Rond de jaarwisseling word ik altijd overladen met inspiratie wat het schrijven van blogposts betreft. Ook dit jaar vulde mijn blog zich met terug- en vooruitblikken, mijmeringen en lijstjes. Daardoor was ik het laatste thema van de Blogboost challenge uit het oog verloren. Maar zoals steeds valt half februari mijn inspiratie vaak stil, en hoewel er nog enkele concepten klaarstaan, wil ik toch wel elk weekend iets op papier (enfin, digitaal dan) proberen zetten. Dus pak ik toch maar dat laatste thema op: bloggen.
Bloggen bestaat al best lang. En eigenlijk is het vrij zot dat er nog steeds zoveel mensen bloggen en blogs lezen. Anno 2021 waar bedrijven vechten om aandacht en korte TikTokfilmpjes of creatieve Instagram stories het hoogste goed lijken, is het niet eenvoudig om met een blogje tot bij mensen te geraken. En hoewel ik nooit ben beginnen bloggen voor lezers en reacties, maar eerder voor mezelf, doet het me toch telkens deugd om te zien dat ik iemand heb weten raken of inspireren.
Ik hou van schrijven en mijn gevoelens of ideeën in woorden om te zetten. Maar het legt ook meteen iets anders bloot: ik ben helemaal niet van het visuele. Ik kan niet tekenen (nee serieus, ik teken stokmannetjes en een huis is een driehoek op een vierkant bij mij). Ik neem wel graag foto’s maar blink er zeker niet uit en zou niet weten hoe ze te bewerken. Ik heb nog nooit echt video’s gemaakt (toch niet om te publiceren online hé). En ik probeer wel op Instagram iets van mijn stories te maken, maar telkens opnieuw merk ik dat vooral dingen wil vertellen en niet tonen. Ik ben dus ontzettend jaloers op van die mooie Instagramaccounts, de boss babes die hun diensten op allerlei manieren weten te verkopen online, de designers die op mijn werk de mooiste creaties tevoorschijn toveren of andere creatieve zielen (street artists of cartoonisten bv, hoe een mooie dingen kunnen die maken zeg). Ze maken allemaal mooie content. Vaak ook snelle content.
Ik ben ook niet zo van dat vluchtige. Heeft te maken met mijn persoonlijkheid denk ik. Ik heb graag diepgang in mijn gesprekken, maar ook in de boeken die ik lees of de series die ik kijk. En zeker in wat ik lees of bekijk op het internet. En dan zijn blogs exact wat ik nodig heb. Je leert gaandeweg iemands persoonlijkheid kennen en hoewel blogs meestal geen echte longreads zijn, bieden ze toch voldoende inhoud om ergens bij stil te staan. Elk blogje is dan een soort minihoofdstuk van het leven van die blogger.
Ik weet niet echt goed waar dit naartoe gaat, maar ik ben blij dat bloggen nog altijd bestaat en mensen nog altijd de moeite nemen om hier of op een van de andere leuke blogs die ik volg te komen lezen en/of een reactie achter te laten. Dat niet alles zich op Instagram en TikTok afspeelt en dat niet alle content per se heel visueel hoeft te zijn. Ieder zijn talent en zijn medium. Bij mij is dat een blog vol met losse schrijfsels zoals deze :).
Ken je dat gevoel dat je reikhalzend naar iets uitkijkt? Dagenlang. Wekenlang. Soms wel enkele maanden. Dat je de dagen aftelt tot het zover is. Hele scenario’s in je hoofd bedenkt van hoe het zou kunnen zijn. Alles tot in de puntjes hebt voorbereid. Wachtend op iets leuks. Iets groots zoals een groot feest, een festival of een lange vakantie. Of misschien net iets kleins. Een etentje, een wandeling, een bezoek aan de familie.
Ik ben echt een krak in weken op voorhand alleen maar over dat ene waar ik naar uitkijk na te denken en zie daarbij hele scenario’s voorbijkomen. En elke keer loopt het in realiteit natuurlijk een tikkeltje anders. Soms is de realiteit zelfs minder dan wat ik me ervan heb voorgesteld. Soms maakt het de verwachtingen helemaal waar. Maar wanneer het voorbij is en je ligt ’s avonds weer in bed is de conclusie elke keer hetzelfde: ergens naar het uitkijken is het leukste gedeelte. Honger is de beste saus.
Ik kijk trouwens niet alleen verwachtingsvol uit naar grote dingen, ik kan soms ook ontzettend blij rondlopen in de wetenschap dat ik straks de volgende aflevering van mijn favoriete serie kan kijken, in mijn boek verder kan lezen, of gewoon omdat er straks een leuke avond staat gepland met vrienden of het lief. Het zijn de kleine dingen in het leven.
Maar tegenwoordig is die anticipatie wel heel klein geworden. Ja, ik kijk nog altijd uit naar mijn rustmomentjes, of die ene videocall met vrienden zodat je toch nog een soort van sociaal leven lijkt te hebben. Maar dat fijne gevoel om echt ergens naar uit te kijken, weken op voorhand. Dat is er niet meer. Met dank aan dat ene virus dat elk perspectief de vuilbak in gooit. Honger mag dan wel de beste saus zijn, we weten allemaal dat dat hongergevoel op een gegeven moment omslaat in een leeg gevoel. Dat eten er dan niet meer toe doet.
Het enige waar ik nog lijk op te anticiperen is slecht nieuws. Ik zit in een soort modus waarbij ik constant ben voorbereid op het ergste. De cijfers stijgen, het vaccin loopt vertraging op, er is weer een of andere nieuwe variant ontdekt… Ik begin me er tegelijk op voor te bereiden en voor af te sluiten. Want ik wil het eigenlijk niet weten. Ik wil gewoon een perspectief. Iets om naar uit te kijken. En zolang de overheid dat niet geeft, zullen de mensen die zich van nature minder snel aan de regels houden dat ook niet doen. Een vicieuze cirkel die ik zo beu ben.
Dus ja, allemaal goed en wel. We moeten op zoek naar de lichtpuntjes. Maar soms ben ik het zo beu om alleen maar dat nachtlampje te hebben en niet dat grote alom verblindende licht, weet je wel? Ik voel me net als de natuur en wacht in volle spanning op de bloesems van de lente. Dat is de enige anticipatie die er toe doet voorlopig.
Hoe ga jij om met het feit dat er weinig perspectief is momenteel? Heb jij voldoende oog voor de lichtpuntjes?
Schrijven over jezelf, dat was de boodschap van de dames van Blogboost deze keer. Het moet een makkie zijn voor iemand met een persoonlijke blog, maar ik moest toch even nadenken wat ik deze keer eens wou delen. En plots kreeg ik een idee om een lijstje te maken met eigenschappen waar ik best fier op ben. Maar door daar over na te denken besefte ik ook dat elke eigenschap twee kanten heeft. Doordat ik zus ben, ben ik vaak niet zo. En soms wil ik misschien wel een beetje zo zijn. Dus vandaar maakte ik een lijstje met wat ik wel en niet ben. Het zijn allemaal eigenschappen van mezelf waar ik trots op ben, maar tegelijk ben ik soms jaloers op mensen die het andere zijn.
Structuurjunkie vs. spontaniteit
Ik denk dat iedereen wel weet dat ik van structuur en een plan hou. De J uit mijn MBTI-type zit vrij uitgesproken in mijn persoonlijkheid. Al is het niet zo extreem dat ik alles in lijstjes en excels giet en niet tegen gewijzigde plannen kan, ik ken anderen die het daar moeilijker mee zouden hebben. Maar ik ben een planner. Ik ben altijd ruim op tijd klaar voor de deadline, heb steeds minstens één blogpost klaar staan zodat ik nooit ‘achter’ loop en ik weet graag op voorhand dat er een afspraakje zit aan te komen.
Dat wil niet zeggen dat ik geen spontaan persoon ben, maar soms ben ik wel jaloers op van die mensen die op die manier leven. Iemand die last-minute een vliegtuigticket boekt voor overmorgen of die me opbelt om binnen een uur af te spreken. Ik zou er nog niet aan denken om iemand te durven bellen voor binnen een uur. Want mensen hebben toch zeker al plannen? Ik vind het meestal wel leuk als er zo onverwacht iets gebeurt, dat zijn vaak de beste momenten. Dus ik ga daar regelmatig op in. Maar zelf dat initiatief nemen, nope.
Ik zal nooit naar de cinema gaan zonder te weten voor welke film, ik zoek op vakantie op voorhand op waar we kunnen gaan eten en wat we gaan doen, ik boek geen concerten voor artiesten waar ik de muziek niet van ken. Ik weet graag waar ik aan toe ben. En dat wil waarschijnlijk zeggen dat ik ook wel wat dingen mis. Al voelt dat natuurlijk niet zo aan. Dus ja, ik zou graag wat spontaner willen zijn soms, maar ik ben ook wel trots op het feit dat ik een gestructureerd iemand bent, dat heeft me zeker al ver gebracht.
Betrokken vs. ik laat het los
Als ik ergens voor ga, ga ik er 100% voor. Ik geef heel erg om de dingen waar ik in geloof. Dat gaat om de mensen rondom me, om mijn job, mijn hobby’s… Ik kan niets aan 60% doen, ik ga altijd all-in. Ik was niet het type dat tevreden kon zien met een 6/10 op school vroeger, op het werk ga ik altijd voor kwaliteit en leg ik de lat voor mezelf en collega’s hoog, in mijn privéleven heb ik dat gelukkig iets minder. Een dagje series bingen in de zetel, moet kunnen.
Maar ik ben wel jaloers op die mensen die op een bepaald punt kunnen zeggen ‘Dit is goed genoeg, ik ga iets anders doen’. ‘Het is 17u, laptop toe, morgen nog een dag’. Ik kan die betrokkenheid niet loslaten. Ik blijf nadenken en aanpassen tot ik tevreden ben. Ik noem dit niet perfectionistisch, want dat ben ik privé niet echt extreem, maar eerder betrokken. Ik geef om wat ik doe en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan aanvaarden dat iets onaf ook goed genoeg is. Ik zal dus veel sneller last krijgen stress dan iemand die dit soort zaken makkelijk kan loslaten. En ja, daar ben ik bij momenten serieus jaloers op :D.
De criticus vs. de dromer
Misschien wel de eigenschap waarop ik het vaakst wordt afgerekend, maar ook die sommige mensen het meest appreciëren. Ik heb een kritische geest. En daardoor vinden bepaalde mensen mij een ‘ja maar’-persoon. Terwijl ik net heel bewust mijn kritiek niet op die manier probeer te uiten. Ja maar, helpt niemand verder, ‘Ja en’ daarentegen helpt een strategie te verfijnen en rekening te houden met alle mogelijk valkuilen. Ik vind mezelf dus helemaal geen ‘ja maar’-persoon.
Een kritische geest zorgt ervoor dat ik niet die persoon ben die in brainstorms snel laaiend enthousiast over iets wordt. Ook al ben ik enthousiast. Ik heb altijd oog voor de hordes die nog genomen moeten worden om die situatie te bereiken. En zo’n mensen heb je ook nodig. Anders loop je telkens met je hoofd tegen de muur omdat niemand de muur heeft zien staan. Mijn sterkte is dat ik de muren van ver spot. Mijn zwakte is dat ik soms niet over die muur kan kijken. Dat de ideale situatie nog ver weg lijkt.
Dat zorgt er ook voor dat ik het moeilijk heb met veranderingen als ik weet dat er risico’s verbonden zijn aan die verandering. Velen vinden die vernieuwing net fijn, gaan mee in de flow, ‘we zien wel’. Ik ben dan aandachtig voor de negatieve of moeilijke kanten aan het verhaal. Ik zou het fijn vinden als ik soms wat vaker de ‘we zien wel’ mentaliteit zou kunnen aannemen. Het zou mijn leven zeker makkelijker maken.
Heb je ook eigenschappen waar je best wel trots op bent, maar die er tegelijk ook voor zorgen dat je iets anders niet bent?
Het is een vraag die iedereen wel eens voor de kiezen krijgt. Wat is je droomjob? Ik denk dat ik in een ver verleden al eens heb verteld dat ik niet echt één uitgesproken passie heb en dus ook niet meteen dé droom heb om van die passie mijn beroep te maken. Sowieso hou ik van variatie in mijn job, die is cruciaal. En ben ik in al mijn nerdheid geïnteresseerd in heel veel verschillende dingen.
Maar als je mij vraagt ‘Annelies, wat is je droomjob?’. Dan is mijn antwoord ‘Lucy Worsley’. En ja, Lucy is een persoon en geen job. Maar wat zij doet, dat is mijn ultieme droomjob.
Wie is Lucy Worsley?
Wie is die Lucy Worsley nu? Lucy is een Britse historica gespecialiseerd in koninklijke geschiedenis. Oké, hoor ik u zeggen. Ik had inderdaad ook gewoon geschiedenis kunnen studeren om geschiedkundige te worden. Maar het is niet per sé dat dat ik aan haar benijdt.
Lucy is Chief Curator bij Historic Royal Palaces. HRP is een private organisatie verantwoordelijk voor zes paleizen in en rond Londen: the Tower Of Londen, Kensington Palace, Kew Palace, Hampton Court Palace, Banqueting House en Hillsborough Castle. Lucy mag daar dus dagelijks in rond lopen en komt daardoor waar iemand anders niet komt.
Hampton Court Palace, maart 2017
In de documentaire ‘Lucy Worsley’s royal Palace Secrets’ (nog steeds te bekijken op VRT NU) neemt ze ons mee achter de schermen. En daarin vertelde ze doodleuk dat haar sollicitatiegesprek in 2002 heeft plaatsgevonden in de kamer in Kensington Palace waar Queen Victoria is geboren. Haar kantoor in Hampton Court Palace staat dan weer in de vroegere slaapkamer van de eerste drie koninginnen van Henry VIII. Zijn derde vrouw Jane Seymour stierf in die slaapkamer aan de gevolgen van kraamvrouwenkoorts. Als ik dat allemaal hoor en zie komt het speeksel al uit mijn mond ;). Want het zijn ruimtes waar je als gewone bezoeker niet komt.
Lucy is vooral bekend van haar docu’s waarbij ze geschiedenis toegankelijk wil maken voor een breed publiek. Haar docu’s zijn begrijpbaar omdat ze smakelijke feiten uit de geschiedenis als een verhaal weet over te brengen waardoor het langer blijft hangen. Zowel op VRT NU, Netflix als YouTube kan je heel wat van haar docureeksen bekijken (gewoon even zoeken op Lucy Worsley). Eén van mijn favorieten zijn de afleveringen over de Romanovs waar Lucy je meeneemt naar de levens van bekende tsaren zoals Peter De Grote.
Het enige wat ik soms vervelend aan haar vind is dat ze de nood heeft om zichzelf altijd te verkleden in een bepaald personage. Dat lijkt soms wat kinderachtig. In de Amerikaanse versies die ze ook maakt voor PBS, worden die verkleedpartijen er trouwens uitgeknipt en spelen andere acteurs de historische figuren na. Volgens mij is dat verkleden dus eerder typisch Brits.
Hoe kan ik iets meer Lucy Worsley worden?
Ik kan nu natuurlijk afreizen naar Londen om te solliciteren bij HRP, maar zonder diploma geschiedenis wordt dat niet eenvoudig. Ik zou ook kunnen hopen dat Lucy het niet lang meer trekt en dat er dan niemand anders op de aardbol te vinden is om haar te vervangen. Maar bon, ik focus me beter op de realistische scenario’s.
Citizen M Tower Of Londen, november 2018
Ik hou van verhalen uit het verleden. Ik put daar veel kracht uit, zeker in deze vreemde tijden. En ik vind het idee om die verhalen toegankelijk te maken voor een breder publiek wel fijn. Ik droom ondertussen al even van een eigen nieuwsbrief, maar had nooit echt een idee waarover die dan zou moeten gaan. En na het ontdekken van een nieuwe tool hakte ik de knoop dan toch door: ik zou een nieuwsbrief starten.
De bedoeling is om een aantal thematische ‘blogreeksen’ te schrijven, waarin per e-mail telkens één verhaal centraal staat. De eerste reeks is getiteld: historische figuren in lockdown. Het leek me wel een gepast onderwerp :). Mijn eerste bericht kan je alvast lezen via deze link.
Heel nieuws dat ik dit doe is het niet natuurlijk. In de rubriek History Nerd vertel ik ook al over de levens van inspirerende historische figuren. Maar in de nieuwsbrief zal het kortere thematische content zijn met veel humor. Een soort tijdreis in een periode waarin reizen nog niet meteen aan de orde is.
Inschrijven kan via inanotherera.substack.com. De nieuwsbrief krijgt dus dezelfde naam als mijn boekenblog, maar zal qua inhoud en stijl veel meer aanleunen bij GoAnnelies. Met hele persoonlijke toets dus. Ik zou het ontzettend fijn vinden mocht je inschrijven. Je mag dan ongeveer 1 à 2 keer per maand een berichtje van mij in je mailbox verwachten.
Ik wou eens heel graag zo’n button uitproberen van de nieuwe WordPress blokkenbuilder. Dit was mijn kans :D.
De nieuwsbrief is volledig gratis en ik verdien er zelf ook niks mee. Eén van mijn voornemens is om meer te creëren in 2021 en minder te scrollen op sociale media. En dan leek me dit wel een mooie stap om te zetten. Net als Lucy Worsley waarschijnlijk ook niet meteen docu’s mocht presenteren op BBC, zal ik niet snel een geschiedkundige worden. Maar met enthousiasme verhalen van even geleden schrijven, dat maakt me toch al iets meer haar ;). Ik ben trouwens heel benieuwd naar jullie reacties!
Wat is jouw droomjob?Hoe ga jij dit jaar iets doen waar je enthousiast van wordt?
Normaal gezien schrijf ik in december een hele reeks blogposts die terugblikken op het afgelopen jaar. Ik moet eerlijk toegeven dat ik 2020 eerst wou skippen. Want wat valt er te zeggen? Tot ik mijn anekdotes van 2019 er nog eens op na las en besefte hoe leuk dat wel niet is om terug te lezen. Er hoeft niks wezenlijks gebeurd te zijn om dat te doen. Vorig jaar eindige mijn intro met “Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar.” Awel ja. Laat ons dat opnieuw houden voor volgend jaar ;).
Het concept: Ik blik per maand even terug op wat er gebeurd is en kies een favoriete blogpost.
Januari
Gek om daar nu over na te denken, maar in januari ging alles nog zijn gewone gangetje. Het was cross op de Balenberg, en het lief won tickets voor die in Brussel een paar dagen later. Ik hervatte het werk in het gezelschap van een stevige verkoudheid. Dit was de periode dat ik wat begon te twijfelen aan mijn takenpakket en dat zou een thema worden doorheen dit jaar. Ik startte blijkbaar met schermvrije avonden op donderdag en puzzelde erop los.
De cross in Brussel
Begin januari wonnen we met het werk de prijs van Klimaatambassadeur 2019. Ik trok daarvoor een kleedje aan en kreeg een ketting met parels van een collega want het thema was ‘The roaring twenties’ (super origineel aangezien zowat elk feest dat thema zou gaan hebben ^^ – enfin ja velen van die feesten zouden uiteindelijk niet doorgaan). Ik bracht daardoor veel tijd door op Instagram voor een live verslag. De receptie op zich was niet zo ons ding (mensen die zich zelfs op het toilet komen voorstellen om contactgegevens uit te wisselen en zich daardoor interessanter voordoen dan ze zijn), maar er was veel eten. En dessert.
Een dag later was er ook het jaarlijkse nieuwjaarsetentje waarbij we voor het eerst volledig vegetarisch gingen. Er was een heuse lachbui van zowat iedereen tijdens één van de presentaties waar ik nog steeds niet van bekomen ben.
Favoriete blogpost: over generaties en stop zeggen. Deze blijft zo relevant nog steeds. Ik zie vooral generatie X het heel moeilijk hebben met de huidige maatregelen, terwijl de millennials veel verweten worden. Er is nog steeds geen verdraagzaamheid tussen generaties, zelfs nu de maatschappij niet meer alleen figuurlijk, maar ook letterlijk ziek is.
Februari
Achteraf gezien waarschijnlijk de leukste maand van het jaar. Ik kon nog met het lief op date night op restaurant. We trokken met het werk naar Bright Brussels voor een heus lichtspektakel. En raakten daar wat volk van de groep kwijt die blijkbaar al de trein naar huis hadden genomen.
FOMU in Antwerpen
Ik ging met het lief naar Antwerpen voor Stephan Vanfleteren in het FOMU. En ik had een weekje vakantie om alvast even te bekomen van de winter en om nog wat werk voor #projecthuis te verzetten. Er was veel cross op tv, nog gewoon met publiek enzo. Ik begon me voor te bereiden voor Valencia en organiseerde mee het jaarlijkse teambuildingsweekend. Dat zouden de twee hoogtepunten worden van maart.
Favoriete blogpost: 101 dingen waarover ik me elke dag schuldig voel. Deze post zorgde voor heel wat herkenbaarheid bij iedereen denk ik. En mildheid is in coronatijden nog veel belangrijker geworden dan het al was.
Maart
Ik keek enorm uit naar maart: een citytrip, de jaarlijkse quiz en het weekend met het werk. Ik had wel elke week leuke dingen gepland. In het begin van de maand bereikte ons vooral het slechte nieuws van de situatie in Italië. Ik sloeg een enorme zucht want Leen en ik hadden enorm getwijfeld om naar Spanje dan wel Italië op reis te gaan. Uiteindelijk werd het Valencia in Spanje, waar op dat moment de cijfers niet erger waren dan in België.
Valencia, tijdens één van de meer zorgeloze dagen.
We vertrokken naar Valencia voor 5 dagen. Na lang twijfelen, maar op dat moment was er nog geen sprake van lockdowns, mondmaskers of vluchten die geannuleerd zouden worden. En we hadden allebei zo hard nood aan een vakantie. Ik schreef al eerder een hele post over hoe de ervaring er was. Na twee dagen redelijk relaxed citytrippen in een lege stad (maart is normaal de drukste maand in Valencia door het festival Las Fallas, dat dit jaar werd afgelast) sloeg de stress ons om het hart.
Niet in het minst omdat er toen een lockdown in België werd afgekondigd: scholen, horeca, sportscholen, musea… allemaal dicht. We bezochten de dag erna nog wat bekende hotspots in de stad, maar toen nam de provincie ook daar de beslissing om de dag erna al te sluiten en veel eetgelegenheden en musea wachtten niet en deden meteen de deur op slot. We zijn letterlijk uit een winkel gezet omdat ze NU gingen sluiten.
Terug thuis heb ik zeker 14 dagen lang niemand gezien. Je weet maar nooit. Maar ondertussen zaten we in lockdown. Het lief en ik konden elkaar niet zien, we moesten full-time thuiswerken en alles wat gepland was, werd afgelast. Het was een vreemde tijd waarin we ons moesten aanpassen. En vooral de scheiding van het lief viel me zwaar. Ik weet één ding: wanneer er opnieuw een perimeter komt, kan ik niet beloven me eraan te gaan houden. Ik zag namelijk al mijn kennissen wel gewoon naar hun lief trekken, en eigenlijk is dat toch een basisrecht, neen? Er is nooit echt duidelijkheid geweest of dit nu wel of niet mocht. En ik ben zo’n brave seut die zich aan de regels wil houden.
Nog steeds in lockdown en ook dat was vrij pijnlijk aangezien ik normaal deze maand op conferentie ging naar Brighton en dan ook enkele dagen Londen zou doen met het lief. Die ik nog altijd niet had gezien sinds begin maart. Uiteindelijk bleven we 6 weken gescheiden en zag ik hem vlak voor de eerste versoepelingen.
Lieve post tijdens het thuiswerken
Op het werk was de drukte ondertussen niet te overzien. Waar andere agencies werknemers op tijdelijke werkloosheid moesten zetten of zelfs ontslaan, stroomden bij ons de extra vragen binnen. (Ik ben nog steeds zo blessed met mijn werkplek. Dat heb ik dit jaar wel echt beseft.) Ik schaarde me dan ook achter enkele digitale events, met veel avond- en weekendwerk tot gevolg.
Favoriete blogpost: mijn favoriete board games. Het lief en ik hebben dit jaar wel echt het plezier ontdekt om met twee board games te spelen.
Mei
In mei werd er in de verlengde weekends vooral doorgewerkt aan #projecthuis. De ramen en deuren waren ondertussen geplaatst dus konden we binnen verder met heel wat kleine klusjes. De kapper kon eindelijk nog eens komen en ik ging voor een ultrakorte coupe.
#projecthuis
Ik zag het lief nu terug wekelijks. Die kon eindelijk verhuizen naar zijn nieuw appartement, dus ik reed wat rond met meubelen. Ik kreeg bericht dat er in juni en juli terug wat danslessen georganiseerd zouden worden. Stilaan kwamen er meer en meer versoepelingen in zicht, zou het dan het toch een normale zomer worden?
In juni was het redelijk mooi weer dus ik ging een aantal keer wandelen, we werkten verder aan de elektriciteit en staken ook glaswol dakisolatie tijdens de eerste hittegolf van het jaar. Met voorsprong het meest vreselijke klusje van de hele bouw en zeker in 32 graden.
Zowat de enige foto die werd genomen met mijn hele korte coupe 😀
Eind juni ging ik voor het eerst weer naar kantoor voor een boostweek driedaagse. Zo zag ik ook bijna alle collega’s een keer terug, en het was net een eerste schooldag. Ik kon ook eindelijk nog eens naar de bib. En ging wekelijks naar de dansles, die was nu buiten op grote afstand van elkaar.
Ik ging met Leen naar Museum M voor Rodin én met het lief naar Villers-La-Ville waar ik mijn ogen uitkeek. Ook nu ging ik nog regelmatig een dagje naar kantoor waar het wat rustiger was. Ik bleef wekelijks naar de workout dansles gaan om toch eens wat andere mensen te zien dan enkel het lief. Ik kocht ook mijn kindle en spendeerde menig uur al lezend in de zon.
Ik herinner me een street art wandeling in Leuven, nog meer lezen op de Kindle in de schaduw tijdens een hele lange warme hittegolf en stijgende cijfers waardoor ik heel veel schrik had voor een nieuwe lockdown pal tijdens mijn twee weken vakantie.
Bulskampveld
Uiteindelijk werd de bubbel verkleind en kwam het niet tot een sluiting van bepaalde zaken. Ik trok in mijn verlof dus nog wel enkele dagen naar zee (je weet wel vlak na die rellen in Blankenberge). In plaats van typische zeedingen te doen, wandelen we erop los in Bulskampveld, de Polders en toch ook op het strand. We bleven dus ver weg van alle drukte. Tijdens mijn tweede week vakantie koos ik de vloer en de badkamer. En gingen we op mijn verjaardag naar Chateau De Seneffe en ook lekker uiteten bij La Stanza in Leuven.
Chateau De Seneffe
Ik startte deze maand met mijn tweede blog: In Another Era. En hakte op het werk de knoop door om van functie te veranderen. Ik zou voortaan deel gaan uitmaken van het strategieteam ipv het marketingteam.
Favoriete blogpost: Moeilijke keuze, het kabbelt omschrijft nog steeds perfect mijn gevoel en jezelf iets gunnen is best oké vond ik ook een belangrijke om te beseffen.
September
Alle kabels van de elektriciteit waren ondertussen gelegd en dus kon de chapper in september een eerste keer komen. Ik kwam terug uit vakantie en het werk vloog me al meteen om de oren. Er was een grote offerte met een strakke deadline gevallen en de hele eerste week zat ik bij een klant voor een boostweek. Op het einde van die week werd er champagne gekraakt, we mochten allemaal blij zijn op het resultaat.
We gingen ook een dag vrijwilligerswerk doen op een coöperatieve boerderij en hoewel het fijn was om iedereen terug te zien, had ik mentaal een best zware dag. Ik had die dag liever gewoon gewerkt want mijn to do lijst was nog eindeloos en ik had lange dagen achter de rug. Mijn nek en rug zaten vast en dus zag ik het niet zitten om een hele dag gebukt onkruid te wieden. Een wat venijnige opmerking van één van de boeren zorgde er dan ook voor dat ik kraakte. Nogmaals een oproep: je hebt geen idee van de strijd die iemand in zijn hoofd/leven aan het leveren is dus hou uw belachelijke commentaar voor jezelf. Uiteraard was ik veel te braaf om op dat moment een repliek te verzinnen.
Daarna werd er vooral weer van thuis uit gewerkt trouwens. Want je zag het wel weer allemaal aankomen, die slechtere cijfers. Eind september gingen de gewone danslessen binnen weer van start, we wisten allemaal wel dat het een mirakel zou zijn mochten we het hele jaar kunnen blijven dansen. Maar soit, voorlopig kon het nog en het was het zowat mijn enig sociaal contact in die periode.
Favoriete blogpost: gemis. In 2020 werd heel wat dingen gemist, gelukkig zijn er ook goede dingen uit de crisis voort gekomen.
Oktober
Ik trok nog naar Gent om een opleiding te geven, de week voordat thuiswerken opnieuw verplicht zou worden. De overige opleidingen gaf ik jammer genoeg via Teams. Het was nog steeds alle hens aan dek op het werk trouwens, maar voor #projecthuis was dit een rustigere maand. Dus in het weekend stak ik niet zoveel uit. Er was terug cross op tv, zonder publiek. Ik heb daar heel lang aan moeten wennen, en nu heb ik hetzelfde met fragmenten van crossen van vorig jaar waar er een massa volk staat. Toch opvallend hoe snel iets vreemd is geworden.
Ik schreef me deze maand in voor Blogboost Najaarschallenge aangezien ik wel wat nieuwe schrijfinspiratie kon gebruiken.
Ik moest een weekendje catsitten op de kittens van mijn beste vrienden. En had een week herfstvakantie. We gebruikten die om de voorgevel af te werken én vloerverwarming te leggen. Dat bleek moeilijker dan verwacht.
In tegenstelling tot de rest van België ging ik niet elke week wandelen. Maar toch soms eens.
Ondertussen zaten we volop in een nieuwe semi-lockdown. Sportscholen dicht. Cultuur dicht. Horeca dicht. En ook even niet-essentiële winkels dicht. Ik verwerkte dat vooral door hard te werken: alle event deadlines kwamen stilaan dichterbij. Uiteindelijk is alles geweldig verlopen maar het waren lange werkdagen. Ik switchte nu ook effectief van team en ook dat zorgde voor heel wat aanpassingen, maar een maand later is alles en iedereen alweer mooi op zijn pootjes beland :).
Alles behalve een speciale maand. Mijn agenda werd wat leger op het werk en ik ademde opnieuw. Ik kon zelfs het digitale kerstfeestje mee organiseren. De boodschap dat de cijfers terug begonnen te stijgen en dat niemand zich van plan was aan de kerstregels te houden kwam hard binnen. Vaccin of geen vaccin, het kan nog wel eens maanden duren voor ik normaal naar kantoor of de dansles kan. En allemaal omdat we per se deze maand kalkoen moeten eten met elkaar. Ik zal kerstmensen nooit begrijpen.
De vloer werd geleverd, ik ging nog eens wandelen met een vriendin en zo stond die kerstvakantie weer plots voor de deur.
In het ‘kweeniemeerhoeveelste’ thema van de Blogboost Najaarschallenge is het tijd om het te hebben over mijn perfecte weekend en weekendgewoontes. Ik vind het eigenlijk best een moeilijk thema, omdat er soms heel wat verschil kan zitten op mijn weekends, maar gemiddeld zijn ze eigenlijk helemaal niet speciaal.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben vrijdagavond best kapot van de week. Wat voor week het ook was. Heel soms is er een sociaal uitje op vrijdagavond (pre-corona), maar dan is dat zeker geen feestje, eerder iets gaan drinken/eten. Maar veel vaker is vrijdagavond mijn ‘ik plof in de zetel’-avond. Met een boek, film of tv-serie. En soms een zak chips. Op vrijdag voer ik niets uit en vier ik dat er twee volle dagen weekend aankomen.
Zaterdag is de dag met de minste routine. Soms voel ik me een hele dag brak van de week. Ik kan dat gevoel niet echt uitleggen, maar zeker in drukke en/of stressvolle tijden moet mijn lichaam precies bekomen van wat geweest is. Dus soms is deze dag vooral rusten. En al wat bloggen.
Maar nog vaker is zaterdag ‘bouwdag’ bij uitstek. Waarbij we dus een hele dag werken aan #projecthuis. Soms is dat zwaar na een volle week werken, soms valt dat best mee. Soms zijn het lange dagen, soms stoppen we op tijd. Daar zit niet echt een lijn in.
Pre-corona was zaterdag ook wel al eens een dag dat het lief en ik een uitje deden, ik afsprak met vrienden of ging shoppen omdat ik zaken nodig had. Dat lijkt allemaal al immens lang geleden nu. Zaterdagavond was ook traditioneel de avond om af te spreken met vriendinnen of iets te gaan eten. Ik zou er geld voor geven om nu gewoon eens op café met vrienden het te hebben over de dinges des levens. Andere zaterdagavonden kijk ik al eens een langere film of haal ik series en docu’s in via de Digibox.
Lezen doe ik opvallend minder in het weekend dan in week. Wat een beetje vreemd aanvoelt aangezien ik er per definitie meer tijd voor zou moeten hebben. Maar mijn routine is anders in het weekend, waardoor mijn vast leesuurtje na de douche er soms tussenuit valt.
Op zondag slaap ik traditioneel wat langer. Ik was als tiener echt team uitslapen en kon soms 12u aan een stuk slapen. Dat lukt me nu niet meer. Vaak ben ik rond 9 wel klaarwakker. Maar het idee alleen al dat ik niet uit mijn bed hoef te springen en gewoon kan blijven liggen hoe lang ik wil is een echte winner.
Ik blog bijna elke zondagvoormiddag. Sowieso blog ik meestal alleen in het weekend. Ik schrijf vaak meerdere posts achter elkaar voor de beide blogs. In de namiddag/avond rijd ik standaard tot bij het lief. Vroeger gingen we vaak iets doen, nu is het vooral om bij hem te zijn. We eten dan samen en kijken wat tv of spelen een board game. In de zomer gingen we ook vaak wandelen. Dit najaar is dat er wat bij ingeslopen. Zondag is echt een beetje heilig als rustdag.
In de winter is het vaak cross op tv in de namiddag, dan kijk ik de hele vrouwen en herencross met commentaar en interviews. Dus dan ben je er vaak een hele namiddag zoet mee. Soms zijn het dubbele weekends en herhaalt zich dit dus beide namiddagen. Dan heb ik dus gemakkelijk 6u cross gekeken in één weekend. Oeps :D. In de zomer zal ik veel vaker actief dingen plannen en gaan doen. Dan is er elk weekend wel iets te doen in de buurt.
Over het algemeen zijn mijn weekends dus zeker niet zo speciaal. Ik heb ook niet echt het gevoel dat dat hoeft. De spontaniteit om iets te gaan doen of net een heel weekend niets uit te steken is wat het net leuk houdt.
Is bij jou elk weekend een beetje hetzelfde? Of verschilt dat net heel erg?
Altijd hetzelfde en toch verschillend. De dagen gaan voorbij. Sneller dan ik er vat op kan hebben. Ik zit met mijn dikke winterkousen en fleece dekentje over me heen achter mijn scherm. De chauffage op mijn slaapkamer is niet voorzien op een hele dag thuiswerk in hartje winter. Om drie uur in de namiddag begint het alweer donker te worden. Mijn kleine bureaulamp zorgt voor een gele schijn op mijn gezicht tijdens de laatste videocall van de dag.
Ik klap de laptop toe en plof in de zetel of op bed. Niet wetende wat ik vanavond wil doen. Heel af en toe slaag ik erin een pilates les op te zetten. Veel vaker voer ik weinig uit. Lees ik een dik uur (thank God voor boeken!). Om vervolgens op te zoek te gaan naar een tv programma dat me net genoeg interesseert. Ik kijk nu al op tegen de periode dat er enkel kerstfilms op tv zullen zijn, want mijn digibox is ondertussen leeg gekeken.
Ik blijf steeds vaker een half uur langer in mijn bed liggen. Om dan toch iets later te beginnen werken. Ik heb mijn planning weer op orde en hou van de dagelijkse ochtendcalls in mijn twee teams (praten met mensen!). Rond 12 uur is het etenstijd en dus middagpauze. Maar veel meer dan eten komt er niet van en ik ben vaak blij dat ik weer in de to do lijst kan vliegen.
Altijd hetzelfde en toch verschillend. Zo voelt het allemaal momenteel. De dagen zijn hetzelfde, maar tegelijk heel anders dan vorig jaar. Dit jaar geen kerstreceptie waarop alle nieuwe collega’s de partners kunnen ontmoeten. Met veel te veel eten. Deze keer zullen we elkaar via een videocall zien. Altijd weer die videocall.
De kerstvakantie komt eraan. Nooit mijn favoriete vakantie. En als niet kerstmens moet ik toegeven dat het niet doorgaan van de familiefeesten voor mij geen probleem is. Eerder een zegen. Maar het idee om opnieuw anderhalve week thuis te zitten. Daar zie ik best tegenop. Altijd maar weer hetzelfde. Met die dikke sokken aan en dat fleecedeken om me heen.
We moeten volhouden. We moeten doorzetten. Het komt allemaal weer terug. Maar voorlopig is het best kaa-u-tee.
Dit bericht werd meer dan een week geleden geschreven, ondertussen gaat het weer wat beter met mij. Maar het besef dat deze situatie nog wel enkele maanden gaat aanslepen, kwam vrij hard binnen.
Ik weet niet zo heel goed hoe ik deze blogpost moet beginnen want het lijkt een relatief banale ontboezeming die ik ga doen. Maar soit. Hier komt het dan: ik kan niet goed tegen het horen of voelen van iemands hartslag. Ook niet die van mezelf. Ik gruwel letterlijk van een hartslag en kan moeilijk focussen op mijn ademhaling.
We peddelen even terug naar de middelbare school waar we voor L.O. onze hartslag in rust moesten meten voor het slapen. Ge weet wel, door met je vinger in je hals te voelen. (Ik heb al moeite met dit neer te pennen). Ik stop dus na twee tellen en vraag ’s morgens aan al mijn vriendinnen hun getal op, om dan zelf iets te nemen dat daartussen ligt. Als we daarna een hartslagmeter om krijgen voor tijdens het lopen geeft die van mij nul aan. Want hij zit eigenlijk veel te los. En dat is misschien een beetje bewust want no way dat ik met een ding ga rondlopen waarvan voortdurend mijn eigen hartslag af te lezen valt. “Die meter zal kapot zijn” besluit de leerkracht. Uhu, dat moet wel ;). (Ik heb trouwens ook nog steeds geen Fitbit of iets dergelijks, want op dat marteltuig wordt je dus CONSTANT geconfronteerd met je eigen HARTSLAG).
Ken je het gevoel dat je zo uitgeput bent van het sporten dat je je eigen hartslag in je keel en oren hoort kloppen? Of dat je met je hoofd op de borstkas van je partner ligt en zijn/haar hartslag hoort? Een zware ademhaling of hartslag in een film of serie? Het zijn één voor één situaties waarin ik me ongemakkelijk voel. Als in: HET MOET NU STOPPEN.
Nog erger vind ik mijn bloeddruk meten, waarbij je hele arm wordt opgepompt, je je eigen hartslag voelt kloppen en dat dat bakske er altijd, maar dan ook altijd (is dat alleen bij mij?) belachelijk lang over doet om een cijfer te geven. Ik ben er zeker van dat mijn bloeddruk net enorm de hoogte ingaat door het nemen ervan. Ik begin letterlijk al te zweten bij het gedacht eraan.
Ik heb duizend keer liever dat ze met een naald in mijn arm steken om bloed te nemen dan dat ze mijn bloeddruk nemen. Allez, mocht ik echt kunnen kiezen hé (tis nu niet dat ik kick op bloed laten trekken, de vorige keer ben ik na drie pogingen van de dokter met telkens een nieuwe naald flauwgevallen—in my defense ik had toen 39 graden koorts).
Bon, misschien verklaart dit heel erg waarom het me precies niet lukt om te starten met mediteren, of waarom ik de ademhalingsoefeningen bij yoga oversla. Zo’n sessie moet altijd per se eerst beginnen met ‘doe je ogen dicht en focus op je ademhaling, voel deze door je lichaam stromen’. Ja daaaag. Oké, ik weet dat het hele mediteren ding net draait om je eigen ademhaling. Jammer, want daardoor is het heel moeilijk om mezelf ervoor open te stellen. Maar als ze te hard focussen op ademhaling word ik nog meer opgefokt dan ik al was, en dat lijkt me net niet de bedoeling.
Begrijp me niet verkeerd: ik zou niets liever willen dan weten hoe ik perfect vanuit mijn buik moet ademhalen en hoe ik mijn hoofd leeg kan krijgen door te mediteren. Maar soms denk ik dat het niet aan mij besteed is. Ooit, zet ik me erover heen. Ooit. Het zit allemaal in mijn hoofd, ik weet het.
Zijn jullie wel normaal of hebben jullie ook zo’n rare angst?
We zijn alweer aanbeland aan het derde thema van de Blogboost Najaarschallenge. Deze keer is de vraag om een blik achter de schermen te geven. Ik speel nog steeds met het idee om in de krochten van mijn blogarchief te duiken om zo vergeten schrijfschepsels nog eens aan het licht te brengen. Alleen degenen die licht verdienen dan wel ^^.
Maar voor vandaag even iets anders: ik ben best een luie blogger. Eén van de prompts voor dit thema luidde als volgt: “Licht in detail toe hoe een blogpost bij jou ontstaat & welke stappen je allemaal onderneemt voor je op publish duwt.” En ik moest hierbij luidop lachen.
De meeste van de berichten die hier verschijnen zijn het resultaat van gemiddeld 15 à 20 minuten. Ik schrijf mijn eerste draft, sla deze op als concept. Keer een paar uur, dagen of soms zelfs weken later nog eens terug naar deze draft om te editeren en vooral veel gemiste woorden in de zin toe te voegen (tijdens een eerste draft proberen mijn vingers hopeloos mijn brein te volgen en daardoor vergeet ik soms simpele woorden zoals ik, en, het…. te typen 😅). Na het editeren kies ik een categorie, enkele tags en een overzichtsfoto (vaak eentje uit het archief, soms eens een nieuwe) en dan prik ik een publicatiedatum. Gemiddeld komen mijn schrijfsels één à twee weken later online dan ze geschreven zijn. Dit om op te dubbelchecken of iets nog altijd relevant is twee weken later en of het niet gewoon mijn hoofd was dat moest spuien—het laatste wat ik wil is achteraf spijt hebben van een bepaalde post.
Er zijn uitzonderingen: mijn reisverslagen nemen zeker wat meer tijd in beslag. Ik moet foto’s kiezen (die vaak al mooi geselecteerd staan in een mapje dat ik ook gebruik om een fotoboek te maken) en informatie zoals prijzen, restaurants en weetjes dubbelchecken op het internet. Ook de history nerd rubriek vraagt op die manier wel meer van mijn tijd.
Maar wanneer ik gewoon schrijf over mijn leven of gedachten heb ik natuurlijk geen factcheck nodig. Dus dan is die stap naar ‘publish’ snel gezet. En ja, dat wil ook zeggen dat hier misschien nog redelijk vaak een typefout verschijnt of God verbied het een dt-fout (al haal ik er nog veel uit tijdens het editeren). So be it.
Een goede schrijfflow helpt zeker. Ik heb amper last van de angst voor het witte blad. Vaak rijpt het idee voor mijn volgende blogpost ergens tijdens de week en ben ik zo meteen klaar om te beginnen schrijven.
Want dat is wel mijn gewoonte: ik schrijf mijn blogposts bijna zonder uitzondering in het weekend. ‘S avonds ontbreekt het me aan fut en tijd.
Voor mijn Engelstalige blog doe ik eigenlijk hetzelfde, alleen dat ik daar iets langer doe over de eerste draft aangezien Engels niet mijn moedertaal is. Ik ga dan al vaker in de eerste fase de schrijfwijze checken of op zoek naar een beter synoniem. Maar in se gaat de blog live na de editeerfase, met eventueel nog een eerste nalezing voor ik op ‘inplannen’ duw. Want ook daar werk ik een week of twee in de toekomst. Waardoor ik dus kan garanderen dat er elke week iets online komt.
Over het reageren op andere blogs kunnen we beter niet hebben. Soms ben ik best actief daarin, soms helemaal niet. Lezen doe ik sowieso de hele week door op mijn smartphone en soms reageer ik direct, maar vaker neem ik in het weekend de tijd om terug te gaan naar die blogs waar ik graag iets op wil zeggen. En dan ontglipt er natuurlijk wel al eens eentje aan mijn aandacht. Soms vind ik het trouwens een tof blogje of leuke review maar weet ik niet goed wat reageren (en elke keer ‘leuke blog’ is een beetje stom denk ik dan) en dan doe ik dat ook niet.
Ik ben voor deze wel heel benieuwd naar jullie ‘achter de schermen’ blogposts!
Ik ben er wat laat mee, maar nadat ik overal berichtjes zag opduiken over het thema ‘energie & positiviteit’ in het kader van de BlogBoost najaarschallenge, besloot ik me alsnog in te schrijven. Mede omdat dit thema me interesseert, maar ook omdat de inspiratie tijdens deze hele crisis niet meer zo hard vloeit als normaal. Dus dan kan zo’n uitdaging hopelijk zijn naam waarmaken en deze blog inhoudelijk opnieuw een boost geven.
Energie en positiviteit dus. Ik denk dat dit thema wel al vaker de revue is gepasseerd. Onder andere in de lichtpuntjes-rubriek. Dus wou ik het vandaag wat diepzinniger aanpakken. En jullie iets vertellen over hoe positief ingesteld ik als persoon ben en hoe dat verandert is doorheen de jaren.
Het is eigenlijk een beetje vreemd om te beseffen: als tiener en jonge twintiger ging ik eigenlijk super positief door het leven. Mijn levensmotto was ‘alles komt goed’ en men beschreef mij ook echt als iemand optimistisch die altijd een glimlach klaarhad.
Ik weet niet meer wanneer dit exact veranderd is of waardoor. Maar nu beschrijven mensen mij als kritisch en realistisch. En vind ik van mezelf dat ik enorm emotioneel ben geworden en daardoor ook vaker pieker en me zorgen maak. ‘Alles komt goed’, ik geloof er nog steeds in, maar heb niet meer het gevoel dat dat motto helemaal bij me past.
Ik herinner me ook de feedback op het einde van mijn basjaar van de mentoren. ‘Annelies, soms hebben we een beetje bang jou omdat je in een hoekje van de zaal zit en we duidelijk zien dat je het niet eens bent met de groep, maar dan maar wat zit te mompelen of het voor je houdt’. Ik weet nog dat ik vrij geraakt was door die feedback omdat ik hem niet helemaal begreep, maar ondertussen weet ik dat ze gelijk hadden.
Ik ben een extreem kritisch persoon, omdat ik altijd het beste wil, maar ik heb ook al geleerd dat veel mensen mijn mening daardoor niet altijd willen horen. Dus hou ik ze voor mij en zal ik soms me op de achtergrond houden in een discussie uit schrik om weer de kritische te zijn. Die advocaat van de duivel waarvan sommigen vinden dat ze de creativiteit of leutigheid uit een idee haalt.
Ik weet niet of kritisch zijn per sé wil zeggen dat je niet positief kan zijn. Maar ik weet wel dat ik zelf meer moeite heb om niet naar dat kritische stemmetje te luisteren en er gewoon voor te gaan. Go with the flow. Safe enough to try, weet je wel. Een mentaliteit die op kantoor zo is ingeburgd dat het soms lijkt alsof ik degene ben die alles wil tegenhouden. Terwijl mijn houding helemaal niets wil tegenhouden. Ik wil het gewoon heel goed doen omdat ik om een bepaald project geef. Omdat ik om mijn werkgever geef.
Maar soms denk ik dat ik het omgekeerde bereik met mijn kritisch zijn. Dat collega’s denken dat ik het nooit goed vindt, dat ik nooit helemaal wild enthousiast over een idee kan zijn, dat ik niet positief ingesteld genoeg ben…
Ik weet dat ik van nature nog steeds het beste wil zien in mensen en in de wereld. En het hoort waarschijnlijk gewoon bij het proces van opgroeien en het feit dat die jeugdige naïviteit al een paar keer een deuk heeft gekregen. Dus spring ik wat bewuster om met wie ik mijn vertrouwen geef en zal ik voor personen buiten mijn vriendenkring waarschijnlijk wat minder positief overkomen. Wat harder.
Maar tegelijk maak ik me in heel veel dingen ook geen zorgen, omdat ik weet dat ze wel op hun plooi zullen vallen. Er zijn ook veel dingen waar ik wel vertrouwen in heb. Diep vanbinnen zit nog steeds die ‘alles-komt-goed’-tiener, dat weet ik wel zeker.
Zou jij jezelf omschrijven als een positief persoon?
Weten jullie het nog? Toen in juni de horeca opnieuw open ging en we weer voorzichtig buiten durfden. En heel bedeesd weer plannen maakten. Misschien toch nog een tripje? Wel, toen schreef ik mijn bucket list voor de zomer.
En tja een groot succes is het allemaal niet geworden. Al op 11 juli, de dag nadat ik het eerste puntje ‘een museumbezoek’ had afgestreept werd de mondmaskerplicht uitgebreid, o.a. naar musea en winkelstraten. Begin augustus ging de bubbel van 5 in waardoor ik ervan uitging dat ik maar 5 mensen mocht zien naast mijn gezin en dus alle afspraken met vrienden afzegde. Ondertussen heb ik wel door dat je ook mensen op veilige afstand mag zien, maar nu we naar een derde golf aan het gaan zijn weet ik dat zo nog allemaal niet.
Dus bij deze een iets andere terugblik op de zomer, want veel puntjes zijn niet eens aan de orde geweest.
Op 10 juli ging ik dus naar Museum M voor Rodin, Meunier & Minne. Mijn hart bloedde en bloedt nog steeds voor de cultuursector. Begin september kwam de ticketverkoop bij de meeste cultuurcentra, of toch degenen die ik via het werk heb gesproken, op gang. Maar naar het langere cultuurseizoen toe blijft de grote ticketverkoop uit. Mensen durven niet ver vooruit meer plannen. Ook bij mij is een tweede museum er niet echt van gekomen, al ging ik op mijn verjaardag nog wel naar Chateau De Seneffe en ook daar viel meteen op dat die mensen momenteel niet veel verdienen aan bezoekers, want we waren de enigen.
Chateau De Seneffe
In het verlengde 21 juli weekend was het prachtig weer en trokken we naar Villers-La-Ville, ongetwijfeld mijn favoriete dag van de hele zomer. Ik was toen echt gelukkig en zorgeloos. En die dagen zijn tegenwoordig schaarser dan normaal. Seneffe en Villers-La-Ville zorgden er wel voor dat ik deze zomer twee keer in Wallonië ben geweest, iets dat ik dus wel kan afstrepen van de bucket list.
Villers-la-Ville
Ik ging enkele keren wandelen, waaronder een paar keer met vriendinnen. Dat zijn de enige momenten geweest dat ik ze zag en ook voor het eerst sinds maart. Ik begin dat samen een terrasje doen en bijbabbelen over de dinges des levens enorm te missen. Maar ook met het lief werd gewandeld om het hoofd leeg te maken.
Ik las enorm veel, dat is voornamelijk de schuld van mijn nieuwe Kindle. In de bib raakte ik amper, dus geen Outlander dit jaar, maar wel een aantal fijne e-books. En ondertussen ben ik toch alweer één keer in de bib geraakt.
Het meest fijne weekend was misschien wel het hittegolfweekend dat ik doorbracht in de tuin met mijn Kindle in de schaduw onder de boom. Af en toe een dutje. Zalig!
Ik ging in juli een paar keer naar kantoor, maar vanaf de tweede golf en de bubbel van 5 niet echt meer. Ook de hittegolf zat er voor iets tussen want ons kantoor is totaal niet geïsoleerd (dat is nog een understatement zelfs). Ondertussen ben ik in september wel al enkele keren gegaan waardoor ik heel wat collega’s terugzag. Geen idee hoe lang dit nog gaat duren, maar ik vind het wel fijn. Op een of andere manier zorgen die dagen voor meer focus, al zijn dat vaak meetingdagen natuurlijk.
De Uitkerkse polders
Mijn twee weken vakantie eind augustus waren broodnodig en met enkele dagen naar zee als hoogtepunt. We gingen een week na de befaamde Blankenbergse rellen. Ik heb dus enorm lang getwijfeld om wel te gaan want ik had echt geen zin in mensen en drukte. Uiteindelijk gingen we een midweek, de drukke weekends vermijdend, en ik ging ook voor eerst met de auto naar daar. Normaal zou ik altijd met de trein gaan, maar nu voelde die vrijheid van de auto zo fijn aan. Dat zorgde ervoor dat we die dagen ook niet alleen aan kust doorbrachten, maar bv. gingen wandelen in de Polders en in Bulskampveld.
De laatste week van de vakantie was helemaal niet speciaal. Er was mijn verjaardag met ons bezoek aan Seneffe en een lekker etentje op restaurant ’s avonds.
Domein Bulskampveld
En verder koos ik vloer en tegels voor #projecthuis. Iets waardoor ik wel wat gestresst rondliep want ik ben altijd zo bang om verkeerde keuzes te maken, zeker bij zoiets essentieel als vloer. Ik koos trouwens ook een badkamer. En in beide gevallen heb ik maar weer beseft dat ik best een dure smaak heb, oeps! Het is dus soms zoeken naar een tussenoplossing die prijs/kwaliteit aan zoveel mogelijk vereisten voldoet. Maar dat zal iedereen wel herkennen zeker.
Het laatste puntje op de bucket list luidde ’terug wat minder in mijn hoofd leven en meer in het moment’ en zoals jullie wel al begrepen hebben is dat soms goed gelukt en soms totaal niet. Het feit dat er geen perspectief is en dat ik toch heel wat dingen mis weegt soms zwaar.
Zeker met de winter in aantocht heb ik het gevoel dat ik de zomer, mijn favoriete seizoen, al voor de tweede keer niet bewust meemaakte. Vorig jaar hebben we twee maanden lang immens lange dagen geklopt voor de bouw en alle andere dagen in de zetel gelegen want we waren doodop. Dit jaar kon ik dan eindelijk proberen genieten en strooide COVID-19 roet in het eten. Ik weet dat er ergere dingen zijn, maar die lange winters beginnen te pikken en ik heb volgend jaar zo hard nood aan een normaal voorjaar en een leuke zomer. Ik durf er alleen niet op te hopen.
Voor sommige mensen is het evident. Jezelf op iets leuks trakteren nadat je hard hebt gewerkt of gewoon omdat je het verdiend hebt. Soms heb je er geen reden voor nodig. Een nieuw kledingstuk, een handtas, een boek of dat ene ding dat je eigenlijk echt niet nodig hebt maar wel mooi vindt. In het winkelmandje en hupla, morgen in huis!
Ik ben eigenlijk best jaloers op mensen die dat kunnen. Want zelf vind ik dat moeilijker. Ik ben spaarzaam, noem me gerust zelfs gierig. Maar enkel op dingen voor mezelf. Ik koop eigenlijk nooit dingen voor mezelf die ik niet nodig heb. Een folieke, een cadeautje, me-time… Noem het zoals je wil, ik koop het niet. Ik heb zelfs geen ‘onnodige’ abonnementen zoals Netflix of Spotify. Want das wel tof, maar niet essentieel, toch?
En deels is het een bewuste keuze om met aandacht te kiezen waar ik mijn geld aan uitgeef. Maar onbewust spelen er nog heel wat andere dingen mee. Mezelf niet willen belonen uit schrik om een schuldgevoel te krijgen dat ik die euro’s ook had kunnen sparen—voor iets dat wel belangrijk of de moeite is. Anderzijds komt dit ook allemaal een beetje voort uit het feit dat ik eerder minimalistisch ben ingesteld en dat ik spullen niet zo belangrijk vind.
Mensen die me vragen hoe het kan dat ik een huis aan het bouwen ben financieel gezien antwoord ik steevast dat ik daarvoor al sinds mijn tienerjaren aan het sparen ben en heel bewust zaken aan het laten ben. Ik krijg dan soms een wat vreemde blik terug, alsof ze me niet geloven en denken dat ik wel ergens een dikke zak geld hebt gekregen, gevonden of, wie weet, gestolen :D. Maar het is dus echt zo: ik bespaar op leuke dingen voor mezelf en dat al van toen ik nog best jong was. Dus als 16-jarige geen dure Rock Werchter of Iphone voor mij. Ik heb nog nooit een verre of lange reis gemaakt. Ik doe niet aan Netflix en chill. Zijn dat opofferingen? Misschien wel, misschien niet. Maar die keuzes zorgen er wel voor dat #projecthuis een feit is. En wat anderen daarvan vinden? Kan me op dit moment weinig schelen. Ik weet wat ik ervoor doe.
Maar het is ook best ‘gevaarlijk’ met momenten. Zeker nu ik aan het bouwen ben en de facturen binnenstromen is het ontzettend verleidelijk om elke euro nog eens extra om te draaien. Maar het is o zo belangrijk om jezelf toch nog iets te gunnen.
En dus kocht ik afgelopen week een Kindle Paperwhite (een e-reader van Amazon) met knalgele hoes. Iets dat ik al langer wou omdat veel historische fictie die ik wil lezen in België niet in boekvorm te verkrijgen is (en al helemaal niet in de bib). En het de komende maanden door corona voor mij zeer moeilijk zal worden om regelmatig in de bib te passeren (want om de hoek van kantoor, maar ik ga dus helemaal niet naar kantoor). Iets waarvan ik misschien al wel 5 jaar zeg dat ik het wil kopen, maar de nood nooit echt hoog was. En nu heb ik dat gewoon gedaan—uiteraard na goede research in welk type ik wil. Ik legde al wel een hele lijst met e-books aan, maar kocht er nog maar twee. Want zo meteen een hele bibliotheek aanleggen leek me nog niet nodig. Babysteps weet je wel :p.
Het was tijd voor een cadeautje. Zo een dikke maand voor mijn verjaardag. Na enkele maanden hard zwoegen. En ik ben er blij mee. Even een grote reminder dat jezelf af en toe op iets trakteren geen schande is en er net voor zorgt dat je er weer even tegen kunt. Dus nu kan je me de komende weken in de tuin vinden met mijn nieuwe e-reader. Laat de wereld maar draaien.
Ben jij eerder een minimalist of hou je van een goede shopping spree van tijd tot tijd?
Volle zomer. Het is wel vaker komkommertijd in de nieuwsmedia en zelfs in blogland. Ook ik krijg al weken weinig op papier—ik vind die uitdrukking te mooi om een digitale variant te verzinnen ;). Het is moeilijk om er een echte uitleg op te plakken, maar ik heb geen zin meer om over corona te schrijven. De frustratie is daarover te groot. Ik ben de wereld en ieders mening nog altijd een beetje beu.
Het volgend stukje werd geschreven op zondagavond 26 juli, de avond voor de Veiligheidsraad waarbij verstrengde maatregelen werden aangekondigd.
Mijn dagen zijn niet zo speciaal. Ik werk nog steeds voltijds thuis, en het is gelukkig even wat rustiger, door de afwezigheid van collega’s en klanten. Maar daardoor zijn de dagen ook wat saaier en voelen ze trager aan. Ik heb nu minder sociaal contact tijdens een werkdag en voel me eenzamer. Er komen voortdurend nieuwe collega’s bij die ik nog niet gezien heb en er is geen mogelijkheid om afscheid te nemen van wie vertrekt. Als groepsdier heb ik het daar enorm moeilijk mee. Ik had gehoopt dat we misschien in september konden terugkeren naar een iets normaler kantoorritme, maar die hoop heb ik allang opgeborgen.
In het weekend werken we aan #projecthuis of ben ik bij het lief. Op vakantie is het nog wachten tot 17 augustus en ook daar heb ik nog weinig hoop voor. Ik vermoed dat mijn twee weken verlof gaan doorgebracht worden in een soort semi-lockdown. Mijn enige wens is dat het niet verboden zal zijn om met de auto naar je partner te rijden, zodat we toch nog samen vakantie kunnen nemen. In de vorm van Netflix en in de tuin zitten ofzo dan, want veel anders gaat er misschien niet in zitten. Ik duim heel hard voor het feit dat de dansschool mag openblijven, want dat uurtje beweging per week doet me echt heel goed. En niet iedereen is gemaakt om te joggen of te fietsen dus ik hoop oprecht dat ze daar rekening mee houden.
Ik probeer wel de lichtpuntjes te zien, zo binnen mijn bubbel. Ik lees veel, kijk wat tv, luister muziek, werk verder aan het fotoboek van Parijs 2019 (met het besef dat ik al die reisverslagen nog moet schrijven ook :)). Maar dat woord bubbel, hoef ik even niet meer te horen :). En verder kabbelt het allemaal een beetje verder en was dat de enige titel die ik kon verzinnen. Sorry voor de vele losse gedachten, maar het doet ook wel goed om het even neer te schrijven.
Edit op vrijdagavond 31 juli
Bovenstaand stukje klinkt niet zo positief en ik zat er ook een beetje door. Gelukkig kon ik me helemaal vinden in de maatregelen van de Veiligheidsraad. Al zal mijn vakantie geen tête-à-têtes met vrienden bevatten en zal het een opgave worden om zoveel mogelijk plaatsen waar een mondmasker verplicht is (en mensen dus samenkomen) te vermijden. Dus het is nog wat zoeken naar hoe ik die twee weken zal invullen. En ik heb nog steeds schrik voor een semi-lockdown à la Antwerpen in heel Vlaanderen. Voorlopig kunnen we blijven dansen, zij het buiten. Bij slecht weer zal mijn wekelijks uitje me ontnomen worden. Soit, het is moeilijk voor iedereen, dus ik vind niet dat ik te klagen heb. Maar in deze onzekere tijd mag iedereen al eens klagen (alleen niet te veel).
Van slecht weer is er gelukkig geen sprake, en dat heeft mijn humeur versterkt. Ook het feit dat enkele van mijn favoriete collega’s terug aan het werk zijn helpt. Het was ineens weer een pak drukker precies :).
Ik nam vandaag een halve dag verlof om in de schaduw uit te blazen van de hitte en op mijn spiksplinternieuwe e-reader (een Kindle) te lezen. En heel veel meer ben ik dit zonnige weekend ook niet van plan om te doen. Zij het ook nog wat verder werken aan een ander blogprojectje (binnenkort live!) en ook hier hoop ik nog eens wat op papier te zetten.
Je hoort het: het kabbelt. En daar heb ik momenteel al wat meer vrede mee :).
Heb jij dit weekend al wat van de zon genoten? Of zit je met bubble trouble?
Ik schreef al eerder dat de wereld tijdens deze hele coronacrisis enorm luid aan het schreeuwen is. Je zou denken dat dankzij de versoepelingen het allemaal wat minder luid is geworden. Dat er nu eindelijk momenten zijn om van te genieten, om te ontspannen. Misschien zelfs te verstillen. Omdat de angst wat van het hart is. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind het allemaal niet eenvoudiger geworden.
De wereld roept nog steeds enorm luid. Op een negatieve manier. Krijgen we dan eindelijk versoepelingen, dan versoepelen we niet snel genoeg. Of net te snel. Maken mensen gebruik van die versoepelingen en komen we dus uit ons kot, dan zijn we te onvoorzichtig. Wie nog steeds in zijn kot blijft en geen 10 vrienden per week ziet (serieus waar halen mensen al die vrienden? :D), is te voorzichtig. Gaan mensen al meteen op restaurant en café dan krijgen ze commentaar. Wie niet op restaurant gaat, krijgt dan weer een schuldgevoel aangepraat want je moet die mensen steunen, lokale economie enzo.
Ondertussen is het #blacklivesmatter debat aan de gang. En wat je daar ook over doet of zegt. Commentaar. Op straat betogen. Commentaar. Zwarte vierkantjes op Instagram. Commentaar. Er niets over posten. Ook commentaar. Ik heb hier allemaal geen gefundeerde mening over en kijk vanop de zijlijn mee met wat er allemaal gebeurt. Zelfs dan heb ik het gevoel dat ik fout bezig ben.
En dan heb ik het nog niet over de klimaatverandering, de politieke impasse waarin België zich bevindt, armoede en dreigende faillissementen in bepaalde sectoren. En het feit of we nu wel. Niet. Of toch wel. Of misschien niet. Een railpass krijgen.
Ik ben de wereld moe. Sorry. Maar ik ben het allemaal echt beu. Het gedoe. Het gezaag. Het gescheld. Het geroep. De mensheid.
Resultaat: ik kruip nog dieper in mijn bubbel met zijn eigen zorgen en bekommernissen. En een overvol hoofd. Rode vlaggetjes. Ik besef ook opnieuw waarom ik zo’n nieuwsmijder was geworden. Neen, danku.
Laat het me weten wanneer het terug oké is om geen mening te hebben en positief over iets te denken.
