goannelies, auteur op GoAnnelies

5 boeken om deze zomer te lezen

30 juni 2019goanneliesLeave a comment

Het is juli en dus zijn we begonnen aan de tweede helft van het jaar. Dan blik je ook al eens terug op je voornemens. In mijn geval zijn dat voornamelijk leesvoornemens. Goed nieuws want Goodreads meldt me dat ik 4 boeken voorzit op mijn challenge! Ik las alvast 18 boeken en mijn doelstelling is minstens 30. In een druk jaar is dat toch niet slecht. En dan moet de zomer nog komen, traditioneel een goede leesperiode.

Omdat ik graag wil terugblikken op wat ik al las, heb ik voor jullie de 5 beste boeken van dit jaar op een rijtje gezet. Zij het wel wat rekening houdend met verschillende genres. Zodat hier geen 5 historische romans zouden staan. Voor ieder wat wils normaal gezien. Ik hou zelf heel erg van inspiratielijstjes voor boeken dus bij deze het mijne, in willekeurige volgorde ;). (De korte samenvatting is steeds het begin van mijn review op Goodreads trouwens, je kan hier boekenvriendjes worden).

Rebecca – Daphne Du Maurier

Een jong meisje komt in Monte Carlo een veel oudere en rijke weduwnaar tegen. Maxim De Winter is de eigenaar van Manderley, dat bekend staat om zijn feestelijkheden en om Rebecca. De Winter’s eerste vrouw die verdronk tijdens het zeilen. Het meisje wordt verliefd op hem en Maxim ook op haar. Na hun huwelijksreis trekken ze samen naar Manderley. Maar daar is alles nog zoals het was. Rebecca’s geest lijkt er rond te dwalen en Maxim doet steeds vreemder. Wat is er echt gebeurd? En waarom kan ze Rebecca niet doen vergeten?

Deze semiklassieker is een aanrader voor wie houdt van Charlotte Brontë, Dinah Jefferies of Lucinda Riley. Het wordt een gothic novel genoemd, maar het is toch vooral een sfeerrijk verhaal over een jong meisje op zoek naar liefde. Heerlijk om te lezen aan het zwembad of vanop je tuinstoel tijdens een hittegolf. Niet te zwaar, maar wel heel goed geschreven.

Imperium – Robert Harris

Tiro was jarenlang de hoofdsecretaris van Marcus Tullius Cicero. Op het einde van zijn leven legt hij zich toe op het levensverhaal van zijn meester. In dit eerste deel volgen we Cicero’s opgang als advocaat naar de verschillende politieke functies. Een eerste rechtszaak tegen een corrupte praetor zal zijn naam op de kaart zetten.

Voor de liefhebbers van televisieseries zoals Rome, maar ook Game Of Thrones en House Of Cards. De politieke problemen van het Oude Rome zullen in dit boek namelijk heel bekend in de oren klinken. In tegenstelling tot sommige andere boeken over de Romeinse republiek moet je om het verhaal te volgen geen Latinist van opleiding zijn, Harris schrijft toegankelijk en met veel humor. En het is niet zo dik als sommige andere historische kleppers.

Leven na leven – Kate Atkinson

Ursula wordt keer op keer opnieuw geboren. Ze herinnert zich niets van haar vorige levens, maar loopt rond met een vreemd voorgevoel wanneer gevaar om de hoek loert. Ze maakt telkens de eerste en de tweede wereldoorlog mee en probeert wanhopig zichzelf en iedereen rond haar levend en wel te houden. Maar kan ze ook de geschiedenis veranderen?

Leven na leven is zo’n boek waarbij alles op zijn plaats valt. Het gaat over een gewone familie en een speciaal meisje. Een aantal scènes uit de Tweede Wereldoorlog grijpen je bij de keel, maar het zijn toch vooral de onomkeerbaarheid van een aantal banale levenskeuzes die je doen nadenken over je eigen leven. Voor wie iets wil dat vlot wegleest met korte hoofdstukken, maar met meer diepgang dan een chicklit. Voor iedereen die eens iets anders wil.

De beer en de nachtegaal – Katherine Arden

Vasja wordt geboren in een koude winternacht in het 14de eeuwse Rusland. Haar moeder, die afstamt van een lijn vrouwen met een gave, overleeft de geboorte niet. Al snel blijkt dat ook Vasja zaken ziet die niet iedereen kan zien. Demonen en huisgeesten. Wat de mensen niet weten is dat deze geesten nodig zijn om de huizen en hun bewoners te beschermen. Wanneer Anna een bange stiefmoeder krijgt die een priester naar het dorp brengt komt dit alles in gevaar. Vader Konstantin maakt de mensen bang voor de demonen en leidt hen naar de ware God.

Een verhaal voor iedereen die niet goed tegen de hitte kan en zich wil onderdompelen in het koude middeleeuwse Rusland. Iets voor de fantasyfanaten en voor de lezers, waaronder mezelf, die wat bang zijn van fantasy. Het is een young adult dus het leest vlot en het is eigenlijk toch wel een typische coming-of-age in een Russisch jasje – of jas, want het is er echt wel heel koud.

Mannen die vrouwen haten – Stieg Larsson

Michael Blomvist moet als onderzoeksjournalist voor de rechter verschijnen en wordt veroordeeld voor smaad. Net op dat moment wordt hij gecontacteerd door Hendrik Vanger die wil dat hij op zoek gaat naar de waarheid achter de verdwijning van zijn nichtje Harriet jaren geleden. De familiegeschiedenis blijkt duister en enkel te ontrafelen met de hulp van Lisbeth Salander, een ietwat vreemde en getormenteerde meid, en is Michael nu echt schuldig aan smaad?

Voor iedereen die toch niet aan deze serie is begonnen omdat hij te veel gehyped werd. Of omdat je denkt dat dit de zoveelste typische detectiveserie op een rij is. Of omdat thrillers je helemaal niets zeggen. Ik paste in al deze vakjes en ben toch gezwicht en ik zeg het u: geen spijt van! Deze serie is anders dan een typische thrillerserie. En Michael Blomvist en Lisbeth Salander zullen heel snel vertrouwd aanvoelen.

Extra: Staat niet in het lijstje, maar wel in mijn persoonlijke top 5 van 2019 tot nu toe: the devil’s queen, wegens fantastische historische fictie, maar misschien wat te die hard nerdy ^^. Het verhaal beschrijft het leven van Catherine De Medici (met fictieve toevoegingen weliswaar). Voor wie houdt van magie, geschiedenis, drama en meer wil weten over de Bartholomeusnacht.

En wat staat er op jouw leeslijstje deze zomer? Of welk boek moet er bij mij zeker opkomen?

Een bucket list voor de zomer

23 juni 2019goanneliesLeave a comment

Ik moet er eerlijk over zijn. De laatste tijd ben ik enorm slecht voor mezelf aan het zorgen. Er blijft dan ook zo weinig tijd over voor quality time dat ik vaak niet verder kom dan doodmoe in bed ploffen. Daardoor is het voorjaar (nochtans meestal een topperiode) aan mij voorbij gegaan en dat is eigenlijk jammer. Want ik heb het gevoel dat ik geleefd wordt. Dat zorgt er ook voor dat plannen maken er niet echt in zit momenteel.

Deze zomer zal er met #projecthuis niet rustiger op worden, maar toch wil ik een lijstje maken van zaken die ik wil doen op die zondagen en paar daagjes verlof die over blijven. Om dat gevoel van geleefd worden naar de achtergrond te verdringen en er toch een fijne zomer van te maken met leuke herinneringen.

Enkele dagen of een weekendje naar zee.
Een wandeling maken in de natuur.
Naar een gratis stadsfestival gaan zoals Beleuvenissen of Maanrock.
Het volgende boek uit de Outlanderserie lezen. Een echo in de tijd telt 829 pagina’s in de Nederlandstalige versie.
Een gezelschapsspelletjesavond/namiddag houden.
Een paar keer naar de nieuwe BBB-les van mijn dansschool om te testen of dit iets is voor het volgende dansjaar.
Een museum bezoeken.
Een dagje naar een stad in België. Bv. Antwerpen, Mechelen of Gent. Zou een ideale combo met het museumbezoek zijn ook.
Mijn verjaardag eind augustus vieren.
Minstens één keer naar een wellness gaan. Ik heb sowieso nog een bon die voor eind augustus op moet.
Nieuwe broeken kopen. En misschien ook nog wat andere kleding.
Regelmatig van slow life doen met een terrasje of een magazine lezen in de tuin.
En natuurlijk mijn roadtrip door Transsylvanië. Die staat al vast.

Ik kies bewust voor een beperkt lijstje, want voor veel foliekes zal er geen tijd zijn deze zomer. Liever een haalbare lijst met zaken die ik echt graag wil doen. En hopelijk kan ik over een dikke twee maanden terugblikken op een geslaagde zomer.

Wat zijn jouw plannen deze zomer?

Londen #9: herfstwandeling aan de Thames

19 juni 2019goanneliesLeave a comment

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat denk ik. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Onze eerste dag begon met vroeg opstaan voor de Eurostar, inchecken in het hotel en daarna gingen we onmiddellijk de stad in. Het was droog (op dat moment toch ^^) en dus kozen we voor een wandeling langs de rivier Thames.

We sliepen in het Citizen M Tower Of London hotel en hadden het geluk nog een kamer op de 1ste verdieping te scoren met zicht op die fameuze Tower. Daar gaat mijn hartje wat sneller van slaan natuurlijk.

Starten deden we dus aan The Tower Of London en met het oversteken van de befaamde Tower Bridge. Het blijft een indrukwekkende constructie en halfweg heb je een leuk zicht op zowel Southwark als The Tower met het zakelijke centrum erachter.

We namen the Queen’s walk langs de Thames en passeerden het glazen stadhuis en de HMS Belfast, gingen ook even piepen bij Hay’s Galleria. Je ziet dat het al wat donkerder begon te worden. Er hing regen in de lucht.

Eens we aan de volgende brug, de echte London Bridge trouwens, gekomen waren hadden we toch wel honger. We besloten te stoppen bij Borough Market voor een lunch. Keuze genoeg, betaalbaar en gezellig!

Na het eten bezochten we Southwark Cathedral, voor mij de eerste keer. Dat kwam goed uit want ondertussen was het aan het regenen. Voor 1 pond krijg je een infoboekje en mag je foto’s maken. Het is een sobere kerk, typisch Anglicaans, en je ziet dat er nog middeleeuwse elementen zijn behouden.

Maar tegelijk zie je ook dat het interieur is opgeknapt voor de toeristen en dat er nog steeds veel volk over de vloer komt. De kathedraal was binnenin wel veel groter dan ik had verwacht op basis van de buitenkant.

We gingen op zoek naar Doorkin, de kat die in de kerk woont, maar vonden haar jammer genoeg niet :(. In de kerk wordt ze een beetje als een heilige beschouwt. Ik kocht wel een postkaartje met haar erop om de kerk te steunen.

Ondertussen bleef het bewolkt, maar het was niet meer zo fel aan het regenen. We namen Clink Street, een smal middeleeuws straatje waar nog een overblijfsel van het vroegere Winchester Palace te zien is. Je kan er ook een bezoekje brengen aan Clink Prison en komt er een mooie Shakespeare mural tegen.

We wandelden verder langs de Thames en passeerden The Globe, Tate Modern en de Millennium Bridge met in de verte de prachtige koepel van St-Pauls Cathedral natuurlijk.

Onder de Waterloo Bridge vind je een tweedehandsboekenmarkt waar we even bleven snuisteren want #nevernotreading.

Blijf je de Queen’s Walk volgen dan passeer je The London Eye met The Houses Of Parliament aan de overkant. De herfst gaf het een speciaal sfeertje en we zagen de eerste sporen van een kerstmarkt, waar we ver weg van bleven (want ja, ik heb helemaal niets met kerst en al helemaal niet met kerstmarkten, bah!).

De meeste mensen steken dan Westminster Bridge over richting Big Ben (die overigens gerestaureerd wordt momenteel en dus is er maar weinig aan te zien). Wij bleven rechtdoor gaan en kwamen wat mij betreft daardoor op het mooiste stuk van de wandeling. Ik herkende het plaatje van de BBC-serie Howard’s End, het doet dan ook Edwardiaans aan. Ineens was er felle zon waardoor we zelfs even op een bank konden chillen met zicht op het prachtige parlementsgebouw.

Hier was het heerlijk rustig aangezien de meeste toeristen waren afgeslagen. Net voor de volgende brug, die we deze keer wel namen, kom je aan Lambeth Palace. Het paleis is niet toegankelijk jammer genoeg, het is nog steeds de hoofdzetel van de aartsbisschop. Maar voor mij is het gebouw wel van historische waarde aangezien het voorportaal duidelijk uit de Tudorperiode stamt en dat wilde ik toch graag even met mijn eigen ogen zien.

Voor de geïnteresseerden: niet alleen de typische rode baksteen, maar vooral de zwierige ‘schouwen’ bovenaan zijn typisch voor de 16de eeuw. Net zoals nog een aantal details in deze portiek. Het doet wat denken aan Hampton Court Palace, de parel der Tudorarchitectuur.

Met het oversteken van de Lambeth Bridge kwamen we terecht in de Victoria Park Gardens met een prachtig zicht op The Houses Of Parliament.

We maakte een volgende stop aan Westminster Abbey, waar duizenden kruisjes met klaprozen waren verzameld, eentje voor elke gesneuvelde, ter herdenking van de 100ste verjaardag van het einde van WOI (Remembrance Day). Indrukwekkend is het juiste woord hier.

We warmden op met koffie bij Iris & June. Gek op paleizen als ik ben wilde ik nog een laatste stop maken aan Buckingham Palace, het werd al donker ondertussen.

Via St.-James Park namen we de metro naar het hotel. ‘S avonds was het plan om uit eten te gaan in Soho. We belandden bij Wahaca, een Mexicaanse streetfoodketen uit Londen zelf. Op veel andere plaatsen zat het al vol en ik ben altijd in voor Mexicaans. Ik had schrik voor het ketengevoel, maar het werd de beste Mexicaanse maaltijd die ik in tijden had gegeten. Veel keuze uit kleinere gerechtjes die je kan combineren en delen of je neemt gewoon een megaburrito. Kan allebei, aanrader!

Daarna nog even wat avondsfeer meepikken. Piccadilly Circus, Leicester Square, Oxford Street en aangepaste verlichting in Carnaby Street voor de film ‘Bohemian Rhapsody’.

Hoewel ik de meeste plekjes van deze wandeling dus wel al eens had gezien, vond ik dit wel een hele fijne route om in één dag veel topsights te combineren. The queen’s & jubilee walk had ik bv. nog niet gelopen en zeker in de herfst was dat een fijne beleving.

Onze trip zou de dag erna nog iets meer letterlijk in het water vallen (dat kan je uiteindelijk verwachten in Engeland hé), dus ik ben zeer blij dat we op onze eerste dag al zoveel hadden meegepikt. Binnenkort dus nog meer Londen hier op de blog ;).

Ben jij al in de herfst in Londen geweest?

Zit er een yogi in mij?

16 juni 2019goanneliesLeave a comment

Sinds anderhalf jaar staat er om de twee maanden een yogasessie gepland op het werk tijdens de middagpauze. Je las misschien al bij Leen dat zij steeds meer overtuigd raakt van de meerwaarde van yoga en ademhalingstechnieken. Bij mij is er na zo’n middagpauze mijn lijf in allerlei bochten gewrongen te hebben één constante. Ik begin telkens heel enthousiast yogalessen in de buurt op te zoeken. Om die dan weer af te doen als te zweverig, te duur of allebei. En besides wanneer in de week moet ik daar nog tijd voor maken?

Daarin geef ik natuurlijk meteen te kennen dat die sessies op het werk deugd doen. En dat is ook zo. Het is kantooryoga die focust op het loswerken van spieren en gewrichten die belast worden bij een zittende job. En dat zijn er veel. Het is geen zweverige yoga, ik kan er zelfs geen term op plakken. Ik denk in de buurt van hatha yoga? We doen wel een eindontspanning en een ohm maar daar blijft het bij. Gelukkig voor mij want zweverige taal triggert meteen mijn bullsh**radar (pardon my French) en die staat licht afgesteld.

Ik zie mezelf daarom niet als yogi. Maar ik geloof er ergens wel in. Ik vind de uitdaging qua beweging ook fijn. Want zo’n strever ben ik dan ook weer wel. Die uitdaging zoek ik momenteel in mijn drie danslessen per week (zumba voor de conditie, showdance en moderne dans voor de choreo) en zeker bij moderne dans merk ik dat mijn lichaam vaak echt vast zit. Ik schreef ook al eerder hoe onze hele maatschappij aan ontlijving doet. En ik ben ervan overtuigd dat yoga kan helpen om terug contact te maken met je lichaam. Ik schrijf kan, omdat het niet noodzakelijk zo is en omdat er waarschijnlijk nog andere manieren zijn ook.

Maar voor het zweverige voel ik me nog niet meteen klaar, ook al hou ik me best wel veel bezig met mentale gezondheid (daar lezen jullie hier wel vaak over natuurlijk ^^). De kantooryoga is niet mijn enige ervaring met yoga trouwens. Ik volgde ook al een proefles flow yoga enkele jaren geleden waarin we een aantal asana’s deden, met onder andere de zonnegroet, op muziek en opnieuw met een eindontspanning. De yogawereld is groot en eigenlijk weet ik niet waar beginnen. Ik heb zeker het gevoel dat er een vorm (of misschien wel meerdere) bestaat die bij mij past. Maar het is zo overweldigend allemaal.

Thuis dan maar hoor ik jullie zeggen. Ik lees inderdaad goede dingen over yoga with Adriene en zou gemakkelijke een aantal houdingen uit de lessen van Maxime kunnen herhalen op mijn dooie eentje. Maar ik ben zo slecht in dingen thuis alleen vol te houden. En in die houdingen te onthouden na de les, dat geef ik gerust toe :D.

Het grootste probleem dat ik aanvoel tijdens zo’n yogales zijn de ademhalingsoefeningen. “We nemen nog twee ademhalingen hier”, “Focus op je ademhaling in de buik”. Ik ben absoluut niet graag bezig met ademhalen en mijn hartslag enzo. Oké, dit klinkt vreemd. Maar ik voel me ongemakkelijk worden als ik daarnaar moet beginnen luisteren. Ik heb ook geen idee hoe ik via mijn buik moet ademhalen. Misschien doe ik dat al, maar ik betwijfel het. Ik ben vrij zeker dat ik op dat vlak nog veel bij te leren heb.

Ik denk dat er ergens wel een yogi in mij zit. Een praktische yogi met nadruk op het fysieke en een geloof dat je even moet ontkoppelen van je hoofd, je smartphone en de rest van de wereld. Maar eentje die zich nog niet voldoende op haar gemak voelt op de yogamat. (Ik heb zelfs nog geen eigen yogamat, zegt genoeg zeker?).

Dus wie weet zit er een prille yogi in mij die zich ooit kan ontwikkelen tot een heuse voorstander. Maar op dit moment is het allemaal nog een beetje vreemd en (te) ver van mijn bed.

En jij, ben jij een yogi? Ervaar(de) jij ook enkele drempels? Of heb je net tips?

Op het nachtkastje #23

12 juni 2019goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

Niet bijster veel wegens een heel drukke maand. En mijn treinboek was best een klepper. The king’s curse van Phillipa Gregory vertelt het verhaal van Margarat Plantagenet Pole. Een ware Tudorroman die heel wat gebeurtenissen beslaat. Margaret heeft een interessant leven geleid, alleen wist Gregory het jammer genoeg niet altijd even interessant te houden. Ik heb het gevoel dat ze steeds minder goede boeken aflevert. En dat ik me dus een tijdje ga richten op andere historische auteurs.
Mijn huidig thuisboek is er nog eens eentje over het Oude Rome en daar geniet ik altijd zo van. Imperium is het eerst boek van Robert Harris over Cicero. Het wordt wat afgedaan als een juridische thriller. Wat ik misschien wat overdreven vind, maar er zitten heel wat leuke stukken in en ik kan de Latijnse nerd in mezelf weer wat naar boven halen ;).

Gekeken

De eerste twee afleveringen van Gentleman Jack, de nieuwe zondagavondfictie op BBC. Het gaat over Anne Lister in de 19de eeuw. Zij is grootgrondbezitter en voor de vrouwen. Beetje een speciale stijl tot nu toe en ik ben nog niet helemaal overtuigd.

Meegemaakt

Drie dansshows afgewerkt en daarmee ook mijn 19de dansjaar afgerond. Zoals altijd was dat een pittig weekend met blauwe knieën en spierpijn tot gevolg.
Veel gewerkt aan #projecthuis, zoals je al kon in lezen in dit bericht. Dat zorgde voor betrekkelijk minder self-care deze maand.
Dat zorgt ook voor wat ziektekiemen momenteel. Jammer genoeg
Weer heel wat gesprekken op het werk. Goede gesprekken. Maar ook wel het besef dat we nog allemaal wat meer voor elkaar moeten zorgen.

Uitkijken naar

Etentjes en leuke sociale dingen
Een dagje verlof
Again. Rust en een gezond lichaam

Geblogd

Veel te weinig, maar er kwam wel wat online gelukkig!
Lichtpuntjes #13
Sevilla #6: proef het lokale in Macarena
De ultieme gids om millennials te spotten in het wild
Even
Over venten en oplossingen

Over venten en oplossingen

9 juni 2019goanneliesLeave a comment

De titel van deze post is misschien wat misleidend. Misschien doe ik dat ook wel een beetje met opzet ^^.

Want zonder er teveel MBTI bij te halen. Je hebt feelers (mensen waarbij zaken een fractie van een seconde sneller binnenkomen via de buik dan het hoofd) en je hebt thinkers (mensen waarbij zaken een fractie van een seconde sneller binnenkomen via het hoofd dan de buik). Meestal zijn vrouwen feelers en mannen thinkers. Maar het omgekeerde bestaat zeker voor 1/4de in de samenleving ook.

Thinkers focussen zich op de inhoud van een gesprek (Wat wordt er gezegd? Ben ik daarmee akkoord), feelers op de toon (Hoe zegt die persoon dat? Hoe voel ik me daarbij?). Wat wil zeggen dat we fundamenteel anders reageren op een conflict of een probleem bijvoorbeeld. Omdat wij andere zaken definiëren als een conflict.

Ik ben een die hard feeler, in die zin dat emotie heel sterk binnenkomt bij mij en me zelfs compleet doet afwijken van de inhoud van een conflict. Ik ervaar een conflict als iemand iets zegt op een manier die me kwetst. Ongeacht of de inhoud juist is of niet. Onterechte kritiek zal door een thinker rationeel afgedaan worden als gezever, voor een feeler ligt dit anders. Die blijft daar over malen, want er was iemand onvriendelijk en de harmonie is stuk. Ook al heeft die persoon ongelijk. Dat maakt niet uit. Het gaat om het gevoel dat ze erbij hebben.

Die drang naar harmonie zorgt er ook voor dat ik vaak dingen laat passeren omdat de relatie met die persoon belangrijker is voor mij dan het inhoudelijke argument winnen. Maar dat gevoel blijft desondanks nog wel even hangen.

Dat zorgt er ook voor dat ik op een lager niveau soms frustraties ervaar en daar wil over praten. Venten noem ik dat. Even afgeven als iemand iets vervelends zei of deed. Als iets oneerlijk is. Als ik mij niet betrokken voel. In 80% van de gevallen is er eigenlijk helemaal geen probleem rationeel gezien, maar voel ik emotionele onrust die ik eruit moet praten. Of schrijven.

De standaard reactie van een thinker (lees het lief, mijn vader, de bazen…): “Ah dat is simpel. Je kan dat zo oplossen.” of nog erger “Maar dat is toch geen probleem?”.

Ik weet niet, lieve lezer, of jij een feeler bent, maar als je dit wel bent dan zou je eigenlijk al bijna aan het roepen moeten zijn tegen het scherm. Want hoewel wij emotionele mensen zijn, zijn we niet dom. Wij beseffen heel goed dat er geen probleem is, of dat er een makkelijke oplossing is. Met die reactie ben ik dus absoluut niets.

Wij zoeken ook niet naar een oplossing als we aan het praten zijn over hoe we ons ergens bij voelen. Wij hebben gewoon nood om er even over te praten. En eens heerlijk af te geven. Soms is het nodig om daarbij te wenen. Soms beginnen we niet zo vriendelijke dingen te zeggen over iets of iemand. In mijn geval ook vaak over mezelf. Maar dat is puur omdat we ons gekwetst voelen. Omdat er iets leeft in ons hoofd dat eerst is binnen gekomen via de buik en allerlei reacties in gang heeft gezet.

Dit is reden waarom vrouwen doorheen de eeuwen als emotioneel onstabiel en onbetrouwbaar worden gezien. Omdat we soms zo emotioneel kunnen reageren. Nu is dit dus helemaal geen genderding, maar een persoonlijkheidskenmerk en kan een man op exact dezelfde manier reageren (misschien met iets minder tranen en meer cynisme, dat wel).

Dus aan alle venten -euh- thinkers. Laat ons soms gewoon even ventileren en aangeven waarom we ons gekwetst voelen. We weten ook wel dat dit zal overgaan en dat het eigenlijk geen issue is. Maar we voelen daar iets bij en voelen de nood om dit uit te spreken. Dramaqueens of -kings zijn we met momenten, maar dat is onze manier om iets verwerken.

Als ik zelf mocht kiezen zou ik graag een thinker zijn. Met een focus op het puur rationele en minder emoties die blokkerend in de weg zitten. (Het gaat hier om het in de weg zitten, het is niet zo dat thinkers minder emoties hebben, absoluut niet). Maar helaas hebben we dat niet te kiezen ;).

Ben jij ook een feeler? Of eerder een thinker?

Even

2 juni 2019goanneliesLeave a comment

Even drie dagen tegen de limiet doorgewerkt aan #projecthuis.
Even de vage toekomst laten voorgaan op een fijn weekend.
Even geen tijd om te bloggen, lezen of in de zon te zitten met vriendinnen.
Even geen zin in jullie leuke Instagram Stories van terrasjes en BBQ’s.
Even te weinig energie en te veel rode vlaggetjes.
Even helemaal geen tijd voor groene vlaggetjes.
Even alleen maar slapen.

Even heel veel schrik dat ik over de grens zou gaan richting een crash.
Even puffen want het was meer dan warm genoeg om door te werken.
Even doorbijten en proberen blij te zijn met het resultaat. Want er is echt wel hard gewerkt.
Even balen bij de start van een nieuwe werkweek. Want wanneer kan ik nu eigenlijk rusten?
Even op adem komen en dromen van betere tijden.
Even gewoon zondag.

Er staan echt wel nog meer berichtjes in concepten hoor, maar ik wou jullie even (pun intended ja!) een korte update geven in de vorm van dit lijstje ;).

Hoe was jullie weekend?

De ultieme gids om millennials te spotten in het wild

26 mei 2019goanneliesLeave a comment

In de categorie Annelies vindt het soms zo zalig om eens goed ironisch af te geven op onze maatschappij, presenteer ik jullie deze exclusieve gids. Het is een sequel op die andere gids, die ongetwijfeld jouw leven heeft veranderd. Nog ingrijpender dan Marie Kondo of Gretchen Rubin.

Want ik zou ik niet zijn als ik jullie, mijn allerliefste lezers, af en toe wil helpen. Er bestaan nu eenmaal heel wat onduidelijkheden over millennials. Ik ga deze uit de wereld proberen helpen. Oké, neen, ik ga er mee lachen ;).

Opgelet deze post kan sporen van sarcasme, vooroordelen en veralgemeningen bevatten. Wie allergisch is voor bovenstaande zaken leest maar beter niet verder. Wie zijn gevoel voor humor heeft laten amputeren bij zijn geboorte stopt ook best nu met lezen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Zoals ik al zei bestaan er veel onduidelijkheden over millennials. Om te beginnen al hoe je het schrijft. Want is het nu millenial, milennial of millennial? Gelukkig voor de millennial zelf is zijn schrijvend leven pas begonnen na de nieuwe spelling uit 1993 waarin insekt insect werd enzoverder. Ik zei ‘gelukkig’ want zoiets simpel als heten en noemen juist gebruiken blijkt al een mega opgave.
Maar hoe oud is de millennial dan? Algemeen wordt aangenomen dat millennials tussen de 18 en de 35 jaar oud zijn. Maar dit wordt al zeker een kleine tien jaar zo aangenomen…. Er zit dus wat speling op.
Millennials doen aan job hoppen. Wanneer ze eindelijk afgestudeerd zijn willen ze graag werk vinden om ervaring op te doen, maar ze vinden geen job wegens te weinig ervaring. Daarom nemen ze een job aan onder hun competenties. Want de financiële crisis heeft hen geleerd dat zekerheid belangrijk is. Die job verlaten ze na een tijdje opnieuw omdat ze er geen kansen krijgen of zich dood vervelen. En daardoor krijgen ze het verwijt dat ze niet snel tevreden zijn.
Sommige millennials trekken al eens een jaar rond de wereld tijdens een zogenaamd sabbatjaar. Veroorzaakt door het feit dat ze geen werk vinden. Tijdens deze reis komen ze tot zichzelf. Wat dat ook mag betekenen. Bij thuiskomst starten ze een yogaschool of schrijven ze een boek, maar enkel Eva Daeleman wordt daar rijk van.
Millennials zijn lui. Zo werken ze meer uren dan eender welke generatie ooit en komen ze stikdood thuis. Ze hebben dan het lef om enkele uren in de zetel aan Netflix en chill te doen, terwijl ze eigenlijk ook huizen op Immoweb hadden kunnen kijken die ze niet kunnen betalen.
Millennials zijn verknocht aan technologie. Gelukkig maar, anders zouden ze nog op de trein naar de klaagzang moeten luisteren van die mevrouw over haar kleinkinderen. Nu biedt het bekijken van de Instagram Stories van je neefje van 12 redding.
Millennials denken enkel aan zichzelf. Zo durven ze hun mening openlijk verkondigen. In plaats van te zwijgen en te slikken zoals de vorige generaties dit altijd deden.
Millennials zijn niet serieus. Het zijn echte partybeesten, voortdurend op reis en niet bezig met de toekomst. Of dat denk je toch als je hun Instagramfeed ziet. Zei iemand Netflix en chill?
Babyboomers verwijten millennials dat ze het allemaal makkelijker hebben dan zij vroeger… Want wat hebben zij te klagen? Ze willen veel te veel hé en ze willen het zonder er moeite voor te doen. Zoals bijvoorbeeld aangenomen worden op een job die ze leuk vinden of een betaalbaar huur- of koophuis. Wat arrogant van hen dat ze denken daar recht op te hebben.
Millennials hebben last van sociale druk, twijfels, keuzestress en meer kans om een burnout te ontwikkelen. Kan iemand hen dat kwalijk nemen?

Oeps, het werd misschien niet alleen een ironische post, maar ook een licht cynische. Misschien omdat ik deze keer zelf onder de definitie val ;).

Ben jij een echte millennial?

Sevilla #6: proef het lokale in Macarena

22 mei 2019goanneliesLeave a comment

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.

Vorige keer lazen jullie over twee Spaanse casas waaraan ik mijn hartje verloor. Casas de Las Duenas bleek de perfecte namiddagactiviteit op onze eerste dag. In de voormiddag verkenden we een van de minder toeristische wijken. Misschien niet de meest logische keuze om onze citytrip te starten, maar we kregen meteen heel wat lokale sfeer mee.

Macarena & Feria

La Macarena is een oude volkswijk met smalle straatjes, veel kerken, kloosters én oeroude tradities. De buurt was in verval geraakt en is begin jaren 2000 wat heropgewaardeerd, onder andere met de bouw van Metropol Parasol. Waardoor nu voornamelijk de buurt rondom het Alameda de Hercules een hippe en arty wijk is geworden.

We ontbeten als prinsessen bij La Cacharreria de Sevilla. Ik post niet vaak foodfoto’s, maar deze is de moeite waard.

Met een goedgevulde maag wandelden we al meteen voorbij de bekende parasollen, die we nog links lieten liggen.

Wat meteen opvalt zijn de honderden kerken met prachtige torens die we tegenkomen. De meeste kerken zijn, net als de bekende kathedraal, gebouwd op de funderingen van vroegere moskeeën en die moorse elementen vind je nog wat terug in hun uiterlijk. Vooral de torens doen nog heel ‘minaret’ aan.

De barokke kerk Iglesia de San Luis de los Franceses is dan weer iets helemaal anders. Er bestaat geen twijfel over dat deze kerk op en top katholiek is. Een protserige voorgevel zoals wij zeggen. Wie protsig niet kent komt al ver met weelderig, maar dan op een negatieve manier ;).

In Macarena vind je nog goed bewaarde overblijfselen van de oude stadsmuren, waar Caesar himself ooit de opdrachtgever van was. Ook de gele toegangspoort El arco de la Macarena staat nog overeind.

Als je door de poort loopt kom je aan de basiliek van Macarena, één van de belangrijkste religieuze plekken van de stad. Ook toen wij er waren zat de kerk vol voor een misdienst. De benaming Macarena heeft trouwens niets te maken met de gelijknamige dans. De wijk is genoemd naar El virgin de Macarena, de heilige waaraan de basiliek is gewijd. Eén keer per jaar gaat er een heuse optocht door de stad met het beeld van La Macarena, dat je dus in deze kerk het hele jaar door kan gaan bewonderen.

Voor wie meer wil weten over de mudejarstijl kan naar het Centro del Mudéjar in het Palacio de los Marqueses de La Algaba (een hele mond vol), dat gratis te bezoeken is. Mudejar betekent letterlijk ‘hij die mocht blijven’ en dat slaat op de moorse elementen die werden getolereerd en zich vermengd hebben met onze Christelijke cultuur. Het was de eerste patio die we zagen, maar heel spectaculair was hij niet. In het museum keken we wat tegeltjes en lazen we wat meer over mudejar in en rond Sevilla. Leuke introductie!

Vervolgens trokken we naar het Alameda de Hercules, wat een levendig plein werd genoemd. Maar blijkbaar leeft dit voornamelijk ’s avonds en is dit de uitgangsbuurt van de stad.

Ooit was dit de grootste openbare tuin van Europa vol beelden. Daarvan zie je nu nog twee pilaren staan met onder andere een beeld van Caesar on top.

Hierna hadden we een hongerke en aten we onze eerste en beste tapas van de reis bij La Huerta Mediterranea. Eenvoudige kip met curry en moussaka smaakten nog nooit zo lekker. Zware aanrader!

Met een volle maag bezochten we Casas de Las Duenas. Maar dat was niet onze laatste stop van de dag. Want we hadden deze morgen natuurlijk Las Setas gespot en het beloofde een heldere zonsondergang te worden.

Metropol Parasol

Of het nu parasollen of paddestoelen zijn, daar ben ik nog niet uit, maar Las Setas roept bij iedereen wel een mening op. De enorme houten constructie (de grootste ter wereld) is niet bij elke local even geliefd en kreeg vandaar de niet zo rooskleurige bijnaam Las Setas, oftewel paddestoelen. Onder de parasollen vind je opgravingen uit de Romeinse tijd en een overdekte markt.

Maar wij wilden natuurlijk naar boven. Voor drie euro mag je van het uitzicht genieten en krijg je er een nog drankje bij. Opgelet: dit gratis drankje krijg je niet op het terras, maar beneden bij het naar buitengaan. Dat is niet echt duidelijk aangegeven.

De constructie is echt wel groter dan je denkt. Je kan er zeker even op rondwandelen en het uitzicht is fantastisch. De parasollen staan pal aan het einde van Macarenawijk waardoor je een groots uitzicht hebt over het centrum tot aan de Guadalquivir. Met een frontaal zicht op de kathedraal met Giralda. Ondertussen was het golden hour en dat zorgde voor zeer mooie plaatjes.

La Macarena was een mooie eerste kennismaking met deze zuiderse stad en staat dus voor mij niet langer alleen voor dat dansje op een foute party ;).

Meer lezen over Sevilla?

Welke zuiderse citytrip is jouw favoriet?

Lichtpuntjes #13

19 mei 2019goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal van kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Het lief liep maar liefst 40km ten voordele van Kom Op Tegen Kanker. Gelukkig was het dit jaar wel mooi weer om te gaan supporteren. Super trots
We wonnen een quiz. Super onverwacht eigenlijk, maar ook echt fijn om eens de winnaar te zijn :).

Met een zeer groot uitroepteken! Parijs! Een stad die niet mijn stad leek, maar toch op veel momenten mijn stad was. En waar ik tegen alle verwachtingen in toch graag nog eens naar zou terugkeren.
Heerlijk weer in Parijs. Zo citytrippen zonder jas maakt alles toch nog net een beetje beter.
Een dagje naar Versailles. Mijn innerlijke prinses was zeer onder de indruk. Al was mijn outfit iets minder prinses-ig zoals je hieronder kan zien.

p1010838 — In Versailles en ja ook hier met mijn knalroze loopschoenen 😀

Die dag vakantie extra na de citytrip om uit te blazen. Ben ik blij dat ik mezelf dat heb aangeleerd :).
Project huis dat nu echt gestart is. Je ziet het vooruitgaan en voorlopig zonder al te veel problemen. Fingers crossed.
Goede gesprekken op het werk. Verandering is de enige constante en het is goed dat ik daar kan over praten om het allemaal verwerkt te krijgen.
Het zonnetje en de eerste ijsjes.
Met project huis en toch wel veel projecten op het werk en ook nog een opleidingstraject na de uren én een dansoptreden is elke seconde rust een lichtpuntje. Tijd voor mezelf is geen evidentie momenteel. Enjoy the little things is echt wel een must.

Wat maakte jou blij de laatste tijd?

Op het nachtkastje #22

15 mei 2019goanneliesLeave a comment

Gelezen

Omdat lezen met momenten noodgedwongen op een laag pitje komt te staan koos ik voor een boek uit de eigen kast, dan is er minder druk om deze uit te krijgen. De kroon is een historisch mysterie ten tijde van de reformatie in Engeland onder Henry VIII. Voor mij lag de focus op het verhaal en de personages eerder dan de historische setting die ik door en door ken. Ik vond vooral de personages echt goed uitgewerkt, maar het is geen boek dat me heel lang gaat bijblijven denk ik. Wel een ideaal boek voor deze drukke periode.
Ook op de trein koos ik voor iets minder moeilijk. De Schotse gevangene is het derde en laatste deel uit de Outlanderbijserie over Lord John. In dit boek speelt Jamie voor het eerst een hoofdrol en het leest dus als een trein. Ook al is het duidelijk een bijserie en schittert Gabaldon iets minder dan bij de Outlanderboeken zelf.
The bear and the nightingale is een lukrake keuze uit de bib. Het speelt zich af in Rusland en dan heb je mij meestal al mee. Het is fantasy, maar lichte fantasy gelukkig (ik lees eigenlijk nooit fantasy). Gaat over een meisje met een speciale gave zodat ze demonen ziet. Het is gebaseerd op Russische folklore. De eerste pagina’s nemen me wel meteen mee in het verhaal. Ik ben benieuwd wat er nog komt!

Gekeken

Weinig. Ik ben Poldark seizoen 4 aan het herbekijken ter voorbereiding op het 5de en laatste seizoen *snif snif*.

Meegemaakt

Drukte en stress. Schrijf ik wel mooi over mijn rode vlaggetjes, maar er zijn er een aantal aanwezig momenteel. Project huis, het werk, dansoptreden in zicht en een opleidingstraject na het werk zijn wat te veel allemaal momenteel. Op de tanden bijten even!
Veel dansrepetities.
Dus ook niet veel andere speciale dingen vrees ik :s. Sorry het is een saaie editie, I know.

Uitkijken naar

RUST
Beter weer
En verder is er ook al een vakantie geboekt voor juli. Een roadtrip in Roemenië. Transsylvanië meer bepaald. Het land van Dracula. Best hard uit de comfort zone, want ik ben chauffeur van dienst. Maar dat is nog net wat te ver om echt al naar uit te kijken.

Geblogd

Dit zijn mijn groene vlaggetjes

12 mei 2019goanneliesLeave a comment

Eerder vertelde ik jullie al over mijn rode vlaggetjes, oftewel de symptomen die optreden wanneer er stress is in mijn leven. Gelukkig zijn er ook heel wat zaken waar ik me goed bij voel. Wat neemt mijn stress juist weg?

Op tijd gaan slapen. Er is niets dat een slechte dag zo goed relativeert als slaap.
Schrijven. Als het op papier of op deze blog staat is het uit mijn hoofd en dat doet zo’n deugd soms.
Lezen. Of dit nu een boek of een magazine is. Lezen maakt me meestal rustig. Als ik me niet kan concentreren op een boek is het echt slecht met me gesteld.
Knuffelen met mijn katten (wetenschappelijk bewezen dat dit de bloeddruk doet verlagen). Of ja, als die niet in de buurt zijn dan maar met het lief ;).
Die smartphone wegleggen. Nog steeds een heel groot werkpuntje!
De verkregen offline tijd invullen met rustige activiteiten zoals puzzelen, kleuren, fotoboeken maken en kruiswoordraadsels invullen. Deze zaken komen er veel te weinig van.
Uitjes met vrienden. Restaurantavondjes, of gewoon thuis op de bank en uren praten over ditjes en datjes.
Muziek luisteren. Doe ik veel minder dan vroeger en probeer ik nu wat in mijn routine te krijgen terug. Meeschreeuwen, dansen… zalig toch!
Wandelen. Buiten zijn in de natuur en gewoon je voeten volgen.
Dansen, in de dansles dan. Al moet ik me er soms naartoe slepen. Eens ik er ben, heb ik daar nooit spijt van.
Naar de wellness gaan. En dan bedoel ik echt zoals het moet: naakt (want eik bacteriën tussen je huid en zwemkledij) en in de sauna zitten ook effectief. Afvalstoffen uitscheiden en je lichaam eens even goed laten vechten tegen al het slechte. Ik maak er het laatste jaar veel minder tijd voor. Ben nog geen enkele winter zo vaak ziek geweest als deze winter… Toeval? Misschien (niet).
Gezelschapsspelletjes spelen. Dit doe ik veel te weinig. Het lief is niet zo verzot op boardgames en met vrienden doen we dat zo vaak als het kan. Maar iedereen heeft zijn leven hé.
Nieuwe impressies op doen. Dat kan op reis. Maar eigenlijk is naar een museum gaan al goed genoeg. Tegenwoordig zijn kunstmusea grote favoriet. En kunst vind je natuurlijk ook op straat. En is zo ook combineerbaar met het wandelen ;).
Koers kijken. Het is de schoonste bijzaak ter wereld.
Soms kunnen series kijken ook zorgen voor ontspanning. Maar ik merk dat in gestresseerde periodes het moeilijk is om me helemaal te verliezen in een serie. Dan grijp ik te vaak naar de smartphone tijdens het kijken. Dus deze is wat dubbel.

Wat zijn jouw groene vlaggetjes?

Lissabon #3: Castelo & Alfama

8 mei 2019goanneliesLeave a comment

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Op onze tweede dag deden we de wijken Graça, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. In een vorige update vertelde ik je al over Graça, met veel uitzichtpunten en een prachtig klooster.

Na de lunch wandelden we stap voor stap de heuvel op met als einddoel het Castelo de Sao Jorge op de top. Maar eerst was het tijd om rond te dwalen in Alfama.

Alfama

Alfama is een van de zeldzame wijken die de grote aardbeving van 1755 heeft overleefd en waar de smalle middeleeuwse straatjes nog intact zijn. Je lijkt er zo verloren te lopen in de steegjes, ook al is de wijk niet groot.

Het is een echte volksbuurt met was aan de balkons, schotelantennes, afgebladerde verf en kinderen die spelen op straat. Het is ook nog steeds een arme buurt. En dat hakte er bij mij wel een beetje in. Daarover schreef ik eerder al een post.

Er is geen horeca in de wijk, terwijl er honderden toeristen rondlopen. De bewoners zelf verdienen dus niets aan het toerisme. Ik zag een mevrouw van niet veel ouder dan ikzelf haar auto parkeren in een klein steegje en met twee boodschappentassen een klein deurtje binnen gaan. Dat is toch wel heftig.

Omdat het leven hier zo hard is kent de Portugese Fadomuziek niet toevallig zijn oorsprong in deze wijk. De nostalgische harde klanken van de fado kan je als toerist echter niet horen in Alfama. Daarvoor moet je naar een toeristenbar hoger op de heuvels. We deden dit niet, omdat de weeklanken van de fado niet echt ons ding zijn.

We dwaalden nog wel even rond in de steegjes. Ik zag bomma’s met elkaar praten via hun balkon. Ze konden elkaar een hand geven en keken naar de hordes toeristen die foto’s aan het maken waren. Het is geen ‘jonge’ wijk, dat merk je.

In Alfama kan je ook de Chafariz d’El Rei bekijken. Het is een enorme fontein die in de stadsmuren is ingebouwd en uitkijkt op de Taag. Letterlijk een ‘koningsfontein’, maar toen wij er waren stond deze jammer genoeg droog.

Castelo

Ook de wijk Castelo dateert uit de middeleeuwen en is natuurlijk in trek bij toeristen door de aanwezigheid van het Castelo de Sao Jorge op de top. Ik geef het toe: ook ik was excited toen ik de kanteeltjes zag. Het kasteel speelde al in een 12de eeuw een belangrijke rol wanneer koning Alfonso de Moren verdreef uit Lissabon (het bekende boek ‘het beleg van Lissabon’ van Saramango is gebaseerd op deze gebeurtenissen trouwens). De eerste fundamenten werden gelegd in de Romeinse tijd, daarna volgde de moorse overheersing en later werd dit een paleis voor de koninklijke familie.

Om het Castelo te bezoeken en van het uitzicht te genieten betaal je ongeveer 8 euro. De rij ging goed vooruit toen wij er waren. Je moet wel weten dat je niet echt een kasteel bezoekt. In die zin dat er enkel nog muren en torens rechtstaan en dat er niet echt ‘een binnen’ is. Op dat vlak viel het misschien een beetje tegen, maar de views <3.

Wanneer je het kasteeldomein binnengaat word je meteen getrakteerd op een prachtig uitzicht over Lissabon. Die uitzichten werden wij niet beu, nee.

Daarna krijg je al snel de oude kasteelmuren in het vizier. Er staan hier en daar bordjes met uitleg en je krijgt ook een plannetje mee waarop je wat meer info kan vinden. Er zitten pauwen, die sommige toeristen interessanter vonden blijkbaar dan het kasteel zelf. Ik kwam toch vooral voor de kanteeltjes. Die waren er gelukkig in overvloed.

Je kan op de torens en verdedigingsmuren wandelen opnieuw vergezeld van een mooi uitzicht. Ik vond het leuk om te doen, al waren we snel rond want erg groot is het niet. Je vindt op het domein ook archeologische opgravingen uit de Romeinse tijd.

Ik ben blij dat we het Castelo gedaan hebben voor Sintra, want het castle of the moors is daar toch nog indrukwekkender. Maar ik heb geen spijt dat we deze must-bezienswaardigheid hebben bezocht. Zoals je ziet is Lissabon onder een bewolkte hemel nog altijd een plaatje.

Sé Cathedral

Na de hele klim naar het Castelo hadden we, ondanks de regen, zin in een ijsje. Bij Gelato Therapy schuilden we voor een nieuwe regenbui met een heerlijk authentiek Italiaans ijsje en een wafel. We hadden nog een laatste stop op de planning staan: de Sé-kathedraal.

De Sé-kathedraal is na de overwinning op de moren gebouwd op de resten van een moskee en is het oudste kerkgebouw van de stad. Maar door de aardbevingen is de kerk een aantal keren heropgebouwd en daardoor kan je een mix van architecturale stijlen ontdekken in de speciale voorgevel. Binnen is de kerk opvallend sober en donker. Het is eens iets anders dan de overdadige barok die je meestal in het zuiden van Europa vindt. Door een misviering zijn we er niet ontzettend lang binnen geweest, maar ik vond het toch de moeite.

Hierna hadden we wel echt de nodige kilometers achter de rug. We ploften neer bij Esperança Sé, een van de eerste horecazaakjes die een vergunning kreeg in de buurt van de kathedraal. Ze serveren dunne Italiaanse pizza. Die inderdaad lekker was, maar ik had niet veel honger (B-12 tekort ^^) dus heb ik het jammer genoeg niet opgekregen. We waren ontzettend moe die dag en kropen lekker vroeg onder de wol.

Het was absoluut een geslaagde dag. Graça, Alfama & Castelo laten het echte Lissabon (van vroeger) zien. Je vindt er verschillende toeristische plekken en toch ben je tegelijk soms heel alleen. Dat vond ik een mooi evenwicht.

Wat is jouw favoriete plekje in Lissabon? Of moet je er nog naar toe?

Geen zorgen?

5 mei 2019goanneliesLeave a comment

Ik maak me soms van die bedenkingen. En dat wil ik dat van me af schrijven in een blogpost. Maar ik wil allesbehalve mensen beschuldigen met mijn woorden. Het gaat deze keer om iets dat zelfs niet vaak op mijn leven van toepassing is, want ik ben er nog net te jong voor. Maar mijn pupillen rollen aan een snelvaart door mijn oogkassen bij het horen van een zin zoals hieronder.

Wat moet dat gemakkelijk zijn voor jou, zo zonder kinderen, jij hebt geen zorgen.

Aargh. Ik wil hier niet beweren dat kinderen geen zorgen met zich mee brengen. Want dat doen ze wel. Let’s be honest. Maar let’s be honest again. Dat weet je als je aan kinderen begint. Dus die uitspraak zegt eigenlijk meer over jou dan over je gesprekspartner… En het is behoorlijk arrogant van jou om te denken dat zorgen alleen maar betrekking kunnen hebben op kinderen.

Maar opnieuw ik wil niet wijzen naar ouders. Ik wil wijzen naar die mensen die vinden dat hun zorgen staan boven alle andere zorgen van anderen. Van die mensen die in elk gesprek proberen overtreffen wat jij vertelt. Dat kan gaan over negatieve zaken (Oh, je oma heeft kanker, maar zij is dan ook al oud, mijn nicht is veel jonger en heeft ook kanker.) of over positieve dingen (Ah tof, je bent naar Malta geweest, kijk mijn foto’s van Canada, daar zie je pas mooie natuur).

We kennen allemaal zo iemand. En jammer genoeg is het vooral een feit in de context van kinderen. Zeker mensen zonder drommels krijgen het dan vaak te verduren. Maar ook ouders onderling kunnen er wat van. “Ah je slaapt niet goed ’s nachts met die baby, wacht maar tot je twee kleine kinderen hebt zoals wij, dan slaap je pas echt niet; wacht maar tot ze puberen, dan beginnen de problemen pas echt…).

Het ding is namelijk dit: emoties (en je zorgen maken is per definite een sterke emotie) zijn niet, nooit of te nimmer, vergelijkbaar tussen mensen. Wat jij helemaal niet verontrustend vindt kan iemand anders nachtenlang wakker houden. Het heeft gewoon geen zin om zorgen te vergelijken.

Iedereen heeft een ander perspectief op de dingen. En dat is de kern van het probleem. Wanneer jij praat vanuit jouw perspectief, waarin bv. het hebben van kinderen je aanzienlijk meer doet piekeren, iemand anders zijn situatie gaat beoordelen zal dat enkel maar leiden tot kwetsende vergelijkingen. Je kwetst iemand altijd dan. Hoe goed je het ook bedoelt.

Er is geen overtreffende trap in emoties. Sommige mensen kunnen pijn, verdriet of frustraties voelen over zaken waarvan jij het met de beste wil van de wereld niet kan begrijpen. Dat is moeilijk om mee om te gaan. Maar daar is ook een mooi woord voor: empathie. Oftewel, je proberen in te leven in de situatie van een ander. En laat dat nu net datgene zijn dat bij personen die ‘wacht maar’ of ‘geen zorgen’ uitspraken doen ontbreekt.

Niemand hoort graag dat hij of zij zich zorgen maakt om iets belachelijks. Geef maar toe, dat wil jij toch ook niet horen?

Amen. Tot zover mijn preek van de dag :D.

Krijg jij vaak van dit soort opmerkingen?

Dit zijn mijn rode vlaggetjes

28 april 2019goanneliesLeave a comment

Deze week staat mei voor de deur. Hoe belachelijk snel gaat het jaar voorbij zeg? Dit jaar valt mijn dansoptreden op 24 en 25 mei. En dus trok die datum mijn aandacht want er hangen heel wat herinneringen aan vast. Vorig jaar was 25 mei de GDPR-deadline. 25 mei was toen ook de vrijdag voor ons teambuildingsweekend met het werk waar iedereen naar uitkeek. Het was pokkewarm. Een collega had een taart gebakken voor mij met de boodschap ‘I agree’. En ik? Ik zat er compleet door.

Ik had er een hele tijd alleen voor gestaan en de drukte was overweldigend. Zeker de twee weken voor GDPR kon ik met niets anders meer bezig zijn en er wachtte nog zo’n berg werk – mijn echt werk namelijk. Mijn lichaam zat ondertussen te kreunen onder een nijpend B-12 tekort en mentaal was mijn hoofd één grote puinhoop. Ik was terecht gekomen in een doemdenkspiraal.

Ik wil al even een postje schrijven over hoe het nu met mij gaat na de B-12 diagnose en heel wat ingrepen om het rustiger aan te doen. Nee, ik heb geen burnout gehad. Ik kan me zelfs niet inbeelden hoe hard dat moet zijn. Ik was er op tijd bij. Maar ik weet dat ik in de gevarenzone ben geweest, lichtjes. En ik weet dat ik een persoonlijkheid heb die sowieso in de gevarenzone zit.

Maar nogmaals: ik wil hier geen klaagzang houden over hoe moeilijk het was. Want again, ik heb tijdig ingegrepen en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.

Daarom is het belangrijk om te weten wat mijn valkuilen zijn. Wat zijn mijn stresssymptomen? Leen noemt het rode vlaggetjes, en dat vind ik best wel een goede terminologie. Want uiteindelijk draait het daarom: ik liep vorig jaar rond deze tijd rond met een berg stress in mijn hoofd en mijn lijf. En het is naïef om te geloven dat dat nu voorbij is. Dat het ooit volledig uit mijn leven zal verdwijnen.

Dit zijn mijn rode vlaggetjes. Van lichte symptomen tot de vrij serieuze.

Mijn nek die vast zit.
Vaker hoofdpijn hebben.
Vermoeide en pijnlijke ogen. Veel last hebben van (fel) licht.
Veel piekeren. Dit leidt meestal tot doemdenken.
Mezelf de grond in praten.
Wenen zonder reden.
Moe opstaan, ook na een nacht van 8u slaap.
Tintelende/slapende lichaamsdelen.
Het gevoel hebben de controle te verliezen.

Geen regelmatige stoelgang.
Weinig concentratie op het werk. Ook wanneer het om een taak gaat die ik graag doe. Iedereen is wel eens niet geconcentreerd (op vrijdagnamiddag bijvoorbeeld), maar geloof mij, echt nul concentratie is nog een heel ander gevoel. Je ziet dat ook aan het resultaat van je taak. Dat is meestal niet zo goed.
Duizeligheid wanneer ik ’s morgens opsta of ’s nachts wakker word en me omdraai. Vaak maar langs één kant. De kant waar mijn nek vastzit of net de andere kant die alles opvangt. Uit zich in extreme periodes ook in het feit dat ik als de trein vertrekt het perron zie duizelen voor me. Heel raar gevoel.
Niet kunnen eten. Geen hongergevoel. Eten uit gewoonte en mijn bord niet leeg krijgen. Niet constant in mijn chocolaschuif zitten.
Afvallen. Een logisch gevolg van het vorige puntje.

De aandachtige lezer zal de lijn hebben opgemerkt. Wel alles onder de streep (lees: de meer serieuze zaken) heb ik de afgelopen maanden onder controle gekregen. Met B-12 supplementen. Deze winter aangevuld met vitamine D en magnesium. Dan zie je dat ik fysiek weer de controle terug krijg. Met de bovenste puntjes worstel ik soms nog. Dit zijn ook vooral de mentale puntjes.

Want stress volledig uit je leven bannen is moeilijk. En de winter zorgt bij mij sowieso voor mentaal moeilijkere momentjes (veel piekeren, wenen, hoofdpijn, moe…). Klinkt nog altijd niet fijn, en dat is ook zo. Maar ik heb voor mijn gevoel al best een grote vooruitgang gemaakt. Niet langer roofbouw plegen op mijn lichaam. Mentaal is er zeker en vast nog werk aan de winkel. Het herkennen van rode vlaggetjes is maar de eerste stap. Maar het is wel een belangrijke stap.

Het doel is dan ook om nog meer te focussen op mijn groene vlaggetjes en op wat mij energie geeft. Maar dat is voor een volgende keer.

Wat zijn jouw rode vlaggetjes?