Alweer de derde update! Wie deze rubriek voor de eerste keer leest, verwijs ik graag even door naar update 1 en update 2. Ik ben ondertussen meer dan een jaar actief bezig met ‘den bouw‘ en ondertussen is de buitenkant zo goed als klaar en beginnen we grondig na te denken over ‘den binnen’. Er is nog heel wat werk, maar er is gelukkig ook al wel wat gebeurd. Ik heb opnieuw een update in FAQ-vorm geschreven.
Is het nu nog niet klaar?
Neen.
Weet je al wanneer je gaat verhuizen?
Nope.
(Ok en nu serieus :D)
Loop je achter door COVID-19?
Interessante vraag want los van corona was het lot ons niet zo goed gezind. In januari en februari regende het dat het geen naam had of raasde er een stormwind over het land. Niet handig. Wanneer het weer dan in maart eindelijk beter werd, gingen we in lockdown waardoor de ramen pas later konden komen en ook winkels om materiaal te halen sloten. Of showrooms om inspiratie te tanken. Kleine streep door de rekening, maar geen man over boord.
Wanneer komen de ramen dan wel?
De week nadat de bedrijven weer open gingen konden ineens de ramen en deuren wel geplaatst worden. Ze hadden er ondertussen aan verder gewerkt. Fijn! Ook de garagepoorten zijn ondertussen geplaatst waardoor het hele huis winddicht is. Leuk om uit de regen en wind verder te kunnen werken en om de hele bouw ’s avonds te kunnen afsluiten.
Ik ben echt ontzettend blij met mijn keuzes qua ramen en deuren. Het is een van de duurdere investeringen en ik heb ook veel extra’s gekozen. Maar het plaatje klopt. En ik ben er stiekem wel verliefd op. Voor de geïnteresseerden: ik heb PVC-ramen van Deceuninck (gemaakt en geplaatst door een lokaal bedrijfje) met een houtnerfstructuur om zo toch de hoevestijl wat te bewaren.
De ramen zijn crèmewit (RAL 9001) en de deuren/garagepoorten zijn groengrijs (RAL 7038), er is ook één zwart aluminium raampje als accent.
Dus nu is het toch bijna klaar?
Hoeveel mensen denken dat ramen en deuren de laatste stap zijn in een bouwproces, ik vind het hilarisch. Want nu heb ik toch geen reden meer om niet te verhuizen? Haha. Er is binnen nog altijd niks anders dan beton hé jongens. En het afwerken van ‘den binnen’ vraagt heel wat meer tijd. Dus toch nog even wachten met verhuizen ;).
Momenteel zijn we druk aan het werken aan alle buizen en kabels die moeten liggen voor ze kunnen komen chappen en daarna ook plakken. Elektriciteit, water en afvoer, ventilatie en verwarming. Het is een hele puzzel om te leggen. Gelukkig zijn de winkels waar open en kunnen we het nodige materiaal gaan kopen. Want dit zijn wel allemaal stappen waarbij we veel zelf gaan doen. Ik leer in ieder geval elke dag bij over circuits, lichtpunten en type kabels.
Hoe zit het met de inrichting?
Ik denk dat ik vorige keer vertelde dat ik daar nog niet bewust mee bezig was. Ondertussen krijgen bepaalde ruimtes in mijn hoofd al wel wat meer vorm. De keuken is qua indeling al helemaal bepaald en ook voor de slaapkamer zijn er beslissingen genomen. Maar het is niet zo dat ik al echt mijn oog op meubels aan het laten vallen ben. Ik merk wel dat ik bewuster rond kijk bij anderen of al eens online om ideeën op te doen. Het zal allemaal pas concreet worden wanneer alles beplakt is omdat je dan een goed beeld van elke ruimte krijgt.
Ik merk toch wel dat ik een duidelijke smaak en stijl heb die steeds in elke keuze terugkomt. Een mix tussen het warme landelijke met veel houttinten en een ruime moderne indeling. Het doel is om het allemaal wat minimalistisch te houden binnen en niet te veel rommel of hoekjes te creëren die toch alleen maar stof kunnen vergaren.
Zo, geen grootste update deze keer, maar nu weten jullie toch weer hoe het ermee gaat. Staat je vraag er niet tussen? Dan antwoord ik graag in de comments.
Soms kan één zin een hele gedachtengang triggeren. Bij mij was het een artikel op Bookriot over iemand die de bibliotheek miste. Niet omdat hij geen leesvoer meer had, want hij heeft een boekenkast vol. Maar wel hierom: “Having a quiet place to go when the world gets too loud. And I don’t know if you’ve noticed, but the world has pretty much been screaming nonstop since March.” Een rustige plek om letterlijk even te kunnen verstillen wanneer de wereld buiten aan een sneltempo voorbij raast.
En dan denk ik aan alle middagpauzes dat ik het kantoor naar buiten wandel om alleen naar de bibliotheek of een boekenwinkel te gaan. Niet om ik zonodig een nieuw boek nodig heb. Ik koop eigenlijk zelden Nederlandstalige boeken. Maar om ik er rustig word. Alles staat er stil. Er hangt zo’n typische boekengeur die me ontspant.
Het gemis van de bib valt nog wel mee. Al merk ik dat af en toe wel eens zin heb in een makkelijker boek dan de historische kleppers die nog in de kast staan. Maar het begint me te dagen dat ik snak naar een plek, of nog meer naar momenten, dat ik zonder mentale inspanning kan verstillen.
Want al dat ‘het is nu de moment om bewust te vertragen’ gedoe is onzin. De wereld heeft nooit luider geroepen. De wereld is nooit meer in verandering geweest. Al die dingen die we voorheen zonder nadenken op automatische piloot konden doen vragen nu plots enorm veel denkwerk. De wereld is op twee maanden tijd veel vermoeiender geworden.
Naar de supermarkt gaan is een opgave geworden. We houden er letterlijk onze adem in. Je moet altijd een winkelkar nemen, je draagt een mondmasker, je moet in een bepaalde richting wandelen, ondertussen moet je zorgen dat niemand te dicht komt. Je brein draait er overuren.
Werken is een opgave geworden. Bij de fysieke beroepen is het hetzelfde verhaal als in de winkel. Veel extra ‘regels’ en zaken waar je moet op letten. Maar ook wie thuiswerkt krijgt wat te verduren tijdens zo’n werkdag. Niet alleen omdat de kinderen op de achtergrond elkaar een oog aan het uitsteken zijn. Of je partner veel te luid aan het bellen is in dezelfde kamer en jij je daardoor niet meer kan concentreren.
Maar ook omdat er niet meer zoiets bestaat als ‘kantooruren’. Collega’s en klanten werken op andere uren, jijzelf ook. Je bent precies altijd bereikbaar. Nog meer dan anders. Je springt van de ene ‘call’ in de andere. Er is geen trein of gezin die op je wacht. Alles loopt in elkaar over. Er is geen scheiding meer tussen werk en privé.
Ik las ergens dat een online meeting veel vermoeiender is voor je brein dan diezelfde vergadering in één ruimte. Je kan veel minder vertrouwen op die onbewuste lichamelijke signalen die je opvangt. Je moet je echt concentreren op wat mensen zeggen of via de kleine vierkantjes iemands gezicht gaan bestuderen om een reactie in te schatten. Niet eenvoudig als je tegelijk aan het presenteren bent. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben doodop na een werkdag met veel calls.
Zelfs het internet is een vermoeiende plaats geworden. Met mensen die alleen maar hardop lijken te roepen. Over de incompetentie van de regering. Over de regels die ze belachelijk vinden. Over mensen die de regels schenden. Over de manier hoe wij doden tellen. Over wachtrijen aan winkels en bakkers. Zelfs over de stand van de maan lijkt het soms wel ambras. Niets lijkt nog goed, alles is er om op te vitten.
Ik mis iets doen op automatische piloot. Zoals autorijden en ondertussen meekwelen met een goed nummer. Of zoals wandelen tussen het station en kantoor. Helemaal in gedachten verzonken want het is elke dag dezelfde weg en mijn benen voeren me vanzelf wel naar mijn bestemming. En ja, ik mis mijn middagpauzes in de bib. Je ogen laten vallen op die ene titel of kaft, ook al heb je je handen al vol met boeken. Mijn brein heeft er zoveel nood aan. Ik heb er zoveel nood aan.
En dat heeft niets met introvert of extravert te maken. Of met vrije tijd die je wel of niet extra hebt door deze crisis. De wereld is al weken veel te hard aan het roepen. Altijd en overal. Het wordt tijd dat we weer toegang hebben tot plekken of momenten waar we de koptelefoon even kunnen opzetten. Dan pas zullen we echt kunnen verstillen. Niemand overleeft lang in overdonderd lawaai.
Heb jij ook last van al dat geroep? Of kan je best nog rust en verstilling vinden?
Productief geblogd, ge weet wel, nu is er eindelijk eens tijd om verder te schrijven aan al die reisverslagen.
Iets besteld bij een lokale handelaar. Ik heb namelijk helemaal niets besteld.
Een gezonde ochtend- en avondroutine ontwikkeld
Self-caregewijs voldoende rust genomen met een baddeke en een bijhorende foto op Instagram
Een les yoga opgezet en na 5 minuten zenuwachtig geworden. Want ik wil niet ademhalen Adriene, geef mij oefeningen. En ik schuif weg bij de down dog zonder matteke. Argh. Hoe belachelijk lig ik hier?
Ik heb nood aan groepslessen ok?
Mijn volledige to do-list van het werk afgerond
Mezelf heruit gevonden
Ik heb het gevoel dat hier een aantal dingen tussen staan die ik wel had moeten doen voor een geslaagd quarantaineleven. Oeps!
Dingen die ik de afgelopen week wel heb gedaan:
Overgewerkt – zelfs in het weekend
Daardoor een heel mooi impactvol project tot een succes gemaakt
Slecht geslapen want het bioritme is om zeep door het zomeruur
Me zorgen gemaakt
Blij geweest dat ik geen kinderen heb, en dus ook nog niet van gedachten veranderd daarover 🙂
Het lief, de collega’s en vrienden gemist
Een boek uitgelezen en in een nieuw boek begonnen
Mijn puzzel afgewerkt
Meer dan voldoende tv gekeken
Eigenlijk veel dingen die ik in een normale week ook zou doen.
Dus aan al artikels die online tips delen om al die extra vrije tijd door te komen: ik heb geen idee over welke vrije tijd jullie het hebben, dus nee bedankt!
En aan al die artikels die online tips delen om hyperproductief thuis te werken: ik ben al blij als ik de belangrijkste brandjes kan blussen op het werk momenteel. En elke dag een paar to do’s afgestreept krijg zonder dat mijn rug naar de zak is door de niet zo ergonomische thuiswerkbureau. Dus nee bedankt!
Hoe was de week in jouw kot?
P.s. bij gebrek aan foto’s van mijn verschrikkelijk spannend leven in mijn kot zie je bovenaan nu steeds een totaal niet gerelateerde foto. Voor wie het zich afvroeg ;).
Ik zou nog een paar reisverslagen of andere zaken die klaarstaan kunnen publiceren, maar het leek me nodig om wat random gedachten van me af te schrijven. Zeker nu we hele dagen binnen zitten is het nodig om dingen neer te schrijven. Ik probeer me zoveel mogelijk te focussen op positieve gedachten ook trouwens.
Dat is mijn Coronadagboekje met losse gedachten van de afgelopen twee weken.
De eerste week van de ‘semi-lockdown’ had ik het best moeilijk. Ik kwam net terug van Valencia met een pak stress en moest nog afkicken van het nieuws volgen (nochtans ben ik een echte nieuwsmijder). Ik merkte de afgelopen week dat het al wat beter ging. Ik had nog steeds een aantal moeilijke momentjes, maar ik ben ervan overtuigd dat alles went, ook deze situatie. Hoe erg het ook is, alles went. En mijn hoofd is zich stilaan aan de situatie aan het aanpassen. De persconferentie die aankondigde dat dit nog twee weken langer gaat duren, bekeek ik zelfs niet eens meer. En de aankondiging zelf deed me weinig, mijn hoofd was daar al op ingesteld.
Ik ben best blij dat ik van mezelf al een introverte huismus ben. Ik weet mezelf sowieso al goed bezig te houden met lezen, series kijken, puzzelen en bloggen.
Nog eentje om ontzettend gelukkig met te zijn: ik heb een job die zich perfect leent tot thuiswerk. Onze hele infrastructuur is hierop voorzien. (Misschien deel ik ooit wel eens een post met de tools die we gebruiken?). Hoewel ik veel productiever ben op kantoor, merk ik dat me kunnen focussen op iets ‘nuttigs’ en iets dat ik onder controle heb, me enorm helpt mijn deze #blijfinuwkot-dagen door te komen.
Heel veel liefde voor de collega’s <3. Ik merk dat we elkaar er allemaal proberen doorsleuren en dat onze chat nog nooit zo levendig was. Ook videobellen is toch wel een echte troef aan thuiswerken. Zo kan je elkaar niet alleen nog zien, je kan ook echt goed overleggen over een bepaald project zonder dat je voortdurend door elkaar aan het praten bent.
We werken in de digitale sector en met de hele situatie krijgen we plots heel wat meer vragen binnen om klanten te helpen bij de overschakeling. Het was de afgelopen week dan ook alle hens aan dek. De dagen vlogen erbij, maar het werkt zorgde voor mentale vermoeidheid. De theorie zegt dat je per week op maximaal 5 grote projecten mag werken, ik werkte er deze week op 12(!). Een paar kleinere, maar toch 12 projecten waarop ik actief zaken heb gedaan. Dan merk je vrijdag dat het gewoon te veel is. Misschien net daarom dat er mentaal zo weinig ruimte is voor het lockdownnieuws, aangezien het vol zit hierboven met werk?
Ik ervaar voornamelijk moeite met het niet kunnen controleren van de situatie. Een controlefreak zijn, het is soms zo irritant en vermoeiend. Het enige wat ik kan controleren is binnen blijven. Dus dat gaan we mooi doen.
Ik ben ook nog nooit zo blij geweest met mijn gevulde boekenkast. Voorlopig ben ik nog bezig aan wat bibboeken (onze bib is gesloten momenteel, geen nieuwe ontleningen mogelijk), maar ook voor daarna heb ik nog voldoende leesvoer in de kast staan. Boeken hoarden leek nog nooit zo nuttig. Oh ja, en ik heb ook nog een hele magazinecollectie die kan ik (her)lezen.
Gelukkig woon ik op den buiten en heb ik een tuin om regelmatig de buitenlucht op te snuiven. Ik zou nu niet graag in een appartement in de stad zitten eigenlijk. Maar courage aan iedereen die dat wel moet en ga zeker voldoende naar buiten!
Sporten blijkt wel veel moeilijker. Ik ben echt geen alleen-sporter. En de danslessen gaan uiteraard niet door. Er zijn online heel wat yogasessies die je kan volgen, maar zonder matje is ook dat niet simpel. En hoe kies ik welk matje ik wil kopen??? Al die #firstworldproblems. Enfin, als iemand tips heeft om thuis toch wat te sporten. Of hoe je comfortabel aan yoga kan doen zonder matje, let me know!
Het begint stilaan een traditie te worden. Mijn persoonlijk heel nauwgezet bijgehouden jaaroverzicht lees je hier niet. Nope, in 2017 en 2018 publiceerde ik ook al een post vol losse anekdotes. En jawel, dat ga ik dit jaar dus opnieuw doen. Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar. *Ahum*.
Januari
Het jaar begon al meteen met een dieptepunt. Weg sfeer, I know. Want na de cross in Baal, zoals altijd een hoogtepunt, en een veel te drukke kerstvakantie werd ik fameus ziek. De griep kreeg me toch een goede twee weken in de greep. Ik pikte ziek nog een concert mee van Stan Van Samang in Leuven, waarna ik ook twee dagen niet meer kon praten. Top!
Tegen het nieuwjaarsetentje op het werk voelde ik me wat beter denk ik, al kan ik me er niet zo veel meer van herinneren. Januari was voornamelijk een maand van plannen en veel afspraken bij de bank omdat stilaan het startpunt van de bouw in zicht kwam.
Begin februari is een totaal gat in mijn hoofd. Aan het einde van de maand had ik enkele dagen vakantie en herinner ik me vooral het mooie weer tijdens de cross van Leuven en een eerste terrasje in Mechelen. Het eerste zonnetje van het jaar zorgde ook voor minder volk op Batibouw. Want beurzen zoals Batibouw daar heb ik een bloedhekel aan. Maar ik heb het overleefd.
Favoriete blogpost van de maand: het liedje ‘no choir’ van Florence+ The Machine bracht inspiratie en inzicht. We zingen namelijk nooit over geluk.
Maart
Maart was een topmaand! Ik luisterde toen veel naar Florence+ The Machine omdat ik begin maart naar het sportpaleis ging voor haar concert. Dat was meteen ook het beste concert van het jaar. (En het laatste concert van het jaar dus zo moeilijk was dat nu ook weer niet).
Hierna vond het jaarlijkse weekend met het werk plaats. De eerste editie die ik organiseerde. En geloof me zo’n groep ongeleide projectielen in de hand houden, het is niet simpel. Het weekend vond plaats tijdens het enige stormweekend van 2019. Ik wist dat ik planningskills had, maar dat ik zo goed kon plannen… Ach ja, we hebben een initiatie thaiboks gekregen. Ik leerde hier vooral dat gaan lopen van je aanvaller soms de beste tactiek is. En daarnaast genoten we van een prachtige wandeling in Hombourg en zo veel lekker eten ’s avonds.
Naast het weekend won ik ook een quiz met collega’s. Met dank aan mijn collega’s (als nieuwsmijder is quizzen niet altijd simpel) en de nutteloze weetjes over royalty in mijn hoofd. De dag daarna moest ik vroeg opstaan om mijn lief en de collega’s (ja, zoals ge kunt lezen doe ik best veel voor en met de collega’s -dat mijn lief een van hen is helpt ook niet echt :D) naar Boom te voeren. Ze liepen namelijk de 100km voor Kom Op Tegen Kanker. En dat hebben ze fantastisch gedaan.
Palais du Luxembourg, Parijs
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was vertrok ik eind maart met Leen voor 5 dagen naar Parijs. En onze allerliefste Leen wou zelfs met mij één dag naar Versailles. Mijn enthousiasme moet vermoeiend geweest zijn, maar het was er in veelvoud. En Parijs bleek onverwacht helemaal mijn stad. Hartjes, tienduuzend hartjes.
Op 1 april begonnen de werken voor #projecthuis. Woehoe! Daardoor viel er heel wat vrije tijd weg die ik lang niet zou terugkrijgen. Dit moet ook de periode geweest zijn dat ik met een opleidingstraject na de uren begon en dat er extra danslessen werden ingepland. Dus hoewel april niet echt een super boeiend maand bleek, was het wel een drukke periode.
Mei staat garant voor veel verlengde weekends en tijdens die weekends werd er kei hard doorgewerkt. Ik kreeg deze maand mijn eerste echte mentale inzinking met Hemelvaart. Het was teveel. Ik was overprikkeld. En ik werd het weekend erop (met Pinksteren) dan ook weer stevig ziek.
Ik bleef wel lachen op het werk 🙂
Klein lichtpuntje was het dansoptreden. Ook al heb ik minder van kunnen genieten dan anders net door het gedoe rond #projecthuis. Maar het waren twee fijne dagen en drie goede shows. En deze keer deed ik niet echt veel gênante dingen. Er heeft alleen een kind mij geramd met haar stoel waardoor ik moest spurten naar mijn plaats om nog op tijd te zijn. Maar dat zijn details.
Favoriete blogpost: op deze post over hoe mensen hun zorgen met elkaar willen vergelijken kwam heel veel reactie.
Juni
Begon dus met mijn eerste vrije weekend in maanden waarin ik dan stevig ziek was. Timing jongens, het is het thema van 2019.
Aan het einde van de maand zorgde ik voor een initiatie sup (stand-up paddleboarding) voor de collega’s. Dat was in de eerste hittegolf van het jaar en dan is er niets fijner dan ’s avonds gaan suppen om af te koelen. Mijn collega’s bleken ook niet allemaal natuurtalenten, met dus de nodige valpartijen tot gevolg, en ook ik dook tijdens een estafettewedstrijd het meer in. Ik kreeg wel de prijs ‘zo snel mogelijk terug op je plank klauteren en verder doen’. Blijkbaar heb ik daar een recordtijd neergezet. Dit was dus echt een hele toffe avond.
Favoriete blogpost: ik maakte een bucketlist voor de zomer omdat ik stilaan doorhad dat het leven me voorbij aan het razen was.
Juli
Begin juli hadden mijn directe collega’s verlof en dus vloog ik er op het werk stevig in. Eind juli was het dan eindelijk aan mij om op vakantie te gaan. Onze roadtrip in Roemenië lijkt al heel lang geleden, maar het was een heel fijne week. Transsylvanië is echt een ontzettend mooi gebied met leuke stadjes en een gezellige sfeer.
Ik reed rond in een felrode auto, waarmee we eerst even moesten terugrijden naar de verhuurder omdat de cruise control blijkbaar vlak naast het knopje van de ruitenwissers zat en dus ja oeps. We bezochten een super mooi paleis (pelès castle), veel Saksische stadjes, een weerkerk of twee, reden met paard en kar door niemandsland en het eten bleek veel lekkerder dan ik op voorhand had durven denken. Vakantie as it should be.
Ook in augustus werkten we hard door. Stilaan werd de gevelsteen gefinaliseerd en begonnen we aan het dak. Deze maand vinkte ik verder zaken van mijn bucketlist af met een dagje in de wellness, een fantastische vipavond op Maanrock en een driedaagse aan zee met mijn verjaardag.
We spotten nog wat street art en gingen naar het vuurwerkfestival. Maakten een lange strandwandeling om uit te waaien. Kortom, het zeetje laadt me altijd opnieuw weer op.
De routine begon terug, maar september bleef heel hard labeur op de bouw. Ik kreeg dan ook mijn tweede mentale inzinking van het jaar en een serieuze deze keer. Ik was op, compleet op.
Maar on the bright side. Ik ging naar openmonumentendag en eten met vrienden voor mijn verjaardag (beter laat dan nooit). Het dansjaar startte terug en op het werk ging alles zijn gewone gang maar dan in stroomversnelling.
Favoriete blogpost: de bubbel, want deze omschrijft het gevoel van 2019 helemaal.
Oktober
Deze maand werd dan eindelijk het dak gelegd en de laatste steen gemetst. Zalig! Het staat er nu en ik ben er heel blij mee. Ook al heeft het bloed, zweet en tranen gekost. En het zal ook in 2020 nog heel wat energie vergen.
Een maand waarin ik bewust wat meer rust nam en die dus ook niet bijster interessant bleek. Op het werk liepen er wat opleidingen, eentje gaf ik jammer genoeg met buikgriep, maar de reacties waren goed. Ik begon ook wat extra dagen verlof op te nemen. En voor #projecthuis werkten we verder aan de afvoer van het water, de putten en de dakgoten. Ik las heel veel deze maand en zo haalde ik met gemak mijn Goodreads Challenge.
Favoriete blogpost: Waar ik vroeger onzeker over was, schrijven over onzekerheden en angsten zorgt altijd voor heel wat herkenning en fijne reacties.
December
Normaal nooit mijn favoriete maand, maar deze keer liep het allemaal wat beter. Ik zorgde mee voor een nieuwe website op het werk. En we sloten het jaar af met het typische kerstfeestje en veel te veel eten. Ik ging naar de Bozar in Brussel en er was een week kerstvakantie. Met als hoogtepunt een tripje naar Lille/Rijsel.
Zo, 2019 zal niet de analen in gaan als het meest toffe of speciale jaar. Maar wel als het jaar waarin er kei hard aan de toekomst werd gebouwd en dat mag je dus zeker letterlijk nemen. Ik leerde mezelf weer een heel pak beter kennen en ik ben benieuwd wat 2020 in petto zal hebben.
Er gaat met Hit N Run een nieuw stokje rond in blogland (geïntroduceerd door Kleine Atlas denk ik), voorlopig ben ik nog niet van plan de hele tag in te vullen, maar er was één vraag bij Kathleen die wel iets triggerde in mij.
Kent u een gedicht of een passage uit een boek uit het hoofd?
Mijn antwoord daarop zou zijn ‘ja’, ik ken er zelfs meerdere uit het hoofd. Et voila, bij deze was dat voldoende inspiratie voor een blogpost. De volgende drie passages ken ik namelijk uit het hoofd.
Iets met Latijn
Als Latinist in hart en nieren besef ik ook wel dat het een dode taal is. De lessen Latijn focusten op vertalen van teksten eerder dan echt een taal te leren. Heel af en toe waren deze kort en memorabel genoeg om te onthouden. In andere gevallen moesten we ze uit het hoofd leren om punten te scoren. Zo leerden we ooit verzen van Ovidius voordragen die ik al lang weer vergeten ben. Al ken ik nog wel een vriendin die het van voor naar achteren kan opzeggen.
Ik ken wel nog de beginregel van de allereerste tekst Latijn ooit -uit het eerste middelbaar dus.
Flet lepus parvulus
Een Latijnse versie van een kinderliedje. Dit zinnetje kan je vertalen als ‘het kleine konijntje weent’. Jep, dit waren mijn eerste woorden Latijn ooit. Het is eens iets anders dan ‘hallo’ of ‘mama’. Meer herinner ik er me trouwens niet van. De volledige tekst met vertaling vind je op deze website.
Toch ken ik met gemak een ander Latijns gedicht uit mijn hoofd. Het is mijn lievelingsgedicht. Eentje die ook in het Engels goed klinkt, maar nooit zo hartverscheurend als in het Latijn. Alleen al het woord ‘excrucior’ maakt de boodschap duidelijk vind ik. Ongetwijfeld kennen jullie allemaal de eerste drie woorden:
Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris. Nescio, sed fieri sentio et excrucior.
Oftewel: “Ik haat en ik bemin. Waarom ik dat doe, vraag je je misschien af?
Ik weet het niet, maar ik voel het en ik word erdoor verscheurd.”
Gedicht 85 van Catullus, in een vrije vertaling van mezelf. Hij schreef deze gedichtenbundel voor zijn liefje Lesbia, niemand weet wie ze was. Er zijn heel wat hypothesen. Eentje is zelfs dat het om een man zou gaan.
Maar die Odi et amo. Ik voel hem nog steeds. Catullus is sowieso mijn favoriete Romeinse auteur. Vergilius en Ovidius allemaal goed en wel. Ik kies Catullus. Het gedicht werd ook ooit meesterlijk gebruikt in een aflevering van de serie The Borgias. Die aflevering geeft me nog steeds tranen en chills.
En dan is er nog 1 Latijns zinnetje dat ik wil meegeven:
Morituri te salutant
“Zij die gaan sterven groeten u”. Een zinnetje waarvoor we op elke toets een extra punt kregen als we het op het blad schreven bij Latijn. Ha, het tweede middelbaar, dat waren tijden.
Iets met een executie
Er is eigenlijk maar één tekst die ik zelf ooit bewust uit het hoofd heb geleerd. En het is een beter luguber eigenlijk. Het is de doodspeech van Anne Boleyn vlak voor haar onthoofding. Ik ben niet het type dat Anne Boleyn verheerlijkt. Ik ben ontzettend hard geïnteresseerd in haar levensverhaal en in de periode waarin ze dat verhaal heeft neergezet. Niet meer. Niet minder. Zij was een gewone vrouw van haar tijd die een hoge prijs heeft betaald.
Ze was de allereerste Britse koningin die onthoofd zou worden. Zij heeft tot haar laatste moment gehoopt op een omzetting van haar straf. Gratie. Ze was ook echt onschuldig aan de aanklacht. Ze moet ontzettend bang geweest zijn. Ze werd intens gehaat. En toch, toch is haar afscheidsspeech wijs en sterk. Een vrouw die zelfs nog in haar laatste moment elk woord wikt en weegt. Er zijn verschillende versies van haar speech, maar ik ken deze uit hoofd:
Good Christian people, I am come hither to die, for according to the law, and by the law I am judged to die, and therefore I will speak nothing against it. I am come hither to accuse no man, nor to speak anything of that, whereof I am accused and condemned to die, but I pray God save the king and send him long to reign over you, for a gentler nor a more merciful prince was there never: and to me he was ever a good, a gentle and sovereign lord. And if any person will meddle of my cause, I require them to judge the best. And thus I take my leave of the world and of you all, and I heartily desire you all to pray for me. O Lord have mercy on me, to God I commend my soul.
Zeg het maar, voor een vol plein van ramptoeristen en een beul die dadelijk je hoofd er gaat afhakken. ‘Ik ben hier om te sterven’. Jep, dat soort teksten ken ik dan uit mijn hoofd. Ik zorg nogal voor sfeer hé, ik weet het.
Iets in het Middelnederlands
Dan nog eentje die we in het vierde middelbaar verplicht uit ons hoofd moesten opzeggen voor de hele klas (allemaal dezelfde tekst ook, dat waren saaie uren ;)). Enkele van de inleidende verzen van het werk ‘Van den vos Reynaerde’ in het Middelnederlands. Ik heb nog heel lang de hele tekst kunnen aframmelen (ik heb zoals je wel al doorhad best een goed geheugen). Ondertussen, meer dan 10 jaar na de feiten, blijf ik ergens halverwege steken.
Het was in eenen tsinxen daghe,
Dat beede bosch ende haghe
Met groenen loveren waren bevaen.
Nobel, die coninc hadde ghedaen
Sijn hof crayeren over al,
Ik heb heel lang moeten zoeken naar de juiste tekst in het Middelnederlands, maar dit zijn de woorden die ik me herinner, ook al moesten we toen zeker nog twee keer zoveel regels kennen. Van den vos Reynaerde vind ik verder wel echt een prachtig stukje Nederlandstalige geschiedenis en het verhaal is nog steeds actueel (geschreven in de 13de eeuw hé mannekes).
Jullie verklaren me naderhand allemaal zot waarschijnlijk. Maar ik had jullie al eens gewaarschuwd dat ik nogal nerdie ben. En bij deze hebben jullie weer iets nutteloos bijgeleerd over mij :D.
Ik grapte onlangs luidop dat ik momenteel het gevoel heb dat ik het leven leid van een 42-jarige. Zonder eigenlijk echt te weten hoe een 42-jarige zijn leven leidt natuurlijk. Ik bedoelde daar eigenlijk mee dat ik vrijdagavond in de zetel plof en al richting 21u het bed op zoek omdat ik gewoon stikdood ben en dat ook mijn zaterdagavond al maanden niet veel soeps is. Ik ken in ieder geval 42-jarigen met een leuker leven op zondag.
Wat ik bedoel is dat ik me een beetje een granny voel soms. Dus bij deze een ode aan de granny way-of-life. Oftewel mijn zondagen van de laatste 7 maanden:
Opstaan en denken, verdomme ik ben nog kei moe.
Wanneer is het nu eindelijk winteruur zodat ik een uur langer mag slapen?
Soms ook gewoon de hele dag in bed blijven stinken. En dit soort blogposts bij elkaar typen.
Een boek lezen en even terug moeten nadenken over het plot want de vorige keer dat ik er tijd voor had was afgelopen zondag.
Gelukkig heeft het lief wel aan eten gedacht. En kookt hij voor mij <3.
Er is de afgelopen tijd ook vaak op zondag gekozen voor uiteten gaan, uit gemakzucht en onder het motto ‘dan doen we nog eens iets gezelligs samen’. Aka zo romantisch zijn we dan ook wel om ons samenzijn te concentreren op een levensbehoefte, eten dus. Yep.
Chill pants are the best!
Blij zijn dat het regent want dan heb je een excuus om niet buiten te komen vandaag.
Nu de cross weer op tv is, geeft mij dit het perfecte excuus om een hele namiddag hersenloos naar dat tv-scherm te zitten staren. En af en toe de ogen te sluiten. Om ten volle van de commentaar te genieten natuurlijk. *Ahum*
Een kleurboek vanonder het stof halen omdat ge mindful wilt doen, die ondertussen ook al weer stof ligt te vergaren… Want de dagen zijn te kort jongens.
Al uitkijken naar de dansles van morgen, niet omdat ik wil bewegen. Maar omdat dat de enige momenten zijn dat ik onder de mensen kom momenteel.
Het niet altijd erg vinden dat ik moet gaan werken want ik kan daar op een stoel zitten heel de dag, chill!
Eens proberen wel wat aandacht te spenderen aan dat uiterlijk, want morgen werkendag, en dus uitgebreid douchen.
Aan het einde van de dag denken. Tiens, waar is de tijd naartoe? Ik heb precies niks nuttigs gedaan.
Aan het einde van de dag ook gewoon al uitkijken naar het in bed kruipen.
Gaan slapen en denken dat er morgen nog een weekenddag is. Oeps, neen, juist het is al zondag! Jammer!
Op maandag de koptelefoon opzetten als de collega’s over hun topweekend beginnen om zo zeker niet de vraag te krijgen wat ik heb gedaan ;).
Ik ben ondertussen deze zondagen beginnen appreciëren, en daarom noem ik het mijn ‘granny day’, al kijk ik er ook naar uit om met energie leuke dingen te doen in het weekend.
Het ontbreekt soms wat aan inspiratie de laatste tijd. Het is zo druk dat schrijven er vaak bij inschiet. Dus dacht ik even na over wat persoonlijke topics waar ik het over zou kunnen hebben. Twijfels, angsten en onzekerheden zijn wel eentje waarvan ik het belangrijk vind dat er over gepraat wordt. En dat is zeer iets dat verandert tijdens je leven.
Dus vandaag een aantal zaken waar ik vroeger heel onzeker over was en die ik nu heb kunnen loslaten.
Mijn kledingstijl
Eentje waar ik vroeger als tiener heel veel commentaar op heb gekregen. Ik zat dan ook op een school vol rijkeluiskindjes waarbij iemands kleding een factor was om te beslissen of je iemand mocht of niet. Merkkleding was een must. Oppervlakkig? Jep, ik krijg nog steeds de kriebels als ik aan dat soort mensen denk! Maar toch trek je je dat als tiener onbewust aan. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe die ex-klasgenoten over merkkledij denken nu ze hun eigen boontjes moeten doppen… :).
Enfin, vanaf mijn 19de begon mijn stijl te veranderen. Van T-shirts met prints en comfy jeansbroeken naar blouses, hemdjes, topjes met vestjes en hier en daar zelfs een kleedje. Ondertussen heb ik een kleerkast waarvan nog steeds heel wat stukken al een jaar of 8 meegaan. Behalve de stukken die momenteel te groot zijn omdat ik wat ben afgevallen. Ik vind dat ik niet bepaald een stijl heb, maar mijn kast is wel volwassen, compatibel en gevarieerd. Ook heel kleurrijk omdat dat wel mij is. Ik heb ook heel wat stuks die ideaal zijn om klantenmeetings te doen of opleidingen te geven.
Ik draag nog altijd geen merkkleding, koop niet bewust duurzaam (sorry vriendjes), maar mijn kleding gaat echt heel lang mee. Ik hecht me dus ook aan bepaalde stukken en vind het een drama als ik nieuwe dingen moet kopen. Ik ben best kritisch op wat ik mooi vind en wat me staat. Ook al zou je dat niet zeggen als je me ziet rondlopen :D.
Ik vind kleren gewoon niet zo belangrijk in het leven. Als tiener werd ik geconfronteerd met mensen voor wie dat wel belangrijk was. Dat clashte en dat maakte me onzeker. Ondertussen heb ik voldoende mensen rondom me van wie het me geen hol kan schelen of ze mijn kleren mooi vinden. Ik vind het zelf mooi. Weg onzekerheid dus.
Mijn werk
De laatste tijd is het imposter syndrome heel erg in de media. Mensen hebben daarbij het gevoel dat ze een bedrieger zijn op werkvlak, ondanks dat ze succes oogsten in hun job. Ze vinden zichzelf niet goed genoeg. Ik ga niet zeggen dat dit niet herkenbaar is. Ik snap die gevoelens heel erg en als perfectionist en controlefreak duiken die gedachten regelmatig op. Maar ik kan ze ondertussen plaatsen.
Iedereen expert, weet je wel. We hebben allemaal een unieke expertise, die een meerwaarde is op persoonlijk en professioneel vlak.
Hoe onervaren ik me soms ook voel met mijn -ochgottekes- drie jaren dienst, terwijl mijn klanten nog altijd allemaal ouder zijn, ik zorg voor een meerwaarde. En anders zullen ze me dat wel zeggen en dan zoeken we naar een andere oplossing.
Deze twijfel duikt dus af en toe zeker de kop nog op, maar kan ik goed opnieuw wegduwen.
Mijn blog
Ik ben gestopt met me af te vragen wie hier allemaal meeleest en wie niet. Ik ben beginnen schrijven voor mezelf. En mijn blog brengt me elke dag nog zaken op. Niets materieels en zeker geen geld, maar ik leer veel door te bloggen. En mijn hoofd word er rustig van. Ondertussen blog ik ook voor mijn vaste lezers en haal ik veel plezier uit jullie reacties. Het feit dat bepaalde mensen misschien stom vinden wat ik hier schrijf dat deert me niet.
Ik kan me inderdaad inbeelden dat sommige mensen mijn blogposts stom vinden. Maar dan moeten ze maar stoppen met lezen toch? En als hier eens een spelfout verschijnt… Tja, niemand is perfect, ook ik niet. Ook al is schrijven deel van mijn job. Copywriters kunnen ook fouten maken. En niemand betaalt me hier om stukken te schrijven dus dat is allemaal veel minder erg.
Mijn blog is gewoon deel van mij ondertussen. Wat anderen er ook van denken.
Praten over hoe ik me mentaal voel
Zie ook deze blog :). Ik besef meer dan ooit dat voortdurend geluk niet bestaat. Dat het belangrijk is om te praten over onze angsten, twijfels en mentale moeilijkheden. Ik stel me open naar anderen door daar over te praten in de hoop dat je die openheid terugkrijgt en dat er minder taboe rust op psychische problemen.
We vinden dat we allemaal moeten zeggen dat we hoofd- of buikpijn hebben. Wel, dan moeten we ook kunnen zeggen dat we even geen goeie dag hebben. Dat we ons zorgen maken. Dat we onszelf even niet zo fijn vinden. Voila.
En jij, waar was jij vroeger onzeker over en nu niet meer? Heel benieuwd naar jullie comments over dit topic :).
Ergens vorige winter presenteerde ik jullie #projecthuis, met enkele handige FAQ-vragen. Ik verwijs jullie nog steeds graag door voor de wat, hoe, wanneer, waar. Maar het leek me wel de ideale moment om nog eens een update te geven, want er is uiteraard al veel gebeurd.
Hoe ver sta je ermee?
Momenteel staat de ruwbouw bijna volledig. Concreet betekent dit het volgende:
Het volledige huis staat in snelbouw
Drie van de vier gevels zijn al volledig opgetrokken in muurisolatie & gevelsteen
De vierde gevel zit in de helft (en is hopelijk tegen het online gaan van deze post bijna klaar – check!)
Het dak zou tegen nu ook moeten liggen. En het is zelfs zo dat ik mijn dakpannen ook nog mooi vind daar vanboven. Dat kiezen was echt heel moeilijk.
Volgende stappen: dakpannen, dorpels, dakgoten, uitslijpen voor de elektriciteit en de ramenfirma die komt opmeten.
Ben je blij met de keuzes die je tot nu hebt gemaakt?
Ik denk het wel. Over het algemeen vlot het echt enorm. Er is maar weinig fout gegaan, behalve dan dat we echt vaak in het weekend met extreem weer te kampen hadden (vaak 30+ graden, of storm met veel wind, of stortregen) en dat dit voor vertraging heeft gezorgd.
De gevelsteen valt in het groot echt heel mooi uit en is helemaal mijn ding, al zal dat na het voegen natuurlijk weer een licht anders beeld geven. Ik ben nog heel benieuwd naar de combinatie met de ramen, deuren en garagepoorten. Het wordt heel spannend om al die kleuren en keuzes definitief samen te zien.
Hoe hou je dit vol?
Haha, wel waarschijnlijk niet :). Ik heb twee enorme fysieke en mentale dipjes gekend. Eentje in juni, toen bracht juli soelaas wegens bouwverlof en mijn eigen vakantie. Het tweede dipje is momenteel aan de gang, iets met de laatste loodjes enzo.
Het is de combinatie 40u werken op het hoofdberoep en dan ’s avonds tot het donker is en een hele zaterdag die best stevig is. Maar ondertussen zijn de zwaarste zaken voorbij voor de ruwbouw en is het door de week dus iets rustiger. Blijft wel dat ik in een soort van bubbel zit en ik kan niet wachten om deze te mogen doorprikken :).
Maar dus het is met het nodige bloed, zweet en tranen én ook met de nodige trots. De voldoening is voor later en die komt zeker wel. No worries.
cof
Wat heb je al allemaal bijgeleerd?
Toch ook een belangrijke. Naast de nodige technische kennis zijn er ook wel wat levenslessen de revue gepasseerd.
Soms kan je iets niet en moet je dat accepteren. Zoals heel zware dingen heffen of bepaalde technische tekeningen begrijpen.
Overprikkeling creëert mentale onrust (piekeren, doemdenken) en rust is de enige oplossing.
Je kan meer aan dan je denkt.
Maar je kan ook minder alleen dan je denkt. Je hebt hulp en troost nodig van anderen.
Je hoeft niet altijd een aangename, positieve persoon te zijn. De beste versie die je op dit moment van jezelf kan geven is genoeg.
Raad en advies van anderen is goedbedoeld, ook al zitten ze er compleet naast.
Sociale media doen op slechte dagen meer kwaad dan goed.
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik mijn gevoel momenteel moet uitleggen. Maar het besef kwam toen ineens de eerste veldrit van het seizoen voor de deur stond en ik totaal niet mee was. Normaal kijk ik er weken op voorhand naar uit en herbekijk ik zelfs crossen van het vorige seizoen. Ik lees alle nieuwtjes en interviews uit de kranten.
Maar dit jaar niet, de eerste cross overviel me zelfs (“nu al?”) en zo is het met veel. Ik miste deze zomer heel wat dingen waar ik normaal elk jaar naartoe ga. Het voorjaar, ik kan me daar eigenlijk amper nog iets van herinneren. Mijn agenda voor de komende weken, zelfs maanden, is gewoonweg leeg.
En toch heb ik het te druk voor alles precies. Slapen, werken voor het hoofdberoep, aan de bouw werken. Mijn leven is een beetje gedegradeerd tot die dingen. En ik klaag niet, want ik werk aan en voor de toekomst en ik ben bevoorrecht dat ik dit kan doen. Maar ik leef in een soort bubbel en dat is precies wel de eerste keer dat het me overkomt.
Het lijkt alsof de tijd vliegt en er tegelijk niets wezenlijks gebeurd. Elke dag duurt eeuwen en ineens zijn we twee weken verder. Ik denk dat deze woorden mijn gevoel het best omschrijven.
Ik heb me laten vertellen dat bubbels bij het leven horen. Zo zegt men altijd van kersverse ouders dat even alleen de baby telt. Dus ik kan me voorstellen dat ik iets soortgelijks meemaak. Mijn kindje is een huis. En dat kindje heeft veel aandacht nodig.
Dus sorry lieve vrienden als ik minder van me laat horen, of sorry als ik minder reageer op jullie blogs. Of als mijn blogberichten niet meteen van het allerhoogste niveau zijn. Het kan niet altijd een longread zijn.
Het komt allemaal wel goed. Zoals met alles. Het is een periode. En onder die bubbel van mij maak ik er het beste van. Probeer ik te genieten. Hoe klein de blijmakers ook zijn. En probeer ik vooral niet te veel na te denken over die lege agenda. Want het is tot nu toe geen probleem geweest mijn dagen door te komen.
Ik hoop tegen november (tegen dan staat de ruwbouw) weer helemaal die bubbel te kunnen doorprikken en eerlijk gezegd kijk ik daar enorm naar uit. Want ik kan niet wachten om weer van alle facetten van het leven te proeven. En alles met aandacht te beleven.
Heb jij soms wel eens het gevoel in zo’n bubbel te zitten?
In een ver ver verleden ergens in 2018 vroeg Evi mij wat mijn grootste angsten zijn. Toevallig eentje waar ik de laatste tijd wel wat mee in mijn hoofd zit. Want ik ben nu veel angstiger dan vroeger als kind of puber. En al mijn angsten kunnen ook geklasseerd worden onder hetzelfde probleem: mijn controledrang.
Ik kan me ontzettend opwinden, zorgen maken of piekeren over zaken die ik niet kan controleren. Beslissingen die door iemand anders worden gemaakt, hoe mensen naar mij of anderen kijken, ziektes en de dood. Op slechte dagen kan dat zelfs het weer zijn. Allemaal zaken die een impact op het leven kunnen hebben, maar waar je zelf geen invloed over hebt. De zelfhulpliteratuur is dan duidelijk: je moet dat loslaten. Maar dat is een pak makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.
Mijn grootste angst is dus dat mijn geliefden van mij worden weggenomen. Letterlijk door overlijden, maar ook doordat ze mij niet meer graag zien en dus maar uit mijn leven verdwijnen. Dat klinkt heel serieus en dat is het soms ook. Eens ik in een doemdenkspiraal zit is het heel moeilijk om daar meteen weer uit te raken.
Er is dat mooie gezegde dat mensen zich hun leven lang zorgen maken om zaken die nooit gebeuren. En ik probeer dat zo veel mogelijk voor ogen te houden. Ik denk – en hoop – dat ik naarmate ik ouder word ook wel echt beter ga worden in dingen loslaten.
Op een lager niveau heb ik natuurlijk ook wat banale angsten. Ik heb diepte- of valvrees. Niet te verwarren met hoogtevrees. Zet mij op een hoge betonnen toren die stevig staat en ik heb geen bang. Zet mij op een trapladder van ochgot 1,5m en ik schreeuw het uit. Alles wat wiebelt of schommelt, eikes! Met #projecthuis en een hoeveelheid aan stellingen en ladders is dat momenteel geen evidente.
En dan heb je nog trappen waar je kan doorkijken. Meestal zo van die ijzeren treden met gaten in. En als Satan het helemaal op mij gericht heeft dan zijn het ijzeren draaitrappen met gaten, waardoor onder elke trap alleen maar een afgrond te zien is. St-Pauls Cathedral in Londen was de max! Maar daar heb ik het echt bijna uitgeschreeuwd op die laatste draaitrappen. Naar boven lukt dan nog met veel geduld en doorzettingsvermogen. Maar naar beneden, dat is echt de hel.
Oh en glazen liften, of überhaupt liften, daar ben ik niet zo zot van. Ik stap alleen in liften die ik ken, die van het werk of het lief bv. En liften waar ik zeker van ben dat ze stevig zijn of waar snel hulp kan verleend worden bv. een lift in het ziekenhuis. Een glazen lift met dus ook een glazen vloer is met ogen toe naar boven en alleen als het echt niet anders kan. Hoe hard ik trappen ook haat en altijd vuurrood en uitgeput boven kom. Het is soms nog altijd beter dan het risico nemen om vast te zitten in een lift.
Een laatste ding waar ik niet zo zot van ben zijn grote mensenmassa’s. En zeker grote mensenmassa’s die stilstaan als ze eigenlijk vooruit moeten gaan. Om die reden zal ik altijd voor zitplaatsen kiezen op een concert en ga ik amper naar festivals. Ik stap ook niet op een overvolle trein waar mensen Twister op moeten spelen. Ik wacht echt regelmatig op de volgende, tenzij het opnieuw niet anders kan. Ik krijg het dan heel warm en moet mezelf echt tot kalmte aanmanen. Ik ben al een paar keer heel duizelig geworden op een overvolle warme trein, voornamelijk in België, want ja het Belgische treinsysteem zuigt enorm hard. Die ervaringen helpen niet echt om deze angst te relativeren. In de Londense metro heb ik dan weer minder dat benauwend gevoel omdat daar de metro om de twee minuten stopt en ik dus altijd naar buiten kan.
Ik zit, zoals je ondertussen wel door hebt, niet graag vast zonder controle. Haha, altijd die controledrang weer ^^. Ik ben dan wel weer niet iemand die schrik heeft van spinnen of andere vieze beesten zoals slangen ofzo. Ze moeten gewoon niet per se op mij komen zitten weet je wel? Maar ik zal het niet uitroepen als er ineens een spin in de kamer over de vloer loopt. Ik ben vrij zeker dat die mij niet gaat opeten namelijk. En ik heb er ook controle over hoe dicht ik zo’n beest bij mij laat komen ;).
In juli trok ik samen met het lief 7 dagen richting Roemenië en trokken we ook 5 dagen rond met de auto. Een soort mini-roadtrip en laat dat nu net iets zijn dat al heel lang op mijn wensenlijstje stond. Want met de auto heb je zoveel vrijheid en zie je meer, aldus mijn beeld van zo’n roadtrip. Droombestemmingen voor roadtrips zijn in mijn geval: Schotland, Cornwall, Wales, The Cotswolds (enfin heel de UK eigenlijk), Scandinavië, Andalusië, Slovenië en ga zo maar verder.
Maar is het nu wel iets voor mij om rond te trekken met de auto? Tijd voor bezinning, in een lijstje met bullet points (ow yes, mijn J komt helemaal los – de MBTI-fans snappen wat ik bedoel ;)).
De voorbereiding en het autorijden zelf:
Ik heb op alle vlakken nood aan zekerheid en wil zoveel mogelijk zorgen op voorhand uitschakelen. We namen dus een volledige verzekering waardoor we geen extra kosten zouden hebben mocht er iets gebeuren. In Roemenië is dit nog altijd spotgoedkoop (25 euro pp per dag), maar ik besef dat in andere landen het kostenplaatje daardoor kan oplopen. Toch is dit voor mij een must voor meer rust in mijn hoofd. En dat is toch de bedoeling van een vakantie.
Je krijgt eigenlijk altijd een ‘or similar’. Bij zowat elk autoverhuurbedrijf kan je op ieder moment van de dag elke auto huren die je maar wil. In praktijk is dit uiteraard niet haalbaar en geven ze je een auto van dezelfde prijsklasse of hoger (zoals in ons geval, we kregen een ruimer exemplaar). We hebben zelfs het automerk dat we hadden geboekt helemaal niet gespot, terwijl we toch wel heel wat auto’s hebben zien passeren. Uiteindelijk kroop ik in een spiksplinternieuwe Seat Aruna, wat best een leuke auto bleek.
Jep we kregen een felrood exemplaar en net op die dag had ik mijn felrood kleedje aan.
Ik heb even wat tijd nodig om te wennen en zekerheid op te bouwen. Ik ben een vrij goede chauffeur, maar ook eentje die erg hard op gewoonte rijd. Een nieuwe auto en nieuwe plekken zorgen er toch wel voor dat ik meer mentale inspanningen moet leveren en ik word er best moe van. Dat wist ik op voorhand en dus hadden we onze ritten goed gepland. Uiteindelijk is het langste dat we op een dag reden 4,5 uur met een korte pauze tussendoor.
Achteraf gezien bleek dat we de moeilijkste route gepland hadden op de eerste dag, wanneer ik nog aan het wennen was aan de auto. Dat zorgde ervoor dat ik aan het einde van die dag wel echt even genoeg had van die auto (inclusief de nodige tranen). Ik was eigenlijk overprikkeld door én de nieuwe auto én de route én dan nog eens gedoe met parking als we eindelijk op onze bestemming waren.
Parkeren
Parking zoeken was op voorhand iets waar ik me wat druk om maakte in het door auto’s gedomineerde Roemenië, maar uiteindelijk vonden we altijd heel snel een plaatsje. Voornamelijk omdat we nooit tot voor de deur van het hotel reden, maar al goed op voorhand rond keken en dan maar iets langer moesten stappen. En met iets langer bedoel ik maximum 5 minuten. Dat kunnen we best aan.
Uitzoeken of de parking betalend was bleek wel een hele opgave. Op één plek was er een betaalautomaat met enkel muntjes, alleen zijn de muntjes in Roemeense lei minder waard dan een halve euro. En dus had je gemiddeld zo’n 30 muntjes nodig voor een paar uur parking. Een sms sturen kon ook, maar enkel vanaf een Roemeense provider… Uiteindelijk werden we geholpen door het hotel. Op een andere slaapplaats kregen we letterlijk ‘maybe you pay tomorrow’ als antwoord en hebben we dus niet betaald. Er lag de volgende dag ook geen briefje onder de ruit.
De nadelen
Elke dag met koffers sleuren is niet mijn ding. Ik haat dat echt enorm. Nu klink ik nogal verwend, maar voor mij is dat fysiek gewoon vrij zwaar (mijn koffer was 1/5 van mijn lichaamsgewicht + een rugzak). First world problems I know, maar je gebruikt tijdens die ene nacht maar 5% van je koffer dus daar wil ik de volgende keer iets op vinden. Hebben jullie tips? Nemen jullie de nodige kleren uit de koffer in een rugzak mee ofzo?
Elke nacht ergens anders slapen is ook een andere ervaring dan elke nacht op dezelfde plek zoals ik gewoon ben. Voor Roemenië bleek dit uiteindelijk wel een goede keuze omdat je na één dag het op de meeste plekken wel gezien had, maar ik zou het ook wel fijn vinden om 2-3 nachten ergens te slapen en dan met de auto uitstapjes te doen. Gewoon omdat ik het ook wel leuk vind om een soort ’thuis’ te hebben op vakantie. Maar dat hangt heel erg af van de route en dat was hier wat moeilijker.
Het lief heeft geen rijbewijs en dus leg ik onnodig extra druk op mezelf, want ik ben degene die ons veilig op een bestemming moet krijgen -of ik er nu zin in heb of niet. Onbewust was dat een extra stressor die er niet zou zijn mocht mijn reisgezelschap kunnen overnemen indien nodig. Is trouwens een puur mentale stressor want door de niet zo lange ritten was het absoluut niet nodig om af te wisselen (en je betaalt natuurlijk meer voor een tweede chauffeur). Voor een langere trip met meer uren in de auto zou het wel handig zijn om met twee chauffeurs te zijn.
De voordelen
De flexibiliteit! We hadden enkel slaapplaatsen geboekt en wisten dus dat we ergens in de loop van de dag van locatie moesten veranderen, maar verder waren we totaal vrij om te kiezen hoeveel tijd we ergens spendeerden en of we tussenstops maakten of niet. Je verliest absoluut minder tijd dan wanneer je met het openbaar vervoer zou reizen en kan langer blijven op leuke plekken, wat dan weer niet zo is bij een georganiseerde reis in groep bv.
Het landschap nabij Viscri, een plek waar we zonder auto zeker nooit geraakt zouden zijn.
We hebben ook een keer ons plan wat omgegooid en een extra tussenstop ingelast, waardoor we ook een rustigere route (en niet de kortste) namen. Op die manier reden we door kleine dorpjes en het platteland. Heel fijn!
Je ziet gewoon veel meer van een land dan wanneer je enkel en alleen in een grote stad verblijft.
Doordat we elke dag ergens anders sliepen konden we een rondje maken en verloren we geen tijd met heen en terug te rijden naar dezelfde bestemming. Dat heb je natuurlijk wel wanneer je een bepaalde plek als uitvalsbasis zou gebruiken.
Long story short, deze roadtrip was een hele ervaring die al lang op mijn lijsje stond en waar ik zeker van genoten heb. Ik wil absoluut nog eens op roadtrip, alleen al voor de flexibiliteit. Maar ik zal altijd wat tijd nodig hebben om te wennen en een goede voorbereiding is daarbij cruciaal. Gelukkig ben ik een planner pur sang ;).
Even heel veel schrik dat ik over de grens zou gaan richting een crash.
Even puffen want het was meer dan warm genoeg om door te werken.
Even doorbijten en proberen blij te zijn met het resultaat. Want er is echt wel hard gewerkt.
Even balen bij de start van een nieuwe werkweek. Want wanneer kan ik nu eigenlijk rusten?
Even op adem komen en dromen van betere tijden.
Even gewoon zondag.
Er staan echt wel nog meer berichtjes in concepten hoor, maar ik wou jullie even (pun intended ja!) een korte update geven in de vorm van dit lijstje ;).
Eerder vertelde ik jullie al over mijn rode vlaggetjes, oftewel de symptomen die optreden wanneer er stress is in mijn leven. Gelukkig zijn er ook heel wat zaken waar ik me goed bij voel. Wat neemt mijn stress juist weg?
Op tijd gaan slapen. Er is niets dat een slechte dag zo goed relativeert als slaap.
Schrijven. Als het op papier of op deze blog staat is het uit mijn hoofd en dat doet zo’n deugd soms.
Lezen. Of dit nu een boek of een magazine is. Lezen maakt me meestal rustig. Als ik me niet kan concentreren op een boek is het echt slecht met me gesteld.
Knuffelen met mijn katten (wetenschappelijk bewezen dat dit de bloeddruk doet verlagen). Of ja, als die niet in de buurt zijn dan maar met het lief ;).
Die smartphone wegleggen. Nog steeds een heel groot werkpuntje!
De verkregen offline tijd invullen met rustige activiteiten zoals puzzelen, kleuren, fotoboeken maken en kruiswoordraadsels invullen. Deze zaken komen er veel te weinig van.
Uitjes met vrienden. Restaurantavondjes, of gewoon thuis op de bank en uren praten over ditjes en datjes.
Muziek luisteren. Doe ik veel minder dan vroeger en probeer ik nu wat in mijn routine te krijgen terug. Meeschreeuwen, dansen… zalig toch!
Wandelen. Buiten zijn in de natuur en gewoon je voeten volgen.
Dansen, in de dansles dan. Al moet ik me er soms naartoe slepen. Eens ik er ben, heb ik daar nooit spijt van.
Naar de wellness gaan. En dan bedoel ik echt zoals het moet: naakt (want eik bacteriën tussen je huid en zwemkledij) en in de sauna zitten ook effectief. Afvalstoffen uitscheiden en je lichaam eens even goed laten vechten tegen al het slechte. Ik maak er het laatste jaar veel minder tijd voor. Ben nog geen enkele winter zo vaak ziek geweest als deze winter… Toeval? Misschien (niet).
Gezelschapsspelletjes spelen. Dit doe ik veel te weinig. Het lief is niet zo verzot op boardgames en met vrienden doen we dat zo vaak als het kan. Maar iedereen heeft zijn leven hé.
Nieuwe impressies op doen. Dat kan op reis. Maar eigenlijk is naar een museum gaan al goed genoeg. Tegenwoordig zijn kunstmusea grote favoriet. En kunst vind je natuurlijk ook op straat. En is zo ook combineerbaar met het wandelen ;).
Koers kijken. Het is de schoonste bijzaak ter wereld.
Soms kunnen series kijken ook zorgen voor ontspanning. Maar ik merk dat in gestresseerde periodes het moeilijk is om me helemaal te verliezen in een serie. Dan grijp ik te vaak naar de smartphone tijdens het kijken. Dus deze is wat dubbel.
Deze week staat mei voor de deur. Hoe belachelijk snel gaat het jaar voorbij zeg? Dit jaar valt mijn dansoptreden op 24 en 25 mei. En dus trok die datum mijn aandacht want er hangen heel wat herinneringen aan vast. Vorig jaar was 25 mei de GDPR-deadline. 25 mei was toen ook de vrijdag voor ons teambuildingsweekend met het werk waar iedereen naar uitkeek. Het was pokkewarm. Een collega had een taart gebakken voor mij met de boodschap ‘I agree’. En ik? Ik zat er compleet door.
Ik had er een hele tijd alleen voor gestaan en de drukte was overweldigend. Zeker de twee weken voor GDPR kon ik met niets anders meer bezig zijn en er wachtte nog zo’n berg werk – mijn echt werk namelijk. Mijn lichaam zat ondertussen te kreunen onder een nijpend B-12 tekort en mentaal was mijn hoofd één grote puinhoop. Ik was terecht gekomen in een doemdenkspiraal.
Ik wil al even een postje schrijven over hoe het nu met mij gaat na de B-12 diagnose en heel wat ingrepen om het rustiger aan te doen. Nee, ik heb geen burnout gehad. Ik kan me zelfs niet inbeelden hoe hard dat moet zijn. Ik was er op tijd bij. Maar ik weet dat ik in de gevarenzone ben geweest, lichtjes. En ik weet dat ik een persoonlijkheid heb die sowieso in de gevarenzone zit.
Maar nogmaals: ik wil hier geen klaagzang houden over hoe moeilijk het was. Want again, ik heb tijdig ingegrepen en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.
Daarom is het belangrijk om te weten wat mijn valkuilen zijn. Wat zijn mijn stresssymptomen? Leen noemt het rode vlaggetjes, en dat vind ik best wel een goede terminologie. Want uiteindelijk draait het daarom: ik liep vorig jaar rond deze tijd rond met een berg stress in mijn hoofd en mijn lijf. En het is naïef om te geloven dat dat nu voorbij is. Dat het ooit volledig uit mijn leven zal verdwijnen.
Dit zijn mijn rode vlaggetjes. Van lichte symptomen tot de vrij serieuze.
Mijn nek die vast zit.
Vaker hoofdpijn hebben.
Vermoeide en pijnlijke ogen. Veel last hebben van (fel) licht.
Weinig concentratie op het werk. Ook wanneer het om een taak gaat die ik graag doe. Iedereen is wel eens niet geconcentreerd (op vrijdagnamiddag bijvoorbeeld), maar geloof mij, echt nul concentratie is nog een heel ander gevoel. Je ziet dat ook aan het resultaat van je taak. Dat is meestal niet zo goed.
Duizeligheid wanneer ik ’s morgens opsta of ’s nachts wakker word en me omdraai. Vaak maar langs één kant. De kant waar mijn nek vastzit of net de andere kant die alles opvangt. Uit zich in extreme periodes ook in het feit dat ik als de trein vertrekt het perron zie duizelen voor me. Heel raar gevoel.
Niet kunnen eten. Geen hongergevoel. Eten uit gewoonte en mijn bord niet leeg krijgen. Niet constant in mijn chocolaschuif zitten.
Afvallen. Een logisch gevolg van het vorige puntje.
De aandachtige lezer zal de lijn hebben opgemerkt. Wel alles onder de streep (lees: de meer serieuze zaken) heb ik de afgelopen maanden onder controle gekregen. Met B-12 supplementen. Deze winter aangevuld met vitamine D en magnesium. Dan zie je dat ik fysiek weer de controle terug krijg. Met de bovenste puntjes worstel ik soms nog. Dit zijn ook vooral de mentale puntjes.
Want stress volledig uit je leven bannen is moeilijk. En de winter zorgt bij mij sowieso voor mentaal moeilijkere momentjes (veel piekeren, wenen, hoofdpijn, moe…). Klinkt nog altijd niet fijn, en dat is ook zo. Maar ik heb voor mijn gevoel al best een grote vooruitgang gemaakt. Niet langer roofbouw plegen op mijn lichaam. Mentaal is er zeker en vast nog werk aan de winkel. Het herkennen van rode vlaggetjes is maar de eerste stap. Maar het is wel een belangrijke stap.
Het doel is dan ook om nog meer te focussen op mijn groene vlaggetjes en op wat mij energie geeft. Maar dat is voor een volgende keer.
