In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Er was eens een rivier uitgelezen. Een stukje uit mijn Goodreads-recensie luidt “In het begin waren de vele personages misschien wat verwarrend, maar al heel snel kruipen ze onder je huid. Het mistige natte rivierleven en the Swan waar iedereen zich komt verwarmen aan de verhalen.” Mooie samenvatting lijkt me.
Een nieuwe serie historische detectives die zich afspelen in Tudor Engeland begonnen. Dissolution van S.J. Sansom is het eerste boek over advocaat Matthew Shardlake. Hij moet een onthoofding oplossen in een klooster dat Cromwell wil sluiten. Het is meer detective dan historisch, en hoewel ik de eerste pagina’s geen wow-gevoel had, nam het verhaal me halverwege wel helemaal mee. Dus wie graag detectives leest en dat eens over een ander tijdperk wil doen: aanrader!
Na het succes van boek 1 over een aantal Britse pioniers in Australië ging ik meteen verder in deel 2 ‘de verre kolonie‘. Een nieuwe generatie aan het woord en enkele nieuwe personages. Opnieuw heel wat perspectieven en verhaallijnen boordevol actie, drama & romantiek. Deel 3 gaat niet lang op zich laten wachten denk ik.
Dissolution was het 30ste boek van het jaar en De verre kolonie werd nummer 31. Hiermee heb ik dus mijn Goodreads challenge van 2019 behaald. Dit jaar zal ik waarschijnlijk niet de 40 aanraken zoals in 2018, maar niettemin ben ik enorm blij dat ik in dit drukke jaar toch tijd heb gevonden om zoveel te lezen.
Gekeken
De eerste aflevering van ‘De twaalf’, nog eens een Vlaamse serie en eentje die ik wel wil uitkijken.
Meegemaakt
Een tripje geboekt naar Rijsel/Lille in de kerstvakantie. Eindelijk nog eens weg, jihaa! Geen idee wat we er gaan doen voorlopig, maar ik denk dat het daar wel leuk is?
Hier en daar een extra dagje verlof om te compenseren dat er in de verlengde weekends van november toch ook weer werd doorgewerkt aan #projecthuis. Daar zitten jullie dan met jullie Instagram Stories waarvoor ik geen tijd heb om ze te bekijken hé.
Naar een museum geweest (nl. Hof Van Busleyden in Mechelen). Het eerste met de Museumpas die ik voor mijn verjaardag heb gekregen, bedoeling is om daar wel regelmatig over te bloggen. Het was een hele fijne dag!
Uitkijken naar
Lille/Rijsel in de kerstvakantie
That said komt mijn niet zo toffe periode eraan: de kerstperiode. Yep, ik ben geen kerstmens. Dus ik kijk uit naar mensen die daar niet zo opgefokt over doen in mijn buurt, danku!
Ik grapte onlangs luidop dat ik momenteel het gevoel heb dat ik het leven leid van een 42-jarige. Zonder eigenlijk echt te weten hoe een 42-jarige zijn leven leidt natuurlijk. Ik bedoelde daar eigenlijk mee dat ik vrijdagavond in de zetel plof en al richting 21u het bed op zoek omdat ik gewoon stikdood ben en dat ook mijn zaterdagavond al maanden niet veel soeps is. Ik ken in ieder geval 42-jarigen met een leuker leven op zondag.
Wat ik bedoel is dat ik me een beetje een granny voel soms. Dus bij deze een ode aan de granny way-of-life. Oftewel mijn zondagen van de laatste 7 maanden:
Opstaan en denken, verdomme ik ben nog kei moe.
Wanneer is het nu eindelijk winteruur zodat ik een uur langer mag slapen?
Soms ook gewoon de hele dag in bed blijven stinken. En dit soort blogposts bij elkaar typen.
Een boek lezen en even terug moeten nadenken over het plot want de vorige keer dat ik er tijd voor had was afgelopen zondag.
Gelukkig heeft het lief wel aan eten gedacht. En kookt hij voor mij <3.
Er is de afgelopen tijd ook vaak op zondag gekozen voor uiteten gaan, uit gemakzucht en onder het motto ‘dan doen we nog eens iets gezelligs samen’. Aka zo romantisch zijn we dan ook wel om ons samenzijn te concentreren op een levensbehoefte, eten dus. Yep.
Chill pants are the best!
Blij zijn dat het regent want dan heb je een excuus om niet buiten te komen vandaag.
Nu de cross weer op tv is, geeft mij dit het perfecte excuus om een hele namiddag hersenloos naar dat tv-scherm te zitten staren. En af en toe de ogen te sluiten. Om ten volle van de commentaar te genieten natuurlijk. *Ahum*
Een kleurboek vanonder het stof halen omdat ge mindful wilt doen, die ondertussen ook al weer stof ligt te vergaren… Want de dagen zijn te kort jongens.
Al uitkijken naar de dansles van morgen, niet omdat ik wil bewegen. Maar omdat dat de enige momenten zijn dat ik onder de mensen kom momenteel.
Het niet altijd erg vinden dat ik moet gaan werken want ik kan daar op een stoel zitten heel de dag, chill!
Eens proberen wel wat aandacht te spenderen aan dat uiterlijk, want morgen werkendag, en dus uitgebreid douchen.
Aan het einde van de dag denken. Tiens, waar is de tijd naartoe? Ik heb precies niks nuttigs gedaan.
Aan het einde van de dag ook gewoon al uitkijken naar het in bed kruipen.
Gaan slapen en denken dat er morgen nog een weekenddag is. Oeps, neen, juist het is al zondag! Jammer!
Op maandag de koptelefoon opzetten als de collega’s over hun topweekend beginnen om zo zeker niet de vraag te krijgen wat ik heb gedaan ;).
Ik ben ondertussen deze zondagen beginnen appreciëren, en daarom noem ik het mijn ‘granny day’, al kijk ik er ook naar uit om met energie leuke dingen te doen in het weekend.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na een dag in de hoofdstad besloten we om te gaan hiken langs de zuidkust. Op Visit Malta hadden we een wandeling gevonden die ons zou leiden langs de Dingli Cliffs, de tempels van Hagar Qim & Mnandra en The Blue Grotto (de rode wandeling). Zo zouden we meteen heel wat dingen combineren. Zonder op de zaken vooruit te lopen: deze drie bezienswaardigheden bleken de moeite, de wandeling zelf niet echt.
We namen de ferry naar Valletta en vandaar bus 52 naar Dingli, we stapten dan ook uit bij de eindhalte. Opgelet, deze bus stopt niet vlak aan de kliffen (daarvoor moet je een andere nummer nemen, ik denk 51), dus het was even stappen naar het uitzichtpunt. En onderweg doen ze er alles aan om je in de war te brengen :D.
Eens aangekomen op het uitzichtpunt zagen we de eerste Japanners van een bus stappen en wat groepen op segways. Het uitzichtpunt zelf ligt naast een wat rare constructie met gevaarsborden. Het lijkt wel iets kernenergie-achtig. Daarnaast sta je op de hoogste kliffen (en het hoogste punt van het hele eiland), wat ervoor zorgt dat je die kliffen eigenlijk helemaal niet ziet. Het viel dus wel heel erg tegen en de Japanners die meteen hierna weer de bus opstapten zullen zich niet veel van deze stop herinneren achteraf.
Maar dankzij de wandeling zouden we nog wel een mooi zicht krijgen op de kliffen. Verder wandelend langs de grote weg stonden twee kleine kerkjes. Hier zagen we ook de laatste toeristen voor een hele tijd.
Na even stappen gingen we van de grote weg af. Wandelschoenen zijn ten zeerste aangeraden want de ondergrond is allesbehalve stabiel. En toen zagen we ze echt. Dekliffen! Helemaal in de verte spot je nog het bolletje van het zogezegde echte uitzichtpunt. Zoals je ziet is het pas een heel stuk verder dat je de kliffen echt te zien krijgt.
Op dit onverharde stuk zijn overblijfselen van 3000 v.C. terug gevonden. Gaten in de grond uit het Bronzen Tijdperk bv. Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat Malta één van de plekken is waar echt heel oude archeologische vondsten zijn gedaan.
Het mooiste stuk van de wandeling komt hierna, wanneer we door een soort van rotskloof wandelden en zeker een uur lang geen levende ziel tegenkwamen.
Het is ondertussen wel heel warm en het gaat af en toe steil naar omhoog.
Na een dikke 5km wandelen komen we weer op de grote weg en daar begint de helse tocht richting de tempels. Zeker anderhalf uur lang wandelen we door niemandsland, op een asfaltweg waaruit de hitte opstijgt. De tempels en de zee zijn te zien in de verte en lijken dichtbij. Maar dat zijn ze niet. Ik moet ondertussen naar het toilet en heb honger. Ik geef het toe, ik werd er zelfs ambetant van.
Uiteindelijk belanden we uitgeput in het tempelrestaurant van Hagar Qim en Mnandra. Het eten was niet lekker, maar zitten en iets drinken was even het meest zalige gevoel ooit. Als je deze wandeling wil doen, is het misschien toen een idee van een auto te huren, of een stuk met de bus te doen.
Uiteindelijk waren we voldoende opgeladen voor een bezoek aan de tempels. Ik wist niet wat te verwachten, want ik had nog nooit zoiets bezocht. We werden eerst binnengelaten in een soort containermuseum met opgravingen en meer uitleg over de tempels en vooral een heel interessant reconstructiefilmpje in 3D.
Hagar Qim en Mnandra zijn eigenlijk twee verschillende tempels op een steenworp van elkaar. Vermoedelijk zijn ze beiden ergens gebouwd rond 3000 V.Chr. Waarom en door welk volk is nog steeds onbekend. De tempelcultuur kende zijn hoogdagen in een ver verleden, maar is heel snel ook weer van de radar verdwenen. Het is gissen waarom. Welke Goden aanbeden deze mensen? Aargh… zoveel vragen en wellicht nooit een antwoord.
Wat we wel weten is dat er een raam in de tempel van Hagar Qim zat waar enkel op de eerste dag van zomer helder licht doorschijnt en een soort stenen altaar daardoor verlicht werd in de verder donkere tempel. Duidelijk een soort ritueel en super vreemd dat ze 3.000 jaar v.C. al zoveel over de stand van de zon wisten.
De tempels zijn goed bewaard gebleven omdat ze door de tijd heen bedolven waren en in de 18de eeuw zijn ze pas ontdekt. Ondertussen worden ze met veel aandacht bewaard voor toekomstige generaties, vandaar het zonnescherm boven de tempels.
Hagar Qim ligt dicht bij de ingang en is de kleinste tempel van de twee. Niet toevallig, of dat denken wij toch, liggen beiden tempels vlak voor heteilandFifla. Een onbewoond eiland, op wat zeer speciale diersoorten na, dat ons de hele wandeling fascineerde.
Voor Mnandra is het een eind wandelen naar beneden, en dus vooral weer naar boven klimmen achteraf. Er staan chauffeurs met van die karretjes die je voor 1 euro p.p. naar boven willen rijden. Wij hadden die dag al zover gewandeld, dat we dat ook nog wel zouden aankunnen. En het bleek helemaal niet zo steil.
Mnandra is een wat oudere tempel, veel groter en is ook uit een andere soort steen gemaakt. Een meer rode kleisteen.
Beide tempels zijn Unesco beschermd en maken deel uit van de megalithische overblijfselen verspreid over Malta. Zo zouden we later op Gozo nog de Ggantija tempel bezoeken, de oudste resten die werden terug gevonden op de eilandenarchipel. Ik vond deze tempels eigenlijk wel leuker dan Ggantija, dus als je weinig tijd hebt trek dan zeker naar Hagar Qim & Mnandra.
En ja, het zijn eigenlijk maar een hoop stenen. Maar het feit dat die daar doelbewust zo enorm lang geleden zijn gezet om de zon op één dag van het jaar naar binnen te laten vallen… Ik vind dat fascinerend. Want sleur maar met die stenen hé! Maar dat kan aan mijn nerdheid liggen natuurlijk.
Na dit geschiedkundig bezoek hadden we nog één stop: the blue grotto. Dat was maar 2km meer wandelen.
Al van ver zagen we de bootjes liggen. Maar we wilden eerst boven stoppen om een goed zicht op de grot te krijgen.
Eigenlijk zijn het gewone grotten, ware het niet dat er wit zand op de bodem ligt. En als de zon daarop schijnt wordt het water helder blauw. Vandaar Blue Grotto. Je bezoekt deze best in de voormiddag want dan staat de zon op de grote grot en is het effect het grootst (maar ook meer volk). Wij namen het laatste bootje van de dag voor 8 euro p.p. Even zitten! In de kleinere grotten aan de overkant hadden we ook het blauwe effect.
Het blauwe water, jawel!
Ik vond het gewoon zalig om op dat bootje te zitten, blauw water of niet. En de grotten op zich zijn ook gewoon mooi om te bezoeken. Mooie afsluiter van een heftige wandeling.
Het tochtje met de boot duurde ongeveer 20 minuten, hierna namen we een rechtstreekse bus naar Valletta. En dan de ferry naar onze B&B. Om doodop neer te ploffen op ons bed. Nadien zouden we nog gaan rondwandelen in The Three Cities, maar dat is voor een volgende keer.
Ik vond dit een enorm boeiende dag, maar ook zwaar met de warmte en het saaie middenstuk. Ik denk dat ik een volgende keer ’s morgens naar The Blue Grotto zou trekken en dan te voet naar de tempels. Heel misschien zou ik met een bus stoppen aan de Dingli kliffen. Maar als ik eerlijk moet zijn weet ik niet of ik dat stuk nog eens zou doen. De kliffen zijn eerder een nice to have dan een must vind ik.
Bezocht jij al eens ooit een tempel of andere heel oude menselijke overblijfselen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het ontbreekt soms wat aan inspiratie de laatste tijd. Het is zo druk dat schrijven er vaak bij inschiet. Dus dacht ik even na over wat persoonlijke topics waar ik het over zou kunnen hebben. Twijfels, angsten en onzekerheden zijn wel eentje waarvan ik het belangrijk vind dat er over gepraat wordt. En dat is zeer iets dat verandert tijdens je leven.
Dus vandaag een aantal zaken waar ik vroeger heel onzeker over was en die ik nu heb kunnen loslaten.
Mijn kledingstijl
Eentje waar ik vroeger als tiener heel veel commentaar op heb gekregen. Ik zat dan ook op een school vol rijkeluiskindjes waarbij iemands kleding een factor was om te beslissen of je iemand mocht of niet. Merkkleding was een must. Oppervlakkig? Jep, ik krijg nog steeds de kriebels als ik aan dat soort mensen denk! Maar toch trek je je dat als tiener onbewust aan. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe die ex-klasgenoten over merkkledij denken nu ze hun eigen boontjes moeten doppen… :).
Enfin, vanaf mijn 19de begon mijn stijl te veranderen. Van T-shirts met prints en comfy jeansbroeken naar blouses, hemdjes, topjes met vestjes en hier en daar zelfs een kleedje. Ondertussen heb ik een kleerkast waarvan nog steeds heel wat stukken al een jaar of 8 meegaan. Behalve de stukken die momenteel te groot zijn omdat ik wat ben afgevallen. Ik vind dat ik niet bepaald een stijl heb, maar mijn kast is wel volwassen, compatibel en gevarieerd. Ook heel kleurrijk omdat dat wel mij is. Ik heb ook heel wat stuks die ideaal zijn om klantenmeetings te doen of opleidingen te geven.
Ik draag nog altijd geen merkkleding, koop niet bewust duurzaam (sorry vriendjes), maar mijn kleding gaat echt heel lang mee. Ik hecht me dus ook aan bepaalde stukken en vind het een drama als ik nieuwe dingen moet kopen. Ik ben best kritisch op wat ik mooi vind en wat me staat. Ook al zou je dat niet zeggen als je me ziet rondlopen :D.
Ik vind kleren gewoon niet zo belangrijk in het leven. Als tiener werd ik geconfronteerd met mensen voor wie dat wel belangrijk was. Dat clashte en dat maakte me onzeker. Ondertussen heb ik voldoende mensen rondom me van wie het me geen hol kan schelen of ze mijn kleren mooi vinden. Ik vind het zelf mooi. Weg onzekerheid dus.
Mijn werk
De laatste tijd is het imposter syndrome heel erg in de media. Mensen hebben daarbij het gevoel dat ze een bedrieger zijn op werkvlak, ondanks dat ze succes oogsten in hun job. Ze vinden zichzelf niet goed genoeg. Ik ga niet zeggen dat dit niet herkenbaar is. Ik snap die gevoelens heel erg en als perfectionist en controlefreak duiken die gedachten regelmatig op. Maar ik kan ze ondertussen plaatsen.
Iedereen expert, weet je wel. We hebben allemaal een unieke expertise, die een meerwaarde is op persoonlijk en professioneel vlak.
Hoe onervaren ik me soms ook voel met mijn -ochgottekes- drie jaren dienst, terwijl mijn klanten nog altijd allemaal ouder zijn, ik zorg voor een meerwaarde. En anders zullen ze me dat wel zeggen en dan zoeken we naar een andere oplossing.
Deze twijfel duikt dus af en toe zeker de kop nog op, maar kan ik goed opnieuw wegduwen.
Mijn blog
Ik ben gestopt met me af te vragen wie hier allemaal meeleest en wie niet. Ik ben beginnen schrijven voor mezelf. En mijn blog brengt me elke dag nog zaken op. Niets materieels en zeker geen geld, maar ik leer veel door te bloggen. En mijn hoofd word er rustig van. Ondertussen blog ik ook voor mijn vaste lezers en haal ik veel plezier uit jullie reacties. Het feit dat bepaalde mensen misschien stom vinden wat ik hier schrijf dat deert me niet.
Ik kan me inderdaad inbeelden dat sommige mensen mijn blogposts stom vinden. Maar dan moeten ze maar stoppen met lezen toch? En als hier eens een spelfout verschijnt… Tja, niemand is perfect, ook ik niet. Ook al is schrijven deel van mijn job. Copywriters kunnen ook fouten maken. En niemand betaalt me hier om stukken te schrijven dus dat is allemaal veel minder erg.
Mijn blog is gewoon deel van mij ondertussen. Wat anderen er ook van denken.
Praten over hoe ik me mentaal voel
Zie ook deze blog :). Ik besef meer dan ooit dat voortdurend geluk niet bestaat. Dat het belangrijk is om te praten over onze angsten, twijfels en mentale moeilijkheden. Ik stel me open naar anderen door daar over te praten in de hoop dat je die openheid terugkrijgt en dat er minder taboe rust op psychische problemen.
We vinden dat we allemaal moeten zeggen dat we hoofd- of buikpijn hebben. Wel, dan moeten we ook kunnen zeggen dat we even geen goeie dag hebben. Dat we ons zorgen maken. Dat we onszelf even niet zo fijn vinden. Voila.
En jij, waar was jij vroeger onzeker over en nu niet meer? Heel benieuwd naar jullie comments over dit topic :).
Ergens vorige winter presenteerde ik jullie #projecthuis, met enkele handige FAQ-vragen. Ik verwijs jullie nog steeds graag door voor de wat, hoe, wanneer, waar. Maar het leek me wel de ideale moment om nog eens een update te geven, want er is uiteraard al veel gebeurd.
Hoe ver sta je ermee?
Momenteel staat de ruwbouw bijna volledig. Concreet betekent dit het volgende:
Het volledige huis staat in snelbouw
Drie van de vier gevels zijn al volledig opgetrokken in muurisolatie & gevelsteen
De vierde gevel zit in de helft (en is hopelijk tegen het online gaan van deze post bijna klaar – check!)
Het dak zou tegen nu ook moeten liggen. En het is zelfs zo dat ik mijn dakpannen ook nog mooi vind daar vanboven. Dat kiezen was echt heel moeilijk.
Volgende stappen: dakpannen, dorpels, dakgoten, uitslijpen voor de elektriciteit en de ramenfirma die komt opmeten.
Ben je blij met de keuzes die je tot nu hebt gemaakt?
Ik denk het wel. Over het algemeen vlot het echt enorm. Er is maar weinig fout gegaan, behalve dan dat we echt vaak in het weekend met extreem weer te kampen hadden (vaak 30+ graden, of storm met veel wind, of stortregen) en dat dit voor vertraging heeft gezorgd.
De gevelsteen valt in het groot echt heel mooi uit en is helemaal mijn ding, al zal dat na het voegen natuurlijk weer een licht anders beeld geven. Ik ben nog heel benieuwd naar de combinatie met de ramen, deuren en garagepoorten. Het wordt heel spannend om al die kleuren en keuzes definitief samen te zien.
Hoe hou je dit vol?
Haha, wel waarschijnlijk niet :). Ik heb twee enorme fysieke en mentale dipjes gekend. Eentje in juni, toen bracht juli soelaas wegens bouwverlof en mijn eigen vakantie. Het tweede dipje is momenteel aan de gang, iets met de laatste loodjes enzo.
Het is de combinatie 40u werken op het hoofdberoep en dan ’s avonds tot het donker is en een hele zaterdag die best stevig is. Maar ondertussen zijn de zwaarste zaken voorbij voor de ruwbouw en is het door de week dus iets rustiger. Blijft wel dat ik in een soort van bubbel zit en ik kan niet wachten om deze te mogen doorprikken :).
Maar dus het is met het nodige bloed, zweet en tranen én ook met de nodige trots. De voldoening is voor later en die komt zeker wel. No worries.
cof
Wat heb je al allemaal bijgeleerd?
Toch ook een belangrijke. Naast de nodige technische kennis zijn er ook wel wat levenslessen de revue gepasseerd.
Soms kan je iets niet en moet je dat accepteren. Zoals heel zware dingen heffen of bepaalde technische tekeningen begrijpen.
Overprikkeling creëert mentale onrust (piekeren, doemdenken) en rust is de enige oplossing.
Je kan meer aan dan je denkt.
Maar je kan ook minder alleen dan je denkt. Je hebt hulp en troost nodig van anderen.
Je hoeft niet altijd een aangename, positieve persoon te zijn. De beste versie die je op dit moment van jezelf kan geven is genoeg.
Raad en advies van anderen is goedbedoeld, ook al zitten ze er compleet naast.
Sociale media doen op slechte dagen meer kwaad dan goed.
Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.
Ik nam jullie de afgelopen tijd mee op 4 heerlijke dagen in deze Andalusische stad. Hopelijk heb je zin gekregen om er naartoe te gaan. En om af te sluiten geef ik jullie nog 2 geweldige tips: een avondje vertier om daarna zalig in een warm bed te ploffen.
Flamenco in Triana
Andalusië is de bakermat van de flamenco. Ik herinner mij dat ze ooit bij So You Think You Can Dance (yep, ik ben een die hard fan) op bootcamp gingen naar Sevilla om die aartsmoeilijke dans te leren. Het stond dus al snel vast dat we een flamencovoorstelling wilden zien. Moeilijk was dat niet, want je wordt letterlijk om de oren geslagen met Flamencoshows als je door de straten van de stad wandelt.
Ik denk dat er dus ook best wat tourist traps zijn wat betreft de flamenco. Wij deden op voorhand onze research en kwamen al snel bij de volkswijk Triana uit aan de overkant van de rivier, waar de echte flamenco nog beoefend zou worden.
Uiteindelijk kwamen we, via de connecties van mijn reisgezel, terecht in de bar van de Vlaamse Maria. Hier doen ze aan zigeunerflamenco, oftewel, flamenco vanuit de voeling van de muziek, flamenco à l’improviste eigenlijk. In een zeer klein zaaltje zaten we letterlijk dicht bij elkaar om mee de muziek en de passie van de dansers te voelen. Ik weet niet of dit de beste flamenco was die we konden zien, maar ik zag ooit met school een afgelikte flamencovoorstelling in Barcelona, en dan was dit wel van een hoger kaliber.
Heel snelle voetbewegingen en heel krachtige armen. Dat is flamenco voor mij en dat heb ik wel gezien. Zwaar onder de indruk was Leen, ik iets minder, maar dat ligt zeker niet aan Maria of haar team. Ik denk dat ik als danseres automatisch wat kritischer was, of met wat meer verwachtingen de bar was binnengestapt. Maar ik heb absoluut geen spijt van de show en denk echt dat we hier een vrij authentieke ervaring hebben meegepikt.
We betaalden rond de 16 euro denk ik voor de show en de bar in Triana was T de Triana. Triana is sowieso een leuke wijk om te bezoeken, hier zou je het echte Sevillaanse leven tegenkomen. Wij hadden jammer genoeg niet veel tijd om deze buurt te verkennen.
Overnachten in casas de la Juderia
We boekten dit hotel na wekenlang zoeken online, want eigenlijk wisten we niet goed wat te verwachten. De ligging van casas de la Juderia in combinatie met een vermelding in sommige reisboekjes en op blogs deed ons overstag gaan.
Want het hotel ligt echt vlak in het centrum. Op een kwartier tijd sta je respectievelijk aan het Alcazar, de kathedraal of het casa de Pilatos. Enkel voor Metropol Parasol en de rivier ben je soms al eens iets langer aan het stappen. Kortom: we deden alles te voet en dat was zonder deze centrale slaapplaats zeker niet gelukt.
Maar dan het hotel zelf. Woow. Het is echt een prachtig hotel. Groot, maar nooit zo druk dat het opvalt dat er veel mensen slapen (of dat kwam omdat wij er in november waren). En het was me een beleving.
Het is namelijk een hotel met een grondplan. Het is een aaneenschakeling van patio’s met allerlei kamers, ondergrondse gangen, verborgen liften… Gelukkige escorteerde iemand van het hotel ons naar de kamer want we hadden dat nooit op eigen houtje gevonden. Wij moesten namelijk nog een smal steegje door omdat we sliepen in het nieuwere gedeelte van het hotel, met een eigen receptie en ingang.
Eén van de ondergrondse gangen om uiteindelijk tot bij je kamer te raken… 😀
De kamer zelf was van meer luxe voorzien dan die we geboekt hadden (waarschijnlijk een overbezetting van de kleine kamers). We hadden twee ruime bedden, een salon en een badkamer met bad. De modem hing boven onze deur dus de wifiverbinding was uitstekend en elke ochtend gingen we via onze eigen patio naar buiten. Het personeel is attent, na een nachtje wat koud te hebben, vroegen we donsdekens bij die we naar een kleine reminder ook onmiddellijk kregen. Ontbijten deden we er niet dus daar kan ik niet veel van zeggen.
Het tapasrestaurant in het hotel, Baqus, testten we wel uit en heeft naast heerlijke wijn ook lekkere en originele tapas voor de grote en de kleine honger.
Dit hotel, dat was één van de toppers van de reis. Dus zeker een aanrader!
Dit was het laatste postje over deze prachtige stad. Meer lezen over Sevilla? Ik heb ondertussen een fijne reisgids opgebouwd.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.
En door het bubbelgevoel is deze rubriek nog meer nodig dan anders.
Skipdagen in de wellness. Even helemaal die focus op zelfzorg.
Mooi weer. Het is al even geleden, maar er was mooi weer.
Een boek uit de bibbox dat verrassend goed blijkt te zijn.
Sowieso is lezen wel een lichtpuntje momenteel.
Het lief dat terugkeert na twee weken conferentie/vakantie.
Projecten op het werk die het goed doen.
Leuke middaglunches op het werk. Ik vergeet soms echt pauze te nemen en daar probeer ik aan te werken.
Yoga op het werk.
De danslessen die begonnen zijn. Na een zomer inactiviteit wist ik niet dat ik het zo hard gemist had.
Middagwandelingetjes met ons kantoorhondje.
Eer fijn etentje met vrienden.
Een iets rustigere bouwzaterdag.
Een fijne concertavond bij een klant. De blik verruimen met wat klassieke muziek.
Een heel goede opleiding geven aan klanten. En dat weerspiegeld zien in de feedback achteraf.
#projecthuis waarvan de ruwbouw zo goed als staat. Feest!
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Het volgende boek uit de bibbox was ‘het land achter de horizon’ van Tamara McKinley. In dit boek volgen we twee Britse families tijdens de ontdekking en kolonisatie van Australië. Ik vond dit een enorm fijne kroniek. Met korte hoofdstukken en wisselende perspectieven. Het zit allemaal goed in elkaar, hier en daar misschien wat cliché, maar het tempo ligt hoog. Het is het eerste deel van een trilogie en jawel, ik haalde het tweede deel alvast uit de bib :). Aanrader!
Aangezien onze bib door de werken even dicht was pakte ik nog eens een boek uit de kast. Ik koos daarbij eindelijk voor ‘Een lied voor Achilles‘ van de geprezen Madeline Miller. Het is een moderne hervertelling van de Ilias van Homerus, over de oorlog om Troje. Maar dan met een focus op het verhaal van Achilles, vertelt vanuit Patroclus. Dat het dramatisch eindigt weten we allemaal. Maar Miller maakt van het oude Griekse werk een zeer toegankelijk en modern boek. Ook een aanrader!
Op de trein lees ik een tussendoortje ‘lang leve de koning‘, komt ook uit de bibbox. Is blijkbaar een tweede deel van een reeks over een adellijke familie in het Edwardiaanse tijdperk (vlak na de dood van koningin Victoria). Ik vind het eigenlijk niet zo geweldig tot nu toe. Het volgt de Austentraditie van rijke mensen die niets te doen hebben en zich dan zorgen maken om banaliteiten. Het is niet zo goed geschreven.
Peaky blinders begonnen met het lief, seizoen 1, jawel. Let’s see of we ook zo’n die hard fans worden.
Meegemaakt
Een voorstelling klassieke muziek, op uitnodiging van een klant. Speciaal. Uit de comfort zone. Ik wachtte heel de tijd tot er iemand begon te zingen… Ik probeerde me echt bij de piano te houden ook. Het is soms zo moeilijk om je gedachten daar volledig bij te houden. Fijne ervaring.
Een eerste leuke groepsopleiding gegeven aan wat klanten. Viel heel ongelukkig samen met buikgriep. Timing, dat kan ik wel zenne. Ook fameus slecht gevoeld dus en heel erg moeten doorbijten.
Soms is het echt makkelijker gezegd dan gedaan. “Je moet dat loslaten. Je moet je dat niet aantrekken. Dat heeft hij/zij toch niet zo bedoeld. Je moet rust nemen.” Mening zelfhulpboek predikt de kunst om geen fuck te geven, je gedachten te analyseren om ze mindfullnessgewijs te laten oplossen in het niets en -last but not least- gelukkiger te gaan leven.
Mening zelfhulpboek rept geen woord over hoe fucking moeilijk dat kan zijn. Nah. Alsof je in een paar stappen gelukkig kan worden. Want lifechanging magic enal. Als je iets echt wil zal het je wel lukken. Knop omdraaien en alles is ineens beter. Ik kan hier nu een tirade gaan houden dat het allemaal zever is. Maar gelukkig zit ik zo niet in elkaar.
Ik las afgelopen week ergens dat langzaam groeien ook goed is. Een kleine stap is evenzeer groeien, ook al voel je het effect van een grote stap veel harder. Groei is groei. En laat groeien nu net een mooi proces zijn. Soms zelfs mooier dan het eindresultaat.
Afgelopen week was een week van veel mentale onrust. Ik maakte me effectief zorgen over wat mensen tegen me hadden gezegd. Wat mensen van me denken. Wat de toekomst zal inhouden. Wat als-scenario’s domineerden mijn gedachten.
Afgelopen week was een week van herkenning. Mensen bedoelden dat namelijk helemaal niet zo. Niemand is over mij vreemde dingen aan het denken. Het gaat helemaal niet mis. Alles is oké momenteel. En toch was er die chaos in mijn hoofd.
Mijn gedachten waren niet gestoeld op de realiteit. Ze bleken een symptoom van iets anders. Van mentale onrust. Wanneer ik mentaal uitgeput raak begin ik te doemdenken. Dat weet ik ondertussen wel al even, maar nooit eerder besefte ik dat terwijl ik aan het piekeren was. Ik herkende de negatieve spiraal. Dat datgene waarvoor ik me opwond niet het echte probleem was. Maar dat mijn hoofd wel even op was. Overprikkeld.
Ik erkende het echte probleem. Ik probeerde mijn gedachten een halt toe te roepen. Dat is zeker niet altijd gelukt. Maar ik herkende de symptomen. Zonder dat het probleem daarmee uit de wereld geholpen is. Hoewel het dus een moeilijke week bleef, ben ik toch trots op mezelf.
Herkenning is een voorwaarde om iets op te lossen. Het is een begin. Een kleine stap. Groei. En langzaam groeien is ook groeien. Het brengt misschien wel de mooiste bloemen voort.
Welk inzicht stemde jou de afgelopen tijd tot nadenken?
Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.
Ik vergelijk prijzen als een malle en koop dus niet zomaar random wat ik nodig heb. En in tegenstelling tot tijdens mijn studentenleven kies ik niet steevast voor het goedkoopste, want daar moet wel iets mis mee zijn. Nee, ik ga op zoek naar de beste prijs-kwaliteit verhouding. Of ik nu in de supermarkt sta, in een kledingwinkel of jawel een drankje bestel op café. Want een cola voor 2,50 euro van 20 cl is een slechtere koop dan een Ice Tea van 33cl voor 2,60 euro, toch?
Bij het kopen van kledij let ik trouwens enorm hard op hoe een bepaald stuk bij de rest van garderobe past. Als in: ik koop bewust kleren. Hallo, hoe oud ben ik? 40?
Ik ben fan van minimalisme, zoals je kon lezen in deze blogpost…. Need I say more?
Ik maak heel volwassen keuzes in verband met #projecthuis. Zoals van welk materiaal mijn dakgoten moeten zijn, waar mijn dampkap moet hangen en of ik hangwc’s wil of niet. Kan iemand mij komen redden?
Voor mijn laatste vakantie maakte ik een heus draaiboek, inclusief een overzicht van de financiën. In een Google Sheet enzo. Hetzelfde voor Project Huis trouwens. Ik ben ineens een Google Sheets (lees excel) -aanhanger. Mijn 16-jarige zelf, die een hekel had aan de excellessen tijdens informatica, lacht me uit.
Ik verplicht iedereen rondom mij zich in te smeren met zonnecrème als de zon zichzelf nog maar een beetje laat zien. Om dan de dag erna heel trots te kunnen zeggen “Ziedewel, zijt ge verbrand? Nee hé”. (En dan zelf ergens een streep zijn vergeten insmeren, shhhttt)
Ik begin stilaan bewust herinneringen te hebben aan dingen die ik (meer dan) 10 geleden heb meegemaakt. Zo van die gesprekken waarin je zegt ‘ik deed dat 10 jaar geleden eens’ en mensen niet automatisch meer antwoorden ‘nu ben je aan het overdrijven’.
Selfies met zonnebrillen zien er altijd beter uit dan selfies met vermoeide ogen. Lang leve de zonnebrillen!
Mijn vrijdagavonden beperken zich tot crashen in de zetel, serieke kijken, heel misschien wat lezen en op tijd gaan slapen. Wanneer vrienden willen afspreken op vrijdagavond kondig ik dan ook al aan ‘Das goed, maar ik ga wel moe zijn’.
Nu ik de 26 ben gepasseerd ben, is het dus officieel gedaan met jongerenkortingen. Zelfs de trein is ineens pokkeduur. Meer dan 20 euro voor een enkel ticketje naar zee? Dat is een trein vol miljonairs dan ofzo?
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik mijn gevoel momenteel moet uitleggen. Maar het besef kwam toen ineens de eerste veldrit van het seizoen voor de deur stond en ik totaal niet mee was. Normaal kijk ik er weken op voorhand naar uit en herbekijk ik zelfs crossen van het vorige seizoen. Ik lees alle nieuwtjes en interviews uit de kranten.
Maar dit jaar niet, de eerste cross overviel me zelfs (“nu al?”) en zo is het met veel. Ik miste deze zomer heel wat dingen waar ik normaal elk jaar naartoe ga. Het voorjaar, ik kan me daar eigenlijk amper nog iets van herinneren. Mijn agenda voor de komende weken, zelfs maanden, is gewoonweg leeg.
En toch heb ik het te druk voor alles precies. Slapen, werken voor het hoofdberoep, aan de bouw werken. Mijn leven is een beetje gedegradeerd tot die dingen. En ik klaag niet, want ik werk aan en voor de toekomst en ik ben bevoorrecht dat ik dit kan doen. Maar ik leef in een soort bubbel en dat is precies wel de eerste keer dat het me overkomt.
Het lijkt alsof de tijd vliegt en er tegelijk niets wezenlijks gebeurd. Elke dag duurt eeuwen en ineens zijn we twee weken verder. Ik denk dat deze woorden mijn gevoel het best omschrijven.
Ik heb me laten vertellen dat bubbels bij het leven horen. Zo zegt men altijd van kersverse ouders dat even alleen de baby telt. Dus ik kan me voorstellen dat ik iets soortgelijks meemaak. Mijn kindje is een huis. En dat kindje heeft veel aandacht nodig.
Dus sorry lieve vrienden als ik minder van me laat horen, of sorry als ik minder reageer op jullie blogs. Of als mijn blogberichten niet meteen van het allerhoogste niveau zijn. Het kan niet altijd een longread zijn.
Het komt allemaal wel goed. Zoals met alles. Het is een periode. En onder die bubbel van mij maak ik er het beste van. Probeer ik te genieten. Hoe klein de blijmakers ook zijn. En probeer ik vooral niet te veel na te denken over die lege agenda. Want het is tot nu toe geen probleem geweest mijn dagen door te komen.
Ik hoop tegen november (tegen dan staat de ruwbouw) weer helemaal die bubbel te kunnen doorprikken en eerlijk gezegd kijk ik daar enorm naar uit. Want ik kan niet wachten om weer van alle facetten van het leven te proeven. En alles met aandacht te beleven.
Heb jij soms wel eens het gevoel in zo’n bubbel te zitten?
Deze zomer gingen jullie ongetwijfeld allemaal op vakantie naar Malta & Gozo, na het lezen van mijn gids vorig jaar. Wel dan presenteer ik de ideale bestemming voor de zomer van 2020: Roemenië. Het lief en ik trokken 7 dagen naar dit land aan de Zwarte Zee, en naast een bezoekje aan de hoofdstad Boekarest, trokken we ook 5 dagen op roadtrip in de streek Transsylvanië. Van iedere dag komt er zoals steeds nog een reisverslagje aan (waarvan mij kennende het laatste toch zeker over 3 jaar online komt ^^). Maar ik zorg ook deze keer voor een overzichtspost met onze route, het soort posts dat mij ook steeds enorm helpt met plannen.
Dus geen ultieme gids, zoals de ironische titel doet vermoeden, maar een praktische gids die jullie hopelijk helpt met plannen, net als vorig jaar, in handige bullets.
Praktisch & vervoer
Vliegreis
We waren in Roemenië van woensdag 17 juli t.e.m. dinsdag 23 juli 2019 en hadden het geluk dat de bagage-afhandelaars deze zomer al gestaakt hadden. We vlogen twee keer vanaf Zaventem met Tarum, een Roemeense maatschappij uit het netwerk van Brussels Airlines. Bestemming: de hoofdstad Boekarest. Roemenië telt tal van luchthavens, voornamelijk voor binnenlandse vluchten (want ja zo groot is dat land), maar vanuit België vliegen er geen maatschappijen op een andere luchthaven dan Boekarest Otopeni (Ryanair biedt Cluj-Napoca aan, maar dat is via een binnenlandse vlucht vanuit Boekarest).
Ook Ryanair en Blue Air vliegen op Boekarest, al dan niet vanaf Charleroi. Maar wij hadden wel wat bagage (en dat zou ook optellen bij een low cost maatschappij) dus kozen we op voorhand voor de wat duurdere optie. Boek zeker tijdig, want wij waren al aan de late kant en telden dus wel wat neer voor een vliegticket (ik denk twee keer rond de 150 euro).
Roemenië maakt wel deel uit van de EU, maar nog niet van Schengen. Dit betekent dat je moet aanschuiven aan de paspoortcontrole. Wat vooral in Zaventem een gedoe is in juli en augustus. Wij hebben bijna drie kwartier aangeschoven, een Belgisch ID mag namelijk niet door de automatische poortjes. Als ik één tip mag geven: beschik je door een vorige reis over een EU paspoort dat nog geldig is, neem dat dan aub mee, dan bespaar je dus heel wat tijd. Zo niet: trek dan op tijd naar de luchthaven in het hoogseizoen.
Van de luchthaven naar Boekarest
Vanaf de luchthaven kozen we steeds voor een bus naar de stad. Er zijn twee buslijnen die je naar het centrum brengen de 783 en de 780. Afhankelijk van het verkeer en de locatie van je slaapplaats ben je in minder dan uur in de stad.
Huurauto
Over het rijden met een huurauto en mijn eerste roadtrip kon je al lezen in deze blogpost.
Op aanraden van fervente Roemeniëfans huurden we een auto bij Klasswagen. Je boekt op voorhand de auto die je wil en kiest best voor een volledige verzekering. Ze kunnen je komen ophalen aan de luchthaven met een busje (want ze zitten vlakbij de luchthaven Otopeni), en weer terug brengen wanneer je de auto inlevert. Maar aangezien wij onze vluchtdagen telkens combineerden met een halve dag in Boekarest namen we tweemaal een taxi van en naar de stad. Verder ben ik heel tevreden van de service bij Klasswagen. We kregen op tijd een auto, in ons geval een groter model, en geen gedoe of discussies bij het inleveren. Ook moet je de auto niet kuisen, ze hebben namelijk een eigen carwash in de kelder. Doordat we een volledige verzekering namen hadden we geen kopzorgen mocht er iets gebeuren.
In Roemenië is een auto huren met zo’n verzekering spotgoedkoop. Wij betaalden 25 euro pp. per dag. Ook tanken is niet zo duur, in totaal tankten we voor net geen 50 euro.
Munteenheid & geld wisselen
In Roemenië betaal je met Roemeense Lei (RON), de koers is daar een pak voordeliger dan de euro. Deel elk Roemeens bedrag door iets meer dan 4 om de prijs in euro te berekenen. Geld wisselen doe je best in een wisselkantoor en niet aan een bankautomaat, dan betaal je extra taksen bij het afhalen. In Boekarest en de grote steden kan je makkelijk pinnen/betalen met de kaart, maar in de kleinere dorpjes en sommige bezienswaardigheden moet het nog in cash (bv. Viscri, Peles Castle, parkeerautomaten). Zorg dus zeker dat je cash bijhebt voor je op roadtrip vertrekt.
Uurverschil
In Roemenië is het één uur later dan in België. Vooral op je eerste dag verlies je dus extra tijd.
Reisweg & overnachtingen
Dag 1: aankomst en wandeling door Boekarest
Het presidentieel paleis
Onze vlucht landde omstreeks 14u, waardoor we ongeveer rond iets na 15u plaatselijke tijd in Boekarest aankwamen.
We sliepen bij Upstairs Boutique, een spiksplinternieuw kleinschalig hotel dat zich achter de gevel van een oude cinema bevindt, vlakbij het park Cismigiu. De kamers zijn comfortabel en schoon, het is er megarustig (want van de steenweg weg), maar het ontbijt is zeer pover. Qua ligging echt wel ideaal.
Hierna wandelden we door het historisch centrum. Het lief is al vaker in Boekarest geweest en nam het voortouw. We passeerden heel wat kerken, parken en het Palace Of The People van Ceaușescu.
Die avond hadden we een date met de schoonzus en haar vriend en trokken we daarom richting het chiquere CAJU. Het restaurant is van de hand van Joseph Haddad, de Sergio Herman van Roemenië, die ook nog een sterrenrestaurant uitbaat. Dit is zijn budgetvriendelijk restaurant, maar nog steeds duur voor de gemiddelde Roemeen. Het was met voorsprong het beste eten van de hele trip. Heel originele en lekkere combinaties. Een mix van Roemeens en modern eten. En die desserts, amai!
Dag 2: van Boekarest naar Brasov, via Peles Castle
Peles Castle
We namen de taxi naar Klasswagen en trokken eropuit met onze huurauto.
Eerste stop: Peles Castle, zo’n 2u30 van Boekarest. We kozen voor Peles en niet het meer populaire Bran Castle (wat gelinkt wordt aan Dracula, of toch de inspiratie zou zijn van Stoker voor het Draculakasteel), omdat ik her en der had gelezen dat dit een mooier paleis was.
Voor de parking betaalden we 20 lei. We lunchten op het kasteeldomein met broodjes uit de supermarkt. Je vindt er ook wel een cafetaria en wat winkeltjes hebt, maar allemaal heel toeristisch.
We kozen voor de volledige tour van 60 lei per persoon en het lief betaalde ook nog 35 lei om foto’s te mogen maken. Je kan het paleis dus enkel bezoeken via een tour. Wij hadden het geluk dat er net een Engelstalige rondleiding begon en dus niet moesten wachten. Je moet plastieken zakjes rond je schoenen doen om de vloer niet te beschadigen. De volledige tour duurde ongeveer 45 minuten.
Het paleis is echt prachtig ingericht en veel groter dan je op voorhand denkt. Ik vond dit echt een van de mooiere paleizen die ik al bezocht heb. Het is wel minder fijn dat je aan de tour gebonden bent. De groepen zijn groot en dus luidruchtig.
Eens buiten namen we nog ruimschoots de tijd om foto’s te nemen en wandelden we tot aan het kasteel Pelisor, dat zich een beetje hoger bevindt en dat je ook zou kunnen bezoeken, maar zowel Peles als Pelisor sluiten al de deuren omstreeks 16u.
Het is er druk, dat moet gezegd worden. Maar dat is meestal wel zo als je een paleis bezoekt (denk maar aan Versailles of het Alcazar in Sevilla)
Vanuit Sinaia, het dorpje waar Peles zich bevindt, reden we richting Brasov. Na wat vechten met de parkeerautomaat die enkel muntjes aanneemt (het hotel betaalde uiteindelijk via een gsmticket voor onze parking) checkten we in bij Drachenhaus, ons hotel voor die nacht. We hadden een hele fijne kamer met een uitgebreid ontbijt. De ligging is opnieuw geweldig. Zeker eentje om opnieuw te boeken.
We wandelden alvast wat door het centrum van Brasov, dat ons meteen enorm aansprak.
Dag 3: verkenning van Brasov en aankomst in Viscri
Een straatje in Brasov
Na een uitgebreid ontbijt in Drachenhaus gingen we op pad in Brasov. Dit was helemaal mijn stadje, met een leuke mix van Saksisch erfgoed en het Roemeense leven.
Om 11u waren we present voor de Free Walking Tour van Walkabout. We verkenden alle hoogtepunt van de stad, onze gids gaf echt zeer veel leuke weetjes over de stad en de geschiedenis van Roemenië. Echt een dikke aanrader!
We bezochten in Brasov ook the black church, een grote protestantse kerk, de trekpleister in Brasov. De inkom was 10 lei pp. en ik vond het echt een fijn bezoek. Zeker nadat we door de Tour al heel wat achtergrondinformatie hadden gekregen.
Jammer genoeg was het na een middagmaal tijd om afscheid te nemen van Brasov. We reden richting Viscri, wat ongeveer een dik uur rijden was. In Viscri logeerden we bij Viscri 195.
Viscri is een Unesco beschermd Saksisch dorpje waar de tijd is blijven stilstaan. Er is geen asfalt en er zijn ook geen hotels en amper restaurants. Er is nog maar pas een parking aangelegd buiten het dorp. Je slaapt dus in één van de guesthouses en vaak eet je bij de host die voor zijn/haar gasten kookt.
Die avond dwaalden we wat rond in het dorpje en keken we ’s avonds naar de intocht van de koeien. Jep, elke avond komen de koeien van de weides op hun eigen naar hun stal. Die koeien zijn zo geconditioneerd dat ze zelf de weg kennen.
In Viscri deden we eerst een rit met paard en kar (waarbij je lokale bevolking steunt en de paarden worden trouwens goed verzorgd – ik ben zeer moeilijk wat betreft toerisme met dieren – maar in dit geval vond ik het wel een ethische keuze). Tijdens de rit beland je letterlijk in niemandsland, velden en bergen is al wat je ziet. De stilte is overdonderend. Geweldig!
Daarna bezochten we de bezienswaardigheid van het dorpje, de weerkerk. Veel toeristen komen enkel voor deze kerk naar het dorpje en zijn daarna weer weg. De toegang kost 10 lei pp. en het is één van de mooiere weerkerken uit de streek. In een weerkerk werd niet enkel mis gehouden, maar het was eerder een soort minifort waar alle gezinnen zich konden in terugtrokken bij een inval van de Turken. Over heel Transsylvannië vind je dit soort kerken, meestal op de top van een heuvel, net zoals in Viscri.
Het was tijd voor onze volgende bestemming! In minder dan een uurtje ben je in het historisch centrum van Sighisoara. Ook een oud Saksisch stadje vol kleurrijke huisjes.
Sighisoara is klein genoeg voor een halve dag. We wandelen elke straat zeker drie keer door op die tijd. Belangrijkste trekpleisters zijn de klokkentoren, de oude stadsmuren, het huis van Vlad III (de man waarop Dracula gebaseerd is) en de scholierentrap (een houten trap met 175 treden die de leerlingen elke dag naar boven nemen – waar de school zich bevindt).
We sliepen bij Hotel Sighisoara, dit was met voorsprong de meest ruime kamer van de hele trip.
Plots hadden we wat tijd over voor een extra stop (de transfagarasan rijden bleek geen realistische optie binnen onze tijdspanne). We kozen voor Biertan, een ander Saksisch dorpje met een weerkerk, vergelijkbaar met Viscri. Biertan is iets moderner (wel asfalt op de hoofdwegen en dus ook toeristischer) en ook de weerkerk is heel anders ingedeeld. Ik vond dit wel een hele fijne stop! Toegang tot de weerkerk moet ook iets van een 10 lei pp geweest zijn en we betaalden 3 lei voor parking.
Het was een half uurtje tot in Biertan en vanaf daar reden we via een kleinere weg naar Sibiu (in totaal reden we 2 uur denk ik). Doordat we niet de steenweg namen passeerden we in allerlei kleinere dorpjes en door grote stukken platteland. Het was een leuke ervaring om Roemenië echt te leren kennen.
Iets na de middag kwamen we aan in Sibiu en checkten we in bij The Council. De grootste tegenvaller van alle slaapplaatsen. We hadden een super kleine kamer een mobiele airco waarvoor ze een gat hadden gemaakt in het raam… Veel straatlawaai en nog altijd heel warm dus.
We hadden wat last van vermoeidheid en de hitte en dus deden we het de namiddag in Sibiu rustig aan. We wandelden doorheen het centrum en brachten een bezoek aan het Brukenthalmuseum (we kozen voor de afdeling Europese kunst). Dit is een kunstmuseum in een soort van oude paleisresidentie van baron Brukenthal. De inrichting is specialer dan de kunst zelf en hoewel het niet heel groot is vond ik het een heel fijn museum om te doen (helaas was er binnen geen airco – dat heb je in een oud pand). We betaalden 20 Lei toegang pp. denk ik.
In de voormiddag wandelden we opnieuw door Sibiu. Hoewel het een leuk stadje is voelde ik het niet zo. We gingen hier en daar binnen kijken in één van de mooie kerken. En er zijn toffe straatjes en mooie pleinen. Maar één dag in Sibiu is zeker voldoende wat mij betreft.
Onze roadtrip liep op zijn einde en we reden 4,5 uur terug naar Boekarest, langs de gewone weg en zelfs het laatste stukje op de snelweg vanuit Pitesti. We dropten de auto en namen de taxi naar het Z Executive Boutique Hotel, onze laatste stop. Dit was de meest moderne kamer van de hele reis (en geweldig uitgebreid ontbijt).
Dag 7: Boekarest en terugvlucht naar België
Paraplu’s in Boekarest, er moest toch één hipsterfoto in deze post zitten 😀
Onze laatste dag brachten we opnieuw door in de hoofdstad en opnieuw zonder een echt plan. We liepen nog wat door het historisch centrum en dronken iets in een hippe koffiebar.
Tegen de middag namen we de bus terug naar de luchthaven en zat onze vakantie erop.
Zo, dat was een hele boterham :). Ik moet zeggen dat de planning van onze trip ideaal was. Je hebt zeker niet meer tijd nodig in de meeste stadjes (enkel in Brasov zou ik nog wat langer kunnen verblijven) en een citytrip in Boekarest was niet ons doel. Daar keren we sowieso nog wel naar terug. Transsylvanië is zeker een mooie streek vol geschiedenis en natuur. Alles ligt er ook dicht bij elkaar waardoor je makkelijk kan combineren.
Zegt Roemenië jou iets als bestemming?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ah september. Steevast de maand van huilende kinderen, de Leuvense jaarmarkt #zattemensen, de start van het crossseizoen, een maand vol snuiten en snuffen want ik heb ALTIJD heel september lang een enorme verkoudheid (ik schrijf dit bericht op 1 september en ik heb dus weliswaar al meer moeten niezen vandaag dan heel augustus samen, je houdt het niet voor mogelijk).
September is ook de maand na twee maand zomer(vakantie). Vaak is er nog wel een fijn najaarszonnetje. Maar we kunnen er niet onderuit. Stilaan keren we allemaal terug naar het werk, school, de sportclub, de taallessen of andere hobby’s, en het betalen van de rekeningen. Kortom: de routine staat weer voor de deur.
Het fijne aan de zomervakantie is net dat je die routine doorbreekt. Je eet onregelmatiger, uitgebreider (en vaak ongezonder), je gaat later slapen, je hebt geen verpichtingen… Maar eigenlijk is zo’n doorbreking van je routine helemaal niet zo goed voor je gezondheid.
Dus hoe je het ook draait of keert is het in september eigenlijk best goed dat we allemaal terugkezen naar onze routine. En ik kijk daar echt naar uit ook. Omdat ik gewoon merk dat mijn lichaam en mijn hoofd dat nodig hebben.
Routine is voorspelbaar en vereist daarom minder mentale inspanningen. De routine van september voelt ook als een nieuwe start, net zoals in januari. Een nieuw blaadje. Je kan allerlei cursussen of lessen beginnen volgen. Nieuwe mensen leren kennen. Op het werk trappen nieuwe projecten op gang.
En in mijn geval heb ik nog vakantiedagen genoeg om toch af en toe die routine te doorbreken. Want dat is mijn geheim. In het najaar proeft vakantie vaak eens zo goed als in de zomer.
Maar natuurlijk worden de dagen korter en ben je vaker ziek in het najaar. Het wordt herfst: soms mooi, maar ook nat en koud. Over de winter praat ik liever nog niet, want ik heb elk jaar echt wel last van een ‘seasonal affective disorder’ (wintermoeheid of zelfs een winterdepressie).
Maar op 1 september voelt dit toch vooral aan als een nieuw hoofdstuk. En dat gevoel wil ik even meepakken en koesteren. En zakdoeken ook. Want ondertussen ben ik weer aan het snuffen en snuiten. ZUCHT.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Wekenlang heb ik genoten van het 7de deel van Outlander, een echo in de tijd. Wat mij betreft was dit weer een goede oude Outlander met fantastische karakterontwikkeling aan een fijn kabbelend rustig tempo. En ja, mega cliffhangers op het einde :o. Toch wel wat spijt wanneer ik gisteren de laatste bladzijde omsloeg.
Het eerste boek uit de bibbox was Stella Maris, een verhaal dat zich afspeelt op een schip. We leren drie Ieren kennen die hun land ontvluchten tijdens de grote hongersnood in 1847 (de grootse Europese humanitaire ramp van de laatste eeuwen trouwens). Het verhaal is eigenlijk best goed, maar ik vond het niet goed geschreven. Te droog, te afstandelijk, dus gemengde gevoelens.
Momenteel ben ik bezig in het tweede boek van Robert Harris over Ciceron, Lustrum. Ondertussen is Cicero consul en staat hij voor heel wat uitdagingen.
Gekeken
Seizoen 5 van Vikings uitgekeken en wat mij betreft had het een heel satisfying einde. Er gingen eens niet 5 van mijn favoriete personages dood. De historische verhaallijn in Engeland blijft jammer genoeg wel met de haren getrokken.
Seizoen 3 van Victoria staat klaar op de digibox om aan te beginnen. Benieuwd!
Meegemaakt
Heel wat bouwdagen
Een fijne driedaagse aan zee, om er zo toch even tussenuit te zijn
Openmonumentendag in Leuven, want zo nerdy ben ik ook wel én ja ik was de jongste uit het publiek vaak… 🙂
Uitkijken naar
Cross, het is weer zover, het nieuwe crossseizoen is begonnen
Enkele daagjes vakantie tussendoor
Het einde van de ruwbouwwerken
Niet zo veel leuke dingen op de planning momenteel eigenlijk…
Trends, ze zijn niet weg te denken uit onze wereld en zeker niet in de blogwereld. Het is ondertussen een hele tijd geleden dat de Japanse Marie Kondo zorgde voor een opruimrevolutie. Haar boek ‘The Life-Changing Magic of Tidying Up’ belooft jouw leven te veranderen via praktische tips om te ontspullen en de spullen die je wel hebt te ordenen. Want een geordend huis zorgt voor een geordend hoofd, right?
Ik heb het boek van Marie Kondo niet gelezen, ik zag ook nog nooit haar Netflixprogramma en ik heb nog geen tip van ons Marie uitgeprobeerd. Ik weet eigenlijk alleen wat ze in de media en op andere blogs van haar zeggen. ‘Does it spark joy?’ enzo.
Maar ik ben wel fan van de minimalismetrend. Of toch van het feit dat meer en meer mensen zich bewuster worden van de spullen die ze kopen. Vanuit een klimaatstandpunt valt dat alleen maar aan te moedigen, maar ik ben vooral een overtuigd aanhanger van de menselijke voordelen. Ik geloof dat spullen niet gelukkig maken. En dat te veel spullen kunnen zorgen voor chaos en onrust in iemands hoofd. Nah, there I said it!
Wat ik niet geloof is dat minimalisme draait om het oprollen en rechtopstaand opstapelen van je onderbroeken alsof het een kunst is. Of van je bij elk spulletje af te vragen of het je gelukkig maakt (Wie wordt er gelukkig van toiletontstopper? Yup. Niemand. Maar wie heeft er allemaal een toiletontstopper in huis? Iedereen! (of dat hoop ik toch).
Minimalisme is niet iets dat Marie Kondo heeft uitgevonden. Het is iets wat we allemaal op een eenvoudige manier kunnen toepassen in ons dagelijks leven. En ik geef je mijn tips om dat te doen.
Shop niet vaak online (of tijdens de solden)
Meteen eentje waarover ik vaak tegenwind krijg, maar ik bestel dus alleen dingen online die ik offline niet kan krijgen. Kledij, eten, boeken, schoenen, cadeautjes en wat je meer kan bedenken: ik koop ze in de daarvoor voorziende winkel. Steun ik meteen de lokale economie en niet de multinationals zoals Bol, Coolblue en Amazon.
Het ding met online winkelen is dit: ofwel doe je dit als je iets specifieks nodig hebt en dan zie je onderweg nog heel wat andere leuke dingen passeren of er is net iets in korting. En hup, voor je het weet zit het ook in je winkelmandje. Of je zit net onder de verzendingskosten met datgene wat je moet hebben. Dus klik en nog iets extra erbij, heb je die kosten toch maar mooi ontlopen, door extra brol te kopen (en ervoor te betalen) waarvan je 2 min geleden nog niet wist dat je ze nodig had.
Ofwel ben je je aan het vervelen en kijk je uit gewoonte op Zalando of die andere favoriete webshop. En dan koop je dus alleen maar dingen waar je niet naar op zoek was. Want je bent helemaal niet op zoek, je bent je aan het vervelen.
Het helpt dat ik werk in online marketing en al die trucjes om je meer te doen kopen er zo uithaal. Zie het als naar de supermarkt gaan wanneer je honger hebt: je koopt meer dan je nodig hebt. Wel neem het van me aan, online koop je altijd ook meer dan je nodig hebt.
Maar soms is een boek alleen online verkrijgbaar of maak ik online een fotoboek. Of gebruik ik andere online diensten. Kan perfect hé, ik zeg niet dat je niet meer mag online shoppen. Probeer je gewoon bewust te zijn van je gedrag. Ben je echt op zoek naar dat extra paar schoenen of heb je ze op Zalando gezien tijdens een scrollsessie op je telefoon?
Om dezelfde reden kan je maar beter niet tijdens de solden shoppen. Je brein is gewoonweg voorgeprogrammeerd om zaken beter of mooier te vinden als je korting krijgt. En dat zijn de aankopen waar je later spijt van krijgt. Hetzelfde met Black Friday, die reuzekortingen zijn goed als de week daarvoor je tv net kapot is gegaan, maar verder zorg je er vooral voor dat het magazijn van de winkels leger raakt en jouw huis voller.
Betaal nog regelmatig in cash
Nog eentje waardoor ik vaak wordt gezien als een alien. Ik betaal nog wel wat in cash. Je weet maar nooit dat er iets scheelt met uw bankkaart denk ik dan.
Maar door cash te betalen, of nog beter op voorhand een bepaald bedrag bewust af te halen, weet je hoeveel je aan het spenderen bent. Of weet je wat het maximum bedrag was dat je in gedachten had. En geef je minder uit tijdens het shoppen, want halverwege heb je opeens door dat die broek en die trui in de solden samen toch al mooi 150 euro hebben gekost.
Ik merk zelf dat ik de laatste twee jaar minder en minder met cash aan het betalen ben. Voornamelijk omdat etentjes onder vrienden tegenwoordig met de Bankcontact App worden geregeld achteraf. Vroeger haalde ik voor zoiets steevast geld uit de muur, want geen gedoe en je gaat niet over budget.
Koop pas nieuwe dingen als het vorige stuk is.
Een open deur, vind ik zelf. Niemand heeft 5 mixers in huis, toch? Want je kan nu eenmaal maar met één mixer te gelijk mixen. Dus je koopt een nieuwe mixer wanneer de oude stuk is (of stuk aan het gaan is want hij draait nu wel echt traag – ik heb nog nooit een mixer gekocht dus geen idee of dit op iets slaat :p). Maar jij hebt wel 5 paar sneakers? Omdat je beschikt over 10 voeten in plaats van 2?
Ik koop pas nieuwe schoenen als mijn oude kapot aan het gaan zijn. Jep, iedereen verklaart me gek op dat vlak. Dat wil niet zeggen dat ik maar 1 paar schoenen heb trouwens. Ik heb van elk type schoen, maar één paar. Sneakers, sandalen, enkellaarsjes, botjes, pumps en sportschoenen. Ik heb dus 6 paar schoenen. En misschien nog een oude versie van één type dat nog niet versleten genoeg is. Het kan! Zonder dat ik er uitzie als een clown terwijl ik probeer te combineren. Of zonder dat ik die-hard over een capsule-kleerkast beschik.
Hetzelfde met al je elektronische toestellen of die duizend potjes nagellak (guilty, heel schuldig hier). Koop gewoon 5 kleuren nagellak en als er een potje op of droog is koop je een nieuw, dat mag in een andere kleur.
Focus op ervaringen, maar gun jezelf ook wat
Ik ken veel mensen die oprecht blij worden van nieuwe spullen, en dat mag zeker. Een nieuwe fiets, een goed boek of dat kleedje waarin je je goed voelt. Beloon jezelf met die zaken waar je gelukkig van wordt (dan toch die spark joy, Marie heeft soms wel een punt). Maar weet dat, hoe blij je ook bent met dat nieuwe spulletje, dat nooit je herinnering gaat halen. Want je herinnert je niet die nieuwe fiets, maar wel dat fantastische fietstochtje met vrienden en die picknick achteraf.
Ervaringen zijn belangrijk. Durf dus ook dat paar schoenen laten staan en kies eens voor een museumbezoek. Of trek de natuur in ipv. die drukke winkelstraat. En dat doelloos scrollen op bol.com? Dat is helemaal stom als je weet dat de hele wereld daarbuiten binnen handbereik ligt. Gratis en voor niets.
Minimalisme draait niet alleen maar om opruimen of minder kopen. Het gaat om bewuster leven. En zonder mevrouw Kondo haar job te willen afpakken. Dat is de reden dat ik deze trend de moeite waard vind. Amen.
Heb jij veel spullen? Probeer je ook wat minimalistischer te leven of zegt het je niets?
