GoAnnelies

Op het nachtkastje #46

20 mei 2021goanneliesLeave a comment

Gelezen

In Rags of time* ontmoeten we kruidenhandelaar Tom Tallant in Londen die tegen zijn wil verdacht wordt van een moord op een rijke wolhandelaar. Wanneer ook diens collega niet veel later sterft in het huis van Tom zijn ouders is het hek helemaal van de dam. We zijn midden in de 17de eeuw, boordevol religieuze spanningen en met een onpopulaire koning en koningin op de troon. Tom krijgt de hulp van de mysterieuze maar gokverslaafde Elizabeth Seymour en gaat op zoek naar de echte dader. Een historisch mysterie dat fijn wegleest.
Lady Chatterley’s lover van D.H. Lawrence is een klassieker omdat er zoveel seks in voorkomt, en dan nog tussen twee personen van een andere sociale klasse, dat het een tijd een verboden boek is geweest. Het verhaal gaat over Constance Reid die trouwt met de verlamde Clifford Chatterley, maar dan verliefd wordt op diens jachtopziener. Ik had veel meer romance verwacht en minder filosofische discussies. De BBC verfilming is beter.
Ik nam First of the Tudors uit de kast, wetende dat Joanna Hickson altijd een goed historisch verhaal aflevert. In dit boek leren we Jasper Tudor en zijn fictieve nicht Jane Hywel kennen, te midden van de Rozenoorlogen. Ik gaf dit boek 5 sterren omdat de klik met Jane er meteen was, ik de cultuur in Wales beter heb leren kennen en het Tudorperspectief zelden zo vroeg aan bod komt als het over de Rozenoorlogen gaat. Ik kijk al uit om het vervolg, The Tudor crown, te lezen.
Momenteel lees ik Demelza, het tweede boek van Winston Graham in de Poldark series. Ik heb lang getwijfeld of ik de 12 boeken allemaal wil lezen, maar voorlopig vind ik dit boek beter dan het eerste deel, dus dat belooft! ‘Demelza’ start met de geboorte van Ross en Demelza’s dochter Julia.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.

Gekeken

De Mol en jawel het was Lennart en achteraf gezien was het allemaal logisch, maar het bleef toch spannend tot op het einde. Wat een seizoen!

Meegemaakt

Minder dan de gemiddelde persoon van mijn leeftijd denk ik. Ik merk dat ik nog niet meteen de wil heb om af te spreken, toch niet zolang de belangrijkste personen in mijn omgeving nog niet gevaccineerd zijn. Ik hoop dat ik het deze zomer allemaal wat meer ga kunnen loslaten, want ik heb wel echt nood aan leuke dingen. Maar de komende maand wacht ik (de vaccins en de dalende cijfers hopelijk) nog wat af.

Geblogd

Wat ga jij als eerste doen als het weer mag?

Mijn favoriete board games #2

16 mei 202127 december 2024goanneliesLeave a comment

Vorige lente lijstte ik mijn favoriete board games al eens op in volle eerste lockdown. Een jaar later is de spelletjeskast ondertussen weer wat uitgebreid en leek het me leuk om nog eens wat tips jullie richting uit te sturen. Want ja, de situatie is er nu ook weer niet zo hard op vooruit gegaan. Ahum.

Een board game is voor mij de perfecte schermvrije ontspanning. Ik probeer er op te letten dat de spelletjes die ik koop ook altijd leuk zijn om te spelen met twee.

Again: geen links naar de spelletjes, want #nospon. Maar je vindt al deze spelletjes makkelijk terug online en in de winkel. Misschien best wel nuttig om weten: ik hou van spelletjes die naast een portie geluk, ook heel wat tactiek nodig hebben. Ik ben niet zo van de dobbel- of kaartspelletjes.

Patchwork

Dit is met voorsprong onze nieuwe favoriet. Patchwork is het eerste tweespelers-spel dat ik uitprobeerde en het is meteen een schot in de roos. In patchwork probeer je zo snel mogelijk een lappendeken van 9 bij 9 te maken. Dit doe je door knopen te verzamelen waarmee je lapjes kan kopen. De meest vreemde vormen zijn vaak goedkoper, maar je kan er jezelf ook flink mee in de nesten werken.

Patchwork is een spel waar zowel strategie, geluk als puzzelen aan te pas komt en je hebt niet meer nodig dan een half uurtje om het te spelen. Een ideaal spel voor meerdere potjes. Elk spel loopt compleet anders. Soms heb je het lappendeken bijna vol, soms helemaal niet (en krijg je heel veel minpunten). Valt het op dat ik redelijk enthousiast ben?

Ticket to ride

Ik keek wat raar op toen ik zag dat ik in mijn vorige post Ticket to ride nog niet had vermeld. In dit bekende familiespel bouw je spoorwegen tussen bestemmingen, afhankelijk van de bestemmingskaarten die jij hebt getrokken. Wij hebben het basisspel in de Europa-versie en het spelbord met de kaart van Europa is een plaatje.

In dit spel heb je een portie geluk nodig (als je tegenstanders op dezelfde bestemmingen werken kan het best competitief worden), maar je moet vooral goed vooruit plannen afhankelijk van de kleur kaarten die je in je hand hebt.

Dit spel kan je met 5 spelers spelen, maar is ook leuk met twee. Het basisspel kent heel wat uitbreidingen en daarnaast zijn er ook aparte varianten (bv. New York, een versie met een kleiner speelbord en een kortere duur). Zo ben je nooit uitgespeeld. Maar het is belangrijk dat je altijd even checkt welke versies combineerbaar zijn en welke niet. Wij zijn voorlopig nog zoet met het Europaspel en ik hoop dit binnenkort ook eens uit de kast halen wanneer er vrienden op bezoek kunnen.

Beez

In mijn vorige post had ik het over Azul, ondertussen een echte favoriet hier, maar dezelfde makers hebben nog een aantal spellen bedacht. Beez is hun meest recente uitgave en vooral het prachtige artwork springt in het oog. In Beez probeer je honing in verschillende kleuren te verzamelen door je bij over het spelbord te laten vliegen. Je verzamelde honing stapel je in je honingraat afhankelijk van de doelkaarten om zo veel mogelijk punten te verzamelen.

Beez heeft een aangepaste opzet voor twee spelers en is zeker een fijn spel. De tactische mogelijkheden zijn wel niet oneindig aangezien er maar een beperkt aantal doelkaarten zijn. Ik ben heel benieuwd om dit spel eens met vier te spelen want dan is de race om honing in een bepaalde kleur misschien nog wel spannender.

Wat is jouw favoriete board game?

Dingen die we over 20 jaar tegen elkaar zeggen

9 mei 2021goanneliesLeave a comment

Weet ge nog 2020-2021? Toen met dieje co-ro-na?
Toen moesten we allemaal binnen blijven. Dat noemden ze toen een lockdown of zoiets. Ik werd gek van mijn kinderen/partner/ouders/ alleen thuis te zitten (schrap wat niet past).
We moesten toen iets dragen voor ons gezicht als we buiten wilden komen. Hoe heet dat nu weer? Een neusmasker? Mondkapje? Ik heb nog ergens een stapel liggen met allerlei vormen en patronen, ik zal het straks eens zoeken op zolder. Ge kon daar niet in ademen bijna!
We moesten toen overal afstand houden. In de winkel trokken ze lijnen op de grond of plakten ze stickers op de vloer zoals in de kleuterschool om aan te geven waar je mocht staan.
We moesten toen kiezen wie we wel of niet wilden zien en zoveel mogelijk buiten afspreken. Ik herinner me nog dat ik veel gewandeld heb. Altijd maar wandelen, ik was dat ferm beu.
De grenzen waren een tijdje gesloten dus we konden alleen in België op vakantie. Resultaat? De treinen naar de kust zaten vol.
We mochten zelfs geen hand meer geven. Alles wat je vastnam moest je ontsmetten met zo van die stinkende plakkerige gel. Dat stond echt overal. Uw handen werden daar kei droog van.
De regering gaf toen elke maand een persconferentie en veranderde constant van gedacht over de regels.
We zijn maandenlang niet op restaurant of café kunnen gaan. Zelfs een pintje op een terras drinken mocht niet.
Ik had enorm lang haar omdat de kappers een tijd gesloten waren. Dat was niet meer om aan te zien!
We kregen plots allemaal een brief voor een vaccin en er werden zelfs sport- en cultuurzalen omgedoopt tot een vaccinatiecentrum. En dan moesten we daar gaan aanschuiven voor een prik.
Ik werkte elke dag van thuis uit en zag mijn collega’s maandenlang niet.
We konden ook niet naar een optreden of festival. Zelfs de cinema was gesloten! Weet gij nog wat de cinema is? Dat is gelijk Netflix in een grote zaal, en dan moest je betalen voor de film die je wilde zien. Alleen die ene film dan hé.
Alleen werken en thuis zitten kon, alles dat plezant was mocht niet.
Mijn oma zei toen nog dat het erger was dan tijdens de oorlog en zij kon het weten hé.
En dingske van dingske (vul aan met een random naam) die is daar toen serieus ziek van geweest.
We hadden eigenlijk nog geluk, in andere landen moest je zo’n briefje hebben om buiten te gaan.
Er kwamen altijd maar nieuwe varianten van dat virus ook. En dan moesten ze dat vaccin weer aanpassen. Dat was nogal een gedoe zenne.
Het was om zot van te worden eigenlijk. Goed dat dat nu niet meer is hé.

Met zeer veel zin voor overdrijving geschreven dit hé :). Maar ik ben wel eens benieuwd wat we dan tegen elkaar zeggen.

Mijn not to do lijst

2 mei 2021goanneliesLeave a comment

De inspiratie vloeit hier niet echt zoals het zou moeten, maar gelukkig zijn er nog heel wat andere bloggers die wel interessante dingen online gooien. Zoals Evi en haar not to do lijst. Zij maakte een lijstje met zaken die ze niet meer wil doen. Omdat ze niet goed zijn voor haar mentaal en/of fysiek welzijn, of omdat ze gewoon te veel tijd vragen, tijd die er dan niet is voor echt belangrijke zaken. Zo’n lijstje kan helpen om je grenzen aan te geven, of gewoon om er eens bij stil te staan.

En dus dacht ik, ik ga me er ook eens aan wagen. Het zijn allemaal nog werkpuntjes, het een al wat groter dan het andere. Maar het zijn ook allemaal zaken die mijn welzijn negatief beïnvloeden. Dus het is belangrijk om er aandachtig voor te zijn.

Te laat gaan slapen
De signalen die mijn lichaam geeft negeren (vooral dan mijn rode vlaggetjes)
Mijn intuïtie negeren
Niet elke dag lezen
Mezelf de grond in boren
Mezelf constant verontschuldigen
Te veel tijd op sociale media doorbrengen
Mezelf afvragen of ik wel een goede partner, vriendin, collega… (vul zelf aan) ben
Zaken waar ik tegenop zie uitstellen
Projecten op mij nemen omdat niemand anders het belangrijk lijkt te vinden (letterlijk overgenomen van Evi, deze kwam namelijk redelijk hard binnen)
Het gevoel hebben van alleen iets te moeten dragen (emotioneel, maar vaak ook werkgerelateerd)
Geen pauzes nemen
Me schamen omdat ik overprikkeld ben. Ik ben wie ik ben, en ik heb meer verwerkingstijd nodig dan iemand anders
Te weinig vakantie inplannen
Geen tijd maken om te schrijven
Te weinig naar buiten gaan
Te veel in mijn hoofd leven en daardoor te weinig genieten

Herkenbaar? Wat staat er op jouw not to do lijst?

Roemenië #1: 48 uur in Boekarest

28 april 2021goanneliesLeave a comment

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids, maar nu ik het fotoboek van die vakantie heb afgewerkt, is er veel goesting om van elke dag ook een verslag te schrijven.

Zeker omdat Roemenië niet de meest typische reisbestemming is. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

We vlogen op de hoofdstad Boekarest en dat werd dan ook onze verblijfplaats op de eerste en laatste dag van de vakantie. Omdat mijn schoonzus er woonde (en nog steeds woont) werden die dagen ook gevuld met een leuk weerzien en hebben we niet echt gecitytript. Ik maakte er wel fijne wandelingen en heel wat foto’s, dus daarom dat ik toch over Boekarest een korte post wou schrijven. De stad heeft zeker wat te bieden.

Details over waar slapen en hoe rondreizen vind je dus al in deze post. Ik focus hier voornamelijk op wat je kan doen in Boekarest zelf, gebaseerd op de 48 uur die ik er ongeveer doorbracht.

Het historisch centrum

Alle wegen leiden naar het oudere historische stadscentrum dat verkeersvrij is gemaakt en dus aangenaam om in rond te wandelen. Dé trekpleister is het Stravopoleos Monastery, by far het mooiste gebouw dat ik in Boekarest heb gezien. Het is een orthodoxe kerk met klooster in byzantijnse stijl uit de 18de eeuw. Hieronder zie je een deel van het klooster.

De orthodoxe kerken domineren het historische centrum, en eigenlijk de hele stad. Om elke straathoek kan er wel een verschijnen. Deze kerken zijn vaak niet zo groot en hebben een kleurrijk uiterlijk zowel langs buiten als binnenin. In een orthodoxe kerk staan geen stoelen, mensen volgen er de dienst rechtstaand. Aan de ingang van de kerk staan of hangen iconen en het is de gewoonte om voor het icoon te buigen en deze te kussen alvorens verder te gaan.

Op onderstaande foto zie je de biserica Sfântul Anton, een orthodoxe kerk die naast Curtea Veche staat, de plaats waar zich vroeger een presidentieel paleis bevond. Ook uit de 17de eeuw vertelt het internet mij, maar ik had vooral de indruk dat de kerk nog niet zo lang geleden was gerestaureerd.

Verder vind je er nog enkele musea, vooral veel toeristische eetplekjes en enkele passages. Zoals de Instagramwaardige Umbrella street, maar ook de Vilacrosse passage is zeker de moeite om over door te wandelen. Deze heeft een mooie glazen koepel.

Wie op zoek is naar een hippe koffiebar kan terecht bij Emozia, in een klein straatje, vlak om de hoek van een druk kruispunt.
Ook bij Artichoke Social House, in de schaduw van alweer een orthodoxe kerk, drink je goede koffie of een Craft beer.
De lekkerste ijsjes (en ik ben daarin best kieskeurig) vind je bij Emilia.
Boekarest is grappig genoeg ook heel wat boekenwinkels rijk (of dat te maken heeft met de naam van de stad, geen idee). Neem zeker eens een kijkje bij Cărturești Caru s el, wat een plaatje!

Van Piata Unirii naar het palace of the people

Vanuit het historisch centrum ben je vrij snel aan het Piata Unirii. ‘Het plein van de eenheid’ is een verkeersdruk plein met in het midden een kleine groene oase en heel veel fonteinen. Maar echt: heel veel fonteinen!

Via de statige boulevard Unirii wandel je zo in een rechte lijn naar het presidentieel paleis. Bij Roemenië denk je uiteraard meteen aan de dictatuur van Nicolae Ceaușescu. Die communistische oostblokvibe zie je nog heel erg terug in de stad. Alleen al aan de architectuur.

Kijk dus zeker eens naar boven als je langs de boulevard wandelt. Al zal vooral van ver één bepaald gebouw in het oog springen. Het palace of the parliament of people’s palace of hoe je het ook wil noemen, is één van de grooste gebouwen van Europa in oppervlakte (en zelfs bijna van de wereld, enkel het Pentagon doet beter) en heeft tot op de dag van vandaag nog niet al zijn geheimen prijs gegeven. Bovengronds telt het 12 verdiepingen en ondergronds minstens 8 (wat zich daar beneden heeft afgespeeld weet niemand helemaal zeker). Je kan er enkel binnen op afspraak in het gezelschap van een gids (dat deden we niet, maar staat op het lijstje voor wanneer we er eens wat langer zijn).

Voor het paleis moest een hele woonwijk en kerk wijken. Achter het paleis zijn ze daarom al decennia een nieuwe kathedraal aan het bouwen. Eens de bouwwerken voltooid zijn, zou dit de grootste orthodoxe kerk ter wereld zijn. Het einde van de werken is voorzien in 2024.

We wandelen doorheen het park naast het paleis, om dan een grote steenweg over te steken en opnieuw een park binnen te duiken. Cismigiu is het mooiste stadspark met een gezellig meer, speeltuinen… Hier komen Roemenen om te ontspannen.

Piati Revolutionei

Op onze laatste dag in Boekarest wandelden we via Piata universitatii naar het piata revolutionei. Je vindt hier een heel aantal officiële gebouwen zoals de bibliotheek, een universiteitsgebouw (zie foto), het vroegere paleis (nu een museum) en de oude hoofdzetel van de Communistische Partij. Op dit plein hield Ceaușescu in 1989 een speech die heel wat rebellie uitlokte en de revolutie in Boekarest startte. Hij vluchtte ook samen met zijn vrouw de stad uit vanuit één van deze gebouwen via een helikopter.

En toch zijn er best leuke gezellige plekjes te vinden. De stad is heel divers. Hoewel communistisch van uitzicht merk je dat ook hier de hipstercultuur met toffe koffiebars, restaurants en winkeltjes zijn intrede begint te doen. Het is sowieso een stad in evolutie. Eentje die je misschien niet meteen in je hart sluit, maar waar wel heel veel schoonheid in te zien valt.

Ben jij al eens in Boekarest geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Coronagedachten #3

25 april 2021goanneliesLeave a comment

Nooit gedacht dat ik een dik jaar later nog steeds deze rubriek zou kunnen gebruiken, maar soit. De comments van editie 1 en 2 herlezen is best confronterend. We dachten toen blijkbaar dat we er tegen de zomer wel vanaf zouden zijn… Hahaha. Niet grappig eigenlijk.

Bon nog wat losse gedachten, gewoon omdat het kan.

Stop aub eens allemaal met situaties te vergelijken. Of het nu de ouderen zijn, de jongeren of iedereen daartussen die het meest afzien in deze pandemie… wat maakt het uit? Ik denk dat we het allemaal beu zijn en dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb het echt gehad met hoe de media generaties tegen elkaar wil opzetten. En bepaalde groepen duidelijk demoniseert.
Het wordt precies steeds moeilijker om mijn huis uit te gaan. Alsof je het zo gewoon raakt van niemand te zien en dat een uitstapje dan meteen voor enorm veel prikkels zorgt die je moet verwerken. Ik pleit voor een rustige ‘wenperiode’ eens ‘alles’ weer mag. Maar ik vrees dat er meteen veel te doen gaat zijn.
Ik ben nog steeds heel tevreden met mijn introverte zelf die zich bezig weet te houden. Maar toch wordt het stilaan een grote sleur. Werken, eten, werken, eten, tv kijken, lezen, slapen. Repeat.
Ik zou graag eens iets anders doen met vrienden dan wandelen. Wijn en tapas bijvoorbeeld. Of een echte uitstap. (en ja ik weet dat bepaalde dingen al mogen, maar het voelt nog niet goed).
Ik ben mijn vakantiedagen voor de zomer zo laat mogelijk aan het plannen (eind augustus). In de hoop dat tegen die tijd de vaccinatiegraad een pak hoger ligt en de situatie genormaliseerd is. Vorig jaar was dat ook al de tactiek maar toen is er een tweede golf begonnen tijdens ons verlof. Dus dit jaar beter hopelijk 🙏.
Ik heb stiekem ook wel schrik met al die versoepelingen, want de cijfers zijn niet goed. Tegelijk hoop ik ook dat bepaalde sectoren snel kunnen openen want dit is niet houdbaar.
Ik ben het eigenlijk grondig beu. Net als iedereen denk ik.
Ik zie vooral ook plots nog veel meer mensen strugglen dan een paar maand geleden. De paaspauze heeft er zeker geen goed aan gedaan bij ouders. Het gaat niet meer om het beu zijn merk ik. Mensen zijn op. Ze hebben nood aan tijd voor zichzelf, een uitlaatklep, iets om naar uit te kijken. Perspectief eigenlijk, om het met een lelijk woord te zeggen.

Et voila, dat is toch weer allemaal even uit mijn hoofd.

Durf jij al verlof plannen?

Op het nachtkastje #45

21 april 2021goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd? Woehoe, de 45ste editie. Helaas gebeurt er nog steeds niet zoveel boeiends, dus opnieuw een kort overzicht van de afgelopen maand.

Gelezen

De kleur paars van Alice Walker is het meest recent uitgegeven boek van mijn classics club lijst waarbij ik 50 ‘klassieke’ boeken wil lezen in 5 jaar tijd. Dit boek gaat over twee zwarte zussen, Nettie en Celie, in het zuiden van Amerika, begin 20ste eeuw. Een periode waarin zwarten nog te vaak werden gezien als de slaafjes van de blanken en je ook als vrouw geen sikkepit te zeggen hebt. Het is een briefroman die terecht een moderne klassieker wordt genoemd. Hard maar vol hoop. En met een heleboel straffe vrouwen.
Met Winter Pilgrims dook ik volop in de Rozenoorlogen in Engeland. Een jonge non en monnik ontvluchtten hun klooster na een drama en sluiten zich aan bij een groep soldaten die voor het huis York vechten. De gruwelijkheid van de verschillende veldslagen wordt niet onder stoelen of banken gestoken en dit boek focust op de gewone man/soldaat ipv. van de koningen en hertogen. Een redelijke dikke avonturenroman, de eerste van een reeks, die zeker geen hoogstaande literatuur is, maar wel entertainend.
In The mercies, vertaald als ‘De vrouwen van Vardo’, verliest Maren haar verloofde, vader en broer op één avond tijdens een vreselijke storm op het Noorse eiland Vardo. Het kleine dorpje verliest 40 mannen en zo moeten de vrouwen hun plan leren trekken. Tot een nieuwe toezichthouder, met een verleden als heksenjager, in het dorp komt wonen met zijn nieuwe jonge vrouw Ursa. Ik keek heel erg uit naar dit verhaal, met hoofdstukken afwisselend vanuit Ursa en Maren, maar het kon me op één of andere manier niet echt raken. Geen slecht boek, maar wel meer van verwacht.
Ik mocht ook Protector* lezen, deel twee van Iggulden’s serie over de oude Grieken. Het gaat over twee grote veldslagen tegen de Perzen. Dit tweede deel beviel me meer dan het eerste, omdat ik waarschijnlijk de personages ondertussen goed kende én we ook wat meer te weten komen over Sparta, dat blijft toch een tot de verbeelding sprekend rijk ofzo. Dit boek komt uit in mei en als je ook maar een beetje van geschiedenis houdt moet je zeker een serie van Conn Iggulden proberen.

Gekeken

De Mol en yes en wat een seizoen! Ik geef het toe: ik zat op Katrien. Maar nu ga ik volop voor Lennart. Ik hoop alleen dat die er nog niet uitligt tegen dat dit online komt haha 😅.

Meegemaakt

Ik ben nog eens op locatie moeten gaan werken en jongens dat voelde als een soort verboden schooluitstap. Ik heb het gevoel dat hoe langer deze situatie duurt, hoe meer moeite ik heb met mijn huis uit te komen en mensen te zien. Ik moet precies langer recupereren ofzo? Herkenbaar?
Verder zijn we wel wat op de bouw aan het verder doen, maar door het koude weer is dat niet zo’n pretje. Hallo, het is april?

Geblogd

Hoe was jouw maand?

Over intuïtie

18 april 2021goanneliesLeave a comment

In een heel ver verleden schreef ik al eens dat ik de meeste keuzes vanuit mijn hart maak en dat ik soms op een fractie van een seconde een levenskeuze heb gemaakt omdat het juist voelt. Afgelopen week las ik dit interview over intuïtie (het is blijkbaar een plus-artikel dus geen idee hoe ik dat heb kunnen lezen :p). Het is in ieder geval stof genoeg voor deze blogpost.

Ik kreeg vroeger altijd de kriebels als iemand, vaak een soort coach of yogalerares of iemand anders die zich bezighoudt met je mentaal welzijn, luidop aanraadde om je intuïtie te volgen en toe te laten. Het leek me altijd zoiets zweverig. Alsof er een stem diep binnen in je zit die je gaat vertellen waar je echt gelukkig van wordt. Ik weet niet hoe jij dit leest, maar mijn oogballen beginnen spontaan te rollen bij dit soort taal.

Gelukkig heb ik geleerd dat intuïtie niet zo hoeft te zijn. Ik heb erop leren vertrouwen. Intuïtie gaat om dat voorgevoel vooraf aan iets of dat bevestigende gevoel achteraf. ‘Ik wist het’ zeggen de meesten dan. Een makkelijk zinnetje, maar echt iets aanvoelen is veel minder eenvoudig. (In coronatijden beweren allemaal te kunnen voorspellen wat er gaat gebeuren, maar daar draait het helemaal niet om bij intuïtie.)

En bij mij is dat helemaal geen stemmetje waarmee ik in gesprek ga. Het is een soort berusting die me verzekert dat dit het juiste is om nu te doen. Of het foute en dat ik het dus beter niet doe. Het gaat bij mij niet enkel om keuzes trouwens, ook om mensen. Ik voel vaak intuïtief aan of iemand wel of niet te vertrouwen is. En ik ga eerlijk zijn: ik heb me daar in het verleden al eens serieus in vergist, in beide richtingen. Iemand vertrouwt die dat niet verdiende en te vroeg een oordeel geveld over iemand die wel helemaal te vertrouwen is. Dus ik ben misschien meer op mijn hoede op dit vlak. Vaak net omdat ik mijn voorgevoel negeerde en iedereen een kans wou geven. Dus tegenwoordig ben ik daar veel strenger in geworden. Mensen genieten niet meteen mijn volle vertrouwen, ik probeer eerst aan te voelen of dat juist voelt.

Sommige mensen verwarren intuïtie met instinct. Je instinct dient om te overleven. Het is de flight-fight-freeze modus waarin je onbewustzijn in een ogenblik een keuze maakt zodat je het morgen nog kan navertellen. Bij intuïtie gaat het om een aanvoelen over dingen die misschien niet minder levensbelangrijk zijn, maar wel minder gevaarlijk.

Er zijn er die intuïtie vooral koppelen aan vrouwen. Wij zouden er beter in zijn dan mannen. Ik heb geen idee of dat zo is. Intuïtie wordt ook sneller toegeschreven aan introverten of hsp’ers. Ik denk dat daar misschien wel iets in zit. Introverten zijn types die misschien wat beter luisteren, ook naar zichzelf. Ze nemen waar, eerder dan dat ze het voortouw nemen in bepaalde situaties. Maar ik denk eigenlijk dat intuïtie iets is waar iedereen naar kan leren luisteren. En hey, nu ga ik klinken als zo’n zweverig persoon, sorry not sorry. “Je moet er voor openstaan”. Want het is zo makkelijk om je gevoel te negeren of kapot te rationaliseren. Onze huidige maatschappij verheerlijkt nu eenmaal ons brein, onze ratio. En daardoor vergeten we soms onze emoties, onze intuïtie die ons iets wil vertellen.

Mocht ik ooit een blogbericht schrijven over mijn levenslessen dan zou ik er sowieso iets inzetten over ‘het luisteren naar je gevoel’. Is dit nu oud worden? :D.

Luister jij vaak naar je intuïtie?

De ‘Lisa’ in mezelf

11 april 2021goanneliesLeave a comment

Op VTM is een nieuwe telenovella gestart. Dat is een soort modern sprookje met een coming of age verhaal dat zich richt op tieners en jongeren. Telenovella’s komen oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en de bekendste van Vlaanderen is ongetwijfeld ‘Sara’.

De nieuwste telenovella heet ‘Lisa’ en de korte beschrijvingen gaat als volgt: “Lisa droomt van een carrière als creative in het hippe marketingbureau vlakbij haar huis. Maar durft ze ook? Want tot nu toe is ze nog nergens geraakt door haar extreme verlegenheid.”.

Ik heb de reeks nog niet gezien en denk ook niet dat ik dat ga doen. Elke dag een half uur vrijmaken voor zoiets dat lukt me toch niet. Ik wil dit jaar net minder tv kijken. Maar de beschrijving zorgde wel voor heel wat nostalgie. Want de 17-jarige Lisa uit de telenovella had even goed Annelies kunnen heten.

Toen ik 17 was droomde ik ook van een creatieve carrière in een hip reclamebureau. Mijn Lisa heette Nina, de rol die Lotte Heijtenis vertolkte in Dubbelleven. Een Eén-serie uit 2010 die ging over twee vrouwen die met dezelfde man getrouwd waren. Soit, Nina werkte in de serie in een reclamebureau en gaf daarbij presentaties om klanten en collega’s te overtuigen van haar ideeën. Ze leek me zo’n echte zakenvrouw. En dat wou ik ook dus ben ik gaan kijken naar studierichtingen waarmee je in de reclame kon belanden.

Uiteindelijk ben ik zo gestart aan de opleiding Communicatiewetenschappen waar ik ook met marketing, PR en heel wat andere gebieden kennismaakte. De reclamedroom was al minder prominent aanwezig. Maar nadat ik dat diploma kon afvinken, begon het toch terug te kriebelen en startte ik aan de Belgian Advertising School. Ik werkte daardoor een half jaar in een reclamebureau en leefde het leven van Nina. Brainstorms voor coole merken zoals Netflix met een creatieve directeur die je ideeën keurde en de klant die uit zijn selectie dan het saaiste idee koos (jep, want dat is de realiteit).

En oké, ondertussen zit ik niet meer in de reclame, maar in de webwereld en ben ik geen creatief maar een strateeg geworden, een van de andere twee profielen waarvoor je tijdens BAS wordt opgeleid. Een keuze waar ik helemaal achter sta. Maar ik doe nog wel altijd datgene waar mijn 17-jarige ik jaloers op zou zijn.

Ik ben net als Lisa introvert en verlegen als je me nog niet goed kent. De reclamewereld zit vol met extraverte mondige mensen die voor zichzelf durven opkomen. Dus ik kan me helemaal voorstellen hoe moeilijk Lisa het moet vinden om zich er tussen te worstelen. Maar ik heb zo’n gevoel dat het haar wel zal lukken. Het is ten slotte een telenovella, een modern sprookje. En sprookjes eindigen meestal goed, toch?

Wie weet hoeveel jonge meisjes zich gaan aangesproken voelen door deze serie? Ik hoop oprecht dat er ook veel jongeren door de huidige crisis voor verpleegster, dokter of lerares zullen gaan, maar laat die jonge Lisa’s maar komen naar onze sector. Ik kijk er naar uit!

Waarom heb jij voor je job gekozen?

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis? #4

4 april 2021goanneliesLeave a comment

Alweer tijd voor de 4de update, waarin ik opnieuw enkele prangende vragen beantwoord. Ik verwijs je graag door naar mijn vorige posts, mocht je die gemist hebben:

Staat er al een housewarming gepland in 2021?

Nope, het huis zal nog niet bewoonbaar zijn in 2021. We zijn nog maar net begonnen met binnen alles in orde te maken. Te beginnen met de nutsvoorzieningen (elektriciteit, sanitair en verwarming).

Hoever sta je dan binnen?

In het najaar zijn zowel de chapper als de plakker langs geweest. Daartussen probeerden we niet verstrikt te raken in de buizen van de vloerverwarming. Waardoor we nu binnen dus nog bergen werk hebben. Elektriciteit afwerken, verwarming plaatsen en aansluiten, vloeren, sanitair, op de eerste verdieping moeten we onder het dak nog heel wat in orde brengen (laatste isolatie, plafonds, muren in gyproc…).

Ondertussen zit de vloerverwarming mooi weggestopt onder de chape ;).

Welke vloer heb je gekozen?

De buitenkant is vrij ‘klassiek’, maar binnen is het de bedoeling om een warme moderne sfeer te creëren. Met houten meubels en veel kleur. Voor de vloer gingen we daarom voor een lichtgrijze betonlook. Zowel beneden in de woonkamer, keuken en berging als boven in de gang en de badkamer. In de bureau kozen we een zwarte vloer en in de inkomhal komt er een kleurrijke decortegel in Portugese stijl. Ook in de badkamer komt er een decortegel en lichtgroene mozaïektegeltjes om het geheel wat kleurrijker te maken. Ik heb dus best wat verschillende tegels gekozen, maar allemaal met wat reliëf of vlammetjes in, want ik hou niet zo van een effen vloer. Daar zie je het vuil op liggen :).

De Portugese decortegel voor de inkomhal. De verschillende tegeltjes zijn random te plaatsen. Je moet er dus geen figuur in zoeken ;).

Concreet zijn we gestart met boven de gang en de badkamer eerst te tegelen en beneden ligt de garage al volledig toe. Er is dus zeker nog heel wat werk, maar alles op zijn tijd.

En de keuken en de badkamer?

Het sanitair voor de badkamer is ondertussen ook allemaal aangekocht. Zowel het bad, de douche als een matten wit blad voor beide lavabo’s. Veel speciaal is daar verder niet over te vertellen. Ik heb gekozen voor een gevloerde inloopdouche. Ik weet niet of ik het al eens verteld heb maar aangezien ik geen keukenprinses ben en wel een waterrat is de badkamer voor mij een belangrijkere ruimte dan de keuken :). En ik ben voorlopig heel blij met de keuzes die ik daar gemaakt heb.

De keuken is uitgetekend, en het zal een houten keuken worden met een zwart granieten blad voor het keukeneiland. Verder niet te veel speciallekes, maar vooral functioneel heel wat opslagruimte. Het hout zelf moet ik nog kiezen. Het blad zal hetzelfde worden als de vensterbanken van binnen. Dus dat ligt wel al min of meer vast.

Voila, dat is het voor deze keer. Staat je vraag er niet tussen, zwier ze dan in comments!

Lente

28 maart 2021goanneliesLeave a comment

Ik weet niet meer wat exact ik aan het lezen was toen mijn oog viel op het zinnetje ‘soms is het beter om even niets te doen, om te wachten tot het weer in de plooi valt’. Er viel op dat moment weer vanalles op zijn plaats in mijn hoofd.

Als controlefreak heb ik een enorme drang om zaken te willen oplossen. En hoewel ik steeds beter word in het verschil zien tussen wat ik wel of niet kan controleren, is geen actie ondernemen niet echt mijn sterkste kant. Maar soms moet je de boel even de boel laten. Erop vertrouwen dat het weer goed komt. Dat alles zich herstelt. Soms is even afwachten even slim als actie ondernemen. In het merendeel van de gevallen maken we ons zorgen om iets dat nooit gaat gebeuren.

Het is zoals de natuur die zich tijdens de herfst al begint voor te bereiden op een harde winter in de wetenschap dat de lente er daarna weer aankomt. Geen bloem die zich zorgen maakt of die volgende lente wel weer in bloei zal komen. De natuur beschikt over een soort intrinsiek vertrouwen dat alles wel weer goed komt.

En daarom wil ik dat vertrouwen ook hebben. De lente is in het land. Het is misschien nog even wachten op dat echte warme weer, die bloesems en een terrasje. Maar welke boel je ook ervaart op dit moment, het lost zich wel weer op. En je hoeft die last niet altijd zelf op je eentje te dragen. Soms is het beter om even niets te doen. Neem rust. Neem tijd. Om de boel even de boel te laten.

Kan jij makkelijk even niets doen?

Parijs #3: op stap in Montmartre

24 maart 2021goanneliesLeave a comment

Vorige keer vertelde ik alles over onze eerste goedgevulde dag in Parijs (maart 2019) waarbij we al meteen een aantal top bezienswaardigheden zagen. Na een deugddoende nacht en een snel ontbijt op onze AirBNB, waren we klaar om twee nieuwe wijken te ontdekken.

En we startten bij de wijk waarin we sliepen: Batignolles en Montmartre (wandeling 1 uit Time To Momo). Montmartre is vooral bekend van de Sacré-coeur en om zijn artistieke karakter. Wij begonnen onze dag echter in het minder bekende en rustig gedeelte van de wijk.

We startten onze wandeling bij Le mur des je t’aime in het park achter la place des Abbesses. Op deze muur staat 331 keer ‘ik hou van jou’ in alle talen en dialecten van de hele wereld. Meer ‘stad van de liefde’ wordt Parijs niet.

Het was nog vroeg en dat droeg zeker en vast bij aan de sfeer. Montmartre is een oude volkswijk met schattige kleine straatjes vol kasseien. En hier en daar vind je ook heel wat subtiele street art terug (Invader loert er om elke straathoek!).

Met deze moest ik echt enorm hard lachen :D. In my defense, het was nog vroeg.

Ook windmolens waren vroeger bepalend voor het karakter van de wijk. Le moulin de la galette is nog één van die oude schattige molens die zijn overgebleven uit de 16de eeuw. Het restaurant eronder zou ook een aanrader zijn volgens de reisgids.

Het meest bizarre kunstwerk van allemaal is ongetwijfeld de Passe-muraille van Jean Marais. Deze man die door de muur loopt, vind je niet ver van de molen en wordt vaak overgeslagen door toeristen.

Nog een eerder hidden gem is het schattige doodlopende straatje Villa Leandre, dat we passeerden op weg naar het kerkhof.

Voor we naar de sacré-coeur en het meer toeristische deel gingen, wandelden we nog even bergaf naar het kerkhof van Montmartre. Minder bekend dan Père-Lachaise, maar minstens even mooi en ook hier liggen talrijke beroemdheden begraven.

Het speciale aan dit kerkhof is dat het zich onder een verkeersbrug bevindt. En dat zorgt toch wel voor een vreemd sfeertje. Bij binnenkomst kan je trouwens een kaart nemen van het kerkhof waarbij de bekende graven staan aangeduid, o.a. Emile Zola en Edgar Degas liggen er te ruste.

Ook het feit dat er straatnaambordjes staan was nieuw voor mij. We liepen wel even rond op het kerkhof, dat ook straatkatten opvangt. Zij lagen er te slapen tussen de graven.

Een ideale plek om wat stilte te vinden, te midden van de drukke stad.

Op naar boven nu. We passeerden nog place Dalida, opgedragen aan de bekende Franse zangeres. En stilaan kwam de koepel van de Sacré-coeur in zicht.

Nog even een tussenstop voor die andere trekpleister. Place du Tertre, waar schilders verzamelen en toeristen hun portret kunnen laten tekenen.

Hier merk je meteen dat het drukker wordt. We doken een aantal souvenirwinkeltjes binnen. Ik koop al eens graag wat ansichtkaarten :).

De Sacré-coeur basiliek werd in de 19de eeuw gebouwd om vergiffenis te vragen voor al het vergoten bloed tijdens de Frans-Duitse oorlog. Opgetrokken uit witte travertijn is het een opvallend bouwwerk op de heuvel van Montmartre.

Je kan gratis naar binnen. Al moet je soms even aanschuiven in de rij. Foto’s nemen zijn verboden. Ik herinner me vooral nog dat het binnen veel donkerder en groter was dan ik had verwacht.

Vanop de trappen heb je een prachtig uitzicht over de stad, al hing er toen wij er waren heel wat mist.

Ondertussen was het middag en hadden we een hongerke. We namen de trappen aan de zijkant van de basiliek die ons leidden naar l’été à pente douce. Een super kleurrijk terras met een verse kaart én voldoende opties voor vegetariërs. Aanrader!

Montmartre is zeker één van mijn favoriete wijken in Parijs. Heel wat toeristen doen enkel de Sacré-coeur en place du Tertre aan, maar voor mij waren het vooral de andere straatjes in de wijk die charmeerden. Dus neem zeker wat langer de tijd om rond te dwalen.

Na het eten daalden we alle trappen weer af en kwamen we beneden aan de basiliek uit. Op naar de volgende wijk: madeleine en opera. Maar dat is voor een volgende keer!

Wat is jouw favoriete niet-toeristische plekje in Parijs?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #21

21 maart 2021goanneliesLeave a comment

De eerste lichtpuntjes van 2021! Ik moet eerlijk toevoegen dat ik niet meteen zeker was of ik wel een hele post zou kunnen vullen. Maar net daarom wou ik het graag proberen, want later terugkijken op die kleine blijmakers is altijd super fijn. Hier gaan we dus.

De meest rustige en dus ook deugddoende kerstvakantie ooit. Gewoon lezen, cross kijken, bloggen, bij het lief zijn, een keer normaal kroketten eten én vooral verder niet te veel gedoe. Ik ga volgend jaar echt opnieuw proberen werk maken van een minimalistische kerstvakantie.
In een super fijne leesflow zitten. Ik slaag er steeds meer in om nog vaker een boek vast te pakken en in de avond lang te lezen in plaats van tv te kijken. En dat is goed voor mijn hoofd.
Op tijd stoppen met werken. Niet altijd goed wetende wat ik dan in de avond moet doen. Maar toch, dat minder werken is eindelijk aan het lukken.
Eindelijk de routine gevonden om tweemaal per week thuis te sporten. Ik doe pilates via de fantastische Nathalie van Studio Natuurlijk (en ik ben dan ook al wekenlang haar lessen aan het aanbevelen aan wie het horen wil, en aan wie het niet horen wil ook). Ik merk echt progress. Al is het maar in het feit dat ik vaker zin heb in de workout dan toen ik ermee startte omdat ik ondertussen al weet dat het me goed zal doen.
De opstart van mijn nieuwsbrief. Het voelt als een eigen exclusief clubje. En ik haal er vooral veel plezier uit van de posts te schrijven. Inschrijven kan nog steeds (hier) en dat zou ik heel fijn vinden <3.
Een dag naar kantoor voor een fijn weerzien met enkele collega’s. Er waren zelfgebakken eclairs en kijk meer moet een mens niet hebben.
De sneeuw die verdwijnt en het zonnetje dat schijnt. Ik ben een zomermens, laat mij.
Een weekje vakantie van vorig jaar opnemen in februari. Het begint stilaan een traditie te worden, maar het zorgt voor een rustpunt na die eerste drukke weken van het nieuwe jaar.
Gaan wandelen onder de eerste lentezon. Een goede portie vitamine D en leuke gesprekken.
Door het warmere weer ook eindelijk nog eens wat deftiger kunnen werken aan #projecthuis.
Horen dat De Mol weer gaat beginnen. Je weet dat het echt erg gesteld is, als dat een van de spannendste dingen is die je meemaakt. Maar bon :D.

Wat maakte jou de afgelopen tijd blij?

Op het nachtkastje #44

17 maart 2021goanneliesLeave a comment

Gelezen

Howard’s end werd de volgende klassieker die ik las. Dit verhaal is geschreven in 1910, een vooroorlogs verhaal dus en dat merk je wel een beetje. Het gaat over de zussen Schlegel die tot de middenklasse behoren, en de families Wilcox, rijk geworden door handel, en Bast, aan lagerwal geraakt en daardoor moeite met de eindjes aan elkaar te knopen. Het is een sociale roman die thema’s zoals sociale klasse, armoede en feminisme aanraakt. Ik vond het boeiend genoeg om te lezen, al had ik soms wat moeite met de schrijfstijl.
In ‘the strange adventures of H‘* ontmoeten we H, die nooit haar volledige naam heeft gekend, en die na de dood van haar vader een leven moet zien op te bouwen in Londen tijdens een periode van veel dramatische gebeurtenissen zoals een pestepidemie en de Grote Brand. H. beleeft allerlei avonturen en de moderne ironie van de auteur geeft het verhaal een frisse stem. Fijn boek dit!
Minder fijn was ‘Amenable women‘ van Mavis Cheek. Het belooft een deels historisch verhaal over Anne Of Cleves, 4de vrouw van Henry VIII, maar eigenlijk gaat het boek over Flora. Flora is net weduwe geworden en rouwt niet om haar man, door toeval geraakt ze geïnteresseerd in Anna’s verhaal en trekt ze naar het Louvre om haar portret te bekijken. Anna’s perspectief zit ook in het boek, maar dan in de vorm van haar portret dat ’s nachts ontwaakt en praat met andere portretten. Je hoort het al, het is een beetje een warrig boek. Eigenlijk een verdoken chick-lit die alle kanten opgaat. Dikke tegenvaller.
Momenteel geniet ik van ‘warriors of the storm‘. Het 9de boek uit The Last Kingdom-serie en dit is nu eens echt een boekenreeks waarbij elk deel even sterk blijft. Het gaat veel te snel uit zijn, dat weet ik nu al.

Gekeken

Ik kijk enorm uit naar het nieuwe seizoen van De Mol!

Meegemaakt

HAHAHA. Euhm wat gewerkt aan den bouw? Eens een dag naar kantoor? Verder niet zo veel.

Geblogd

Heb jij nog een goed boek gelezen de afgelopen tijd?

Plopsaland indoor

14 maart 2021goanneliesLeave a comment

Ik weet de laatste tijd eerlijk gezegd niet echt meer waar ik het over moet hebben. Dus ik dacht, laat ik dit eens als startpunt nemen :D. Ik heb vaak veel inspiratie als het niet zo goed gaat. Hoe vreemd dat ook klinkt. Op dat moment heb ik schrijven nodig om sane te blijven ofzo. Maar ook als het wel goed loopt en ik veel fijne dingen meemaak is het vaak makkelijk om een onderwerp te vinden.

Maar nu is het sleep-eat-work-repeat en zo interessant is dat allemaal niet. Het gaat niet slecht met mij. Ik heb niet te klagen. Het gaat ook niet geweldig want er zijn natuurlijk geen uitschieters. Het gaat soms goed, soms ok, soms bwah en soms wil ik gewoon slapen.

Het is een soort mini rollercoaster voor kleine kinderen die op en neer gaat in Plopsaland Indoor. Zo eentje waarbij je de vlinders niet in je buik voelt waardoor je het moet uitroepen, want daarvoor gaat die niet snel en hoog genoeg. Ik voel me de volwassene die samen met een kind op die rollercoaster stapt. Dat kind vindt het allemaal heel spannend en roept het uit, terwijl je zelf al aan het nadenken bent over wat je straks gaat eten. Wie het kind dan is in mijn metafoor, geen idee. Ik had niet beloofd dat dit een samenhangende post ging worden.

Ook op het nieuws en sociale media lijkt het soms wel Plopsaland. Kabouters roepen om ter luidst. Plopperdeplop. Over te weinig vaccins. Te trage vaccins. Te veel vaccins. Foute vaccins. Misschien moeten we toch eens wat slaapmiddel in de Plopmelk doen. De wereld roept nog steeds veel te luid en soms verlang ik zo enorm naar stilte.

En met zijn alleen in Plopsaland Indoor, dat is allesbehalve stil te noemen. Misschien zijn er mensen die daarnaar verlangen momenteel. Een mensenmassa bij elkaar, urenlang aanschuiven. Die misselijkmakende geur van frieten en smoutebollen door elkaar. Het gejoel van kinderen. Er zijn veel parallellen te trekken met de huidige coronasituatie en ik word er doodmoe van. Kabouter lui, het is waarschijnlijk mijn alter ego in Plopsaland.

Wie heeft dat eigenlijk uitgevonden zo’n pretpark binnen? Voor mij is de pret binnen er al lang af. Geef mij maar een echte rollercoaster buiten in open lucht.

En zo weet ik niet of dit alles op dit iets slaat, maar bon :D. Hoe is het daar?