Close

Wenen #3: Hofburg en omgeving

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

In de binnenstad leiden veel wegen naar Hofburg, dit paleizencomplex huisvestte de Habsburgers vanaf de 13de eeuw tot aan het eind van WOI. Vandaag is het de officiële residentie van de Oostenrijkse bondskanselier en dat hebben we geweten want die had tijdens onze trip Oekraïens president Zelenski op bezoek en dus moesten we een dag later dan gepland naar Hofburg.

Zicht vanaf de Kohlmarkt

Het is vanuit de Kohlmarkt dat je al in de verte de groene koepel van Hofburg ziet verschijnen. De Kohlmarkt is een chique winkelstraat met winkels als Louis Vuitton die er in een oud stadspaleis huizen. Niet voor onze portemonnee.

Hofburg is eigenlijk een aaneensluiting van gebouwen die het paleizencomplex vormen – ook de Spaanse rijschool en de Nationalbibliotheek kan je er vinden. Aan de andere kant van het complex kom je uit op de ruime Heldenplatz. Wij wilden graag het Sisi museum bezoeken om de keizerlijke vertrekken te kunnen zien. Wij hadden geen tickets op voorhand geboekt, en dat hebben we geweten want we moesten wel even wachten op een vrij tijdslot. Ze zijn ook heel streng: je mag geen minuut vroeger dan je ticket naar binnen.

Een ticket kost 20 euro per persoon. Wij vonden al dat gedoe rond tijdsloten nogal streng en overdreven, tot we binnen stonden… Het museum begint namelijk met een expo rond Sisi, de bekendste koningin natuurlijk die zelf een hekel had aan de strenge etiquette van Hofburg. Maar die expo is opgesteld in mega kleine ruimtes, en je neemt maar best een audiogids aan want er staan nergens bordjes (learnt the hard way ^^). Dus er kan inderdaad niet veel volk tegelijk binnen.

Kleine impressie van het Sisi Museum.

Enfin, zo fijn als ik het Albertina vond, zo moeilijk vond ik het Sisimuseum. Het was er te druk, de ruimtes waren te donker en te klein en de info te veel. Het is wel echt een uitgebreide expo, maar wij liepen er toch maar snel door. Gelukkig wist ik zelf al best veel van Sisi en Franz dus ik vond het een verademing toen we bij de keizerlijke vertrekken gekomen waren. Ook hier is een audiogids nodig.

Helaas zijn er maar een tiental keizerlijke vertrekken meer te bezoeken. Ze zijn wel zoals ik had verwacht: vol pracht en praal, met kristallen lusters, chique meubilair en veel schilderijen aan de muur.

Dus voor we het wisten stonden we weer buiten. Ik moet toegeven dat ik het Sisimuseum niet echt kan aanraden, dan zou ik een volgende keer eerder een uitstap naar Schloss Schönbrünn doen.

Als je alles in detail bekijkt ben je wel degelijk twee uur zoet en het zal voor echte Sisifans of mensen die haar net willen leren kennen wel de moeite zijn. Maar ik voelde me in Hofburg een beetje zoals Sisi zich er gevoeld moet hebben: te druk, te veel prikkels. Helaas.

Volgende stop dan maar: de Osterreichische Nationalbibliothek. Toegang tot de pronkzaal kost 11 euro per persoon. Deze immense bibliotheekzaal, ontworpen door Johann Fischer von Erlach en is gebouwd in 1722. De zaal is 80 meter lang en 20 meter hoog en bevat ongeveer 200.000 boeken.

En als je binnenkomt, valt je mond gewoon echt open. Wauw. Het barokke interieur met weelderig marmer, veel hout en prachtige schilderingen maakt dit tot één van de mooiste bibliotheken. In het midden staat een standbeeld van Keizer Karel VI, de opdrachtgever van de pronkzaal.

Ik wandelde met een groot Belle en het beest gevoel door de bibliotheek.

Maar de bibliotheek heeft ook een wat moeilijk verleden: tijdens WOII namen ze boeken in beslag van Joden, deze werden pas relatief recent teruggegeven. Tijdens ons bezoek was er een expo met foto’s over het moeilijke verleden van Oostenrijk in voor en na de oorlog. Nog steeds een geschiedenis waar de Oostenrijkers duidelijk mee in het reine moeten komen.

Dit is zeker wel een aanrader om te bezoeken.

Ook nog naast Hofburg: het park Burggarten, met een standbeeld van Mozart, een vijver en zicht op het paleis.

In het park staat het Palmenhaus, dit vroegere tropenhuis dat bij Hofburg hoorde is nu een lekker restaurant met mega terras. Prijzig, maar zalig voor een lunch. Wij plofden er graag neer.

Links: Palmenhaus. Rechts: zicht op Hofburg vanuit Burggarten.

Een andere fijne lunchplek is Kolar Beisl, een bruine kroeg waar ze heerlijke versgemaakte pita serveren. Dit restaurant zit verborgen in een gezellig steegje en was echt een fijne lunch.

Links: Judenplatz, rechts: gezellig pleintje voor een kerk (de Maria am Gestade).

Niet ver van Kolar kom je op de Judenplatz, waar vroeger een Joodse synagoge stond. Vandaag vind je hier een sober memorial voor vele joodse slachtoffers tijdens WOII. Het grote betonnen werk toont een bibliotheek met boeken waarvan de kaft niet leesbaar is. Dit verwijst naar de ongekende verhalen van de vele joden die het leven lieten.

We liepen nog langs de ankerklok, een stukje speciale architectuur in hartje Wenen en schuilden tijdens de regen in de Engelstalige boekenwinkel Shakespeare & Company (niet te verwarren met die in Parijs en er is blijkbaar ook geen link). En ook Morawa is een grote boekenwinkel met een Engels aanbod.

Links: Ankeruhr. Rechts: Shakespeare & Company.

Wenen heeft een enorm grote koffiehuizencultuur. In de Ferstel passage vind je Café Central, een koffiehuis in een oud paleis geroemd om zijn prachtige interieur en Sachertorte natuurlijk. En die smaakte!

Café Central

Een andere optie is Café Diglas achter de Stephansdom. Ook daar genoten we van taart en Kaiserschmarrn, een ander typisch Weens dessert (iets met stukken pannenkoek 😅). Opgepast want ze hebben vreemde toiletten: de doorzichtige deur wordt pas niet doorzichtig als je het toilet op slot doet. Bizar.

In en rond Hofburg is er dus wel voldoende te beleven. Je kan ook nog verder gaan naar het Maria-Theresien-Platz met het grote kunstenmuseum en het natuurhistorisch museum, maar daar hadden wij tijdens deze trip geen tijd meer voor.

We aten opnieuw in onze buurt – Margareten – bij Gondola, een hippe Italiaanse zaak.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Zo maar wat

De laatste weken is het me hier niet echt gelukt om nog eens iets uit te typen. Ik werk wel achter de schermen aan blogjes over mijn voorbije vakanties maar dat voelt als veilig schrijven en heeft minder de functie om mijn gedachten te ordenen. Tussen de maandupdates door is het soms moeilijk om iets neer te pennen. Dus vandaag besloot ik gewoon dit te gaan gneerschrijven en voila, we zijn alweer één alinea verder.

De aanleiding tot deze post was dit stuk van Linda. Ook zij ervaart even een gebrek aan creativiteit, of is het wel creativiteit dat ze mist? Zelfs na The Artist Way succesvol uit te doen. Iets waar ik veel respect voor heb want zoiets zou ik ook wel willen doen, maar gemiddeld geraak ik niet verder dan les 3 in een 30 day yoga challenge dus ja. Wat ze schrijft herken ik heel erg, zeker ook die drang naar nieuwe dingen en niet weten of het helpt. Tegelijk ben ik ook een routinemens dus het mag ook allemaal niet te onbekend worden. Handig.

Hannah heeft het over pocket obsessions. Ik noem het kleine kneuterige interesses of obsessies die niet per se iets bijdragen maar wel gewoon fijn zijn. Royal medieval English history of het obsessief uitzoeken van leuke, niet te populaire, eetadresjes voor een volgende vakantie zijn maar twee voorbeelden. Herkenbaar dus.

Ook nog uit dat artikel: “read books that make you forget to be impressive”. De tijd dat ik nog klassiekers of hypes las omdat ik vond dat ik dat moest lezen ligt allang achter mij en daar heb ik nog geen dag spijt van gehad. Lees. Wat je leest maakt niet uit zolang het je blij maakt.

Monique verwees me door naar dat artikel van Hannah, maar schreef ook 38 levenslessen of adviezen neer. Zo’n posts vind ik altijd leuk om te lezen (ik deelde er ooit toen ik 30 werd en lees ze soms nog terug om mijn eigen wijsheid niet te vergeten). Mijn favorieten uit Monique’s post: ‘Het leven is een aaneenschakeling van dagen dus zoek die lichtpuntjes’. ‘Schrijf meer op!’ en ‘Zo ben ik nou eenmaal’ is geen excuus. ‘Zo heb ik het altijd gedaan’ ook niet.

Drie lessen die niet toevallig als gemeenschappelijke verhaal hebben om meer te genieten, te zijn en mezelf niet in de weg te staan. Soms kan je dus ook veel leren van te bij te houden wat je raakt. En soms kan je er ook een blogpost mee vullen 😉.

Welke inzichten heb jij recent opgedaan?

Oktober

Oktober was veel dingen, alleen vergeet ik steeds vaker foto’s te nemen van de alledaagse dingen. Als elke herfstmaand zou zijn zoals deze oktober, zou het mijn favoriete seizoen kunnen zijn.

Brussel vanaf rooftop 58.

Tijdens het eerste weekend trok ik naar Brussel om bij te praten met een vriendin. We gingen eten bij Lil’ Bao (vegan Aziatisch), naar het Broodhuis museum op de Grote Markt, naar Rooftop 58 en zaten lang in de zon op een terras. Heerlijke chille dag.

Broodhuis

In juli kreeg ik voor mijn 10 jaar bij mijn werkplek een citytrip Bologna cadeau en nu was het zover! Bologna is een gezellige universiteitsstad, beetje de grootte van Leuven, en het was er een aangename kleine 20 graden. We probeerden een glimp op te vangen van de vele torens, bezochten wat kerken, de universiteit en beklommen de San Luca heuvel onder de langste portico ter wereld.

Vier dagen was meer dan voldoende. Achteraf gezien hadden we misschien beter nog een uitstapje gedaan, nu had ik het gevoel dat we de stad wel wat hebben uitgespeeld. Maar daardoor deden we het wel lekker rustig (20.000 stappen is bij ons rustig ^^). Er was ook een hele fijne expo met Spaanse werken die in 2028 in een nieuw museum in Barcelona onderdak krijgen en ik zag een Artemisia in het lokale kunstmuseum dat verder nogal heel religieus getint was.

Ik kwam niet helemaal tot rust, ook omdat zuivelvrij eten in Bologna een echte uitdaging was. Pizza zonder mozzarella kon makkelijk, maar een pastagerecht vinden zonder ei niet en duidelijke menukaarten al helemaal niet. Ik heb dus niet per se heel lekker gegeten en dat vond ik mentaal wel moeilijk. Ook omdat het deze maand met mijn darmgezondheid sowieso niet geweldig ging. We gaan nog twee pistes verkennen met de diëtist want er ontbreekt nog steeds een puzzelstukje dus hopelijk brengt november wijsheid.

Maar schone stad en goede uitvalsbasis in Italië! En net in het weekend dat het in België veel heeft geregend :D.

Verder was het een sociale maand met veel etentjes en lunchkes, ging ik naar een event van een klant en was er een quizavond op het werk. Verder kabbelde het allemaal wat verder. De eerste crossen zijn weer op tv, mensen beginnen praten over kerstlijstjes en de klok ging een uurtje achteruit. Ik ben nog heel erg aan het wennen aan de seizoenswissel.

Laatavondgezelligheid en een nieuwe boekenlegger uit Bologna van mijn favoriete werk dat ik zag uit de ‘Gaudi e Picasso’ expo.

Binnen een dikke week zit ik alweer in Londen (voor het werk, maar ik blijf uiteraard even plakken) en ik boekte met Leen ook vliegtickets voor onze volgende citytrip naar Athene (eerste trip naar 2027 ligt dus vast). Of tripjes mijn coping mechanisme zijn? Misschien.

Hoe was oktober voor jou?

September

September begon nog even echt in vakantiemodus. Ik was nog enkele dagen in het prachtige Schotland en kwam met een vol hart, een redelijk leeg hoofd en veel kilometers in de benen thuis. Ik probeerde de dagen nadien nog voldoende tijd voor mezelf te nemen, al voelde ik de onrust rond terug werken toenemen.

Onze laatste dag in Schotland bracht ons naar Crathes Castle & Aberdeen. Onze volledige reisroute vind je in deze blogpost.

Uiteindelijk gingen we nog naar de Anthony Gormly ‘Geestesgrond’ expo in het KMSKA. Heel modern allemaal, maar ik hou daar wel al eens van. Kunst hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn of je hoeft het ook niet altijd allemaal te snappen. Je kan het ook gewoon beleven. We gingen nadien nog naar het spelletjescafé en zo vinkte ik mijn zomer bucket list bijna helemaal af. En dan was het echt tijd om de vakantie achter ons te laten.

Anthony Gormley, KMSKA

De terugkeer naar werk viel beter mee dan eerst gedacht. Er begon in mijn eerste week terug dan toch onverwacht een nieuwe collega die ervoor zal zorgen dat ik bepaalde projecten eindelijk kan doorgeven. Ik maak dit najaar ook de overgang naar een nieuwe teamsamenstelling en dat allemaal dus om mijn workload wat te gaan verminderen. Groot lichtpuntje!

Anthony Gormley, KMSKA

Helaas was ik wel één van de eersten die covid opliep tijdens de huidige piek (echt waar, die kinderen zaten nog maar 10 dagen op school, wat een virusmonsters zijn dat eigenlijk) dus de week nadien schreef de dokter me de hele week thuis. Ik nam de rust ook echt omdat ik voelde dat ik niet kon blijven aanmodderen en ik was daarop best trots op.

We vierden nog de verjaardag van een vriendin en ik deed het wat rustiger aan in de weekends om helemaal te herstellen van mijn virusje. De danslessen zijn weer begonnen en dus voel ik weer elke spier in mijn lichaam. Er werden nog wat ijsjes gegeten en buiten gelezen in deze fijne nazomer. Dit deel van de herfst vind ik nog helemaal prima.

September was dus niet meteen de maand van veel hoogtes, maar gewoon van even terug in het ritme raken en dat was helemaal prima.

Gelezen

Door vakantie en ziek te zijn werd er niet super veel gelezen deze maand:

  • The Pirate Queen gaat over de Ierse Grace O’Mally die in de 16de eeuw als piratenvrouw heel veel aanzien en macht had. Dit was mijn eerste Ariel Lawhon en ik ben omver geblazen door haar originele insteek en stijl. Dit is dus zeker een aanrader en haar volgende boek ligt al klaar.
  • The queen’s choice gaat over Joanna Van Navarre, tweede vrouw en koningin van Henry IV, een vergeten koning tijdens een turbulente periode. Niet O’ Brien’s beste boek maar zo eentje die nog in mijn kast stond en toch heel snel uit was.

Hoe was september voor jou?

Wat met Substack?

Even terugspoelen naar 2021. Ik zag ergens een artikel over Substack, een soort blogging platform waar je gratis artikels kon posten, die je ook optioneel kan aanbieden achter een betaalmuur met als voordeel dat deze meteen in de mailbox van je subscribers beland. Een soort blog én nieuwsbrief ineen dus.

Ik vond het wel interessant en wou het uittesten. Het was coronatijd en de zoveelste lockdown dus ik had tijd over (haha, waar is de tijd!). Ik besloot een nieuwsbrief op Substack te starten met historische verhalen. Ik schreef een reeks lockdownverhalen over historische personen die lang opgesloten hebben gezeten en nadien nog wat losse posts. Ik kreeg er niet heel veel bereik mee, maar had er plezier in. Ik ben nog steeds trots op elk stuk dat ik daar geschreven heb. Ik vind het mijn sterkste schrijfsels.

Maar het verwaterde. Ik ben in een gemiddelde maand al blij als ik hier af en toe kan posten. En Substack was redelijk dood als platform dus het groeide niet echt.

Fast forward naar anno 2026: Substack is hot. Ook in Nederland en België. Op Substack lees ik leuke content, al zijn typische social media clichés als “Hoe verdien ik hier nu geld mee?” nooit ver weg. De feed met ‘notes’ doet ook heel erg aan Instagram denken. Maar bon, het leeft er. En gewoon bloggen is een beetje aan het doodgaan. Ik mis de interactie hier soms. Het groepje actieve bloggers is wel heel klein geworden.

Dus wagen veel bloggers de oversteek naar Substack. En ik zou dat ook kunnen doen. Mijn posts daar ook posten, of zelfs alleen daar. Maar mijn Substack staat nog helemaal in het teken van die historische verhalen en mijn subscribers (een 50-tal) hebben daar ook voor ingetekend.

En ik zit ook een beetje met het ding dat alles wat ik plaats op Substack niet per se van mij is. Mijn eigen blog hier host ik zelf. Als Substack morgen beslist te stoppen of het platform vol met (onethische) advertenties te zetten (dat zal vermoedelijk niet heel lang duren) of al mijn data te delen met allerlei organisaties… dan is er niets dat ik daaraan kan doen.

We hebben in het verleden ook gezien met bv. Medium, dat ook een tijdje heel hip was om content op te plaatsen, dat die hypes soms van korte duur zijn. Mijn blog blijft wel mijn blog. De controle blijft bij mij. Jullie kunnen mij hier altijd vinden.

Dus ik zit wat tussen twee vuren over wat ik het beste doe. Wil ik verder met historische verhalen? Wil ik een Substack met mijn blog (op een tweede account?)? En is dubbelposten dan niet wat raar?

Dus gooi ik het maar even in de groep. Hebben jullie gelijkaardige twijfels? Zitten jullie op Substack?

Dingen die stom zijn aan leven in 2026

Vandaag een lijstje van dingen die stom zijn aan leven in 2026. Neem het allemaal niet te serieus ;).

  • Dat de winkels volhangen met kledij in zwart, wit, grijs of beige. Gen Z I’m looking at you. Ik wil kleur.
  • Dat AI zorgt voor eenheidsworst in kunst, teksten, muziek… en op al die lelijke affiches van lokale events. Die zijn echt het ergst sorry.
  • Dat je altijd en overal een afspraak moet maken.
  • Dat er niet meer zo’n goede muziek wordt gemaakt? Of ben ik nu oud aan het worden?
  • Dat mensen liever op hun telefoon kijken dan een gesprek aangaan.
  • Dat de jeugd minder buiten speelt en minder leest. Ik zou nu echt niet willen opgroeien en ik koester mijn jaren ’90 jeugd.
  • Dat je precies elke dag een nieuwe app, tool of technologie moet leren. En ik werk in die sector hé.
  • Dat de wereld van crisis naar crisis lijkt te gaan en de mensen meer en meer verdeeld raken.
  • Dat een bolleke ijs soms 3 euro kost.
  • Dat vrouwen nog steeds schrik moeten hebben van mannen.
  • Dat video- en fotocontent het wint van geschreven content. Ik wil terug meer blogs zien groeien!
  • Dat ales wat je leuk vindt of goed kunt, een soort serieus ding moet worden waarmee je geld verdient. Kunnen we nog gewoon plezier hebben?
  • Dat Ibiza stijl en beige moms de dominerende trens zijn in interieurs.

Er zijn uiteraard ook heel veel dingen wel leuk aan deze tijd. Maar niet alles :D.

Wat vind jij stom aan deze tijd?

Augustus

Ik kan echt iedereen aanraden om als je eind augustus op vakantie gaat, de eerste week van september er bij te nemen. Je hebt niet door dat de zomer geëindigd is en je mist de eerste dagen van de terug naar school rat race. That said, het gaat maandag een pijnlijke worden denk ik.

Soit, augustus. De maand begon met een super warm weekend. We gingen naar de trouw van een vriend en naar een festivalletje in de buurt. Dat hebben we iets te weinig gedaan, maar alle festivals waren precies in hetzelfde weekend? Kunnen ze dat niet beter plannen? Daarnaast was het ook Tour De France femmes week en ik keek elke minuut die ik kon kijken en leefde weer veel te hard mee.

Ik ging met Leen naar een expo in La Boverie in Luik. Dat was onverwacht echt een hele fijne expo met werken uit 10 jaar La Boverie kriskras door elkaar. Genoten van ons dagje weg samen.

Ik ging naar de St. Rochus lichtjes in Aarschot en naar de musical Napoleon van Historalia (wat was dat weer goed zeg!). Ondertussen bleef het heel druk op het werk en was het zwoegen om die laatste loodjes zoveel mogelijk af te werken en over te dragen, want de vakantie kwam eindelijk in zicht.

En die vakantie bracht ons naar Schotland! En dat was voor mij een droomvakantie. Ik was op voorhand een beetje bang doordat mijn conditie niet top was, ik veel stress had gehad de voorbije weken én ze heel veel regen voorspelden. Maar: we hebben daar minder regen gezien dan hier in België is gevallen en echt alles is meegevallen.

We trokken door de Cairngorms tot in Inverness en dan via Aberdeenshire terug. Ik had regelmatig tranen in mijn ogen van hoe mooi het landschap er is. Het is niet te beschrijven of op foto vast te leggen. Ik kan eigenlijk geen woorden vinden voor deze vakantie en plan nog wel snel een overzichtspost met onze reisplanning.

Ben Vrackie, ik moet nog veel foto’s sorteren om van andere zaken iets te delen dus hiermee moeten jullie het even doen.

Ik verjaarde net op de dag dat we een spannende bergklim hadden gepland naar de Ben Vrackie (een Corbett van categorie). Dat zijn 700 hoogtemeters en deze kiddo had nog nooit een berg beklommen. Ik had eigenlijk nooit gedacht dat ik boven zou geraken. Halverwege krijg ik ook wel echt inzinking, mijn hoofd werkte echt zwaar tegen. Toch heb ik verder gezet, stap voor stap. Om dan boven te komen in de wind en de mist en niets te zien. Haha, het was echt vooral een mentaal spelletje ofzo. Ik wou aan mezelf bewijzen dat ik het kon. Ik was 33 geworden die dag en beklom een berg.

Een foto van mij na de eerste helft van de afdaling 😅. Queen’s view, nabij Pitlochry

Ik weet niet of ik het nog eens wil doen ooit, haha. Maar voor mij was dit de sportieve prestatie van het jaar, beetje alsof ik een marathon had gelopen.

Ik vond de vakantie fysiek dus best zwaar, maar mentaal heb ik wel wat rust gevonden. Vooral doordat alles er zo mooi was en het weer zo goed meeviel. Eens thuis, was de onrust snel terug, maar bon.

Tijdens de vakantie bereikte me ook het bericht dat de kunstenares Yayoi Kusama is overleden. Er lijken dit jaar veel grote namen uit de kunst te overlijden, wat ergens logisch is want als hedendaagse kunstenaar ben je meestal pas echt wereldberoemd op een gezegende leeftijd. Maar het was toch raar omdat ik van haar al heel wat expo’s heb gezien, waar ze vaak nog werken voor had gemaakt. En dat is nu voorbij. Ga dit najaar zeker nog naar de expo in Amsterdam die ik in Keulen zag (dat was deze).

En zo was augustus toch wel een geslaagde maand, op naar het najaar en hopelijk een nazomer (sorry herfstmensen, maar april is nog ver, laat ons nog even wat nazomeren).

Gelezen

  • The house of Boleyn van Tracy Borman heeft als originele insteek dat het zich afspeelt op Hever Castle, de thuis van de familie Boleyn en zo Anne Boleyn’s dramatische leven schetst. Onverwacht een fijn boek dat origineel is opgezet.
  • Tsarina gaat over Catherine I, die geboren wordt als Martha, een arm boerenmeisje. Cinderellagewijs trekt ze de aandacht van de tsaar en zo wordt ze één van de machtigste vrouwen van Rusland. Een traag, dik boek met een onwaarschijnlijk verhaal dat toch echt is gebeurd.
  • The flames gaat over de vier vrouwen in het leven van kunstenaar Egon Schiele, één van de protegées van Gustav Klimt. Schiele is niet echt sympathiek, maar achter elk gezicht op een kunstwerk schuilt een eigen verhaal, dat bewijst dit boek nog maar eens.
  • Domitian is een boek over keizer Domitianus vanuit het standpunt van zijn vriend en opvolger Nerva. Beetje droog geschreven en Domitianus is al veel te jong betrokken in politiek naar mijn mening. Maar er zijn te weinig boeken over de Romeinen dus deze reeks doet zijn best.

Hoe was augustus voor jou?

Vakantieversie

Waarom kijken we eigenlijk zo uit naar vakantie? En kijken we echt uit naar die lege dagen zonder werk of andere verplichtingen om helemaal zelf te vullen? Naar dat vliegtuig of de trein die ons naar ergens anders brengt? Of kijken we vooral uit naar die versie van onszelf die we op vakantie zijn?

Die versie die tijd neemt voor een kop koffie ’s morgens. Die nieuwe dingen ontdekt. Eens op een ander uur van de dag gaat uiteten. Een woord leert in een andere taal. Die een berg beklimt of een souvenir koopt voor op de kast. Is dat wie we zo graag willen zijn? Ik vermoed het.

Maar is dat wie we zijn? Of zijn we die persoon die op een drukke werkdag op de zetel neerploft om nadien zichzelf gehaast in sportkleren te wringen en te eindigen met een portie Netflix & chill met de smartphone in de hand?

We zijn veel meer dat tweede dan dat eerste. Daarom willen we zo graag dat eerste zijn. En een vakantieperiode geeft ons de illusie dat we dat ook kunnen zijn. En misschien zijn we ook wel gemaakt om zo te zijn, maar houdt die rat race ons van die bestemming? Misschien is het een kwestie van meer vakantie te integreren in ons gewone leven. Maar wat maakt dan nog vakantie?

Ach ja, eerst maar genieten van die vakantie zeker.

– In de reeks korte mijmeringen over het leven, eentje over vakantie, geluk en de rat race.

Dagdroom van een vakantiehuis

In de zomer hebben het lief en ik een guilty pleasure die ‘Met vier in bed’ heet. Een programma (op vtm, maar er is ook een Nederlandse variant onder een andere naam denk ik) waarin elke week B&B of vakantiewoning eigenaars hun deuren openzetten voor elkaar en elkaar beoordelen.

Het is soms een nogal cringy groep mensen met een hoop boomeruitspraken (want de gemiddelde B&B eigenaar is een boomer of iemand met te veel geld gekregen van de ouders als ze wat jonger zijn – sorry not sorry 😅). En het is niet bijster goed gemaakt, maar we kijken het toch.

Achter de schermen in de kamers kijken en het interieur beoordelen, zien wat je als ontbijt krijgt en ontdekken wat je in de omgeving kan doen. Zo’n programma doet toch wat wegdromen van vakantie.

Na X aantal seizoenen zijn de B&B’s in ons Belgenlandje stilaan op en vroeger gingen ze dan al eens een week naar het buitenland, maar het budget is daarvoor ook precies op. Dus tegenwoordig doen er veel vaker eigenaars mee van een vakantiewoning. En meestal is een vakantiewoning gericht op een groep mensen, vrienden of familie die zo’n huis samen huren.

En stiekem doet me dat dromen. Ik heb niet echt een vriendengroep of familiegroep waarmee ik elk jaar op weekend ga. Misschien vorm ik daarin een uitzondering want ik ken wel veel mensen die dit wel doen. Sommigen zelfs met meerdere groepen per jaar. En eerlijk: ofwel kijken ze daar keihard naar uit, ofwel haten ze het, haha.

Maar het romantische idee om tijd door te brengen samen in een groot huis, activiteiten te doen overdag, samen te koken en bij te babbelen tot ’s avonds laat… het heeft iets. Het is iets onbekend voor mij en daarom trekt het me waarschijnlijk net aan.

Ik denk nochtans dat het niets voor mij zou zijn. Ons jaarlijks weekend met het werk is één nacht in zo’n vakantiehuis en hoewel ik er naar uitkijk vergeet ik elk jaar opnieuw hoe hard mijn introvert neurodivers persoontje ervan overprikkelt geraakt. Het net kort genoeg om er toch nog van te genieten.

Dat is anders dan tijdens die twee weekends die ik eens aan zee met mijn schoonfamilie heb doorgebracht. Dat was te veel met mensen die ik niet goed genoeg ken of kan inschatten en te weinig structuur in hoe de dingen dan lopen. Ik doe eigenlijk graag mijn ding op mijn tempo. En ik kan me wel aanpassen aan anderen (grote pleaser hier), maar dat kan ik alleen als ik de mensen wat ken (zoals bij mijn collega’s).

En toch, als ik dan die vakantiewoningen zie op tv… Dan zie ik mezelf daar zitten aan die barbecue met zicht op een stukje natuur en een glaasje bubbels in de hand terwijl ik mijn tijd deel met mensen die ik graag mag. Het is zo’n extravert ideaal waarop ik mezelf betrap dat ik erover dagdroom. Gewoon even niet enkel maar bijpraten maar echte herinneringen maken.

Wegdromen mag zeker 😉

Ga jij al eens op weekend met een grotere groep of vind je dat net horror?

Wenen #2: De binnenstad met het Albertina

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

Na een eerste dag in het Freihausviertal met vooral veel art nouveau, doken we op de tweede dag het Wenen van de Habsburgers in. We begonnen met een metroritje naar en wandeling doorheen het Stadtpark. Soms moeten namen niet complex zijn: dit is het grootste park van de stad.

Daar vind je het Wienflussportal waar het kanaal doorstroomt, een stukje architectuur uit begin 20ste eeuw dat ik wat verloederd vond. Nog in het park te vinden: een gouden standbeeld van Johann Strauss, één van de vele klassieke componisten waar de stad heel trots op is. En waarbij bussen Japanners stoppen voor een selfie.

Vanuit het park wandelden we doorheen een – ook in juni – heel rustige binnenstad. Ik schrok er echt van hoe niet toeristisch Wenen bleek in de zomer? In de winkelstraat passeerden we langs de prachtige gevel van glazenwinkel Lobmeyr.

Een bezoek aan de Kapuzinergruft stond niet het allerhoogst op ons lijstje, maar leek wel nuttig om de Habsburgers hun macht te begrijpen. Het zijn de keizerlijke crypten waar de meesten vooral langsgaan om het graf van Sisi te bewonderen. Er liggen maar liefst 12 keizers en 18 keizerinnen begraven en nog heel wat andere mensen (145 in totaal!). Voor 13 euro mag je naar binnen.

Ik schrok van de omvang van de crypte. Het was er zooo groot. Bij elke kist stond wel een bordje – met soms heel tragische levensverhalen – om zo toch wat meer te weten over de personen in kwestie. Het immense praalgraf van keizerin Maria Theresia, waar ook haar minder gekende man Frans I Stefan in ligt, is de absolute blikvanger. Het rococograf zit boordevol kleine maar weelderige details.

Praalgraf van keizerin Maria Theresia.

Ook het drieluik met het graf van Sisi, haar gemaal Franz-Joseph en kroonprins Rudolf – die zelfmoord pleegde voor hij de troon kon bestijgen – is populair. Het laatste graf werd in 2011 toegevoegd aan de crypte en was voor de zoon van de laatste keizer. Je loopt chronologisch door de crypte. Sommige graven zijn echte kunstwerken op zich, al zie je het wel soberder worden naarmate de tijd vordert.

Terug boven, konden we wel iets minder serieus gebruiken en streken we neer op het terras van Konditorei Oberlaa voor aphelstrudel, hét Weense dessert bij uitstek. Oberlaa is één van de vele gekende koffiehuizen in de stad.

Alle wegen in het historische centrum leiden naar de Stephansdom op de Stephansplatz. In de volksmond wordt dit de steffl genoemd en deze gotische kerk is één van de uithangboren van de stad. Ik vind het dak ook echt prachtig met al die kleurtjes :).

Er staat telkens een lange rij voor de ingang, maar die gaat wel goed vooruit. Je mag namelijk een deel van de kerk gratis in, daarom is het er over de koppen lopen. Een ander deel is betalend – de meerwaarde om ervoor te betalen (7 euro voor enkel de hele kerk te doen) leek ons nogal klein. Tenzij je op het dak wil – wat dan weer 25 euro extra kostte – maar dat sloegen we over.

We volgden verder onze wandeling van Time To Momo langs de Jesuitenkirche, een witte sobere kerk langs buiten maar met veel marmeren barok binnenin. Je kan gratis naar binnen.

Via de oude steeg Griechengasse kwamen we uit op de grote Schwedenplatz die leidt naar het Donaukanaal. Lijkt me ook wel fijn om hier wat langs te wandelen, maar we keerden terug naar de stad.

We deden nog even een ommetje tot aan de Postsparkasse, een art deco gebouw van Otto Wagner. Het was niet heel duidelijk of je er binnen kon, maar de conciërge hield ons niet tegen en dus wandelden we tot aan het atrium, waar een café zit dat helaas gesloten was.

Hierna kozen we op den wilde bots voor een gezellig terras in een steegje vlakbij het Mozarthaus – muziekliefhebbers vinden heel wat interessante musea in Wenen. Chamaleon belooft Zwitserse keuken, maar wij genoten vooral van een lichte lunch.

Links: Chamaleon. Rechts: Staatsopera.

Volgende stop is de enorme Staatsopera. Maar echt: dit gebouw is zoo immens. Het is in neoclassicistische stijl en om de binnenkant te bewonderen koop je waarschijnlijk best een ticket voor één van de voorstellingen of voor een begeleide tour. Dat is voor een volgende keer.

We bleven maar rond dit gebouw wandelen precies… :D.

Rechts: grappig worstenstandje met reuzenkonijn.

We hadden ons voorgenomen om elke dag een museum mee te pikken. In Wenen is de keuze immers groot. Het Albertina is gespecialiseerd in kunst vanaf de tweede helft van de 19de eeuw – en dat is wel een periode die ons beiden interesseert. Ze hebben ook nog twee andere musea in de stad met meer moderne en hedendaagse kunst, maar dit is het bekendste.

Hun huidige ‘permanente’ Batliner collectie ‘Van Monet tot Picasso’ was het doel van ons bezoek. Het gebouw op zich is ook interessant: het is een soort stadspaleis met ook heel moderne elementen aan en een fotogenieke trap.

Het museum heeft meerdere verdiepingen. Op de eerste verdiepen vind je de tijdelijke expo’s, op de tweede verdieping de ‘state rooms’ van het paleis en op de bovenste dan de Batliner collectie die voor een langere tijd te zien is.

Om dat allemaal te kunnen doen, heb je best wat tijd nodig dus wij deden alleen de ‘Van Monet tot Picasso’ expo en waren daar twee uur mee zoet. Een toegang kost 19,90 euro per persoon voor het hele gebouw.

Ik moet zeggen dat de expo één van de beste is die ik ooit heb gezien. Ik ben een enorme fan van de periode impressionisme en alles wat erna komt en wat ik hier heb gezien is van zo’n hoog niveau. De zalen waren ook prachtig – zei het zeer sober – ingericht.

Het begint met impressionisme: waterlelies van Monet, ballerina’s van Degas, het pointillisme van Signac… daarna loop je over in het expressionisme, surrealisme en eindigen doe je met het kubisme van o.a. Picasso.

Picasso en Monet dus. Maar ook Renoir, Matisse, Braque, Modigliani, Miro, Delvaux en Magritte, Malevich, Kandinsky, Munch en natuurlijk de lokale kunstenaars Kokoschka, Schiele en Klimt. Ze hangen er allemaal.

Dikke aanrader voor de kunstliefhebber. Eentje om zeker naar terug te keren in mijn geval :D.

Met zo’n zwoele 32 graden zochten we nadien verkoeling bij Gelateria La Romana, ongetwijfeld het beste ijs van de binnenstad (én een gekende naam voor wie al eens in Italië vertoeft). Nadien even tijd om ons op te frissen en we aten een heerlijke pizza bij Disco Volante – ver uit het centrum op wandelafstand van onze slaapplek in Margareten. Weer een geslaagde dag!

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Juli

Tja, wat kan ik zeggen over juli? Een heerlijke zomermaand, waarin ik nog geen vakantie had en dus toch ook veel in de airco op het werk zat. En op mijn terras met een boek, dat ook.

Er waren wat leuke sociale momenten met een dag in Brussel en een voetbalavond op de Oude Markt van Leuven. Ik kreeg eindelijk de uitslag van mijn intoleranties en weet nu dat ik melk, ei en bepaalde noten absoluut voor enkele maanden moet vermijden. Gluten ga ik wel eens wat vroeger mogen opstarten, maar nu nog even niet. Dus het werd weer een maand van zoeken.

Ik vierde mijn 10de werkverjaardag en kreeg een trip cadeau naar Bologna in oktober. Ik ben nog altijd wel een beetje aan het zwemmen op het werk, maar ik geniet ook wel van de groep en van de iets vrolijkere sfeer die er tijdens de zomermaanden altijd hangt.

Links: Panorama Mesdag. Rechts: Mauritshuis

Het verlengde weekend van 21 juli boekten we last-minute drie nachten in Den Haag. Den Haag is dé kunststad bij uitstek en dus deden we vooral heel wat musea. Voor de rest vond ik de stad wel heel gezellig qua cafés en restaurants (maar het was goed zoeken naar glutenvrij- en zuivelvrij eten, dat wel) en kan je er goed shoppen. Den Haag mist nog net iets meer afwisseling in dingen om te doen om helemaal mijn ding te zijn.

Gezelligheid in Den Haag

Maar het waren toch vooral de musea die ik geweldig vond. Het Mauritshuis vond ik leuker dan verwacht, Panorama Mesdag was een ontdekking, in het Kunstmuseum genoot ik van de architectuur en Mondriaan, Escher in het Paleis was vooral druk en Museum Voorlinden was een prachtige afsluiter.

Kunstmuseum Den Haag met de Victory Boogie Woogie van Mondriaan.

Museum Voorlinden had een expo van choreograaf William Forsythe en die was wel goed, maar ik viel vooral voor de expo rond stilte met werken uit de collectie en de werken die je er voortdurend kan bekijken. Aanrader voor hedendaagse interactieve kunst wel!

We gingen ook nog even met de tram naar het strand van Scheveningen. Het was iets kouder dit weekend, maar ik genoot er wel van om even weg te zijn.

Links: Scheveningen. Rechts: in Erlich’s ‘Swimming pool’ in Museum Voorlinden, ik wist niet goed welke pose ik moest doen, haha :D.

Nadien gingen we naar de wellness op een prachtige zonnige dag en ik trok ook nog naar het Rivierenhof in Antwerpen met twee vriendinnen. Er is nog zoveel dat ik wil doen deze zomer en het gaat allemaal weer veel te snel. Maar ik probeer echt van alle kleine momentjes te genieten.

OLT

Ondertussen blijf ik zoeken naar een goede, fitte versie van mezelf. Mijn darmtraject doet niet wat ik had verwacht dus dat blijft wat zoeken en ook mijn stress is niet per se onder controle. Maar ik voel ergens dat ik wel stappen zet en ik probeer in het proces te geloven. Niet alles tegelijk.

Gelezen

Er werd goed gelezen, met dank aan het mooie weer :).

  • Lessons in chemistry (Lessen in chemie) van Bonnie Garmus kreeg ik van een collega voor mijn secret santa. Het is een populaire debuutroman met een feministische tint. Ik vond het verhaal wel echt fijn, ook al hou ik normaal niet zo van die quirky hoofdpersonages. Ik heb meermaals moeten lachen, al zijn bijna alle mannen in dit boek eikels. Ik had iets minder met het hele koken is chemie ding. Maar het was een originele insteek. Hartjes voor six-thirty, want ik hou normaal ook niet zo van antropomorfe dieren in boeken maar hier dus wel. Bon, ik snap de hype. Lees het dus zeker eens.
  • Kruistocht van een koningin was mijn eerste historische roman van de Nederlandse Simone Van der Vlugt. Er zijn niet zoveel boeken over de grote Isabel Van Castilië en deze roman vertelt haar levensverhaal goed. Isabel is heel menselijk in dit boek, ook doet ze soms erge dingen. Een mooi boek voor wie haar wil leren kennen. Zeker graag gelezen.
  • The lion women of Tehran van Marjan Kamali gaat over twee vriendinnen die opgroeien in Tehran Iran en zich als vrouw door de politieke achtergrond van dat land moeten bewegen. Dit boek is echt heel goed en heel relevant om vandaag te lezen. Beetje zoet soms, maar het schuwt het harde niet. En een heel herkenbare vriendinnenrelatie. Deze haalt mijn eindejaarslijst denk ik.
  • The black friar van S.G. Maclean is dan het iets mindere boek uit deze lijst. Een moordmysterie met opnieuw Damian Seeker in de hoofdrol dat verder bouwt op deel één. Maar ik raakte er deze keer niet in. Ook al is het geen slecht boek, het mysterie is zelfs heerlijk complex. Dus zeker een auteur om te proberen voor de fans van historische mysteries.

Hoe was jouw juli?

Hoofdstukloos

Het leven van een kind is tegelijk voorspelbaar en verrassend. Het jaar heeft duidelijke hoogtepunten om naar af te tellen: de start van het schooljaar, herfstvakantie, Sinterklaas, Kerstmis, Pasen, je eigen verjaardag en twee maanden zomervakantie. Je ouders nemen beslissingen en dus plots zit je op een camping in Frankrijk, krijg je een nieuw stuk speelgoed of staat je lievelingseten op tafel.

En ieder jaar is er wel weer iets nieuws: je leert stappen, fietsen, zwemmen, lezen en rekenen, doet je communie of lentefeest, gaat naar het middelbaar, maakt nieuwe vrienden… Het leven als kind is als een boek met hoofdstukken. Er is altijd wel weer iets om naar uit te kijken. Er start altijd wel weer een volgend hoofdstuk.

Als volwassene is het anders. Ja, er zijn ook vakantieperiodes en familiefeesten en ergens is er die dag dat je verjaart – en als je pech hebt, ben je dan een dag verlof vergeten nemen. Ik kan mijn vakantiebestemming uitkiezen, ik kan iets nieuws voor mezelf kopen, terwijl ik tegelijk alle rekeningen en kosten probeer in orde te brengen en ik kan koken en eten wat ik wil. Maar ik moet het wel zelf doen.

Maar laat ons eerlijk zijn. Ik ben in 10 jaar tijd nog nooit langer dan twee weken niet gaan werken. En intussen is er die eindeloze lijst aan dingen regelen, zien dat je nog schone kleren hebt en dat er iets voedzaam in de koelkast ligt. Je krijgt een boze mail op je werk en trekt het je te veel aan. Je raapt een verkoudheid op en de kraan in de badkamer lekt. En dat gaat door en door.

En natuurlijk gebeuren er ook grote dingen. Je wordt verliefd, je trouwt, je verhuist, je krijgt een kind, je verandert van job. Of je verliest een dierbare, gaat uit elkaar, verliest je job. Maar die zaken zijn niet altijd voorspelbaar. En je kan ze zeker niet bestellen. Veel mensen volgen niet het vaste pad. Het plot van het leven is niet duidelijk. Een volgend hoofdstuk wordt niet op voorhand geschreven.

En zo is een volwassen leven veel meer hoofdstukloos. Een aaneenschakeling van bladzijden waar vaak hetzelfde op staat en soms iets nieuws een plek vindt. En meestal is dat niet erg. In een goed boek hoef je geen hoofdstukken, maar soms is die pauze wel handig. Even die bladwijzer ertussen en laten bezinken wat je net hebt gelezen.

Zo’n bladwijzer, ik zou hem kunnen gebruiken.

Een kort stukje tijd

Het is er als je goed oplet. Een soort sweet spot. Tussen warmte en koelte. Tussen dag en nacht. Het is er niet lang. Nog net voor de schemering. Na een klein half uur is het voorbij. En je kan het maar enkele zomerse weken op een jaar vinden, als het weer meezit.

Het gaat om dat korte ogenblik dat buiten de zware warmte niet langer op je drukt maar de zon al ondergaand nog wat laatste stralen op je huid loslaat. De wind die het moment niet wil verpesten en dus voor een briesje kiest. De lucht die een schilderij vormt waar ze in een museum een kunststoffen bank zouden voorzetten.

Wel exact dat moment, is een moment om te ‘pakken’. Om in je op te nemen. Buiten te staan en de natuur te observeren. De dagtaak van de bijen zit er op, vlinders fladderen nog wat rond en er vliegen eenden over je hoofd. Het is zo’n moment waar het woord ‘moment’ is voor uitgevonden. “Een kort stukje tijd” staat er in het woordenboek.

Een kort stukje tijd. Ik zou het willen rekken. In een bokaal willen opsluiten zodat ik het kan openen wanneer ik er nood aan heb. Kan iemand dat voor mij onder de kerstboom leggen dit jaar?

– In de reeks korte mijmeringen over het leven

Pril

Ik wandel het station uit en er volgt een knuffel. We praten over de tocht hier naartoe, het weer, de laatste vakantie. Het gaat goed met ons beiden. Zeker bij de eerste ‘Cava?’ die we aan elkaar stellen. Nadien komen de verhalen wat meer los. Over nieuwe dingen in ons leven. Zij over haar nieuwe job. Ik over de perikelen op onze oude job.

We wandelen en kijken regelmatig om ons heen. Spotten een luie kat, wat street art, andere mensen en hun gewoontes. De verhalen blijven komen, tussen wat we opmerken heen. Bij een eerste tussenstop keren we terug in de tijd. Over mijn familie, haar familie. Over wie we zijn en wie we zijn geworden.

De zon schijnt, we wandelen verder en verder. Alsof het gedachten helpt oproepen en we ze samen ontwarren. Stilaan moe, blijven we toch nog even stappen. Een park waar we even zitten. En nadien keren we terug naar het begin van de dag. Naar het station. En weer die knuffel. Nog een berichtje op het einde van de dag met een selfie die tussendoor werd genomen met twee lachende gezichten. Gedachten gedeeld, voeten moe.

– Een korte mijmering over een prille vriendschap. Want dat is niet evident als dertiger. Maar oh zo fijn.

Short hair, don’t care

Ik weet niet meer goed waar ik het las, maar er passeerde een artikel over dat mannen liever niet hebben dat vrouwen kort haar hebben. Een paar dagen later ging het op kantoor over kort haar (onder de vrouwen), naar aanleiding van een vrouwelijke collega met een nieuwe korte coupe. Het kwam erop neer dat iemand anders niet durfde want haar vader vindt kort haar niets voor vrouwen. En dat ze zich er niets van wilde aantrekken, maar dat ze toch niet verder durfde dan een bob. De collega in kwestie die wel net kort haar heeft is sinds een jaar uit elkaar met haar vriend en dus single.

Ik zit sinds dit jaar in twee dansscholen en in de aanloop naar het optreden gaat het altijd over hoe we ons haar gaan doen. In een hoge staart, een lange staart, een dot… Ik kan met mijn haar niets doen buiten het gewoon laten liggen. In beide dansgroepen ben ik de enige vrouw die geen staart kan maken en dus kort haar heeft.

Ik vroeg aan mijn kapster of veel vrouwen kort haar hebben of aan haar vragen om het kort te kappen. Het is deze kapster die me ooit had aangeraden kort te gaan omdat het beter bij mijn gezicht past. Ze zei eerlijk dat veel vrouwen de stap niet zetten omdat hun partner liever heeft dat ze lang haar dragen. Ook al weet zij als kapster dat ze er beter mee zouden staan en stelt ze dat dus proactief voor.

Ik zette zo’n 12 jaar geleden de stap naar kort haar, toen ik nog studeerde. Na een mislukt krullenexperiment dat mijn haar vanonder kort had gemaakt en dus een eerlijke nieuwe kapster. Mijn vader vond het maar niks, en zal dat nog steeds vinden, maar alles went want ik ben zelfs niet meer tot aan een klassieke schouderlengte bobmodel geraakt. Ik kreeg nog soortgelijke reacties van oudere generaties. Maar als je 20 bent, trek je je dat niet aan.

Ik las in het artikel dat kort haar dragen een feministische daad is. Ik weet niet of het toeval is. Ik was toen ik studeerde niet zo fel bezig met feminisme als vandaag, maar misschien wat het toch al een verdoken daad van mezelf uiten. Van verzet tegen de mannelijke waarden in onze maatschappij. Ik ben ooit heel kort gegaan met een geschoren coupe, want dat wou ik eens doen. Ook al vond ik het zelf achteraf gezien iets minder bij me passen. Haar groeit zo snel terug, dat het eigenlijk niet uitmaakt.

Ik noteer al deze dingen en ik besef dat het theorie bevestigende observaties zijn. Misschien is kort haar helemaal niet zo erg voor de gemiddelde man. Misschien heeft het niets met feminisme te maken.

Er is een norm. En lang haar bij vrouwen is de norm. Niets mis met de norm te volgen trouwens. Ik vind alleen dat elke vrouw haar haar zou mogen dragen zoals zij het wil. Voor haarzelf. Ik heb gewoon veel te veel gesprekken met andere vrouwen die me complementeren met mijn kort haar maar aangeven dat ze zelf die stap niet durven zetten. Doodjammer is dat.