In november 2023 kreeg het lief een tripje naar Rome cadeau van het werk (voor zijn 10de werkverjaardag), als collega en lief had ik zelf de trip in elkaar mogen steken. En man, wat was ik vergeten hoe een geweldige stad Rome was! Ja, het is er altijd druk, ook in november, maar je kan heel snel weer de hoek om een rustig straatje inwandelen waar je alleen bent. Ook dat is Rome.
Op de derde dag trokken we in de voormiddag naar het Vaticaan om na de lunch het pantheon te bezoeken. Verder hadden we deze dag niet gepland en dus bleef er nog wat tijd over. Ik overtuigde het lief om de Galleria Doria Pamphilj te proberen en dat hebben we ons niet beklaagd.
Maar eerst passeerden we nog de Chiesa di Sant’Ignazio di Loyola. Dit vond ik tien jaar geleden al een bijzondere kerk. De Sant’Ignazio heeft namelijk één van de mooiste barokke plafonds van de stad. Met prachtige schilderingen van Andrea Pozzo die de glorie van Sant’Ignazio moet uitbeelden. Alleen was op een bepaald moment het geld op waardoor er geen koepel meer kon gebouwd worden. Geen probleem: Pozzo schilderde dan maar een koepel. En die is levensecht. Een echte trompe l’oeil dus.
Net echt toch? Die donkere koepel. Het is trouwens drummen in de Sant’Ignazio. De kerk heeft één groot probleem: hij is instagramfamous. Ze hebben er namelijk een spiegel neergezet die licht geeft (nadat je er een muntje insteekt, zo commercieel is de kerk wel) waardoor je een selfie in perfect licht kan nemen met het barokke plafond. En dit is serieuze influencer business want er staat een gigantische rij en mensen nemen echt lang de tijd om de perfecte foto te maken. Dit artikel heeft het er ook over.
En het grappigste is: je kan perfect een mooie foto nemen van het plafond zonder die spiegel (oké tis geen selfie, maar toch). En niemand van de toeristen in de kerk nam de tijd om naar de trompe l’oeil te kijken. Instagram ruined everything. Maar bon, hieronder dus mijn foto (zonder spiegel).
Het blijft één van de mooiste plafonds van Rome. En je kan dat helemaal gratis bewonderen.
Op naar de Galleria Doria Pamphilj. Dit is het stadspaleis van de familie Pamphilj (weer zo’n familie die een paus afvaardigde) die nadien huwde met een Doria. En die familie Doria Pamphilj woont er nog steeds. Alleen stellen ze wel een groot deel open voor het publiek. Toegang kost 16 euro per persoon en daarvoor krijg je ook een audiogids die is ingesproken door iemand van de familie zelf. En daardoor is de audiogids ook echt de moeite om te luisteren. Italië staat bekend om slechte audiogidsen maar dit vond ik dus een uitzondering.
Ik ga eerlijk toegeven: ik had op Instagram vooral gezien dat er een spiegelzaal à la Versailles was, maar ik wist dus niet hoe groot dit museum was. En toch nog heel onbekend ook. We waren er bijna alleen.
Per ruimte krijg je uitleg over wat de functie was/is. In de meeste ruimtes hangt ook kunst aan de muur. Zo zagen we er drie Caravaggio’s (als je in Rome bent is Caravaggio overal). Er staat een buste gemaakt door Bernini, je vindt er verschillende Bruegels (De Oudere), een Titiaan, Lippi, Velazquez…
Maar ik geef het toe: ik was er voor de mooie ruimtes. En dan is The gallery de echte eyecatcher. De galerij heeft ‘four wings’ waarvan de spiegelzaal de mooiste is.
Overdadige plafonds, geflankeerd met zo veel kunst, beelden en mooie lusters. Dit is echt een plaatje alsof je in Versailles bent.
Het was echt niet moeilijk om foto’s van lege zalen te nemen. Doria Pamphilj staat niet in de top tien van bekende Romeinse musea – er zijn er ook zoveel – en dus slaan heel wat toeristen het over. Of ze bezoeken het nabije Palazzo Colonna dat ook een soort spiegelzaal heeft.
Naast deze vier mooie gallerijen, heb je nog een aantal zalen waarvan ik vooral The Aldobrandini Hall onthou. In 1956 zorgde hevige sneeuw dat het dak instortte. Deze zaal is heel modern terug opgebouwd. En sommige kunst zoals dit authentiek Romeins beeld van een Centaur op de foto is ondertussen hersteld. Je ziet de twee kleuren en de scheidingslijn heel goed.
Kortom: we waren plots twee uur later voor we alles in ons hadden opgenomen. Zeker de entreeprijs waard. En vergis je niet: dit museum staat gewoon aan de Via del Corso, pal in het centrum van Rome. Dus je bent er misschien zelfs al eens voorbij gewandeld.
Op dan naar Tibereiland. Een eiland in de Tiber met een ziekenhuis, kerk, een gloednieuw Citizen M hotel en enkele horecazaken. Ik vind het niet zo speciaal, maar zou wel graag eens langs de oever wandelen.
Via de andere kant van Tibereiland kom je in Trastevere. Volgens velen proef je hier het authentieke van Rome omdat het nog een oude volkswijk is met smalle middeleeuwse straten en heel lekkere lokale keuken. Ik voelde het er 10 jaar geleden al niet zo, en dat gevoel bleef ook nu. Het zijn vooral toeristen die je er vindt en het is wat zoeken naar echte leuke lokale eetplekken.
Santa Maria Della Scala
Maar er zijn wel enkele mooie straten en pleintjes en je vindt er ook op elke hoek een kerk. En die zijn nodig om even aan de drukte te ontsnappen, ook bij valavond. Zo glipten wij op aanraden van de reisgids de Santa Maria della Scala binnen. In de eerste kapel rechts vind je een schilderij van de Nederlander Gerrit Van Honthorst, bekend in Italië als Gerardo delle Notti, een Utrechtse Caravaggist.
Het Piazza Renzi is een gezellig plein, beetje uit de kering van de toeristen, met allemaal horecazaken. Ideaal als je op zoek bent naar een plekje om neer te zitten en dat was ook voor ons welgekomen.
Nadien trokken we naar de Piazza de Santa Maria, het hoofdplein van de wijk. Daar staat de Basilica de Santa Maria in Trastevere. Een prachtige kerk.
Er zijn een aantal zaken bijzonder aan deze kerk: het is één van de oudste kerken van de stad, de huidige bouw dateert van de 12de eeuw. En dat zie je aan de atypische structuur: een gewoon simpel rechthoekig plafond, wel helemaal voorzien van bladgoud. En de zuilen zijn ‘gepikt’ uit het nabijgelegen Thermen van Caracalla complex.
Ik vind dit een bijzondere kerk. En ik zeg dat precies wel vaker over Rome. Maar de diversiteit is heel groot en ik vind het leuk dat er nog een semiromaanse structuur is overgebleven. Alleen zonde van al dat bladgoud.
Nu werd het tijd voor avondeten. Ik wou graag bij Tonnarello omdat dit nogal gekend is voor zijn goede pasta. Die hebben ondertussen meerdere vestigingen in Trastevere en het lukte ons nog net om een tafeltje te krijgen. De pasta was zeker lekker, wel niet de beste van de vakantie. Maar de sfeer zat er goed en bediening was ook tof. Ik had ook Nannarella en Ivo a Trastevere opgeschreven als goede opties. Dus doe er je ding mee. In Trastevere vind je in ieder geval wel makkelijk een tafel op een leuke plek.
Trastevere blijft een beetje een haat-liefde verhouding voor mij denk ik. De truc is om verder te wandelen dan de straten rond de basiliek en dan kom je snel weer op meer lokale en rustige plekken.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.