Close

Auteur: goannelies

Gelezen in 2025

goannelies1 Comment


Zoals ieder jaar blik ik graag even terug op mijn gelezen boeken van het jaar. Ik had weer een goed gemiddeld leesjaar, met deze keer opvallend veel echt fijne boeken en minder afknappers. Ik lijst net als de vorige jaren eerst de belangrijkste cijfers op, om nadien mijn tien favorieten op een rijtje te zetten. Ik heb een beetje een niche leessmaak ^^, maar ik probeer telkens toch wat toegankelijke boeken voor iedereen op te lijsten, dus hopelijk haal je er wat inspiratie uit.

En ik word ook gewoon gelukkig van al die cijfertjes. Het is de tiende keer dat ik dit jaaroverzicht maak, dus dat is heel fijn om te vergelijken. Het volledige overzicht van Goodreads vind je trouwens hier.

De cijfertjes

  • Ik las 43 boeken uit in 2025. Dat zijn er drie minder dan vorig jaar, maar exact evenveel als in 2023.
  • Die 43 boeken waren goed voor 18.481 pagina’s, ook daarmee evenaar ik 2023.
  • Gemiddeld was een boek 429 pagina’s lang. Dat gemiddelde zit al enkele jaren steevast in de 400+ pagina’s.
  • Medusa was met 204 pagina’s het dunste boek, The first man in Rome met 1.147 pagina’s het dikste – en dat was ook mijn laatste boek van het jaar. Ik deed er bijna heel december over om hem uit te hebben.
  • Ik lees bijna uitsluitend historische fictie, maar begon het jaar met non-fictie zowaar en las eindelijk Bart Van Loo zijn ‘De bourgondiërs’.
  • Ik hou elk jaar bij in welke eeuwen de verhalen zich afspelen. Dit jaar was er veel spreiding: ik las 6 boeken van Voor Christus (voornamelijk Griekse mythe), 6 boeken deden me naar de 16de eeuw reizen en opnieuw 6 boeken speelden zich af in de 20ste eeuw. Ook de 18de eeuw was met vijf boeken goed vertegenwoordigd.
  • Qua landen las ik iets minder geografisch gespreid (13 verschillende landen, vorig jaar stond de teller op 16). Verenigd Koninkrijk blijft met voorsprong de populairste setting met 21 boeken, gevolgd door Frankrijk, Italië en Griekenland met telkens 5 boeken.
  • Ik las 11 boeken in het Nederlands, 32 in het Engels.
  • Ik las 13 boeken uit de bibliotheek, 10 uit de eigen boekenkast en 20 boeken las ik op mijn e-reader en zijn een mix van zelfgekochte boeken en recensie-exemplaren.
  • Sinds dit jaar hou ik ook bij hoeveel nieuwe fysieke boeken ik kocht of kreeg en dat zijn er momenteel 15. Op mijn Kindle heb ik er daarnaast ook nog wel wat gekocht – oeps.

Mijn favorieten

Hieronder lijst ik mijn tien favorieten op – in willekeurige volgorde. Indien het boek in het Nederlands is vertaald staat de titel tussen haakjes.

Een gothic story meets pageturner in de nabijheid van het glitterende Versailles waarbij een jonge vrouw moet gaan spioneren bij een klokkenmaker. Dit is zo eentje die je moeilijk kort kan samenvatten, maar ik heb genoten van elke pagina.

Ik had op voorhand niet verwacht meegezogen te worden in het verhaal van de oude schilder Edgar Degas die blind is en moet verhuizen en daarbij terugblikt op zijn leven en zijn grote liefde Estelle. Schoontje.

Ik ontdekte de prachtige verhalen van Shafak, die het lot van drie jongeren in een andere tijd moeiteloos met elkaar verweeft. Een modern sprookje, dat helaas ook de gruwelijkheden die de Jezidi’s zijn aangedaan niet schuwt.

Een feministisch boek over twee keer twee zussen in een andere tijd, met een vleugje magie en een ongemakkelijk gevoel dat me tijdens het lezen maar niet lost. Hart’s boeken hebben een unieke vibe en ik hou hier wel van.

Er duikt elk jaar wel een Griekse mythe op in dit lijstje en dit eerste boek van Casati was dus raak. Er zijn tientallen boeken over Clytemnestra en waarschijnlijk is dit het beste. Casati’s volgende boek ‘Babylonia’ lag onder de kerstboom.

Het laatste Kingsbridge boek dat ik nog moest lezen (een prequel) en ik heb er opnieuw van genoten. Vooral om Deng’s Ferry te zien veranderen in het Kingsbridge van de andere boeken.

Misschien wel dé onbekende parel uit deze lijst. Over een kleine jongen met grote dromen, die soms wel en soms niet uitkomen in een periode van burgeroorlog. Hartverwarmend.

Eén van Chadwick’s betere boeken over Joanna Of Swanscombe die William Of Valence, halfbroer van Henry III, trouwt en daarmee heel wat onheil op haar dak haalt. Dit is zo’n lekkere historische roman om even voor te gaan zitten.

Even getwijfeld om deze op te nemen in de lijst want zijn vrouwelijke personages zijn nog problematischer dan die van Ken Follett, maar met dit dikke middeleeuwse epos heb ik me toch echt wel dagen vermaakt. Je loopt zo mee met Arnau door de straten van Barcelona.

Een klassieke roman uit 1990 die het begin van de val van de Romeinse republiek beschrijft en focust op de opkomst van Gaius Marius, de nonkel van Caesar, en diens rivaal Sulla. Soms wat politiek en droog geschreven, maar ik heb dit jaar enorm genoten van enkele boeken over de Romeinen en dit was toch wel het beste.

Hebben de lijst nipt niet gehaald: De bourgondiërs dus, No friend to this house (over Jason en Medea), Hamnet (beter dan ik had verwacht) en Kate Quinn’s ‘Daughters of Rome‘. En dan ook nog deze guilty pleasure ‘Het Weense koffiehuis‘, het lijkt zo’n typisch vrouwenromannetje, maar ik vond het een fijn boek ter voorbereiding van mijn vakantie naar Wenen (deel 2 en 3 wil ik nog lezen).

Meer leestips?

Je kan mijn leesvordering blijven volgen in de maandelijkse updates en op Goodreads (voeg me zeker toe als vriend), uitgebreide reviews en andere bookish content schrijf ik op mijn andere blog In Another Era. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen en zo nog wat aanraders te ontdekken? Deze kan je hier terugvinden: 2024, 2023, 2022, 2021, 2020, 2019, 2018, 2017, 2016 en 2015. Zoals gezegd is dit al mijn tiende update 🙈

Wil je weten hoe ik zoveel boeken lees op een jaar tijd? Ik schreef ooit al eens een post met tips om meer te lezen.

De 12 reisfavorieten van 2025

goannelies2 Comments

Het is de tijd van de eindejaarslijstjes en ik vlieg erin met een terugblik op mijn reizen van 2025, net zoals in 2024, 2023 en de precovidjaren.

2025 bracht me in Malaga en omgeving, Wenen, Parijs, de Engelse Cotswolds, Londen, Barcelona en Lissabon. Het was dus met andere woorden een belachelijk goed reisjaar – zij het wel steeds binnen Europa want daar voel ik me nog steeds het beste bij (die grote verre reizen, ze komen er wel eens aan).

Ik presenteer mijn favorieten in willekeurige volgorde.

 Een meet and greet met de Sagrada Familia

Over ons korte tripje naar Barcelona, kan ik ook kort zijn. Ik was er met een collega voor een conferentie met het werk en we plakten er één extra dag aan die we doorbrachten in de smalle straten van El Born en het historische centrum en vooral in één van de vele tapasbars.

Op één van de conferentieavonden wandelden we daarnaast naar de Sagrada Familia. Ik was er ooit al geweest, maar totaal vergeten hoe hoog dat gebouw is en hoeveel details er in de gevel zitten. Indrukwekkend toch wel. Een bezoek binnenin staat nog steeds op de bucket list.

Zoals je ziet was toen de hoogste toren nog niet klaar, die stelling is ondertussen weg. En we hadden wel degelijk mooi weer in Barca maar toen we aan de kerk aankwamen hing er regen in de lucht zoals je kan zien haha :D.

Het Musée Jacquemart-André in Parijs

Speciaal voor een tentoonstelling over Artemisia, de barokke schilderes, trokken Leen en ik in mei één dag naar Parijs. De zon scheen volop. De expo zelf was in het – voor mij toch onbekende – museum Jacquemart-André.

Het museum focust op Renaissance kunst en het staat dus sindsdien op mijn lijstje om de lijstje ervan in’t oog te houden. Een prachtig stadspaleis en de expo was zwaar de moeite – zij het een beetje druk door de niet zo grote ruimtes.

Enkele citytripdagen in Oxford

Oxford werd onze uitvalbasis aan het begin én het einde van de roadtrip door Zuidwest Engeland. Ik had een fijne universiteitsstad verwacht en dat kreeg ik ook. Een soort Leuven, maar dan met nog meer historische gebouwen. En veel toerisme.

Oxford in de zomer is druk. Maar toch: het deerde me allemaal niet en ik genoot van ons bezoek aan de Redcliff Camera, New College, Christ Church, het Ashmolean Museum, de boekenwinkels, de Covered Market… Het is echt een fijne stad voor een korte citytrip.

Westminster Abbey in Londen

Tijdens enkele regenachtige dagen in Londen combineerden we een wielerevent met nog enkele nieuwe zaken ontdekken in onze favoriete stad. Uiteindelijk boekten we dan toch eens tickets voor Westminster Abbey (inclusief The Queen’s Diamond Jubilee Galleries waardoor je een zicht hebt van bovenaf – maar helaas mag je daar geen foto’s nemen).

Ik vond het een fantastisch bezoek en bewonderde de hooggotiek, zeker die van The Lady’s chapel, in opdracht van de eerste Tudorkoning Henry VII. Hij ligt er zelf begraven, net als veel grote namen uit de Britse geschiedenis waaronder Elizabeth I, Mary I, Mary Queen of Scots, Edward I, Henry III, Richard II en ga zo maar door.

Ik twijfel soms op voorhand om dit soort grote toeristische dingen te doen in Londen, maar dit bezoek bewees opnieuw dat die twijfel ongegrond is. Ook de populaire dingen zijn de moeite waard ;).

Links: Cosmati pavement vlak voor het altaar. Rechts: een kloostergang.

Museu Nacional do Azulejo in Lissabon

Ik was al eens uitgebreid in Lissabon geweest, dus toen het lief naar daar vloog voor een conferentie en ik enkele dagen later in zijn spoor volgde, wilde ik toch ook wat nieuwe dingen doen. Na wat opzoekwerk viel mijn oog op een museum over de tegelcultuur van Portugal. Op een tiental minuten met de bus van het centrum van de stad.

Op een propvolle bus vol toeristen gingen we op een zondagochtend er naartoe. En het bleek een echte winner. Het museum neemt je mee door de verschillende tijdsperiodes van tegelkunst en geeft ook uitleg over het productieproces en de kleuren. Een deel van het museum zit in een barokke kerk die volledig gedecoreerd is met de typische wit-blauwe tegels.

Ik zag prachtige kunst en werd er helemaal door geïnspireerd. Ga wel vroeg, want tegen de middag was het al aanschuiven aan de ingang.

Links: deze kip in een koets was een hoogtepunt voor mij :). Rechts: er was ook moderne tegelkunst.

De zuiderse sfeer van Malaga

In februari zochten we de zon op in Malaga. Ik verwachtte niet super veel van de stad, behalve wat zonneschijn en tapas :D. Maar het fijne historische centrum met z’n prachtige kathedraal en de vele musea, het Alcabaza met Gibralfaro, de mooie markthal, gezellige eettentjes en het strand zo dichtbij stal toch mijn hart.

Malaga heeft echt de vibe van een levendige gezellige Spaanse stad. Toeristisch dat ook, maar in februari viel dat goed mee ;). En ik had deze pauze toen broodnodig.

Sudeley Castle & gardens

Voor velen zal dit eerder een plek zijn die ze overslaan, maar ik wilde er absoluut stoppen tijdens onze roadtrip omdat er zoveel Tudor en andere Britse geschiedenis te vinden is. En Catherine Parr, de zesde vrouw van Henry VIII, ligt er begraven. Een prachtig bezoek met uitgebreide tuinen en een kasteel waar nog steeds mensen wonen (je mag er daarom geen foto’s binnen nemen). Ook is er een uitgebreide expo over de geschiedenis van het domein.

Ik vond het één van onze leukere stops en we bleven er toch wel een dikke halve dag plakken. Dat zegt genoeg hé.

Het Albertina in Wenen

In Wenen probeerden we rondwandelen te combineren met af en toe een museum. Ons oog viel op het Albertina, omdat deze plek focust op de 19de en 20ste eeuwse kunst waarin er veel verandert.

We gingen naar de bovenste verdieping voor de permanente opstelling ‘Van Monet tot Picasso’. Dit is by far één van de beste expo’s die ik ooit heb gezien. Elk stuk dat er hangt is van zo’n hoog niveau. Je wandelt door een eeuw aan baanbrekende kunstgeschiedenis en de ruimtes zijn echt heel aangenaam.

Het Albertina heeft nog verdiepingen, maar we lieten het hierbij om deze ervaring volledig op ons te laten inwerken. Het Albertina komt zo in mijn top vijf van musea denk ik en een herhaalbezoek zal er sowieso komen.

Fantastische moderne kunt in Lissabon

In Lissabon doken we maar liefst 3 keer een moderne/hedendaagse kunstenmuseum binnen en we zagen echt topwerken.

MAAT Central

De eerste dag kozen we voor het MAAT central, de nabijgelegen gallery was helaas niet open. Het is een voormalig elektriciteitsstation en dat maakt de locatie speciaal, maar de expo’s waren nu niet specifiek mijn ding. Maar wel cool om er in rond te lopen.

Op dezelfde dag bezochten we het MAC/CCB in Belem (in het cultureel centrum) en wauw, ik vond zowel de tijdelijke als permanente expo’s daar wel echt geweldig. Ze hadden best wat grote namen hangen, en ook wat surrealistische kunst – waar ik een grote fan van ben.

MAC/CBB

De volgende dag begon het plots te regenen en dus doken we het Centro de Arte Moderna Gulbenkian (CAM) binnen. Het museum met oudere kunst in het Gulbenkian park is namelijk dicht ter renovatie. Het begon met enkele speciale tijdelijke expo’s, maar in de kelder zat een grotere expo op basis van de permanente collectie in een super mooie opstelling. Eén grote ruimte waarin met houten elementen allerlei hoeken en kanten worden gecreëerd. Ik zag prachtige schilderwerken en installaties. Dit was voor mij het hoogtepunt van de vakantie :D.

CAM

Ik had Lissabon nooit als een museumstad gezien voor mijn tweede bezoek, maar nu dus wel.

De Wiener Secession beleven in Wenen

Links: Secession gebouw. Rechts: twee huizen van Otto Wagner

Toen Leen en ik naar Wenen gingen, verwachtte ik zelf vooral Habsburgse 19de eeuwse architectuur. En die was er ook. Wat ik niet wist is dat Wenen zijn eigen versie van de art nouveau heeft: de Wiener Secession. En man, wat een prachtige architectuur en werken!

Een bezoek aan het Secession gebouw en nadien aan Upper Belvedere met werken van Gustav Klimt zorgde voor een onderdompeling in deze stijl. En dat spoorde me dit najaar aan om een specifieke cursus rond Art nouveau te volgen.

Links: Beethovenfries van Klimt in he Secession gebouw. Rechts: ik had voor De Kus kunnen kiezen, maar dit werk van Klimt in het Belvedere doet me nog meer wegdromen.

Het Alhambra in Granada

Toen we naar Malaga gingen, stond op voorhand één ding vast: een uitstap naar het Alhambra van Granada. Dit Moorse paleizencomplex op een heuvel met prachtige architectuur en tuinen stond hoog op mijn bucket list en een bezoek stelde dus absoluut niet teleur.

Het Nasridenpaleis met het patio de los leones (de leeuwenfontein), de tuinen van het Generalife, de Alcabaza burcht met prachtige vergezichten, het renaissancepaleis van Karel V met zijn ronde vorm en zuilen… Het was allemaal even mooi. In februari viel de drukte goed mee. Ik genoot enorm van een bezoek en de stad Granada zelf leek ook de moeite, maar daar was helaas geen tijd meer voor. Ik keer ooit nog terug.

De prachtige dorpen en huizen met tuinen in en rond de Cotswolds

Ik kan het niet onder stoelen of banken steken: onze roadtrip doorheen de Cotswolds was de beste vakantie. De vrijheid om ons met de auto te begeven naar bekende en onbekende plekken was zalig. Het was hoogzomer en dus bezochten we allerlei dorpen en ook verschillende huizen van National Trust.

Favorieten? Lower Slaughter, Snowshill manor & garden, Great Chalfield manor & garden.

Et voila, dat waren ze alle 12. Amai, als ik zo terugkijk mag ik mijn pollekes kussen met alle mooie plekken waar ik ben geweest.

Hebben de lijst nipt niet gehaald: de Weense desserts, zowat alle andere stops van de Engelse roadtrip (o.a. Blenheim Palace, Bristol, Bath, Broadway Tower…), de botanische tuin La Conception in Malaga, het John Soane Museum in Londen, andere art nouveau gebouwen in Barcelona, de uitzichtspunten in Lissabon…

Wat brengt reizen in 2026? Er zijn veel plannen in mijn hoofd, maar nog niks geboekt 🙈. Een zuiderse vakantie in februari/maart, een citrytrip met Leen in juni (waarschijnlijk opnieuw wat noordelijker), misschien terug naar Engeland of Schotland in de zomer?, en ga ik in 2026 Londen een keer een jaar overslaan of niet? (waarschijnlijk niet 😅)… wie zal het zeggen.

Wat was jouw reishoogtepunt uit 2025?

Rome #9: Galleria Doria Pamphilj en Trastevere

goanneliesLeave a comment

In november 2023 kreeg het lief een tripje naar Rome cadeau van het werk (voor zijn 10de werkverjaardag), als collega en lief had ik zelf de trip in elkaar mogen steken. En man, wat was ik vergeten hoe een geweldige stad Rome was! Ja, het is er altijd druk, ook in november, maar je kan heel snel weer de hoek om een rustig straatje inwandelen waar je alleen bent. Ook dat is Rome.

Op de derde dag trokken we in de voormiddag naar het Vaticaan om na de lunch het pantheon te bezoeken. Verder hadden we deze dag niet gepland en dus bleef er nog wat tijd over. Ik overtuigde het lief om de Galleria Doria Pamphilj te proberen en dat hebben we ons niet beklaagd.

Maar eerst passeerden we nog de Chiesa di Sant’Ignazio di Loyola. Dit vond ik tien jaar geleden al een bijzondere kerk. De Sant’Ignazio heeft namelijk één van de mooiste barokke plafonds van de stad. Met prachtige schilderingen van Andrea Pozzo die de glorie van Sant’Ignazio moet uitbeelden. Alleen was op een bepaald moment het geld op waardoor er geen koepel meer kon gebouwd worden. Geen probleem: Pozzo schilderde dan maar een koepel. En die is levensecht. Een echte trompe l’oeil dus.

Net echt toch? Die donkere koepel. Het is trouwens drummen in de Sant’Ignazio. De kerk heeft één groot probleem: hij is instagramfamous. Ze hebben er namelijk een spiegel neergezet die licht geeft (nadat je er een muntje insteekt, zo commercieel is de kerk wel) waardoor je een selfie in perfect licht kan nemen met het barokke plafond. En dit is serieuze influencer business want er staat een gigantische rij en mensen nemen echt lang de tijd om de perfecte foto te maken. Dit artikel heeft het er ook over.

En het grappigste is: je kan perfect een mooie foto nemen van het plafond zonder die spiegel (oké tis geen selfie, maar toch). En niemand van de toeristen in de kerk nam de tijd om naar de trompe l’oeil te kijken. Instagram ruined everything. Maar bon, hieronder dus mijn foto (zonder spiegel).

Het blijft één van de mooiste plafonds van Rome. En je kan dat helemaal gratis bewonderen.

Op naar de Galleria Doria Pamphilj. Dit is het stadspaleis van de familie Pamphilj (weer zo’n familie die een paus afvaardigde) die nadien huwde met een Doria. En die familie Doria Pamphilj woont er nog steeds. Alleen stellen ze wel een groot deel open voor het publiek. Toegang kost 16 euro per persoon en daarvoor krijg je ook een audiogids die is ingesproken door iemand van de familie zelf. En daardoor is de audiogids ook echt de moeite om te luisteren. Italië staat bekend om slechte audiogidsen maar dit vond ik dus een uitzondering.

Ik ga eerlijk toegeven: ik had op Instagram vooral gezien dat er een spiegelzaal à la Versailles was, maar ik wist dus niet hoe groot dit museum was. En toch nog heel onbekend ook. We waren er bijna alleen.

Per ruimte krijg je uitleg over wat de functie was/is. In de meeste ruimtes hangt ook kunst aan de muur. Zo zagen we er drie Caravaggio’s (als je in Rome bent is Caravaggio overal). Er staat een buste gemaakt door Bernini, je vindt er verschillende Bruegels (De Oudere), een Titiaan, Lippi, Velazquez…

Dit middelste werk van Caravaggio heet ‘Rest on the flight to Egypt’.

Maar ik geef het toe: ik was er voor de mooie ruimtes. En dan is The gallery de echte eyecatcher. De galerij heeft ‘four wings’ waarvan de spiegelzaal de mooiste is.

Overdadige plafonds, geflankeerd met zo veel kunst, beelden en mooie lusters. Dit is echt een plaatje alsof je in Versailles bent.

Het was echt niet moeilijk om foto’s van lege zalen te nemen. Doria Pamphilj staat niet in de top tien van bekende Romeinse musea – er zijn er ook zoveel – en dus slaan heel wat toeristen het over. Of ze bezoeken het nabije Palazzo Colonna dat ook een soort spiegelzaal heeft.

Is dit Versailles of Rome?

Naast deze vier mooie gallerijen, heb je nog een aantal zalen waarvan ik vooral The Aldobrandini Hall onthou. In 1956 zorgde hevige sneeuw dat het dak instortte. Deze zaal is heel modern terug opgebouwd. En sommige kunst zoals dit authentiek Romeins beeld van een Centaur op de foto is ondertussen hersteld. Je ziet de twee kleuren en de scheidingslijn heel goed.

Kortom: we waren plots twee uur later voor we alles in ons hadden opgenomen. Zeker de entreeprijs waard. En vergis je niet: dit museum staat gewoon aan de Via del Corso, pal in het centrum van Rome. Dus je bent er misschien zelfs al eens voorbij gewandeld.

Op dan naar Tibereiland. Een eiland in de Tiber met een ziekenhuis, kerk, een gloednieuw Citizen M hotel en enkele horecazaken. Ik vind het niet zo speciaal, maar zou wel graag eens langs de oever wandelen.

Via de andere kant van Tibereiland kom je in Trastevere. Volgens velen proef je hier het authentieke van Rome omdat het nog een oude volkswijk is met smalle middeleeuwse straten en heel lekkere lokale keuken. Ik voelde het er 10 jaar geleden al niet zo, en dat gevoel bleef ook nu. Het zijn vooral toeristen die je er vindt en het is wat zoeken naar echte leuke lokale eetplekken.

Santa Maria Della Scala

Maar er zijn wel enkele mooie straten en pleintjes en je vindt er ook op elke hoek een kerk. En die zijn nodig om even aan de drukte te ontsnappen, ook bij valavond. Zo glipten wij op aanraden van de reisgids de Santa Maria della Scala binnen. In de eerste kapel rechts vind je een schilderij van de Nederlander Gerrit Van Honthorst, bekend in Italië als Gerardo delle Notti, een Utrechtse Caravaggist.

Het Piazza Renzi is een gezellig plein, beetje uit de kering van de toeristen, met allemaal horecazaken. Ideaal als je op zoek bent naar een plekje om neer te zitten en dat was ook voor ons welgekomen.

Nadien trokken we naar de Piazza de Santa Maria, het hoofdplein van de wijk. Daar staat de Basilica de Santa Maria in Trastevere. Een prachtige kerk.

Er zijn een aantal zaken bijzonder aan deze kerk: het is één van de oudste kerken van de stad, de huidige bouw dateert van de 12de eeuw. En dat zie je aan de atypische structuur: een gewoon simpel rechthoekig plafond, wel helemaal voorzien van bladgoud. En de zuilen zijn ‘gepikt’ uit het nabijgelegen Thermen van Caracalla complex.

Ik vind dit een bijzondere kerk. En ik zeg dat precies wel vaker over Rome. Maar de diversiteit is heel groot en ik vind het leuk dat er nog een semiromaanse structuur is overgebleven. Alleen zonde van al dat bladgoud.

Nu werd het tijd voor avondeten. Ik wou graag bij Tonnarello omdat dit nogal gekend is voor zijn goede pasta. Die hebben ondertussen meerdere vestigingen in Trastevere en het lukte ons nog net om een tafeltje te krijgen. De pasta was zeker lekker, wel niet de beste van de vakantie. Maar de sfeer zat er goed en bediening was ook tof. Ik had ook Nannarella en Ivo a Trastevere opgeschreven als goede opties. Dus doe er je ding mee. In Trastevere vind je in ieder geval wel makkelijk een tafel op een leuke plek.

Trastevere blijft een beetje een haat-liefde verhouding voor mij denk ik. De truc is om verder te wandelen dan de straten rond de basiliek en dan kom je snel weer op meer lokale en rustige plekken.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Een kerst voor wie moe is

goannelies4 Comments

Bij ons op het werk is de periode tussen kerst en nieuw – tussen 24 december en 1 januari that is, wij doen niet mee aan de volledige kerstvakantie – traditioneel de periode dat we sluiten en dat de meeste onder ons thuis zijn. Je bent niet verplicht om vakantiedagen in te zetten, maar bijna iedereen doet het. Net als al onze klanten. Het is de enige week van het jaar dat er geen nieuwe to do’s op je wachten wanneer je op 2 januari de computer weer open doet. Heerlijk vind ik dat.

En dat doet dromen. Van een week zonder verplichtingen, zonder stress, zonder moetjes. Dik verdiende rust na al dat harde werk. Na de kerstexamens voor de jeugd en de werkrecepties voor de iets oudere jeugd. Midden in de donkerste weken van het jaar.

Maar we doen eigenlijk net het tegenovergestelde: we stoppen ons sociaal leven zo ontzettend vol en hollen van feestje naar feestje. We moeten nog cadeaus kopen, een kerstmenu in elkaar boksen en liefst wakker blijven tot na middernacht op oudejaar. En ik moet toegeven dat het bij mij zelfs best meevalt, ik heb amper feestjes (gelukkig!), maar toch voel ik die rush en die onrust. Zo erg dat ik er vaak naar uitkijk om op 2 januari terug naar kantoor te gaan en het gewone leven weer op te pakken. En dat vind ik ontzettend jammer, want is het een week vakantie waarin allesbehalve een gevoel van vakantie centraal lijkt te staan.

Ik zou graag een lans breken om kerst te herdenken. Om een kerst uit te vinden voor mensen die moe zijn. Want we zijn allemaal moe.

Ik wil daarmee niet zeggen dat er geen kerstfeest mag zijn met familie of een oudejaar met vrienden. Maar gewoon met minder moeten. Met takeaway pizza’s of frieten van de frituur, met geen cadeaus maar volle aandacht want iedereen legt zijn telefoon weg, in een niet volledig opgeruimd huis. De boel de boel laten en het nieuwe jaar verwelkomen alsof het gewoon een nieuwe dag is en we niet allemaal de drang voelen om de negen beste kiekjes van het jaar opnieuw op Instagram te delen.

Ik zie deze periode allemaal artikels verschijnen met tips om de feestdagen te overleven, maar dat klinkt zo ontzettend fout. Zo’n periode hoort toch om op ’t gemak het volgende jaar te verwelkomen met wie je lief is? Soms denk ik dat we het onszelf toch allemaal aandoen – ik zou echt tegen iedereen willen zeggen om het rustiger aan te doen. Stop met hollen, maak minder plannen… Het is maar een week waarin we op een kunstmatige manier allerlei moetjes proberen proppen omdat toevallig het jaar verandert en iemand duizenden jaren geleden heeft beslist om een feestdag te maken van de geboorte van een heilige.

Of nog een ander idee: we doen zoals in Ijsland en geven elkaar een boek en lezen tot na middernacht in dat boek, in stilte met een stukje taart erbij. Ik denk dat voor al wie moe is dat wel een fijn stiltemoment zou zijn. Misschien niet toevallig dat ik deze periode een klepper van een boek koos om in te verdwijnen?

Ik ga dit jaar alvast een nieuwe poging doen om echt vakantie te vieren. En dat moeten van me af te schuiven. Ik ben moe dus ik pas mijn kerst daarop aan. Wie doet er mee?

November

goannelies5 Comments

Het is alweer het voorlaatste overzicht van het jaar. Ik vind het bijna eng hoe snel het nieuwjaar zal zijn. Maar tegelijk heb ik het ook al echt gehad met de herfst en de winter moet nog beginnen. November was wat een vreemde maand. We gingen naar Londen en dat is altijd fantastisch. Voor de rest kabbelde het zo wat voort en waren er niet echt veel speciale dingen.

Begin november startte mijn directe collega terug op na haar bevallingsverlof, hoera! En hadden we nog eens een kwartaaloverleg. Ik vluchtte echter vlak na het eten weg omdat ik compleet overprikkeld was door het lawaai. Het was echt mijn avond niet ofzo. De dag ervoor had ik veel sinushoofdpijn gehad en dat heeft er waarschijnlijk ook mee te maken gehad.

In het weekend begaf mijn gsm het dan plots. De batterij deed al een aantal weken raar dus ik had in mijn hoofd om met Black Friday een nieuwe te kopen, maar het werd plots last-minute een keuze maken. De week erna stonden de smartphones natuurlijk allemaal wel in promotie. Soit, ik kocht gewoon het huidige model van mijn vorige, een Google Pixel.

Ik wou ook echt niet zonder gsm in Londen zitten uiteraard. Na twee dagen vakantie thuis die gewoon voorbij gingen, vertrokken we dan richting mijn favoriete stad. Ze gaven niet het meest fantastische weer, maar we hadden geboekt om naar Rouleur live te gaan, een soort conferentie/beurs over het wielrennen dus we zouden sowieso veel binnen zijn.

Links: Rouleur Live. Rechts: Op de foto met Pauline, een GOAT uit women’s cycling

Het event was leuk met interessante talks en ik ontmoette Pauline Ferrand-Prévot die ik enkele woorden Nederlands probeerde leren, zonder veel succes :D. Maar de ruime waarin het event plaatsvond, een stuk van de Truman Brewery op Brick Lane, was een akoestische hel en dat heb ik geweten. De eerste avond waren we er lang en ik kon op den duur wel wenen van het lawaai.

Links: John Soane Museum. Rechts: The lady’s chapel in Westminster Abbey

Londen was verder echt fantastisch: we bezochten eindelijk het John Soane Museum (wauw!) en spendeerden bijna drie uur in Westminster Abbey (ik had de kerk dus nog nooit bezocht en nu moesten we een halve dag ergens binnen overbruggen dus voila, het uitgelezen moment) en gingen naar expositie van drie street art kunstenaars in de StolenSpace Gallery.

Links: het koor van Westminster Abbey. Rechts: ik spotte Sophie Mess, een street artiste die ik al even volg live aan het werk op Brick Lane

Links: een mistige ochtend in Shoreditch. Rechts: Triple Trouble expo in The StolenSpace Gallery.

Maar de deden ook the usuals: wandelen van aan The Tower tot Borough Market, iets eten bij Dishoom en Rudy’s, de koepel van St. Pauls spotten en heel wat boeken kopen in de gigantische Waterstones op Piccadilly. We ontdekten ook nieuwe eetplekken (Humble Crumble is de hype dus echt waard!). Ik vulde ondertussen daardoor mijn Londen food blog ook weer aan ;).

Op de laatste dag werd het plots heel koud en dat bleek ook het geval in België. Ik moet er dit jaar echt aan wennen en heb het precies voortdurend te koud.

Londen <3 en overal gekke uithoeken in het John Soane museum :D.

Na Londen kreeg het lief een serieuze griep of een ander virus. Ik had schrik om het ook op te pikken maar het gebeurde gelukkig niet. Het kabbelde allemaal wat voort en ik probeerde wat tijd te maken voor enkele cozy hobbies: lezen, puzzelen, lessen kunstgeschiedenis en purrdle.

Links: ik kocht purrdle op de weg terug van Londen. Rechts: Norma in Brussel

Afgelopen weekend besloten we nog even tot in Brussel te treinen voor de expo rond Goya in Bozar in het kader van Europalia Spanje. We aten eerst ook iets bij Norma, amai zo lekker!

De expo zet Goya af tegenover latere kunstenaars die hem als inspiratie gebruikten, zoals Picasso.

De expo was op zich zeker goed, al had ik gehoopt op wat meer bekend werk van hem. Bij Bozar laten ze altijd te veel volk tegelijk binnen (je moet een tijdslot reserveren, maar er zijn altijd nog tickets voor elk slot 🤷‍♀️). En er zijn ook altijd te veel groepen met een gids die de weg versperren. Soit, ik ben aan het zagen, ik vond het een goede expo maar voor mij mag het wat rustiger.

Links: moderne kunstenares die in vraag stelt wat een prinses moet doen ;). Rechts: schets van Goya van het beroemde schilderij Las meninas van Velazquez.

Al was er een madame die luidop aan het vertellen was tegen haar vrienden dat ze had ontdekt dat je een foto van dat vierkantje nam, je dan extra tekst kon lezen. Ze had met name de QR-code ontdekt. Ik kon mijn lach amper inhouden :D.

Gelezen

Ik las deze maand twee wat dikkere boeken en één Kindleboek op de trein.

  • A marriage of lions van Elizabeth Chadwick vond ik een prachtig boek over de halfbroer van koning Henry III en vooral zijn vrouw Joanna Of Swanscombe. Er zijn niet zoveel boeken over deze periode dus ik heb genoten, maar ik ga jullie niet vervelen met de saaie historische details ;).
  • The devil’s slave van Tracy Borman is het tweede boek over Frances Gorges die in de nadagen van The Gunpowder plot niet opnieuw verraad probeert te plegen of van hekserij beschuldigd probeert te worden aan het hof van de eerste Stuartkoning. Heel entertainend dit wel.
  • De kathedraal van de zee van Ildefonso Falcones. Stond al eeuwen op de lijst en is de Spaans ‘Pilaren der aarde’. Het heeft dan ook echt veel overeenkomsten met Ken Follett zijn boeken. Het is hard en gruwelijk met momenten, de personages zijn nogal eendimensioneel, het verhaal is heel vrouwonvriendelijk… maar het heeft dat sfeertje en zo’n meeslepend plot en daar lees ik dit soort boeken voor. Je loopt zelf rond in middeleeuws Barcelona en ziet de kathedraal stap voor stap worden opgebouwd.

Nu komt december eraan, niet mijn favoriete maand, maar ik probeer elk jaar om de feestdagen niet te veel onder mijn kleren te laten kruipen en gewoon mee te gaan in de flow.

Wat zijn jouw plannen in december?

Napels #4: een kloostertuin en meer in het historisch centrum

goannelies4 Comments

In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.

Na een dag in de wijk Vomero en een uitstap naar Pompeii, trokken we nu echt naar het historische (en toeristische) hart van de stad. Het centro storico is uniek, in die zin dat de indeling nog net zo is zoals in de tijd van de Grieken. En dit maakt dat het is uitgeroepen tot Unesco werelderfgoed. Chique!

Grofweg concentreert het historische centrum zich rond de Spaccanapoli, een twee kilometer lange straat die het centrum doorkruist. Aan het begin van deze straat vind je onze eerste stop: de chiesa del Gesu Nuovo. Een kerk met een wel heel bijzondere gevel en een barokke interieur.

De voorgevel dateert van het Sanseverinopaleis dat hier eerst stond en heeft allemaal kleine rustieke piramides die blijkbaar een ding waren tijdens de Renaissance. Ik vind het maar speciaal :).

De Gesu Nuovo (‘Nieuwe Jezus’) is een van de grootste en belangrijkste kerken van de stad. Binnen valt meteen het prachtige interieur op, dat zelfs een beetje doet denken aan de Sint-Pieter in Rome door de felle koepel. Toegang tot de kerk is trouwens gratis. Wij liepen er wel even rond om alles in ons op te nemen. Weetje: er kwam tijdens WOII een bom terecht op de kerk die wel wat schade aanbracht maar gelukkig nooit echt tot ontploffing kwam.

Op het pleintje voor de kerk vind je de obelisk van de Onbevlekte Maagd en ook de ingang naar het Complesso Monumentale de Santa Chiara. Voor 7 euro per persoon mag je het klooster, de kerk en het museum bezoeken. In Vomero waren we al eerder verliefd geworden op zo’n klooster dus we haalden snel die portefeuille boven.

De kerk stamt uit de 14de eeuw, maar werd wel volledig verwoest door een WOII bombardement. In het museum zie je foto’s van de verwoesting. Maar ondertussen is de kerk herbouwd in gotische stijl zoals het gebouw ooit was bedoeld, met een uniek houten plafond en toch nog wel een zijkapel met wat barokke elementen. Het zorgt voor een sober interieur, helemaal anders dan de Gesu Nuovo die er pal tegenover staat.

De kloostertuin is wel gespaard gebleven van het bombardement en is helemaal niet zo sober te noemen. Er is versiering met kleurrijke tegels rondom de hele patio aangebracht. Het was hier een nonnenklooster en de tuin werd aangelegd in de 18de eeuw.

De zuilen en tegels in de tuin zijn allemaal versierd met bloemenmotieven en de zuilengalerij rondom heeft fresco’s met taferelen uit het Oude Testament. Het deed me op sommige momenten denken aan de Plaza de Espana in Sevilla.

Je mag trouwens niet op de zuilen gaan zitten, want je ziet al wat schade van de toeristen die dat wel hebben gedaan. Dit klooster is één van de bekendere trekpleisters dus je bent er niet alleen. Tegelijk is het ook wel een rustpunt, weg van de drukke spaccanapoli straat.

Naast de kerk en het klooster is er ook een klein museum over de geschiedenis van het klooster en kan je wandelen rond de archeologische opgravingen die ze er aan het doen zijn. Want net zoals overal in Napels zit er ook hier een hele stad onder de grond: overblijfselen uit Griekse en Romeinse tijd.

Links: Romeinse opgravingen. Rechts: de kerststal

En je ziet er opnieuw een kerststal, deze keer kon ik wel een deftige foto nemen. De presepe is een miniatuurtafereel over de geboorte van Jezus in de stal in Bethlehem. Die Napolitanen zijn toch echt kerstgek.

Na dit bezoek wandelden we verder door het centrum en volgden daarbij de Time To Momo reisgids die ons opnieuw naar een kerk wees: die van Santa Luciella. Maar toen we daar aankwamen zagen we slechts een kleine deur en aan het onthaal zeiden ze dat de kerk enkel via een Italiaanse tour te bezoeken was. Maar we konden aansluiten en kregen een Engels infoblaadje. We betaalden 6 euro per persoon.

Wat we niet wisten is dat de Santa Luciella kerk bedolven is geraakt onder een aardbeving in 1980 en dat vrijwilligers sinds 2016 de kerk hebben uitgegraven en deels terug hebben open gesteld. De kerk dateert uit de 14de eeuw en is gewijd aan Santa Lucia. Van de kerk zelf is maar één mini ruimte toegankelijk vandaag en dan de ingang naar de crypte.

Wat we ook niet wisten is dat er een grote legende rond het kerkje hangt: in de crypte is namelijk een schedel met oren aan gevonden. Een schedel met nog oren aan, ja je leest het goed. De crypte is ooit een begraafplaats geweest en is vandaag een soort bedevaartsoord waar mensen dingen komen neerleggen wanneer er iets mis is met één van hun zintuigen (Santa Lucia is blijkbaar de heilige van het zicht).

Links: crypte met schedels en offeringen. Rechts: schedel met oren, net Gollem!

Zou ik het aanraden om te bezoeken? Ik weet het niet zo goed, want het is wel een van de meer bijzondere dingen die ik in Napels heb gezien. En de inkom die je betaalt gaat naar de restauratie die nog volop bezig is. Wie weet is een bezoek aan deze kerk over enkele jaren wel weer heel anders.

Links: interieur piepkleine kerkruimte Santa Luciella. Rechts: drukte in de Spaccanapoli.

Ondertussen was het zeer druk geworden in het centrum. We sloegen de Via San Gregorio Armeno over, die staat bekend als de kerststraat van Napels, waar je dus kerststalpoppetjes en miniaturen zou kunnen kopen. Al zouden heel veel winkels ondertussen importeren uit China en is er van echte ambacht niet zoveel sprake meer. Het was er over de koppen lopen, dus we zochten stilaan naar een lunchplek.

Eerst passeerden we nog langs de Santa Maria delle Anime del Purgatorio ad Arco (wat een naam zeg!), waar er schedels buiten aan de ingang staan die je blijkbaar moet aanraken voor geluk. En de Italianen deden dat ook echt. Die schedels, het is naast kerststallen een terugkerend dingetje in Napels. Verder is het een mooie barokke kerk. De entree is gratis.

Links: schedel aan de ingang, Rechts: interieur van de Santa Maria Purgatorio ad arco.

Nu begon het te regenen en dus doken we Pizzeria I Decumandi binnen. Eten in het toeristisch centrum is altijd wat moeilijker, maar deze stond in de reisgids. Zeer grote en goedkope Napolitaanse pizza in een typisch Italiaanse zaak. Was het de beste pizza van de vakantie? Neen, maar er was ook helemaal niets mis mee.

Links: foto van pizza met hand om de grootte aan te duiden. Rechts: random straatje.

Et voila, dat was deel 1 van onze dag in het historische centrum. Veel kerken dus, Napels is heel religieus en dit maakt nu eenmaal deel uit van hun erfgoed. Wordt vervolgd!

Waar at jij ooit de beste pizza?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

So You Think You Can Dance

goannelies3 Comments

Afgelopen week kondigde VTM aan dat ze dansers zoeken voor een nieuw seizoen van So You Think You Can Dance, een danstalentenjacht die meer dan tien jaar geleden enkele seizoenen liep in België en Nederland. Het bericht bracht zowel een glimlach als heel wat nostalgische gevoelens bij mij naar boven.

Ik dans zelf al sinds mijn 6 jaar, absoluut geen hoog niveau, puur voor mijn plezier. Ik keek als kind naar Sterren op de dansvloer (en tegenwoordig ook nog steeds naar Dancing with the stars – zelfde show, maar nu met een Engelse titel). Toen het tweede seizoen van SYTYCD op Belgische tv kwam, zat ik in het middelbaar en er ging voor mij echt een wereld open.

Het programma zat goed in elkaar: auditierondes, een bootcamp en liveshows waarbij de deelnemers per tv telkens in een andere combo een andere stijl kregen voorgeschoteld. Er komen heel wat verschillende stijlen aan bod: jazz, modern, hiphop lyrical, hiphop fast popping, street, klassiek… Ik hou van latin en ballroomstijlen (die ook aan bod komen trouwens), daar niet van, maar het feit dat ‘mijn’ type dans op tv kwam vond ik zalig.

Ik hield ook van de jury want ik kreeg al snel een crush op Jan Kooijman die toen het kapsel had van de gemiddelde lead zanger van de poprockbands waar ik in het middelbaar naar luisterde. Zijn interactie met medejurylid Ish Ait Hamou en presentator Dennis Weening vond ik ook heel grappig. De show gaf daarnaast veel aandacht aan de choreografen achter de danschoreo’s (wat uniek is aan dit soort shows) en namen als Isabelle Beernaert, Laurent Flamant, Min Hee Bervoets, Roy Julen, Vincent Vianen en Koen & Roemjana ben ik nooit meer vergeten.

Ik trok zelfs door het programma naar een show van Isabelle Beernaert en besloot op mijn 18de modern te gaan dansen (en dat doe ik nog steeds). Met enkele vriendinnen ben ik ook naar een liveshow fysiek gaan kijken toen het laatste seizoen in België werd opgenomen. Ik herinner me nog weinig van die avond (ik weet zelf niet waarom), maar het toont aan dat het programma toen wel in mijn hart zat.

Er zijn blijkbaar zes seizoenen geweest in België, en zeven in Nederland. Ik las de namen van de winnaars nog eens terug en bekeek wat choreo’s op Youtube. Sommige dingen kwamen terug, anderen niet :).

En dit alles was ik een beetje vergeten, tot ik de aankondiging las dat het programma terugkeert. Reken maar dat ik op het puntje van mijn stoel zal zitten om te kijken. Dansen brengt nu eenmaal iets teweeg bij mij, door het zelf te doen én door het te zien. Het is misschien wel het enige moment dat ik wat in sync ben met mijn lichaam ofzo.

Ik besloot dit jaar in een tweede dansschool een andere choreoles te gaan volgen. Dezelfde stijl trouwens, maar ik was wat uitgekeken op de stijl die in mijn dansschool werd gegeven en toen de leerkracht en groep hard veranderde, was dat voor de trigger. Een grote stap want ik haat verandering en een nieuwe groep, maar ik merk dat de nieuwe les me wat uitdaagt en een andere soort energie geeft. En ondertussen dans ik ook nog heel graag modern in mijn eerste dansschool. En kijk ik er naar uit om na zo’n les in de zetel te ploffen om naar SYTYCD te kijken. Nog even geduld.

Heb jij ook zo’n tv-programma waarvan je nostalgisch hoopt dat het ooit terugkeert?

Londen #21: Kunst kijken in Victoria Miro & The Courtauld Gallery

goannelies7 Comments

Yes, dit is al bericht 21(!) over mijn favoriete stad. In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Vandaag: twee minder gekende hotspots voor kunstfanaten – van hedendaags tot impressionisme – die we tijdens onze eerste dag bezochten.

Victoria Miro

Dit is een redelijke grote galerij voor hedendaagse kunst in Islington (Oost-Londen) van de vrouwelijke kunstdealer, Victoria Miro, die ook een galerij heeft in Venetië. Zowel bekende namen als opkomende artiesten krijgen er een plek. Toegang is gratis, al zal je wel op voorhand moeten reserveren voor bepaalde populaire expo’s. Zoals die van Yayoi Kusama, de beroemde Japanse stippenkunstenares, die wij bezochten in oktober 2024. De expo is vandaag dus niet meer te zien. Maar ik vond dit echt een hele fijne galerij waar ik sindsdien de expo’s van check als we naar Londen gaan en dus wie weet hebben ze ook iets interessant als jij naar Londen gaat.

De galerij zit in een vroegere meubelfabriek en dat zie je nog steeds goed terug in de indeling van het gebouw. Het gebouw bestaat uit twee verdiepingen en een kleine stadstuin. Zoals steeds vind ik het gebouw bijna net zo fascinerend als de kunst wanneer ik een galerij of museum bezoek.

De lappen stof met de typische stippen van Kusama hingen vast aan het houten plafond en besloegen zo twee verdiepingen. De muren zijn in elke exporuimte wit geverfd.

Zoals je hierboven ziet, hingen de schilderijen kriskras door elkaar. Ook in de stadstuin stonden enkele werken van Kusama.

Via de tuin kan je opnieuw een trap op en kom je in een tweede exporuimte waar werken hingen van Jules De Balincourt – ook geen kleine naam in de hedendaagse kunst.

Ik vond dit ook echt een hele mooie ruimte waarin de werken goed tot hun recht komen. En ik werd ook wel meteen fan van de kleurrijke, sfeervolle abstracte schilderijen van De Balincourt.

Het is een hele toegankelijke kunstgalerij. Geen te gekke installaties (ze hebben soms wel installatiekunst trouwens, maar toch vooral veel schilderkunst in hun portfolio), geen drukke ruimtes, niet te veel volk én gewoon echt goede kunst. Islington is sowieso een fijne, onbekendere wijk om te verkennen als je het toeristische hart van Londen al goed kent. En Victoria Miro is ook goed bereikbaar met de metro: vanaf het metrostation Old Street is het slechts 10 minuten stappen tot aan de galerij.

Courtauld Gallery, Somerset House

Tweede stop van de dag werd Courtauld Gallery, het kunstmuseum van de kunstfaculteit van de universiteit in Londen dat zich bevindt in Somerset House, aan The Strand. Hartje Londen dus. Uitstappen met de metro op Temple, Charing Cross of Covent Garden.

Somerset House is een neoklassiek gebouw waar verschillende overheidsinstellingen gevestigd zijn, met een zeer groot binnenplein, een standbeeld voor George III, een bar en een evenementenlocatie.

Het is eigenlijk vreemd dat het museum nog nooit eerder op mijn lijstje was geraakt. In de jaren ’30 verzamelde Samuel Courtauld voornamelijk (post)impressionistische werken met grote namen als Renoir, Manet, Degas, Pissaro… Ondertussen heeft het museum nog heel wat kunst verzameld van andere stromingen en periodes, maar de collectie impressionisme blijft het paradepaartje. En het is één van mijn favoriete stromingen.

The Courtauld Gallery is geen staatsmuseum en dus ook niet gratis. De permanente collectie bezoeken kost 12 pond, best vooraf te reserveren via de website. Wij betaalden voor de permanente collectie en de expo 18 pond.

Naast de permanente collectie, hebben ze dus ook een kleine exporuimte. En dat was de trigger om langs te gaan, want er liep een expo ‘Monet en Londen’. Monet is natuurlijk een grote naam en hij verbleef enkele jaren in Londen waarin hij verschillende werken van de Charing Cross Bridge, Waterloo Bridge en the Houses of Parliament maakte – met vaak een mistige blik op de heel industriële stad aan het begin van de 20ste eeuw. Nu waren er een 12-tal van die werken samen verzameld vanuit de hele wereld, uniek dus!

De exporuimte zelf is best klein, daarom dat ze werken met tijdsloten. Dat is ook echt wel nodig. Maar ik vond het wel prachtige schilderijen. Monet wou zelf graag een expositie organiseren in Londen met deze werken, maar het is hem nooit gelukt.

Na de expo verkenden we de permanente collectie. Er is een zaal met meer religieuze kunst, barok (vooral Rubens) en dan op de derde verdieping de impressionisten.

Links: A Bar at the Folies-Bergère. Rechts: Een versie van Déjeuner sur l’herbe, allebei van Edouard Manet. Twee topstukken uit de collectie.

Links: danseres van Edgar Dégas. Rechts: het gebouw heeft een prachtige trappenhal met koepel.

Barokke kunst op de tweede verdieping.

Het is een zeer behapbaar museum. Geen overload aan kunst, maar mooi gecureerd en overzichtelijk. Zijn prijs zeker waard. Ook van The Courtauld Gallery hou ik dus vanaf nu de expo’s in het oog ;).

Vanaf Somerset House wandelden we nog tot aan The Tower en The Tower Bridge onder een heerlijke herfstzon en met Halloween vibes ;). ’s Avonds gingen we eten bij Ottolenghi. Alle Londen food tips vind je in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Wat is jouw favoriete museum in België, Nederland, Londen, Parijs dat ik zeker eens moet checken?

Balans

goannelies1 Comment

Soms blader ik door een woordenboek* en valt mijn oog op één specifiek woord. Vandaag is het dit woord:

ba·lans (de; v(m); meervoud: balansen)

  1. tweearmige weegschaal: de balans doen doorslaan de zaak beslissen
  2. evenwicht: in balans zijn in evenwicht; uit zijn balans raken uit zijn evenwicht
  3. (boekhouden) overzicht in tabelvorm van de waarden van bezittingen, schulden en eigen vermogen van een onderneming op een bepaalde datum: de balans opmaken het resultaat van zijn werk berekenen (ook figuurlijk)

Je kan in of uit balans zijn. Balans houden. Er zijn mensen die het opmaken. Boekhouders zijn er veel mee bezig, zo blijkt. En in het Engels spreken ze soms van ‘it hung in the balance’, wat ik wel gepast vind want balans voelt altijd een beetje als hangen en friemelen. Als tussenin zijn. De ene zoekt er zijn hele leven naar, de andere zweert erbij als sleutel tot geluk.

De ene keer is het dat stuk fruit na een deugddoende sportsessie. De andere keer die reep chocola want dat heb je toch zeker verdiend na dat sporten? Nog een andere keer is het een zak chips tijdens een avond in de zetel. Genietend van elke seconde of dat stiekeme stemmetje negerend dat vindt dat je toch beter iets nuttigs had gedaan met de tijd en iets gezonds had gegeten.

Soms is balans stom en wil je niet liever dan overhellen naar de ene kant. Soms trekt balans je weer recht tot je in evenwicht komt. Het zorgt dat je niet valt. Of dat je pirouette er sierlijk uitziet. Evenwicht kan saai lijken, maar het zorgt er wel voor dat je even geen houvast nodig hebt.

Voor de ene is het even – eindelijk alleen – douchen en dan nog drie minuten extra in de badkamer doorbrengen met je favoriete liedje op speaker. Voor de andere is het een hele dag in je agenda vrijhouden en daar wekenlang naar uitkijken. Of die pint bier op vrijdagavond na een hele week werken. Die avond uit met vriendinnen terwijl de babysit op je kind past. Die wasmand dagenlang onderaan de trap laten staan omdat je geen zin hebt hem tot boven te dragen. Nog een beetje opruimen de avond voor de kuishulp komt. Jezelf een presentje kopen in de winkel of even goed 50 euro overschrijven naar je spaarrekening. Op het internet wegdromen van een verre avontuurlijke reis en toch weer diezelfde camping in Frankrijk boeken omdat het zwembad er zo fijn is.

Balans kan veel betekenissen hebben en voor iedereen anders zijn. We kunnen het allemaal individueel vormgeven. Als een blok ruwe klei dat een meesterwerk zou kunnen worden. En kloppen de verhoudingen niet langer, dan beginnen we gewoon opnieuw.

*Spreekwoordelijk hé, al heel lang geen echt woordenboek meer vastgehad ;).

** Dit was weer een post in columnstijl en wat spelend met taal. Ik wil dat misschien wel wat vaker doen.

Oktober

goannelies1 Comment

Weer een maand voorbij. Insert clichés. Oktober was een beetje een vreemde maand, vol met zoveel ups en downs dat mijn gevoelens precies zelf niet konden volgen.

Grootste oorzaak: het was belachelijk druk op het werk (ik zeg dat niet graag, want ik haat de druk druk druk maatschappij). Ik denk dat ik vorige keer al zei dat een collega in zwangerschapsverlof is en dat gecombineerd met het altijd drukke najaar is pittig. Deze week verwelkomen we haar terug, maar voor mezelf en mijn andere collega was het doorperen geblazen in oktober.

Op één of andere manier hadden we dat op voorhand aangevoeld en dus hadden we ook besloten twee dagen op conferentie te gaan om bij te leren over strategie en service design en de alledaagse chaos even achter te laten. Die conferentie was in Barcelona, dus we besloten tot zondagmiddag te blijven. Het was zo’n kleine 20 graden in de Spaanse stad en mij hoorde je niet klagen.

Maar we vertrokken eigenlijk allebei compleet overprikkeld. We hadden een late vlucht heen en het hotel was toch blijkbaar niet gemakkelijk bereikbaar met de metro dus na drie metrolijnen te nemen waren we pas rond 23u op hotel en ik was die dag al opgestaan met lichte keelpijn en hoofdpijn.

Gelukkige zette de ‘ziekte’ zich niet verder. De conferentie was heel interessant (wel lange dagen van 9u15 tot 18u30), maar het was interessant en we hebben veel leuke mensen gesproken. De locatie was ook top – de Design Hub in het Glories park vol moderne architectuur.

Links: Design Hub, onze locatie voor de conferentie. Rechts: dramatische lucht boven de Sagrada Familia

De locatie was ook op een kwartier stappen van de Sagrada Familia dus daar zijn we ook een avond naartoe gewandeld (toen het nog niet de hoogste kerk ter wereld was, maar toch al belachelijk hoog – ik schrok ervan), de andere avond richting het strand.

Zo even weg van het alledaagse zorgde er ook voor dat we goed konden babbelen onder ons twee, over het werk en de dinges des levens. Zij is echt een heel belangrijk klankbord voor mij en het kwam op het juiste moment voor ons allebei denk ik.

Op zaterdag trokken we zonder plan naar het meer toeristische hart van de stad. We startten in de wijk El Born en gingen via het Centro Cultural naar het Parc de la Ciutadella waar we o.a. een prachtige Art Nouveau (Modernista in Spanje) serre vonden. We aten ergens vegetarische paella en wandelden nog naar meer Modernista op de Passeig De Gracia. Om nadien neer te ploffen op een terras. En ’s avonds alweer een tapasbar in te duiken. Goed eten, dat kan je wel in Spanje :).

Op zondag reisden we terug en maandag weer aan het werk. De realiteit kwam meteen hard binnen en ik had een hele week moeite met de vermoeidheid van me af te schudden. Ik had ook een drukke sociale week en de overprikkelling was dus groot.

Ik nam maar één foto van mezelf in Barcelona, deze in de grote spiegel voor ons bed in het hotel om 23u als we eindelijk waren aangekomen :D. En lezen is sexy, maar dat wist ik natuurlijk al.

In het weekend had ik afgesproken met Leen voor pizza bij het nieuwe Giuditta in Leuven (zeker een aanrader). We pikten ook de nieuwe expo voor 600 jaar KU Leuven mee in Museum M. In enkele zalen stonden kriskras stukken door elkaar die uit de ruime collectie van de universiteit kwamen, met wetenschappelijke en soms ook ethische duiding. Ik vond het echt fijn gedaan, maar ik vond het ook wel een kleine expo – meestal zijn de expo’s van de tweejaarlijkse Leuvense stadsfestivals groter.

Expo Kennis in zicht, Museum M

Daarnaast was er een tentoonstelling van Alicja Kwade, een hedendaagse Poolse kunstenares met vooral installaties. Ze speelt graag met tijd en ruimte en we zijn allebei als een blok voor haar werk gevallen. Ga dat zien! ‘Dusty die’ en ‘Kennis in zicht’ lopen allebei nog in Museum M tot 22 februari.

Dusty die, Alicja Kwade, Museum M

De rest van de maand stond in het teken van werken en rust nemen in het weekend. Ik liet nog eens bloed nemen bij de dokter ter opvolging en bleek kerngezond – geen ijzertekort meer en zelfs potentieel de piste dat ik nooit CMV gehad zou hebben (wat ik niet geloof want ik ben echt wel fundamenteel minder moe dus er was ‘iets’ en CMV checkte alle symptomen af).

Ik voelde dat ik gas terug moest nemen en deed dat ook. Er volgde nog een spontane avond uit met de collega’s, ik las wat fijne boeken, volgde een nieuwe cursus ‘inleiding tot de architectuur’ en keek cyclocross op tv onder een dekentje .

Het was dus echt een wat gemengde maand, ik heb te vaak een vol hoofd gehad, en tegelijk was alles wat ik heb gedaan echt fijn en deed de Spaanse zon extra deugd. Ik las dat het ook een heel sombere maand is geweest qua licht en dat heeft sowieso zijn invloed gehad op mijn vermoeidheid denk ik. Op naar november want dan gaan we naar Londen en dat is nu eenmaal mijn happy place away from home :).

Gelezen

  • Tyrant van Conn Iggulden is het tweede boek van drie over keizer Nero. In dit boek wordt Nero eerst troonopvolger, om na de dood van Claudius, ook effectief keizer te worden. Het verhaal focust op zijn moeilijke relatie met zijn moeder Agrippina. Een beter boek dan het eerste boek, voor de geschiedenisfans en Latinisten onder ons.
  • Godwine, kingmaker van Mercedes Rochelle, vertelt het verhaal van Godwin, een belangrijke hertog vlak voor 1066. Hij maakte maar liefst 5 Engelse koningen mee tijdens een heel turbulente periode. Ik hou van de Saksisch-Deense periode dus vond het een goed boek
  • The smallest man van Frances Quinn is mijn aanrader van de maand. Frances Quinn schrijft geweldige boeken met personages die onder je huid kruipen en tegelijk wilt doodknuffelen – in een lichte historische setting. Nat Davy is een dwerg en wordt cadeau gegeven aan Henrietta Maria, Franse katholieke koningin van een protestants Engeland. De burgeroorlog breekt uit en Nat Davy wil graag een held zijn. Zijn kijk op de wereld en de manier waarop hij omgaat met zijn beperking is geweldig, dus ga dit lezen.

Amai, dit was een lange post merk ik. Hoe gaat het met jou?

Rotterdam #4: Huis Sonneveld & Het Depot (+ nieuwe eettips)

goannelies3 Comments

In de zomer van 2024 startte de Tour De France Femmes in Rotterdam. Wij trokken er voor drie dagen naartoe om de start van een rit, aankomst van een rit én een tijdrit door de stad te beleven, en dat in een snikhete week. Daarnaast hadden we nog één dag vrij te besteden. In 2018 was ik al eens een weekend in Rotterdam, dus ik had al veel van de stad gezien (dus check zeker even de oudere blogposts vol inspiratie). Vandaag neem ik jullie mee naar twee musea die ik toen niet bezocht.

We besloten richting museumkwartier te trekken. Ik volgde toen een cursus kunstgeschiedenis en het modernisme is natuurlijk dé bouwstijl in Rotterdam. Daarom stond een bezoek aan Huis Sonneveld hoog op mijn wishlist.

Huis Sonneveld is een museumwoning uit de jaren 30 en een mooi voorbeeld van ‘Het nieuwe bouwen’, oftewel het modernisme waarbij licht, lucht en ruimte de kernwoorden zijn. Het huis werd gebouwd voor de heer Sonneveld, een van de directeurs van de Van Nellefabriek door architect Leendert van der Vlugt. Die fabriek is trouwens ook een modernistische parel van dezelfde architect. Een ticket tot de woning kost 10 euro per persoon.

Met een fijne audiogids ingesproken door één van familieleden van de heer Sonneveld wandel je door de verschillende ruimtes. Je krijgt een beeld van hoe een best rijke familie (en hun personeel) leefde in de jaren ’30. Het is niet groot, maar ik vond de audiogids echt mooi gedaan. Ook het meubilair was best vernieuwend voor die tijd en is heel vrolijk en kleurrijk.

Naast Huis Sonneveld kan je nog een bezoek brengen aan Het Nieuwe Instituut of het Chabot museum, maar de trekpleister is het Museum Boijmans Van Beuningen, dat we de vorige keer bezochten maar ondertussen gerenoveerd wordt. Sinds enkele jaren kan je er ook Het Depot bezoeken, het eerste openbare kunstdepot. Het is geen museum, maar een opslagplaats van werken én een plek waar restauratie plaatsvindt. Een bezoek is met 20 euro best prijzig, maar we besloten het toch te doen.

Bij binnenkomst merk je onmiddellijk: dit is geen museum. Met heel wat verschillende (rol)trappen kan je de verschillende verdiepingen verkennen waar kunst lukraak op elkaar lijkt gestapeld en restaurateurs aan het werk zijn.

Er zijn ook een paar kleine tentoonstellingen. Bv. “de favorieten”, een selectie van heel bekende werken die er op hangen (opnieuw lukraak door elkaar) en we konden in een spiegelkamer van Yayoi Kusama (wat ik leuk vond, want we hadden haar net ontdekt in Porto, anderhalve maand eerder).

De kunst die er hangt is wel van topniveau, maar toch vonden we het een wat vreemde ervaring. Het depot zette wel een trend, ondertussen heeft ook de V&A in Londen een depot geopend voor het brede publiek (yes, die staat al op de ellendig lange Londen wishlist).

Bovenop heb je een bar, veel groen een uitzicht over Rotterdam, deze derde dag bracht wat regen en bewolking met zich mee.

Wanneer het Boijmans Van Beuningen museum in zijn geheel opengaat zal er waarschijnlijk wel een soort combiticket mogelijk zijn en dan lijkt me de combo ook wel tof. Nu bleef ik toch een beetje op m’n honger zitten. Zo’n origineel gebouw langs buiten, dan had ik binnen misschien net wat meer verwacht.

Drie dagen Rotterdam, dat is ook wandelen langs mijn favorieten: de kubushuizen, de Erasmusbrug, de Leuvehaven, de food markets…

En het leverde ook waar wat nieuwe (en oude) favoriete eetplekken op, dit zijn onze aanraders:

In de Witte De Wihtstraat

  • Ter Marsch & Co voor burgers (vond ik iets minder dan de hype leek uitschijnen, maar nog steeds lekker)
  • Supermercado, nog steeds lekker
  • Bazar, nog steeds lekker
  • Pizza Beppe, nieuwe ontdekking (zit blijkbaar op meerdere plekken)

Elders

  • La Pizza (stomme naam, maar wel heerlijk eten)
  • De Foodhallen voor een fijne lunch, tegenvaller was dan weer de Fenix Food Factory die veel kleiner is geworden dan de vorige keer dan we er waren?
  • Giraffe Coffee Roasters voor koffie en ontbijt
  • Harvest voor koffie en ontbijt

Et voila, dat was weer een fijne dag in Rotterdam. Ik blijf het wel een leuke stad vinden waar je als liefhebber van moderne architectuur, musea en lekker eten wel voldoende aan je trekken komt.

Wat is jouw favoriete stad in Nederland?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

A tot Z boek tag

goannelies5 Comments

De zinnen stromen even wat moeilijker uit mijn digitale pen, maar dan zijn er gelukkig nog altijd van die goede oude tags. Ik zag er eentje bij Irene, die terug op haar vertrouwde stek blogt, en zij haalde de mosterd bij Sas.

Lezen is mijn grootste en meest stabiele hobby, dus ik vond dit meteen een hele fijne tag om in te vullen. Waar mogelijk geef ik zowel de Engels als Nederlandse titel van het boek mee.

A • auteur waarvan je het meest boeken las
Logischerwijs een auteur waar ik een serie van uit las. Ik las volgens mij al zo’n 14 boeken van Bernard Cornwell (The Last Kingdom serie + 1 standalone) en 9 boeken van Diana Gabaldon (Outlander) en ook ooit alle boeken van Jane Austen (dat zijn er 7 denk ik). Ik lees verder eigenlijk wel divers qua auteurs en grijp ook vaak naar een nieuwe naam.

B • beste vervolg
Het tweede Outlander boek Dragonfly in amber (Terugkeer naar Inverness) vond ik echt wel beter dan het eerste boek. En ook The city of tears (Stad van Tranen) van Kate Mosse is deel 2 in de Joubert chronicles en mijn favoriet. Verder vind ik het tweede boek vaak het minste boek in bv. een trilogie aangezien het dan aanvoelt als een tussenboek.

C • currently reading
A marriage of lions van Elizabeth Chadwick (net begonnen!) en The devil’s slave van Tracy Bornam als treinboek op mijn Kindle.

D • drankje dat bij lezen hoort
Ik drink eigenlijk niet per se iets tijdens het lezen. Dus ik zou zeggen water of een ice teake ofzo.

E • e-reader of fysiek boek
Beiden! Ik was sceptisch over een e-reader maar sinds ik mijn Kindle heb, kan ik niet meer zonder. Ik heb plots toegang tot heel wat boeken die in België niet in de winkel of de bib terechtkomen. En je sleurt veel minder mee. Dus ik lees eigenlijk standaard één fysiek boek en één e-boek door elkaar.

F • fictief personage dat je zou gedatet hebben vroeger
Ik lees weinig romance en de mannen in historische boeken zijn meestal niet zo sympathiek, haha.

G • goed boek dat je eerst niet aansprak, maar dat je dan toch een kans gaf
Heel vaak zijn dit boeken uit mijn comfort zone. Elif Shafak was echt een ontdekking. Ik was ook eerst niet zeker van The longest exile toen ik het ontving als recensie-exemplaar maar ik vond dat een heel goed boek. En ik heb lang gewacht met Hamnet te lezen door de verschillende gemengde reviews, maar ik vond dat best een goed boek.

En dan zijn er altijd die gehypte boeken waar ik soms wat schrik van heb bv. ‘De zeven zussen’, ‘Al het blauw van de hemel’, ‘Waar de rivierkreeften zingen’… maar ik geef ze dan toch meestal wel een keer een kans. Met gemengd succes, maar dat maakt niet zo uit, er zitten soms ook echt pareltjes tussen.

H • hemelse vondst
Het nogal feministische Griekse mythe hervertellingsgenre (dat is niet echt een woord besef ik, maar hoe noem je het anders?) brengt ons letterlijk tot bij de Goden in Olympus dus dat durf ik hemels noemen. Het genre heeft ook echt terug mijn liefde voor ‘de ouden’ (Grieken en Romeinen) tot leven gebracht.

I • ingrijpend/interessant moment in je lezend leven

  • Toen ik rond mijn 20ste terug ben beginnen lezen, na jaren gestopt te zijn omdat we in het middelbaar verschrikkelijke Hollandse romans moesten lezen (denk Tommy Wieringa en Remco Campert – niets voor mijn 16-jarige Vlaamse zelf).
  • Het kopen van mijn e-reader viel ook samen met de opstart van mijn boekenblog en via mijn blog en de community heb ik al veel goede boeken leren kennen.
  • De ontdekking van The Waterstones in Piccadilly in Londen (hun grootste winkel). Het is de enige boekenwinkel waar mijn genre – Europese historische fictie – een eigen afdeling heeft en een enorm assortiment. Ik voel me als een kind in de snoepwinkel. In mijn bib heeft historische fictie ook lang een eigen schap gehad, maar dat is een paar jaar geleden afgeschaft en nu is het zoeken tussen de immense hoeveelheid romans.
  • Ook gewoon dat lezen tegenwoordig echt terug een hippe hobby is en dat ik wel best wat mensen ken om mee over boeken te praten.

J • juist uitgelezen
The smallest man van Frances Quinn. Vijf sterren! Fantastisch boek en Quinn is één van mijn nieuwste favoriete auteurs geworden.

K • kakboeken (soort boeken die je nooit (meer) zou lezen)
Van die bouquetrommanetjes, of eender welk boek met een zware romance. Horror lees ik ook nooit en ik zie wel vaak de clue in een detective aankomen. Maar die lees ik soms toch nog wel hoor ;).

L • langste boek dat je hebt gelezen
Hiervoor heb ik even in mijn Goodreads statistieken moeten duiken, maar dat zou The fiery cross (Het vlammende kruis) van Diana Gabaldon zijn (meer dan 1400+ pagina’s), het vierde boek uit de Outlander serie (en dat zijn altijd dikke boeken!).

M • mega boekenkater door
Ik wissel mijn genres en types boeken wel echt goed af om katers te voorkomen. Ik heb dit vooral bij dikke boeken waardoor ik vaak dagen tot weken met personages heb doorgebracht waardoor het vreemd is om een ander boek te beginnen bv. de boeken van Ken Follett, Het achtste leven, een Outlanderboek…

Ik kan ook nooit op dezelfde dag een nieuw boek beginnen. Er moet een soort afscheiding in tijd zijn tussen het uitlezen van één boek en het starten van een volgend boek. Ben ik raar?

N • nooit genoeg boekenkasten! Aantal boekenkasten in je huis
0. Sinds de verhuis hebben wij dus nog steeds geen boekenkast waardoor alle boeken rondslingeren in kasten waar nog een beetje plaats is en nog steeds in dozen, helaas. Ik vind dat zelf heel jammer. Eén van de zaken waar we binnenkort werk van gaan maken.

O • onverslaanbare favoriet: hoe boek dat je het vaakst herlas
Ik herlees eigenlijk zelden. Als kind was ik fan van de boeken van Patrick Lagrou (o.a. bekend van ‘Het dolfijnenkind’) en die boeken heb ik wel vaak herlezen.

P • plaats waar je het liefste leest
In de zon in een ligbed in de tuin (of de wellness). En anders: in de zetel.

Q • quote die je onthouden of bewaard hebt
Ik kan eigenlijk niet meteen een quote bedenken. Er zijn vaak zinnen die me aan het denken zetten, maar ik schrijf ze niet op ofzo. Lezen gaat net om je in de schoenen van anderen te zetten en daardoor op een andere manier naar de wereld en je eigen leven te kijken. Dus elk boek brengt daar op zijn manier aan bij en doet je nadenken over dingen.

R • rampzalige tegenvaller
Ik hou niet zo van die dark academia boeken blijkbaar dus toen ik jaren geleden ‘De verborgen geschiedenis‘ van Donna Tartt las, snapte ik echt niet wat je daar goed aan kan vinden. Dat was wel echt één van mijn meest teleurstellende leeservaringen denk ik (ik ken echt veel mensen van die dit een lievelingsboek is). Daarnaast heb ik elk jaar wel een paar boeken die tegenvallen, zo gaat dat hé, meestal niet rampzalig.

S • serie die je begonnen bent en nog graag wil uitlezen
Ik las recent heel wat series uit. Maar de laatste Matthew Shardlake van S.J. Sansom moet ik nog steeds lezen, de auteur is ondertussen gestorven dus ik vind het wat moeilijk om eraan te beginnen ofzo wetende dat dit het laatste boek is en dat het niet meer verdergaat. Verder ben ik dus redelijk goed ‘bij’ met series lezen.

T • top 5 van je favoriete boeken
Dit vind ik redelijk onmogelijk, ik ga gewoon vijf boeken geven waar ik van genoten heb en die misschien niet zo bekend zijn:

Ik denk dat bovenstaande vijf boeken mijn smaak goed samenvatten: allen historisch maar met andere accenten (Griekse mythe, kunst, gothic en met sterke vrouwelijke personages).

U • uberfan van
Enkele auteurs waarvan ik elk boek lees: Tatiana De Rosnay, Elizabeth Fremantle, Frances Quinn, Nathalie Haynes, Sarah Dunant, Emilia Hart en Joanna Hickson.

V • vol spanning aan het uitkijken naar deze release
‘Bouddica’s daughter’ van Elodie Harper is net uit en ik ben benieuwd om te zien of ze het kan blijven waarmaken. Ook ‘Circle of days,’ de nieuwe Ken Follett wil ik graag kopen. En er is na jaren wachten eindelijk een nieuwe Sarah Dunant (‘The marchesa’). Robert Harris komt volgend jaar met een boek over de Romein ‘Agrippa’ en in 2026 komen er nog heel wat boeken van andere favoriete auteurs uit (o.a. Frances Quinn, Jennifer Saint, Joanna Hickson, Anne ‘O Brien…).

W • werkelijk verschrikkelijke boekige gewoonte
Oei, ik kan niet meteen op iets komen? Ik gebruik braaf bladwijzers, eet nooit tijdens het lezen en probeer de kaft zo weinig mogelijk stuk te maken. Ik denk dat ik een brave lezer ben eigenlijk.

X • x geeft de plaats aan: ga naar je boekenkast, kies een plank en kies het 24ste boek
Ik heb dus geen boekenkast. Maar ik heb vanuit mijn zetel zicht op ‘The glass maker‘ van Tracy Chevalier (nog een favoriete auteur trouwens) en ‘The flames‘ van Sophie Haydock. Twee boeken die ik in juni in Wenen kocht en die nog steeds geen plaats in een kast of doos hebben gekregen. Oeps!

Y • yay! Laatste nieuw gekochte boek
Fysiek: Sinners van Elizabeth Fremantle in The Hatchards in Londen, vlak aan de Eurostar terminal in St. Pancras station. We waren wat te vroeg voor de trein na onze vakantie in de Cotswolds.

E-book: vorige week kocht ik The devil’s slave (ben ik nu aan het lezen), The first man in Rome en The lost passenger.

Z • zzz… Laatste boek waarvoor je ’s nachts te lang wakker bleef
Ik slaap te graag om mijn slaap voor een boek te laten en als ik echt moe ben kan ik ook niet goed lezen. Ik lees ook niet zo vaak spannende boeken dus ik kan een boek wel makkelijk wegleggen eigenlijk.

Herken jij bepaalde zaken? Laat het zeker weten als je de tag ook hebt ingevuld!

Het wiel en de rat

goannelies9 Comments

Het gaat me nooit gebeuren dacht de twintiger in mij. Ik zoek me een job met impact, een paar leuke hobby’s en voel me niet schuldig als ik rust neem. Fast forward zo’n dikke 10 jaar later. Ik jaag me op in iets terwijl ik denk ‘heb ik nu weer hoofdpijn?’ en al zuchtend vooruitblik op vanavond want dan heb ik niet veel tijd tussen eten op tafel krijgen en mijn volgende afspraak. Ik zou graag wat langer slapen want ik voel me moe, maar tegelijk wil ik op tijd achter mijn scherm zitten want er zijn nog zoveel werk to do’s. En waarom ben ik me nu eigenlijk aan het opjagen? En waarom doet iedereen rondom me exact hetzelfde?

Het is gebeurd: ik zit in de rat race, en eigenlijk wist ik dat al lang. Belgen zijn koplopers in zich opjagen: in het verkeer, op het perron als de trein weer niet komt, op het werk, in ons sociaal leven en dan heb ik nog geen kinderen.

En met de komst van de herfst valt dat het meeste op. Waar de natuur ons vraagt om te verstillen, blijven wij aanstaan. Terwijl we minder zonlicht binnenkrijgen en er allerlei virussen rondwaaien. Geen recept voor succes.

En voor je je zorgen begint te maken. Er zijn duidelijke redenen waarom ik vandaag meer moeite heb dan anders met de rust te vinden. Ik spring al enkele maanden in voor een collega in zwangerschapsverlof (in november is ze terug!) en we zitten momenteel in de drukste periode van het jaar, ik ben herstellende van het CMV-virus en ik had de laatste weken iets minder rustige avonden thuis dan normaal. Doe daar nog hormonen bij en dan weet je dat mijn lontje de afgelopen week wel heel kort was.

Maar ik vind het wel beangstigend. Hoe dit systeem zoveel energie uit mensen kan zuigen. Hoe we de signalen van ons lichaam zo kunnen negeren. Hoe moeilijk het soms lijkt om even een stap terug te zetten. De droom lonkt om naar een huisje in de natuur ver weg van alles en iedereen te trekken. En tegelijk zou een half uur wandelen in de natuur misschien wel meer deugd doen.

‘Waar zijn we eigenlijk allemaal mee bezig?’ is een gedachte die wel heel vaak door mijn hoofd gaat. Volgende week wordt nog een pittige qua werk en afspraken – daar kan ik helaas niet onderuit – dus zal ik het vooral van die kleine rustpuntjes moeten hebben, maar daarna wordt het tijd om wat meer in die herstmodus van verstilling te raken. Hoe ik dat ga doen? Nog geen idee, maar de intentie is er.

Hoe ga jij om met de rat race/herfstdrukte? Heb je tips?

Porto #2: Van Sao Bento via Palacio Da Bolsa tot de Sao Francisco kerk

goannelies4 Comments

In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.

Na op de eerste dag onze wijk Bonfim te verkennen, maakten we ons op voor het historische centrum. Meer bepaald Ribeira & Vila Nova De Gaia, beide zijdes van de oevers van de Douro met de ponte Luis I centraal. Te veel om in één keer te laten zien, dus beginnen we vandaag aan het Sao Bento station.

Toen wij er waren, lag het plein voor het stationsgebouw open door werken dus kwam de enorme voorgevel wat minder tot zijn recht. Sao Bento is het belangrijkste treinstation van de stad, je kan van hieruit ook heel wat dagtrips doen (o.a. naar Guimaraes of Braga).

Het is ook één van de mooiste treinstations binnenin door de blauwe azulejos en glas-in-loodramen. Het zouden zo’n 20.000 tegels zijn in totaal en ze representeren verschillende belangrijke oorlogen. Ik vond vooral ook de stoomtreinen en andere kleine details heel mooi, net als de lichtinval door de ramen.

Links: Time Out Market. Rechts: street art van een kat in de Rua das Flores

Ook leuk: om de hoek van het station vind je de Time Out market, een overdekte markt waar je street food kraampjes kan vinden en zowel binnen als buiten heel wat zitplaatsen hebt. Ideaal voor een lunch of een uitgebreid aperitief.

Rua das Flores

Van aan het station kan je de Rua das Flores afwandelen, één van de meest gezellige straten met allerlei winkels en restaurants. Spring bijvoorbeeld binnen bij Fabrica De Nata voor wat verse pasteis de nata. Op het einde van de straat vind je een gezellig pleintje waar vaak een straatartiest staat te spelen. Aan de overkant vind je het Palacio des artes waar je op de eerste verdieping een leuk arty marktje vindt.

Een goede lunchspot is Puro4050 aan het pleintje op het einde van de Rua das Floras. Ze hebben allerlei heerlijke kleine hapjes en serveren daarnaast ook goede pasta’s en andere hoofdgerechten. Zie het als een soort fusion Italiaans meets Portugees. Echt één van de beste maaltijden van de vakantie. Ze hebben ook nog een tweede restaurant in de straat, Cantina 32.

Nog wat verder naar beneden kom je uit in een klein park met enerzijds de Mercado Ferreira Borges en anderzijds het Palacio Da Bolsa.

De enorme rode markthal is opgetrokken uit glas en ijzer en je vindt er binnen een arts & craft markt. Heel gezellig om door te wandelen en je kan er ook iets drinken.

Het neoclassicistische Palacio da Bolsa is wel echt een attractie op zich. Je kan er enkel binnen via een begeleide tour van drie kwartier. Een begeleide tour kost 12 euro per persoon.

Tickets kan je zowel op voorhand boeken via de website, als ter plaatse aan de balie. Via de website geven ze maar een deel van de tickets vrij. Dat merkten wij omdat we tickets voor de Portugese tour online hadden gekocht aangezien de Engelse tour uitverkocht was, tot we aan de balie stonden en er nog veel plaats vrij was voor de Engelse tour. Helaas konden we niet gratis wisselen van taal (we begrepen echt niet waarom), maar we kochten dan maar nieuwe Engelse tickets om er toch iets van te verstaan.

Ondanks dit verhaal, wil ik zo’n tour echt wel aanraden als één van de topdingen om in Porto te doen. Het Palacio da Bolsa is niet voor niets uitgeroepen tot Unesco Werelderfgoed. Het is een immens mooi gebouw langs binnen en vrees niet voor een zware geschiedkundige tour. Je krijgt vooral uitleg over het gebruik van de ruimtes, vroeger en nu. Het beursgebouw heeft niet langer een commerciële handelsfunctie maar doet vandaag dienst als conferentie- en evenementenlocatie (dus vandaar dat je er niet zomaar mag rondlopen).

Bij de binnenkomst kom je meteen uit in de prachtige Hal der Naties met glazen koepel en de wapenschilden van de landen waar Portugal in de 19de eeuw handelsrelaties mee onderhield. Ook België is van de partij.

Ook de vloer is prachtig, met gekleurde tegels en het licht geeft via de glazen koepel een mooi effect.

Daarnaast is er een immense neoclassicistische traphal en enkele kamers die werden gebruikt voor de handelsrelaties. Steeds rijkelijk gedecoreerd met schilderijen, houtwerk en unieke vloeren.

De handelsrechtbank

Maar de blikvanger is de Arabische zaal in Moorse stijl met een enorme hoeveelheid bladgoud en mudejar-elementen (golvende, bloemige en geometrische patronen). Je weet niet waar eerst kijken in deze ruimte.

Om de hoek van het palacio da Bolsa vind je de Igreja de Sao Francisco, de fransicanerkerk van de stad. Ooit gebouwd in gotische stijl, maar binnenin volledig omgezet naar barok. Voor 10 euro per persoon mag je de kerk binnen met audiogids en er hoort ook een museum bij.

Buitenkant van de kerk, rechts is de sobere ingang en pas binnen heb je zicht op hoe immens deze kerk is.

Binnen mag je geen foto’s nemen dus ik kan niets tonen. Maar ik herinner het me nog goed: elke millimeter van de kerk zit onder het bladgoud en barokke ornamenten. Ik heb in het zuiden al veel overdreven barok gezien, maar dit overtreft alles. Er zijn heel veel zijkapellen met een eigen altaarstuk. Ze waren er ook eentje aan het restaureren, wat wel interessant was om te zien.

Kijk, you love it or you hate it. Ik vind dit soort barok té, maar kan het ambachtswerk wel appreciëren en deze stijl hoort nu eenmaal bij het nog steeds katholieke zuiden. Het is een ervaring, deze kerk. Dus oordeel vooral zelf als je er bent ;).

Hierna sta je aan de oever van de Douro, met zicht op de Portohuizen van Vila Nova de Gaia en natuurlijk de brug. Maar die overkant is voor een volgende keer.

Wat is jouw favoriete zuiderse citytrip?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

September

goannelies6 Comments

Net als veel mensen heb ik vaak een haat-liefde verhouding met september. Niet omdat de verplichtingen weer groter worden, dat valt best mee zonder schoolgaande kinderen denk ik, en ik hou wel wat van structuur en dingen die vooruit gaan. Maar september luidt de herfst in en het is toch altijd weer even wennen ofzo. Maar als ik terug kijk op de afgelopen maand, dan was deze september zo erg nog niet ;).

De maand begon rustig, maar de weergoden waren me nog goedgezind. Dus werden er nog ijsjes gegeten en boeken gelezen op het terras. En de vrouwenkoers kwam nog eens naar Leuven, hoera!

Voor het derde jaar op rij ondersteunden we de website van Open Monumentendag (en dat doen we ook nog de volgende drie jaar, hoera!). Dus na een spannende voormiddag trokken we naar de gaststad van dit jaar: Antwerpen. Het thema daar was heilige huisjes, dus liepen we vooral binnen bij wat verborgen kapelletjes, kerken, Hotel Belmont en KU Leuven Campus Opera.

’s Avonds gingen we nog mezze eten met een vriendin bij Yalla, Yalla (lekker!). Ik ging ook nog eens langs bij El Sombrero in Leuven. Op het werk vielen dan eindelijk enkele mooie (en soms grote) offertes die ik voor de zomer had gemaakt (het is deze periode altijd nog langer wachten op feedback, amai!). Dus de agenda van het najaar zit goedgevuld.

Toen de regen eraan kwam, doken we de cinema in voor de Downton Abbey film. Een prachtig afscheid van de serie.

De laatste week was ik eerst een paar dagen alleen thuis omdat het lief al naar Lissabon was vertrokken voor een conferentie. De danslessen zijn wel weer gestart, dus ik heb niet echt veel alleen thuis gezeten ;). Ik vloog op donderdag naar de Portugese hoofdstad. Het was de week van de problemen met het elektronische systeem op Brussels Airport en ik heb het geweten want na een superlange manuele boarding stonden we ook nog een uur stil op het tarmak.

Links: Miradouro Santa Lucia. Rechts: Jardim Botanico.

Ik was in 2018 al eens in Lissabon, maar voor het lief was het de eerste keer. Onze drie dagen in de stad waren dus een goede mix van de toeristische hoogtepunten en een paar musea. Lissabon is blijkbaar het mekka van de hedendaagse kunst, zoveel mooie musea daar!

Links: MAAT Central. Rechts: MAC/CCB in Belem.

En we gingen naar het azulejo (Portugese tegels) museum en het was echt een fijn museum (wel druk in het weekend). Ik heb genoten: de zon scheen er nog (al hadden we een dag veel wind en regen), het uitzicht over de rode daken, pasteis de nata en al dat andere lekkere eten <3.

Links: we sliepen vlakbij Praca do Comércio. Rechts: Museu Nacional do Azulejo

Na drie dagen vond ik het ook prima om weer terug te vliegen. Lissabon is leuk, maar ik heb het er nu ook wel weer even gezien ofzo. Ik was ontzettend moe van het vele wandelen (en de bijhorende hoogtemeters). En de nieuwe wandelschoenen die ik had gekocht knellen iets te hard dus de blaren waren aanwezig. Op zoek naar nieuwe schoenen dan maar.

Links: Centro de Arte Moderna Gulbenkian (CAM). Rechts: Indisch genieten bij The Oven.

In oktober ga ik dan weer op conferentie naar Barcelona en in november treinen we naar Londen voor Rouleur live. Ik geef het toe: ik leef momenteel van trip naar trip en de herfst/winterdip gaat daardoor heel erg toeslaan. Maar dat negeer ik nog even ;).

Gelezen

Er werd toch ook weer belachelijk veel gelezen in september, zo blijkt :). Ik geef steeds de Engelse titel, met een eventuele vertaling tussen haakjes.

  • The Blue van Nancy Bilyeau, een boek waarin een Geneviève Planché, een jonge Hugenotse vrouw uit London met een wens om kunstenares te worden, op zoek moet naar de formule van het ultieme porseleinblauw. Ik heb veel geleerd over kleuren door dit boek, maar hoewel de setting helemaal mijn ding is, greep de schrijfster me onvoldoende vast. Toch ken ik veel mensen die dit boek geweldig vonden dus oordeel vooral zelf. Het verhaal heeft nog twee vervolgdelen trouwens.
  • River sing me home (Vrij stroomt de rivier) van Eleanor Shearer. Een boek over slavernij in de Caribische eilanden. Rachel gaat op zoek naar haar vijf overlevende kinderen die zijn doorverkocht als slaaf. Het is soms allemaal wat bitterzoet, maar je krijgt een goed idee van de verschillende uitkomsten die er voor een slaaf zijn. Shearer beschrijft vooral zeer goed de omgeving, ik reisde echt met haar mee.
  • No friend to this house van Natalie Haynes (boek is nog maar net uit en moet nog vertaald worden) is haar volgende feministische Griekse mythe hervertelling. Deze keer vertelt ze het verhaal van Jason en Medea. Ik vond Medea fantastisch goed neergezet, maar ik ben zelf geen grote fan van Jason zijn mythe. Ik vond dit dus weer een fantastisch boek, maar ik ben nog veel meer fan van Haynes haar andere boeken. Een must read auteur voor wie houdt van het genre.
  • The librarian Spy (Het geheime archief van Lissabon) van Madeline Martin. Ik trok dus naar Lissabon en ter voorbereiding las ik dit boek waarin de Amerikaanse Ava naar Lissabon vliegt om er kranten uit het bezette gebied te fotograferen. Die kranten worden in Frankrijk rondgebracht door Elaine die bij het verzet zit. Uiteraard zal één verhaallijn hen verbinden. Ik wandelde mee door Lissabon met Ava en dat vond ik wel fijn. Dit boek schuwt de gruwel van de oorlog niet, maar tegelijk snijden Martin haar boeken nooit echt diep ofzo.

Wat heb jij gedaan, gelezen of beleefd in september?