nog hoog en de kerstvakantie werd in de zetel gevierd met een virusje. Oudjaar is hier nooit big deal, we vieren dat onder ons twee en gaan op tijd naar bed. Ik startte nog net een traject op met een andere kine om een aantal terugkerende problemen aan te pakken. Voor 2026 zal de focus opnieuw liggen op gezondheid en stress management op het werk.
Voila, dat was mijn 2025. Als je tot hier hebt gelezen: chapeau! Het was dus een best oké jaar waarin ik veel leuke dingen deed en daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Voor 2026 hoop ik opnieuw op mooie reizen, sociale momenten en voldoende rust.
December is nooit mijn favoriete maand, maar deze december viel eigenlijk best mee. Het begon met een goedgevuld sociaal weekend met eerst een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot. Daarvoor gingen we voor het eerst eten bij Taj Mahal in Leuven. Lekker! Ik deed ook nieuwe winterlaarsjes aan en haalde mijn hiel er zo mee open dat er vandaag de dag nog steeds een wonde is, not kidding!
Ik ging het weekend erna naar een vriendin in Antwerpen en het was ook kerstfeestje op het werk (altijd super fijne avond!). Ik ging daarnaast toevallig ook met vier verschillende collega’s lunchen, met collega’s naar de kerstmarkt én met een andere vriendin die ik al even niet had gezien babbelde ik wat bij. Het was dus sociaal gezien – redelijk onverwacht eigenlijk – een best goede maand. Ik vergat ook van al deze dingen foto’s te nemen.
Op het werk bleef het een pittige en ik had enkele moeilijke weken. Tot op 24 december stond mijn agenda bomvol en mijn hoofd liep letterlijk over. Ik heb enkel de laatste dag de riem er een beetje kunnen afhalen. Ik merkte ook dat ik me enorm stoorde aan collega’s die – terecht – wat meer konden uitbollen of afwerken en daardoor ook vroeger in vakantie vertrokken. Dit gaat een groot werkpunt worden in 2026. Net als mijn gezondheid.
Ik had wel nog één extra verlofdag ingezet om naar de cross in Hofstade te kunnen gaan. Dat was nog net met een milde temperatuur en heel veel zon, zalig! Ik wou heel graag Van Der Poel vs. Van Aert nog eens meemaken en dat is dus gelukt.
De kerstvakantie viel wat in het water. Ik had maar twee kerstfeesten en die vielen goed mee en waren gezellig, maar op tweede kerstdag kwam een virusje boven en dat is nog steeds aanwezig. Ik had niet echt plannen gemaakt maar hoopte die dagen te kunnen gebruiken om mentale rust te vinden en dat is met een hoofd vol snot niet gemakkelijk laat ons zeggen. Ik hoop op oudejaarsdag er weer bovenop te zijn en de cross in Baal op 1 januari te halen. Duimen jullie mee?
Gelezen
Ik las begin december nog twee boeken uit en focuste me dan op een hele dikke klepper.
Prophecy van S.J. Parris is het tweede historische mysterie met Giordano Bruno in de hoofdrol. Het is een complexer verhaal dan het eerste boek en heel vermakelijk.
The voyage home van Pat Barker is haar derde Griekse mythe roman. Deze keer focust ze op Cassandra die als concubine meereist met Agamemnon naar Griekenland waar zijn wraakzuchtige vrouw Clytemnestra op hen wacht. Misschien niet het beste boek van de drie, maar graag genoeg gelezen.
The first man in Rome van Colleen McCollough is een klassieker in het genre en gaat over de oom van Caesar, Gaius Marius, en zijn opgang in de politiek en het leger. Een dikke klepper van meer dan 1.000 pagina’s, maar ik heb er wel van genoten.
Bij ons op het werk is de periode tussen kerst en nieuw – tussen 24 december en 1 januari that is, wij doen niet mee aan de volledige kerstvakantie – traditioneel de periode dat we sluiten en dat de meeste onder ons thuis zijn. Je bent niet verplicht om vakantiedagen in te zetten, maar bijna iedereen doet het. Net als al onze klanten. Het is de enige week van het jaar dat er geen nieuwe to do’s op je wachten wanneer je op 2 januari de computer weer open doet. Heerlijk vind ik dat.
En dat doet dromen. Van een week zonder verplichtingen, zonder stress, zonder moetjes. Dik verdiende rust na al dat harde werk. Na de kerstexamens voor de jeugd en de werkrecepties voor de iets oudere jeugd. Midden in de donkerste weken van het jaar.
Maar we doen eigenlijk net het tegenovergestelde: we stoppen ons sociaal leven zo ontzettend vol en hollen van feestje naar feestje. We moeten nog cadeaus kopen, een kerstmenu in elkaar boksen en liefst wakker blijven tot na middernacht op oudejaar. En ik moet toegeven dat het bij mij zelfs best meevalt, ik heb amper feestjes (gelukkig!), maar toch voel ik die rush en die onrust. Zo erg dat ik er vaak naar uitkijk om op 2 januari terug naar kantoor te gaan en het gewone leven weer op te pakken. En dat vind ik ontzettend jammer, want is het een week vakantie waarin allesbehalve een gevoel van vakantie centraal lijkt te staan.
Ik zou graag een lans breken om kerst te herdenken. Om een kerst uit te vinden voor mensen die moe zijn. Want we zijn allemaal moe.
Ik wil daarmee niet zeggen dat er geen kerstfeest mag zijn met familie of een oudejaar met vrienden. Maar gewoon met minder moeten. Met takeaway pizza’s of frieten van de frituur, met geen cadeaus maar volle aandacht want iedereen legt zijn telefoon weg, in een niet volledig opgeruimd huis. De boel de boel laten en het nieuwe jaar verwelkomen alsof het gewoon een nieuwe dag is en we niet allemaal de drang voelen om de negen beste kiekjes van het jaar opnieuw op Instagram te delen.
Ik zie deze periode allemaal artikels verschijnen met tips om de feestdagen te overleven, maar dat klinkt zo ontzettend fout. Zo’n periode hoort toch om op ’t gemak het volgende jaar te verwelkomen met wie je lief is? Soms denk ik dat we het onszelf toch allemaal aandoen – ik zou echt tegen iedereen willen zeggen om het rustiger aan te doen. Stop met hollen, maak minder plannen… Het is maar een week waarin we op een kunstmatige manier allerlei moetjes proberen proppen omdat toevallig het jaar verandert en iemand duizenden jaren geleden heeft beslist om een feestdag te maken van de geboorte van een heilige.
Of nog een ander idee: we doen zoals in Ijsland en geven elkaar een boek en lezen tot na middernacht in dat boek, in stilte met een stukje taart erbij. Ik denk dat voor al wie moe is dat wel een fijn stiltemoment zou zijn. Misschien niet toevallig dat ik deze periode een klepper van een boek koos om in te verdwijnen?
Ik ga dit jaar alvast een nieuwe poging doen om echt vakantie te vieren. En dat moeten van me af te schuiven. Ik ben moe dus ik pas mijn kerst daarop aan. Wie doet er mee?
Het is alweer het voorlaatste overzicht van het jaar. Ik vind het bijna eng hoe snel het nieuwjaar zal zijn. Maar tegelijk heb ik het ook al echt gehad met de herfst en de winter moet nog beginnen. November was wat een vreemde maand. We gingen naar Londen en dat is altijd fantastisch. Voor de rest kabbelde het zo wat voort en waren er niet echt veel speciale dingen.
Begin november startte mijn directe collega terug op na haar bevallingsverlof, hoera! En hadden we nog eens een kwartaaloverleg. Ik vluchtte echter vlak na het eten weg omdat ik compleet overprikkeld was door het lawaai. Het was echt mijn avond niet ofzo. De dag ervoor had ik veel sinushoofdpijn gehad en dat heeft er waarschijnlijk ook mee te maken gehad.
In het weekend begaf mijn gsm het dan plots. De batterij deed al een aantal weken raar dus ik had in mijn hoofd om met Black Friday een nieuwe te kopen, maar het werd plots last-minute een keuze maken. De week erna stonden de smartphones natuurlijk allemaal wel in promotie. Soit, ik kocht gewoon het huidige model van mijn vorige, een Google Pixel.
Ik wou ook echt niet zonder gsm in Londen zitten uiteraard. Na twee dagen vakantie thuis die gewoon voorbij gingen, vertrokken we dan richting mijn favoriete stad. Ze gaven niet het meest fantastische weer, maar we hadden geboekt om naar Rouleur live te gaan, een soort conferentie/beurs over het wielrennen dus we zouden sowieso veel binnen zijn.
Links: Rouleur Live. Rechts: Op de foto met Pauline, een GOAT uit women’s cycling
Het event was leuk met interessante talks en ik ontmoette Pauline Ferrand-Prévot die ik enkele woorden Nederlands probeerde leren, zonder veel succes :D. Maar de ruime waarin het event plaatsvond, een stuk van de Truman Brewery op Brick Lane, was een akoestische hel en dat heb ik geweten. De eerste avond waren we er lang en ik kon op den duur wel wenen van het lawaai.
Links: John Soane Museum. Rechts: The lady’s chapel in Westminster Abbey
Londen was verder echt fantastisch: we bezochten eindelijk het John Soane Museum (wauw!) en spendeerden bijna drie uur in Westminster Abbey (ik had de kerk dus nog nooit bezocht en nu moesten we een halve dag ergens binnen overbruggen dus voila, het uitgelezen moment) en gingen naar expositie van drie street art kunstenaars in de StolenSpace Gallery.
Links: het koor van Westminster Abbey. Rechts: ik spotte Sophie Mess, een street artiste die ik al even volg live aan het werk op Brick Lane
Links: een mistige ochtend in Shoreditch. Rechts: Triple Trouble expo in The StolenSpace Gallery.
Maar de deden ook the usuals: wandelen van aan The Tower tot Borough Market, iets eten bij Dishoom en Rudy’s, de koepel van St. Pauls spotten en heel wat boeken kopen in de gigantische Waterstones op Piccadilly. We ontdekten ook nieuwe eetplekken (Humble Crumble is de hype dus echt waard!). Ik vulde ondertussen daardoor mijn Londen food blog ook weer aan ;).
Op de laatste dag werd het plots heel koud en dat bleek ook het geval in België. Ik moet er dit jaar echt aan wennen en heb het precies voortdurend te koud.
Londen <3 en overal gekke uithoeken in het John Soane museum :D.
Na Londen kreeg het lief een serieuze griep of een ander virus. Ik had schrik om het ook op te pikken maar het gebeurde gelukkig niet. Het kabbelde allemaal wat voort en ik probeerde wat tijd te maken voor enkele cozy hobbies: lezen, puzzelen, lessen kunstgeschiedenis en purrdle.
Links: ik kocht purrdle op de weg terug van Londen. Rechts: Norma in Brussel
Afgelopen weekend besloten we nog even tot in Brussel te treinen voor de expo rond Goya in Bozar in het kader van Europalia Spanje. We aten eerst ook iets bij Norma, amai zo lekker!
De expo zet Goya af tegenover latere kunstenaars die hem als inspiratie gebruikten, zoals Picasso.
De expo was op zich zeker goed, al had ik gehoopt op wat meer bekend werk van hem. Bij Bozar laten ze altijd te veel volk tegelijk binnen (je moet een tijdslot reserveren, maar er zijn altijd nog tickets voor elk slot 🤷♀️). En er zijn ook altijd te veel groepen met een gids die de weg versperren. Soit, ik ben aan het zagen, ik vond het een goede expo maar voor mij mag het wat rustiger.
Links: moderne kunstenares die in vraag stelt wat een prinses moet doen ;). Rechts: schets van Goya van het beroemde schilderij Las meninas van Velazquez.
Al was er een madame die luidop aan het vertellen was tegen haar vrienden dat ze had ontdekt dat je een foto van dat vierkantje nam, je dan extra tekst kon lezen. Ze had met name de QR-code ontdekt. Ik kon mijn lach amper inhouden :D.
Gelezen
Ik las deze maand twee wat dikkere boeken en één Kindleboek op de trein.
A marriage of lions van Elizabeth Chadwick vond ik een prachtig boek over de halfbroer van koning Henry III en vooral zijn vrouw Joanna Of Swanscombe. Er zijn niet zoveel boeken over deze periode dus ik heb genoten, maar ik ga jullie niet vervelen met de saaie historische details ;).
The devil’s slave van Tracy Borman is het tweede boek over Frances Gorges die in de nadagen van The Gunpowder plot niet opnieuw verraad probeert te plegen of van hekserij beschuldigd probeert te worden aan het hof van de eerste Stuartkoning. Heel entertainend dit wel.
De kathedraal van de zee van Ildefonso Falcones. Stond al eeuwen op de lijst en is de Spaans ‘Pilaren der aarde’. Het heeft dan ook echt veel overeenkomsten met Ken Follett zijn boeken. Het is hard en gruwelijk met momenten, de personages zijn nogal eendimensioneel, het verhaal is heel vrouwonvriendelijk… maar het heeft dat sfeertje en zo’n meeslepend plot en daar lees ik dit soort boeken voor. Je loopt zelf rond in middeleeuws Barcelona en ziet de kathedraal stap voor stap worden opgebouwd.
Nu komt december eraan, niet mijn favoriete maand, maar ik probeer elk jaar om de feestdagen niet te veel onder mijn kleren te laten kruipen en gewoon mee te gaan in de flow.
Afgelopen week kondigde VTM aan dat ze dansers zoeken voor een nieuw seizoen van So You Think You Can Dance, een danstalentenjacht die meer dan tien jaar geleden enkele seizoenen liep in België en Nederland. Het bericht bracht zowel een glimlach als heel wat nostalgische gevoelens bij mij naar boven.
Ik dans zelf al sinds mijn 6 jaar, absoluut geen hoog niveau, puur voor mijn plezier. Ik keek als kind naar Sterren op de dansvloer (en tegenwoordig ook nog steeds naar Dancing with the stars – zelfde show, maar nu met een Engelse titel). Toen het tweede seizoen van SYTYCD op Belgische tv kwam, zat ik in het middelbaar en er ging voor mij echt een wereld open.
Het programma zat goed in elkaar: auditierondes, een bootcamp en liveshows waarbij de deelnemers per tv telkens in een andere combo een andere stijl kregen voorgeschoteld. Er komen heel wat verschillende stijlen aan bod: jazz, modern, hiphop lyrical, hiphop fast popping, street, klassiek… Ik hou van latin en ballroomstijlen (die ook aan bod komen trouwens), daar niet van, maar het feit dat ‘mijn’ type dans op tv kwam vond ik zalig.
Ik hield ook van de jury want ik kreeg al snel een crush op Jan Kooijman die toen het kapsel had van de gemiddelde lead zanger van de poprockbands waar ik in het middelbaar naar luisterde. Zijn interactie met medejurylid Ish Ait Hamou en presentator Dennis Weening vond ik ook heel grappig. De show gaf daarnaast veel aandacht aan de choreografen achter de danschoreo’s (wat uniek is aan dit soort shows) en namen als Isabelle Beernaert, Laurent Flamant, Min Hee Bervoets, Roy Julen, Vincent Vianen en Koen & Roemjana ben ik nooit meer vergeten.
Ik trok zelfs door het programma naar een show van Isabelle Beernaert en besloot op mijn 18de modern te gaan dansen (en dat doe ik nog steeds). Met enkele vriendinnen ben ik ook naar een liveshow fysiek gaan kijken toen het laatste seizoen in België werd opgenomen. Ik herinner me nog weinig van die avond (ik weet zelf niet waarom), maar het toont aan dat het programma toen wel in mijn hart zat.
Er zijn blijkbaar zes seizoenen geweest in België, en zeven in Nederland. Ik las de namen van de winnaars nog eens terug en bekeek wat choreo’s op Youtube. Sommige dingen kwamen terug, anderen niet :).
En dit alles was ik een beetje vergeten, tot ik de aankondiging las dat het programma terugkeert. Reken maar dat ik op het puntje van mijn stoel zal zitten om te kijken. Dansen brengt nu eenmaal iets teweeg bij mij, door het zelf te doen én door het te zien. Het is misschien wel het enige moment dat ik wat insync ben met mijn lichaam ofzo.
Ik besloot dit jaar in een tweede dansschool een andere choreoles te gaan volgen. Dezelfde stijl trouwens, maar ik was wat uitgekeken op de stijl die in mijn dansschool werd gegeven en toen de leerkracht en groep hard veranderde, was dat voor de trigger. Een grote stap want ik haat verandering en een nieuwe groep, maar ik merk dat de nieuwe les me wat uitdaagt en een andere soort energie geeft. En ondertussen dans ik ook nog heel graag modern in mijn eerste dansschool. En kijk ik er naar uit om na zo’n les in de zetel te ploffen om naar SYTYCD te kijken. Nog even geduld.
Heb jij ook zo’n tv-programma waarvan je nostalgisch hoopt dat het ooit terugkeert?
Soms blader ik door een woordenboek* en valt mijn oog op één specifiek woord. Vandaag is het dit woord:
ba·lans (de; v(m); meervoud: balansen)
tweearmige weegschaal: de balans doen doorslaan de zaak beslissen
evenwicht: in balans zijn in evenwicht; uit zijn balans raken uit zijn evenwicht
(boekhouden) overzicht in tabelvorm van de waarden van bezittingen, schulden en eigen vermogen van een onderneming op een bepaalde datum: de balans opmaken het resultaat van zijn werk berekenen (ook figuurlijk)
Je kan in of uit balans zijn. Balans houden. Er zijn mensen die het opmaken. Boekhouders zijn er veel mee bezig, zo blijkt. En in het Engels spreken ze soms van ‘it hung in the balance’, wat ik wel gepast vind want balans voelt altijd een beetje als hangen en friemelen. Als tussenin zijn. De ene zoekt er zijn hele leven naar, de andere zweert erbij als sleutel tot geluk.
De ene keer is het dat stuk fruit na een deugddoende sportsessie. De andere keer die reep chocola want dat heb je toch zeker verdiend na dat sporten? Nog een andere keer is het een zak chips tijdens een avond in de zetel. Genietend van elke seconde of dat stiekeme stemmetje negerend dat vindt dat je toch beter iets nuttigs had gedaan met de tijd en iets gezonds had gegeten.
Soms is balans stom en wil je niet liever dan overhellen naar de ene kant. Soms trekt balans je weer recht tot je in evenwicht komt. Het zorgt dat je niet valt. Of dat je pirouette er sierlijk uitziet. Evenwicht kan saai lijken, maar het zorgt er wel voor dat je even geen houvast nodig hebt.
Voor de ene is het even – eindelijk alleen – douchen en dan nog drie minuten extra in de badkamer doorbrengen met je favoriete liedje op speaker. Voor de andere is het een hele dag in je agenda vrijhouden en daar wekenlang naar uitkijken. Of die pint bier op vrijdagavond na een hele week werken. Die avond uit met vriendinnen terwijl de babysit op je kind past. Die wasmand dagenlang onderaan de trap laten staan omdat je geen zin hebt hem tot boven te dragen. Nog een beetje opruimen de avond voor de kuishulp komt. Jezelf een presentje kopen in de winkel of even goed 50 euro overschrijven naar je spaarrekening. Op het internet wegdromen van een verre avontuurlijke reis en toch weer diezelfde camping in Frankrijk boeken omdat het zwembad er zo fijn is.
Balans kan veel betekenissen hebben en voor iedereen anders zijn. We kunnen het allemaal individueel vormgeven. Als een blok ruwe klei dat een meesterwerk zou kunnen worden. En kloppen de verhoudingen niet langer, dan beginnen we gewoon opnieuw.
*Spreekwoordelijk hé, al heel lang geen echt woordenboek meer vastgehad ;).
** Dit was weer een post in columnstijl en wat spelend met taal. Ik wil dat misschien wel wat vaker doen.
Weer een maand voorbij. Insert clichés. Oktober was een beetje een vreemde maand, vol met zoveel ups en downs dat mijn gevoelens precies zelf niet konden volgen.
Grootste oorzaak: het was belachelijk druk op het werk (ik zeg dat niet graag, want ik haat de druk druk druk maatschappij). Ik denk dat ik vorige keer al zei dat een collega in zwangerschapsverlof is en dat gecombineerd met het altijd drukke najaar is pittig. Deze week verwelkomen we haar terug, maar voor mezelf en mijn andere collega was het doorperen geblazen in oktober.
Op één of andere manier hadden we dat op voorhand aangevoeld en dus hadden we ook besloten twee dagen op conferentie te gaan om bij te leren over strategie en service design en de alledaagse chaos even achter te laten. Die conferentie was in Barcelona, dus we besloten tot zondagmiddag te blijven. Het was zo’n kleine 20 graden in de Spaanse stad en mij hoorde je niet klagen.
Maar we vertrokken eigenlijk allebei compleet overprikkeld. We hadden een late vlucht heen en het hotel was toch blijkbaar niet gemakkelijk bereikbaar met de metro dus na drie metrolijnen te nemen waren we pas rond 23u op hotel en ik was die dag al opgestaan met lichte keelpijn en hoofdpijn.
Gelukkige zette de ‘ziekte’ zich niet verder. De conferentie was heel interessant (wel lange dagen van 9u15 tot 18u30), maar het was interessant en we hebben veel leuke mensen gesproken. De locatie was ook top – de Design Hub in het Glories park vol moderne architectuur.
Links: Design Hub, onze locatie voor de conferentie. Rechts: dramatische lucht boven de Sagrada Familia
De locatie was ook op een kwartier stappen van de Sagrada Familia dus daar zijn we ook een avond naartoe gewandeld (toen het nog niet de hoogste kerk ter wereld was, maar toch al belachelijk hoog – ik schrok ervan), de andere avond richting het strand.
Zo even weg van het alledaagse zorgde er ook voor dat we goed konden babbelen onder ons twee, over het werk en de dinges des levens. Zij is echt een heel belangrijk klankbord voor mij en het kwam op het juiste moment voor ons allebei denk ik.
Op zaterdag trokken we zonder plan naar het meer toeristische hart van de stad. We startten in de wijk El Born en gingen via het Centro Cultural naar het Parc de la Ciutadella waar we o.a. een prachtige Art Nouveau (Modernista in Spanje) serre vonden. We aten ergens vegetarische paella en wandelden nog naar meer Modernista op de Passeig De Gracia. Om nadien neer te ploffen op een terras. En ’s avonds alweer een tapasbar in te duiken. Goed eten, dat kan je wel in Spanje :).
Op zondag reisden we terug en maandag weer aan het werk. De realiteit kwam meteen hard binnen en ik had een hele week moeite met de vermoeidheid van me af te schudden. Ik had ook een drukke sociale week en de overprikkelling was dus groot.
Ik nam maar één foto van mezelf in Barcelona, deze in de grote spiegel voor ons bed in het hotel om 23u als we eindelijk waren aangekomen :D. En lezen is sexy, maar dat wist ik natuurlijk al.
In het weekend had ik afgesproken met Leen voor pizza bij het nieuwe Giuditta in Leuven (zeker een aanrader). We pikten ook de nieuwe expo voor 600 jaar KU Leuven mee in Museum M. In enkele zalen stonden kriskras stukken door elkaar die uit de ruime collectie van de universiteit kwamen, met wetenschappelijke en soms ook ethische duiding. Ik vond het echt fijn gedaan, maar ik vond het ook wel een kleine expo – meestal zijn de expo’s van de tweejaarlijkse Leuvense stadsfestivals groter.
Expo Kennis in zicht, Museum M
Daarnaast was er een tentoonstelling van Alicja Kwade, een hedendaagse Poolse kunstenares met vooral installaties. Ze speelt graag met tijd en ruimte en we zijn allebei als een blok voor haar werk gevallen. Ga dat zien! ‘Dusty die’ en ‘Kennis in zicht’ lopen allebei nog in Museum M tot 22 februari.
Dusty die, Alicja Kwade, Museum M
De rest van de maand stond in het teken van werken en rust nemen in het weekend. Ik liet nog eens bloed nemen bij de dokter ter opvolging en bleek kerngezond – geen ijzertekort meer en zelfs potentieel de piste dat ik nooit CMV gehad zou hebben (wat ik niet geloof want ik ben echt wel fundamenteel minder moe dus er was ‘iets’ en CMV checkte alle symptomen af).
Ik voelde dat ik gas terug moest nemen en deed dat ook. Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje .
Het was dus echt een wat gemengde maand, ik heb te vaak een vol hoofd gehad, en tegelijk was alles wat ik heb gedaan echt fijn en deed de Spaanse zon extra deugd. Ik las dat het ook een heel sombere maand is geweest qua licht en dat heeft sowieso zijn invloed gehad op mijn vermoeidheid denk ik. Op naar november want dan gaan we naar Londen en dat is nu eenmaal mijn happy place away from home :).
Gelezen
Tyrant van Conn Iggulden is het tweede boek van drie over keizer Nero. In dit boek wordt Nero eerst troonopvolger, om na de dood van Claudius, ook effectief keizer te worden. Het verhaal focust op zijn moeilijke relatie met zijn moeder Agrippina. Een beter boek dan het eerste boek, voor de geschiedenisfans en Latinisten onder ons.
Godwine, kingmaker van Mercedes Rochelle, vertelt het verhaal van Godwin, een belangrijke hertog vlak voor 1066. Hij maakte maar liefst 5 Engelse koningen mee tijdens een heel turbulente periode. Ik hou van de Saksisch-Deense periode dus vond het een goed boek
The smallest man van Frances Quinn is mijn aanrader van de maand. Frances Quinn schrijft geweldige boeken met personages die onder je huid kruipen en tegelijk wilt doodknuffelen – in een lichte historische setting. Nat Davy is een dwerg en wordt cadeau gegeven aan Henrietta Maria, Franse katholieke koningin van een protestants Engeland. De burgeroorlog breekt uit en Nat Davy wil graag een held zijn. Zijn kijk op de wereld en de manier waarop hij omgaat met zijn beperking is geweldig, dus ga dit lezen.
Amai, dit was een lange post merk ik. Hoe gaat het met jou?
Het gaat me nooit gebeuren dacht de twintiger in mij. Ik zoek me een job met impact, een paar leuke hobby’s en voel me niet schuldig als ik rust neem. Fast forward zo’n dikke 10 jaar later. Ik jaag me op in iets terwijl ik denk ‘heb ik nu weer hoofdpijn?’ en al zuchtend vooruitblik op vanavond want dan heb ik niet veel tijd tussen eten op tafel krijgen en mijn volgende afspraak. Ik zou graag wat langer slapen want ik voel me moe, maar tegelijk wil ik op tijd achter mijn scherm zitten want er zijn nog zoveel werk to do’s. En waarom ben ik me nu eigenlijk aan het opjagen? En waarom doet iedereen rondom me exact hetzelfde?
Het is gebeurd: ik zit in de rat race, en eigenlijk wist ik dat al lang. Belgen zijn koplopers in zich opjagen: in het verkeer, op het perron als de trein weer niet komt, op het werk, in ons sociaal leven en dan heb ik nog geen kinderen.
En met de komst van de herfst valt dat het meeste op. Waar de natuur ons vraagt om te verstillen, blijven wij aanstaan. Terwijl we minder zonlicht binnenkrijgen en er allerlei virussen rondwaaien. Geen recept voor succes.
En voor je je zorgen begint te maken. Er zijn duidelijke redenen waarom ik vandaag meer moeite heb dan anders met de rust te vinden. Ik spring al enkele maanden in voor een collega in zwangerschapsverlof (in november is ze terug!) en we zitten momenteel in de drukste periode van het jaar, ik ben herstellende van het CMV-virus en ik had de laatste weken iets minder rustige avonden thuis dan normaal. Doe daar nog hormonen bij en dan weet je dat mijn lontje de afgelopen week wel heel kort was.
Maar ik vind het wel beangstigend. Hoe dit systeem zoveel energie uit mensen kan zuigen. Hoe we de signalen van ons lichaam zo kunnen negeren. Hoe moeilijk het soms lijkt om even een stap terug te zetten. De droom lonkt om naar een huisje in de natuur ver weg van alles en iedereen te trekken. En tegelijk zou een half uur wandelen in de natuur misschien wel meer deugd doen.
‘Waar zijn we eigenlijk allemaal mee bezig?’ is een gedachte die wel heel vaak door mijn hoofd gaat. Volgende week wordt nog een pittige qua werk en afspraken – daar kan ik helaas niet onderuit – dus zal ik het vooral van die kleine rustpuntjes moeten hebben, maar daarna wordt het tijd om wat meer in die herstmodus van verstilling te raken. Hoe ik dat ga doen? Nog geen idee, maar de intentie is er.
Hoe ga jij om met de rat race/herfstdrukte? Heb je tips?
Net als veel mensen heb ik vaak een haat-liefde verhouding met september. Niet omdat de verplichtingen weer groter worden, dat valt best mee zonder schoolgaande kinderen denk ik, en ik hou wel wat van structuur en dingen die vooruit gaan. Maar september luidt de herfst in en het is toch altijd weer even wennen ofzo. Maar als ik terug kijk op de afgelopen maand, dan was deze september zo erg nog niet ;).
De maand begon rustig, maar de weergoden waren me nog goedgezind. Dus werden er nog ijsjes gegeten en boeken gelezen op het terras. En de vrouwenkoers kwam nog eens naar Leuven, hoera!
Voor het derde jaar op rij ondersteunden we de website van Open Monumentendag (en dat doen we ook nog de volgende drie jaar, hoera!). Dus na een spannende voormiddag trokken we naar de gaststad van dit jaar: Antwerpen. Het thema daar was heilige huisjes, dus liepen we vooral binnen bij wat verborgen kapelletjes, kerken, Hotel Belmont en KU Leuven Campus Opera.
’s Avonds gingen we nog mezze eten met een vriendin bij Yalla, Yalla (lekker!). Ik ging ook nog eens langs bij El Sombrero in Leuven. Op het werk vielen dan eindelijk enkele mooie (en soms grote) offertes die ik voor de zomer had gemaakt (het is deze periode altijd nog langer wachten op feedback, amai!). Dus de agenda van het najaar zit goedgevuld.
Toen de regen eraan kwam, doken we de cinema in voor de Downton Abbey film. Een prachtig afscheid van de serie.
De laatste week was ik eerst een paar dagen alleen thuis omdat het lief al naar Lissabon was vertrokken voor een conferentie. De danslessen zijn wel weer gestart, dus ik heb niet echt veel alleen thuis gezeten ;). Ik vloog op donderdag naar de Portugese hoofdstad. Het was de week van de problemen met het elektronische systeem op Brussels Airport en ik heb het geweten want na een superlange manuele boarding stonden we ook nog een uur stil op het tarmak.
Links: Miradouro Santa Lucia. Rechts: Jardim Botanico.
Ik was in 2018 al eens in Lissabon, maar voor het lief was het de eerste keer. Onze drie dagen in de stad waren dus een goede mix van de toeristische hoogtepunten en een paar musea. Lissabon is blijkbaar het mekka van de hedendaagse kunst, zoveel mooie musea daar!
Links: MAAT Central. Rechts: MAC/CCB in Belem.
En we gingen naar het azulejo (Portugese tegels) museum en het was echt een fijn museum (wel druk in het weekend). Ik heb genoten: de zon scheen er nog (al hadden we een dag veel wind en regen), het uitzicht over de rode daken, pasteis de nata en al dat andere lekkere eten <3.
Links: we sliepen vlakbij Praca do Comércio. Rechts: Museu Nacional do Azulejo
Na drie dagen vond ik het ook prima om weer terug te vliegen. Lissabon is leuk, maar ik heb het er nu ook wel weer even gezien ofzo. Ik was ontzettend moe van het vele wandelen (en de bijhorende hoogtemeters). En de nieuwe wandelschoenen die ik had gekocht knellen iets te hard dus de blaren waren aanwezig. Op zoek naar nieuwe schoenen dan maar.
Links: Centro de Arte Moderna Gulbenkian (CAM). Rechts: Indisch genieten bij The Oven.
In oktober ga ik dan weer op conferentie naar Barcelona en in november treinen we naar Londen voor Rouleur live. Ik geef het toe: ik leef momenteel van trip naar trip en de herfst/winterdip gaat daardoor heel erg toeslaan. Maar dat negeer ik nog even ;).
Gelezen
Er werd toch ook weer belachelijk veel gelezen in september, zo blijkt :). Ik geef steeds de Engelse titel, met een eventuele vertaling tussen haakjes.
The Blue van Nancy Bilyeau, een boek waarin een Geneviève Planché, een jonge Hugenotse vrouw uit London met een wens om kunstenares te worden, op zoek moet naar de formule van het ultieme porseleinblauw. Ik heb veel geleerd over kleuren door dit boek, maar hoewel de setting helemaal mijn ding is, greep de schrijfster me onvoldoende vast. Toch ken ik veel mensen die dit boek geweldig vonden dus oordeel vooral zelf. Het verhaal heeft nog twee vervolgdelen trouwens.
River sing me home (Vrij stroomt de rivier) van Eleanor Shearer. Een boek over slavernij in de Caribische eilanden. Rachel gaat op zoek naar haar vijf overlevende kinderen die zijn doorverkocht als slaaf. Het is soms allemaal wat bitterzoet, maar je krijgt een goed idee van de verschillende uitkomsten die er voor een slaaf zijn. Shearer beschrijft vooral zeer goed de omgeving, ik reisde echt met haar mee.
No friend to this house van Natalie Haynes (boek is nog maar net uit en moet nog vertaald worden) is haar volgende feministische Griekse mythe hervertelling. Deze keer vertelt ze het verhaal van Jason en Medea. Ik vond Medea fantastisch goed neergezet, maar ik ben zelf geen grote fan van Jason zijn mythe. Ik vond dit dus weer een fantastisch boek, maar ik ben nog veel meer fan van Haynes haar andere boeken. Een must read auteur voor wie houdt van het genre.
The librarian Spy (Het geheime archief van Lissabon) van Madeline Martin. Ik trok dus naar Lissabon en ter voorbereiding las ik dit boek waarin de Amerikaanse Ava naar Lissabon vliegt om er kranten uit het bezette gebied te fotograferen. Die kranten worden in Frankrijk rondgebracht door Elaine die bij het verzet zit. Uiteraard zal één verhaallijn hen verbinden. Ik wandelde mee door Lissabon met Ava en dat vond ik wel fijn. Dit boek schuwt de gruwel van de oorlog niet, maar tegelijk snijden Martin haar boeken nooit echt diep ofzo.
Wat heb jij gedaan, gelezen of beleefd in september?
Gisterenavond ging ik voor het eerst in jaren (serieus, ik kan het me niet meer herinneren) naar de bioscoop. Ik ben geen filmliefhebber. En als ik er eentje opzet doe ik dat het liefst thuis in mijn eigen zetel. Maar voor de derde en laatste Downton Abbey film maakte ik graag een uitzondering. Die serie betekent namelijk wel wat voor mij.
Ik ben pas met de serie begonnen wanneer alle zes seizoenen al waren afgelopen. Tijdens één van de eerste lockdowns plaatste VRT alle zes seizoenen op VRTmax. In volle lockdownperiode zat ik thuis, was ik nog hard aan de bouw aan het werken en begon ik op een vrijdagavond aan de eerste aflevering. Die ik trouwens niet zo goed vond.
Maar uit verveling zette ik één van de volgende dagen de tweede aflevering op, en de derde. En het moet tegen aflevering vier of vijf geweest zijn dat ik helemaal in het vooroorlogse Engeland werd meegezogen. Ik spaarde de afleveringen. Ik mocht er maar twee kijken per week. Het vormde een waar hoogtepunt van de week, en dat was nodig want covid was nu niet bepaald een fijne periode. Maar dat lukte niet altijd, soms keek ik er meer.
Als je weet dat ik absoluut geen binge watcher ben en vaak het kijken van series heel ruim spreid, was het best speciaal hoe snel ik door zes seizoenen ben gevlogen. Na een paar seizoenen gekeken te hebben, vertelde ik over de serie tegen het lief. Wij woonden toen nog niet samen.
Hij begon aan seizoen één, terwijl ik midden in het zesde en laatste seizoen zat. Hij ook eerst aflevering per aflevering. Het duurde ook bij hem een paar afleveringen voor hij overstag ging. En hij is wel een binger, dus tegen dat ik de laatste aflevering had gekeken, zat hij al ergens halverwege.
Toen we gingen samenwonen bekeken we de hele serie samen opnieuw. Weliswaar gespreid over de laatste twee jaren. Zo zijn we net niet klaar geraakt met seizoen zes alvorens we die derde film in de cinema zouden gaan kijken.
Is dit nu een oproep om de serie te gaan kijken? Of een pleidooi om Downton tot de allerbeste serie ooit te bestempelen? Neen. Downton was een lichtpuntje in donkere tijden. De humor, de herkenbare personages en de geweldige setting van Highclere Castle en de Cotswolds dorpjes (inspiratie voor onze recente trip? Zijt maar zeker!).
Dat gevoel van tijdens die donkere dagen in 2020 en 2021 een volgende aflevering op te zetten ga ik waarschijnlijk altijd onthouden. En Downton Abbey zal altijd een warm dekentje te zijn om over me te leggen in moeilijke en minder moeilijke tijden. Het is heerlijk om van die kleine comfort things in je leven te integreren.
En die derde film? Die was zeker de moeite voor de echte fans, al is er geen groot plot. Elk personage krijgt een gepast einde. De films zijn altijd een ode geweest aan de serie, die toch wel vele malen beter is nog. Ik moest twee keer een traantje wegpinken. En liep met een dankbaar gevoel de zaal weer uit. Het is goed geweest zo.
Herkenbaar? Heb jij ook zo’n comfortserie of film waar je altijd naar terugkeert?
