Ik ben niet aan het trainen voor een marathon. Laat staan voor een halve triatlon. Zot. Ik heb zelfs geen Strava account. Ik doe niet aan reformer pilates. Soms wel aan pilates, maar zonder Lululemon legging.
Ik ben geen nomade die werkt vanuit een campervan. Maar het klinkt verdomme aanlokkelijk. Ik ben één van die gekken die nog voltijds werkt. Ik ben nog geen eigen zaak begonnen met een bijhorend Instagramaccount. Ik zit niet in de tropenjaren. Praise the lord. Ik slaap ’s nachts aan één stuk en werk gewoon half 9 to 5 (nu ja, min of meer). En toch ben ik er moe van.
Matcha klinkt als iets vies waar de wereld niet echt nood aan heeft? Ik heb geen Stanley drinkbeker. Dat ding ziet er onhandig groot uit. Ik bak geen zuurdesembrood. Of wortelcake. Ik bak er niet veel van eigenlijk.
Mijn interieur is niet beige. Ik draag niet de halve Patagonia collectie alsof het mijn identiteit bepaalt. Ik draag wel een emotional support top onder mijn kleding in de winter. Ik heb ecologisch wasproduct waarvan ik bij aankoop dacht dat mijn leven zou veranderen. Dat deed het niet.
Ik zit met andere woorden in een millennial crisis zonder één van bovenstaande standaard oplossingen. Tis maar dat ge het weet hé. Misschien is net dat wel mijn crisis? 🧐
– Een korte mijmering over mijn generatie en de ‘uitdagingen’ waar we mee worstelen.
hahaha wel herkenbaar geschreven 😉
Haha, ja, je kan dus gewoon pilates doen zonder legging van Lululemon 😛 Ik denk dat de meeste van de ‘oplossingen’ ook niet echt een oplossing zijn, dus of die mensen hebben geen echte crisis, of ze houden zichzelf voor de gek 😉
Waarschijnlijk dat laatste 😀
Ik heb zelfs geen ecologisch wasproduct 🤭
Ik sinds een week of twee wel dus…. 😀
Ik heb mijn ecologische wasstrips zelfs terug omgeruild voor niet-ecologisch 😬
Ai, jij bent al een fase verder 😅
Ik vind dit alleszins een geweldig goed geschreven stukje, dus kijk, de crisis is toch al ergens goed voor 😉
Ha, ha heel herkenbaar! Ook al ben ik van ver voor het millennium 😉