Over Downton Abbey

Gisterenavond ging ik voor het eerst in jaren (serieus, ik kan het me niet meer herinneren) naar de bioscoop. Ik ben geen filmliefhebber. En als ik er eentje opzet doe ik dat het liefst thuis in mijn eigen zetel. Maar voor de derde en laatste Downton Abbey film maakte ik graag een uitzondering. Die serie betekent namelijk wel wat voor mij.

Ik ben pas met de serie begonnen wanneer alle zes seizoenen al waren afgelopen. Tijdens één van de eerste lockdowns plaatste VRT alle zes seizoenen op VRTmax. In volle lockdownperiode zat ik thuis, was ik nog hard aan de bouw aan het werken en begon ik op een vrijdagavond aan de eerste aflevering. Die ik trouwens niet zo goed vond.

Maar uit verveling zette ik één van de volgende dagen de tweede aflevering op, en de derde. En het moet tegen aflevering vier of vijf geweest zijn dat ik helemaal in het vooroorlogse Engeland werd meegezogen. Ik spaarde de afleveringen. Ik mocht er maar twee kijken per week. Het vormde een waar hoogtepunt van de week, en dat was nodig want covid was nu niet bepaald een fijne periode. Maar dat lukte niet altijd, soms keek ik er meer.

Als je weet dat ik absoluut geen binge watcher ben en vaak het kijken van series heel ruim spreid, was het best speciaal hoe snel ik door zes seizoenen ben gevlogen. Na een paar seizoenen gekeken te hebben, vertelde ik over de serie tegen het lief. Wij woonden toen nog niet samen.

Hij begon aan seizoen één, terwijl ik midden in het zesde en laatste seizoen zat. Hij ook eerst aflevering per aflevering. Het duurde ook bij hem een paar afleveringen voor hij overstag ging. En hij is wel een binger, dus tegen dat ik de laatste aflevering had gekeken, zat hij al ergens halverwege.

Toen we gingen samenwonen bekeken we de hele serie samen opnieuw. Weliswaar gespreid over de laatste twee jaren. Zo zijn we net niet klaar geraakt met seizoen zes alvorens we die derde film in de cinema zouden gaan kijken.

Is dit nu een oproep om de serie te gaan kijken? Of een pleidooi om Downton tot de allerbeste serie ooit te bestempelen? Neen. Downton was een lichtpuntje in donkere tijden. De humor, de herkenbare personages en de geweldige setting van Highclere Castle en de Cotswolds dorpjes (inspiratie voor onze recente trip? Zijt maar zeker!).

Dat gevoel van tijdens die donkere dagen in 2020 en 2021 een volgende aflevering op te zetten ga ik waarschijnlijk altijd onthouden. En Downton Abbey zal altijd een warm dekentje te zijn om over me te leggen in moeilijke en minder moeilijke tijden. Het is heerlijk om van die kleine comfort things in je leven te integreren.

En die derde film? Die was zeker de moeite voor de echte fans, al is er geen groot plot. Elk personage krijgt een gepast einde. De films zijn altijd een ode geweest aan de serie, die toch wel vele malen beter is nog. Ik moest twee keer een traantje wegpinken. En liep met een dankbaar gevoel de zaal weer uit. Het is goed geweest zo.

Herkenbaar? Heb jij ook zo’n comfortserie of film waar je altijd naar terugkeert?