Porto #6: de wijk Vitória

In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.

Ondertussen hadden we de wijk Bonfim verkend en ook het volledige historische centrum rond de Douro uitgekamd. Maar er is nog meer te beleven in de hoger gelegen wijk Vitória, net naast de Sé buurt. Een wijk die nog volop aan het transformeren is en waar je ook wel wat van het lokale leven kan proeven.

Onze eerste stop van de dag? De torre des Clérigos. Eén van de symbolen van de stad. Een barokke toren verbonden aan een kerk.

Een ticket kost 8 euro per persoon. De kerk mag je gratis bezoeken en vond ik ook echt de moeite. De toren is 76m hoog dus je weet dat er wat trappen zullen volgen, maar er zijn onderweg verdiepingen om te stoppen. Zo krijg je een uitzicht vanop het koor in de kerk en kan je de ruimtes bekijken waar de geestelijken leefden.

Eens boven is het uitzicht wel echt prachtig! De vele rode daken van Porto, met de Sé cathedraal en de Douro in de verte. Ik vond de Torre dos Clérigos één van de leukste dingen die we in Porto hebben gedaan. Maar ik hou dan ook van uitzichttorens :D.

Omdat we nog niet in de boekenwinkel binnen konden, wandelden we eerst tot aan de Miradouro da Vitória. Eén van de mooiste uitzichtpunten van de stad. Hier vind je altijd wel veel volk bij elkaar en vaak is er een straatmuzikant aan het spelen. Je hebt een zicht op de Douro, de Sé wijk en de portohuizen aan de overkant.

Om toch een beetje een beeld te geven van deze wijk die nog in opkomst is. Het uitzichtpunt is een plek tussen de vervallen gebouwen. Het is niet te vergelijken met de hele chique miradouro’s die je misschien kent van Lissabon.

Links: het gebouw naast het uitzichtpunt. Rechts: de straat net om de hoek.

Van hieruit wandelen we naar de Passeio das Virtudes, een fijne wandelweg met uitzicht onder de bomen, waar locals samenkomen.

Het was er nu redelijk kalm aangezien het nog voormiddag was, maar ik kan me helemaal voorstellen dat het hier op hete dagen fijn vertoeven is in de schaduw van de bomen.

Links: uitzicht vanop de Passeio op de jardom des Virtudes. Rechts: Jardim das Virtudes.

Nog wat meer naar beneden vind je de Jardim das Virtudes, de tuin der deugden die in de middeleeuwen al dienst deed als kruidentuin. Het is echt zo’n verborgen hoek in Porto met een prachtig uitzicht en zoveel leuke plekken. Het park ligt langs een heuvel en vormt zo een soort van verticaal labyrint. Echt één van mijn favoriete plekken in de stad.

Het park ligt langs een heuvel en vormt zo een soort van verticaal labyrint. We kwamen wat mensen tegen die hun hond uitlieten of een boek lazen op een bankje. Heerlijk! En het uitzicht op de Douro blijft mooi. Echt één van mijn favoriete plekken in de stad.

Livraria Lello wordt ook wel eens de mooiste boekenwinkel ter wereld genoemd. De reisgids zei dat je best vroeg kwam om er rustig binnen te lopen. Maar dat bleek verouderde info. Eigenlijk hadden we het moeten weten toen we aan de boekenwinkel aankwamen. Er stonden rijen mensen bij bordjes met een bepaald uur op aan te schuiven. En zonder vooraf gereserveerd tijdslot kom je er blijkbaar niet in. Dus boekten wij braaf online een ticket. 8 euro per persoon. Je krijgt dat geld terug als je een boek koopt in de winkel.

Wanneer ons tijdslot naderde gingen we in de rij staan. Stelselmatig mag je naar binnen. En nu ga ik iets doen, dat ik zelden doe. Ik ga een bezienswaardigheid volledig de grond in boren. Livraria Lello is namelijk een prachtig art nouveau pand, met een mooie houten trap, een glas-in-lood plafond en boeken. What’s not to like?

Toerisme en waarschijnlijk vooral media als Instagram en Tiktok hebben de winkel kapot gemaakt. Ze laten er zoveel mensen tegelijk binnen dat je er amper kan bewegen. De hele trap, elke gang, staat vol met mensen, die amper naar de boeken kijken. In een kleinere hoek van de winkel staan een paar nieuwe releases. De rest van de winkel ligt vol merchandise (Harry Potter om één of andere reden?) en hele dure uitgaves van Engelstalige klassieke romans (en het is op die boeken dat je je 8 euro toegangsticket terug krijgt). Dit is geen boekenwinkel meer. De Porto inwoner kan hier geen boek komen kopen.

Na een kleine 10 minuten stond ik ontredderd buiten. De prikkels waren we met te veel. Ik ben een grote boekenliefhebber en architectuurfan, maar dit had niks meer met beiden zaken te maken. Nergens anders in Porto kwamen we zoveel volk tegen, dat zegt genoeg denk ik. Overslaan dit.

Gelukkig was er nog genoeg te doen in deze wijk. We dronken een koffie bij het leuke At Street Coffee. Rond het plein Praca de Gomes Teixeira is daarnaast nog vanalles te doen: je vindt er de universiteit van Porto met het wetenschapsmuseum, de jardim da Cordoaria met belachelijk dikke bomen en heel wat kunstwerken en de Fonte dos Leões.

En op de hoek staat de barokke igreja do Carmo. Een soort van tweelingkerk met de ernaast gelegen Karmelietenkerk. Wij hadden wel nood aan wat rust na de boekenwinkel en voor 5 euro per persoon konden we naar binnen.

Binnen kan je via heel wat smalle trappen de verschillende verdiepingen bezoeken. Beneden kom je binnen de hoogbarokke kerk met rococo-elementen. Tja, het zuiden en barok. Het is een stijl op zichzelf.

Daarnaast bezoek je de kamers van het verborgen huis van de voormalige Karmelietenorde, zoals de Grote Zaal hierboven op de foto. Je kan ook helemaal doorklimmen tot op een stuk van het dak met zicht op het Praca de Gomes Teixeira.

Deze kerk is nog niet zo bekend, je kan er ook niet met zo veel volk tegelijk binnen. Maar ik vond het een leuk bezoek. Hierna was het stilaan wel tijd voor de lunch. Die vonden we aan het leuke Praça de Carlos Alberto bij NOOD, een Aziatische tent.

Links: de zijgevel van de Igreja do Carmo heeft ook blauwwitte tegels. Rechts: Leuk plekje in deze buurt.

Ik vond Vitória eigenlijk echt heel fijn. Je voelde zo wat meer het echte Porto, al zijn de toeristen toch al wel daar om bepaalde ervaringen zoals de boekenwinkel niet langer fijn te maken. Maar dat is wel echt de enige plek waar ik dat gevoel had. (En ja, ik besef dat ik zelf bijdraag aan het probleem als toerist, maar er is echt plaats genoeg in de stad om niet allemaal op dezelfde plek te zijn).

Vanaf Vitoria hadden we nog een hele wandeling te gaan tot aan de tuinen van het kristallen paleis, maar dat is voor de volgende keer.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.