Categorie: Persoonlijke praatjes

Ik vertelde in mijn terugblik van mei al dat ik momenteel voor mijn darmgezondheid/PDS gestart ben met tijdelijk zuivelvrij en glutenvrij eten. Iets waar ik met veel motivatie aan begon, maar waar ik mentaal soms toch wel tegen wat dingen loop.

Wat context: ik ben niet allergisch, wat maakt dat bv. kruisbesmetting geen probleem is. Ik eet even geen zuivel en gluten om mijn darmen – die slecht verteren en te veel slechte bacteriën bevatten – wat rust te gunnen. Nadien gaan we terug opbouwen. En ik doe dit hele traject uiteraard in overleg met een diëtist en mijn huisarts.

Ik zit ondertussen in week zes en moet mezelf regelmatig inprenten dat het maar tijdelijk is. Ik stond er denk ik niet bij stil wat de impact is van het feit dat je bij alles wat je in mond stopt moet nadenken. En ook bij alles wat je in de supermarkt koopt. Zelfs met simpele dingen als kruiden. Maar thuis kan je alles controleren, het is pas op locatie dat alles wat moeilijker wordt.

Alle sociale dingen worden plots extra geregel en planning. Bij al geplande etentjes moest ik menukaarten afspeuren naar opties om te eten, lunchkes op het werk zijn niet langer een makkelijke boterham, chips of taart op de toog daar moet ik afblijven, een ijsje gaan eten wordt sorbet in een potje ipv een hoorntje. Soms word ik er een beetje moe van, het is zomer en ik wil absoluut niet sociale dingen moeten skippen omwille van het nieuwe dieet.

Uiteraard reageren mensen positief en willen ze zich aanpassen. Een ander restaurant, aangepast koken, het was nog nooit een probleem. En ik heb geen echte intolerantie dus als ik ergens ben en ik kan niet anders dan toch zuivel (bij voorkeur zuivel, geen gluten) eten, is het niet erg. Voor mensen met een echte allergie of aandoening zoals coeliakie die bij de minste kruisbestuiving erge klachten ontwikkelen moet het allemaal nog zoveel meer zoeken zijn.

Tegelijk probeer ik ook wel trots te zijn op het feit dat het lukt. Met vallen en opstaan. Er zijn al tranen gevloeid in de supermarkt omdat ik het glutenvrije rek niet vond of omdat ik met mijn maandstonden toch echt wel goesting had in een stuk chocola. En de zoektocht naar lekkere vegan kaas heb ik allang opgegeven.

Mijn persoonlijkheid ziet deze dingen natuurlijk zwart-witter dan het zou moeten. Ik zou af en toe eens mogen zondigen, maar dat vind ik heel moeilijk in mijn hoofd ofzo?

De echte test zal deze week mijn citytrip naar Tallinn zijn. Het ontbijt kunnen we controleren, voor de rest zal het afgaan zijn op wat er is. De restaurants ’s avonds zijn geboekt, en overdag zien we wel. Genoeg glutenvrije koeken op zak voor het hongerke dat komt. Want ik heb plots wel veel sneller honger dan vroeger. Voor de rest is het nog wel een tijdje wachten tot dit aangepaste dieet effect zal hebben. Ik hou jullie op de hoogte!

Mochten jullie geïnteresseerd zijn, wil ik wel eens wat recepten of shopping tips delen, maar zoals gezegd, ik ben nog zoekende.

Ik ben niet aan het trainen voor een marathon. Laat staan voor een halve triatlon. Zot. Ik heb zelfs geen Strava account. Ik doe niet aan reformer pilates. Soms wel aan pilates, maar zonder Lululemon legging.

Ik ben geen nomade die werkt vanuit een campervan. Maar het klinkt verdomme aanlokkelijk. Ik ben één van die gekken die nog voltijds werkt. Ik ben nog geen eigen zaak begonnen met een bijhorend Instagramaccount. Ik zit niet in de tropenjaren. Praise the lord. Ik slaap ’s nachts aan één stuk en werk gewoon half 9 to 5 (nu ja, min of meer). En toch ben ik er moe van.

Matcha klinkt als iets vies waar de wereld niet echt nood aan heeft? Ik heb geen Stanley drinkbeker. Dat ding ziet er onhandig groot uit. Ik bak geen zuurdesembrood. Of wortelcake. Ik bak er niet veel van eigenlijk.

Mijn interieur is niet beige. Ik draag niet de halve Patagonia collectie alsof het mijn identiteit bepaalt. Ik draag wel een emotional support top onder mijn kleding in de winter. Ik heb ecologisch wasproduct waarvan ik bij aankoop dacht dat mijn leven zou veranderen. Dat deed het niet.

Ik zit met andere woorden in een millennial crisis zonder één van bovenstaande standaard oplossingen. Tis maar dat ge het weet hé. Misschien is net dat wel mijn crisis? 🧐

– Een korte mijmering over mijn generatie en de ‘uitdagingen’ waar we mee worstelen.

Het is wat stilletjes in blogland de laatste tijd vind ik? Ook ik ben mijn schrijfflow een beetje kwijt en dus grijp ik even terug naar wat oude formats. Zoals ieder jaar maakte ik een bucket list voor de zomer. Om er dan waarschijnlijk niet meer naar te kijken nadien. Maar soms is het goed om een seizoen met intentie te starten. Bij deze een poging.

• Veel boeken lezen, uit mijn 20 books of summer lijst, bij voorkeur buiten
• In een sportritme blijven, door mijn gezondheid vorig jaar spectaculair mislukt, maar ik hoop toch twee keer per week aan het sporten te blijven
• Mijn weg wat vinden in glutenvrij en zuivelvrij eten
• Naar de geestgrond expo in het KMSKA
• Op dezelfde of een andere dag: naar het spelletjescafé
• Enkele fijne festivalletjes en optredens meepikken. Buiten komen wanneer er iets te doen dus
• Minstens één keer naar de wellness
• Naar Schotland (eindelijk <3)
• Terug een blogritme vinden en hier wat vaker iets neerpennen
• Mijn reisposts over onze zomervakantie van 2025 in Engeland uitschrijven
• En aan het bijhorend fotoboek beginnen
• Nieuwe jurkjes scoren voor de zomer, ik doe precies al een aantal jaar met dezelfde
• Elke rit van de Tour De France femmes kijken
• Mijn wegwerpcamera opmaken
• Voldoende uitreiken naar vrienden om elkaar te zien
• En naar jaarlijkse gewoonte, maar aangepast aan een zuivelvrij dieet: sorbetijsjes eten

Et voila, zo simpel kan het soms zijn.

Wat staat er op jouw zomer bucket list?

Ik kijk ’s avonds in de spiegel en zie dat mijn neus wat rood is van de zon. Ik merk een muggenbeet op mijn schouder op. Ik kijk nog eens in die spiegel met mijn haren in de war en voel me weer mezelf.

Ik ga de trap af naar beneden. De bries van een zachte lentedag waait via het vliegenraam naar binnen. Er fietst een gezin voorbij, lachend, met de haren in de wind. En ik kan alleen maar denken: ik voel me weer mezelf.

Ik kijk naar een agenda met al wat fijne plannen. We boeken dan toch die vlucht. We speuren het internet af naar die slaapplek waar we iets bij voelen.

Ik begin spontaan te neuriën. Alles voelt minder zwaar.
Ik ben en blijf een zomermeisje. Ik ontwaak. Ik voel me weer mezelf.

– Een korte mijmering geschreven op een zomerse avond, gepubliceerd aan het begin van een week met minder zonnige voorspellingen ;).

Een lijstje met dingen die ik niet meer wil doen. Maar die ik toch hardnekkig blijf doen. Noem het gerust patronen die ik nog wil afleren.

En omdat falen bij het leven hoort en iets is dat bespreekbaar moet zijn, deel ik mijn lijstje graag met jullie.

• Rust niet langer moeten verdienen. Ik ben de grootste volger van het principe ‘ik moet eerst alle klusjes hebben afgewerkt van mijn lijstje voor ik mag rusten of iets leuks mag doen’. Moet just niks zei een groot filosoof nochtans ooit.
• Te veel op mijn smartphone zitten. Hoeft geen uitleg denk ik. Ik doe het te veel. Ik weet het. Ik blijf het doen.
• Mezelf dingen ontzeggen omdat het niet nodig is. Iets terug hangen/leggen in de winkel want ik heb het niet nodig. Cadeautjes kopen voor een ander, maar nooit voor mezelf.
• Toch nog die ene werkafspraak tussen alle andere proppen. Goodbye lunchpauze, hallo overprikkeld hoofd.
• Dingen opsparen voor de perfecte gelegenheid. Perfect is the thief of joy. Reserveer dat restaurant zonder reden. Draag die nieuwe jas, ook al is de oude nog niet versleten. En plak in godsnaam je favoriete stickers waar je er blij van wordt.
• Te veel sorry zeggen. Ik werk eraan, echt. Maar bij lichte twijfel dat ik iets fout zou gedaan kunnen hebben en het rolt alweer van mijn lippen.
• Een boek dat ik niet zo goed vind, toch uitlezen. Je weet nooit wanneer het nog beter wordt, toch?
• Vermoeidheid en gewoonte het laten winnen van plezier. Ik kruip te veel in mijn zetel voor tv op werkdagen. Ik heb nochtans genoeg andere hobby’s, maar ik laat mijn innerlijke stem die zegt dat ik moe ben vaak de avond bepalen. Ook in de weekends denk ik te vaak ‘Ja maar, ik moet uitrusten van de afgelopen week.’

Welke zaken probeer jij jezelf af te leren?

Deze post is een soort van vervolg op ‘De teloorgang van de spontaniteit‘.

Terwijl overal artikels verschijnen met het advies om grenzen te trekken, boeken gepubliceerd worden over zelfzorg en afzeggen de nieuwste trend blijkt, denk ik vooral: laat ons grenzen oversteken en elkaar blijven vinden. Laat ons ook dat samenzijn vieren en ook op dagen dat we geen zin hebben de moed bij elkaar rapen om de oversteek te maken. Niet ten koste van maar ten voordele van. Want menszijn is rommelig en we hebben alleen vandaag.

Grenzen trekken gaat om iets van gisteren proberen oplossen met regels voor morgen. Spontaniteit gaat om het hier en nu. Over zin hebben in. Over uit je comfort zone stappen en nieuwe dingen ontdekken. Over leven in plaats van overleven.

Grenzen hebben hun nut, maar zijn geen einddoel. Leven is het einddoel. Als je jezelf dingen gaat ontzeggen, waar ben je dan nog over aan het waken? En tegelijk: als je voortdurend je grenzen overtreedt, waar vind je dan jezelf?

Waar vind je die ademruimte? Wie ben je zonder je grenzen? Welke grenzen helpen je jezelf te zijn? Tot hoever is plannen helpend? Vanaf wanneer helt het over naar moeten en druk zijn? Waar vinden we elkaar als iedereen aan zijn grens blijft staan?

We lijken collectief bang om die oversteek te maken. Ik keek de afgelopen weken naar het programma ‘Gene paniek’ van Philippe Geubels waarbij met exposure therapy angsten werden aangepakt.

De kandidaten moeten door hun angst heen. Om te beseffen dat waar ze ook bang voor zijn, net datgene is dat niet gebeurt. Misschien hebben we collectief ook wat exposure therapy nodig om elkaar weer wat vaker te ontmoeten.

Om terug te buurten, spullen uit te lenen, praatjes te maken met elkaar. Om opnieuw te leren voelen wat goed voelt en wanneer rust nodig is. Als we samen leven, valt dat samenleven misschien allemaal niet zo zwaar.

P.S. Dit is zo’n post waarvan ik niet zo goed weet wat mijn punt juist is en of ik heb kunnen uiten wat ik juist wil, maar ik publiceer ‘em toch ;).

Ik heb zelf helemaal niets met de ruimte. Het is uiteraard wel fascinerend, maar tegelijk ook ongrijpbaar ofzo, en het is niet één van de topics waarop ik een hyperfocus heb. De afgelopen weken was er wat te doen rond Artemis II die rond de maan ging. En ik volg het nieuws sinds een tijd weer niet meer (beste beslissing!), maar al werkend in een technologiebedrijf vol nerds (en dat zeg ik met alle liefde van de wereld ❤️) ken ik wel wat mensen die de ruimte wel tof vinden.

En zo klikte ik op Instagram toch eens door op een post over de Artemis van VRT NWS en ik schrok eigenlijk enorm. Van de reacties. Ja, ik weet het, reacties op sociale media zijn de onderwereld van onze maatschappij. Ik had uiteraard wat negatieve uitlatingen verwacht.

Maar ik schrok niet van de negativiteit, maar van de inhoud van de reacties. Er stonden namelijk belachelijk veel reacties van doodnormale mensen die zeiden dat er nog nooit mensen op de maan zijn geweest en dat de VRT moet stoppen met ons dat wijs te maken. Doodgewone mensen, jong en oud, Vlamingen, met een normaal Instagramprofiel. Die het bestaan van ruimtereizen en maanlandingen ontkennen… Ik wist eigenlijk niet wat ik las.

En ik weet dat ik in een bubbel zit. Van hoogopgeleide linkse mensen. Ik geloof in wetenschap. Ik heb niks tegen vaccinaties. Ik besef dat de klimaatverandering een ding is. Ik geloof in gelijke rechten voor iedereen – andere nationaliteiten, andere geaardheden… het maakt mij niet uit. En ja, dat is een bubbel. Ik weet van al die dingen dat veel mensen niet zo denken. Ik mag dat niet de norm vinden. De norm vindt mij een naïeve kloot. I get it.

Maar ergens was ik vergeten dat er ook mensen zijn die zoiets als de maanlanding gewoon ontkennen. Die echt vinden dat die beelden in scène gezet zijn. Die niet geloven in wetenschap.

Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik morgen een gesprek heb met een vriend, kennis of collega en dat die persoon zegt ‘Die maanlanding, dat was niet echt’. Maar ergens zijn er parallelle gesprekken waarin dat net wel wordt gezegd. Of ken ik misschien mensen die dat tegen mij niet durven zeggen, maar het wel denken. Ergens is er dus een hele community out there waarmee ik nooit in contact kom. Behalve in lelijke social media reacties. Die reacties worden geplaatst door een minderheid, maar krijgen natuurlijk wel heel wat zichtbaarheid.

En zo zijn er honderden filterbubbels of echokamers. De bubbel van jonge gasten die vinden dat een vrouw minderwaardig is, had ik ook als voorbeeld kunnen geven. Maar ik dacht dat de maanlanding misschien een neutraler voorbeeld zou zijn. (Sorry als ik iemand hiermee toch voor de borst stuit…).

En voor alle duidelijkheid: ik ben een communicatiewetenschapper en ik weet dat de media bepaalde zaken bewust op een manier positioneert. Maar het zijn vaak de mensen die in bepaalde bubbels zitten (bv. racisme) die zich daar het hardst aan laten vangen (bv. nieuwsfeit waarin expliciet de origine van de dader wordt meegegeven). Dus moet je zomaar alles geloven? Nope. Maar waar mensen de energie vandaan halen om complottheorieën te bedenken zal ik misschien nooit begrijpen.

Ik vind het ook wel heel beangstigend. Het is zoveel veiliger in mijn eigen bubbel, maar tegelijk wil ik mij ook niet afsluiten voor al de rest. Dus hoe je daar dan mee om? Ik heb werkelijk geen idee.

Kom jij soms van die echokamers tegen op het internet waar je van schrikt?

Het stond in de sterren geschreven dat maart een betere maand zou worden dan februari en dat was het ook. De eerste week van maart gingen we op roadtrip naar Andalusië in het zuiden van Spanje.

Links: natuurpark El Torcal De Antequera in de mist. Rechts: Cordoba <3.

We vlogen op Malaga en aangezien we die stad vorig jaar al bezochten reden we meteen door naar Cordoba waar we vier nachten sliepen en de omgeving ook bezochten. Nadien trokken we meer naar de bergen om de pueblos blancos (witte dorpen) te bezoeken. We sliepen drie nachten in Ronda en bezochten o.a. Olvera, Algodonales en Zahara de la Sierra. Ik moet onze itinerary nog eens uitschrijven.

In en rond Cordoba

We gingen naar daar voor wat zon, tapas, cultuur en rust. We kregen niet alles: na een paar dagen van 18 graden met wat zon in Cordoba, gingen we naar regen en op een bepaald moment maar 4 graden in Ronda. Ach ja. De wegen in de bergen waren nog wat aangetast door de winterstormen die er hevig tekeer zijn gegaan. Eén keer stopte de weg gewoon omdat de rivier uit zijn oevers was gebarsten. Dus het was soms ook wat improviseren :p.

Nog meer in en rond Cordoba.

Rust is wel gelukt. Mijn hoofd en lijf waren heel moe, maar op vakantie komt het tot stilstand en dan merk ik dat mijn lijf dat stappen en klimmen wel best aan kan. Het is ook fijn om nu de foto’s even in te duiken, want ergens lijkt de vakantie ook alweer lang geleden ofzo.

Ronda is zo overweldigend prachtig, maar je hebt het wel in één dag gezien. Rechts: Zahara De La Sierra in de regen.

De week na de vakantie op het werk was wel enorm heftig. Ik moest terug wennen en het lukte niet echt. Een collega die in mijn hart zit kondigde haar vertrek aan en ik heb voor mezelf moeten beslissen om mijn prioriteiten wat anders te gaan leggen – die gesprekken zijn ondertussen opgestart. Het zal nog wel een traject worden, maar we zijn er dan toch aan begonnen.

Links: Olvera, ook in de regen. Rechts: De puente nuevo in Ronda vaarwel zeggen op onze laatste dag.

In maart waren er enkele geplande dates met vrienden die al even in de agenda stonden en deugd deden. Het laatste weekend was ons weekend met het werk weg. Ik had er wat schrik voor door alles wat er speelt, maar uiteindelijk was het wel een topweekend met een initiatie folkdans in mijn geval, lekker eten, ik ging verkleed als sufragette en er was een goed feestje – al zag ik mijn bed daardoor nogal laat (zeker door de zomeruur wisseling).

De dag nadien was er nog een familiefeest en dus was de afgelopen week er vooral één van recupereren. Maar ik heb er geen spijt van – schrijf ik met de vermoeidheid nog steeds in mijn lijf ^^.

Terug in België en onderweg naar mijn zoveelste klantenmeeting in Brussel. Soms vergeet ik stil te staan bij de schoonheid van ons eigen landje.

En nu is het echt tijd voor LENTE ☀️🌱.

Gelezen

• In The Seeker van S.G. Maclean leren we Damian Seeker kennen die voor Oliver Cromwell werkt in Londen en de moord op één van diens rechterhanden onderzoekt. Alles leidt naar de vaste klanten van een koffiehuis. Een vermakelijk begin van deze mysterieserie.
• De hofdame van Sisi is het tweede boek van Marie Lacrosse over de fictieve Sophie Von Werdenfelds die na de gebeurtenissen uit het eerste boek hofdame wordt van Sisi en diens geheimen zal moeten bewaren. Ik had wat moeite deze keer met door het boek te komen, terwijl ik het eerste deel echt goed vond. Waarschijnlijk ga ik toch wel eens het derde en laatste boek lezen.
• The Amalfi Curse (Vertaald als ‘De schat van Amalfi’) van Sarah Penner is een toffe duale tijdslijnen roman over twee vrouwen aan de prachtige Amalfikust. Ik zat meteen in het boek en genoot van de afwisselende perspectieven van Haven en Mari – al had ik een zware voorkeur voor het historische perspectief van Mari die als zeeheks haar dorp probeert te beschermen. Een tikkeltje fantasy zit er ook in dus. Sarah Penner haar boeken zijn echt goed, dus zeker een aanrader om eens iets van haar te proberen.

Hoe was maart voor jou?

Ik doe al eens graag dramatisch, vandaar de titel. Wanneer ik afgelopen maand mijn sociale agenda bekeek zag ik daar twee dates met vrienden staan die daar eigenlijk wel al lang staan en beiden gezelschappen had ik al even niet gezien. Toen ik een andere vriendin stuurde en zij aangaf dat een datum even moeilijk lag, zijn we geland op een datum die drie maand in de toekomst ligt.

Dat deed me denken aan hoe gepland mijn leven eigenlijk is. En als dertiger is dat hoe vriendschappen gaan, maar ook op heel wat andere vlakken in mijn leven lijkt het alsof alles gepland moet worden. Alsof spontaniteit afgestraft wordt. Hieronder een kleine bloemlezing:

Soms wil ik gewoon op een lege dag of avond kunnen beslissen om een vriend(in) te sturen en iets leuks te gaan doen. Een ‘Heb je zin om?’ met overtuiging kunnen sturen omdat het antwoord ‘Ja zeker, vanavond?’ zal bevatten.

Soms wil ik dat elk samenzijn niet eindigt met ‘Zullen we al een volgende date vastleggen?’ omdat we anders weer zes maand verder zijn. Waarop tientallen minuten van ‘Ik kan dan!’ ‘Ik niet!’ volgen.

Soms wil ik eens een avond niet koken, maar geraak ik niet binnen in een restaurant want alles is gereserveerd. En dus beland je in de frituur als 17de in de rij op zaterdagavond.

Soms wil ik naar een museum, maar zijn alle tijdsloten van de expo uitverkocht. Behalve op dinsdagochtend om 9u15.

Soms is het heel erg op voorhand inschrijven om een plekje te hebben in de groepsles en kan ik dat niet van de energie van de dag laten afhangen.

Soms wil ik even nadenken of ik naar een concert of een show wil gaan maar is alles uitverkocht na een kwartier. Buiten de allerduurste plaatsen.

Soms boek je een vakantie en ontdek je daar ter plaatse dat je voor een bepaalde bezienswaardigheid drie maand geleden al tickets had moeten kopen.

Soms wil ik – als ik eindelijk de moed heb gevonden om een afspraak te maken bij die zorgverlener – dat de kalender op de website een datum in de komende week aangeeft en niet pas binnen vier maanden.

Soms wil ik meer zijn dan dat tijdslot dat ik heb geboekt bij iets of iemand.

Ik weet dat al dat plannen en al deze processen efficiënt zijn en dat de maatschappij nu eenmaal zo draait. Ik weet dat mensen drukke levens hebben en dat ze ook hun eigen rust proberen bewaren. Ik weet dat het voor veel bedrijven makkelijker is om met reservaties te werken en dat Corona dat proces versnelt heeft. Ik weet al deze dingen.

En toch zou ik soms willen dat spontaniteit een plekje in ons leven krijgen mag. Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten!

Mis jij soms het spontane?

Oké sinds dit jaar is het officieel: februari is echt mijn maand niet. Het is ieder jaar opnieuw me erdoor sleuren, inclusief ziektekiemen, en dat was ook dit jaar weer niet anders. Het zomermeisje in mij heeft het zo gehad met deze winter. Maar dit wordt verder geen klaagpost hoor :D.

Ik maakte deze maand weinig foto’s. Enerzijds omdat er ook echt weinig sociaal/leuks gebeurde. Anderzijds omdat ik een kleine week in bed lag met een keelontsteking. Weer ziek, hoor ik je denken. Ik heb het gecheckt bij de huisarts en die zei dat ik nog niet moest panikeren. Er gaan veel virussen rond en waarschijnlijk was het brute pech dat ik er zo snel weer eentje opliep. Kleine troost.

Links: roosjes. Rechts: weer mezze in de Roots in Leuven.

We aten pannenkoeken op het werk, ik ging iets eten met een vriend en lunchen met collega’s. Tot zover de sociale uitjes. Ik kreeg rozen voor Valentijn van het lief, waarschijnlijk omdat ik toen al dagen zielig ziek in de zetel lag 😅.

Het hoogtepunt was het concert van Florence + The Machine in het Sportpaleis – ik blijf het zo noemen. Het was de derde keer dat ik haar aan het werk zag en het was echt de beste keer (al was het ondertussen echt wel enkele jaren geleden). Het was heel witchy (de recensie sprak nadien over een sekte en exorcisme, maar dat is misschien wat extreem verwoord ^^). Ze had liedjes van haar verschillende albums geselecteerd die goed bij elkaar pasten, wat voor een mooi concept zorgde en vocaal is ze gewoon enorm sterk.

Ik had eigenlijk daarnaast vooral ook tickets gekocht omdat Paris Paloma het voorprogramma deed – zij schrijft liedjes schrijft over mythologische thema’s, vaak met sterke feministische boodschappen. En ik zou haar heel graag nog eens zien in een kleinere zaal. Enfin, kei leuke avond. Wel laat in bed en dat op een maandagavond, maar ik heb het overleefd.

Verder had ik dus bewust onze vakantie wat later geboekt in de eerste week van maart omdat ik vaak halverwege februari ziek wordt en amai, dat was dus een goede beslissing. Tegen dat je dit leest zou ik in Spanje moeten zitten voor een deugddoende vakantie. Ik kijk er enorm naar uit want de afgelopen weken op het werk waren echt pittig. Ik heb nood aan iets dat de sleur van werken – slapen – werken en in de zetel hangen doorbreekt.

Gelezen

• Love, sex and Frankenstein van Caroline Lea vertelt het verhaal van de zomer waarin Mary Shelley haar boek Frankenstein schreef. Ik hield van Lea’s debuutroman ‘The glass woman’ maar had een beetje moeite met in dit verhaal te komen. Toch ben ik enorm blij dat ik eindelijk eens heb kennis gemaakt met Mary Shelley’s verhaal.
• The king’s jewel van Elizabeth Chadwick kocht ik per ongeluk dubbel afgelopen zomer, dus ik moest het nu wel eens lezen. Het verhaal gaat over Nesta, een prinses uit Wales wiens vader verliest tegen de Engelsen en daardoor wordt ze concubine van de latere Henry I die haar op zijn beurt weer weggeeft als bruid aan Gerald Of Windsor. Ik kende Nesta haar verhaal niet, maar vond het echt fascinerend en goed geschreven. Heel graag gelezen.
• The three witches is de nieuwste van Elena Collins die altijd vermakelijke verhalen schrijft met twee tijdslijnen die met elkaar verbonden zijn doorheen de tijd en vaak met een paranormaal tintje. Het thema deze keer zijn de drie heksen van Macbeth dus we gaan naar de 11de eeuw en naar Schotland. En naar Bristol waar Ruthie wordt gecast als heks in een documentaire over Macbeth. Vermakelijk, maar niet haar beste boek vond ik.

Op naar maart! Naar wat meer lente, vakantie en al wat meer sociale plannen, hoera!

Ben jij februari goed doorgekomen?

Ik denk dat vaste lezers wel doorhebben dat ik op zoek ben naar manieren om te vertragen. Dat het me allemaal wat te snel ging. Dat mijn hoofd en lijf snakken naar meer echte rust.

Ik begon halverwege januari met een 30-day-yoga-challenge. Een begin hoeft niet perfect te zijn. Dus halverwege de maand was prima. En ik zocht bewust een challenge met korte practices van een kwartier tot 20 minuten. Stress management noemde ik het. Want ik koos een cursus voor beginners, ook al ken ik al heel wat yoga-oefeningen uit mijn hoofd. Gewoon even inchecken bij mijn lijf. Bewegen zonder meer en niet te lang.

Les 1 en 2 gebeurden binnen een termijn van drie dagen, in een weekend weliswaar. Nadien kwam de week met werken, danslessen, een drukker weekend en kine-oefeningen die elke dag ook moesten gebeuren. Op diezelfde yogamat. En dus bleef die challenge achterwege.

Vandaag deed ik de derde les (ik schrijf dit op 8 februari). Laat in de namiddag want ik heb mezelf er een hele dag op moeten voorbereiden om te herbeginnen. Wat is dat met herbeginnen? Wat maakt het zoveel moeilijker dan gewoon beginnen? Die drie letters ‘HER’?

Ik had een dag met een bol stress in mijn buik en tegelijk wat vrije tijd en dus weet mijn hoofd dat zo’n yogales kan helpen. Ik begon er weer aan en uiteraard was het allemaal veel makkelijker dan ik dacht. Deed ik mijn plank even lang als de juf op de video? Neen. Deed ik de pushup? Ook niet. Maar ik deed wel de les.

Ga ik morgen opnieuw een les doen? Waarschijnlijk niet, want maandagen zijn moeilijk. Maar daar gaat het niet om. Misschien haal ik de eindstreep nooit, of vink ik de 30ste les pas af in december. Het maakt niet uit.

Ik probeer te vertragen en ik probeer mezelf dingen aan te leren die me daar bij kunnen helpen. En dan zijn er veel meer voorbeelden dan die yoga. Toch weer een stukje leggen van mijn puzzel, even kleuren, bloggen, enkele pagina’s in mijn boek, voor me uitstaren tussen twee meetings op het werk, mijn gsm toch niet oppakken…

En dat allemaal met vallen en opstaan. En herbeginnen. Want als we dat herbeginnen onszelf niet toestaan, dan gebeurt er niets. En dat is nog veel erger.

Zoals Bazart zingt. Begin opnieuw. Nog een keer. Nog een keer.

In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.

Of je er nu voor langer verblijft of slechts één dag de stad verkent, dé toeristische blikvanger is het drieluik Teatro Romano, Alcabaza en Gibralfaro – die laatste spot je van overal in de stad. Het gaat om overblijfselen die doen denken aan de volkeren die hier vroeger leefden, de Romeinen en de Moren. Je bent snel een dikke halve dag zoet met een bezoek waarmee je doorheen de geschiedenis dwaalt.

Teatro Romano

Het Romeins theater vind je aan de voet van de heuvel en ligt aan het plein van de Alcazabilla straat. Alle wegen van het compacte historische centrum komen er uiteindelijk uit dus het is moeilijk te missen.

Het theater is gratis te bezoeken. Je komt binnen via een klein bezoekerscentrum dat het theater tot leven wekt zoals het moet geweest zijn toen. Je kan nadien ook zelf tot aan het theater wandelen en via een andere ingang kan je bovenaan het theater gaan zitten. Het theater is gebruikt tussen de 1ste en 3de eeuw – tijdens de hoogbloei van het Romeinse Rijk dus.

Ik vond het wel uniek om zo’n Romeins theater in het midden van een stad nog zo goed bewaard terug te vinden. Dat komt vooral omdat het pas in de jaren 1960 is ontdekt, aangezien het onder de grond verborgen zat.

Naast de ingang van het theater loopt ook een trap naar een uitzichtpunt (Pasarela-mirador de la Alcazaba op Google Maps) dat we pas enkele dagen later ontdekten, met zicht op de stad en het theater.

Alcabaza

Het Alcabaza – uitgesproken als altjabaaza en het komt van al-qasbah – betekent versterkte citadel/versterkte burcht in het Arabisch. Doorheen Andalusië vind je meerdere Alcabaza’s – ook in het Alhambra van Granada bijvoorbeeld. Ze zijn typisch voor het kalifaat Al-Andalus, het deel van Spanje dat het langst onder Moorse heerschappij bleef in de middeleeuwen. Het Alcabaza van Malaga is het best bewaarde van allemaal.

Je kan het Alcabaza apart bezoeken, of samen met het hogergelegen Gibralfaro. Dat deden wij en een combiticket kostte 5,50 euro per persoon. We waren er bij openingstijd en dat is aangeraden want het kan er wel druk worden.

Er staan niet echt veel bordjes, je kan wel een soort van audiogids afspelen op je gsm – maar ik moet eens leren oortjes mee te nemen. Dus we dwaalden vooral langs de vele versterkte muren.

Zeer typisch aan de moorse bouwstijl in Andalusië zijn de hoefijzervormige deuropeningen. Daarnaast is er ook een innovatief systeem van irrigatie om water in alle delen van de burcht – dat ook dienst deed als paleis – te krijgen. Je ziet de stroompjes water de berg aflopen.

Je kan bovenop verschillende wachttorens en wordt getrakteerd op een mooi uitzicht over Malaga. Binnen krijg je het gevoel in een ministad rond te lopen. Alles is nog mooi bewaard gebleven. Wat ik niet had verwacht is dat er echt nog stukken ‘binnen’ rechtstaan en dat je ook echt nog de patio’s van de paleizen kan bezoeken inclusief waterpartijen.

Veel kleiner allemaal dan in het Alhambra dat we later zouden bezoeken, maar het was een goede eerste kennismaking.

In de beperkte binnenruimtes kan je het uniek houtsnijwerk en stucwerk bewonderen in geometrische en natuurpatronen (de Moren hadden geen figuratieve voorstellingen aangezien de Islam afbeeldingen verbood).

De zon scheen ondertussen volop en het volk stroomde wat meer toe. Er is ook een bar voor wie iets wil drinken. Je moet terug naar beneden om het Alcabaza weer uit te raken. En dan kan je via een pad omhoog klimmen naar het Gibralfaro.

Gibralfaro

Je moet dus eerst even klimmen naar de ingang van het Gibralfaro. Halverwege is er een uitzichtpunt op de baai en de stierenarena waar vaak een straatmuzikant staat te spelen.

Het Gibralfaro is een moors kasteel dat later werd bijgebouwd bovenop de heuvel door de moren (14de – 15de eeuw) om het Alcabaza te verdedigen. Het betekent ‘vuurtoren-rots’, er heeft dus waarschijnlijk een lichtbaken gestaan om schepen naar de haven te leiden. Binnen stond vroeger o.a. een moskee, bakkersovens, uitkijktorens en een kruitmagazijn. De moskee is afgebroken bij de katholieke herovering na 1492.

Vandaag staan enkel de muren nog recht en kan je in het voormalige kruitmagazijn een minimuseum bezoeken over de geschiedenis. Vooral het uitzicht is er fenomenaal en je kan er op een warme dag ook wat verkoeling vinden door al het groen.

We waren er in februari al met een warme dag, dus ik kan me voorstellen dat zo’n bezoek in de zomermaanden pittig moet zijn (dus kom vroeg of later op de dag zou ik zeggen). Er stond ook een hele rij aan de kassa, dus we waren wel blij dat we beneden al een combiticket hadden gekocht.

Ik vond het Alcabaza spectaculairder dan het Gibralfaro – aangezien er niet veel meer overblijft van het kasteel dat er ooit stond. Maar je komt hier voor de views.

Voila, dit drieluik is wat mij betreft een must bij een bezoek aan Malaga. De moorse architectuur intrigeert me en dit is een stukje dat mooi bewaard is gebleven. Gecombineerd met een geweldig uitzicht op de stad, is dit zeker het bezoeken waard.

Meer Malaga komt eraan in een volgende post!

Ben jij er al eens geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Ik woon in een dorp, dat op zijn beurt deelgemeente is van een groter dorp. Het groter dorp heeft één grote straat met wat winkels, een school, een zwembad, bibliotheek, het gemeentehuis, een kerk en een plein dat ook dienst doet als parking. Een typische blauwdruk van de gemiddelde Vlaamse gemeente eigenlijk.

Het kleiner dorp had voorheen niet zoveel meer. Maar sinds de komst van een nieuw restaurant en een nieuwe sporthal is er weer beperkt wat leven in de brouwerij. Langs één kant van de kerk dan toch. Rij je de kerk langs de andere kant voorbij kom in je een straat vol vergane glorie. Winkelruimtes die leeg staan, met als hoogtepunt het reclamebord boven een bakker die al meer dan 10 jaar dicht is. Maar als je er voorbij rijdt lijkt het alsof de verkoopster elk moment de rolluik omhoog kan heisen. Alleen gebeurt dat niet. Het kleiner dorp heeft al enkele jaren geen bakker meer sinds ook de tweede bakker iets verderop sloot. En ook geen geldautomaat trouwens.

Tussen al die vergane glorie, vlak naast de kerk, is er een deur die leidt naar ‘de zaal’ zoals wij de noemen. Met een bordje ‘parochiehuis’ boven de deur. Ik kom er nog zelden. Maar de winter is hét eetdagen seizoen bij uitstek. Elk zichzelf respecterende vereniging doet een eetdag om meer centjes in de kas te krijgen. In de zaal meestal. En dan trek ik er met mijn grootvader al eens naartoe.

Vroeger kwam ik er veel vaker. De parochiezaal werd door mijn basisschool gehuurd voor opvoeringen. In het weekend waren er eetdagen of evenementen voor kinderen. Later ging ik er al eens dansen op het occasionele fuifje. En het wordt ook al eens gebruikt voor een koffietafel.

Vandaag draait dat allemaal op een lager pitje. De zaal is meer leeg dan vol. Er is sprake geweest van een sluiting. Maar de eetdagen en de koffietafels dan hé. Er wordt nog maar weinig gedanst denk ik. Misschien komt de school er soms nog wel langs.

In elke gemeente in Vlaanderen is wel zo’n parochiezaal. Maar welke jongere weet nu nog waar het woord parochie voor staat? (Al heb ik me laten vertellen dat door bepaalde TikTok influencers geloven weer hip zou zijn…). Dus als ik er kom, maakt het me soms wat weemoedig. Want zo’n parochiezaal, ook al is het een akoestische hel voor mijn hoofd, is wel een plek van verbinding. En verbinding is meer dan ooit nodig.

En toch lijkt het meer en meer te verdwijnen. We swipen dan wel op onze smartphone, de deur naar plaatselijke parochiezaal stappen we nog maar zelden binnen. En als ik dan rondom me kijk en al die oudjes in de zaal zie zitten vraag ik me af of dit er nog wel zal zijn voor mijn generatie. En of dat het bord ‘parochiehuis’ binnenkort jarenlang stof zal vangen zonder nog iets te betekenen.

De toekomst zal het uitwijzen zeker.