Close

Categorie: Persoonlijke praatjes

Zomaar een week #1

goanneliesLeave a comment

Zo van die weekverslagen bij andere bloggers, ik vind ze wel leuk. Ook al gaan ze over heel alledaagse dingen. Ik heb alleen het gevoel dat mijn weken heel erg op elkaar lijken. Ik ben een routinemens. En daarom zou elke week een verslag voor jullie schrijven niet echt interessant zijn vrees ik. Maar ik wil het toch proberen om een paar keer per jaar er eens een week uit te pikken om daar verslag van te doen. Dus bij deze de eerste poging.

Ik neem wel echt nooit foto’s, dus je gaat het met veel tekst moeten doen, sorry :).

Zondag

Ik begin bij vorige zondag en ik geef toe dat ik al even moest nadenken wat ik ook al weer gedaan heb toen. De dag begon in ieder geval rustig. Ik was de dag ervoor gestart met een fotoboek te maken over Valencia 2020 (mijn voorlopig laatste reis) en werkte daaraan verder. Het is zowat mijn definitie van creatief bezig zijn ofzo en ik kan ondertussen wat muziek luisteren.

Op de middag reed ik naar het lief in Leuven, in het gezelschap van een podcastaflevering van BBC History. Meestal maken we niet echt plannen en zien we wel wat de dag brengt. We keken uiteindelijk een aflevering van Outlander seizoen 4 (we zijn bijna mee!) en ’s avonds gingen we al vroeg iets eten in ’t stad. Daarbij stootten we op het Engskeskoers – de eendjeskoers in het gewoon Nederlands. ‘Eng’ is Leuvens voor eend trouwens.

Op de Dijle laten ze één keer per jaar duizenden gele badeendjes te water. Je kan een badeendje kopen voor het goede doel en als het eendje met jouw nummer bij de eersten over de streep komt dan win je iets (de hoofdprijs is je gewicht in champagne). Je kan de Facebook live nog herbekijken blijkbaar. Ik wist dus niet dat het bestond en het is best grappig om te zien. Beetje een andere versie van een tombola ofzo :D.

Om in het thema te blijven gingen we eten bij Poule & Poulette, maar ik zakte al vroeg op de avond weer af naar huis want om 21u begon de wereldbekercross in Iowa (in de VS). Ik keek zowel naar de mannen als de vrouwen waardoor ik pas om 24u in bed lag.

Maandag

Op zich niet zo erg want op maandag werk ik meestal thuis en kon ik daardoor een uurtje langer slapen. Ik had een bijna meetingloze dag en moest daar even aan wennen. Ik had op zich nog wel een productieve dag, maar keek er toch ook wel weer naar uit om de komende dagen naar kantoor te gaan.

Ik denk dat ik maandag ook in een nieuw boek startte ‘ Broken faith’, het tweede deel uit een avonturenreeks tijdens de Rozenoorlogen. Zoals elke maandag ging ik om 21u richting de dansles (op maandag is het showdance, dat zijn een beetje allerlei stijlen door elkaar op radiomuziek).

Dinsdag

Dinsdag is vaak een wat drukkere dag op kantoor en op de weg. Ik vergat ook nog eerst even mijn portefeuille en moest dus omkeren. Gelukkig haalde ik mijn trein nog net. Een collega uit het team was jarig, maar ze werkte thuis vandaag dus haalden we onze meest foute verjaardagsachtergronden boven in de videocall.

Op dinsdagmiddag eten we elke week samen boterhammen en nadien had ik een twee uur durende sessie met enkele collega’s om onze samenwerking te evalueren en verbeteren. Altijd fijn als daar tijd en ruimte voor is.

Dinsdagavond was ik echt best moe, ik had zelfs geen energie om te lezen. Ik keek wat hersenloos naar De Slimste Mens Ter Wereld van de dag ervoor en sleepte me nog naar de dansles om 21u15u (jep, dat is heel laat, maar ik ben het al enkele jaren gewoon). Op dinsdag is het moderne dans, maar we hielden het rustig en er werd deze keer best veel getetterd – gebabbeld voor de Nederlanders.

Woensdag

Ging ik ook naar kantoor en had ik een rustige voormiddag. De jarige collega van gisteren had zelfgebakken speculoos bij en daar kan ik me al eens ziek aan eten. Ik hield me deze keer in. Op de middag ging ik lunchen met een ex-collega die al een jaar niet meer had gezien. We hadden dus wel wat te vertellen. De namiddag was goed gevuld met meetings en een gebruikerstest die ik afnam voor een heel fijn project. Daardoor bleef ik wat langer hangen op kantoor en was ik redelijk laat thuis. Ik kroop wat voor tv en las deze keer wel vlijtig verder in mijn boek.

Donderdag

Donderdagochtend was er zoveel wind en regen, amai! Het was ook Youca Action Day, dat is een dag waarop jongeren van 17 en 18 een dag gaan werken en hun loon gaat dan naar het goede doel. Wij doen daar als werkgever al enkele jaren aan mee, ook omdat Youca klant is bij ons en het systeem waarin alles wordt geregeld door ons is ontwikkeld. Ik heb meestal de twijfelachtige eer om de jongere te ontvangen, maar ik doe dat natuurlijk met een glimlach.

Vandaag kwam Laurien, een leerlinge Wetenschappen-wiskunde, ons vervoegen. Het was heel leuk om haar te ontmoeten en haar uit te leggen hoe het eraan toegaat in een webbureau. Ze vond ons heel chill :D. Maar het is ook best vermoeiend en ik was blij dat ik haar in de namiddag bij een meeting van een collega kon droppen zodat ik zelf ook nog wat werk kon verzetten. ’s Avonds keek ik de eerste aflevering van de Bende van Jan De Lichte, eindelijk een Vlaamse historische serie!

Vrijdag

Vrijdag werkte ik van thuis uit omdat ik daar meer zin in had. Ik had wel niet zo’n productieve voormiddag, heel veel kleine beetjes en geregel. In de namiddag heb ik dan wel nog een aantal dingen in orde kunnen brengen en ik sloeg tijdig mijn laptop dicht. ’s Avonds deed ik echt niet veel eigenlijk. Ik was vrij moe en ging op tijd slapen.

Zaterdag

Zaterdag is vaak bouwdag. Ook vandaag. We zouden dit weekend de laatste beetjes vloeren beneden en daar waren we heel de voormiddag en een stuk van de namiddag mee zoet. Ook de hal met de leuke gekleurde tegels is nu eindelijk klaar! Ben ik heel blij mee :).

We kozen onze pauze strategisch zodat we ook nog de Superprestigecross in Ruddervoorde konden meepikken. Ik was er ooit zelf dus dan ken je dat parcours toch altijd een pak beter. Moe maar voldaan keek ik ’s avonds de studioshow van K2 zoekt K3 in het gezelschap van mijn katten. En ik typte ook deze blogpost uit.

Et voila, dat was mijn week. Geen idee of dit heel boeiend was. Ik moet een volgende keer iets vroeger dingen beginnen bijhouden want nu was het soms al ver zoeken in mijn geheugen. 😅

Hoe was jouw week?

Nieuwe normaal?

goanneliesLeave a comment

Is dit het nu, dat nieuwe normaal? Het was een vraag die afgelopen week plots in me opkwam. Misschien omdat ik een van die clickbait koppen van een plusartikel zag verschijnen in mijn feed met de boodschap dat we ons weer allemaal massaal aan het opjagen zijn. Terug elke dag naar kantoor, gaan sporten, hobby’s van de kinderen en etentjes met vrienden…

Of misschien omdat er op donderdagochtend op de radio sprake was van gigantische files. Zuchtend achter dat mondmasker in de trein (ik begrijp waarom we daar nog een mondmasker moeten dragen, maar ik vind het in de trein echt verschrikkelijk. De combinatie kou – bril – ik heb moeten lopen voor de trein en mondmasker is geen succesformule), bedenk ik me dat we vandaag weer een gewone dag hebben gehad op het werk. Zoals vroeger.

Ik voel niet veel van dat nieuwe normaal, maar ik voel ook nog niet die drukte waarvan sprake in de nieuwsartikels (ik ga wel regelmatig naar kantoor en terug sporten, maar daar blijft het zowat bij). Ik ben gewoon blij dat ik niet meer gevangen zit tussen mijn vier muren thuis en dat ik mensen kan toelachen op straat zonder mondmasker. Ik ben blij dat dingen weer kunnen, maar mijn sociale agenda zit niet overvol.

Er werd misschien van ons verwacht dat we bepaalde nieuwe goede gewoontes uit de lockdown zouden behouden. Maar ik ben precies niet veel verder gekomen dan minder tv kijken en meer lezen. Nu ik weer naar de dansles ga, heb ik niet echt meer tijd precies voor een pilateslesje achter de computer. En ik ga eerlijk zijn: ik ben allang niet meer gaan wandelen.

En toch voelt dit allemaal veel beter. Nieuwe of oude normaal, noem het zoals je wil. Ik denk dat ik gewoon nog soms wat vaker moet voorstellen om iets te gaan doen met vrienden. Ik heb nog steeds de reflex van mijn avonden thuis door te brengen en nu het weer vroeger donker is, merk ik wel dat ik daar moe(deloos) van word. Misschien tijd om nog eens een extra binnenhobby weer op te pikken.

Ik denk dat ik ook minder wil focussen op het woord ‘nieuw’, maar eerder op ‘normaal’. Want het voelt stilaan allemaal weer gewoon aan, misschien is dat wel net waar ik naar op zoek was.

Hoe gaat het met jou? Heimwee naar de lockdown? Of gaat het ook gewoon allemaal zijn gewone gangetje?

Zomaar wat gedachten #2

goanneliesLeave a comment

Het is vandaag de eerste officiële dag van de herfst (ik schrijf dit dus op 22 oktober). Ik dacht dat het wel nog eens een goed idee was om in te checken bij mezelf. Hoe gaat het nu? Want september is aan het voorbij vliegen. Ik hoor overal hetzelfde liedje: op het werk is het druk en in combinatie met het post-corona leven waar we allemaal aan moeten wennen is dat best pittig. Plots staat het WK wielrennen in mijn eigen stad (oké, ik woon niet in Leuven maar als ik me met een stad identificeer is het wel Leuven <3) voor de deur. Hoogdagen zullen het worden, en tegelijk is het ook best spannend want zoveel volk.

Ik ben een echte F zoals ze zouden zeggen volgens MBTI, een feeler. Iemand waarbij alles eerst binnen komt via de buik (het gevoel) en dan pas het verstand (de ratio). En ik merk al enkele weken dat ik heel veel voel in die buik. Het is wat raar om te beschrijven. Maar er zit ergens veel emotie in mij en ik kan niet echt thuisbrengen waarom. Alles gaat zijn gangetje. Ik ben blij om niet meer elke dag te moeten thuiszitten. Die nieuwe jas heb ik aan. Als iemand vraagt hoe het gaat antwoord ik ‘goed’, omdat dat ook zo is. Maar tegelijk denk ik dat goed niet de lading dekt ofzo. Er zitten allerlei gedachtes in mijn hoofd. Het ene moment ben ik superwoman, het andere wil ik gewoon in mijn bed een boek lezen.

Ik voel ergens dat ik moet oppassen. Op tijd rust nemen. Mijn emoties ruimte geven. Ik heb meer tijd nodig om te ontprikkelen momenteel. Ik ben soms maar wat aan het aanlummelen om dat hoofd van mij te laten leeglopen. Ik neem het zoals het komt en probeer mijn controledrang te lossen. Ik ben echt goed bezig, ik zet elke dag stappen. Langzame groei is ook groei.

Voorlopig lees ik dus dat boek in bed, ook al zou ik zoveel andere dingen kunnen. Probeer ik niet te veel na te denken aan de winter die eraan komt. Focus ik op het genieten van alles wat weer kan. En probeer ik dat stiekeme stemmetje in mijn hoofd dat me soms doet voelen alsof ik aan de rand van een afgrond sta te negeren. Alles op zijn tijd.

Edit op 2 oktober: ik had echt een fantastisch deugddoend WK-weekend in eigen stad. Groot lichtpuntje! ✨

Een beetje feminisme is oké

goanneliesLeave a comment

Goh, hoe zal ik beginnen? We gaan het vandaag over feminisme hebben en het is niet altijd gemakkelijk om hier evenwichtig over te praten. Ik werk in de communicatiewereld en dan weet je dat voor de buitenwereld de woorden ‘reclame’ en ‘marketing’ een beetje vies zijn. Hetzelfde gevoel heb ik bij het woord ‘feminisme’. Ik heb dat namelijk zelf vroeger een stom en vies woord gevonden. Feministen leken me altijd zo overdreven rebellerend en tegendraads. Ik vond mezelf absoluut geen feministe.

Ik werkte liefst niet samen met vrouwen. Want het was altijd gedoe. Zonder zever: het feit dat er toen maar vier vrouwen werkten bij mijn huidige werkgever heeft meegespeeld in mijn keuze om er te tekenen. (Sidenote: Ondertussen werken er 15 vrouwen en heel soms komt die oude ergernis nog wel eens boven, maar eigenlijk kan ik er goed mee om :).)

Maar de laatste jaren, misschien zelfs maanden, merk ik dat ik er heel anders naar kijk. Ik merk aan mijn reacties op alles wat er in de wereld gebeurt dat ik eigenlijk denk als een feministe (voor zoverre denken als een feminist een ding is natuurlijk). Ik heb altijd aandacht voor de positie van de vrouw. Ik ga hieronder voornamelijk voorbeelden geven uit de (wieler)sport omdat dat een voorbeeld is waar ik én veel over weet én waarvan ik denk dat iets minder gevoelig ligt en ik er daardoor wat openlijker kan over praten.

Mijn grootste frustratie is hoe mannen nog steeds commentaar geven bij sportwedstrijden van vrouwen en de toon waarop ze dat doen. Of hoe weinig aandacht er is voor vrouwensport in vergelijking met mannensport. Laat staan dat de meeste topsportvrouwen dat combineren met een job en soms kinderen, in tegenstelling tot de mannen die er rijkelijk voor betaald worden (hangt van de sport af, in de koers en het voetbal is dat vooral) en dus enkel moeten eten, trainen en slapen. Dat resulteert ondertussen dat ik in het wegwielrennen en de mountainbike bijna alleen nog maar kijk naar de vrouwenkoers. In het veldrijden volg ik nog steeds beiden.

Maar los van sport heb ik het gevoel dat ik wel feministe moet zijn om iets te veranderen in deze wereld. Wij brengen als vrouwen heel andere waarden en normen met ons mee. We zitten ook biologisch en hormonaal anders in elkaar (Iets waar onze maatschappij zelden rekening mee houdt. Hoeveel vrouwen hoor je openlijk praten over hun menstruatie of hun struggle met de pil, terwijl dit toch een impact heeft op hoe we reageren en presteren? In de sport is het zelfs deels normaal dat je als vrouw zoveel roofbouw op je lichaam pleegt zodat je niet langer menstrueert). We kijken anders naar dingen. We komen daardoor met andere oplossingen.

Raar dat het woord anders zo vaak valt en we eigenlijk streven naar gelijkheid. Want daar draait het toch allemaal om? Gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Dat is goed als het om geld of cijfers draait. Een gelijke verloning voor dezelfde job. Niet meer als normaal. Maar als daarbuiten een vrouw diezelfde job moet combineren met een gezinsleven omdat dat dé verwachting is van de samenleving, valt die gelijkheid eigenlijk al deels weg. Als gelijkheid betekent dat wij ons aanpassen aan een systeem dat voor mannen is bedacht durf ik die gelijkheid sterk in vraag stellen. Misschien wordt het tijd dat we ook de verschillen eens gaan erkennen.

En begrijp me niet verkeerd. Deze post is niet bedoeld als een oproep of een manifest. Het is eerder een soort erkenning van het feit dat ik feminisme en alles waar het voor staat niet langer als belachelijk of verkeerd bestempel. En dat er inderdaad al veel vooruitgang is geboekt. Maar dat we niet moeten doen alsof feminisme is iets voor de vorige eeuw. We hoeven in België niet meer in hongerstaking om te mogen stemmen. Gelukkig! Maar dat wil niet zeggen dat we er al zijn. Het is best ok om daar als vrouw mee bezig te zijn en je voor in te zetten. Of om dat eens luidop uit te spreken. En dat laatste is wat ik vandaag eens wilde doen met deze blogpost.

Hoe kijk jij aan tegen feminisme en alles wat met gelijke rechten voor mannen en vrouwen te maken heeft?

28 dingen die ik goed kan

goanneliesLeave a comment

Afgelopen week werd ik 28 jaar. Zelf was ik nog niet gewend aan de 27 en schreef ik nog naar hartelust 26 neer als mijn leeftijd gevraagd werd. Dus hoe er nog maar eens een jaar voorbij is, niemand die het weet. Om te vieren dat ik nu echt wel op de TGV richting de 30 ben gestapt (ik heb veel vrienden die dat graag onder mijn neus wrijven :p), kom ik vandaag met een lijstje van 28 dingen die ik verbazingwekkend goed kan. Was lastig, maar ik ben uiteindelijk dan toch aan 28 dingen geraakt. Het ene al wat nuttelozer dan het andere.

  • Woordzoekers oplossen. Ik zet toptijden neer in de Libelle.
  • Nutteloze middeleeuwse geschiedenisweetjes opsommen op momenten dat het gesprek stilvalt.
  • Dessert eten.
  • Heten en noemen uit elkaar houden.
  • Dingen net niet laten vallen. Inclusief de nodige reflexen en rare schijnbewegingen
  • Met mijn ogen rollen 🙄
  • Van die nutteloze kaartjes volschrijven voor een verjaardag, huwelijksfeest of housewarming. Van mij krijg je altijd een volgeschreven kaart. Of je daar blij mee bent, dat is een andere vraag.
  • Mensen verbeteren die heten en noemen niet uit elkaar kunnen houden.
  • Zo enthousiast over iets willen vertellen dat ik over mijn woorden struikel. Echt elke keer!
  • Flauwe taalmopjes maken.
  • Een half uur op voorhand klaar zijn om te vertrekken. En dan toch vijf minuten te laat vertrekken waardoor ik ineens begin te stressen over te laat komen (en dan toch nog als eerste staan te wachten op de rest, maar dat ligt aan de rest).
  • Heel de menukaart lezen op restaurant om dan toch bij mijn eerste keuze te blijven.
  • Ongeduldig zijn.
  • Een bericht lezen, daar straks op willen antwoorden en het dan vergeten.
  • Evenveel tijd besteden aan het zoeken naar interessante boeken als aan het lezen zelf.
  • Stressen over dingen die ik niet kan controleren.
  • Vakanties plannen.
  • Inschatten hoe laat het is. Volgens het lief is dat mijn grootste talent. Heb ik al veel geld mee verdiend ook *ahum*.
  • Nederlandstalige liedjes meezingen. Engelstalig vaak ook, maar dan zit ik er soms eens naast qua tekst.
  • Heel veel interessante podcastafleveringen downloaden en er dan niet naar luisteren. Want wanneer doe je dat?
  • Aan het eten beginnen als ik al kei veel honger heb. Dat in combinatie met mijn ongeduld is een recept (heb je em? ;)) voor frustratie.
  • Te luid beginnen praten net wanneer je best wat stiller bent.
  • Luisteren, of toch volgens de collega’s. Ik ben namelijk één van ‘de luisterende oren’. Sinds ik dat ben, hebben al twee van mijn vier ‘praters’ (of hoe noem je de sidekick van een luisterend oor? Help!) hun ontslag gegeven…. Jep! Ik weet niet of er een oorzakelijk verband is.
  • In paniek raken omdat ik denk dat ik mijn gsm kwijt ben die niet meer in mijn handtas zit. Om hem dan onderaan diezelfde handtas te vinden, of in mijn jaszak of in mijn hand.
  • Op mijn intuïtie vertrouwen.
  • Winnen van het lief bij een gezelschapsspelletje, dat is nu ook niet altijd zo moeilijk ;).
  • Zo enthousiast over dingen praten die ik leuk vind zodat ik heel wat anderen overtuigd krijg om het ook te proberen (bv. de pilateslessen van Studio Natuurlijk, leuke restaurantjes, musea, series, boeken…). Ik ben eigenlijk een influencer zonder ervoor betaald te worden. Of iedereen is mijn enthousiast gedoe zo beu, dat ze maar toegeven. Kan ook.
  • Twijfelen. Geef mij twee opties en ik zal eentje kiezen. Maar al die keuzestress tegenwoordig met ongelimiteerde opties (vooral als ge aan het bouwen zijt! OMG, zelfs een simpele lichtspot heeft duuzend opties: rond, rechthoekig, wit, zwart, inox, mat, glazend… aaaargh). Het maakt mij kapot zeg ik u.

Ik heb zeker 7 keer nageteld of ik nu wel exact 28 dingen heb opgesomd, haha. Niet bepaald zaken om op mijn CV te zetten vrees ik, maar soit, ge kiest uw talenten niet hé!

Wat kan jij belachelijk goed?

Onderweg

goanneliesLeave a comment

Het is de laatste tijd soms moeilijk om goed uit mijn woorden te raken en dat merk je hier ook wel. Ik had op zich wel wat van deze zomer verwacht. Misschien eindelijk terug eens wat zaken om naar uit te kijken, en hoewel die er ook wel zijn blijven de eentonigheid en de onrust een dingetje in mijn hoofd.

Alsof we met zijn allen al heel lang onderweg zijn. Je weet wel, op zo’n op elkaar gepakte reis waarbij je de anderen stilaan begint te ruiken of per ongeluk wat ellebogen in je gezicht krijgt. Je moet naar het toilet, maar we zijn er bijna dus je gaat niet. Je kijkt uit naar die frisse lucht als je van het vliegtuig of de bus stapt, om je spieren eindelijk nog eens te laten ontspannen. Vooral op de terugweg heb ik dit gevoel wel vaker.

Niemand is echt de beste versie van zichzelf tijdens zo’n rit toch? Onderweg zijn is deel van de beleving zegt men dan, maar ik heb toch altijd het idee dat ik beter een tientje meer had uitgegeven voor een comfortabele rit. Dit gevoel heb ik momenteel en ik heb geen idee of het herkenbaar is.

Ondertussen lijkt de wereld in brand te blijven staan, soms letterlijk met bosbranden of die verschrikkelijke overstromingen, maar ook figuurlijk weegt alle onverdraagzaamheid zwaarder door dan ik zou willen. Soms vraag ik me af naar waar we juist op weg zijn? Er gebeurt nog zoveel moois maar je moet soms moeite doen om het te zien.

En ik wil moeite heel graag doen. Dus blijf ik genieten van de kleine dingen die me doen glimlachen. Hopend dat de bestemming om de hoek lonkt.

P.s. het gaat best ok hoor, ik probeer gewoon mijn gevoelens rond deze vreemde periode op papier te zetten via een aantal metaforen om het van me af te schrijven.

Herkenbaar?

Voor het laatst…

goanneliesLeave a comment

De inspiratie vloeit hier de laatste tijd niet zoals ik zou willen. Gelukkig blijk ik niet de enige. Er gaat weer een heel populair stokje of tag rond in blogland. Deze vragen werden opgesteld door Tiny en vandaag is het aan mij om ze te beantwoorden.

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?

Goh, ik huil eigenlijk redelijk vaak. Het vat moet minstens één keer per week eens af hier of de emoties lopen te hoog op. Als ik er nu over nadenk is het al vijf dagen geleden dat de tranen nog over mijn wangen liepen. Tijdens mijn laatste werkdag voor een verlengd weekend (ik schrijf dit eind juli). Niet omdat er per se iets aan de hand was, maar ik was emotioneel moe en dan is de kleinste trigger voldoende. Huilen is bij mij een vorm van opluchting vaak. Tenzij er echt iets aan de hand is natuurlijk.

Wanneer heb je voor het laatst gevlogen?

In maart 2020, op de terugweg van Brussel naar Valencia. Onze vlucht was in tegenstelling tot vele anderen niet afgelast. Het was het begin van de uitbraak van de pandemie. We stonden daar nog in de rij te wachten zonder mondmasker, want dat hielp toen zogezegd niet. Vreemd om daar nu over na te denken. We waren ook wel klaar om naar huis te gaan, aangezien in Valencia zelf alle horeca en bezienswaardigheden al twee dagen gesloten waren. Maar ooit wil ik terug naar die stad!

Wanneer had je voor het laatst de slappe lach?

Awel, dat kan ik me echt niet herinneren. Ik heb het gevoel dat ik nog maar amper de slappe lach krijg (en vraag me soms af of dat een gevolg is van het nemen van de Pil?). Waar dat vroeger als tiener wel vaker gebeurde, moet ik nu al maanden teruggaan vrees ik….

Wanneer heb je voor het laatst iemand geknuffeld (buiten je partner)?

Mijn katten, een paar minuten geleden. Een persoon? Kan ik me niet herinneren. Ik ben zelf geen knuffelaar, al durf ik vriendinnen wel eens vast te pakken na een leuke avond. Maar dat kan momenteel dus niet.

Wanneer heb je voor het laatst een complimentje gekregen?

Ongetwijfeld op het werk. Van collega’s. Maar ik herinner me nog een mooi compliment van een klant een paar weken geleden waar ik heel blij mee was. Het was een heel subtiel compliment over iets dat ik een jaar geleden heb gedaan voor hen en vandaag nog steeds hun werking positief beïnvloed. Mooiere complimenten bestaan er niet vind ik dan :).

Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen?

Ik lees momenteel ‘The last daughter‘ van Nicola Cornick. Een verhaal met twee perspectieven, een historisch en een hedendaags. Fijne kennismaking met de schrijfster. Daarvoor las ik ‘Plague land‘ uit in de tuin. Dat is een historisch mysterie dat zich afspeelt vlak na de grote pestepidemie in Engeland. Beiden (nog) niet vertaald in het Nederlands vrees ik.

Wat is het laatste wat je hebt gegeten?

Een pistole met choco als laat ontbijt na het bekijken van de olympische wegrit van de vrouwen.

Met wie heb je het laatste gepraat?

Met mijn katten? Ik praat constant tegen hen. Maar echt voortdurend. Ik ben maar een beetje gek hoor!

Van wie kreeg je het laatste smsje en wat stond er in?

Sms’en krijg ik niet echt meer, tenzij van de two-factor authentificatie van bepaalde tools op het werk :D. Qua inkomende berichtjes zal het laatste bericht van het lief zijn die me iets random stuurt.

Welk liedje heb je het laatste (mee)gezongen?

Momenteel ben ik nogal terug in een Bazart periode (ik hield ooit enorm van hun EP en ben hen dan uit het oog verloren ofzo?) en draait de live cd van Echo Deluxe hier op volle toeren. Daarvoor had ik een zware crush op het nieuwe live album van P!nk, en ook Hamilton wordt hier nog vaak gespeeld. En volgens Spotify is het meest gedraaide liedje van de afgelopen tijd ‘Call me Cruella’ van Florence + The Machine. No shame trouwens over mijn muzieksmaak. Ik luister vanalles, ook veel Nederlands, musical en poppy stuff. Echt alles door elkaar. En vooral populaire dingen. So what?

Een leuk stokje, al kon ik niet altijd een echt antwoord bedenken vrees ik 😅

Heb jij hem ook al ingevuld? Dan kom ik graag lezen!

cof

Een nieuwe jas

goanneliesLeave a comment

Wie mij kent weet dat ik wel fan van ben van metaforen om iets in woorden uit te drukken. Een bepaald beeld zegt vaak zoveel meer. Ik las in de Libelle zo’n rake metafoor van Dr. Elke Van Hoof over wat ik enkele weken geleden het grotsyndroom noemde.

Onze oude jas (het leven tijdens corona) is aan vervanging toe en er hangt een nieuw exemplaar (het leven na corona) klaar. Sommigen hebben die jas al aan en showen hem enthousiast aan iedereen die ze tegenkomen (dat zijn de mensen die al enthousiast een vakantie of concerttickets hebben gebouwd). Anderen hebben de jas zien hangen, maar weten nog niet of ze er wel mee staan. Ze staan er wat voor de spiegel mee te draaien. Bij nog anderen hangt de jas nog uit het zicht in de kast, want de oude jas zit nog als gegoten en waarom veranderen?

Het toont aan hoe iedereen op zijn eigen tempo naar het nieuwe normaal aan het toewerken is. Want we zullen allemaal die nieuwe jas gaan dragen (de oude gaat het echt wel begeven), maar niet bij iedereen loopt dat proces op dezelfde manier.

Grappig genoeg was dit zo herkenbaar op veel vlakken. Ik ben iemand die helemaal niet graag kledij wegdoet, ook al zijn ze eigenlijk aan vervanging toe, want ik ben er toch altijd wat aan gehecht. Maar als ik iets nieuws koop ben ik meestal ook wel heel blij om het meteen te dragen. Et voila, zo besef ik weer het allemaal wel goed komt.

Op kantoor is er stilaan sprake van een duidelijk plan voor de terugkeer in september. Maar voorlopig merk ook daar dat die nieuwe jas nog vooral voor de spiegel wordt gedragen. Er zijn al eens wat drukkere dagen op kantoor, maar even vaak blijven de meeste stoelen leeg. Sociaal gezien durf ik al eens hopen op wat plannen met vrienden. Ik denk na over uitstapjes (in België weliswaar). Ik boekte zelfs tickets voor een buitenconcert.

De ritssluiting is misschien nog niet dicht, maar de nieuwe jas hangt toch al over mijn schouders.

Zomaar wat gedachten

goanneliesLeave a comment

Vandaag even wat losse gedachten die uit mijn pen vloeien en misschien een samenhangend geheel vormen, maar waarschijnlijk niet ;).

Over de zwarte wolf

Ik heb hier al meermaals de parabel van de zwarte en de witte wolf gedeeld. Eén van de meest belangrijke inzichten die ik de afgelopen jaren heb opgedaan. Over hoe ik mijn angstgevoelens eten geef, in plaats van ze in te tomen. Ik heb nog steeds niet het recept gevonden om dit te vermijden, ook al besef ik ondertussen al wanneer het zo is.

En de laatste maanden krijgt die zwarte wolf weer veel te veel eten. Het is alsof de weerslag van de hele coronacrisis nu pas echt naar boven komt. Nu dat er weer meer mag, blokkeer ik. Doordat die zwarte wolf ondertussen zo groot is geworden, is het moeilijk voor de witte om zich te laten gelden. Dat moet veranderen. En dat ga ik proberen door stap voor stap meer eten te geven aan de witte wolf. The one you feed weet je wel. Het is tijd om dat zinnetje nog eens op een megagrote post-it boven mijn bureau te hangen.

Over Hongarije

Die zwartere gevoelens zorgen er ook voor dat ik me meer dan nodig opwind over wat er in de wereld gebeurt. Over Hongarije die een wet goedkeurt zodat holebi’s niet langer zichzelf mogen zijn. Over de verontwaardiging die daarop in België volgt en het feit dat 30% van diezelfde verontwaardigde mensen op een partij zal stemmen tijdens de volgende verkiezingen die exact dezelfde wet zou willen doordrammen in ons landje. Of toch iedereen die anders is zouden willen beteugelen.

Ik hou van mensen die anders zijn. Die hun eigen pad kiezen. Liefde is liefde. Dat zorgt voor zoveel rijkdom en verscheidenheid. Ik was verdomme verdrietig toen ik het nieuws van Hongarije las. Mijn hart breekt. Een stadion in regenboogkleuren is lang niet voldoende om uit te drukken hoe droevig dit is.

Over het EK voetbal

Over stadions gesproken. Er was hier ook heel wat ogengerol door het feit dat de regering de nieuwe versoepelingen laat ingaan op de dag van de match van de Rode Duivels. Wanneer voetbal de politieke agenda begint te bepalen in tijden van nog steeds enorme crisis… Dat wil niet zeggen dat ik niemand dit gun. Ik ben zelf een enorme sportliefhebber. Ik weet hoe het is om daarin op te gaan en daarvan te genieten. En ik hoop dat iedereen dit doet. We hebben het verdiend.

Ik heb gewoon echt zelf niets met voetbal. Met honderden in een café naar een scherm zitten te staren. En ik vind het ontzettend belachelijk dat we in 2021 over een EK voetbal spreken en dat er alleen mannenwedstrijden op het programma staan. Ik weet dat er een EK voetbal voor vrouwen is gepland voor volgend jaar in Engeland. Het is uitgesteld wegens covid, enkel de mannen gaan door. Euhm wat?

Er komt in 2022 een Tour De France voor vrouwen. Bij de Olympische Spelen gaat er ondertussen ook al evenveel aandacht naar de vrouwen als de mannen. Maar voor de vrouwen in het voetbal is er nul, nada, noppes aandacht. Hoe moeilijk is het om een parallelle competitie voor vrouwen op te starten? Andere sporten hebben allang bewezen dat het voor extra publiciteit kan zorgen en dus ook commercieel interessant is voor sponsors. Bon, ik ben blijkbaar feministischer dan ik zelf zou toegeven.

Als de Belgian Cats (ons vrouwen basketbalteam) dan eindelijk het nieuws halen omdat ze in de halve finale staan van hun EK, dan is het nog omdat de Rode Duivels een filmpje hebben gemaakt om hen te steunen. Zei iemand iets over ogengerol? 🙄

Et voila, sorry voor mijn rage. Hoe gaat het met jou?

Het grotsyndroom snijdt langs twee kanten

goanneliesLeave a comment

Heuh, zeg je misschien luidop bij het lezen van deze titel. Grotsyndroom? Is dat één of andere gekke ziekte? Nope, het is weeral zo’n nieuw woord dat ze hebben uitgevonden om een corona-effect te omschrijven. De mensen die woorden uitvinden (is dat eigenlijk een job? Hoe worden woorden uitgevonden? Help mij!) hebben zich de afgelopen tijd werkelijk uitgesloofd. Denk maar aan bubbel, knuffelcontact, lockdowns, social distancing of hoestschaamte. Volgens het internet (dat altijd gelijk heeft) zijn er alleen al in 2020 meer dan 1.000 nieuwe woorden uitgevonden, merci corona.

Maar soit, het grotsyndroom is dus het nieuwste paard in de stal en betekent zoveel als “dat mensen het misschien wel moeilijk gaan hebben om na de pandemie hun gewone leven weer op te pakken en de normale sociale interacties weer aan te gaan.” Omdat er nieuwe gewoontes zijn gekweekt tijdens de lockdowns of de angst er nog in zit om besmet te worden. Velen voelen daardoor een druk om toch al sociale dingen te plannen en er aan mee te doen, terwijl ze er eigenlijk nog geen zin in hebben.

Ik heb last van het grotsyndroom, alleen werkt dat bij mij langs twee kanten. Ik heb moeite met het idee dat alles binnenkort weer mag, en met binnenkort bedoel ik ruim twee maanden voor ik waarschijnlijk (ten vroegste) volledig gevaccineerd zal zijn. Ik wil mijn vrienden en collega’s heel graag weer zien en zal ook vaker iets sociaal doen dan vorige zomer, toen ik me echt opgesloten heb en daar niet bepaald gelukkig van werd. Maar ik heb nog geen zin in die ruimere sociale verplichtingen. Zoals familietoestanden en feestjes met wat meer volk. Ik heb net nood aan wat dieper één of één contact omdat het zo lang geleden is en het ook veiliger voelt.

Ik heb ook nog geen zin om op een overvolle trein te stappen, of ergens staan aan te schuiven. En echt naar het buitenland gaan? Ik zou het zo graag doen, maar het voelt nog niet juist. En ergens vind ik het niet zo’n fijn gevoel dat anderen rond me stilaan wel beginnen boeken. Iedereen doet wat hij of zij wilt he. Maar een drukke reiszomer kan er potentieel voor zorgen dat we in het najaar terug binnen zitten. Het kan zoveel weer kapot maken. (en ik geef toe, de onzekerheid in Valencia was redelijk hard een ervaring en is niet hoe ik me een vakantie inbeeld dus ik wil dat risico niet opnieuw nemen). En dan voelt het wat dubbel om blij te zijn dat iemand op vakantie gaat. (Ik krijg gewoon heel veel stress van het feit dat mensen vanaf nu weer gaan doen en laten wat ze willen, maar dat dat potentieel een impact kan hebben op mij als het weer de foute kant dreigt op te gaan. Tegen dat ik weer durf, mag het misschien niet meer.).

Het naar buiten gaan is moeilijk. Maar anderzijds is het constant thuis blijven en binnen zitten stilaan ook aan het doorwegen. De muren komen soms letterlijk op mij af. Ik heb daardoor vaak het gevoel opgesloten te zitten in mijn hoofd met mijn eigen gedachten. Ik maak mezelf soms gek. Dus moet ik naar buiten.

En als ik dan buiten ga (in een context waarbinnen ik me goed en veilig voel), dan slaat ironisch genoeg soms het gemis aan thuis toe. Dan voelt het fout om thuis achter te laten en daar niet te zijn. Dan voel ik me soms slecht, met mijn gedachten niet in het nu. Het zit allemaal redelijk hard in mijn hoofd. Dat besef ik ten volle. Maar die gewoonte is nu gekweekt en het zal even duren voor ik die weer kan loslaten. Ik vertrouw erop dat dat wel zal lukken.

Voorlopig heb ik soms zowel moeite met binnen blijven als met naar buiten gaan. Dat grotsyndroom, het is precies toch niet om mee te lachen. En het snijdt langs twee kanten.

Herkenbaar? Of heb jij minder moeite met de overgang naar terug een sociaal leven?

Coronagedachten #3

goanneliesLeave a comment

Nooit gedacht dat ik een dik jaar later nog steeds deze rubriek zou kunnen gebruiken, maar soit. De comments van editie 1 en 2 herlezen is best confronterend. We dachten toen blijkbaar dat we er tegen de zomer wel vanaf zouden zijn… Hahaha. Niet grappig eigenlijk.

Bon nog wat losse gedachten, gewoon omdat het kan.

  • Stop aub eens allemaal met situaties te vergelijken. Of het nu de ouderen zijn, de jongeren of iedereen daartussen die het meest afzien in deze pandemie… wat maakt het uit? Ik denk dat we het allemaal beu zijn en dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb het echt gehad met hoe de media generaties tegen elkaar wil opzetten. En bepaalde groepen duidelijk demoniseert.
  • Het wordt precies steeds moeilijker om mijn huis uit te gaan. Alsof je het zo gewoon raakt van niemand te zien en dat een uitstapje dan meteen voor enorm veel prikkels zorgt die je moet verwerken. Ik pleit voor een rustige ‘wenperiode’ eens ‘alles’ weer mag. Maar ik vrees dat er meteen veel te doen gaat zijn.
  • Ik ben nog steeds heel tevreden met mijn introverte zelf die zich bezig weet te houden. Maar toch wordt het stilaan een grote sleur. Werken, eten, werken, eten, tv kijken, lezen, slapen. Repeat.
  • Ik zou graag eens iets anders doen met vrienden dan wandelen. Wijn en tapas bijvoorbeeld. Of een echte uitstap. (en ja ik weet dat bepaalde dingen al mogen, maar het voelt nog niet goed).
  • Ik ben mijn vakantiedagen voor de zomer zo laat mogelijk aan het plannen (eind augustus). In de hoop dat tegen die tijd de vaccinatiegraad een pak hoger ligt en de situatie genormaliseerd is. Vorig jaar was dat ook al de tactiek maar toen is er een tweede golf begonnen tijdens ons verlof. Dus dit jaar beter hopelijk 🙏.
  • Ik heb stiekem ook wel schrik met al die versoepelingen, want de cijfers zijn niet goed. Tegelijk hoop ik ook dat bepaalde sectoren snel kunnen openen want dit is niet houdbaar.
  • Ik ben het eigenlijk grondig beu. Net als iedereen denk ik.
  • Ik zie vooral ook plots nog veel meer mensen strugglen dan een paar maand geleden. De paaspauze heeft er zeker geen goed aan gedaan bij ouders. Het gaat niet meer om het beu zijn merk ik. Mensen zijn op. Ze hebben nood aan tijd voor zichzelf, een uitlaatklep, iets om naar uit te kijken. Perspectief eigenlijk, om het met een lelijk woord te zeggen.

Et voila, dat is toch weer allemaal even uit mijn hoofd.

Durf jij al verlof plannen?

De ‘Lisa’ in mezelf

goanneliesLeave a comment

Op VTM is een nieuwe telenovella gestart. Dat is een soort modern sprookje met een coming of age verhaal dat zich richt op tieners en jongeren. Telenovella’s komen oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en de bekendste van Vlaanderen is ongetwijfeld ‘Sara’.

De nieuwste telenovella heet ‘Lisa’ en de korte beschrijvingen gaat als volgt: “Lisa droomt van een carrière als creative in het hippe marketingbureau vlakbij haar huis. Maar durft ze ook? Want tot nu toe is ze nog nergens geraakt door haar extreme verlegenheid.”.

Ik heb de reeks nog niet gezien en denk ook niet dat ik dat ga doen. Elke dag een half uur vrijmaken voor zoiets dat lukt me toch niet. Ik wil dit jaar net minder tv kijken. Maar de beschrijving zorgde wel voor heel wat nostalgie. Want de 17-jarige Lisa uit de telenovella had even goed Annelies kunnen heten.

Toen ik 17 was droomde ik ook van een creatieve carrière in een hip reclamebureau. Mijn Lisa heette Nina, de rol die Lotte Heijtenis vertolkte in Dubbelleven. Een Eén-serie uit 2010 die ging over twee vrouwen die met dezelfde man getrouwd waren. Soit, Nina werkte in de serie in een reclamebureau en gaf daarbij presentaties om klanten en collega’s te overtuigen van haar ideeën. Ze leek me zo’n echte zakenvrouw. En dat wou ik ook dus ben ik gaan kijken naar studierichtingen waarmee je in de reclame kon belanden.

Uiteindelijk ben ik zo gestart aan de opleiding Communicatiewetenschappen waar ik ook met marketing, PR en heel wat andere gebieden kennismaakte. De reclamedroom was al minder prominent aanwezig. Maar nadat ik dat diploma kon afvinken, begon het toch terug te kriebelen en startte ik aan de Belgian Advertising School. Ik werkte daardoor een half jaar in een reclamebureau en leefde het leven van Nina. Brainstorms voor coole merken zoals Netflix met een creatieve directeur die je ideeën keurde en de klant die uit zijn selectie dan het saaiste idee koos (jep, want dat is de realiteit).

En oké, ondertussen zit ik niet meer in de reclame, maar in de webwereld en ben ik geen creatief maar een strateeg geworden, een van de andere twee profielen waarvoor je tijdens BAS wordt opgeleid. Een keuze waar ik helemaal achter sta. Maar ik doe nog wel altijd datgene waar mijn 17-jarige ik jaloers op zou zijn.

Ik ben net als Lisa introvert en verlegen als je me nog niet goed kent. De reclamewereld zit vol met extraverte mondige mensen die voor zichzelf durven opkomen. Dus ik kan me helemaal voorstellen hoe moeilijk Lisa het moet vinden om zich er tussen te worstelen. Maar ik heb zo’n gevoel dat het haar wel zal lukken. Het is ten slotte een telenovella, een modern sprookje. En sprookjes eindigen meestal goed, toch?

Wie weet hoeveel jonge meisjes zich gaan aangesproken voelen door deze serie? Ik hoop oprecht dat er ook veel jongeren door de huidige crisis voor verpleegster, dokter of lerares zullen gaan, maar laat die jonge Lisa’s maar komen naar onze sector. Ik kijk er naar uit!

Waarom heb jij voor je job gekozen?

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis? #4

goanneliesLeave a comment

Alweer tijd voor de 4de update, waarin ik opnieuw enkele prangende vragen beantwoord. Ik verwijs je graag door naar mijn vorige posts, mocht je die gemist hebben:

Staat er al een housewarming gepland in 2021?

Nope, het huis zal nog niet bewoonbaar zijn in 2021. We zijn nog maar net begonnen met binnen alles in orde te maken. Te beginnen met de nutsvoorzieningen (elektriciteit, sanitair en verwarming).

Hoever sta je dan binnen?

In het najaar zijn zowel de chapper als de plakker langs geweest. Daartussen probeerden we niet verstrikt te raken in de buizen van de vloerverwarming. Waardoor we nu binnen dus nog bergen werk hebben. Elektriciteit afwerken, verwarming plaatsen en aansluiten, vloeren, sanitair, op de eerste verdieping moeten we onder het dak nog heel wat in orde brengen (laatste isolatie, plafonds, muren in gyproc…).

Ondertussen zit de vloerverwarming mooi weggestopt onder de chape ;).

Welke vloer heb je gekozen?

De buitenkant is vrij ‘klassiek’, maar binnen is het de bedoeling om een warme moderne sfeer te creëren. Met houten meubels en veel kleur. Voor de vloer gingen we daarom voor een lichtgrijze betonlook. Zowel beneden in de woonkamer, keuken en berging als boven in de gang en de badkamer. In de bureau kozen we een zwarte vloer en in de inkomhal komt er een kleurrijke decortegel in Portugese stijl. Ook in de badkamer komt er een decortegel en lichtgroene mozaïektegeltjes om het geheel wat kleurrijker te maken. Ik heb dus best wat verschillende tegels gekozen, maar allemaal met wat reliëf of vlammetjes in, want ik hou niet zo van een effen vloer. Daar zie je het vuil op liggen :).

De Portugese decortegel voor de inkomhal. De verschillende tegeltjes zijn random te plaatsen. Je moet er dus geen figuur in zoeken ;).

Concreet zijn we gestart met boven de gang en de badkamer eerst te tegelen en beneden ligt de garage al volledig toe. Er is dus zeker nog heel wat werk, maar alles op zijn tijd.

En de keuken en de badkamer?

Het sanitair voor de badkamer is ondertussen ook allemaal aangekocht. Zowel het bad, de douche als een matten wit blad voor beide lavabo’s. Veel speciaal is daar verder niet over te vertellen. Ik heb gekozen voor een gevloerde inloopdouche. Ik weet niet of ik het al eens verteld heb maar aangezien ik geen keukenprinses ben en wel een waterrat is de badkamer voor mij een belangrijkere ruimte dan de keuken :). En ik ben voorlopig heel blij met de keuzes die ik daar gemaakt heb.

De keuken is uitgetekend, en het zal een houten keuken worden met een zwart granieten blad voor het keukeneiland. Verder niet te veel speciallekes, maar vooral functioneel heel wat opslagruimte. Het hout zelf moet ik nog kiezen. Het blad zal hetzelfde worden als de vensterbanken van binnen. Dus dat ligt wel al min of meer vast.

Voila, dat is het voor deze keer. Staat je vraag er niet tussen, zwier ze dan in comments!

Plopsaland indoor

goanneliesLeave a comment

Ik weet de laatste tijd eerlijk gezegd niet echt meer waar ik het over moet hebben. Dus ik dacht, laat ik dit eens als startpunt nemen :D. Ik heb vaak veel inspiratie als het niet zo goed gaat. Hoe vreemd dat ook klinkt. Op dat moment heb ik schrijven nodig om sane te blijven ofzo. Maar ook als het wel goed loopt en ik veel fijne dingen meemaak is het vaak makkelijk om een onderwerp te vinden.

Maar nu is het sleep-eat-work-repeat en zo interessant is dat allemaal niet. Het gaat niet slecht met mij. Ik heb niet te klagen. Het gaat ook niet geweldig want er zijn natuurlijk geen uitschieters. Het gaat soms goed, soms ok, soms bwah en soms wil ik gewoon slapen.

Het is een soort mini rollercoaster voor kleine kinderen die op en neer gaat in Plopsaland Indoor. Zo eentje waarbij je de vlinders niet in je buik voelt waardoor je het moet uitroepen, want daarvoor gaat die niet snel en hoog genoeg. Ik voel me de volwassene die samen met een kind op die rollercoaster stapt. Dat kind vindt het allemaal heel spannend en roept het uit, terwijl je zelf al aan het nadenken bent over wat je straks gaat eten. Wie het kind dan is in mijn metafoor, geen idee. Ik had niet beloofd dat dit een samenhangende post ging worden.

Ook op het nieuws en sociale media lijkt het soms wel Plopsaland. Kabouters roepen om ter luidst. Plopperdeplop. Over te weinig vaccins. Te trage vaccins. Te veel vaccins. Foute vaccins. Misschien moeten we toch eens wat slaapmiddel in de Plopmelk doen. De wereld roept nog steeds veel te luid en soms verlang ik zo enorm naar stilte.

En met zijn alleen in Plopsaland Indoor, dat is allesbehalve stil te noemen. Misschien zijn er mensen die daarnaar verlangen momenteel. Een mensenmassa bij elkaar, urenlang aanschuiven. Die misselijkmakende geur van frieten en smoutebollen door elkaar. Het gejoel van kinderen. Er zijn veel parallellen te trekken met de huidige coronasituatie en ik word er doodmoe van. Kabouter lui, het is waarschijnlijk mijn alter ego in Plopsaland.

Wie heeft dat eigenlijk uitgevonden zo’n pretpark binnen? Voor mij is de pret binnen er al lang af. Geef mij maar een echte rollercoaster buiten in open lucht.

En zo weet ik niet of dit alles op dit iets slaat, maar bon :D. Hoe is het daar?

8 willekeurige feitjes over mij #2

goanneliesLeave a comment

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks. Ik schreef al eerder zo’n post, dus het werd eens tijd voor een vervolg.

  • Ik kan enkel slapen in een bed. Ga ik op vakantie met het vliegtuig, de auto, de bus of de trein, dan ben ik heel de rit wakker. Het moet donker zijn en ik moet kunnen neerliggen voordat ik comfortabel kan slapen. Zo sliep ik ooit twee keer niet tijdens een schoolreis naar Barcelona met een nachtbus, waardoor ik volledig uitgeput terug thuiskwam. Mensen die wel na 5 minuten in de auto indutten (lees het lief), daar ben ik extreem jaloers op.
  • Ik kan ontzettend slecht tegen fel licht. Vooral koplampen van andere auto’s. Het lijkt tegenwoordig wel een wedstrijd om ter felst bij de nieuwe auto’s. Ik kan er echt niet tegen. Ik krijg er onmiddellijk hoofdpijn van en ook mijn ogen beginnen te branden of te tranen. Zonlicht op mijn computerscherm, felle weerkaatsingen in de sneeuw… het zijn allemaal zaken die ik probeer te vermijden. Het is een van mijn gevoelige plekken.
  • Ik heb helemaal niets met sneeuw. Ja, dat is allemaal mooi en de hele natuur ligt onder een prachtig nieuw doek. Ik snap het wel. Maar ik vind er echt niets aan. Het is gevaarlijk om met de auto te rijden. En ik schuif al gewoon te voet uit… Mooi om naar te kijken allemaal goed en wel, maar dan zal ik wel gewoon een postkaart van een besneeuwd landschap kopen. Dan kan ik er naar kijken hoe vaak ik wil. Zonder uitglijden.
  • Ik ben nog nooit gaan skiën en het zegt me ook absoluut niets. Het is in de sneeuw (minpunt dus), het lijkt me super moeilijk en gevaarlijk. Het ziet er vermoeiend uit. Er is te veel kans op fel licht. En veel mensen gaan naar daar om zich tijdens de après-ski eens goed te bezatten. Iets dat ik als niet alcohol-drinker en controlefreak al helemaal verafschuw. Een skivakantie zou voor mij dus eerder een strafkamp zijn.
  • Ik drink amper alcohol. Niet eens uit principe, al ben ik ervan overtuigd dat de wereld mooier zou zijn zonder. Ik lust meer dan de helft van de alcoholische dranken gewoon niet. Vooral bier vind ik echt vies smaken. Dus ook alchoholvrij bier is niet aan mij besteed. Ik drink enkel bepaalde zoete en fruitige wijnen, cider en cava die niet te droog of te bitter is. Zelfs al die sterke dranken en cocktails zijn niet aan mij besteed. Ik ben dus heel vaak bob en heb daar ook geen probleem mee.
  • Ik lees ontzettend graag, maar ik kan niet lang achter elkaar lezen. Je zal mij nooit mijn vakantie aan een zwembad in een ligstoel met een boek zien doorbrengen. Ik lees gewoon elke dag een dik uur, dan ga ik iets anders doen en daarna kan ik nog eens een uurtje lezen als ik daar zin in heb. Hetzelfde trouwens met series: ik kan niet uren na elkaar dezelfde serie kijken. Bingen is echt mijn ding niet.
  • Ik kan enorm genieten van autorijden. Radio aan en rijden, het is de ultieme vrijheid. Ik word daar gewoon rustig van. Alles valt dan op zijn plaats in mijn hoofd ofzo. Maar tegelijk kan ik mij ook opjagen in het verkeer (zoals je hier wel kon lezen), want mensen hé.
  • Ik roer in mijn chocomousse. Toch bij van die supermarkt chocomoussekes. Ik eet dat heel graag, maar de mousse zorgt er in mijn idee voor dat de chocoladesmaak minder fel is, dus ik roer die mousse er uit zodat het meer een soort pudding wordt en dan eet ik het op. Ik doe dat al zo lang als ik me kan herinneren en ja dat is raar. En nee, dat is niet op te lossen door chocoladepudding te kopen. There’s a difference. Geloof mij. Je moet het zelf maar eens proberen.

Heb jij wat met sneeuw en skiën?