Het gaat me nooit gebeuren dacht de twintiger in mij. Ik zoek me een job met impact, een paar leuke hobby’s en voel me niet schuldig als ik rust neem. Fast forward zo’n dikke 10 jaar later. Ik jaag me op in iets terwijl ik denk ‘heb ik nu weer hoofdpijn?’ en al zuchtend vooruitblik op vanavond want dan heb ik niet veel tijd tussen eten op tafel krijgen en mijn volgende afspraak. Ik zou graag wat langer slapen want ik voel me moe, maar tegelijk wil ik op tijd achter mijn scherm zitten want er zijn nog zoveel werk to do’s. En waarom ben ik me nu eigenlijk aan het opjagen? En waarom doet iedereen rondom me exact hetzelfde?
Het is gebeurd: ik zit in de rat race, en eigenlijk wist ik dat al lang. Belgen zijn koplopers in zich opjagen: in het verkeer, op het perron als de trein weer niet komt, op het werk, in ons sociaal leven en dan heb ik nog geen kinderen.
En met de komst van de herfst valt dat het meeste op. Waar de natuur ons vraagt om te verstillen, blijven wij aanstaan. Terwijl we minder zonlicht binnenkrijgen en er allerlei virussen rondwaaien. Geen recept voor succes.
En voor je je zorgen begint te maken. Er zijn duidelijke redenen waarom ik vandaag meer moeite heb dan anders met de rust te vinden. Ik spring al enkele maanden in voor een collega in zwangerschapsverlof (in november is ze terug!) en we zitten momenteel in de drukste periode van het jaar, ik ben herstellende van het CMV-virus en ik had de laatste weken iets minder rustige avonden thuis dan normaal. Doe daar nog hormonen bij en dan weet je dat mijn lontje de afgelopen week wel heel kort was.
Maar ik vind het wel beangstigend. Hoe dit systeem zoveel energie uit mensen kan zuigen. Hoe we de signalen van ons lichaam zo kunnen negeren. Hoe moeilijk het soms lijkt om even een stap terug te zetten. De droom lonkt om naar een huisje in de natuur ver weg van alles en iedereen te trekken. En tegelijk zou een half uur wandelen in de natuur misschien wel meer deugd doen.
‘Waar zijn we eigenlijk allemaal mee bezig?’ is een gedachte die wel heel vaak door mijn hoofd gaat. Volgende week wordt nog een pittige qua werk en afspraken – daar kan ik helaas niet onderuit – dus zal ik het vooral van die kleine rustpuntjes moeten hebben, maar daarna wordt het tijd om wat meer in die herstmodus van verstilling te raken. Hoe ik dat ga doen? Nog geen idee, maar de intentie is er.
Hoe ga jij om met de rat race/herfstdrukte? Heb je tips?
Geen tips, wel herkenning
Herkenning is ook al heel wat voor mij 🙂
Ik heb absoluut geen tips, want ik heb helemaal hetzelfde gevoel als jij! Nochtans ben ik veel bezig met tijd voor mezelf en rust inbouwen. Maar je moet toch ergens mee in de mallemolen, willen of niet. Het najaar is precies altijd zo druk, ik zie er vaak op voorhand al tegenop.
Die mallemolen is niet te stoppen in ons belgenlandje vrees ik. Mensen zijn hier zo gehaast en hebben zo’n hoge eisen. In het najaar is dat inderdaad precies altijd wat erger, misschien omdat de zomer luchtiger is?
Even if You Win the Rat Race, You Are Still a Rat.
Aan die uitspraak moest ik denken. En er zit iets in, want we zoeken massaal naar oplossingen om toch maar meer gedaan te krijgen, terwijl dat huisje in de natuur misschien een veel betere oplossing is.
Das helemaal waar en tegelijk denk ik dat er aan dat huisje in de natuur ook veel nadelen zullen zijn die we nu niet zien omdat we dat een beetje idealiseren
Voor mij is de eerste killer elk jaar de klok die omgaat eind oktober. Ik krijg ieder jaar meer en meer het gevoel dat dit een flinke aanzet is voor de oververmoeidheid. Doe daar dan nog veel drukkere werkdagen bij en ik ben zo oververmoeid dat ik de eerste 2-3 maanden van het nieuwe jaar niets meer kan behalve bijkomen. Heel veel herkenning dus, maar er is zelfs met rustige avonden en weekenden en een stapje terug niet tegen op te boksen…
Ik vind die eerste weken van het winteruur nog wel oké, ik sta vroeg op en het is dan weer vroeger licht. Maar inderdaad vanaf nu – half november – heb ik een chronisch gebrek aan licht en dat zorgt voor oververmoeidheid. Take care daar!