goannelies, auteur op GoAnnelies

En die bucket list voor de zomer?

8 september 2019goanneliesLeave a comment

Niet te geloven dat we alweer september zijn! De zomer is voorbij gevlogen, zeker omdat er met #projecthuis echt geknald is (binnenkort krijgen jullie nog wel eens een update). Maar hoe zit het nu met die zomerplannen? Ik had ze allemaal mooi gebundeld in deze zomer bucket list. Hoog tijd voor een terugblik!

Enkele dagen of een weekendje naar zee.

Deze is gelukt! Ik naam eind augustus nog een aantal extra dagen verlof om met het lief naar zee te trekken. Naast veel niksen, keken we naar de bloemencorso, gingen we naar het vuurwerkfestival, keken we nog wat street art in Oostende en uiteraard was er veel lekker eten.

Een wandeling maken in de natuur.

Ergens in juli trokken we het Meerdaalwoud in voor een wandeling van 11km. Check dus. Ik heb wel amper foto’s gemaakt die dag merk ik. Maar het was een fijne wandeling.

Naar een gratis stadsfestival gaan zoals Beleuvenissen of Maanrock.

Maar eentje jammer genoeg, maar wel een hele goede! Dankzij een vriendin kon ik als VIP naar Maanrock. Dat betekent gratis eten en drinken en een frontrow plek aan het hoofdpodium. We zagen Sons, Intergalactic Lovers en Arsenal en het was een heerlijke avond!

Het volgende boek uit de Outlanderserie lezen. Een echo in de tijd telt 829 pagina’s in de Nederlandstalige versie.

In augustus leende ik deze klepper uit de bib en ik geniet echt heel erg van het verhaal. Ik heb niet zo heel veel tijd om te lezen, maar doordat het Outlander is, is de motivatie wel veel groter dan normaal nog. Hij is dus nog niet uit, maar wel bijna! Nog maar één boek uit de serie te gaan nu, dus ik hoop dat Gabaldon snel verder schrijft.

IMG_20190705_210620 — Een avondje in Zurenborg, Antwerpen

Een gezelschapsspelletjesavond/namiddag houden.

Ik speelde een namiddag Machiavelli met het lief en ook aan zee kwamen de spelletjes uit de kast. Nog steeds eentje die ik meer wil doen, maar daar is de winter dan weer ideaal voor natuurlijk.

Een paar keer naar de nieuwe BBB-les van mijn dansschool om te testen of dit iets is voor het volgende dansjaar.

AHUM. Ik ging één keer naar de BBB. Op een warme dinsdag (het waren alleen warme dinsdagen dit jaar precies). En de hele groep heeft ondertussen natuurlijk al wat conditie opgebouwd… Laat ons zeggen dat ik nog een week lang ‘plezier’ heb gehad van mijn uurtje BBB. Mijn hele lichaam deelde mee in de spierpijn. Ik ben voorlopig ook niet meer geweest. Eerst de gewone danslessen weer oppikken. En dan hopelijk vanaf november ofzo ook echt inpikken bij de BBB.

Een museum bezoeken.

In Roemenië bezochten we het Brukenthal Museum. Europese kunst in combinatie met de architectuur van het speciale gebouw/paleis. Een hele ervaring. In België is het niet gelukt om een museum te bezoeken jammer genoeg. Maar ik kreeg wel een Museumpas voor mijn verjaardag, dus dat wordt allemaal ingehaald!

Een dagje naar een stad in België. Bv. Antwerpen, Mechelen of Gent. Zou een ideale combo met het museumbezoek zijn ook.

Niet gelukt, helaas, maar een hele dag weg was gewoon niet makkelijk in te plannen. Ik deed wel een stadswandeling in Leuven met bezoek aan het Stadhuis. En ik was een avond in Zurenborg (Antwerpen) met een vriendin. Dus heb wel wat nieuwe plekjes leren kennen. En een heel lijstje in mijn hoofd van steden en plekken die ik wil bezoeken wanneer ik wat meer tijd heb.

Mijn verjaardag eind augustus vieren.

Zoals je kon lezen onder het eerste puntje is dit helemaal gelukt aan zee.

Ook op kantoor werd ik verwelkomt met cadeautjes voor mijn verjaardag 🙂

Minstens één keer naar een wellness gaan. Ik heb sowieso nog een bon die voor eind augustus op moet.

Die bon is gebruikt en het was een ontzettend fijne en chille dag. In september staat nog een wellnessuitje gepland.

Nieuwe broeken kopen. En misschien ook nog wat andere kleding.

Ik kocht welgeteld één jeansbroek. Dus dat telt als geslaagd hé? Goh, met die warmte ben ik niet echt in the mood om broeken te kopen eigenlijk. Ik kocht ook nog wat andere zomerkleding die ik ook al allemaal droeg.

Regelmatig van slow life doen met een terrasje of een magazine lezen in de tuin.

Ik heb nog geen enkele keer in onze tuin gezeten. Terrasjes ook maar heel weinig eigenlijk. Slow life is wat moeilijker als je kei hard aan het bouwen bent, zo blijkt.

En natuurlijk mijn roadtrip door Transsylvanië. Die staat al vast.

Onze roadtrip was fantastisch. Alle verslagjes komen er zeker nog aan!

Ik vind dat ik het eigenlijk nog helemaal niet zo slecht heb gedaan!

Hoe was jouw zomer?

Berlijn #2: hipsters in Prenzlauer Berg

4 september 2019goanneliesLeave a comment

Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).

Berlijn bleek zoveel meer dan een stad getekend door de oorlog en heeft enkele heel toffe levendige buurten. Waaronder Prenzlauer Berg, de wijk waar we sliepen en waar ik jullie vandaag mee naartoe neem.

Dé hipsterbuurt van Berlijn

Tijdens mijn eerste dag in Berlijn zat het lief nog op de conferentie, die plaats vond in de Kulturbrauerei (naast een conferentieplek, ook een soort museum voor tijdelijke tentoonstellingen) in de wijk Prenzlauer Berg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van deze wijk had gehoord.

De wijk blijkt de thuis van hipsters, hoogopgeleiden en jonge gezinnen met kinderen. Naast een grote hoeveelheid hippe kledingboetieks, koffiezaken en speeltuinen kan je dit ook duidelijk afleiden aan de vele buggy’s en bakfietsen.

Ik ontbeet samen met een andere collega in de hipste koffiebar der Berlijnse koffiebars (en dat zijn er veel) denk ik, Distrikt Coffee. Op het menu: huisgemaakte granola en toast avocado. Kan het nog hipsterder?

Niet alleen buggy’s, maar ook veel hondjes in deze wijk.

Daarna wandelden we naar Mitte en bezochten wij het Tranenpalast. Normaal zouden we nog verder Mitte verkennen, maar de Turkse president was in de stad en het hele centrum was afgezet en stond vol politie. Gezellig is anders en dus besloten we onze wijk dan maar te verkennen. Niet veel bezienswaardigheden, maar heel wat leuke kiekjes!

De wijk is eigenlijk amper te vergelijken met een wijk uit een andere grootstad. Er zijn brede boulevards met hoge (heren)huizen, een brede stoep en meestal bomen die voor verkoeling en zuurstof zorgen. Het doet wat Parijsachtig aan, maar ook niet helemaal.

Er woont duidelijk een jonger publiek. Veel bloempotten, street art, fietsen voor de deur en parkjes op elke hoek met speeltuigen. We aten onze lunch (en hun befaamde apfelstrudel als dessert) bij Meierei, een Zwitsers georiënteerd eetplekje in een gezellige straat.

We bezochten het wasserturm park, waar een oude watertoren en enkele andere oude gebouwtjes blenden in de natuur en waar de jeugd komt chillen. Dit zijn mijn soort plekjes. Ik voelde het helemaal.

Een ander bekend park is het Mauerpark, waar op zondagochtend een grote vlooienmarkt is. Er staat ook een permanente legale street art muur waar je elke dag wel artiesten aan het werk kan zien.

Op de plek van dit park stond ooit de Berlijnse muur en de omgeving was deel van niemandsland. Later is deze ruimte dan ingevuld met een park voor de wijk. Niet toevallig vind je daarom wat verderop het Gedenkstatte voor de Berlijnse Muur, waarover ik eerder al schreef.

Er zijn heel wat leuke eetstraatjes in deze wijk waar het ’s avonds heerlijk vertoeven was, voornamelijk rond de Kollwitzplatz. Wij kozen voor het burgerestaurant The Bird aan de andere kant van het Mauerpark. En dat werd een hele voltreffer. Ruime keuze aan burgers en steaks, zeer grote porties en een schappelijke prijs.

Prenzlauer Berg mist toeristische toppers om de grote massa aan te trekken, maar misschien net daarom proef je het echte Berlijnse leven van jonge gezinnen. Ik vind het de ideale wijk om te overnachten in Berlijn. Mitte is heel dichtbij en ’s avonds is er veel te beleven. Ik kom zeker nog eens terug.

Kende jij deze wijk in Berlijn al?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Quarter life #6: Het is geen wedstrijd

1 september 2019goanneliesLeave a comment

Ondertussen ben ik 26, dat is technisch gezien de quarter life voorbij. Maar dat wil niet zeggen dat ook de twijfels weg zijn onder mijn leeftijdsgenoten. Wel duidelijk te merken is dat we allemaal veel serieuzere beslissingen aan het maken zijn. Sommigen zijn net als ik aan het bouwen, of hebben net een huis gekocht. Anderen veranderen van job of raken hogerop op de carrièreladder. Nog anderen vinden de liefde van hun leven of gaan ver op reis. Dat levert toch lichtelijk andere gesprekken op dan vroeger.

Maar niemand van ons tikt al deze checkboxes aan. En dat kan ook niet, want we zijn nog maar 26. Het zou wel te mooi zijn dat je al een eigen stekje hebt met je droompartner, een job waar alles geweldig loopt en voldoende geld hebt opgebouwd voor dure reizen of hobby’s. Dat bestaat niet. Maar logischerwijs zijn er ook mensen die geen van deze zaken kunnen afvinken.

En dat zorgt soms voor moeilijke, maar ook heel eerlijke gesprekken. Ik praat heel open over mijn bouwavonturen en het feit dat andere delen uit mijn leven daarop moeten inboeten. Zo is er momenteel maar weinig tijd en geld voor hobby’s of verre reizen. Ik kan niet altijd meer flexibel afspreken met vrienden. Ik heb ook niet altijd de broodnodige energie op het werk. Ik ben vaker ziek… Enfin, ik kan nog wel even doorgaan met zagen.

Maar natuurlijk krijg ik dan soms de reactie “Maar jij bent wel je eigen huis aan het bouwen zoals je dat zelf wil en weet al waar je gaat wonen.”. Dat klopt. Ik heb uiteraard niets te klagen. En het is best een grote stap in mijn leven die ik zet. En die ook voor heel wat mooie dingen in de toekomst gaat zorgen. Een eigen plek. Een financiële buffer. Een lening die wat vroeger is afbetaald dan bij leeftijdsgenoten die na hun 30ste beginnen bouwen.

Ik krijg soms de indruk dat het leven een wedstrijd lijkt. Eentje waarbij we allemaal op dezelfde lijn vertrekken en dan sprinten om toch maar de ander wat voor te blijven. Maar zo eenvoudig is het gewoonweg niet.

Om te beginnen start niemand van ons op dezelfde lijn. We hebben allemaal een andere achtergrond. Sommigen zijn vroeg gaan werken en hebben al een spaarpot, anderen moeten nog een vaste job zoeken en zullen dus nog niet zoveel gespaard hebben. Daarnaast hebben we ook allemaal een andere definitie van winnen. We lopen heus niet allemaal naar dezelfde aankomstlijn. Want er zijn ook gewoon vrienden die niet geïnteresseerd zijn in een relatie op dit moment, of in een eigen huis. Dus die mensen hebben geen last van jaloezie (als ik dan toch een lelijk woord moet gebruiken) op dat vlak.

En misschien wel het allerbelangrijkste: in het leven loop je niet enkel vooruit. Soms gaan mensen uit elkaar. Of veranderen ze van job en is het niet per se beter dan daarvoor. Elke vergelijking die je trekt tussen jezelf en een leeftijdgenoot is per definitie niet correct. Je kan gewoon niet vergelijken tussen levens. Net zoals je geen emoties kan vergelijken.

Dus ja, soms wringt het om een vriend of vriendin een stap te zien nemen die je zelf al heel lang wil zetten. Of soms wringt het om over een stap te vertellen waarvan je weet dat je gesprekspartner deze nog niet heeft gezet. Allebei zeer herkenbaar voor mij én mijn vrienden denk ik.

Ik probeer steeds oprecht blij te zijn voor mijn vrienden. Daar draait vriendschap ten slotte om. En het leuke is dat in mijn vriendenkring iedereen heel open praat over zijn of haar successen, maar ook over zijn/haar tegenslagen. Iedereen heeft wel iets om niet tevreden over te zijn, of om zich zorgen om te maken. Ongeacht welke stappen hij/zij al heeft gezet. Geen enkel leven is altijd 100% plezier en geluk. En dat besef ik ondertussen maar al te goed. Het helpt je eigen problemen en successen te relativeren en het zorgt voor diepere vriendschappen.

En dat werkt best goed merk ik. Ook al zie ik ze minder dan vroeger, mijn vrienden zijn nog altijd bij de belangrijkste personen in mijn leven. En ik waardeer ze zoals ze zijn. Met of zonder lief, huis en zorgen.

Hebben jullie soms ook zo’n wedstrijdgevoel?

26 dingen waar ik op mijn 26ste nog steeds naar op zoek ben

25 augustus 2019goanneliesLeave a comment

Morgen word ik 26 en in tegenstelling tot de vorige jaren heb ik dit jaar niet zo’n probleem met verjaren. Ergens in mijn hoofd heb ik de switch naar 26 al gemaakt. Geen idee hoe trouwens. Daarom een wat luchtiger blogje vandaag. Want hoeveel ik al 26 ben en al heel wat dingen in mijn leven heb gevonden, zijn er nog veel zaken waar ik naar op zoek ben. Een bloemlezing in de vorm van een lijstje.

Tijd. Mocht je dat eens kunnen kopen in de winkel hé.
De waarheid over de kip en het ei. Wat was er nu in godsnaam eerst?
Armspieren. Ik stond niet vooraan toen ze die uitdeelden.
De kunst van het loslaten.
Die ene andere persoon op de aardbol die ook enthousiast wordt van de Britse geschiedenis en waarmee ik gesprekken kan houden wat over wat er met de prinsjes in The Tower is gebeurd. Want ook naar hen is men nog steeds op zoek.
Een gezonde levensstijl. Met weekmenu’s en een felroze sporttenue enzo.
De zelfcontrole om halverwege de zak chips te stoppen met eten in plaats van deze helemaal naar binnen te proppen tot je er misselijk van wordt.
De wet die trappen met gaten verbiedt, die moet toch bestaan?
De wil om op te staan wanneer de wekker een getal aangeeft dat kleiner is dan 6.
Mijn conditie. Ik heb die ergens achtergelaten… Ik weet alleen niet meer waar.
De inspiratie voor mijn eerste boek. Dromen mag hé.
Goesting om te (leren) koken.
Een printer waar ik niet na 5 minuten al mee wil gooien.
De truc om rond te huppelen alsof je op wolkjes zweeft tijdens de maandelijkse miserie zoals in de Alwaysreclame. Want hoe zalig moet het zijn om zo rond te huppelen? (Ipv. je opgeblazen te voelen en het gevoel te hebben alsof iemand heel de tijd met breinaalden in je onderrug zit te prikken).
Het kerstgevoel. Ik weet niet of dat ooit gaat komen.
De discipline om mijn smartphone op tijd weg te leggen. Verslaafd, zonder twijfel.
Die ene crème die mijn wallen doet wegtoveren. Ik moet toegeven dat ik er nu niet bepaald actief naar op zoek ben ook niet. Vandaar de wallen.
Het recept om me niet meer op te winden over mensen die het niet waard zijn. Ze zijn het echt nooit waard.
De mensheid die heten en noemen correct leert gebruiken.
Minder piekergedachten. Wie niet hé.
Daarbij aansluitend: de remedie tegen stress.
Vrienden met een zwembad. Zou heel handig zijn met die hittegolven van tegenwoordig.
Een vaccin tegen verkoudheid. Of de oorzaak van mijn chronische verkoudheid/allergie.
Een niet hormonaal alternatief voor De Pil, dat wel even makkelijk (geen gedoe) en pijnloos is zoals de Pil.
STRUCTUUR. In zowat alles. Altijd.
Nieuwe blogs om te volgen. Dus drop de jouwe, of je favorieten, zeker in de comments!

En jij, waar ben jij nog naar op zoek? 🙂

Over mijn angsten en trappen met gaten

18 augustus 2019goanneliesLeave a comment

In een ver ver verleden ergens in 2018 vroeg Evi mij wat mijn grootste angsten zijn. Toevallig eentje waar ik de laatste tijd wel wat mee in mijn hoofd zit. Want ik ben nu veel angstiger dan vroeger als kind of puber. En al mijn angsten kunnen ook geklasseerd worden onder hetzelfde probleem: mijn controledrang.

Ik kan me ontzettend opwinden, zorgen maken of piekeren over zaken die ik niet kan controleren. Beslissingen die door iemand anders worden gemaakt, hoe mensen naar mij of anderen kijken, ziektes en de dood. Op slechte dagen kan dat zelfs het weer zijn. Allemaal zaken die een impact op het leven kunnen hebben, maar waar je zelf geen invloed over hebt. De zelfhulpliteratuur is dan duidelijk: je moet dat loslaten. Maar dat is een pak makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

Mijn grootste angst is dus dat mijn geliefden van mij worden weggenomen. Letterlijk door overlijden, maar ook doordat ze mij niet meer graag zien en dus maar uit mijn leven verdwijnen. Dat klinkt heel serieus en dat is het soms ook. Eens ik in een doemdenkspiraal zit is het heel moeilijk om daar meteen weer uit te raken.

Er is dat mooie gezegde dat mensen zich hun leven lang zorgen maken om zaken die nooit gebeuren. En ik probeer dat zo veel mogelijk voor ogen te houden. Ik denk – en hoop – dat ik naarmate ik ouder word ook wel echt beter ga worden in dingen loslaten.

Op een lager niveau heb ik natuurlijk ook wat banale angsten. Ik heb diepte- of valvrees. Niet te verwarren met hoogtevrees. Zet mij op een hoge betonnen toren die stevig staat en ik heb geen bang. Zet mij op een trapladder van ochgot 1,5m en ik schreeuw het uit. Alles wat wiebelt of schommelt, eikes! Met #projecthuis en een hoeveelheid aan stellingen en ladders is dat momenteel geen evidente.

En dan heb je nog trappen waar je kan doorkijken. Meestal zo van die ijzeren treden met gaten in. En als Satan het helemaal op mij gericht heeft dan zijn het ijzeren draaitrappen met gaten, waardoor onder elke trap alleen maar een afgrond te zien is. St-Pauls Cathedral in Londen was de max! Maar daar heb ik het echt bijna uitgeschreeuwd op die laatste draaitrappen. Naar boven lukt dan nog met veel geduld en doorzettingsvermogen. Maar naar beneden, dat is echt de hel.

Oh en glazen liften, of überhaupt liften, daar ben ik niet zo zot van. Ik stap alleen in liften die ik ken, die van het werk of het lief bv. En liften waar ik zeker van ben dat ze stevig zijn of waar snel hulp kan verleend worden bv. een lift in het ziekenhuis. Een glazen lift met dus ook een glazen vloer is met ogen toe naar boven en alleen als het echt niet anders kan. Hoe hard ik trappen ook haat en altijd vuurrood en uitgeput boven kom. Het is soms nog altijd beter dan het risico nemen om vast te zitten in een lift.

Een laatste ding waar ik niet zo zot van ben zijn grote mensenmassa’s. En zeker grote mensenmassa’s die stilstaan als ze eigenlijk vooruit moeten gaan. Om die reden zal ik altijd voor zitplaatsen kiezen op een concert en ga ik amper naar festivals. Ik stap ook niet op een overvolle trein waar mensen Twister op moeten spelen. Ik wacht echt regelmatig op de volgende, tenzij het opnieuw niet anders kan. Ik krijg het dan heel warm en moet mezelf echt tot kalmte aanmanen. Ik ben al een paar keer heel duizelig geworden op een overvolle warme trein, voornamelijk in België, want ja het Belgische treinsysteem zuigt enorm hard. Die ervaringen helpen niet echt om deze angst te relativeren. In de Londense metro heb ik dan weer minder dat benauwend gevoel omdat daar de metro om de twee minuten stopt en ik dus altijd naar buiten kan.

Ik zit, zoals je ondertussen wel door hebt, niet graag vast zonder controle. Haha, altijd die controledrang weer ^^. Ik ben dan wel weer niet iemand die schrik heeft van spinnen of andere vieze beesten zoals slangen ofzo. Ze moeten gewoon niet per se op mij komen zitten weet je wel? Maar ik zal het niet uitroepen als er ineens een spin in de kamer over de vloer loopt. Ik ben vrij zeker dat die mij niet gaat opeten namelijk. En ik heb er ook controle over hoe dicht ik zo’n beest bij mij laat komen ;).

Wat zijn jullie grote of kleine angsten?

Op het nachtkastje #25

14 augustus 2019goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

De 25ste editie al! Laten we er maar snel aan beginnen!

Gelezen

Afgelopen maand was ik in de bib op zoek naar het tweede boek van Robert Harris over Cicero (nadat de eerste mijn lijstje met zomertips haalde), maar dat stond er niet. Pompeii stond er wel en dat doet natuurlijk ook een Romeins belletje rinkelen. Het gaat over Attilius, die verantwoordelijk is voor het aquaduct van de Baai van Napels. Bij zijn aankomst blijkt zijn voorganger verdwenen en dreigt er een watertekort. De eerste pagina’s voelde ik het niet, want ik had me op Cicero ingesteld en het ging ineens over aquaducten en hoe die in elkaar zaten. Maar langzaamaan wordt de spanning opgebouwd. Ik wist al veel over de uitbarsting van de Vesuvius, maar het blijft boeiend om er om over te lezen, zeker omdat Plinius De Oudere een van de belangrijkere personages is. En Harris weet er ook nog een leuk en spannend fictieverhaal rond te vertellen.
Eleanor Van Aquitanië vergezelde me in Roemenië. Elizabeth Chadwick (toch wel een veelgeprezen historische romanauteur, schreef namelijk een trilogie over deze koningin van Frankrijk en Engeland en duchess van Aquitanië. In het eerste deel, the summer queen, trouwt ze op haar 13 met de kroonprins van Frankrijk en trekt ze op kruistocht. Ik had hoge verwachtingen van Chadwick en ze heeft me niet teleurgesteld qua verhaal. Ze beschrijft echt heel goed de periode en zet de personages realistisch neer. Ze argumenteert ook haar historische keuzes achteraf in haar noot. Maar die schrijfstijl! Het heeft 300 pagina’s lang geduurd voor ik me er had overgezet. Vanuit derde persoon en dus heel afstandelijk, wisselende perspectieven zonder logica, tijdsprongen. Dat kan beter. Gemengde gevoelens dus en twijfels om deel 2 te lezen, want het verhaal was wel echt goed.
Onze stadsbib houdt renovatiewerken en dat betekent dat ze massa’s boeken even moeten opbergen en jammer genoeg overschakelen naar een minibib. Gelukkig was ik bij de 100 gelukkigen die voor 9 maanden een bibbox van 10 boeken mag adopteren. Je kon een genre kiezen en ik koos voor historische romans, een niet zo populaire keuze dus mocht ik eentje meenemen. De komende tijd lees ik zo wat oudere en onbekendere historische boeken. De inhoud viel alvast reuze mee en is wat uit de comfort zone. Spannend!

Gekeken

Het allerlaatste seizoen van Poldark speelt op de BBC en ik zit nog in ontkenningsfase dat het het laatste is. Zoals altijd duurt het een aflevering of twee voor je de nieuwe personages in je hart sluit, maar ondertussen zit ik er helemaal in. Maar het is niet het laatste seizoen hoor! Toch?

Meegemaakt

Een heel fijne zomervakantie in het verassende Roemenië.
Een toffe stadswandeling in Leuven met de collega’s.
Gewerkt aan #projecthuis, naast de ruwbouw, zijn we nu ook aan de elektriciteitsplannen beland. Keuzes, jongens, zoveel keuzes!
Van de zomer bucketlist is het volgende al afgevinkt: een natuurwandeling, onze roadtrip en een namiddag gezelschapsspelletjes. Oh ja, en ik ging één keer naar de BBB al. En ik kocht één broek. Nog werk aan de winkel dus.

Uitkijken naar

Enkele dagjes vrij rond mijn verjaardag, dat komt wel goed met die bucket list zo.

Geblogd

En welk boek ben jij aan het lezen deze zomer? Of ben je een serie aan het bingewatchen?

Van de bucket list #1: mijn eerste roadtrip

11 augustus 2019goanneliesLeave a comment

In juli trok ik samen met het lief 7 dagen richting Roemenië en trokken we ook 5 dagen rond met de auto. Een soort mini-roadtrip en laat dat nu net iets zijn dat al heel lang op mijn wensenlijstje stond. Want met de auto heb je zoveel vrijheid en zie je meer, aldus mijn beeld van zo’n roadtrip. Droombestemmingen voor roadtrips zijn in mijn geval: Schotland, Cornwall, Wales, The Cotswolds (enfin heel de UK eigenlijk), Scandinavië, Andalusië, Slovenië en ga zo maar verder.

Maar is het nu wel iets voor mij om rond te trekken met de auto? Tijd voor bezinning, in een lijstje met bullet points (ow yes, mijn J komt helemaal los – de MBTI-fans snappen wat ik bedoel ;)).

De voorbereiding en het autorijden zelf:

Ik heb op alle vlakken nood aan zekerheid en wil zoveel mogelijk zorgen op voorhand uitschakelen. We namen dus een volledige verzekering waardoor we geen extra kosten zouden hebben mocht er iets gebeuren. In Roemenië is dit nog altijd spotgoedkoop (25 euro pp per dag), maar ik besef dat in andere landen het kostenplaatje daardoor kan oplopen. Toch is dit voor mij een must voor meer rust in mijn hoofd. En dat is toch de bedoeling van een vakantie.
Je krijgt eigenlijk altijd een ‘or similar’. Bij zowat elk autoverhuurbedrijf kan je op ieder moment van de dag elke auto huren die je maar wil. In praktijk is dit uiteraard niet haalbaar en geven ze je een auto van dezelfde prijsklasse of hoger (zoals in ons geval, we kregen een ruimer exemplaar). We hebben zelfs het automerk dat we hadden geboekt helemaal niet gespot, terwijl we toch wel heel wat auto’s hebben zien passeren. Uiteindelijk kroop ik in een spiksplinternieuwe Seat Aruna, wat best een leuke auto bleek.

Jep we kregen een felrood exemplaar en net op die dag had ik mijn felrood kleedje aan.

Ik heb even wat tijd nodig om te wennen en zekerheid op te bouwen. Ik ben een vrij goede chauffeur, maar ook eentje die erg hard op gewoonte rijd. Een nieuwe auto en nieuwe plekken zorgen er toch wel voor dat ik meer mentale inspanningen moet leveren en ik word er best moe van. Dat wist ik op voorhand en dus hadden we onze ritten goed gepland. Uiteindelijk is het langste dat we op een dag reden 4,5 uur met een korte pauze tussendoor.
Achteraf gezien bleek dat we de moeilijkste route gepland hadden op de eerste dag, wanneer ik nog aan het wennen was aan de auto. Dat zorgde ervoor dat ik aan het einde van die dag wel echt even genoeg had van die auto (inclusief de nodige tranen). Ik was eigenlijk overprikkeld door én de nieuwe auto én de route én dan nog eens gedoe met parking als we eindelijk op onze bestemming waren.

Parkeren

Parking zoeken was op voorhand iets waar ik me wat druk om maakte in het door auto’s gedomineerde Roemenië, maar uiteindelijk vonden we altijd heel snel een plaatsje. Voornamelijk omdat we nooit tot voor de deur van het hotel reden, maar al goed op voorhand rond keken en dan maar iets langer moesten stappen. En met iets langer bedoel ik maximum 5 minuten. Dat kunnen we best aan.
Uitzoeken of de parking betalend was bleek wel een hele opgave. Op één plek was er een betaalautomaat met enkel muntjes, alleen zijn de muntjes in Roemeense lei minder waard dan een halve euro. En dus had je gemiddeld zo’n 30 muntjes nodig voor een paar uur parking. Een sms sturen kon ook, maar enkel vanaf een Roemeense provider… Uiteindelijk werden we geholpen door het hotel. Op een andere slaapplaats kregen we letterlijk ‘maybe you pay tomorrow’ als antwoord en hebben we dus niet betaald. Er lag de volgende dag ook geen briefje onder de ruit.

De nadelen

Elke dag met koffers sleuren is niet mijn ding. Ik haat dat echt enorm. Nu klink ik nogal verwend, maar voor mij is dat fysiek gewoon vrij zwaar (mijn koffer was 1/5 van mijn lichaamsgewicht + een rugzak). First world problems I know, maar je gebruikt tijdens die ene nacht maar 5% van je koffer dus daar wil ik de volgende keer iets op vinden. Hebben jullie tips? Nemen jullie de nodige kleren uit de koffer in een rugzak mee ofzo?
Elke nacht ergens anders slapen is ook een andere ervaring dan elke nacht op dezelfde plek zoals ik gewoon ben. Voor Roemenië bleek dit uiteindelijk wel een goede keuze omdat je na één dag het op de meeste plekken wel gezien had, maar ik zou het ook wel fijn vinden om 2-3 nachten ergens te slapen en dan met de auto uitstapjes te doen. Gewoon omdat ik het ook wel leuk vind om een soort ’thuis’ te hebben op vakantie. Maar dat hangt heel erg af van de route en dat was hier wat moeilijker.
Het lief heeft geen rijbewijs en dus leg ik onnodig extra druk op mezelf, want ik ben degene die ons veilig op een bestemming moet krijgen -of ik er nu zin in heb of niet. Onbewust was dat een extra stressor die er niet zou zijn mocht mijn reisgezelschap kunnen overnemen indien nodig. Is trouwens een puur mentale stressor want door de niet zo lange ritten was het absoluut niet nodig om af te wisselen (en je betaalt natuurlijk meer voor een tweede chauffeur). Voor een langere trip met meer uren in de auto zou het wel handig zijn om met twee chauffeurs te zijn.

De voordelen

De flexibiliteit! We hadden enkel slaapplaatsen geboekt en wisten dus dat we ergens in de loop van de dag van locatie moesten veranderen, maar verder waren we totaal vrij om te kiezen hoeveel tijd we ergens spendeerden en of we tussenstops maakten of niet. Je verliest absoluut minder tijd dan wanneer je met het openbaar vervoer zou reizen en kan langer blijven op leuke plekken, wat dan weer niet zo is bij een georganiseerde reis in groep bv.

IMG_20190720_104134 — Het landschap nabij Viscri, een plek waar we zonder auto zeker nooit geraakt zouden zijn.

We hebben ook een keer ons plan wat omgegooid en een extra tussenstop ingelast, waardoor we ook een rustigere route (en niet de kortste) namen. Op die manier reden we door kleine dorpjes en het platteland. Heel fijn!
Je ziet gewoon veel meer van een land dan wanneer je enkel en alleen in een grote stad verblijft.
Doordat we elke dag ergens anders sliepen konden we een rondje maken en verloren we geen tijd met heen en terug te rijden naar dezelfde bestemming. Dat heb je natuurlijk wel wanneer je een bepaalde plek als uitvalsbasis zou gebruiken.

Long story short, deze roadtrip was een hele ervaring die al lang op mijn lijsje stond en waar ik zeker van genoten heb. Ik wil absoluut nog eens op roadtrip, alleen al voor de flexibiliteit. Maar ik zal altijd wat tijd nodig hebben om te wennen en een goede voorbereiding is daarbij cruciaal. Gelukkig ben ik een planner pur sang ;).

Ben jij al eens op roadtrip geweest?

Lichtpuntjes #14

4 augustus 2019goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Omdat het voorjaar wat aan me voorbij is gegaan, ben ik deze zomer heel bewust bezig met lichtpuntjes. Ik noteer regelmatig in mijn bujo (die ik allang niet meer gebruik als bujo, maar als occasioneel lijstjesboekje) de dingen die me blij maakten en die ik wil herinneren van de zomer 2019. Mijn summer bucket list draagt daar natuurlijk ook aan bij. Bij deze dus mijn lijstje blijmakers van de afgelopen tijd.

Toch ook nog wat lichtpuntjes uit mei en juni. Zo genoot ik enorm van mijn dansoptreden. Die sfeer achter de schermen is toch echt wel uniek. Gingen we uiteten voor het lief zijn verjaardag in een burgertent, waar we ondertussen nog eens passeerden *oeps* 😀 en ging ik naar een trouwreceptie van een vriendin van de universiteit en kon ik zo bijpraten met een andere vriendin.
Mijn zomerkleerkast die nog steeds paste na een heel jaar. Ik was vorig jaar heel wat afgevallen en heb toen nieuwe kleren moeten kopen, maar ik had heel veel schrik dat dat allemaal weer te klein zou zijn, want normaal kom ik wel bij in de winter. Niet dus, ik ben gewoon al een jaar op hetzelfde gewicht. En daar ben ik stiekem heel erg blij mee. Het zorgde ervoor dat ik zelfs investeerde in nog een paar zomerkleren extra.
Gaan suppen met de collega’s tijdens de hittegolf (de eerste hittegolf, ondertussen is er een tweede gepasseerd). Het was een avond om te koesteren.

#Projecthuis dat eigenlijk wel heel goed verloopt, ook al is het nog zo zwaar. Ik ben vooral blij dat ik mijn gevelsteen nog steeds mooi vind nu ik hem zo in het groot kan bewonderen. Want dat is toch altijd gokken op basis van 20 bakstenen op een ijzeren plaat in de winkel.
Leuke plekjes ontdekken in Leuven, zoals de pop-up Bar Bleu. Heel hipster, maar wel leuk.
Een leuke avond in Zurenborg, Antwerpen. Een stad waar ik amper kom en niet veel ken. De architectuur daar is fantastisch en één van mijn vriendinnetjes heeft daar ondertussen een leuk leven opgebouwd.
Ik liet mijn haar nog eens extra kort knippen en nu moet ik zo weinig shampoo gebruiken en is het enorm snel droog en geen knopen en <3. Alleen moet ik mijn nek wel extra insmeren tegen de zon natuurlijk.

In maart won ik samen met 4 collega’s een quiz en een van de hoofdprijzen was een stadswandeling in Leuven voor 25 personen. Dus gingen met de rest van de collega’s wandelen in Leuven samen met Herman, onze gids. Uiteindelijk werd het niet echt een wandeling, maar een rijke kennismaking met de geschiedenis van de stad en een uitgebreid bezoek aan het Stadhuis, waar ik dus nog nooit was binnen geweest en wat ik heel fijn vond.
De laatste dagen voor mijn verlof viel de drukte ineens wat weg in mijn team. Juli is traditioneel de rustigste maand van het jaar omdat al mijn klanten op verlof lijken. Ik kon dus eens zonder overwerken en stress omdat er nog zoveel niet is gedaan op vakantie. En ik ging ook met minder stress weer aan de slag. Heerlijk!
Mijn vakantie was te kort in het aantal dagen dat ik thuis was. Maar mijn buitenlandse trip naar Roemenië was wel echt heel erg fijn. Mooi weer, lekker eten en veel leuke dingen gezien aan een gezapig tempo. Wordt sowieso vervolgd hier op de blog ;).

Hoe was jouw maand juli?

Glasgow #2: het oosten

31 juli 2019goanneliesLeave a comment

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

Ik gaf eerder al wat tips voor het centrum. De dag voor de trial in the highlands trokken we richting het oosten van de stad voor een dagje citytrippen op een gezapig tempo. En passeerden we zo heel wat bezienswaardigheden. Ik denk ook dat dit mijn favoriete deel van de stad is.

We ontbeten bij Wilson Street Pantry in the merchant city. Hip, maar betaalbaar. Van daaruit volgden we een stukje van de street art wandeling (waarover later meer) richting Glasgow Cathedral, onze eerste stop van de dag.

Glasgow Cathedral

De kathedraal van Glasgow is het oudste kerkgebouw van de stad en gewijd aan Saint Mungo, de patroonheilige van Glasgow. Zijn resten liggen ook begraven in de kerk. Het is een gotische kerk, dat zie je meteen. Uniek is dat deze kerk niet is geplunderd of half gesloopt tijdens de reformatie die vrij stevig halt hield in Engeland.

De kathedraal is veel groter dan je van buiten zou zeggen. Vooraan doet de kerk vrij modern aan met glasramen die nog niet zo heel oud zijn (gedoneerd in de 18de eeuw, maar van zo’n slechte kwaliteit dat ze opnieuw gerestaureerd moesten worden wat later). Achteraan vind je het middeleeuwse gedeelte en ook een crypte met tombes. Die crypte is trouwens de tweede Outlander-filmlocatie die we zagen (zie je meteen aan alle Outlander merchandise die er verkocht wordt, het is een best commerciële kerk). De crypte figureert als l’hopital des anges in seizoen 2. Maar ik legde die link niet ter plaatse en ook niet de keer na mijn bezoek toen ik die afleveringen herbekeek. *oeps*.

Ik vond de kathedraal best mooi, maar niet enorm indrukwekkend omdat ik het moeilijk vond om voorbij de modernere elementen te kijken. De kathedraal is gratis te bezoeken.

The necropolis

Een kerkhof op citytrip bezoeken, dat leek me wat raar (ondertussen deed ik dat opnieuw in Parijs, en in Sighisoara). Maar the necropolis is een van dé trekpleisters in de stad. Het is een Victoriaans kerkhof op een heuvel naast de kathedraal. Ik meen me te herinneren dat het is opgericht om buiten de stad slachtoffers van de pest te begraven. De brug van de kathedraal naar het kerkhof werd gebruikt voor de begrafenisstoet.

Het is een hele klim, maar vanop de heuvel heb je een prachtig zicht op de stad. En dit tussen de speciale graven. Het ene al wat groter dan het andere.

Ook op de kathedraal heb je een mooi zicht. Hij lijkt zo klein van bovenaf.

Je kan er uren ronddolen tussen de graven. The necropolis is zeker en vast een speciale bezienswaardigheid in Glasgow.

People’s Palace

Vanaf het kerkhof loop je in een kleine twintig minuutjes naar Glasgow Green en het people’s palace, nog net voor je aan de Clyde komt. Het leven van arbeiders was hard vroeger, daarom werd het people’s palace oorspronkelijk opgericht om arbeiders een cultureel uitje te geven. De recreatieve ruimtes en het museum waren namelijk open voor iedereen. Een typische hoogdravende manier van de nobelen om te tonen dat ze inzitten met de armen, die nog steeds geen eten voor hun kinderen hadden, maar nu wel op café konden komen zitten. Great :).

Langs de buitenkant is het een prachtig Victoriaans gebouw. Het is dus geen toeval dat de top van fontein ervoor is gedecoreerd met een standbeeld van koningin Victoria. Dat was trouwens één van de eerste Hanoverkoningen met (een positieve) aandacht voor Schotland.

Vandaag herbergt dit gebouw een mooie botanische tuin waar je iets kan drinken en de beide verdiepingen zijn een museum over het leven van de gewone man in Glasgow door de jaren heen. Het museum is trouwens gratis te bezoeken.

Ik vond het een ouderwets museum. Met veel zaken dicht op elkaar. Kleine bordjes. Wij hebben dus zeker niet alles bekeken, maar het leuke aan het Verenigd Koninkrijk is dat al deze staatsmusea gratis te bezoeken zijn en dus ben je niets verloren met even binnen te piepen. De tuin is echt wel wauw van bovenaf! Dus toch een must om binnen te gaan wat mij betreft.

Glasgow Green

Glasgow Green is het oudste park van de stad en grenst aan de Clyde. Er vinden regelmatig events en optredens plaats.

Een ideaal uitje bij mooi weer. Hondjes spelen samen in het rond terwijl stelletjes picknicken op het gras. Er staan verschillende monumenten in het park. Bijvoorbeeld eentje voor de Commonwealth Games die in 2014 in Glasgow werden gehouden. En deze ark aan een uitgang van het park.

De Clyde

Eens het park door, wandelden we via het aangename pad langs de rivier de Clyde weer terug naar the merchant city voor de lunch. Nu de wolken verdreven waren, was het er heerlijk vertoeven in het zonnetje. Je kan de Clyde volledig afwandelen richting het westen en dan kom je nog wat mooie plekjes tegen, maar het lief mocht zich niet forceren met het oog op de loopwedstrijd van de volgende dag ;).

Ik wist wel een mooie foto te nemen van dit schattige bruggetje:

Bezoek jij al eens een kerkhof op citytrip?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Vakantie vieren

28 juli 2019goanneliesLeave a comment

Morgen ga ik terug werken na een weekje vakantie. Een weekje maar. Gelukkig wel eentje die ik in het buitenland doorbracht en mijn collega’s weten uiteraard van mijn reisplannen (niet omdat ik hen heb gespamd op Instagram, of toch maar een beetje bij sommigen ;)). Dus morgen zal ik voldoende vragen krijgen over mijn verlof, en diezelfde vragen stellen aan wie ook terugkeert of nog moet vertrekken. Want het is hét gespreksonderwerp aan het koffiemachine.

Het zit al in het woord vaKANtie zelf. Alles kan. En nog mooier is dat we het zo vaak hebben over vakantie vieren of vakantie houden. Alsof het om een feestelijke gelegenheid gaat. Maanden kijken we er naar uit. Naar die jaarlijkse zomervakantie. Sommigen plannen het tot in de puntjes en maken een draaiboek (guilty as charged). Iedereen heeft verwachtingen en kijkt er naar uit.

En die verwachtingen gaan zelden over slechte zaken. Nee, we beelden ons de perfecte vakantie in. En na die laatste weken vol stress om zaken af te ronden op het werk, de trein die ook nog eens vertraging had, het inpakken van de koffers en de eindeloze zoektocht naar die geweldige bikini…. is het zover. Vakantie!

En dan vergeten we dat ook tijdens onze vakantie, het leven het leven is. Met zijn leuke en minder leuke momenten. Ook tijdens onze reis kan de trein vertraging hebben of sta je in een snikhete file.

Om nog maar te zwijgen van al die andere ongemakken tijdens een week zonnebaden, citytrippen of trekken in de bergen. Spierpijn, blaren en natuurlijk hoofdpijn van te weinig te drinken (of hoofdpijn van te veel te drinken, afhankelijk van de situatie :p). Je maag reageert niet goed op de plaatselijke delicatesse waardoor je iets te familiair wordt met het kleinste kamertje op je slaapplaats. Je lichaam plakt de hele dag door van de zonnecrème met zweetuitslag tot gevolg om dan op hotel te merken dat je een kleine streep naast je bikinibandje bent vergeten insmeren die nu vuurrood ziet. Herkenbaar? Ik vermoed van wel.

En dan heb ik het enkel nog maar over fysieke ongemakken. Want ook op vakantie maken de kinderen ruzie of ben je moe na enkele dagen rondstappen en dus sneller geïrriteerd als je buren in het hotel luidruchtige Duitsers blijken te zijn. En dan zwijg ik nog over die vermoeiende vliegtuigreis met eindeloos wachten aan paspoortcontrole of vertraging aan de gate.

Deze verhalen komen uiteraard niet boven aan het koffiemachine of op Instagram. En ik moet eerlijk toegeven dat ik elke vakantie opnieuw het moeilijk heb wanneer die eerste imperfectie of frustratie de kop op steekt. Want zo had ik het allemaal niet gepland. Het is toch vakantie? Het moet toch allemaal nog beter gaan dan normaal?

Vakantie is inderdaad vieren. Het is het leven vieren. En het leven is imperfect. Op elk moment. Of het nu vakantie is of niet. Het draait om loslaten. Om die momenten die bijna perfect zijn, met je geliefden om je heen.

Ik hoop dat jullie allemaal keihard genieten van jullie vakantie. Ver weg, of net thuis in de tuin. En omarm ook die imperfecte momenten, ze horen bij het leven. ❤️

(Deze post werd geschreven op woensdag 24 juli, ondertussen ben ik alweer aan het werk ;)).

Vier jij het leven tijdens je vakantie?

History Nerd #7: Alfred De Grote van Wessex

21 juli 2019goanneliesLeave a comment

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op en vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog over geschiedenis schreef. Ik denk niet dat dit jullie favoriete rubriek is, maar het kriebelt bij mij toch regelmatig om er iets over te schrijven. Vandaag: de enige koning uit de hele Britse geschiedenis die ooit de naam “De Grote” waardig bleek. En dat is an sich al een hele prestatie.

Een verdeeld Engeland

We kennen allemaal wel het verhaal van the battle of Hastings in 1066 waarbij Willem De Veroveraar met zijn leger van Normandiërs de Engelse troon veroverde en daarbij een einde maakte aan het Saksische bewind. Wat niet iedereen weet is dat er decennialang een veel grotere dreiging heerste voor Engeland: de Denen. Ook wel door ons de Vikingen of Noormannen genoemd (ik ga geen taalkundige discussie voeren om deze benamingen uit elkaar te houden, ik gebruik voor Engeland de term Denen omdat dit mijns inziens de meest correcte term is). Long story short: zelfs in 1066 zag het er nog even naar uit dat de Denen over Engeland zouden regeren.

Maar ik moet even terugspoelen. Naar 871 wanneer ene Alfred koning wordt van Wessex. Jep, Engeland is op dat moment nog niet Engeland zoals we dat kennen. Je hebt de Ieren, de Schotten en de Welshmen. Maar wat wij nu kennen als de provincie Engeland is verdeeld in verschillende kleine onafhankelijke staten: Northumbria, East Anglia, Mercia, Wessex en nog wat kleinere staten. Met elk hun eigen koningen en heersers. En die kunnen zeker niet allemaal door dezelfde deur.

De koninkrijken zijn al een tijdje in oorlog met de Denen. In 793 komen de Denen voor het eerst aan wal op Engelse bodem en verwoesten ze het klooster van Lindisfarne in Northumbria. Wanneer Alfred zijn broer opvolgt als koning van Wessex erft hij dus ook een koninkrijk onder druk.

Alfred staat gekend als een enorm religieus persoon die worstelde om zijn vleselijke lusten te verzoenen met zijn geloof. Zo hield hij er in het begin van regering wel wat minnaressen en dus ook bastaardkinderen op na. Hij was getrouwd met Aelswith, een dochter van een edelman uit Mercia en vooral zijn twee oudste kinderen Aethelflaed en Edward zullen van belang zijn voor de verdere geschiedenis.

Waarom is Alfred nu zo’n gedenkwaardige koning?

Een verzoening met de Denen

Het is dankzij Alfred dat Engeland nooit volledig onder Deense heerschappij valt. Hij verslaat de Denen in een belangrijke slag bij Edington. Maar in plaats van hen terug te sturen naar het Noorden sluit hij vrede met hen. De Denen zijn op zoek naar vruchtbare grond, dat ontbreekt in hun thuisland, en Alfred schenkt hen East Anglia. Deze provincie wordt zelfs in de volksmond omgedoopt tot Daneland. Waar saksen en Denen dus samen in vrede kunnen leven. De Deense leider Guthrum bekeert zich na Edington zelfs tot het Christendom en velen volgen zijn voorbeeld.

Alfred zal er niet in slagen om tijdens zijn leven alle Denen te verzoenen met Wessex. Northumbria zal nog enkele decennia ingenomen blijven door de Denen die hun eigen godsdienst behouden.

Het is Alfred’s kracht dat hij zowel een genadeloze legeraanvoerder bleek als een verzoener en uitdrager van het Christendom. Hij keek verder dan de slachtpartij na een glorieuze overwinning, maar ging op zoek naar oplossingen om zijn droom waar te maken.

Een Engelse droom

Alfred is dé koning die een Engeland mogelijk maakte. Niemand zou daarvoor gedacht hebben dat de verschillende staten ooit met elkaar overeen zouden komen. Hij wel. Hij besefte dat ze samen veel krachtiger zouden zijn dan apart. Zo huwt hij zijn dochter Aethelflaed met de “koning” (of belangrijkste edelman) van Mercia, Aethelred, om een alliantie te sluiten waarbij ze samen tegen de Denen oprukken.

Hij verbindt de verschillende koninkrijken en wordt op het einde van zijn leven koning van de Anglo-Saksen. De lijst van Britse koningen start bij zijn kleinzoon Aethelstan (de zoon van Edward), vanaf dan maakt namelijk ook Northumbria deel uit van Engeland, het Engeland zoals we dit nu kennen.

Het zou wel nog duren tot Willem De Veroveraar voor Westminster/Londen de hoofdstad van dit nieuwe Engeland wordt. Alfred hield zijn hof in Winchester, het hart van Wessex. Een stad hoog op mijn te-bezoeken-lijstje!

En daarom heeft Alfred de bijnaam “De Grote'” gekregen.

Meer lezen?

Er is in fictie weinig aandacht voor het Engeland van voor de Plantagenets.
The Saxon Stories van Bernard Cornwell, waarvan The Last Kingdom het eerste boek is, vertellen het verhaal van de fictieve strijder Uthred die zich allieert aan Alfred De Grote en zo de hele eenmaking van Engeland van dichtbij meemaakt. Het is een serie met focus op de grote veldslagen en politieke tactieken en zeer goed geschreven. Met veel ironie, daar hou ik wel van. Ik zit momenteel in het 7de deel, the pagan lord. Enkel de eerste twee delen zijn bij mijn weten vertaald in het Nederlands.
Deze boekenserie is verfilmd in serievorm genaamd “The Last Kingdom”. De eerste twee seizoenen zijn gemaakt door de BBC, het derde seizoen is een Netflix Original. Alle drie de seizoenen zijn volgens mij op Netflix te vinden en volgen de boeken redelijk goed.
In de serie Vikings is Alfred ook een personage. Het verhaal rond zijn afstamming is puur fictief en het is daar zijn grootvader Ecbert die zogezegd het zaadje plant bij zijn kleinzoon voor een eengemaakt Engeland.
Voor wie geïnteresseerd is in Willem De Veroveraar en de gebeurtenissen in 1066. Dan Jones heeft een zeer goede driedelige documentairereeks genaamd 1066.

Meer van dit soort verhalen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief waarbij ik je meeneem naar lang en minder lang geleden. Je kan alvast mijn gepubliceerde nieuwsbrief lezen in het archief. En na inschrijving ontvang je één à twee keer per maand mijn verhalen in je mailbox.

Inschrijven

Malta #2: een dag in de hoofdstad Valletta

17 juli 2019goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Nadat we de eerste dag aankwamen in onze geweldige B&B en een wandeling maakte langs pittoreske visserdorpjes stond vandaag een dagje citytrippen op het programma. Valletta is de hoofdstad van Malta en ook de kleinste hoofdstad van Europa. Bovendien is het hele centrum Unesco-beschermd. Klonk goed voor een dagje rondstruinen door de steegjes.

We namen de ferry vanaf The Three Cities en dat zouden we nog een paar dagen doen want het gaat zo snel en je maakt me met weinig meer blij dan op een boot zitten. Ook vanuit de andere kant (Sliema) kan je de ferry nemen. De ferry vaart elk kwartier uit (na 21u is dat elk half uur) en kostte 2,5 euro heen en terug als ik het me goed herinner. Mooi meegenomen: wie voor de ferry betaalt kan gratis de lift nemen naar de Upper Barakka Gardens. Een glazen lift weliswaar, jullie weten dat ik daar niet zo zot van ben. Maar het is een aanrader om die lift te gebruiken want anders ben je wel wat aan het klimmen.

De Upper Barakka Gardens werden het eerste letterlijke hoogtepunt van de dag met een prachtig uitzicht over The Three Cities. De Gardens zelf zijn heerlijk fris om te vertoeven en je kan er om 12u het kanonschot (inclusief officiele ceremonie) van the saluting battery meepikken. Dat wordt al sinds de middeleeuwen afgeschoten om mensen te laten weten dat het 12u ’s middags is. Waarom zou een mens nog een horloge dragen feitelijk?

Van daaruit hadden we niet echt een plan, we wilden gewoon rustig rondstruinen. Laat ons zeggen dat het niet moeilijk is om te verdwalen in de vele mediterraanse straatjes. We wilden de basiliek graag bezoeken, maar daar stond een lange rij op de middag dus trokken we richting Grandmaster’s Palace. Trouwe lezers weten ondertussen dat ik geen paleis aan mij laat voorbij gaan.

Malta heeft vele watertjes doorzwommen. Zo wonnen ze een belangrijke slag tegen de Moren in de 16de eeuw, daarover kom je in het militaire museum meer te weten (bezochten we zelf niet). De ridderorde van Saint-John deelde toen de lakens uit en de Grandmaster was de hoogste in rang en bekleedde dit paleis. Malta is even een monarchie geweest onder het Verenigd Koninkrijk. Daarom rijden ze er nog steeds links en hangt er een mooi portret van koningin Elizabeth II in het paleis. Vandaag is Malta een republiek met president en is dit nog steeds één van de officiele staatspaleizen.

In Malta zijn wel wat Game Of Thrones scènes opgenomen en als je het binnenplein van het paleis ziet snap je meteen waarom.

Het paleis is compact maar fijn om te bezoeken. De gangen zijn kleurrijk met gedetailleerde plafonds en harnassen. In de officiele vertrekken leer je wat meer over de functie van elke kamer.

Daarnaast zit het wapenmuseum bij je ticket inbegrepen, voor zo’n gecombineerd ticket betaal je ongeveer 8 euro. Honderden harnassen, kanonnen, pistolen en andere wapens kan je er bezichtigen. Leuk om eens door te lopen, maar ik kwam vooral voor het paleis. Gelukkig was mijn innerlijke prinses voldaan na dit bezoek.

Hierna aten we pizza op een pleintje voor de basiliek bij Café Caravaggio. Na een deugddoende maaltijd, want de zon scheen volop, bleek de rij na de middag aan de St-John’s Co-Basilica verdwenen. Het ideale moment om een ticketje van 10 euro inclusief audiogids aan te schaffen en deze barokke parel te bewonderen.

Barok is trouwens het minste wat je kan zeggen, de hele kerk is van kop tot teen bedekt met bladgoud. Het doet bijna pijn aan de ogen. Het is er zo over dat het misschien weer mooi wordt. Het is in ieder geval zo’n kerk die ik nog nooit eerder heb gezien.

We deden flink ons best met de veel te gedetailleerde en ronduit saaie audiogids die bij elk grafmonument uitleg gaf over de overleden persoon en de bouw van het moment. De basiliek is groot met vele kappellen dus je bent wel even zoet. Helemaal op het einde heb je een grotere kapel met enkele werken van Caravaggio, je weet wel die grote Italiaanse schilder.

Tot zover de twee bezienswaardigheden die we niet wilden missen, we slenterden verder door de stad richting de andere waterkant met zicht op Sliema.

Er is zoals je ziet heel wat hoogteverschil in de stad. In combinatie met de warmte maakt het dat tot een pittige citytrip. We kwamen de typische gekleurde balkonnetjes tegen, die goed tegen de hitte zouden isoleren. Hopelijk, want met die buitentemperaturen is een fris appartement geen overbodige luxe.

Onderweg passeerden we nog eens tussen het paleis en de basiliek voor het beste ijs van Valletta (of dat zeggen alle reisgidsen toch) bij Café Cordina. Ik weet niet meer zo goed wat ik had, maar ik koos de specialere smaken en het was goddelijk ,zeker met het warme weer.

Ons volgende doel waren de muren van het oude stadsgedeelte, daar wil men het oude met het nieuwe blenden. Net buiten aan het Unescobordje vind je de Triton Fontein, die wil degelijk water spoot, alleen net niet op het moment van mijn foto. *Typisch*.

Een aanrader is om vlak voor je de stadsmuren buiten gaat nog de trappen op te gaan richting Hastings Gardens, een kleine groene oase van rust met uitzicht over de stadsmuren en het nieuwe Valletta.

Hierna werd het al wat donkerder en dat gaf de stad wel een speciaal sfeertje.

We aten niet zo merkwaardig bij d’Office, ergens in een van de eetstraatjes en gingen weer met de ferry naar de B&B. Een betere aanrader is om vierkante hipster pizza te gaan eten in de kelder bij Sotto.

We namen nog twee ochtenden daarna de ferry naar Valletta, en omdat we soms op onze bus moesten wachten, gaf ons dat wat extra tijd om de stad te verkennen. Bij deze nog twee extra tips.

Goede koffie vind je bij Chocolate District, ook al beweert de naam dus iets anders. Het is om de hoek bij de Upper Barakka Gardens net buiten het oog van de toeristen. Het was er heerlijk wakker worden ’s morgens op het mini terras in een steegje.

En aangezien er Upper Barakka Gardens bestaan, wijst dat ook op het feit dat er Lower Barakka Gardens zijn, ah ja. Met een zicht op de vaargeul naar de zee ben ik misschien nog iets meer verkocht aan deze tuinen. En ok ja, misschien zit de Romeinse tempel er ook voor iets tussen.

Ik vond het fijn om in Valletta een dagje rond de struinen en om ook de andere dagen nog eens te genieten van het uitzicht vanop de Upper Barakka Gardens. Dat is echt fenomenaal. Maar het oude stadscentrum miste de charme en warmte die ik een dag later wel in The Three Cities zou vinden. Daar zie je de echte Maltezen samen zitten voor hun deur.

In het oude centrum van Valletta vind je voornamelijk toeristen en is het ’s avonds al snel doods. Het echte leven is naar buiten de stadsmuren getrokken en dat merk je soms. Als echte citytrip is de stad ook wat klein, dus dan raad ik je aan om dit te combineren met meerdere daguitstappen naar andere delen van het eiland. En sla The Three Cities zeker niet over dan!

Ben jij al eens in Valletta geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Working 9 to 5 #3

14 juli 2019goanneliesLeave a comment

Ik schrijf regelmatig wel eens postjes met verwijzingen naar mijn job, zoals deze, maar mijn laatste echte werkupdate dateert van twee jaar geleden. Toen vierde ik mijn eenjarig jubileum en was er veel gaande als ik dat zo teruglees. Sommige dingen kloppen nog steeds, maar het merendeel is alweer volledig veranderd. Constante verandering is de enige constante hé.

Ondertussen werk ik 3 jaar bij Statik. En voel ik de nood om er nog eens over te schrijven. Want de afgelopen maanden waren heel zwaar en zat ik soms met twijfels. Zit ik hier op mijn plaats? Ben ik nog voldoende aan het groeien? Waar wil ik staan over enkele jaren? En vooral: doe ik het nog graag genoeg om elke ochtend mijn bed uit te komen?

Jes, deze verwende millennial vindt werkplezier en ontwikkeling van mezelf als persoon heel belangrijk, misschien wel belangrijker dan al de rest.

Ik zou kunnen vertellen over de vele gesprekken die ik al gehad heb, want dat er iets moet veranderen is wel duidelijk. Er zit veel bij mij, ook veel gedoe dat energie vraagt en waar ik amper iets voor terugkrijg. Ik heb werk genoeg, leuk werk. Maar soms kan ik daar maar weinig tijd aan besteden. Resultaat: stress en het gevoel van niets af te krijgen. En dan begin ik weer te twijfelen. Het feit dat het thuis druk is met #projecthuis zorgt dat er weinig ruimte is voor relativering. En dat er wel eens heel wat emoties kunnen oplaaien tijdens een gewone werkdag.

Maar ik ga het niet over die gesprekken hebben. Want die lopen goed. En we zien wel hoe het verder gaat. Sowieso is er bij mij nog wel een mindswitch te maken. Ik heb enorm veel moeite met delegeren en een (te?) groot verantwoordelijkheidsgevoel waardoor ik de dingen die niemand wil doen toch maar ga doen, want ze moeten gedaan worden. En dat klopt niet. Allez, ze moeten wel gedaan worden. Maar ze moeten vooral eerst verdeeld worden.

Ik ga het hebben over dat gevoel dat afgelopen week weer fel opkwam. Ik organiseerde nog eens een teambuilding na het werk. Normaal gebeurt er elke maand wel iets, vaak gewoon op kantoor, maar nu was het al enkele maanden geleden. Eigenlijk waren we sinds het Statikweekend niet meer weg geweest met een grote groep. Het weekend waar ik wekenlang achter de schermen hard voor werkte, heel wat stress voor had en dat helemaal is meegevallen, gelukkig! Ook al hadden we stormweer in maart.

Maar soit, een maand op voorhand prikten we een datum om te gaan suppen. Voluit: Stand Up Paddleboarden. Rechtstaand peddelen op een plank dus feitelijk. Op vraag van twee specifieke collega’s die dat heel graag eens wilden doen bokste ik zo’n avond in elkaar.

En kijk, soms heb je gewoon enorm veel geluk want in de laatste week van juni was er die hittegolf en dat bleek de perfecte setting om op het water te staan en er af en toe eens af te vallen. Met meer dan 15 collega’s amuseerden we ons enkele uurtjes als kleine kinderen op zo’n plank. We deden een estafettewedstrijd. Er werd iets gedronken en vooral veel gelachen. En het was toen dat ik dat gevoel weer kreeg: we zijn toch een toffe bende.

Ik heb zeker niet met iedereen individueel een hele sterke band. Eigenlijk klik ik vooral met de wat oudere garde, en dan bedoel ik niet in leeftijd, maar in jaren dienst. Ik heb een goede band met zowel de developers als de mensen van analyse. Ook al zijn de karakters wel heel verschillend.

En ja, we doen veel minder van dit soort zaken samen. Maar eigenlijk is die sfeer wel elke dag aanwezig. We stoppen zo vaak in het midden van de dag om taart te eten voor iemands verjaardag of gin tonics (met meer tonic dan gin hoor) te drinken omdat iemand geslaagd is voor zijn avondschool. Of er wordt gewoon veel gezeverd op vrijdagnamiddag. Maar door alle drukte ontgaat het me soms wat. Dan wil ik gewoon rustig kunnen doorwerken. En rustig is niet per se het eerste woord dat op onze open office van toepassing is.

Maar ik werk wel in een unieke omgeving, met een heel eigen cultuur. Een cultuur die ik nog nergens anders heb teruggevonden. En ik kom best wel in wat bedrijven. Ik geloof sowieso niet in het feit dat het gras is groener is ergens anders. Elke werkplek heeft zijn voordelen en zijn uitdagingen. En van mijn uitdagingen wil ik de komende tijd werk maken, om dat takenpakket wat meer af te stemmen op wat ik echt wil. Met die fijne collega’s, die goede sfeer en toch ook af en toe die broodnodige rust.

Hoe gaat het met jou op werkvlak?

Op het nachtkastje #24

10 juli 2019goanneliesLeave a comment

Gelezen

Iene Miene Mutte van M.J.Arlidge (maar dan in het Engels). Omdat ik echt nood had aan een makkelijk treinboek. Het is zo’n typische detectiveserie waarin hoofdpersonage Helen Grace komaf moet maken met demonen uit het verleden terwijl een seriemoordenaar steeds twee mensen voor een verschrikkelijke keuze stelt. Been there, done that en daarom ben ik absoluut geen thrillerlezer. Maar deze kon me wel boeien tot het einde en het is echt moeilijk om de dader te raden. Alleen vond ik de diepgang door de steeds wisselende perspectieven wat ontbreken. Ik kon niet echt een klik maken met de personages.
Pagan Lord, het 7de boek in de Saxon series van Bernard Cornwell. Over de strijd met de Denen in Engeland tijdens de 9de en 10de eeuw. Het was lang geleden dat ik verder las in deze serie en dit boek was echt beter dan het vorige. Ik heb genoten. Over deze periode komt nog een #History Nerd online ook.
Mijn nieuwe treinboek is het vervolg op de fantasy/ het magisch realisme uit de beer en de nachtegaal. The girl in the tower speelt zich deze keer voornamelijk af in Moskou en is makkelijker om te volgen omdat je de wereld die Arden schept al wat kent. Ik wou dit vervolg niet te lang laten liggen om goed te kunnen volgen.

Gekeken

Ik zit weer Suits te kijken, ik denk seizoen 6, maar ben niet helemaal zeker. Het laatste seizoen komt er bijna aan in Amerika dus heb nog wat in te halen.
Q2 is gestart met het uitzenden van seizoen 5 van Vikings. Eindelijk! Want dit is het eerste seizoen met Jonathan Rhys Meyers. En alleen al voor zijn stem (en ja hij mag er ook zijn ^^) ben ik aan de buis gekluisterd.
De trailer voor het 5de en laatste seizoen van Poldark. Nog maar 20 keer ofzo. #Fangirl

Meegemaakt

Ferm ziek geweest. Maar echt. Het is me het jaar van het ziek zijn wel. Gelukkig ook wat rust kunnen nemen.
Nog altijd heel wat gesprekken op het werk. Maar het gaat wel echt de goede richting uit!
Gaan suppen met de collega’s tijdens de hittegolf. Ik had me nog eens uitgesloofd om een teambuilding in elkaar te steken en het was meer dan geslaagd. Topavond!
Het vakantieritme sluipt er stilaan ook in. Door het mooie weer en minder volk op kantoor.
Een avondje in Antwerpen, Zurenborg, met een topvriendin.

Uitkijken naar

Mijn eigen vakantie naar Roemenië!!!!!
Meer mooi weer. Meer terrasjes. Meer ijsjes.

Geblogd

Hoe is jouw zomer?

De mythe van de menselijke batterij

7 juli 2019goanneliesLeave a comment

“We gaan even op weekend om onze batterijen op te laden”, “Ik neem een dagje verlof om energie bij te tanken”, het zijn ongetwijfeld uitspraken die je wel vaker hoort. Ik heb pas recent beseft dat er iets grondig mis is met die uitspraken. Kan je wel op korte termijn je menselijke – fysiek en mentaal – batterij opladen zoals je een smartphone in het stopcontact steekt (of tegenwoordig draadloos, jaja ik weet het wel)?

Tijdens een stress- en burnoutsessie op het werk deden we een gelijkaardige oefening. Die sessie was om stress te herkennen en vermijden hé jongens, niet om te ontwikkelen, even voor de duidelijkheid ;). We kregen een ballon en maakten de simpele oefening om deze op te blazen en dan systematisch onze dag te overlopen en telkens iets stress of energieverlies gaf er een beetje lucht uitlaten. Zo krijg je een inzicht in je energievreters (of rode vlaggetjes). Op het einde van de dag is je ballon sowieso veel leger dan ’s morgens. De coach gaf aan dat je ballon na een goede nacht meestal weer vol is. Maar na een slechte nacht is dat niet noodzakelijk zo.

Goed slapen kan je energie dus aanvullen leek de conclusie. Dat is volgens mij ook zo als je ballon ’s avonds halfleeg is. Maar wat als er nog amper lucht in zit? Helpt acht uur slaap dan wel? En wat als je systematisch met een lege ballon wakker wordt?

Dan zit je in de gevarenzone. Je bent moe, prikkelbaar, hebt een gebrek aan concentratie en ga zo maar verder. Het eerste wat anderen dan tegen je zeggen is om een dag verlof te nemen, of er even tussenuit te gaan. Want je moet wat opladen. Die stekker moet in het stopcontact zodat je snel weer de oude wordt.

Maar dat is dus best een gevaarlijke reactie. Iemand die weken- of maandenlang te veel stress heeft en/of te weinig energie gaat dat niet opgelost krijgen door eventjes te rusten op een zondagnamiddag in de wellness of een weekendje naar zee. Dat zijn zaken die je kan doen ter preventie, maar medicijnen zijn het amper.

Ik heb zelf ontdekt dat het B-12 tekort in mijn lichaam een jaar nodig heeft gehad om te genezen. Om mezelf weer goed te voelen fysiek. Ik heb natuurlijk nog allerlei kwaaltjes, maar ik kan terug een stap vooruit zijn zonder er meteen ook twee achteruit getrokken te worden.

Ik denk dat we moeten stoppen met onze menselijke energie te zien als een batterij die na een uurtje in het stopcontact weer helemaal in het groen staat. We moeten mensen die niet in het groen zitten, maar richting oranje gaan, waarschuwen en hen inderdaad ruimte geven om rust te nemen. Zij kunnen nog naar het groene evolueren. Maar voor wie in het rood staat, baadt dit niet meer. Zij moeten grondigere hulp krijgen. En dat moeten we tegen hen zeggen, want enkel rust nemen gaat misschien niet helpen.

Sowieso moet het moeilijk zijn voor hen om telkens te horen dat ze eens een weekendje niks moeten doen. Want wees maar zeker dat ze dat al eens geprobeerd hebben. Ze moeten zelfs schaamte voelen dat hun batterij zo snel leeg is. Want al die anderen zijn na dat weekendje wel uitgerust en energiek, waarom zij dan niet?

Het heeft niks met batterijen of ballonnen te maken. Wij zijn niet zo snel leeg als een smartphone (gelukkig maar), maar we zijn ook niet zo snel terug vol (alles heeft tijd en de juiste hulp nodig). Het menselijke lichaam is geen machine. Waarom spreken we er dan over alsof dit wel zo is?

Deze post leidt niet echt naar een oplossing ofzo, dat besef ik. Het was gewoon weer zo’n bedenking van me. Je kent me ondertussen wel ;).

Wat vind jij van het idee van ‘de menselijke batterij’?