Close

Categorie: Persoonlijke praatjes

Wenen #2: De binnenstad met het Albertina

goanneliesLeave a comment

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

Na een eerste dag in het Freihausviertal met vooral veel art nouveau, doken we op de tweede dag het Wenen van de Habsburgers in. We begonnen met een metroritje naar en wandeling doorheen het Stadtpark. Soms moeten namen niet complex zijn: dit is het grootste park van de stad.

Daar vind je het Wienflussportal waar het kanaal doorstroomt, een stukje architectuur uit begin 20ste eeuw dat ik wat verloederd vond. Nog in het park te vinden: een gouden standbeeld van Johann Strauss, één van de vele klassieke componisten waar de stad heel trots op is. En waarbij bussen Japanners stoppen voor een selfie.

Vanuit het park wandelden we doorheen een – ook in juni – heel rustige binnenstad. Ik schrok er echt van hoe niet toeristisch Wenen bleek in de zomer? In de winkelstraat passeerden we langs de prachtige gevel van glazenwinkel Lobmeyr.

Een bezoek aan de Kapuzinergruft stond niet het allerhoogst op ons lijstje, maar leek wel nuttig om de Habsburgers hun macht te begrijpen. Het zijn de keizerlijke crypten waar de meesten vooral langsgaan om het graf van Sisi te bewonderen. Er liggen maar liefst 12 keizers en 18 keizerinnen begraven en nog heel wat andere mensen (145 in totaal!). Voor 13 euro mag je naar binnen.

Ik schrok van de omvang van de crypte. Het was er zooo groot. Bij elke kist stond wel een bordje – met soms heel tragische levensverhalen – om zo toch wat meer te weten over de personen in kwestie. Het immense praalgraf van keizerin Maria Theresia, waar ook haar minder gekende man Frans I Stefan in ligt, is de absolute blikvanger. Het rococograf zit boordevol kleine maar weelderige details.

Praalgraf van keizerin Maria Theresia.

Ook het drieluik met het graf van Sisi, haar gemaal Franz-Joseph en kroonprins Rudolf – die zelfmoord pleegde voor hij de troon kon bestijgen – is populair. Het laatste graf werd in 2011 toegevoegd aan de crypte en was voor de zoon van de laatste keizer. Je loopt chronologisch door de crypte. Sommige graven zijn echte kunstwerken op zich, al zie je het wel soberder worden naarmate de tijd vordert.

Terug boven, konden we wel iets minder serieus gebruiken en streken we neer op het terras van Konditorei Oberlaa voor aphelstrudel, hét Weense dessert bij uitstek. Oberlaa is één van de vele gekende koffiehuizen in de stad.

Alle wegen in het historische centrum leiden naar de Stephansdom op de Stephansplatz. In de volksmond wordt dit de steffl genoemd en deze gotische kerk is één van de uithangboren van de stad. Ik vind het dak ook echt prachtig met al die kleurtjes :).

Er staat telkens een lange rij voor de ingang, maar die gaat wel goed vooruit. Je mag namelijk een deel van de kerk gratis in, daarom is het er over de koppen lopen. Een ander deel is betalend – de meerwaarde om ervoor te betalen (7 euro voor enkel de hele kerk te doen) leek ons nogal klein. Tenzij je op het dak wil – wat dan weer 25 euro extra kostte – maar dat sloegen we over.

We volgden verder onze wandeling van Time To Momo langs de Jesuitenkirche, een witte sobere kerk langs buiten maar met veel marmeren barok binnenin. Je kan gratis naar binnen.

Via de oude steeg Griechengasse kwamen we uit op de grote Schwedenplatz die leidt naar het Donaukanaal. Lijkt me ook wel fijn om hier wat langs te wandelen, maar we keerden terug naar de stad.

We deden nog even een ommetje tot aan de Postsparkasse, een art deco gebouw van Otto Wagner. Het was niet heel duidelijk of je er binnen kon, maar de conciërge hield ons niet tegen en dus wandelden we tot aan het atrium, waar een café zit dat helaas gesloten was.

Hierna kozen we op den wilde bots voor een gezellig terras in een steegje vlakbij het Mozarthaus – muziekliefhebbers vinden heel wat interessante musea in Wenen. Chamaleon belooft Zwitserse keuken, maar wij genoten vooral van een lichte lunch.

Links: Chamaleon. Rechts: Staatsopera.

Volgende stop is de enorme Staatsopera. Maar echt: dit gebouw is zoo immens. Het is in neoclassicistische stijl en om de binnenkant te bewonderen koop je waarschijnlijk best een ticket voor één van de voorstellingen of voor een begeleide tour. Dat is voor een volgende keer.

We bleven maar rond dit gebouw wandelen precies… :D.

Rechts: grappig worstenstandje met reuzenkonijn.

We hadden ons voorgenomen om elke dag een museum mee te pikken. In Wenen is de keuze immers groot. Het Albertina is gespecialiseerd in kunst vanaf de tweede helft van de 19de eeuw – en dat is wel een periode die ons beiden interesseert. Ze hebben ook nog twee andere musea in de stad met meer moderne en hedendaagse kunst, maar dit is het bekendste.

Hun huidige ‘permanente’ Batliner collectie ‘Van Monet tot Picasso’ was het doel van ons bezoek. Het gebouw op zich is ook interessant: het is een soort stadspaleis met ook heel moderne elementen aan en een fotogenieke trap.

Het museum heeft meerdere verdiepingen. Op de eerste verdiepen vind je de tijdelijke expo’s, op de tweede verdieping de ‘state rooms’ van het paleis en op de bovenste dan de Batliner collectie die voor een langere tijd te zien is.

Om dat allemaal te kunnen doen, heb je best wat tijd nodig dus wij deden alleen de ‘Van Monet tot Picasso’ expo en waren daar twee uur mee zoet. Een toegang kost 19,90 euro per persoon voor het hele gebouw.

Ik moet zeggen dat de expo één van de beste is die ik ooit heb gezien. Ik ben een enorme fan van de periode impressionisme en alles wat erna komt en wat ik hier heb gezien is van zo’n hoog niveau. De zalen waren ook prachtig – zei het zeer sober – ingericht.

Het begint met impressionisme: waterlelies van Monet, ballerina’s van Degas, het pointillisme van Signac… daarna loop je over in het expressionisme, surrealisme en eindigen doe je met het kubisme van o.a. Picasso.

Picasso en Monet dus. Maar ook Renoir, Matisse, Braque, Modigliani, Miro, Delvaux en Magritte, Malevich, Kandinsky, Munch en natuurlijk de lokale kunstenaars Kokoschka, Schiele en Klimt. Ze hangen er allemaal.

Dikke aanrader voor de kunstliefhebber. Eentje om zeker naar terug te keren in mijn geval :D.

Met zo’n zwoele 32 graden zochten we nadien verkoeling bij Gelateria La Romana, ongetwijfeld het beste ijs van de binnenstad (én een gekende naam voor wie al eens in Italië vertoeft). Nadien even tijd om ons op te frissen en we aten een heerlijke pizza bij Disco Volante – ver uit het centrum op wandelafstand van onze slaapplek in Margareten. Weer een geslaagde dag!

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Juli

goanneliesLeave a comment

Tja, wat kan ik zeggen over juli? Een heerlijke zomermaand, waarin ik nog geen vakantie had en dus toch ook veel in de airco op het werk zat. En op mijn terras met een boek, dat ook.

Er waren wat leuke sociale momenten met een dag in Brussel en een voetbalavond op de Oude Markt van Leuven. Ik kreeg eindelijk de uitslag van mijn intoleranties en weet nu dat ik melk, ei en bepaalde noten absoluut voor enkele maanden moet vermijden. Gluten ga ik wel eens wat vroeger mogen opstarten, maar nu nog even niet. Dus het werd weer een maand van zoeken.

Ik vierde mijn 10de werkverjaardag en kreeg een trip cadeau naar Bologna in oktober. Ik ben nog altijd wel een beetje aan het zwemmen op het werk, maar ik geniet ook wel van de groep en van de iets vrolijkere sfeer die er tijdens de zomermaanden altijd hangt.

Links: Panorama Mesdag. Rechts: Mauritshuis

Het verlengde weekend van 21 juli boekten we last-minute drie nachten in Den Haag. Den Haag is dé kunststad bij uitstek en dus deden we vooral heel wat musea. Voor de rest vond ik de stad wel heel gezellig qua cafés en restaurants (maar het was goed zoeken naar glutenvrij- en zuivelvrij eten, dat wel) en kan je er goed shoppen. Den Haag mist nog net iets meer afwisseling in dingen om te doen om helemaal mijn ding te zijn.

Gezelligheid in Den Haag

Maar het waren toch vooral de musea die ik geweldig vond. Het Mauritshuis vond ik leuker dan verwacht, Panorama Mesdag was een ontdekking, in het Kunstmuseum genoot ik van de architectuur en Mondriaan, Escher in het Paleis was vooral druk en Museum Voorlinden was een prachtige afsluiter.

Kunstmuseum Den Haag met de Victory Boogie Woogie van Mondriaan.

Museum Voorlinden had een expo van choreograaf William Forsythe en die was wel goed, maar ik viel vooral voor de expo rond stilte met werken uit de collectie en de werken die je er voortdurend kan bekijken. Aanrader voor hedendaagse interactieve kunst wel!

We gingen ook nog even met de tram naar het strand van Scheveningen. Het was iets kouder dit weekend, maar ik genoot er wel van om even weg te zijn.

Links: Scheveningen. Rechts: in Erlich’s ‘Swimming pool’ in Museum Voorlinden, ik wist niet goed welke pose ik moest doen, haha :D.

Nadien gingen we naar de wellness op een prachtige zonnige dag en ik trok ook nog naar het Rivierenhof in Antwerpen met twee vriendinnen. Er is nog zoveel dat ik wil doen deze zomer en het gaat allemaal weer veel te snel. Maar ik probeer echt van alle kleine momentjes te genieten.

OLT

Ondertussen blijf ik zoeken naar een goede, fitte versie van mezelf. Mijn darmtraject doet niet wat ik had verwacht dus dat blijft wat zoeken en ook mijn stress is niet per se onder controle. Maar ik voel ergens dat ik wel stappen zet en ik probeer in het proces te geloven. Niet alles tegelijk.

Gelezen

Er werd goed gelezen, met dank aan het mooie weer :).

  • Lessons in chemistry (Lessen in chemie) van Bonnie Garmus kreeg ik van een collega voor mijn secret santa. Het is een populaire debuutroman met een feministische tint. Ik vond het verhaal wel echt fijn, ook al hou ik normaal niet zo van die quirky hoofdpersonages. Ik heb meermaals moeten lachen, al zijn bijna alle mannen in dit boek eikels. Ik had iets minder met het hele koken is chemie ding. Maar het was een originele insteek. Hartjes voor six-thirty, want ik hou normaal ook niet zo van antropomorfe dieren in boeken maar hier dus wel. Bon, ik snap de hype. Lees het dus zeker eens.
  • Kruistocht van een koningin was mijn eerste historische roman van de Nederlandse Simone Van der Vlugt. Er zijn niet zoveel boeken over de grote Isabel Van Castilië en deze roman vertelt haar levensverhaal goed. Isabel is heel menselijk in dit boek, ook doet ze soms erge dingen. Een mooi boek voor wie haar wil leren kennen. Zeker graag gelezen.
  • The lion women of Tehran van Marjan Kamali gaat over twee vriendinnen die opgroeien in Tehran Iran en zich als vrouw door de politieke achtergrond van dat land moeten bewegen. Dit boek is echt heel goed en heel relevant om vandaag te lezen. Beetje zoet soms, maar het schuwt het harde niet. En een heel herkenbare vriendinnenrelatie. Deze haalt mijn eindejaarslijst denk ik.
  • The black friar van S.G. Maclean is dan het iets mindere boek uit deze lijst. Een moordmysterie met opnieuw Damian Seeker in de hoofdrol dat verder bouwt op deel één. Maar ik raakte er deze keer niet in. Ook al is het geen slecht boek, het mysterie is zelfs heerlijk complex. Dus zeker een auteur om te proberen voor de fans van historische mysteries.

Hoe was jouw juli?

Hoofdstukloos

goannelies3 Comments

Het leven van een kind is tegelijk voorspelbaar en verrassend. Het jaar heeft duidelijke hoogtepunten om naar af te tellen: de start van het schooljaar, herfstvakantie, Sinterklaas, Kerstmis, Pasen, je eigen verjaardag en twee maanden zomervakantie. Je ouders nemen beslissingen en dus plots zit je op een camping in Frankrijk, krijg je een nieuw stuk speelgoed of staat je lievelingseten op tafel.

En ieder jaar is er wel weer iets nieuws: je leert stappen, fietsen, zwemmen, lezen en rekenen, doet je communie of lentefeest, gaat naar het middelbaar, maakt nieuwe vrienden… Het leven als kind is als een boek met hoofdstukken. Er is altijd wel weer iets om naar uit te kijken. Er start altijd wel weer een volgend hoofdstuk.

Als volwassene is het anders. Ja, er zijn ook vakantieperiodes en familiefeesten en ergens is er die dag dat je verjaart – en als je pech hebt, ben je dan een dag verlof vergeten nemen. Ik kan mijn vakantiebestemming uitkiezen, ik kan iets nieuws voor mezelf kopen, terwijl ik tegelijk alle rekeningen en kosten probeer in orde te brengen en ik kan koken en eten wat ik wil. Maar ik moet het wel zelf doen.

Maar laat ons eerlijk zijn. Ik ben in 10 jaar tijd nog nooit langer dan twee weken niet gaan werken. En intussen is er die eindeloze lijst aan dingen regelen, zien dat je nog schone kleren hebt en dat er iets voedzaam in de koelkast ligt. Je krijgt een boze mail op je werk en trekt het je te veel aan. Je raapt een verkoudheid op en de kraan in de badkamer lekt. En dat gaat door en door.

En natuurlijk gebeuren er ook grote dingen. Je wordt verliefd, je trouwt, je verhuist, je krijgt een kind, je verandert van job. Of je verliest een dierbare, gaat uit elkaar, verliest je job. Maar die zaken zijn niet altijd voorspelbaar. En je kan ze zeker niet bestellen. Veel mensen volgen niet het vaste pad. Het plot van het leven is niet duidelijk. Een volgend hoofdstuk wordt niet op voorhand geschreven.

En zo is een volwassen leven veel meer hoofdstukloos. Een aaneenschakeling van bladzijden waar vaak hetzelfde op staat en soms iets nieuws een plek vindt. En meestal is dat niet erg. In een goed boek hoef je geen hoofdstukken, maar soms is die pauze wel handig. Even die bladwijzer ertussen en laten bezinken wat je net hebt gelezen.

Zo’n bladwijzer, ik zou hem kunnen gebruiken.

Een kort stukje tijd

goannelies6 Comments

Het is er als je goed oplet. Een soort sweet spot. Tussen warmte en koelte. Tussen dag en nacht. Het is er niet lang. Nog net voor de schemering. Na een klein half uur is het voorbij. En je kan het maar enkele zomerse weken op een jaar vinden, als het weer meezit.

Het gaat om dat korte ogenblik dat buiten de zware warmte niet langer op je drukt maar de zon al ondergaand nog wat laatste stralen op je huid loslaat. De wind die het moment niet wil verpesten en dus voor een briesje kiest. De lucht die een schilderij vormt waar ze in een museum een kunststoffen bank zouden voorzetten.

Wel exact dat moment, is een moment om te ‘pakken’. Om in je op te nemen. Buiten te staan en de natuur te observeren. De dagtaak van de bijen zit er op, vlinders fladderen nog wat rond en er vliegen eenden over je hoofd. Het is zo’n moment waar het woord ‘moment’ is voor uitgevonden. “Een kort stukje tijd” staat er in het woordenboek.

Een kort stukje tijd. Ik zou het willen rekken. In een bokaal willen opsluiten zodat ik het kan openen wanneer ik er nood aan heb. Kan iemand dat voor mij onder de kerstboom leggen dit jaar?

– In de reeks korte mijmeringen over het leven

Pril

goanneliesLeave a comment

Ik wandel het station uit en er volgt een knuffel. We praten over de tocht hier naartoe, het weer, de laatste vakantie. Het gaat goed met ons beiden. Zeker bij de eerste ‘Cava?’ die we aan elkaar stellen. Nadien komen de verhalen wat meer los. Over nieuwe dingen in ons leven. Zij over haar nieuwe job. Ik over de perikelen op onze oude job.

We wandelen en kijken regelmatig om ons heen. Spotten een luie kat, wat street art, andere mensen en hun gewoontes. De verhalen blijven komen, tussen wat we opmerken heen. Bij een eerste tussenstop keren we terug in de tijd. Over mijn familie, haar familie. Over wie we zijn en wie we zijn geworden.

De zon schijnt, we wandelen verder en verder. Alsof het gedachten helpt oproepen en we ze samen ontwarren. Stilaan moe, blijven we toch nog even stappen. Een park waar we even zitten. En nadien keren we terug naar het begin van de dag. Naar het station. En weer die knuffel. Nog een berichtje op het einde van de dag met een selfie die tussendoor werd genomen met twee lachende gezichten. Gedachten gedeeld, voeten moe.

– Een korte mijmering over een prille vriendschap. Want dat is niet evident als dertiger. Maar oh zo fijn.

Short hair, don’t care

goannelies11 Comments

Ik weet niet meer goed waar ik het las, maar er passeerde een artikel over dat mannen liever niet hebben dat vrouwen kort haar hebben. Een paar dagen later ging het op kantoor over kort haar (onder de vrouwen), naar aanleiding van een vrouwelijke collega met een nieuwe korte coupe. Het kwam erop neer dat iemand anders niet durfde want haar vader vindt kort haar niets voor vrouwen. En dat ze zich er niets van wilde aantrekken, maar dat ze toch niet verder durfde dan een bob. De collega in kwestie die wel net kort haar heeft is sinds een jaar uit elkaar met haar vriend en dus single.

Ik zit sinds dit jaar in twee dansscholen en in de aanloop naar het optreden gaat het altijd over hoe we ons haar gaan doen. In een hoge staart, een lange staart, een dot… Ik kan met mijn haar niets doen buiten het gewoon laten liggen. In beide dansgroepen ben ik de enige vrouw die geen staart kan maken en dus kort haar heeft.

Ik vroeg aan mijn kapster of veel vrouwen kort haar hebben of aan haar vragen om het kort te kappen. Het is deze kapster die me ooit had aangeraden kort te gaan omdat het beter bij mijn gezicht past. Ze zei eerlijk dat veel vrouwen de stap niet zetten omdat hun partner liever heeft dat ze lang haar dragen. Ook al weet zij als kapster dat ze er beter mee zouden staan en stelt ze dat dus proactief voor.

Ik zette zo’n 12 jaar geleden de stap naar kort haar, toen ik nog studeerde. Na een mislukt krullenexperiment dat mijn haar vanonder kort had gemaakt en dus een eerlijke nieuwe kapster. Mijn vader vond het maar niks, en zal dat nog steeds vinden, maar alles went want ik ben zelfs niet meer tot aan een klassieke schouderlengte bobmodel geraakt. Ik kreeg nog soortgelijke reacties van oudere generaties. Maar als je 20 bent, trek je je dat niet aan.

Ik las in het artikel dat kort haar dragen een feministische daad is. Ik weet niet of het toeval is. Ik was toen ik studeerde niet zo fel bezig met feminisme als vandaag, maar misschien wat het toch al een verdoken daad van mezelf uiten. Van verzet tegen de mannelijke waarden in onze maatschappij. Ik ben ooit heel kort gegaan met een geschoren coupe, want dat wou ik eens doen. Ook al vond ik het zelf achteraf gezien iets minder bij me passen. Haar groeit zo snel terug, dat het eigenlijk niet uitmaakt.

Ik noteer al deze dingen en ik besef dat het theorie bevestigende observaties zijn. Misschien is kort haar helemaal niet zo erg voor de gemiddelde man. Misschien heeft het niets met feminisme te maken.

Er is een norm. En lang haar bij vrouwen is de norm. Niets mis met de norm te volgen trouwens. Ik vind alleen dat elke vrouw haar haar zou mogen dragen zoals zij het wil. Voor haarzelf. Ik heb gewoon veel te veel gesprekken met andere vrouwen die me complementeren met mijn kort haar maar aangeven dat ze zelf die stap niet durven zetten. Doodjammer is dat.

Juni

goannelies3 Comments

Je zou het met deze hitte bijna vergeten maar de maand begon eigenlijk met echt slecht weer. En ik herinner me er daardoor niet super veel van. Het lief was enkele dagen op vakantie en dus was ik alleen thuis. Ik trok een avond naar een vriendin in Antwerpen om bij te babbelen.

Beste lunch van de maand!

We speelden spelletjes, ik ging glutenvrije vegan pannenkoeken eten en begon met inpakken want halverwege de maand was het tijd voor mijn jaarlijkse citytrip met Leen. We vlogen naar Tallinn, de hoofdstad van Estland. Omdat we in juni liever naar het noorden dan naar het zuiden gaan en omdat Tallinn een pak betaalbaarder bleek dan pakweg Kopenhagen of Stockholm.

Links: op de brutalistische Linnahall. Rechts: Uitzicht over het oude Tallinn vanop de Troompea heuvel

Ik wist niet wat ik moest verwachten en was ook eigenlijk niet zo voorbereid. Maar Tallinn is echt een aanrader. Het heeft een oud middeleeuws centrum (UNESCO werelderfgoed) met nog heel wat stadsomwalling en torens die zijn blijven staan, er is een park met kunstmusea, een hipper district met street art en leuke eetplekken en de zee is op tien minuutjes wandelen van het centrum.

Links: Telliskivi creative district. Rechts: vaste installatie in het KUMU

Het duurde even voor ik echt kon landen daar. Mijn hoofd zat nog vol van het werk. Ik had vlak voor vertrek een lichte verkoudheid opgelopen (decompressie is a bitch). Tegen dag drie zat ik er wel helemaal in, helaas moesten we de dag erna al naar huis 😄.

Met het eten is het ook wel gelukt. Ik heb twee keer een beetje zuivel binnengekregen en kon eigenlijk altijd glutenvrij eten. Het was soms wel wat zoeken en sowieso meer plannen. Op een echt effect is het nog even wachten, dit is vooral de voorbereidingsfase om mijn darmen wat rust te geven.

Links: nonnentoren stadsomwalling. Rechts: Pirita Ruïnekerk in de regen

Het weer was niet zoals hier. Je zit er aan de zee dus de wind waait voortdurend. We hadden één dag met veel regen en de andere dagen zo’n 18-20 graden en wat zon of wolken. Maar wat een gezellige stad en niet zo toeristisch druk, als je de groepen van de cruiseboten die overdag de stad als een malle doorkruisen niet meetelt 😅.

Middeleeuwse gezelligheid in het oude stadscentrum.

Genoten dus en ook wel blij dat eens thuis de zon terug scheen. Het was wat extreem, maar ik vind dat ik als zomermeisje niet mag klagen. Ik heb het geluk dat op het werk sinds enkele jaren airco hangt, want er was meteen weer veel te doen. Thuis warmt het snel op, maar ’s avonds is het heerlijk vertoeven op ons terras. Ik besef dat ik geprivilegieerd ben in hoe ik de hitte kan doorkomen.

We gingen naar de koers, want de Belgium Baloise Tour streek één dorp verder neer. We gingen ook naar een lokaal optreden de dag erna om midzomer te vieren én op het werk was er onze afsluitende kwartaalmeeting van eind juni – in de airco – met cocktails en slaatjes.

Mooie avondluchten én koers.

En het laatste weekend bleven we vooral thuis gezien de warmte. Juli wordt een rustige maand, dus ik hoop op veel lange zomeravonden.

Gelezen

In juni las ik vooral één dik boek en dan wat luchtige lectuur op de trein.

  • De erfgenamen van Falcones was dat dikke boek. Het vervolg op ‘De kathedraal van de zee’. Een boek over Hugo Llor die in het middeleeuwse Barcelona wijnhandelaar wil worden, maar de ene na de andere uitdaging krijgt voorgeschoteld. Er wordt ook dieper ingegaan op het lot van de Joden. Minder goed dan het eerste boek, maar nog steeds echt een onderdompeling in het gewone leven tijdens de middeleeuwen.
  • The queen’s painter was een tussendoortje over Hans Holbein die na de dood van Anne Boleyn wraak wil nemen. Het was mijn eerste Wendy Holden boek die ook over Diana en de Windsors heeft geschreven, maar helaas was het niet zo’n sterk verhaal.
  • The queen’s sister is het nieuwste boek van Carol McGrath. Het boek gaat over Elizabeth Seymour, de zus van Jane Seymour die trouwt met de zoon van Thomas Cromwell en zo zijn ondergang van dichtbij meemaakt. Dit was echt een goed Tudorverhaal.

Hoe was juni bij jou?

Mijn start met zuivelvrij en glutenvrij eten

goannelies6 Comments

Ik vertelde in mijn terugblik van mei al dat ik momenteel voor mijn darmgezondheid/PDS gestart ben met tijdelijk zuivelvrij en glutenvrij eten. Iets waar ik met veel motivatie aan begon, maar waar ik mentaal soms toch wel tegen wat dingen loop.

Wat context: ik ben niet allergisch, wat maakt dat bv. kruisbesmetting geen probleem is. Ik eet even geen zuivel en gluten om mijn darmen – die slecht verteren en te veel slechte bacteriën bevatten – wat rust te gunnen. Nadien gaan we terug opbouwen. En ik doe dit hele traject uiteraard in overleg met een diëtist en mijn huisarts.

Ik zit ondertussen in week zes en moet mezelf regelmatig inprenten dat het maar tijdelijk is. Ik stond er denk ik niet bij stil wat de impact is van het feit dat je bij alles wat je in mond stopt moet nadenken. En ook bij alles wat je in de supermarkt koopt. Zelfs met simpele dingen als kruiden. Maar thuis kan je alles controleren, het is pas op locatie dat alles wat moeilijker wordt.

Alle sociale dingen worden plots extra geregel en planning. Bij al geplande etentjes moest ik menukaarten afspeuren naar opties om te eten, lunchkes op het werk zijn niet langer een makkelijke boterham, chips of taart op de toog daar moet ik afblijven, een ijsje gaan eten wordt sorbet in een potje ipv een hoorntje. Soms word ik er een beetje moe van, het is zomer en ik wil absoluut niet sociale dingen moeten skippen omwille van het nieuwe dieet.

Uiteraard reageren mensen positief en willen ze zich aanpassen. Een ander restaurant, aangepast koken, het was nog nooit een probleem. En ik heb geen echte intolerantie dus als ik ergens ben en ik kan niet anders dan toch zuivel (bij voorkeur zuivel, geen gluten) eten, is het niet erg. Voor mensen met een echte allergie of aandoening zoals coeliakie die bij de minste kruisbestuiving erge klachten ontwikkelen moet het allemaal nog zoveel meer zoeken zijn.

Tegelijk probeer ik ook wel trots te zijn op het feit dat het lukt. Met vallen en opstaan. Er zijn al tranen gevloeid in de supermarkt omdat ik het glutenvrije rek niet vond of omdat ik met mijn maandstonden toch echt wel goesting had in een stuk chocola. En de zoektocht naar lekkere vegan kaas heb ik allang opgegeven.

Mijn persoonlijkheid ziet deze dingen natuurlijk zwart-witter dan het zou moeten. Ik zou af en toe eens mogen zondigen, maar dat vind ik heel moeilijk in mijn hoofd ofzo?

De echte test zal deze week mijn citytrip naar Tallinn zijn. Het ontbijt kunnen we controleren, voor de rest zal het afgaan zijn op wat er is. De restaurants ’s avonds zijn geboekt, en overdag zien we wel. Genoeg glutenvrije koeken op zak voor het hongerke dat komt. Want ik heb plots wel veel sneller honger dan vroeger. Voor de rest is het nog wel een tijdje wachten tot dit aangepaste dieet effect zal hebben. Ik hou jullie op de hoogte!

Mochten jullie geïnteresseerd zijn, wil ik wel eens wat recepten of shopping tips delen, maar zoals gezegd, ik ben nog zoekende.

Millennial crisis

goannelies9 Comments

Ik ben niet aan het trainen voor een marathon. Laat staan voor een halve triatlon. Zot. Ik heb zelfs geen Strava account. Ik doe niet aan reformer pilates. Soms wel aan pilates, maar zonder Lululemon legging.

Ik ben geen nomade die werkt vanuit een campervan. Maar het klinkt verdomme aanlokkelijk. Ik ben één van die gekken die nog voltijds werkt. Ik ben nog geen eigen zaak begonnen met een bijhorend Instagramaccount. Ik zit niet in de tropenjaren. Praise the lord. Ik slaap ’s nachts aan één stuk en werk gewoon half 9 to 5 (nu ja, min of meer). En toch ben ik er moe van.

Matcha klinkt als iets vies waar de wereld niet echt nood aan heeft? Ik heb geen Stanley drinkbeker. Dat ding ziet er onhandig groot uit. Ik bak geen zuurdesembrood. Of wortelcake. Ik bak er niet veel van eigenlijk.

Mijn interieur is niet beige. Ik draag niet de halve Patagonia collectie alsof het mijn identiteit bepaalt. Ik draag wel een emotional support top onder mijn kleding in de winter. Ik heb ecologisch wasproduct waarvan ik bij aankoop dacht dat mijn leven zou veranderen. Dat deed het niet.

Ik zit met andere woorden in een millennial crisis zonder één van bovenstaande standaard oplossingen. Tis maar dat ge het weet hé. Misschien is net dat wel mijn crisis? 🧐

– Een korte mijmering over mijn generatie en de ‘uitdagingen’ waar we mee worstelen.

Mijn bucket list voor de zomer – editie 2026

goannelies6 Comments

Het is wat stilletjes in blogland de laatste tijd vind ik? Ook ik ben mijn schrijfflow een beetje kwijt en dus grijp ik even terug naar wat oude formats. Zoals ieder jaar maakte ik een bucket list voor de zomer. Om er dan waarschijnlijk niet meer naar te kijken nadien. Maar soms is het goed om een seizoen met intentie te starten. Bij deze een poging.

  • Veel boeken lezen, uit mijn 20 books of summer lijst, bij voorkeur buiten
  • In een sportritme blijven, door mijn gezondheid vorig jaar spectaculair mislukt, maar ik hoop toch twee keer per week aan het sporten te blijven
  • Mijn weg wat vinden in glutenvrij en zuivelvrij eten
  • Naar de geestgrond expo in het KMSKA
  • Op dezelfde of een andere dag: naar het spelletjescafé
  • Enkele fijne festivalletjes en optredens meepikken. Buiten komen wanneer er iets te doen dus
  • Minstens één keer naar de wellness
  • Naar Schotland (eindelijk <3)
  • Terug een blogritme vinden en hier wat vaker iets neerpennen
  • Mijn reisposts over onze zomervakantie van 2025 in Engeland uitschrijven
  • En aan het bijhorend fotoboek beginnen
  • Nieuwe jurkjes scoren voor de zomer, ik doe precies al een aantal jaar met dezelfde
  • Elke rit van de Tour De France femmes kijken
  • Mijn wegwerpcamera opmaken
  • Voldoende uitreiken naar vrienden om elkaar te zien
  • En naar jaarlijkse gewoonte, maar aangepast aan een zuivelvrij dieet: sorbetijsjes eten

Et voila, zo simpel kan het soms zijn.

Wat staat er op jouw zomer bucket list?

Mei

goanneliesLeave a comment

Mei, ik hou van mei! Tijdens het eerste verlengd weekend trokken we naar Brussel voor de expo Bellezza e Brutteza in Bozar. Een ode aan de schoonheid en de lelijkheid in de Italiaanse kunst. Ik zag een prachtige Botticelli en ook wat werken van Titiaan. Dus ik vond het geslaagd. We waren in de voormiddag gegaan om de drukte voor te zijn en ook dat is gelukt 😅. Helaas mocht je geen foto’s nemen binnen. De expo loopt nog tot 14 juni dus snel zijn is de boodschap.

Nadien kon ik eindelijk terecht bij mijn diëtist om mijn darmproblemen aan te pakken. Na een eerste test blijkt er heel wat werk aan de winkel en momenteel eet ik minimaal drie maanden glutenvrij én zuivelvrij om mijn darmen wat rust te geven. Dat is een ontzettend pittige combo en het is nog steeds zoeken qua eten, maar het lukt wel. Alleen bij sociale plannen is het soms wat zoeken. Er is nog niet meteen verbetering, maar in juni hopelijk wel.

Het weekend nadien had ik mijn eerste dansoptreden. Mijn hoofd was niet super rustig, maar ik heb geprobeerd om er zoveel mogelijk van te genieten. Tijdens het verlengde Hemelvaartsweekend was het weer niet al te best. Gelukkig hadden we een dagje Keulen gepland. Het lief werd ook 40 maar door mijn dieet gingen we iets minder chique eten dan eerst gepland.

Ik schreef al over de Yayoi Kusama expo die we zijn gaan bezoeken in het Ludwig museum. Wat een fijne tentoonstelling! Verder gingen we op zoek naar restaurants waar ik mocht eten (alles is plannen momenteel) en wandelden we uiteraard over de iconische brug <3.

Het ziet er nu allemaal nogal happy joy joy uit maar net die dag reageerde ik nogal fel op één van de supplementen van mijn darmtraject (geen idee welk) waardoor mijn lichaam onder de uitslag kwam te zitten en ik heel felle jeuk had. Een apothekeres in Luik-Guillemins redde mijn leven door iets te geven tegen de jeuk.

Eens thuis ging de uitslag niet weg dus om het in de woorden van de dokter te zeggen “afwachten”. Laat dat nu niet mijn sterkste kant zijn :D. Ondertussen is het beter maar is het wat uitzoeken aan welk supplement het lag dus grote kans dat ik opnieuw zo’n reactie zal krijgen. Dingen doen voor je gezondheid die dan andere problemen veroorzaken, het was niet gemakkelijk in mijn hoofd deze maand.

Het Pinksterweekend was dan weer zonovergoten en gevuld met het tweede dansoptreden waar ik om één of andere reden meer heb van kunnen genieten (een rustiger hoofd vooral). Ik ging ook met collega’s naar K3 Originals en vond het wel oké (gewoon niet wauw ofzo?).

Ondertussen geniet ik vooral van het geweldige weer en thank god voor sorbetijsjes. Dit weekend gingen we nog wat uitrusten in de wellness. Op het werk is het pittig maar zijn er eindelijk wel eens wat dingen uitgesproken vanuit verschillende richtingen. Sowieso neemt het veel mentale energie in momenteel en twijfel ik wel even over mijn toekomst daar.

Maar de zomer is in het land, hoeraaa! Dit zomermeisje maakt er het beste van, zonder zuivel en gluten weliswaar. Lang leve Croky chips trouwens! En in juni ga ik op vakantie dus ik heb iets om naar uit te kijken.

Gelezen

  • Cleopatra & Julius van Joanna Courtney kwam al voorbij in mijn vorige update maar las ik nu uit. Een fijn boek over Cleopatra’s opkomst naar macht en haar relatie met Caesar.
  • Andromeda van E.S. Mcleod hervertelt het leven van Andromeda, een prinses geroemd om haar schoonheid die aan de God van de zee moet bewijzen dat ze de mooiste is of haar moeder zal sterven voor haar ijdelheid. In dit boek is er een romance met Cetus, het monster dat haar bewaakt, en dat vond ik heel moeilijk qua inleving. Minder van genoten dus.
  • Saltblood van Francesca de Tores vertelt het verhaal van Mary Read, één van de twee vrouwelijke piraten uit de gouden eeuw. Echt een fijn geschreven roman over een opmerkelijk levensverhaal van een meisje dat zich moest voordoen als man en zo in die wereld van betekenis kon zijn. Graag gelezen!
  • The repentants is het nieuwste boek van Kate Foster en gaat over drie vrouwen die elkaar tegenkomen in Ijsland en proberen ontsnappen aan de intriges van enkele toxische mannen. Kate Foster schrijft fijne boeken en dit is er zeker weer zo eentje.

Hoe was mei voor jou?

Mezelf

goannelies1 Comment

Ik kijk ’s avonds in de spiegel en zie dat mijn neus wat rood is van de zon. Ik merk een muggenbeet op mijn schouder op. Ik kijk nog eens in die spiegel met mijn haren in de war en voel me weer mezelf.

Ik ga de trap af naar beneden. De bries van een zachte lentedag waait via het vliegenraam naar binnen. Er fietst een gezin voorbij, lachend, met de haren in de wind. En ik kan alleen maar denken: ik voel me weer mezelf.

Ik kijk naar een agenda met al wat fijne plannen. We boeken dan toch die vlucht. We speuren het internet af naar die slaapplek waar we iets bij voelen.

Ik begin spontaan te neuriën. Alles voelt minder zwaar.
Ik ben en blijf een zomermeisje. Ik ontwaak. Ik voel me weer mezelf.

– Een korte mijmering geschreven op een zomerse avond, gepubliceerd aan het begin van een week met minder zonnige voorspellingen ;).

April

goannelies6 Comments

April was een wat saaiere maand, ik lijk volle sociale maanden altijd af te wisselen met rustige maanden ofzo. Maar de zon scheen volop, en daar heb ik wel van genoten. Ik merk vooral dat ik de laatste tijd amper foto’s neem, dus dit zal een meer tekstuele update zijn.

Ik weet nog amper wat we deden met het verlengde paasweekend, buiten dat we op bezoek gingen bij een nieuwe puppy van een collega – kantoorhond in wording – maar vooral nog heel cute momenteel. Verder was dit weekend een schop onder mijn kont om de andere weekends meer dingen te plannen. Ik belandde een beetje in een lees- en hobbydip. Een vol hoofd is daar niet zo goed voor.

Als we nu eens al die antwoorden op onze zorgen zouden hebben, hé?

We werkten eindelijk de tuin wat meer af: er werden bomen geplant en gras gezaaid. Dit is wel echt een biggie waar ik heel blij mee was, maar tegelijk zorgde het ook voor veel conflict wat me echt heel droevig maakte. In combinatie met nog steeds heel drukke werkweken kan ik niet echt zeggen dat het de meest vrolijke maand was, maar bon.

Cleopatra & Julius haalde me toch een beetje uit mijn leesdip!

We hebben een tuin in wording, ik ging naar de wellness met een vriendin waar we de week voordien ook bij gingen eten. Er werd in de zon gezeten op ons kantoordakterras met collega’s. En we gingen pizza eten en boekten onze zomervakantie naar Schotland. Dus toch wel wat lichtpuntjes hoor.

Mei zal een drukkere maand worden met twee dansoptredens en een daguitstap naar Keulen in het verlengd weekend. Dus er is wel veel om naar uit te kijken!

Gelezen

Ondanks het gevoel van een leesdip te hebben, werden er wel veel boeken uitgelezen.

  • The Briar Club (De Briar club) van Kate Quinn gaat over een vrouwenpension waar een moord gebeurd en elke vrouw wel zo haar geheimen blijkt te hebben. Fijn om te lezen, maar niet Quinn’s beste boek.
  • Sweetbitter song van Katie Hewlett is een Griekse mythe hervertelling van het verhaal van Penelope vanuit het perspectief van Melantho, één van haar slavinnen. Opnieuw een fantastisch boek van Hewlett, ik ben nochtans geen Penelope fan, maar genoot enorm van het boek. Grote kans dat deze mijn eindejaarslijstje haalt.
  • Three queens van Rebecca Connolly gaat over Marie Antoinette en Queen Charlotte van Engeland die elk Abigail Adams ontmoeten. De drie vrouwen sluiten een vriendschap en wisselen via brieven hun levensverhalen uit. Ik hield niet zo van dit boek, al schetst het de dramatische val van Marie Antoinette in Frankrijk wel goed.
  • The fourth queen van Nicola Cornick. Twee tijdslijnen die elkaar raken: Jenna probeert in onze tijd een geheim te bewaren dat ook Marris North in de 16de eeuw als hofdame van Anne Of Cleves heeft bewaard. Ik hou van Cornick’s boeken, maar deze vond ik iets minder geslaagd.

Hoe was april voor jou?

Dingen die ik mezelf (zonder succes) probeer af te leren

goannelies8 Comments

Een lijstje met dingen die ik niet meer wil doen. Maar die ik toch hardnekkig blijf doen. Noem het gerust patronen die ik nog wil afleren.

En omdat falen bij het leven hoort en iets is dat bespreekbaar moet zijn, deel ik mijn lijstje graag met jullie.

  • Rust niet langer moeten verdienen. Ik ben de grootste volger van het principe ‘ik moet eerst alle klusjes hebben afgewerkt van mijn lijstje voor ik mag rusten of iets leuks mag doen’. Moet just niks zei een groot filosoof nochtans ooit.
  • Te veel op mijn smartphone zitten. Hoeft geen uitleg denk ik. Ik doe het te veel. Ik weet het. Ik blijf het doen.
  • Mezelf dingen ontzeggen omdat het niet nodig is. Iets terug hangen/leggen in de winkel want ik heb het niet nodig. Cadeautjes kopen voor een ander, maar nooit voor mezelf.
  • Toch nog die ene werkafspraak tussen alle andere proppen. Goodbye lunchpauze, hallo overprikkeld hoofd.
  • Dingen opsparen voor de perfecte gelegenheid. Perfect is the thief of joy. Reserveer dat restaurant zonder reden. Draag die nieuwe jas, ook al is de oude nog niet versleten. En plak in godsnaam je favoriete stickers waar je er blij van wordt.
  • Te veel sorry zeggen. Ik werk eraan, echt. Maar bij lichte twijfel dat ik iets fout zou gedaan kunnen hebben en het rolt alweer van mijn lippen.
  • Een boek dat ik niet zo goed vind, toch uitlezen. Je weet nooit wanneer het nog beter wordt, toch?
  • Vermoeidheid en gewoonte het laten winnen van plezier. Ik kruip te veel in mijn zetel voor tv op werkdagen. Ik heb nochtans genoeg andere hobby’s, maar ik laat mijn innerlijke stem die zegt dat ik moe ben vaak de avond bepalen. Ook in de weekends denk ik te vaak ‘Ja maar, ik moet uitrusten van de afgelopen week.’

Welke zaken probeer jij jezelf af te leren?

Grenzen oversteken

goannelies4 Comments

Deze post is een soort van vervolg op ‘De teloorgang van de spontaniteit‘.

Terwijl overal artikels verschijnen met het advies om grenzen te trekken, boeken gepubliceerd worden over zelfzorg en afzeggen de nieuwste trend blijkt, denk ik vooral: laat ons grenzen oversteken en elkaar blijven vinden. Laat ons ook dat samenzijn vieren en ook op dagen dat we geen zin hebben de moed bij elkaar rapen om de oversteek te maken. Niet ten koste van maar ten voordele van. Want menszijn is rommelig en we hebben alleen vandaag.

Grenzen trekken gaat om iets van gisteren proberen oplossen met regels voor morgen. Spontaniteit gaat om het hier en nu. Over zin hebben in. Over uit je comfort zone stappen en nieuwe dingen ontdekken. Over leven in plaats van overleven.

Grenzen hebben hun nut, maar zijn geen einddoel. Leven is het einddoel. Als je jezelf dingen gaat ontzeggen, waar ben je dan nog over aan het waken? En tegelijk: als je voortdurend je grenzen overtreedt, waar vind je dan jezelf?

Waar vind je die ademruimte? Wie ben je zonder je grenzen? Welke grenzen helpen je jezelf te zijn? Tot hoever is plannen helpend? Vanaf wanneer helt het over naar moeten en druk zijn? Waar vinden we elkaar als iedereen aan zijn grens blijft staan?

We lijken collectief bang om die oversteek te maken. Ik keek de afgelopen weken naar het programma ‘Gene paniek’ van Philippe Geubels waarbij met exposure therapy angsten werden aangepakt.

De kandidaten moeten door hun angst heen. Om te beseffen dat waar ze ook bang voor zijn, net datgene is dat niet gebeurt. Misschien hebben we collectief ook wat exposure therapy nodig om elkaar weer wat vaker te ontmoeten.

Om terug te buurten, spullen uit te lenen, praatjes te maken met elkaar. Om opnieuw te leren voelen wat goed voelt en wanneer rust nodig is. Als we samen leven, valt dat samenleven misschien allemaal niet zo zwaar.

P.S. Dit is zo’n post waarvan ik niet zo goed weet wat mijn punt juist is en of ik heb kunnen uiten wat ik juist wil, maar ik publiceer ‘em toch ;).