Oké sinds dit jaar is het officieel: februari is echt mijn maand niet. Het is ieder jaar opnieuw me erdoor sleuren, inclusief ziektekiemen, en dat was ook dit jaar weer niet anders. Het zomermeisje in mij heeft het zo gehad met deze winter. Maar dit wordt verder geen klaagpost hoor :D.
Ik maakte deze maand weinig foto’s. Enerzijds omdat er ook echt weinig sociaal/leuks gebeurde. Anderzijds omdat ik een kleine week in bed lag met een keelontsteking. Weer ziek, hoor ik je denken. Ik heb het gecheckt bij de huisarts en die zei dat ik nog niet moest panikeren. Er gaan veel virussen rond en waarschijnlijk was het brute pech dat ik er zo snel weer eentje opliep. Kleine troost.
Links: roosjes. Rechts: weer mezze in de Roots in Leuven.
We aten pannenkoeken op het werk, ik ging iets eten met een vriend en lunchen met collega’s. Tot zover de sociale uitjes. Ik kreeg rozen voor Valentijn van het lief, waarschijnlijk omdat ik toen al dagen zielig ziek in de zetel lag 😅.
Het hoogtepunt was het concert van Florence + The Machine in het Sportpaleis – ik blijf het zo noemen. Het was de derde keer dat ik haar aan het werk zag en het was echt de beste keer (al was het ondertussen echt wel enkele jaren geleden). Het was heel witchy (de recensie sprak nadien over een sekte en exorcisme, maar dat is misschien wat extreem verwoord ^^). Ze had liedjes van haar verschillende albums geselecteerd die goed bij elkaar pasten, wat voor een mooi concept zorgde en vocaal is ze gewoon enorm sterk.
Ik had eigenlijk daarnaast vooral ook tickets gekocht omdat Paris Paloma het voorprogramma deed – zij schrijft liedjes schrijft over mythologische thema’s, vaak met sterke feministische boodschappen. En ik zou haar heel graag nog eens zien in een kleinere zaal. Enfin, kei leuke avond. Wel laat in bed en dat op een maandagavond, maar ik heb het overleefd.
Verder had ik dus bewust onze vakantie wat later geboekt in de eerste week van maart omdat ik vaak halverwege februari ziek wordt en amai, dat was dus een goede beslissing. Tegen dat je dit leest zou ik in Spanje moeten zitten voor een deugddoende vakantie. Ik kijk er enorm naar uit want de afgelopen weken op het werk waren echt pittig. Ik heb nood aan iets dat de sleur van werken – slapen – werken en in de zetel hangen doorbreekt.
Gelezen
Love, sex and Frankenstein van Caroline Lea vertelt het verhaal van de zomer waarin Mary Shelley haar boek Frankenstein schreef. Ik hield van Lea’s debuutroman ‘The glass woman’ maar had een beetje moeite met in dit verhaal te komen. Toch ben ik enorm blij dat ik eindelijk eens heb kennis gemaakt met Mary Shelley’s verhaal.
The king’s jewel van Elizabeth Chadwick kocht ik per ongeluk dubbel afgelopen zomer, dus ik moest het nu wel eens lezen. Het verhaal gaat over Nesta, een prinses uit Wales wiens vader verliest tegen de Engelsen en daardoor wordt ze concubine van de latere Henry I die haar op zijn beurt weer weggeeft als bruid aan Gerald Of Windsor. Ik kende Nesta haar verhaal niet, maar vond het echt fascinerend en goed geschreven. Heel graag gelezen.
The three witches is de nieuwste van Elena Collins die altijd vermakelijke verhalen schrijft met twee tijdslijnen die met elkaar verbonden zijn doorheen de tijd en vaak met een paranormaal tintje. Het thema deze keer zijn de drie heksen van Macbeth dus we gaan naar de 11de eeuw en naar Schotland. En naar Bristol waar Ruthie wordt gecast als heks in een documentaire over Macbeth. Vermakelijk, maar niet haar beste boek vond ik.
Op naar maart! Naar wat meer lente, vakantie en al wat meer sociale plannen, hoera!
Ik denk dat vaste lezers wel doorhebben dat ik op zoek ben naar manieren om te vertragen. Dat het me allemaal wat te snel ging. Dat mijn hoofd en lijf snakken naar meer echte rust.
Ik begon halverwege januari met een 30-day-yoga-challenge. Een begin hoeft niet perfect te zijn. Dus halverwege de maand was prima. En ik zocht bewust een challenge met korte practices van een kwartier tot 20 minuten. Stress management noemde ik het. Want ik koos een cursus voor beginners, ook al ken ik al heel wat yoga-oefeningen uit mijn hoofd. Gewoon even inchecken bij mijn lijf. Bewegen zonder meer en niet te lang.
Les 1 en 2 gebeurden binnen een termijn van drie dagen, in een weekend weliswaar. Nadien kwam de week met werken, danslessen, een drukker weekend en kine-oefeningen die elke dag ook moesten gebeuren. Op diezelfde yogamat. En dus bleef die challenge achterwege.
Vandaag deed ik de derde les (ik schrijf dit op 8 februari). Laat in de namiddag want ik heb mezelf er een hele dag op moeten voorbereiden om te herbeginnen. Wat is dat met herbeginnen? Wat maakt het zoveel moeilijker dan gewoon beginnen? Die drie letters ‘HER’?
Ik had een dag met een bol stress in mijn buik en tegelijk wat vrije tijd en dus weet mijn hoofd dat zo’n yogales kan helpen. Ik begon er weer aan en uiteraard was het allemaal veel makkelijker dan ik dacht. Deed ik mijn plank even lang als de juf op de video? Neen. Deed ik de pushup? Ook niet. Maar ik deed wel de les.
Ga ik morgen opnieuw een les doen? Waarschijnlijk niet, want maandagen zijn moeilijk. Maar daar gaat het niet om. Misschien haal ik de eindstreep nooit, of vink ik de 30ste les pas af in december. Het maakt niet uit.
Ik probeer te vertragen en ik probeer mezelf dingen aan te leren die me daar bij kunnen helpen. En dan zijn er veel meer voorbeelden dan die yoga. Toch weer een stukje leggen van mijn puzzel, even kleuren, bloggen, enkele pagina’s in mijn boek, voor me uitstaren tussen twee meetings op het werk, mijn gsm toch niet oppakken…
En dat allemaal met vallen en opstaan. En herbeginnen. Want als we dat herbeginnen onszelf niet toestaan, dan gebeurt er niets. En dat is nog veel erger.
In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.
Of je er nu voor langer verblijft of slechts één dag de stad verkent, dé toeristische blikvanger is het drieluik Teatro Romano, Alcabaza en Gibralfaro – die laatste spot je van overal in de stad. Het gaat om overblijfselen die doen denken aan de volkeren die hier vroeger leefden, de Romeinen en de Moren. Je bent snel een dikke halve dag zoet met een bezoek waarmee je doorheen de geschiedenis dwaalt.
Teatro Romano
Het Romeins theater vind je aan de voet van de heuvel en ligt aan het plein van de Alcazabilla straat. Alle wegen van het compacte historische centrum komen er uiteindelijk uit dus het is moeilijk te missen.
Het theater is gratis te bezoeken. Je komt binnen via een klein bezoekerscentrum dat het theater tot leven wekt zoals het moet geweest zijn toen. Je kan nadien ook zelf tot aan het theater wandelen en via een andere ingang kan je bovenaan het theater gaan zitten. Het theater is gebruikt tussen de 1ste en 3de eeuw – tijdens de hoogbloei van het Romeinse Rijk dus.
Ik vond het wel uniek om zo’n Romeins theater in het midden van een stad nog zo goed bewaard terug te vinden. Dat komt vooral omdat het pas in de jaren 1960 is ontdekt, aangezien het onder de grond verborgen zat.
Naast de ingang van het theater loopt ook een trap naar een uitzichtpunt (Pasarela-mirador de la Alcazaba op Google Maps) dat we pas enkele dagen later ontdekten, met zicht op de stad en het theater.
Alcabaza
Het Alcabaza – uitgesproken als altjabaaza en het komt van al-qasbah – betekent versterkte citadel/versterkte burcht in het Arabisch. Doorheen Andalusië vind je meerdere Alcabaza’s – ook in het Alhambra van Granada bijvoorbeeld. Ze zijn typisch voor het kalifaat Al-Andalus, het deel van Spanje dat het langst onder Moorse heerschappij bleef in de middeleeuwen. Het Alcabaza van Malaga is het best bewaarde van allemaal.
Je kan het Alcabaza apart bezoeken, of samen met het hogergelegen Gibralfaro. Dat deden wij en een combiticket kostte 5,50 euro per persoon. We waren er bij openingstijd en dat is aangeraden want het kan er wel druk worden.
Er staan niet echt veel bordjes, je kan wel een soort van audiogids afspelen op je gsm – maar ik moet eens leren oortjes mee te nemen. Dus we dwaalden vooral langs de vele versterkte muren.
Zeer typisch aan de moorse bouwstijl in Andalusië zijn de hoefijzervormige deuropeningen. Daarnaast is er ook een innovatief systeem van irrigatie om water in alle delen van de burcht – dat ook dienst deed als paleis – te krijgen. Je ziet de stroompjes water de berg aflopen.
Je kan bovenop verschillende wachttorens en wordt getrakteerd op een mooi uitzicht over Malaga. Binnen krijg je het gevoel in een ministad rond te lopen. Alles is nog mooi bewaard gebleven. Wat ik niet had verwacht is dat er echt nog stukken ‘binnen’ rechtstaan en dat je ook echt nog de patio’s van de paleizen kan bezoeken inclusief waterpartijen.
Veel kleiner allemaal dan in het Alhambra dat we later zouden bezoeken, maar het was een goede eerste kennismaking.
In de beperkte binnenruimtes kan je het uniek houtsnijwerk en stucwerk bewonderen in geometrische en natuurpatronen (de Moren hadden geen figuratieve voorstellingen aangezien de Islam afbeeldingen verbood).
De zon scheen ondertussen volop en het volk stroomde wat meer toe. Er is ook een bar voor wie iets wil drinken. Je moet terug naar beneden om het Alcabaza weer uit te raken. En dan kan je via een pad omhoog klimmen naar het Gibralfaro.
Gibralfaro
Je moet dus eerst even klimmen naar de ingang van het Gibralfaro. Halverwege is er een uitzichtpunt op de baai en de stierenarena waar vaak een straatmuzikant staat te spelen.
Het Gibralfaro is een moors kasteel dat later werd bijgebouwd bovenop de heuvel door de moren (14de – 15de eeuw) om het Alcabaza te verdedigen. Het betekent ‘vuurtoren-rots’, er heeft dus waarschijnlijk een lichtbaken gestaan om schepen naar de haven te leiden. Binnen stond vroeger o.a. een moskee, bakkersovens, uitkijktorens en een kruitmagazijn. De moskee is afgebroken bij de katholieke herovering na 1492.
Vandaag staan enkel de muren nog recht en kan je in het voormalige kruitmagazijn een minimuseum bezoeken over de geschiedenis. Vooral het uitzicht is er fenomenaal en je kan er op een warme dag ook wat verkoeling vinden door al het groen.
We waren er in februari al met een warme dag, dus ik kan me voorstellen dat zo’n bezoek in de zomermaanden pittig moet zijn (dus kom vroeg of later op de dag zou ik zeggen). Er stond ook een hele rij aan de kassa, dus we waren wel blij dat we beneden al een combiticket hadden gekocht.
Ik vond het Alcabaza spectaculairder dan het Gibralfaro – aangezien er niet veel meer overblijft van het kasteel dat er ooit stond. Maar je komt hier voor de views.
Voila, dit drieluik is wat mij betreft een must bij een bezoek aan Malaga. De moorse architectuur intrigeert me en dit is een stukje dat mooi bewaard is gebleven. Gecombineerd met een geweldig uitzicht op de stad, is dit zeker het bezoeken waard.
Meer Malaga komt eraan in een volgende post!
Ben jij er al eens geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik woon in een dorp, dat op zijn beurt deelgemeente is van een groter dorp. Het groter dorp heeft één grote straat met wat winkels, een school, een zwembad, bibliotheek, het gemeentehuis, een kerk en een plein dat ook dienst doet als parking. Een typische blauwdruk van de gemiddelde Vlaamse gemeente eigenlijk.
Het kleiner dorp had voorheen niet zoveel meer. Maar sinds de komst van een nieuw restaurant en een nieuwe sporthal is er weer beperkt wat leven in de brouwerij. Langs één kant van de kerk dan toch. Rij je de kerk langs de andere kant voorbij kom in je een straat vol vergane glorie. Winkelruimtes die leeg staan, met als hoogtepunt het reclamebord boven een bakker die al meer dan 10 jaar dicht is. Maar als je er voorbij rijdt lijkt het alsof de verkoopster elk moment de rolluik omhoog kan heisen. Alleen gebeurt dat niet. Het kleiner dorp heeft al enkele jaren geen bakker meer sinds ook de tweede bakker iets verderop sloot. En ook geen geldautomaat trouwens.
Tussen al die vergane glorie, vlak naast de kerk, is er een deur die leidt naar ‘de zaal’ zoals wij de noemen. Met een bordje ‘parochiehuis’ boven de deur. Ik kom er nog zelden. Maar de winter is hét eetdagen seizoen bij uitstek. Elk zichzelf respecterende vereniging doet een eetdag om meer centjes in de kas te krijgen. In de zaal meestal. En dan trek ik er met mijn grootvader al eens naartoe.
Vroeger kwam ik er veel vaker. De parochiezaal werd door mijn basisschool gehuurd voor opvoeringen. In het weekend waren er eetdagen of evenementen voor kinderen. Later ging ik er al eens dansen op het occasionele fuifje. En het wordt ook al eens gebruikt voor een koffietafel.
Vandaag draait dat allemaal op een lager pitje. De zaal is meer leeg dan vol. Er is sprake geweest van een sluiting. Maar de eetdagen en de koffietafels dan hé. Er wordt nog maar weinig gedanst denk ik. Misschien komt de school er soms nog wel langs.
In elke gemeente in Vlaanderen is wel zo’n parochiezaal. Maar welke jongere weet nu nog waar het woord parochie voor staat? (Al heb ik me laten vertellen dat door bepaalde TikTok influencers geloven weer hip zou zijn…). Dus als ik er kom, maakt het me soms wat weemoedig. Want zo’n parochiezaal, ook al is het een akoestische hel voor mijn hoofd, is wel een plek van verbinding. En verbinding is meer dan ooit nodig.
En toch lijkt het meer en meer te verdwijnen. We swipen dan wel op onze smartphone, de deur naar plaatselijke parochiezaal stappen we nog maar zelden binnen. En als ik dan rondom me kijk en al die oudjes in de zaal zie zitten vraag ik me af of dit er nog wel zal zijn voor mijn generatie. En of dat het bord ‘parochiehuis’ binnenkort jarenlang stof zal vangen zonder nog iets te betekenen.
Jawadde, januari duurt altijd enorm lang hé? Maar we zijn dan toch aan het eind geraakt. Tijd voor de eerste terugblik van het jaar.
Traditioneel begon het jaar met de cross op de Balenberg. Ik had tot de dag ervoor ziek in de zetel gelegen en ik moet toegeven dat ik me een beetje geforceerd heb om toch nog iets leuks te doen in de vakantie. Het was ook heel koud die dag en het regende en dat kroop wat in mijn kleren. Dus ik heb het nadien wel geweten.
De terugkeer naar het werk was daardoor heel dubbel na een week ziek zijn, ook omdat de verkoudheidsklachten echt nog bijna twee weken bleven aanslepen. Tegenwoordig ben ik echt lang ziek van een simpel virusje. Volgens de dokter komt dit door de leeftijd trouwens (mijn dokter is ongeveer even oud als ik, dus hij sprak vooral uit eigen ervaring ^^).
Nadien begon het te sneeuwen. Eerst een beetje, enkele dagen later een heel pak. Dus januari werd een mindere sociale maand dan december, met weekends thuis uitrusten en naar het witte wegdek kijken. Ik ga niet zo graag de deur uit met de auto als er sneeuw ligt.
Links: Abdij van Keizersberg in Leuven als locatie voor het nieuwsjaarsetentje. Rechts: de permanente witte expozaal van het KMSKA stond nu in het thema van ‘Licht’ en ik vond het geweldig.
Halverwege de maand werd het allemaal wat toffer. Er was een nieuwsjaarsetentje op het werk op een mooie locatie en we gingen een dagje naar Antwerpen. De week ervoor hadden we net de expo van Donas gemist in het KMSKA (stomme sneeuw), maar we pikten wel die van Magritte mee (genoten, beetje druk, toch genoten), gingen Azul Duel testen in The Playground en megalekker lunchen bij Diwan beirut (aanrader!). Echt een DINK-dag (double income, no kids), zo’n dag proberen we elke maand wel eens te plannen.
Links: Magritte in het KMSKA. Rechts: Diwan Beirut.
Op het werk sprak ik wel goed uit dat de stress wat naar beneden moet. Tegelijk is er deze maand ook weer best wat gebeurd buiten mijn controlezone dat een flinke invloed heeft op mijn stressniveau. Ik praat er vaak over met veel mensen, maar het maakt het allemaal niet gemakkelijk. Ik nam wel al één dagje verlof terug van het ziek zijn en maakte er een hele dag voor mezelf van.
Tijdens het laatste weekend gingen we naar Sofie Lemaire haar theatershow over geschiedenis in Het Depot. Ik ben in een puzzelfase, probeer wat vaker yoga te doen, heb veel gelezen en we boekten onze vakantie naar Zuid-Spanje in de eerste week van maart. Ik kijk zo hard uit naar de lente!
Gelezen
Virgin Widow van Anne O’ Brien is nochtans een dik boek maar ik las het op enkele dagen uit. Het gaat over Anne Neville, koningin van Richard III tijdens de rozenoorlogen. Ik ken haar verhaal dus het las wel vlot. Niet O’ Briens beste boek, maar wel gewoon graag gelezen.
Het schaarse licht van Nino Haratischwili was een klepper van 800 pagina’s. Ik had even geen leesinspiratie en wou nog wel eens iets anders. Het gaat over vier vriendinnen in de jaren ’90 in Georgië die daar de burgeroorlog en ook een soort oorlog tussen hun geliefden meemaken. En die dat ook jaren later nog meedragen. Anders dan Het achtste leven (haar bekende boek), maar ook echt goed.
Flora’s erfenis van Clarisse Sabard zat bij een gratis Bookchoice selectie die ik uitprobeerde dankzij Flow Magazine en zou de nieuwe hype zijn in Frankrijk. Het is zo’n typisch vrouwenboek met een perspectief in het heden en het verleden en oude familiegeheimen. Ik heb al boeken gelezen die beter zijn geschreven, maar het plot is wel boeiend genoeg. Dus ik ga misschien toch deel 2 en 3 (uiteraard is het een trilogie) opnemen ooit.
In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Op onze eerste dag doken we twee kunstmusea binnen. Dag 2 brachten we helemaal door in de wijken Kensington en Notting Hill. We gingen namelijk van Holland Park tot aan Portobello Road, en deden eindelijk twee zaken die al even op mijn bucket list stonden: het Design Museum en Leighton House.
In Holland Park kozen we ervoor om eerst het Design Museum te bezoeken, want dat stond al langer op het nooit korter wordende lijstje van nog te bezoeken musea in Londen. Het Design Museum toont toegepaste kunst. Van gebruiksvoorwerpen, tot industriële producten en systemen tot brand design. Toegang tot de permanente collectie is gratis, voor expo’s moet je soms betalen. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Holland Park of Kensington High Street.
Vroeger huisde dit museum op Bankside, maar in 2016 verhuisde het naar Holland Park in een gebouw van het vroegere Commonwealth Institute. Ik vond het een neig gebouw. Er zijn drie verdiepingen in een soort van open atrium, vooral op het derde heb je een uitgebreide permanente collectie. Op het eerste en tweede zijn er tijdelijke displays. De expo’s huizen op de benedenverdieping.
Het is best een luchtig museum: het gaat over hoe design een belangrijke rol speelt in onze samenleving. Door in een webbureau te werken heb ik zelf natuurlijk een sterke link met design. Maar het is wel fijn om de evolutie van een product zoals muziek luisteren of de signalisatie in de Londense metro te zien.
Ik herinner me dat er ook een tijdelijke display was over de vervuiling van de mode-industrie en op dat moment was er een populaire expo over Barbie, na de hype rond de film. Het museum focust duidelijk ook op hedendaagse thema’s.
Soit, ik vind het dus wel een aanrader, ook al ben ik meestal niet van die toegepaste kunstmusea. Het is heel toegankelijk gebracht en het is volgens mij ook heel leuk om met kinderen te doen, er waren ook een aantal interactieve zones.
Daarnaast liepen we natuurlijk Holland Park door. Het was volop herfst dus er lag een gekleurd bladerdek.
Ik vind Holland Park een echt typisch Engels park met sportterreinen en een speeltuin. De gebouwen die er staan zouden een likje verf kunnen gebruiken, maar de sfeer is er gemoedelijk. Ik was er in 2017 al eens geweest en wist dus dat de Kyoto Garden het hoogtepunt is.
De Kyoto Garden is een Japanse tuin en aangelegd begin jaren ’90 ter ere van een Japans festival in Londen. De tuin moet harmonie en rust uitstralen en doet dat o.a. met een grote waterpartij, een watergeval en Japanse beplanting. In de herfst was het nog mooier dan ik me herinnerde. Echt de moeite om langs te gaan.
Hierna aten we ramen en bao’s bij Bone Daddies op de drukke Kensington High Street, vlak aan het Design Museum.
Om de hoek van Holland Park ligt een beetje verborgen Leighton House. Het is de villa van kunstenaar Frederic Leighton, één van de artistieke koppen uit de zogenaamde Holland Park Circle uit de 19de eeuw.
De zeer sobere voorgevel verklapt niet wat er binnen te zien is.
Leighton was niet alleen zelf schilder (hij behoorde tot de Pre-Rafaellieten), maar vooral ook verzamelaar en had een voorliefde voor oriëntaalse interieurs. Ik kende de man zelf niet, maar had wel gelezen over dit speciale huis met mooie ruimtes. Het is een tijdje gesloten geweest ter restauratie, maar sinds 2024 terug open voor publiek. Een toegangsticket kost 14 pond. Je kan eventueel een combiticket nemen met het nabijgelegen Sambourne House, maar dat lieten wij voor een volgende keer.
Je krijgt een audiogids die je wat meer vertelt over Leighton en zijn collectie in elke ruimte. Bij het binnenkomen merk je meteen dat de man een excentrieke stijl had.
Links: de trappenhal. Rechts: de Drawing room.
Blikvanger is de prachtig blauw betegelde arabische hal met gouden koepel. Je krijgt dit eigenlijk niet deftig op de foto.
Op de bovenverdieping vind je de ruimtes waar Leighton ontspande en er hangen heel wat schilderijen aan de muren. Leighton was vrijgezel en woonde er dus alleen.
Daarnaast passeer je de enorme bibliotheek en een wintertuin – de meest recente toevoeging aan villa, een soort veranda zeg maar.
Buiten is er nog een fijne stadstuin en je kan er ook iets drinken. Op een uurtje ben je wel door het huis gewandeld. Leighton House had mijn aandacht getrokken omwille van het speciale interieur en heeft zeker mijn verwachtingen ingelost. Voor wie iets anders zoekt dan The National Gallery of The British Museum. Dichtstbijzijnde metrohaltes: Kensington High Street of Kensington Olympia.
Gekleurde huizen ergens in een woonwijk tussen Holland Park en Portobello Road.
Tijd om nog wat verder te struinen. We wandelden opnieuw het park door en naar de wijk Notting Hill, bekend van de kleurrijke huisjes, de markt op Portobello Road en de gelijknamige film. Ik was er eigenlijk nog nooit deftig geweest.
De bekende boekenwinkel en Portobello Road
We genoten van het zonnetje en de markt die er stond (het was een vrijdagnamiddag dus de markt was beperkter dan die op zondag). Het was druk maar dat kon me niet deren.
Meer Portobello Road en de relatieve rust en ook mooie architectuur één straat verder ;).
We pauzeerden even bij Flying Horse Coffee en wandelden nog wat verder. Ik kocht ergens leuke kaartjes. Verder is er in deze wijk niet per se veel te doen, maar het was de perfecte tijdsbesteding tijdens een zonnige namiddag :).
’s Avonds gingen we nog eten bij Mestizo, onze favoriete Mexicaan in Londen. Alle Londen food tips vind je trouwens in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
De afgelopen weken postten mensen massaal foto’s uit 2016. 10 jaar geleden. Er wordt daarbij gezegd dat de hang naar nostalgie veroorzaakt is door de chaos van de wereld vandaag. 2016 voelt als het laatste normale jaar. Voor covid, voor Oekraine en Gaza, voor Trump (al werd die dat jaar verkozen)… En millennials zijn nu eenmaal bestempeld als de nostalgische generatie, denk maar aan de uitverkochte K3 originals concerten.
Het zette me zelf aan het denken. Hoe was 2016 voor mij? Ik had deze blog toen al, dus ik ben ook even gaan teruglezen (wat grappig en confronterend tegelijk is, mijn schrijfstijl was uiteraard heel anders – gevatter soms, maar anderen dingen hielden me bezig en mijn blog was nog veel minder persoonlijk dan nu heb ik het gevoel).
2016 was enerzijds nog een half jaar studeren, tijdens mijn postgraduaat Belgian Advertising School (BAS). Dat half jaar was vooral stage lopen en het was een pittige periode waar ik ontzettend veel uit geleerd heb. Anderzijds begon ik in de zomer op mijn huidige job – nu ja bij mijn huidige werkgever, mijn job ziet er ondertussen helemaal anders uit. Ik had dus maar een korte zomervakantie en ben volgens mij dat jaar amper buiten België geweest (ik herinner me een korte trip naar Nederland met vrienden en we gingen met BAS twee dagen naar Stockholm). Dat kan ik mij nu niet meer voorstellen.
Ik leerde dat jaar door mijn werk mijn huidig lief kennen, al zou het nog twee jaar duren voor hij mijn lief zou zijn. En ook een belangrijke vriendschap startte door het werk en dus zijn wij al bijna 10 jaar vriendinnen.
Maar wat ik vooral begreep, nu zo’n 10 jaar later, 2016 was voor mij (samen met 2017) ook wel één van de laatste “normale” jaren voor een pittige periode. Het was een heel sociaal jaar, mijn zorgen waren relatief beperkt. Nadien kwam niet alleen de liefde, maar ook de bouw (van het huis) en de covidperiode – toch wel periodes van mentale onrust bij mij. Huisdieren stierven, vriendschappen liepen op de klippen, in 2018 had ik een eerste fysieke weerslag op mijn lichaam met een serieus B12 tekort….
Ik kom tot de conclusie dat ik in 2016 best gelukkig was en dat dat jaar een heel belangrijk jaar is geweest voor de persoon die ik vandaag ben. Het heeft me gevormd. Zoals de eerste jaren dat je twintiger bent dat nu eenmaal doen. Vandaag als dertiger ben ik niet per se ongelukkig trouwens. Het leven zit gewoon wat anders in elkaar. Het is serieuzer, minder sociaal, maar ook wel gevuld met reisjes en hobby’s. Ik ga nog steeds naar de dansles, ik lees nog steeds boeken (veel meer dan toen), ik werk nog steeds op dezelfde plek en de levensles die BAS me heeft geleerd, namelijk dat mijn mening wel degelijk telt, draag ik nog steeds heel erg met me mee.
Ik ben even in de mediabibliotheek van deze blog wat foto’s uit dat jaar bij elkaar gaan zoeken:
Ik postte nog veel foto’s zonder mijn gezicht herkenbaar op en was ook gewoon fan van de trend ‘rugfoto’s’ :D.
Links: tijdens de eerste werkweken, rechts: tijdens een korte trip naar Nederland in de duinen.
En dus heb je bij deze mijn terugblik gehad! Doe jij mee aan de 2016-trend? Wat weet jij nog van dat jaar?
Ik weet niet wie het woord heeft uitgevonden, maar het verschijnt regelmatig in Flow Magazine. Dobbertijd. Het idee dat je momenteel even niet meer weet waar je heen gaat en dus wat ligt te dobberen.
Een tussentijd als het ware. En dat hoeft niet noodzakelijk iets slecht te zijn. Soms is even stoppen om stil te staan, te dobberen zonder een duidelijke volgende stap, net goed. Om even bewust na te denken “En wat nu?”.
Ik heb het gevoel dat ik een beetje in zo’n dobbertijd zit. Op werkvlak. Maar ook over vriendschappen. En over de volgende uitdaging in mijn leven ofzo. Ik heb al lang geen kinderwens, en die komt er waarschijnlijk ook niet meer aan. Dus wat brengen mijn dertigerjaren mij dan nog wel. Waar zet ik mijn tanden in? Welke keuzes maak ik voor mezelf?
Er glijden wat rollen van me af en er komen rollen bij en daarbinnen moet ik mezelf altijd blijven terugvinden. Om niet verloren te geraken. Om niet binnen vijf jaar te denken. “Hé, waar is de tijd naartoe?”. Als een blok klei die je even weer nat maakt om opnieuw te kneden en de finaliteit van wat dat dan moet worden niet vastligt.
Ik dobber elke winter wel een beetje. Er trekt zich zoveel terug deze periode. De natuur en sommige dieren houden een winterslaap, mensen kruipen in hun gezinscocon en ik kruip in mijn hoofd. Dus waarschijnlijk hoort het daar ook gewoon bij.
Ik laat het dobberen voorlopig wat toe. Het leven is een soort van vloeibaar. Alles loopt in elkaar over. Er komt een moment dat mijn voeten opnieuw de oever raken. Misschien door de lente. Misschien door iets nieuws dat op mijn pad komt. Wie weet. Dobberen is niet alleen stilstaan, het is ook in afwachting zijn van. Van iets moois, als ik dan toch mag kiezen.
Ik heb al enkele jaren een abonnement op Flow Magazine, met content over onthaasten, langzaam leven en creativiteit. Ik lees heel wat Substack artikelen over een analoog leven opbouwen. Ik volg cozy hobby predikers op Instagram. Ik consumeer met andere woorden heel wat media en content over het leven dat ik graag zou hebben. De zaken die ik lees zijn als een spiegel van mijn eigen verlangens. Van wat ik graag zou willen.
En dit zie ik in de spiegel: een leven met minder schermen, minder stress en meer tijd voor mezelf. Een creatieve geest die tot bloei komt. Een ochtend yogasessie op mijn matje, nadien wat schrijven, puzzelen en uiteindelijk onder een deken verdwalen in een boek. Een dag vol mogelijkheden, helemaal in sync met mezelf. Een dag vol aandacht.
Maar het is ook maar dat, een spiegel. Door deze content te consumeren, hou ik mezelf voor dat dit toch al een eerste stap is naar een rustiger leven, naar minder stress, naar meer zelfzorg. Terwijl ik me blijf haasten en opwinden in het leven en doodmoe voor een scherm in de zetel plof. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Een Instagrampost is niet genoeg een schop onder mijn kont. Consumeren is niet creëren.
Meer nog, dat consumeren van een ideaal zorgt voor extra stress. Want mijn leven is niet van ’s morgens tot ’s avonds tijd voor mij alleen. En wanneer ik dan na een drukke werkweek en een dag vol huishoudelijke klusjes op die yogamat zit of iets creatief wil doen, is de energie er meestal niet. Ik raak niet in een flow, ik ervaar niet meer rust. Integendeel, er is die druk om nu te moeten ontspannen.
Het blijft een zoektocht wat die spreekwoordelijk schop dan wel kan zijn en hoe ik dat consumeren kan omzetten in creëren. Ik heb ondertussen mijn eigen hobbyplek ingericht en dat helpt al. Als ik die ruimte binnen stap, is het tijd voor mij en niet voor iemand of iets anders – maar soms stap ik daar veel te laat binnen als je begrijpt wat ik bedoel.
En ik moet voor mezelf nog bepalen wat dat creëren dan is. Is dat vooral schrijven? Of zoek ik mezelf een nieuwe hobby? Is dat puzzelen en hersenloos kleuren? Of maakt het eigenlijk allemaal niet uit zolang ik wat vertraag. Waarschijnlijk dat laatste.
Naar jaarlijkse gewoonte blik ik terug op het afgelopen jaar in een persoonlijk jaaroverzicht. Ik merk dat dit heel waardevolle blogposts zijn om achteraf nog even terug te lezen. 2025 was het eerste jaar dat ik hier elke maand een terugblik postte en samen met mijn bullet journal vormt dat vooral de inhoud van deze post. Het is uiteraard een lange update geworden.
Ik denk dat ik 2025 kan samenvatten als een gewoon jaar, geen grote ups, geen grote downs. Een druk werkjaar, veel vakanties en ook wat ziektes. Een gemiddeld goed jaar dus, al blijft de gezondheid een aandachtspuntje.
Januari
Januari is altijd een moeilijke maand. Dit jaar sleepte ik me er goed door door enkele sociale uitjes te plannen, een babyshower van een vriendin, een nieuwsjaaretentje op het werk en een comedyshow van Jade Mintjens.
Er lag blijkbaar enkele dagen sneeuw en ik was ook een beetje ziekjes – maar niets dat echt doorbrak. Ik startte een traject op bij de kine voor mijn onderrug. In mei zou dat verbetering brengen.
Ik schreef in januari al dat het te druk was op het werk en ik vind het eigenlijk best confronterend om te lezen omdat het in mijn herinnering vooral de laatste maanden druk was – maar ik schreef een jaar geleden nogal desolaat ‘Ik wil vaker thuiswerken om me af te sluiten en langer te kunnen slapen’. Soit, ik zal nooit een geweldige relatie hebben met de winter.
Februari
Februari begon met een schoonfamilieweekend aan zee met prachtig winterweer, maar ook wat veel prikkels dus was ik blij dat we ook één dag op onszelf aan zee waren. Daarnaast gingen we naar het openingsweekend van 600 jaar KU Leuven, waren er veel deadlines op het werk en was het de ziektekiemen proberen vermijden.
Dat lukte waardoor ik gezond naar Malaga kon vertrekken voor een zonnige citytrip. Met zonlicht, zeelucht, een droombezoek aan het Alhambra van Granada en gewoon zo’n heerlijk zuiders sfeertje. Het was ook carnavalsweek daar, wat voor een gezellige sfeer zorgde. Dit was echt een hele fijne vakantie waar ik toen veel nood aan had.
Eens thuis werd ik onmiddellijk ziek. En deze keer serieus: het was de echte griep met koorts, spierpijn, luchtwegen vol snot, hoesten. Enfin, de hele rimram. Ik bleef nog een extra week thuis van het werk en voelde me dus twee weken lang niet goed. Ook de weken erna bleef de vermoeidheid lang hangen. Ik had geen griepprik laten zetten en heb het geweten (ondertussen liet ik voor deze winter het vaccin wel zetten).
Maart
Begon dus met ziek zijn en nadien ook een best traumatische ervaring bij de tandarts. “Ik lag in maart meer in de zetel dan iets anders” schreef ik. Maar er waren ook goede dingen: een etentje, een dagje wellness en het jaarlijks weekend met de collega’s met een goed feestje tot in de late uren.
De zon begon ook meer te schijnen en als ik nu voor één iets dankbaar ben dit jaar, dan is het voor het fantastische zonnige weer!
April
Op 5 april at ik volgens mijn foto’s mijn eerste ijsje in België! Daarnaast liep het lief de marathon Brussel – Leuven en maakten we er met de collega’s een leuke dag supporteren van. Leuven is een fantastische stad voor sportevents, er was zoveel sfeer die dag <3.
Het terras werd eindelijk getegeld en het was uitkijken naar de meubels die we bestelden. Ik boekte onze vakantie naar Engeland. Verder gingen we naar Hans Op De Beeck in het KMSKA en nog even een kijkje nemen in het museum Maeyer Van Den Bergh dat ondertussen dicht is ter renovatie. Museumbezoekjes bleven ook in 2025 een constante.
Mei
De maand mei begon met een verlengd zonnig weekend. Ik nam verlof op 2 mei om een verlengd weekend te hebben en trok met Leen een dagje naar Parijs. Het doel was de Artemisia expo in het Musée Jacquemart-André. De expo bracht heel wat werken van Artemisia Gentileschi samen, ik ben ontzettend blij dat we geweest zijn.
Het was 30 graden in Parijs als ik het me goed herinner. En naast de expo, wandelden we vooral ook langs de Seine voor wat verkoeling en we aten een ijsje bij Berthillon. Er was ook een brand in een appartement in de buurt van onze lunchplek, wat wel even schrikken was. Maar er waren geen gewonden.
De week na Parijs gebeurde er iets vreemds: plots was mijn ergste rugpijn verdwenen, zonder specifieke oorzaak. Tot op de dag van vandaag is die ergste blokkage voorbij. Een lentewonder dat me veel moed gaf. Tot het begin van de zomer bleef ik naar de kine gaan, en sindsdien doe ik het zonder. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig pijnvrij zijn en moet goed blijven bewegen, maar ik heb er wat meer controle over nu.
Ook de rest van de maand was best goed gevuld: een foodtruckfestival, een avond in de zon met de collega’s, het kleine optreden van de dansschool met nog best wat repetities, uit eten, het lief zijn verjaardag vieren in de wellness. Veel leuke momenten!
Helaas werd ik ook opnieuw ziek, wat zorgde voor een saai hemelvaartsweekend, en ging ik naar de dokter om al mijn vermoeidheidsklachten eens op een rijtje te zetten en bloed te laten trekken.
Juni
In juni kreeg ik dan de diagnose CMV (citomegalovirus, een soort variant van klierkoorts). Dat gaf wel wat rust, want ik was nog steeds snel moe en had concentratieproblemen. In oktober bleek nadien dat ik misschien toch geen CMV heb gehad maar een vals positieve reactie – soit, er was iets viraal aan de hand in juni en juli en tegen begin augustus voelde ik me terug energieker.
In juni waren er twee grote hoogtepunten. Allereerst: de terrasmeubels werden geleverd en de zon bleef schijnen dus ik bracht menige avond door met een boek op mijn ligbed. Haha, ik was hier dus echt heel blij mee en had hier maanden naar uitgekeken. Je bent een zomermeisje, of je bent het niet.
Tweede hoogtepunt: mijn vakantie naar Wenen met Leen. We waren allebei heel moe dus we deden het wat rustig aan. Het was ook een hele warme week met temperaturen van boven 30. Wenen bleek een hele fijne leefbare stad met veel mooie architectuur en kunstmusea. Misschien is deze stad niet helemaal mijn vibe, maar ik genoot toch hard.
Het Albertina en het Secession gebouw waren mijn persoonlijke hoogtepunten en de vele lekkere desserts in de Weense koffiehuizen natuurlijk ook. Minpuntje was dat een bezoek van Zelenski aan de stad onze planning wat in de war stuurde, maar niets dat een extra stuk taart en een boekenwinkel niet konden oplossen.
Juli
De maand begon op een dansfeest van de trouw van één van de collega’s. Er werd enorm hard gedanst tot in de late uurtjes, dit was sowieso één van de fijnste avonden van het jaar! Het lief werd nadien wel ziek, die heeft als specialiteit ziektekiemen verzamelen op trouwfeesten, haha. Ik nam het wonder boven wonder niet over, maar de eerste helft van de maand was dus best rustig.
We deden een kunstwandeling in Leuven met de collega’s, met een boomergids (helaas!), er werden ijsjes gegeten, af en toe een spelletje gespeeld en heel erg hard gewerkt met veel offertedeadlines. De Tour De France femmes werd gewonnen door Pauline Ferrand-Prévot en ik keek elke minuut die ik ergens kon vinden.
Augustus
Augustus was de maand van de grote ups en grote downs. Het eerste weekend gingen we naar enkele optredens van een lokaal festival. Nadien was het inpakken geblazen voor onze roadtrip naar Zuid-Engeland.
En die vakantie was fantastisch. Links rijden bleek niet moeilijk, de Cotswolds waren ook minder druk dan ik had gedacht, het weer zat goed (elke dag zon!) en ik ben gewoon gelukkig in Engeland. Mijn hoofd was rustig, al werd mijn lijf wel moe naar het einde toe.
Ik kan hier honderden foto’s delen, het was gewoon een hele fijne vakantie. Ons reisschema vind je in deze blogpost. Hoogtepunten waren voor mij Great Chalfield Manor, Sudeley Castle en Bristol. Maar al de rest was ook echt fijn!
Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen. Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid en opnieuw op de zetel liggen.
Ik moest me daardoor ook door de eerste werkweek na de vakantie slepen en dat was de week van mijn verjaardag. Dus die heb ik gevierd met een kop vol snot en een volle mailbox! Maar een collega kocht eclairs voor mij en dat verzachtte de pijn.
September
“September is altijd veel tegelijk, soms geruststellend, soms beangstigend”. Ik had wat moeite met de mentale overgang naar de herfst, al bleef de zon goed schijnen.
We gingen naar Open Monumentendag in Antwerpen, bezochten nog eens de cinema voor de derde Downton Abbey film en ik hakte de knoop door om dit jaar in twee dansscholen te gaan dansen – momenteel nog geen spijt van, tegen mei 2026 met twee optredens in een maand misschien wel.
Het lief ging op conferentie naar Lissabon en na enkele dagen alleen thuis vloog ik ook naar daar, met flinke vertraging want die week was het IT-systeem in Zaventem kapot.
In Lissabon scheen de zon op de typische rode daken, al moest de paraplu ook wel eens bovengehaald worden. We bezochten verschillende moderne kunstmusea en het tegeltjesmuseum en we wandelden ook langs de highlights. Ik was er ooit al in 2018 en vond dat de stad al best wat veranderd was. Veel drukker en toeristischer, maar ook echt fijn zo aan Taag. Het was een fijne trip met best wat kilometers in schoenen die knelden dus ik kwam met flink wat blaren thuis.
Ik luisterde vanaf september heel wat nieuwe muziek. De nieuwe Pommelien Thijs, de nieuwe Florence+The Machine & Paris Paloma (ter voorbereiding van het concert in februari ’26) en meer muziek luisteren is echt wel een voornemen van 2026.
Oktober
In oktober gebeurde er niet zoveel behalve werken. Mijn directe collega en ik vertrokken dan ook compleet overprikkeld op conferentie naar Barcelona. Daar vonden we buiten inspiratie, ook wat rust, zon en tapas. We konden over veel zaken goed praten, en dat deed deugd. Ons hotel was wel ver van de luchthaven dus dat was met het openbaar vervoer (drie metrolijnen combineren) en wat verkeerd wandelen best een pittige waardoor we de eerste avond pas om 23u hebben ingecheckt.
Barcelona is wel een fijne, drukke stad, waar ik al een paar keer heel kort ben geweest. Ik wil er ooit wel eens wat langer vertoeven. Maar we wandelden naar de Sagrada Familia, op het strand en door de middeleeuwse steegjes van het historisch centrum.
Na Barca, volgde er nog een date met Leen en gingen we naar 600 jaar KU Leuven expo’s in Museum M. Vooral die van Alicja Kwade liet een indruk na.
Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje.
November
Begin november versierden we het bureau van mijn andere directe collega die eindelijk terugkeerde uit zwangerschapsverlof, hoera! Verder kabbelde het wat verder. Mijn gsm begaf het, dus ik kocht snel een nieuwe want een aantal dagen later gingen we naar Londen.
We hadden tickets voor Rouleur Live, een wielerconferentie van het Britse koersmagazine dat het lief leest met talks en een beurs. De talks waren super interessant, maar de ruimte was akoestisch een hel voor mijn hoofd. Dus we gingen toch ook veel de stad zelf in. Ik praatte wel wat met Pauline Ferrand-Prévot (ik probeerde haar zelfs wat Nederlands te leren) en we namen een foto samen.
Daarnaast genoten we gewoon van Londen, ook al was het typisch koud en nat novemberweer. We bezochten eindelijk Westminster Abbey en het John Soane Museum, een expo van street artists, gingen opnieuw eten bij Dishoom en probeerden eindelijk Humble Crumble (goedgekeurd!).
Terug thuis was het best koud en bleven we vooral wat thuis. Op het einde van de maand gingen we naar de Goya expo in Brussel en eten bij Norma. Een fijne expo, maar wat druk.
December
December was onverwacht een fijne sociale maand. Met o.a. een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot, ik ging naar een vriendin in Antwerpen en er was het kerstfeestje op het werk, kerstmarkt met collega’s en nog eens met een andere vriendin… Ik ging ook vaak lunchen en naar de cross in Hofstade op een extra vrije dag. Ik heb me dus best wel wat geamuseerd op het einde van het jaar.
De stress zat wel nog hoog en de kerstvakantie werd in de zetel gevierd met een virusje. Oudjaar is hier nooit big deal, we vieren dat onder ons twee en gaan op tijd naar bed. Ik startte nog net een traject op met een andere kine om een aantal terugkerende problemen aan te pakken. Voor 2026 zal de focus opnieuw liggen op gezondheid en stress management op het werk.
Voila, dat was mijn 2025. Als je tot hier hebt gelezen: chapeau! Het was dus een best oké jaar waarin ik veel leuke dingen deed en daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Voor 2026 hoop ik opnieuw op mooie reizen, sociale momenten en voldoende rust.
December is nooit mijn favoriete maand, maar deze december viel eigenlijk best mee. Het begon met een goedgevuld sociaal weekend met eerst een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot. Daarvoor gingen we voor het eerst eten bij Taj Mahal in Leuven. Lekker! Ik deed ook nieuwe winterlaarsjes aan en haalde mijn hiel er zo mee open dat er vandaag de dag nog steeds een wonde is, not kidding!
Ik ging het weekend erna naar een vriendin in Antwerpen en het was ook kerstfeestje op het werk (altijd super fijne avond!). Ik ging daarnaast toevallig ook met vier verschillende collega’s lunchen, met collega’s naar de kerstmarkt én met een andere vriendin die ik al even niet had gezien babbelde ik wat bij. Het was dus sociaal gezien – redelijk onverwacht eigenlijk – een best goede maand. Ik vergat ook van al deze dingen foto’s te nemen.
Op het werk bleef het een pittige en ik had enkele moeilijke weken. Tot op 24 december stond mijn agenda bomvol en mijn hoofd liep letterlijk over. Ik heb enkel de laatste dag de riem er een beetje kunnen afhalen. Ik merkte ook dat ik me enorm stoorde aan collega’s die – terecht – wat meer konden uitbollen of afwerken en daardoor ook vroeger in vakantie vertrokken. Dit gaat een groot werkpunt worden in 2026. Net als mijn gezondheid.
Ik had wel nog één extra verlofdag ingezet om naar de cross in Hofstade te kunnen gaan. Dat was nog net met een milde temperatuur en heel veel zon, zalig! Ik wou heel graag Van Der Poel vs. Van Aert nog eens meemaken en dat is dus gelukt.
De kerstvakantie viel wat in het water. Ik had maar twee kerstfeesten en die vielen goed mee en waren gezellig, maar op tweede kerstdag kwam een virusje boven en dat is nog steeds aanwezig. Ik had niet echt plannen gemaakt maar hoopte die dagen te kunnen gebruiken om mentale rust te vinden en dat is met een hoofd vol snot niet gemakkelijk laat ons zeggen. Ik hoop op oudejaarsdag er weer bovenop te zijn en de cross in Baal op 1 januari te halen. Duimen jullie mee?
Gelezen
Ik las begin december nog twee boeken uit en focuste me dan op een hele dikke klepper.
Prophecy van S.J. Parris is het tweede historische mysterie met Giordano Bruno in de hoofdrol. Het is een complexer verhaal dan het eerste boek en heel vermakelijk.
The voyage home van Pat Barker is haar derde Griekse mythe roman. Deze keer focust ze op Cassandra die als concubine meereist met Agamemnon naar Griekenland waar zijn wraakzuchtige vrouw Clytemnestra op hen wacht. Misschien niet het beste boek van de drie, maar graag genoeg gelezen.
The first man in Rome van Colleen McCollough is een klassieker in het genre en gaat over de oom van Caesar, Gaius Marius, en zijn opgang in de politiek en het leger. Een dikke klepper van meer dan 1.000 pagina’s, maar ik heb er wel van genoten.
Bij ons op het werk is de periode tussen kerst en nieuw – tussen 24 december en 1 januari that is, wij doen niet mee aan de volledige kerstvakantie – traditioneel de periode dat we sluiten en dat de meeste onder ons thuis zijn. Je bent niet verplicht om vakantiedagen in te zetten, maar bijna iedereen doet het. Net als al onze klanten. Het is de enige week van het jaar dat er geen nieuwe to do’s op je wachten wanneer je op 2 januari de computer weer open doet. Heerlijk vind ik dat.
En dat doet dromen. Van een week zonder verplichtingen, zonder stress, zonder moetjes. Dik verdiende rust na al dat harde werk. Na de kerstexamens voor de jeugd en de werkrecepties voor de iets oudere jeugd. Midden in de donkerste weken van het jaar.
Maar we doen eigenlijk net het tegenovergestelde: we stoppen ons sociaal leven zo ontzettend vol en hollen van feestje naar feestje. We moeten nog cadeaus kopen, een kerstmenu in elkaar boksen en liefst wakker blijven tot na middernacht op oudejaar. En ik moet toegeven dat het bij mij zelfs best meevalt, ik heb amper feestjes (gelukkig!), maar toch voel ik die rush en die onrust. Zo erg dat ik er vaak naar uitkijk om op 2 januari terug naar kantoor te gaan en het gewone leven weer op te pakken. En dat vind ik ontzettend jammer, want is het een week vakantie waarin allesbehalve een gevoel van vakantie centraal lijkt te staan.
Ik zou graag een lans breken om kerst te herdenken. Om een kerst uit te vinden voor mensen die moe zijn. Want we zijn allemaal moe.
Ik wil daarmee niet zeggen dat er geen kerstfeest mag zijn met familie of een oudejaar met vrienden. Maar gewoon met minder moeten. Met takeaway pizza’s of frieten van de frituur, met geen cadeaus maar volle aandacht want iedereen legt zijn telefoon weg, in een niet volledig opgeruimd huis. De boel de boel laten en het nieuwe jaar verwelkomen alsof het gewoon een nieuwe dag is en we niet allemaal de drang voelen om de negen beste kiekjes van het jaar opnieuw op Instagram te delen.
Ik zie deze periode allemaal artikels verschijnen met tips om de feestdagen te overleven, maar dat klinkt zo ontzettend fout. Zo’n periode hoort toch om op ’t gemak het volgende jaar te verwelkomen met wie je lief is? Soms denk ik dat we het onszelf toch allemaal aandoen – ik zou echt tegen iedereen willen zeggen om het rustiger aan te doen. Stop met hollen, maak minder plannen… Het is maar een week waarin we op een kunstmatige manier allerlei moetjes proberen proppen omdat toevallig het jaar verandert en iemand duizenden jaren geleden heeft beslist om een feestdag te maken van de geboorte van een heilige.
Of nog een ander idee: we doen zoals in Ijsland en geven elkaar een boek en lezen tot na middernacht in dat boek, in stilte met een stukje taart erbij. Ik denk dat voor al wie moe is dat wel een fijn stiltemoment zou zijn. Misschien niet toevallig dat ik deze periode een klepper van een boek koos om in te verdwijnen?
Ik ga dit jaar alvast een nieuwe poging doen om echt vakantie te vieren. En dat moeten van me af te schuiven. Ik ben moe dus ik pas mijn kerst daarop aan. Wie doet er mee?
Het is alweer het voorlaatste overzicht van het jaar. Ik vind het bijna eng hoe snel het nieuwjaar zal zijn. Maar tegelijk heb ik het ook al echt gehad met de herfst en de winter moet nog beginnen. November was wat een vreemde maand. We gingen naar Londen en dat is altijd fantastisch. Voor de rest kabbelde het zo wat voort en waren er niet echt veel speciale dingen.
Begin november startte mijn directe collega terug op na haar bevallingsverlof, hoera! En hadden we nog eens een kwartaaloverleg. Ik vluchtte echter vlak na het eten weg omdat ik compleet overprikkeld was door het lawaai. Het was echt mijn avond niet ofzo. De dag ervoor had ik veel sinushoofdpijn gehad en dat heeft er waarschijnlijk ook mee te maken gehad.
In het weekend begaf mijn gsm het dan plots. De batterij deed al een aantal weken raar dus ik had in mijn hoofd om met Black Friday een nieuwe te kopen, maar het werd plots last-minute een keuze maken. De week erna stonden de smartphones natuurlijk allemaal wel in promotie. Soit, ik kocht gewoon het huidige model van mijn vorige, een Google Pixel.
Ik wou ook echt niet zonder gsm in Londen zitten uiteraard. Na twee dagen vakantie thuis die gewoon voorbij gingen, vertrokken we dan richting mijn favoriete stad. Ze gaven niet het meest fantastische weer, maar we hadden geboekt om naar Rouleur live te gaan, een soort conferentie/beurs over het wielrennen dus we zouden sowieso veel binnen zijn.
Links: Rouleur Live. Rechts: Op de foto met Pauline, een GOAT uit women’s cycling
Het event was leuk met interessante talks en ik ontmoette Pauline Ferrand-Prévot die ik enkele woorden Nederlands probeerde leren, zonder veel succes :D. Maar de ruime waarin het event plaatsvond, een stuk van de Truman Brewery op Brick Lane, was een akoestische hel en dat heb ik geweten. De eerste avond waren we er lang en ik kon op den duur wel wenen van het lawaai.
Links: John Soane Museum. Rechts: The lady’s chapel in Westminster Abbey
Londen was verder echt fantastisch: we bezochten eindelijk het John Soane Museum (wauw!) en spendeerden bijna drie uur in Westminster Abbey (ik had de kerk dus nog nooit bezocht en nu moesten we een halve dag ergens binnen overbruggen dus voila, het uitgelezen moment) en gingen naar expositie van drie street art kunstenaars in de StolenSpace Gallery.
Links: het koor van Westminster Abbey. Rechts: ik spotte Sophie Mess, een street artiste die ik al even volg live aan het werk op Brick Lane
Links: een mistige ochtend in Shoreditch. Rechts: Triple Trouble expo in The StolenSpace Gallery.
Maar de deden ook the usuals: wandelen van aan The Tower tot Borough Market, iets eten bij Dishoom en Rudy’s, de koepel van St. Pauls spotten en heel wat boeken kopen in de gigantische Waterstones op Piccadilly. We ontdekten ook nieuwe eetplekken (Humble Crumble is de hype dus echt waard!). Ik vulde ondertussen daardoor mijn Londen food blog ook weer aan ;).
Op de laatste dag werd het plots heel koud en dat bleek ook het geval in België. Ik moet er dit jaar echt aan wennen en heb het precies voortdurend te koud.
Londen <3 en overal gekke uithoeken in het John Soane museum :D.
Na Londen kreeg het lief een serieuze griep of een ander virus. Ik had schrik om het ook op te pikken maar het gebeurde gelukkig niet. Het kabbelde allemaal wat voort en ik probeerde wat tijd te maken voor enkele cozy hobbies: lezen, puzzelen, lessen kunstgeschiedenis en purrdle.
Links: ik kocht purrdle op de weg terug van Londen. Rechts: Norma in Brussel
Afgelopen weekend besloten we nog even tot in Brussel te treinen voor de expo rond Goya in Bozar in het kader van Europalia Spanje. We aten eerst ook iets bij Norma, amai zo lekker!
De expo zet Goya af tegenover latere kunstenaars die hem als inspiratie gebruikten, zoals Picasso.
De expo was op zich zeker goed, al had ik gehoopt op wat meer bekend werk van hem. Bij Bozar laten ze altijd te veel volk tegelijk binnen (je moet een tijdslot reserveren, maar er zijn altijd nog tickets voor elk slot 🤷♀️). En er zijn ook altijd te veel groepen met een gids die de weg versperren. Soit, ik ben aan het zagen, ik vond het een goede expo maar voor mij mag het wat rustiger.
Links: moderne kunstenares die in vraag stelt wat een prinses moet doen ;). Rechts: schets van Goya van het beroemde schilderij Las meninas van Velazquez.
Al was er een madame die luidop aan het vertellen was tegen haar vrienden dat ze had ontdekt dat je een foto van dat vierkantje nam, je dan extra tekst kon lezen. Ze had met name de QR-code ontdekt. Ik kon mijn lach amper inhouden :D.
Gelezen
Ik las deze maand twee wat dikkere boeken en één Kindleboek op de trein.
A marriage of lions van Elizabeth Chadwick vond ik een prachtig boek over de halfbroer van koning Henry III en vooral zijn vrouw Joanna Of Swanscombe. Er zijn niet zoveel boeken over deze periode dus ik heb genoten, maar ik ga jullie niet vervelen met de saaie historische details ;).
The devil’s slave van Tracy Borman is het tweede boek over Frances Gorges die in de nadagen van The Gunpowder plot niet opnieuw verraad probeert te plegen of van hekserij beschuldigd probeert te worden aan het hof van de eerste Stuartkoning. Heel entertainend dit wel.
De kathedraal van de zee van Ildefonso Falcones. Stond al eeuwen op de lijst en is de Spaans ‘Pilaren der aarde’. Het heeft dan ook echt veel overeenkomsten met Ken Follett zijn boeken. Het is hard en gruwelijk met momenten, de personages zijn nogal eendimensioneel, het verhaal is heel vrouwonvriendelijk… maar het heeft dat sfeertje en zo’n meeslepend plot en daar lees ik dit soort boeken voor. Je loopt zelf rond in middeleeuws Barcelona en ziet de kathedraal stap voor stap worden opgebouwd.
Nu komt december eraan, niet mijn favoriete maand, maar ik probeer elk jaar om de feestdagen niet te veel onder mijn kleren te laten kruipen en gewoon mee te gaan in de flow.
Afgelopen week kondigde VTM aan dat ze dansers zoeken voor een nieuw seizoen van So You Think You Can Dance, een danstalentenjacht die meer dan tien jaar geleden enkele seizoenen liep in België en Nederland. Het bericht bracht zowel een glimlach als heel wat nostalgische gevoelens bij mij naar boven.
Ik dans zelf al sinds mijn 6 jaar, absoluut geen hoog niveau, puur voor mijn plezier. Ik keek als kind naar Sterren op de dansvloer (en tegenwoordig ook nog steeds naar Dancing with the stars – zelfde show, maar nu met een Engelse titel). Toen het tweede seizoen van SYTYCD op Belgische tv kwam, zat ik in het middelbaar en er ging voor mij echt een wereld open.
Het programma zat goed in elkaar: auditierondes, een bootcamp en liveshows waarbij de deelnemers per tv telkens in een andere combo een andere stijl kregen voorgeschoteld. Er komen heel wat verschillende stijlen aan bod: jazz, modern, hiphop lyrical, hiphop fast popping, street, klassiek… Ik hou van latin en ballroomstijlen (die ook aan bod komen trouwens), daar niet van, maar het feit dat ‘mijn’ type dans op tv kwam vond ik zalig.
Ik hield ook van de jury want ik kreeg al snel een crush op Jan Kooijman die toen het kapsel had van de gemiddelde lead zanger van de poprockbands waar ik in het middelbaar naar luisterde. Zijn interactie met medejurylid Ish Ait Hamou en presentator Dennis Weening vond ik ook heel grappig. De show gaf daarnaast veel aandacht aan de choreografen achter de danschoreo’s (wat uniek is aan dit soort shows) en namen als Isabelle Beernaert, Laurent Flamant, Min Hee Bervoets, Roy Julen, Vincent Vianen en Koen & Roemjana ben ik nooit meer vergeten.
Ik trok zelfs door het programma naar een show van Isabelle Beernaert en besloot op mijn 18de modern te gaan dansen (en dat doe ik nog steeds). Met enkele vriendinnen ben ik ook naar een liveshow fysiek gaan kijken toen het laatste seizoen in België werd opgenomen. Ik herinner me nog weinig van die avond (ik weet zelf niet waarom), maar het toont aan dat het programma toen wel in mijn hart zat.
Er zijn blijkbaar zes seizoenen geweest in België, en zeven in Nederland. Ik las de namen van de winnaars nog eens terug en bekeek wat choreo’s op Youtube. Sommige dingen kwamen terug, anderen niet :).
En dit alles was ik een beetje vergeten, tot ik de aankondiging las dat het programma terugkeert. Reken maar dat ik op het puntje van mijn stoel zal zitten om te kijken. Dansen brengt nu eenmaal iets teweeg bij mij, door het zelf te doen én door het te zien. Het is misschien wel het enige moment dat ik wat insync ben met mijn lichaam ofzo.
Ik besloot dit jaar in een tweede dansschool een andere choreoles te gaan volgen. Dezelfde stijl trouwens, maar ik was wat uitgekeken op de stijl die in mijn dansschool werd gegeven en toen de leerkracht en groep hard veranderde, was dat voor de trigger. Een grote stap want ik haat verandering en een nieuwe groep, maar ik merk dat de nieuwe les me wat uitdaagt en een andere soort energie geeft. En ondertussen dans ik ook nog heel graag modern in mijn eerste dansschool. En kijk ik er naar uit om na zo’n les in de zetel te ploffen om naar SYTYCD te kijken. Nog even geduld.
Heb jij ook zo’n tv-programma waarvan je nostalgisch hoopt dat het ooit terugkeert?
Soms blader ik door een woordenboek* en valt mijn oog op één specifiek woord. Vandaag is het dit woord:
ba·lans (de; v(m); meervoud: balansen)
tweearmige weegschaal: de balans doen doorslaan de zaak beslissen
evenwicht: in balans zijn in evenwicht; uit zijn balans raken uit zijn evenwicht
(boekhouden) overzicht in tabelvorm van de waarden van bezittingen, schulden en eigen vermogen van een onderneming op een bepaalde datum: de balans opmaken het resultaat van zijn werk berekenen (ook figuurlijk)
Je kan in of uit balans zijn. Balans houden. Er zijn mensen die het opmaken. Boekhouders zijn er veel mee bezig, zo blijkt. En in het Engels spreken ze soms van ‘it hung in the balance’, wat ik wel gepast vind want balans voelt altijd een beetje als hangen en friemelen. Als tussenin zijn. De ene zoekt er zijn hele leven naar, de andere zweert erbij als sleutel tot geluk.
De ene keer is het dat stuk fruit na een deugddoende sportsessie. De andere keer die reep chocola want dat heb je toch zeker verdiend na dat sporten? Nog een andere keer is het een zak chips tijdens een avond in de zetel. Genietend van elke seconde of dat stiekeme stemmetje negerend dat vindt dat je toch beter iets nuttigs had gedaan met de tijd en iets gezonds had gegeten.
Soms is balans stom en wil je niet liever dan overhellen naar de ene kant. Soms trekt balans je weer recht tot je in evenwicht komt. Het zorgt dat je niet valt. Of dat je pirouette er sierlijk uitziet. Evenwicht kan saai lijken, maar het zorgt er wel voor dat je even geen houvast nodig hebt.
Voor de ene is het even – eindelijk alleen – douchen en dan nog drie minuten extra in de badkamer doorbrengen met je favoriete liedje op speaker. Voor de andere is het een hele dag in je agenda vrijhouden en daar wekenlang naar uitkijken. Of die pint bier op vrijdagavond na een hele week werken. Die avond uit met vriendinnen terwijl de babysit op je kind past. Die wasmand dagenlang onderaan de trap laten staan omdat je geen zin hebt hem tot boven te dragen. Nog een beetje opruimen de avond voor de kuishulp komt. Jezelf een presentje kopen in de winkel of even goed 50 euro overschrijven naar je spaarrekening. Op het internet wegdromen van een verre avontuurlijke reis en toch weer diezelfde camping in Frankrijk boeken omdat het zwembad er zo fijn is.
Balans kan veel betekenissen hebben en voor iedereen anders zijn. We kunnen het allemaal individueel vormgeven. Als een blok ruwe klei dat een meesterwerk zou kunnen worden. En kloppen de verhoudingen niet langer, dan beginnen we gewoon opnieuw.
*Spreekwoordelijk hé, al heel lang geen echt woordenboek meer vastgehad ;).
** Dit was weer een post in columnstijl en wat spelend met taal. Ik wil dat misschien wel wat vaker doen.
