Label: 2025

Naar jaarlijkse gewoonte blik ik terug op het afgelopen jaar in een persoonlijk jaaroverzicht. Ik merk dat dit heel waardevolle blogposts zijn om achteraf nog even terug te lezen. 2025 was het eerste jaar dat ik hier elke maand een terugblik postte en samen met mijn bullet journal vormt dat vooral de inhoud van deze post. Het is uiteraard een lange update geworden.

Ik denk dat ik 2025 kan samenvatten als een gewoon jaar, geen grote ups, geen grote downs. Een druk werkjaar, veel vakanties en ook wat ziektes. Een gemiddeld goed jaar dus, al blijft de gezondheid een aandachtspuntje.

Januari

Januari is altijd een moeilijke maand. Dit jaar sleepte ik me er goed door door enkele sociale uitjes te plannen, een babyshower van een vriendin, een nieuwsjaaretentje op het werk en een comedyshow van Jade Mintjens.

Er lag blijkbaar enkele dagen sneeuw en ik was ook een beetje ziekjes – maar niets dat echt doorbrak. Ik startte een traject op bij de kine voor mijn onderrug. In mei zou dat verbetering brengen.

Ik schreef in januari al dat het te druk was op het werk en ik vind het eigenlijk best confronterend om te lezen omdat het in mijn herinnering vooral de laatste maanden druk was – maar ik schreef een jaar geleden nogal desolaat ‘Ik wil vaker thuiswerken om me af te sluiten en langer te kunnen slapen’. Soit, ik zal nooit een geweldige relatie hebben met de winter.

Februari

Februari begon met een schoonfamilieweekend aan zee met prachtig winterweer, maar ook wat veel prikkels dus was ik blij dat we ook één dag op onszelf aan zee waren. Daarnaast gingen we naar het openingsweekend van 600 jaar KU Leuven, waren er veel deadlines op het werk en was het de ziektekiemen proberen vermijden.

Dat lukte waardoor ik gezond naar Malaga kon vertrekken voor een zonnige citytrip. Met zonlicht, zeelucht, een droombezoek aan het Alhambra van Granada en gewoon zo’n heerlijk zuiders sfeertje. Het was ook carnavalsweek daar, wat voor een gezellige sfeer zorgde. Dit was echt een hele fijne vakantie waar ik toen veel nood aan had.

Eens thuis werd ik onmiddellijk ziek. En deze keer serieus: het was de echte griep met koorts, spierpijn, luchtwegen vol snot, hoesten. Enfin, de hele rimram. Ik bleef nog een extra week thuis van het werk en voelde me dus twee weken lang niet goed. Ook de weken erna bleef de vermoeidheid lang hangen. Ik had geen griepprik laten zetten en heb het geweten (ondertussen liet ik voor deze winter het vaccin wel zetten).

Maart

Begon dus met ziek zijn en nadien ook een best traumatische ervaring bij de tandarts. “Ik lag in maart meer in de zetel dan iets anders” schreef ik. Maar er waren ook goede dingen: een etentje, een dagje wellness en het jaarlijks weekend met de collega’s met een goed feestje tot in de late uren.

De zon begon ook meer te schijnen en als ik nu voor één iets dankbaar ben dit jaar, dan is het voor het fantastische zonnige weer!

April

Op 5 april at ik volgens mijn foto’s mijn eerste ijsje in België! Daarnaast liep het lief de marathon Brussel – Leuven en maakten we er met de collega’s een leuke dag supporteren van. Leuven is een fantastische stad voor sportevents, er was zoveel sfeer die dag <3.

Het terras werd eindelijk getegeld en het was uitkijken naar de meubels die we bestelden. Ik boekte onze vakantie naar Engeland. Verder gingen we naar Hans Op De Beeck in het KMSKA en nog even een kijkje nemen in het museum Maeyer Van Den Bergh dat ondertussen dicht is ter renovatie. Museumbezoekjes bleven ook in 2025 een constante.

Mei

De maand mei begon met een verlengd zonnig weekend. Ik nam verlof op 2 mei om een verlengd weekend te hebben en trok met Leen een dagje naar Parijs. Het doel was de Artemisia expo in het Musée Jacquemart-André. De expo bracht heel wat werken van Artemisia Gentileschi samen, ik ben ontzettend blij dat we geweest zijn.

Het was 30 graden in Parijs als ik het me goed herinner. En naast de expo, wandelden we vooral ook langs de Seine voor wat verkoeling en we aten een ijsje bij Berthillon. Er was ook een brand in een appartement in de buurt van onze lunchplek, wat wel even schrikken was. Maar er waren geen gewonden.

De week na Parijs gebeurde er iets vreemds: plots was mijn ergste rugpijn verdwenen, zonder specifieke oorzaak. Tot op de dag van vandaag is die ergste blokkage voorbij. Een lentewonder dat me veel moed gaf. Tot het begin van de zomer bleef ik naar de kine gaan, en sindsdien doe ik het zonder. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig pijnvrij zijn en moet goed blijven bewegen, maar ik heb er wat meer controle over nu.

Ook de rest van de maand was best goed gevuld: een foodtruckfestival, een avond in de zon met de collega’s, het kleine optreden van de dansschool met nog best wat repetities, uit eten, het lief zijn verjaardag vieren in de wellness. Veel leuke momenten!

Helaas werd ik ook opnieuw ziek, wat zorgde voor een saai hemelvaartsweekend, en ging ik naar de dokter om al mijn vermoeidheidsklachten eens op een rijtje te zetten en bloed te laten trekken.

Juni

In juni kreeg ik dan de diagnose CMV (citomegalovirus, een soort variant van klierkoorts). Dat gaf wel wat rust, want ik was nog steeds snel moe en had concentratieproblemen. In oktober bleek nadien dat ik misschien toch geen CMV heb gehad maar een vals positieve reactie – soit, er was iets viraal aan de hand in juni en juli en tegen begin augustus voelde ik me terug energieker.

In juni waren er twee grote hoogtepunten. Allereerst: de terrasmeubels werden geleverd en de zon bleef schijnen dus ik bracht menige avond door met een boek op mijn ligbed. Haha, ik was hier dus echt heel blij mee en had hier maanden naar uitgekeken. Je bent een zomermeisje, of je bent het niet.

Tweede hoogtepunt: mijn vakantie naar Wenen met Leen. We waren allebei heel moe dus we deden het wat rustig aan. Het was ook een hele warme week met temperaturen van boven 30. Wenen bleek een hele fijne leefbare stad met veel mooie architectuur en kunstmusea. Misschien is deze stad niet helemaal mijn vibe, maar ik genoot toch hard.

Het Albertina en het Secession gebouw waren mijn persoonlijke hoogtepunten en de vele lekkere desserts in de Weense koffiehuizen natuurlijk ook. Minpuntje was dat een bezoek van Zelenski aan de stad onze planning wat in de war stuurde, maar niets dat een extra stuk taart en een boekenwinkel niet konden oplossen.

Juli

De maand begon op een dansfeest van de trouw van één van de collega’s. Er werd enorm hard gedanst tot in de late uurtjes, dit was sowieso één van de fijnste avonden van het jaar! Het lief werd nadien wel ziek, die heeft als specialiteit ziektekiemen verzamelen op trouwfeesten, haha. Ik nam het wonder boven wonder niet over, maar de eerste helft van de maand was dus best rustig.

We deden een kunstwandeling in Leuven met de collega’s, met een boomergids (helaas!), er werden ijsjes gegeten, af en toe een spelletje gespeeld en heel erg hard gewerkt met veel offertedeadlines. De Tour De France femmes werd gewonnen door Pauline Ferrand-Prévot en ik keek elke minuut die ik ergens kon vinden.

Augustus

Augustus was de maand van de grote ups en grote downs. Het eerste weekend gingen we naar enkele optredens van een lokaal festival. Nadien was het inpakken geblazen voor onze roadtrip naar Zuid-Engeland.

En die vakantie was fantastisch. Links rijden bleek niet moeilijk, de Cotswolds waren ook minder druk dan ik had gedacht, het weer zat goed (elke dag zon!) en ik ben gewoon gelukkig in Engeland. Mijn hoofd was rustig, al werd mijn lijf wel moe naar het einde toe.

Ik kan hier honderden foto’s delen, het was gewoon een hele fijne vakantie. Ons reisschema vind je in deze blogpost. Hoogtepunten waren voor mij Great Chalfield Manor, Sudeley Castle en Bristol. Maar al de rest was ook echt fijn!

Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen. Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid en opnieuw op de zetel liggen.

Ik moest me daardoor ook door de eerste werkweek na de vakantie slepen en dat was de week van mijn verjaardag. Dus die heb ik gevierd met een kop vol snot en een volle mailbox! Maar een collega kocht eclairs voor mij en dat verzachtte de pijn.

September

“September is altijd veel tegelijk, soms geruststellend, soms beangstigend”. Ik had wat moeite met de mentale overgang naar de herfst, al bleef de zon goed schijnen.

We gingen naar Open Monumentendag in Antwerpen, bezochten nog eens de cinema voor de derde Downton Abbey film en ik hakte de knoop door om dit jaar in twee dansscholen te gaan dansen – momenteel nog geen spijt van, tegen mei 2026 met twee optredens in een maand misschien wel.

Het lief ging op conferentie naar Lissabon en na enkele dagen alleen thuis vloog ik ook naar daar, met flinke vertraging want die week was het IT-systeem in Zaventem kapot.

In Lissabon scheen de zon op de typische rode daken, al moest de paraplu ook wel eens bovengehaald worden. We bezochten verschillende moderne kunstmusea en het tegeltjesmuseum en we wandelden ook langs de highlights. Ik was er ooit al in 2018 en vond dat de stad al best wat veranderd was. Veel drukker en toeristischer, maar ook echt fijn zo aan Taag. Het was een fijne trip met best wat kilometers in schoenen die knelden dus ik kwam met flink wat blaren thuis.

Ik luisterde vanaf september heel wat nieuwe muziek. De nieuwe Pommelien Thijs, de nieuwe Florence+The Machine & Paris Paloma (ter voorbereiding van het concert in februari ’26) en meer muziek luisteren is echt wel een voornemen van 2026.

Oktober

In oktober gebeurde er niet zoveel behalve werken. Mijn directe collega en ik vertrokken dan ook compleet overprikkeld op conferentie naar Barcelona. Daar vonden we buiten inspiratie, ook wat rust, zon en tapas. We konden over veel zaken goed praten, en dat deed deugd. Ons hotel was wel ver van de luchthaven dus dat was met het openbaar vervoer (drie metrolijnen combineren) en wat verkeerd wandelen best een pittige waardoor we de eerste avond pas om 23u hebben ingecheckt.

Barcelona is wel een fijne, drukke stad, waar ik al een paar keer heel kort ben geweest. Ik wil er ooit wel eens wat langer vertoeven. Maar we wandelden naar de Sagrada Familia, op het strand en door de middeleeuwse steegjes van het historisch centrum.

Na Barca, volgde er nog een date met Leen en gingen we naar 600 jaar KU Leuven expo’s in Museum M. Vooral die van Alicja Kwade liet een indruk na.

Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje.

November

Begin november versierden we het bureau van mijn andere directe collega die eindelijk terugkeerde uit zwangerschapsverlof, hoera! Verder kabbelde het wat verder. Mijn gsm begaf het, dus ik kocht snel een nieuwe want een aantal dagen later gingen we naar Londen.

We hadden tickets voor Rouleur Live, een wielerconferentie van het Britse koersmagazine dat het lief leest met talks en een beurs. De talks waren super interessant, maar de ruimte was akoestisch een hel voor mijn hoofd. Dus we gingen toch ook veel de stad zelf in. Ik praatte wel wat met Pauline Ferrand-Prévot (ik probeerde haar zelfs wat Nederlands te leren) en we namen een foto samen.

Daarnaast genoten we gewoon van Londen, ook al was het typisch koud en nat novemberweer. We bezochten eindelijk Westminster Abbey en het John Soane Museum, een expo van street artists, gingen opnieuw eten bij Dishoom en probeerden eindelijk Humble Crumble (goedgekeurd!).

Terug thuis was het best koud en bleven we vooral wat thuis. Op het einde van de maand gingen we naar de Goya expo in Brussel en eten bij Norma. Een fijne expo, maar wat druk.

December

December was onverwacht een fijne sociale maand. Met o.a. een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot, ik ging naar een vriendin in Antwerpen en er was het kerstfeestje op het werk, kerstmarkt met collega’s en nog eens met een andere vriendin… Ik ging ook vaak lunchen en naar de cross in Hofstade op een extra vrije dag. Ik heb me dus best wel wat geamuseerd op het einde van het jaar.

De stress zat wel nog hoog en de kerstvakantie werd in de zetel gevierd met een virusje. Oudjaar is hier nooit big deal, we vieren dat onder ons twee en gaan op tijd naar bed. Ik startte nog net een traject op met een andere kine om een aantal terugkerende problemen aan te pakken. Voor 2026 zal de focus opnieuw liggen op gezondheid en stress management op het werk.

Voila, dat was mijn 2025. Als je tot hier hebt gelezen: chapeau! Het was dus een best oké jaar waarin ik veel leuke dingen deed en daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Voor 2026 hoop ik opnieuw op mooie reizen, sociale momenten en voldoende rust.

Mijn vorige jaaroverzichten teruglezen? Hier zijn ze: 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023 en 2024.

December is nooit mijn favoriete maand, maar deze december viel eigenlijk best mee. Het begon met een goedgevuld sociaal weekend met eerst een feestje met collega’s en de dag nadien een benefietconcert van Stan Van Samang in Het Depot. Daarvoor gingen we voor het eerst eten bij Taj Mahal in Leuven. Lekker! Ik deed ook nieuwe winterlaarsjes aan en haalde mijn hiel er zo mee open dat er vandaag de dag nog steeds een wonde is, not kidding!

Ik ging het weekend erna naar een vriendin in Antwerpen en het was ook kerstfeestje op het werk (altijd super fijne avond!). Ik ging daarnaast toevallig ook met vier verschillende collega’s lunchen, met collega’s naar de kerstmarkt én met een andere vriendin die ik al even niet had gezien babbelde ik wat bij. Het was dus sociaal gezien – redelijk onverwacht eigenlijk – een best goede maand. Ik vergat ook van al deze dingen foto’s te nemen.

Op het werk bleef het een pittige en ik had enkele moeilijke weken. Tot op 24 december stond mijn agenda bomvol en mijn hoofd liep letterlijk over. Ik heb enkel de laatste dag de riem er een beetje kunnen afhalen. Ik merkte ook dat ik me enorm stoorde aan collega’s die – terecht – wat meer konden uitbollen of afwerken en daardoor ook vroeger in vakantie vertrokken. Dit gaat een groot werkpunt worden in 2026. Net als mijn gezondheid.

Ik had wel nog één extra verlofdag ingezet om naar de cross in Hofstade te kunnen gaan. Dat was nog net met een milde temperatuur en heel veel zon, zalig! Ik wou heel graag Van Der Poel vs. Van Aert nog eens meemaken en dat is dus gelukt.

De kerstvakantie viel wat in het water. Ik had maar twee kerstfeesten en die vielen goed mee en waren gezellig, maar op tweede kerstdag kwam een virusje boven en dat is nog steeds aanwezig. Ik had niet echt plannen gemaakt maar hoopte die dagen te kunnen gebruiken om mentale rust te vinden en dat is met een hoofd vol snot niet gemakkelijk laat ons zeggen. Ik hoop op oudejaarsdag er weer bovenop te zijn en de cross in Baal op 1 januari te halen. Duimen jullie mee?

Gelezen

Ik las begin december nog twee boeken uit en focuste me dan op een hele dikke klepper.

• Prophecy van S.J. Parris is het tweede historische mysterie met Giordano Bruno in de hoofdrol. Het is een complexer verhaal dan het eerste boek en heel vermakelijk.
• The voyage home van Pat Barker is haar derde Griekse mythe roman. Deze keer focust ze op Cassandra die als concubine meereist met Agamemnon naar Griekenland waar zijn wraakzuchtige vrouw Clytemnestra op hen wacht. Misschien niet het beste boek van de drie, maar graag genoeg gelezen.
• The first man in Rome van Colleen McCollough is een klassieker in het genre en gaat over de oom van Caesar, Gaius Marius, en zijn opgang in de politiek en het leger. Een dikke klepper van meer dan 1.000 pagina’s, maar ik heb er wel van genoten.

Mijn volledig jaaroverzicht van boeken konden jullie ondertussen al lezen.

Hoe loopt het jaareinde bij jou?

Het is alweer het voorlaatste overzicht van het jaar. Ik vind het bijna eng hoe snel het nieuwjaar zal zijn. Maar tegelijk heb ik het ook al echt gehad met de herfst en de winter moet nog beginnen. November was wat een vreemde maand. We gingen naar Londen en dat is altijd fantastisch. Voor de rest kabbelde het zo wat voort en waren er niet echt veel speciale dingen.

Begin november startte mijn directe collega terug op na haar bevallingsverlof, hoera! En hadden we nog eens een kwartaaloverleg. Ik vluchtte echter vlak na het eten weg omdat ik compleet overprikkeld was door het lawaai. Het was echt mijn avond niet ofzo. De dag ervoor had ik veel sinushoofdpijn gehad en dat heeft er waarschijnlijk ook mee te maken gehad.

In het weekend begaf mijn gsm het dan plots. De batterij deed al een aantal weken raar dus ik had in mijn hoofd om met Black Friday een nieuwe te kopen, maar het werd plots last-minute een keuze maken. De week erna stonden de smartphones natuurlijk allemaal wel in promotie. Soit, ik kocht gewoon het huidige model van mijn vorige, een Google Pixel.

Ik wou ook echt niet zonder gsm in Londen zitten uiteraard. Na twee dagen vakantie thuis die gewoon voorbij gingen, vertrokken we dan richting mijn favoriete stad. Ze gaven niet het meest fantastische weer, maar we hadden geboekt om naar Rouleur live te gaan, een soort conferentie/beurs over het wielrennen dus we zouden sowieso veel binnen zijn.

Links: Rouleur Live. Rechts: Op de foto met Pauline, een GOAT uit women’s cycling

Het event was leuk met interessante talks en ik ontmoette Pauline Ferrand-Prévot die ik enkele woorden Nederlands probeerde leren, zonder veel succes :D. Maar de ruime waarin het event plaatsvond, een stuk van de Truman Brewery op Brick Lane, was een akoestische hel en dat heb ik geweten. De eerste avond waren we er lang en ik kon op den duur wel wenen van het lawaai.

Links: John Soane Museum. Rechts: The lady’s chapel in Westminster Abbey

Londen was verder echt fantastisch: we bezochten eindelijk het John Soane Museum (wauw!) en spendeerden bijna drie uur in Westminster Abbey (ik had de kerk dus nog nooit bezocht en nu moesten we een halve dag ergens binnen overbruggen dus voila, het uitgelezen moment) en gingen naar expositie van drie street art kunstenaars in de StolenSpace Gallery.

Links: het koor van Westminster Abbey. Rechts: ik spotte Sophie Mess, een street artiste die ik al even volg live aan het werk op Brick Lane

Links: een mistige ochtend in Shoreditch. Rechts: Triple Trouble expo in The StolenSpace Gallery.

Maar de deden ook the usuals: wandelen van aan The Tower tot Borough Market, iets eten bij Dishoom en Rudy’s, de koepel van St. Pauls spotten en heel wat boeken kopen in de gigantische Waterstones op Piccadilly. We ontdekten ook nieuwe eetplekken (Humble Crumble is de hype dus echt waard!). Ik vulde ondertussen daardoor mijn Londen food blog ook weer aan ;).

Op de laatste dag werd het plots heel koud en dat bleek ook het geval in België. Ik moet er dit jaar echt aan wennen en heb het precies voortdurend te koud.

Londen <3 en overal gekke uithoeken in het John Soane museum :D.

Na Londen kreeg het lief een serieuze griep of een ander virus. Ik had schrik om het ook op te pikken maar het gebeurde gelukkig niet. Het kabbelde allemaal wat voort en ik probeerde wat tijd te maken voor enkele cozy hobbies: lezen, puzzelen, lessen kunstgeschiedenis en purrdle.

Links: ik kocht purrdle op de weg terug van Londen. Rechts: Norma in Brussel

Afgelopen weekend besloten we nog even tot in Brussel te treinen voor de expo rond Goya in Bozar in het kader van Europalia Spanje. We aten eerst ook iets bij Norma, amai zo lekker!

De expo zet Goya af tegenover latere kunstenaars die hem als inspiratie gebruikten, zoals Picasso.

De expo was op zich zeker goed, al had ik gehoopt op wat meer bekend werk van hem. Bij Bozar laten ze altijd te veel volk tegelijk binnen (je moet een tijdslot reserveren, maar er zijn altijd nog tickets voor elk slot 🤷‍♀️). En er zijn ook altijd te veel groepen met een gids die de weg versperren. Soit, ik ben aan het zagen, ik vond het een goede expo maar voor mij mag het wat rustiger.

Links: moderne kunstenares die in vraag stelt wat een prinses moet doen ;). Rechts: schets van Goya van het beroemde schilderij Las meninas van Velazquez.

Al was er een madame die luidop aan het vertellen was tegen haar vrienden dat ze had ontdekt dat je een foto van dat vierkantje nam, je dan extra tekst kon lezen. Ze had met name de QR-code ontdekt. Ik kon mijn lach amper inhouden :D.

Gelezen

Ik las deze maand twee wat dikkere boeken en één Kindleboek op de trein.

• A marriage of lions van Elizabeth Chadwick vond ik een prachtig boek over de halfbroer van koning Henry III en vooral zijn vrouw Joanna Of Swanscombe. Er zijn niet zoveel boeken over deze periode dus ik heb genoten, maar ik ga jullie niet vervelen met de saaie historische details ;).
• The devil’s slave van Tracy Borman is het tweede boek over Frances Gorges die in de nadagen van The Gunpowder plot niet opnieuw verraad probeert te plegen of van hekserij beschuldigd probeert te worden aan het hof van de eerste Stuartkoning. Heel entertainend dit wel.
• De kathedraal van de zee van Ildefonso Falcones. Stond al eeuwen op de lijst en is de Spaans ‘Pilaren der aarde’. Het heeft dan ook echt veel overeenkomsten met Ken Follett zijn boeken. Het is hard en gruwelijk met momenten, de personages zijn nogal eendimensioneel, het verhaal is heel vrouwonvriendelijk… maar het heeft dat sfeertje en zo’n meeslepend plot en daar lees ik dit soort boeken voor. Je loopt zelf rond in middeleeuws Barcelona en ziet de kathedraal stap voor stap worden opgebouwd.

Nu komt december eraan, niet mijn favoriete maand, maar ik probeer elk jaar om de feestdagen niet te veel onder mijn kleren te laten kruipen en gewoon mee te gaan in de flow.

Wat zijn jouw plannen in december?

Weer een maand voorbij. Insert clichés. Oktober was een beetje een vreemde maand, vol met zoveel ups en downs dat mijn gevoelens precies zelf niet konden volgen.

Grootste oorzaak: het was belachelijk druk op het werk (ik zeg dat niet graag, want ik haat de druk druk druk maatschappij). Ik denk dat ik vorige keer al zei dat een collega in zwangerschapsverlof is en dat gecombineerd met het altijd drukke najaar is pittig. Deze week verwelkomen we haar terug, maar voor mezelf en mijn andere collega was het doorperen geblazen in oktober.

Op één of andere manier hadden we dat op voorhand aangevoeld en dus hadden we ook besloten twee dagen op conferentie te gaan om bij te leren over strategie en service design en de alledaagse chaos even achter te laten. Die conferentie was in Barcelona, dus we besloten tot zondagmiddag te blijven. Het was zo’n kleine 20 graden in de Spaanse stad en mij hoorde je niet klagen.

Maar we vertrokken eigenlijk allebei compleet overprikkeld. We hadden een late vlucht heen en het hotel was toch blijkbaar niet gemakkelijk bereikbaar met de metro dus na drie metrolijnen te nemen waren we pas rond 23u op hotel en ik was die dag al opgestaan met lichte keelpijn en hoofdpijn.

Gelukkige zette de ‘ziekte’ zich niet verder. De conferentie was heel interessant (wel lange dagen van 9u15 tot 18u30), maar het was interessant en we hebben veel leuke mensen gesproken. De locatie was ook top – de Design Hub in het Glories park vol moderne architectuur.

Links: Design Hub, onze locatie voor de conferentie. Rechts: dramatische lucht boven de Sagrada Familia

De locatie was ook op een kwartier stappen van de Sagrada Familia dus daar zijn we ook een avond naartoe gewandeld (toen het nog niet de hoogste kerk ter wereld was, maar toch al belachelijk hoog – ik schrok ervan), de andere avond richting het strand.

Zo even weg van het alledaagse zorgde er ook voor dat we goed konden babbelen onder ons twee, over het werk en de dinges des levens. Zij is echt een heel belangrijk klankbord voor mij en het kwam op het juiste moment voor ons allebei denk ik.

Op zaterdag trokken we zonder plan naar het meer toeristische hart van de stad. We startten in de wijk El Born en gingen via het Centro Cultural naar het Parc de la Ciutadella waar we o.a. een prachtige Art Nouveau (Modernista in Spanje) serre vonden. We aten ergens vegetarische paella en wandelden nog naar meer Modernista op de Passeig De Gracia. Om nadien neer te ploffen op een terras. En ’s avonds alweer een tapasbar in te duiken. Goed eten, dat kan je wel in Spanje :).

Op zondag reisden we terug en maandag weer aan het werk. De realiteit kwam meteen hard binnen en ik had een hele week moeite met de vermoeidheid van me af te schudden. Ik had ook een drukke sociale week en de overprikkelling was dus groot.

Ik nam maar één foto van mezelf in Barcelona, deze in de grote spiegel voor ons bed in het hotel om 23u als we eindelijk waren aangekomen :D. En lezen is sexy, maar dat wist ik natuurlijk al.

In het weekend had ik afgesproken met Leen voor pizza bij het nieuwe Giuditta in Leuven (zeker een aanrader). We pikten ook de nieuwe expo voor 600 jaar KU Leuven mee in Museum M. In enkele zalen stonden kriskras stukken door elkaar die uit de ruime collectie van de universiteit kwamen, met wetenschappelijke en soms ook ethische duiding. Ik vond het echt fijn gedaan, maar ik vond het ook wel een kleine expo – meestal zijn de expo’s van de tweejaarlijkse Leuvense stadsfestivals groter.

Expo Kennis in zicht, Museum M

Daarnaast was er een tentoonstelling van Alicja Kwade, een hedendaagse Poolse kunstenares met vooral installaties. Ze speelt graag met tijd en ruimte en we zijn allebei als een blok voor haar werk gevallen. Ga dat zien! ‘Dusty die’ en ‘Kennis in zicht’ lopen allebei nog in Museum M tot 22 februari.

Dusty die, Alicja Kwade, Museum M

De rest van de maand stond in het teken van werken en rust nemen in het weekend. Ik liet nog eens bloed nemen bij de dokter ter opvolging en bleek kerngezond – geen ijzertekort meer en zelfs potentieel de piste dat ik nooit CMV gehad zou hebben (wat ik niet geloof want ik ben echt wel fundamenteel minder moe dus er was ‘iets’ en CMV checkte alle symptomen af).

Ik voelde dat ik gas terug moest nemen en deed dat ook. Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje .

Het was dus echt een wat gemengde maand, ik heb te vaak een vol hoofd gehad, en tegelijk was alles wat ik heb gedaan echt fijn en deed de Spaanse zon extra deugd. Ik las dat het ook een heel sombere maand is geweest qua licht en dat heeft sowieso zijn invloed gehad op mijn vermoeidheid denk ik. Op naar november want dan gaan we naar Londen en dat is nu eenmaal mijn happy place away from home :).

Gelezen

• Tyrant van Conn Iggulden is het tweede boek van drie over keizer Nero. In dit boek wordt Nero eerst troonopvolger, om na de dood van Claudius, ook effectief keizer te worden. Het verhaal focust op zijn moeilijke relatie met zijn moeder Agrippina. Een beter boek dan het eerste boek, voor de geschiedenisfans en Latinisten onder ons.
• Godwine, kingmaker van Mercedes Rochelle, vertelt het verhaal van Godwin, een belangrijke hertog vlak voor 1066. Hij maakte maar liefst 5 Engelse koningen mee tijdens een heel turbulente periode. Ik hou van de Saksisch-Deense periode dus vond het een goed boek
• The smallest man van Frances Quinn is mijn aanrader van de maand. Frances Quinn schrijft geweldige boeken met personages die onder je huid kruipen en tegelijk wilt doodknuffelen – in een lichte historische setting. Nat Davy is een dwerg en wordt cadeau gegeven aan Henrietta Maria, Franse katholieke koningin van een protestants Engeland. De burgeroorlog breekt uit en Nat Davy wil graag een held zijn. Zijn kijk op de wereld en de manier waarop hij omgaat met zijn beperking is geweldig, dus ga dit lezen.

Amai, dit was een lange post merk ik. Hoe gaat het met jou?

Net als veel mensen heb ik vaak een haat-liefde verhouding met september. Niet omdat de verplichtingen weer groter worden, dat valt best mee zonder schoolgaande kinderen denk ik, en ik hou wel wat van structuur en dingen die vooruit gaan. Maar september luidt de herfst in en het is toch altijd weer even wennen ofzo. Maar als ik terug kijk op de afgelopen maand, dan was deze september zo erg nog niet ;).

De maand begon rustig, maar de weergoden waren me nog goedgezind. Dus werden er nog ijsjes gegeten en boeken gelezen op het terras. En de vrouwenkoers kwam nog eens naar Leuven, hoera!

Voor het derde jaar op rij ondersteunden we de website van Open Monumentendag (en dat doen we ook nog de volgende drie jaar, hoera!). Dus na een spannende voormiddag trokken we naar de gaststad van dit jaar: Antwerpen. Het thema daar was heilige huisjes, dus liepen we vooral binnen bij wat verborgen kapelletjes, kerken, Hotel Belmont en KU Leuven Campus Opera.

’s Avonds gingen we nog mezze eten met een vriendin bij Yalla, Yalla (lekker!). Ik ging ook nog eens langs bij El Sombrero in Leuven. Op het werk vielen dan eindelijk enkele mooie (en soms grote) offertes die ik voor de zomer had gemaakt (het is deze periode altijd nog langer wachten op feedback, amai!). Dus de agenda van het najaar zit goedgevuld.

Toen de regen eraan kwam, doken we de cinema in voor de Downton Abbey film. Een prachtig afscheid van de serie.

De laatste week was ik eerst een paar dagen alleen thuis omdat het lief al naar Lissabon was vertrokken voor een conferentie. De danslessen zijn wel weer gestart, dus ik heb niet echt veel alleen thuis gezeten ;). Ik vloog op donderdag naar de Portugese hoofdstad. Het was de week van de problemen met het elektronische systeem op Brussels Airport en ik heb het geweten want na een superlange manuele boarding stonden we ook nog een uur stil op het tarmak.

Links: Miradouro Santa Lucia. Rechts: Jardim Botanico.

Ik was in 2018 al eens in Lissabon, maar voor het lief was het de eerste keer. Onze drie dagen in de stad waren dus een goede mix van de toeristische hoogtepunten en een paar musea. Lissabon is blijkbaar het mekka van de hedendaagse kunst, zoveel mooie musea daar!

Links: MAAT Central. Rechts: MAC/CCB in Belem.

En we gingen naar het azulejo (Portugese tegels) museum en het was echt een fijn museum (wel druk in het weekend). Ik heb genoten: de zon scheen er nog (al hadden we een dag veel wind en regen), het uitzicht over de rode daken, pasteis de nata en al dat andere lekkere eten <3.

Links: we sliepen vlakbij Praca do Comércio. Rechts: Museu Nacional do Azulejo

Na drie dagen vond ik het ook prima om weer terug te vliegen. Lissabon is leuk, maar ik heb het er nu ook wel weer even gezien ofzo. Ik was ontzettend moe van het vele wandelen (en de bijhorende hoogtemeters). En de nieuwe wandelschoenen die ik had gekocht knellen iets te hard dus de blaren waren aanwezig. Op zoek naar nieuwe schoenen dan maar.

Links: Centro de Arte Moderna Gulbenkian (CAM). Rechts: Indisch genieten bij The Oven.

In oktober ga ik dan weer op conferentie naar Barcelona en in november treinen we naar Londen voor Rouleur live. Ik geef het toe: ik leef momenteel van trip naar trip en de herfst/winterdip gaat daardoor heel erg toeslaan. Maar dat negeer ik nog even ;).

Gelezen

Er werd toch ook weer belachelijk veel gelezen in september, zo blijkt :). Ik geef steeds de Engelse titel, met een eventuele vertaling tussen haakjes.

• The Blue van Nancy Bilyeau, een boek waarin een Geneviève Planché, een jonge Hugenotse vrouw uit London met een wens om kunstenares te worden, op zoek moet naar de formule van het ultieme porseleinblauw. Ik heb veel geleerd over kleuren door dit boek, maar hoewel de setting helemaal mijn ding is, greep de schrijfster me onvoldoende vast. Toch ken ik veel mensen die dit boek geweldig vonden dus oordeel vooral zelf. Het verhaal heeft nog twee vervolgdelen trouwens.
• River sing me home (Vrij stroomt de rivier) van Eleanor Shearer. Een boek over slavernij in de Caribische eilanden. Rachel gaat op zoek naar haar vijf overlevende kinderen die zijn doorverkocht als slaaf. Het is soms allemaal wat bitterzoet, maar je krijgt een goed idee van de verschillende uitkomsten die er voor een slaaf zijn. Shearer beschrijft vooral zeer goed de omgeving, ik reisde echt met haar mee.
• No friend to this house van Natalie Haynes (boek is nog maar net uit en moet nog vertaald worden) is haar volgende feministische Griekse mythe hervertelling. Deze keer vertelt ze het verhaal van Jason en Medea. Ik vond Medea fantastisch goed neergezet, maar ik ben zelf geen grote fan van Jason zijn mythe. Ik vond dit dus weer een fantastisch boek, maar ik ben nog veel meer fan van Haynes haar andere boeken. Een must read auteur voor wie houdt van het genre.
• The librarian Spy (Het geheime archief van Lissabon) van Madeline Martin. Ik trok dus naar Lissabon en ter voorbereiding las ik dit boek waarin de Amerikaanse Ava naar Lissabon vliegt om er kranten uit het bezette gebied te fotograferen. Die kranten worden in Frankrijk rondgebracht door Elaine die bij het verzet zit. Uiteraard zal één verhaallijn hen verbinden. Ik wandelde mee door Lissabon met Ava en dat vond ik wel fijn. Dit boek schuwt de gruwel van de oorlog niet, maar tegelijk snijden Martin haar boeken nooit echt diep ofzo.

Wat heb jij gedaan, gelezen of beleefd in september?

Augustus is meestal mijn favoriete maand en ik keek dit jaar echt enorm hard uit naar onze tweeënhalve week vakantie. Maar eerst waren we nog een weekendje thuis en we genoten van enkele gratis concerten in de buurt. Het weer begin augustus was even wat minder, maar dat hield ons niet tegen.

En dan vertrokken we op onze roadtrip naar de Cotswolds. Een uitgebreid verslag van wat we deden vind je in deze blogpost. Maar ik kan alleen maar zeggen dat ik geweldig heb genoten van mijn favoriete land met prachtig weer en zoveel moois. De vrijheid die zo’n roadtrip geeft is echt aan te raden. Mentaal was het heel rustig in mijn hoofd. Het enige waar ik over moest denken is ‘Waar gaan we straks naar toe of wat eten we straks?’. Op vakantie is het leven zo simpel.

Fysiek was het wel zwaar. De heenreis met veel vertraging hakte er al in en vooral de laatste twee dagen zat de vermoeidheid hoog. We hebben lang getwijfeld om de vakantie wat langer te maken, maar uiteindelijk was ik toch blij dat we na 9 dagen weer thuis waren (deze keer zonder vertragingen).

We namen meer dan 1.000 foto’s ofzo dus ik ben er nog niet allemaal door. Ondertussen zijn de camera foto’s wel bekeken. Dus hieronder nog een kleine selectie.

Toen we terug kwamen van Engeland hadden we nog meer dan een dikke week vakantie over. Die begon goed. Eerst wat uitblazen, nadien een dagje naar de wellness en met een vriendin wat rondwandelen in Mechelen (en Bretoense pannenkoeken eten bij Rozell). Maar ondertussen werd het lief ziek en na enkele dagen kreeg ik het ook, dus eindige de vakantie in bed met een dikke verkoudheid. En dat vond ik gewoonweg KUT.

Ook de eerste dagen van de werkweek moest ik me er een beetje doorslepen. Ik heb veel minder kunnen uitrusten dan ik had gehoopt. Maar het is nu zo. Het gaat min of meer wel wat beter na mijn CMV-besmetting, maar mijn immuniteit, daar is nog werk aan. Ik hoop stilaan alle virussen afgevinkt te hebben zodat ik een rustige winter tegemoet ga (haha, mocht het zo simpel zijn).

Links: de postkaartjes van de vakantie werden al omhoog gehangen. Een hele collectie deze keer, in Engeland vond ik makkelijk kaartjes. Rechts: Mechelen <3, door mijn ziekte moest ik de geweldige line-up van Maanrock dit jaar missen en ik baalde als een stekker.

In die eerste werkweek viel ook mijn 32ste verjaardag (snot en een volle mailbox op mijn verjaardag, hoera! En ik had ook nog eens PMS). Dit jaar had ik daarvoor niet echt iets speciaals gepland en ik keek er eerst wat tegenop omdat ik soms wat te veel nadenk rond mijn verjaardag. Grappig genoeg schreef Kelly net die week een nieuwsbrief over haar probleem met verjaren en ik herkende me er helemaal in (ik kan niet linken naar de nieuwsbrief merk ik dus hieronder een quote).

“Sinds ik er met anderen over praat, blijk ik lang niet de enige die een lastige relatie heeft met jarig zijn. Niet met ouder worden an sich, daar zie ik absoluut het privilege van in. Maar wel met het relationele, het emotionele, wat het is en misschien zou moeten zijn.”

Maar uiteindelijk kwam ik toch best makkelijk door de dag en zat ik iets minder met dat gevoel dan de afgelopen jaren. Een collega had eclairs gekocht, het was prachtig weer dus ik haalde Magnums ter traktatie en ik kreeg leuke cadeautjes van een teamgenoot. Soms is mijn werkplek alsnog een hele mooie plek om te zijn <3.

Ik voelde deze maand ook de nood om hier wat meer columnachtige content te brengen en zoals je in die laatste las ben ik echt niet klaar voor de herfst. Ik zit nog in ontkenningsfase.

Gelezen

Door de vakantie en met ziek te zijn werd er iets minder gelezen, maar ik las wel een klepper van een boek uit.

• Medusa van Rosie Hewlett. Een dunnere Griekse mythe hervertelling over Medusa’s tragische leven. Heel feministisch dit. Ik was een grotere fan van Hewlett’s Medea, maar dit was haar debuutroman en die mag er zeker zijn.
• Watch the lady van Elizabeth Fremantle. Een wat ouder boek van één van mijn favoriete schrijfsters over Penelope Devereux, de zus van Robert Devereux, hertog van Essex en één van de grote favorieten van Elizabeth I. Een boek vol Tudorintriges dus. Niet haar allerbeste, maar wel genoten!
• Daughters of Rome van Kate Quinn ging mee op vakantie en is een soort prequel van het eerste boek uit de reeks Empress of Rome. We volgen de latere keizerin Domitia tijdens het jaar van de vier keizers, een gruwelijk jaar uit de Romeinse geschiedenis. Heel boeiend en goed geschreven dit. Hier en daar wel een flink loopje met de realiteit :).
• The evening and the morning (De ochtend en de dageraad) van Ken Follett. De dikke pil waarvan sprake en het laatste deel uit de Kingsbridge serie dat ik nog moest lezen. Een soort prequel van Pillars of The Earth, je ziet Kingsbridge letterlijk geboren worden en dat was fijn. Typische Follett verhaallijnen en personages ook. Ik zit altijd meteen helemaal in zijn boeken en ze voelen helemaal niet als 900+ pagina’s.

Et voila, dat was het weer voor augustus. Hoe gaat bij jou de overgang naar september?

Wat een prachtige maand qua weer was juni zeg! Het zomermeisje in mezelf werd weer helemaal wakker! Het was een beetje dubbele maand voor mij wel: ik ging op vakantie en dat is altijd leuk. Tegelijk wil de gezondheid nog altijd niet mee.

Ik zal beginnen met dat slechte nieuws: ik vertelde vorige maand al dat mijn rug wat beterde maar dat ik opnieuw ziek werd en dat er een ijzertekort werd vastgesteld. Er was toen ook een indicator dat ik misschien het CMV virus zou hebben. In juni kwam dan die bevestiging: ik zit met een citomegalovirusinfectie. Een wat? Je kan het zien als een soort klierkoorts, het is familie van de herpesvirussen. Het is niet gevaarlijk, maar je herkent het aan infectiesymptomen zoals keelpijn, verkoudheid, grieperig én een voortdurende vermoeidheid. Check, check, check. Voor mij viel alles op mijn plaats want ik had ooit ook klierkoorts en zo die vermoeidheid in je lijf is toch iets heel anders dan van een nacht niet goed slapen ofzo.

Ik kan niets doen behalve rusten (mijn lichaam moet het virus zelf verwerken) en het kan nog tot enkele weken of zelfs maanden duren voor ik me weer helemaal mezelf voel. Ik had me het begin van de zomer ook anders voorgesteld, maar ik ben blij dat wat ik voel ook bevestigd werd. Mijn rug is door het weinige bewegen en het ziek zijn terug wat verslechterd, maar één ding tegelijk nu: eerst genezen.

Het verlengde Pinsterweekend werd er dus vooral gerust en werd ik daar zelfs wat kattig van: het is mooi weer en zomer, ik wil dingen doen. Maar het lijf wou niet mee en ik vertrok bijna op vakantie. Gelukkig werden eindelijk onze terrasmeubels geleverd, net op tijd. En dus bracht ik al menig uur door op mijn ligbed onder de parasol met een boek. Nieuwe favoriete plek!

Links: Karlskirche. Rechts: Secession gebouw met murals van Klimt binnenin.

Midden juni was het dan zo ver: vier volle dagen in Wenen met Leen. Ook daar gaven ze 30+ graden (en een dag regen). Wenen bleek echt een fijne stad: heel leefbaar (voldoende waterpunten, vernevelaars, veel bomen op straat…), niet te druk of toeristisch en heel mooie statige architectuur.

Links: Staatsopera (wat een gebouw!), rechts: achterkant van het Belvedere (wat echt een super mooi kunstmuseum was).

We bezochten elke dag op het heetst van de dag zeker een museum (Secession, Albertina, Belvedere…), aten heel lekkere dingen (Wenen is de hometown van goede desserts: Sachertorte, Apfelstrüdel en er was ook ijs natuurlijk), keken verwonderd op in de grote en mooie bibliotheek, genoten van een terrasje op de Naschmarkt…

Links: Albertina (ik hou van museumfoto’s met andere mensen op), rechts: pronkzaal van de bibliotheek.

Op de regenachtige dag gingen we normaal naar het Sisi museum in Hofburg, maar Zelenski was net op bezoek in Wenen en dus was het halve centrum afgesloten. Dat was minder, maar als alternatief gingen we Invaders vangen (kleine aliens die de street artist overal ter wereld achterlaat) en hebben we wat Engelstalige boekenwinkels gedaan. Het Sisi museum deden we dan alsnog op de laatste dag (en viel zelfs een beetje tegen).

Links: Sachertorte, rechts: Invader gevonden!

Ik weet niet of Wenen nu meteen mijn favoriete stad is. Daarvoor waren we er te kort en hebben we zo meer de hippe wijken niet kunnen bezoeken. We wilden het ook rustig aandoen want de warmte + vermoeidheid was wel een uitdaging soms. Ik keer zeker nog eens terug, maar dat hoeft niet meteen. Al zijn de musea er wel top en wil ik echt graag toch eens naar Schloss Schönbrunn, waar we nu niet geraakt zijn. En dat openbaar vervoer daar is echt een zegen!

Fototje in de botanische tuin.

De rest van de maand waren er nog een aantal sociale avonden op het werk. In juli wil ik nog voldoende rust nemen en daarnaast ook elk weekend wel iets fijns doen. En dan hoop ik tegen onze vakantie in augustus zoveel mogelijk CMV al te hebben uitgezweet.

Gelezen

• The last bookshop in London (De laatste boekenwinkel van Londen) van Madeline Miller bleek een fijn tussendoortje over de blitz in Londen. Zeemzoet met momenten, maar verdomme, soms kan je zo’n oorlogsroman gebruiken waarbij niet alles kommer en kwel is.
• Clytemnestra van Constanza Casati lijkt de zoveelste Clytemnestra hervertelling, maar het is eigenlijk de beste die ik al heb gelezen. Veel focus op haar jeugd in Sparta, haar eerste huwelijk en dan ten slotte haar tijd in Mycenae met Agamemnon en de Trojaanse oorlog. Ik snap niet dat deze nog altijd niet vertaald is. Voor de fans van Circe en The silence of the girls.
• A schooling in murder van Andrew Taylor is een soort van standalone mysterie over een moord op een internaat in Engeland. Een lerares is van een klif geduwd maar keert nadien terug als geest om haar eigen moord op te lossen. Klinkt speciaal, maar voor mij maakte het boek het niet helemaal waar. Jammer want ik heb al goede boeken van Taylor gelezen.

Al in Wenen geweest? Hoe was juni voor jou?

April voelt voor mij altijd een beetje als een nieuw begin. En zeker na die ziekelijke maand maart deed de lente en stap voor stap terug buiten komen echt deugd!

Begin april was hier nog rustig, ik moet toegeven dat ik nog wekenlang heel moe ben geweest van de griep. Toen ik bij de dokter kwam voor mijn rug vroeg ik of dat normaal was. En die bevestigde dat. Momenteel gaat het weer iets beter. Over mijn rug gesproken: ik ben na ziek te zijn terug helemaal hervallen qua lage rugpijn en voorlopig probeer ik met de kine weer op te bouwen (zonder succes helaas, project gezondheid zit ook deze maand nog niet top 🙈).

Het lief liep deze maand net als elke man tussen de 25 en de 45 zonder dikke auto of minnares 😅 een marathon (het was marathon in Gent, Parijs, Rotterdam en Londen en wie dat te veel vond kon de 10 Miles lopen), maar zijn keuze viel samen met enkele andere collega’s op het EK marathon van Brussel naar Leuven. Zijn voorbereiding was niet top en dus werd vooral aankomen het doel, wat ook is gelukt.

Ik ging heel de dag supporteren met enkele collega’s en wow, massa events in Leuven zijn altijd de max – denk aan het WK wielrennen in 2021 of het WK gravel van vorig jaar – maar opnieuw was Leuven zo zalig hartverwarmend. Zo veel volk op de been, zo’n sfeer! Wij riepen op iedereen die passeerde en nadien op elke vrouw omdat er gewoon te veel volk tegelijk passeerde. We hadden een apérosnackbar om al dat roepen te compenseren en het was zalig weer. Eén loopster kwam ons zelfs achteraf bedanken voor de vele aanmoedigingen <3. Geslaagde dag, maar ik bleek even moe als het lief ’s avonds want uren staan supporteren is zot vermoeiend.

Ik ging deze maand ook een aantal keer lekker eten, onder andere in Fellini in Leuven met een vriend en in Baracca (ook Leuven) met het lief voor ons twee jaar samenwonen.

Baracca

Het verlengde paasweekend bracht ons naar Antwerpen: we wilden heel graag de expo ‘Nachtreis’ van Hans Op De Beeck meepikken in het KMSKA. De museumpas to the rescue dus en ik moet eerlijk toegeven dat ik schrik had voor het volk, want het KMSKA is altijd druk, zeker in het weekend. Dat bleek reuze mee te vallen. In de expo was het redelijk druk, maar er is veel plaats om rond te lopen (ik hou van de exporuimte van het KMSKA, die heeft zoveel mogelijkheden qua inrichting). In de rest van het museum was het zelfs extreem rustig (ik wou nog graag de Artemisia en Dali eens opnieuw zien).

Links: een leeg KMSKA. Rechts: de heilige Catherina van Artemisia <3.

Nachtreis was echt een fijne ervaring. Op De Beeck creëert zijn eigen grijze wereld met veel oog voor detail. Het snijdt allemaal niet zo diep, maar dat hoeft niet altijd met kunst vind ik.

In de namiddag doken we nog even het museum Maeyer Van Den Bergh binnen dat na deze maand sluit voor restauratiewerken tot in 2029. Ik was er nog nooit geweest en er hangt vooral veel Breughel. Leuk klein museum, maar je merkt wel dat er opknapwerken nodig zijn om het wat te moderniseren (het was er nu al snikheet en het was koud buiten).

Foto’s: Maeyer Van Den Bergh, benieuwd hoe ze het gaan restaureren.

En vorig weekend konden we dan eindelijk ons terras tegelen! Hard naar uitgekeken want door het mooie weer wil ik graag buiten zitten en buiten werken, maar dat kon nog niet. Nu moeten we de tegels nog inwassen en alles afwerken en begin juni komen de tuinmeubelen.

We boekten ook onze roadtrip naar Zuid-Engeland voor augustus en het lief kreeg te horen dat hij mag gaan spreken op een developersconferentie in Lissabon in september, dus dat wordt nog een tripje om te plannen. Al bij al was het dus een prima maand!

Gelezen

Er werd in april terug heel wat gelezen:

• The Cornish witch van Elena Collins was een lekker tussendoor boek voor op de trein over een jonge vrouw, Meghan, die naar een dorpje in Cornwall trekt en daar ontdekt dat de geest van een heks mannen doodt met een kus. We leren ook Susannah en haar dochter kennen die in de 16de eeuw in datzelfde dorpje woonden.
• The queen of four kingdoms van Princess Michael Of Kent is een boek van de hand van één van de leden van het Engelse koningshuis over Yolanda Van Aragon. Zij speelde een belangrijke rol tijdens de Honderdjarige oorlog en was ook mecenas van Jeanne d’Arc. Een typisch boek voor mij dit :).
• The sirens (vertaald als De sirenen) van Emilia Hart. Emilia Hart is bekend van ‘Weyward’ en zet hier opnieuw een fantastisch feministisch boek neer over twee generaties zussen die een vreemde huidziekte hebben en heel wat familiegeheimen ontdekken. Aanrader, je moet er wel tegen kunnen dat alle mannen door en door slecht zijn in haar boeken.
• The mourning necklace van Kate Foster vertelt het verhaal van Maggie Dickson die wakker werd in haar eigen doodskist omdat ze haar ophanging overleefde. Een waargebeurd verhaal uit 18de eeuws Schotland. Maggie beviel van een kindje dat meteen erna stierf, maar omdat ze niet getrouwd was, werd ze veroordeeld voor kindermoord. En Foster probeert haar verhaal een stem te geven. Ik vond Foster’s vorige boek nog wat beter, maar deze was zeker fijn om te lezen.
• The women (vertaald als ‘De vergeten vrouwen’) van Kristin Hannah. Hannah is een super bekende auteur en vertelt hier het verhaal van de vele verpleegsters die naar de Vietnaamoorlog gingen en bij hun terugkomst genegeerd werden. Mooi thema, jammer genoeg is het zo melodramatisch uitgewerkt dat ik soms echt moest oogrollen bij alles wat Frankie meemaakte of deed. Vooral de vele mannen die voor haar voeten vallen… Ik denk dat ik wel klaar ben met Kristin Hannah, gewoon niet zo mijn ding.

Hoe was jouw april? Heb/had jij leuke plannen dit 1-mei weekend?