Close
cof

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis? #2

Ergens vorige winter presenteerde ik jullie #projecthuis, met enkele handige FAQ-vragen. Ik verwijs jullie nog steeds graag door voor de wat, hoe, wanneer, waar. Maar het leek me wel de ideale moment om nog eens een update te geven, want er is uiteraard al veel gebeurd.

Hoe ver sta je ermee?

Momenteel staat de ruwbouw bijna volledig. Concreet betekent dit het volgende:

  • Het volledige huis staat in snelbouw
  • Drie van de vier gevels zijn al volledig opgetrokken in muurisolatie & gevelsteen
  • De vierde gevel zit in de helft (en is hopelijk tegen het online gaan van deze post bijna klaar – check!)
  • Het dak zou tegen nu ook moeten liggen. En het is zelfs zo dat ik mijn dakpannen ook nog mooi vind daar vanboven. Dat kiezen was echt heel moeilijk.
  • Volgende stappen: dakpannen, dorpels, dakgoten, uitslijpen voor de elektriciteit en de ramenfirma die komt opmeten.

IMG_20191022_181204.jpg

Ben je blij met de keuzes die je tot nu hebt gemaakt? 

Ik denk het wel. Over het algemeen vlot het echt enorm. Er is maar weinig fout gegaan, behalve dan dat we echt vaak in het weekend met extreem weer te kampen hadden (vaak 30+ graden, of storm met veel wind, of stortregen) en dat dit voor vertraging heeft gezorgd.

De gevelsteen valt in het groot echt heel mooi uit en is helemaal mijn ding, al zal dat na het voegen natuurlijk weer een licht anders beeld geven. Ik ben nog heel benieuwd naar de combinatie met de ramen, deuren en garagepoorten. Het wordt heel spannend om al die kleuren en keuzes definitief samen te zien.

Hoe hou je dit vol? 

Haha, wel waarschijnlijk niet :). Ik heb twee enorme fysieke en mentale dipjes gekend. Eentje in juni, toen bracht juli soelaas wegens bouwverlof en mijn eigen vakantie. Het tweede dipje is momenteel aan de gang, iets met de laatste loodjes enzo.

Het is de combinatie 40u werken op het hoofdberoep en dan ’s avonds tot het donker is en een hele zaterdag die best stevig is. Maar ondertussen zijn de zwaarste zaken voorbij voor de ruwbouw en is het door de week dus iets rustiger. Blijft wel dat ik in een soort van bubbel zit en ik kan niet wachten om deze te mogen doorprikken :).

Maar dus het is met het nodige bloed, zweet en tranen én ook met de nodige trots. De voldoening is voor later en die komt zeker wel. No worries.

cof
cof

Wat heb je al allemaal bijgeleerd?

Toch ook een belangrijke. Naast de nodige technische kennis zijn er ook wel wat levenslessen de revue gepasseerd.

  • Soms kan je iets niet en moet je dat accepteren. Zoals heel zware dingen heffen of bepaalde technische tekeningen begrijpen.
  • Overprikkeling creëert mentale onrust (piekeren, doemdenken) en rust is de enige oplossing.
  • Je kan meer aan dan je denkt.
  • Maar je kan ook minder alleen dan je denkt. Je hebt hulp en troost nodig van anderen.
  • Je hoeft niet altijd een aangename, positieve persoon te zijn. De beste versie die je op dit moment van jezelf kan geven is genoeg.
  • Raad en advies van anderen is goedbedoeld, ook al zitten ze er compleet naast.
  • Sociale media doen op slechte dagen meer kwaad dan goed.

Een korte update deze keer! Keep you posted. 

Welke levenslessen leerde jij de afgelopen tijd? 

Sevilla #7: Flamenco in Triana en een geweldig hotel

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.

Ik nam jullie de afgelopen tijd mee op 4 heerlijke dagen in deze Andalusische stad. Hopelijk heb je zin gekregen om er naartoe te gaan. En om af te sluiten geef ik jullie nog 2 geweldige tips: een avondje vertier om daarna zalig in een warm bed te ploffen.

Flamenco in Triana

Andalusië is de bakermat van de flamenco. Ik herinner mij dat ze ooit bij So You Think You Can Dance (yep, ik ben een die hard fan) op bootcamp gingen naar Sevilla om die aartsmoeilijke dans te leren. Het stond dus al snel vast dat we een flamencovoorstelling wilden zien. Moeilijk was dat niet, want je wordt letterlijk om de oren geslagen met Flamencoshows als je door de straten van de stad wandelt.

Ik denk dat er dus ook best wat tourist traps zijn wat betreft de flamenco. Wij deden op voorhand onze research en kwamen al snel bij de volkswijk Triana uit aan de overkant van de rivier, waar de echte flamenco nog beoefend zou worden.

Uiteindelijk kwamen we, via de connecties van mijn reisgezel, terecht in de bar van de Vlaamse Maria. Hier doen ze aan zigeunerflamenco, oftewel, flamenco vanuit de voeling van de muziek, flamenco à l’improviste eigenlijk. In een zeer klein zaaltje zaten we letterlijk dicht bij elkaar om mee de muziek en de passie van de dansers te voelen. Ik weet niet of dit de beste flamenco was die we konden zien, maar ik zag ooit met school een afgelikte flamencovoorstelling in Barcelona, en dan was dit wel van een hoger kaliber.

IMG_20171108_215407.jpg
Foto @leenvdb

Heel snelle voetbewegingen en heel krachtige armen. Dat is flamenco voor mij en dat heb ik wel gezien. Zwaar onder de indruk was Leen, ik iets minder, maar dat ligt zeker niet aan Maria of haar team. Ik denk dat ik als danseres automatisch wat kritischer was, of met wat meer verwachtingen de bar was binnengestapt. Maar ik heb absoluut geen spijt van de show en denk echt dat we hier een vrij authentieke ervaring hebben meegepikt.

We betaalden rond de 16 euro denk ik voor de show en de bar in Triana was T de Triana. Triana is sowieso een leuke wijk om te bezoeken, hier zou je het echte Sevillaanse leven tegenkomen. Wij hadden jammer genoeg niet veel tijd om deze buurt te verkennen.

Overnachten in casas de la Juderia

We boekten dit hotel na wekenlang zoeken online, want eigenlijk wisten we niet goed wat te verwachten. De ligging van casas de la Juderia in combinatie met een vermelding in sommige reisboekjes en op blogs deed ons overstag gaan.

Want het hotel ligt echt vlak in het centrum. Op een kwartier tijd sta je respectievelijk aan het Alcazar, de kathedraal of het casa de Pilatos. Enkel voor Metropol Parasol en de rivier ben je soms al eens iets langer aan het stappen. Kortom: we deden alles te voet en dat was zonder deze centrale slaapplaats zeker niet gelukt.

Maar dan het hotel zelf. Woow. Het is echt een prachtig hotel. Groot, maar nooit zo druk dat het opvalt dat er veel mensen slapen (of dat kwam omdat wij er in november waren). En het was me een beleving.

P1100505.JPG

Het is namelijk een hotel met een grondplan. Het is een aaneenschakeling van patio’s met allerlei kamers, ondergrondse gangen, verborgen liften… Gelukkige escorteerde iemand van het hotel ons naar de kamer want we hadden dat nooit op eigen houtje gevonden. Wij moesten namelijk nog een smal steegje door omdat we sliepen in het nieuwere gedeelte van het hotel, met een eigen receptie en ingang.

IMG_20171107_210237
Eén van de ondergrondse gangen om uiteindelijk tot bij je kamer te raken… 😀

De kamer zelf was van meer luxe voorzien dan die we geboekt hadden (waarschijnlijk een overbezetting van de kleine kamers). We hadden twee ruime bedden, een salon en een badkamer met bad. De modem hing boven onze deur dus de wifiverbinding was uitstekend en elke ochtend gingen we via onze eigen patio naar buiten. Het personeel is attent, na een nachtje wat koud te hebben, vroegen we donsdekens bij die we naar een kleine reminder ook onmiddellijk kregen. Ontbijten deden we er niet dus daar kan ik niet veel van zeggen.

Het tapasrestaurant in het hotel, Baqus, testten we wel uit en heeft naast heerlijke wijn ook lekkere en originele tapas voor de grote en de kleine honger.

Dit hotel, dat was één van de toppers van de reis. Dus zeker een aanrader!

Dit was het laatste postje over deze prachtige stad. Meer lezen over Sevilla? Ik heb ondertussen een fijne reisgids opgebouwd. 

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

 

Lichtpuntjes #15

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

En door het bubbelgevoel is deze rubriek nog meer nodig dan anders.

  • Skipdagen in de wellness. Even helemaal die focus op zelfzorg.
  • Mooi weer. Het is al even geleden, maar er was mooi weer.
  • Een boek uit de bibbox dat verrassend goed blijkt te zijn.
  • Sowieso is lezen wel een lichtpuntje momenteel.
  • Het lief dat terugkeert na twee weken conferentie/vakantie.
  • Projecten op het werk die het goed doen.
  • Leuke middaglunches op het werk. Ik vergeet soms echt pauze te nemen en daar probeer ik aan te werken.

cof

  • Yoga op het werk.
  • De danslessen die begonnen zijn. Na een zomer inactiviteit wist ik niet dat ik het zo hard gemist had.
  • Middagwandelingetjes met ons kantoorhondje.
  • Eer fijn etentje met vrienden.
  • Een iets rustigere bouwzaterdag.
  • Een fijne concertavond bij een klant. De blik verruimen met wat klassieke muziek.
  • Een heel goede opleiding geven aan klanten. En dat weerspiegeld zien in de feedback achteraf.
  • #projecthuis waarvan de ruwbouw zo goed als staat. Feest!
  • Genezen.

Wat maakte jou blij de afgelopen tijd?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #27

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Het volgende boek uit de bibbox was ‘het land achter de horizon’ van Tamara McKinley. In dit boek volgen we twee Britse families tijdens de ontdekking en kolonisatie van Australië. Ik vond dit een enorm fijne kroniek. Met korte hoofdstukken en wisselende perspectieven. Het zit allemaal goed in elkaar, hier en daar misschien wat cliché, maar het tempo ligt hoog. Het is het eerste deel van een trilogie en jawel, ik haalde het tweede deel alvast uit de bib :). Aanrader!
  • Aangezien onze bib door de werken even dicht was pakte ik nog eens een boek uit de kast. Ik koos daarbij eindelijk voor ‘Een lied voor Achilles‘ van de geprezen Madeline Miller. Het is een moderne hervertelling van de Ilias van Homerus, over de oorlog om Troje. Maar dan met een focus op het verhaal van Achilles, vertelt vanuit Patroclus. Dat het dramatisch eindigt weten we allemaal. Maar Miller maakt van het oude Griekse werk een zeer toegankelijk en modern boek. Ook een aanrader!
  • Op de trein lees ik een tussendoortje ‘lang leve de koning‘, komt ook uit de bibbox. Is blijkbaar een tweede deel van een reeks over een adellijke familie in het Edwardiaanse tijdperk (vlak na de dood van koningin Victoria). Ik vind het eigenlijk niet zo geweldig tot nu toe. Het volgt de Austentraditie van rijke mensen die niets te doen hebben en zich dan zorgen maken om banaliteiten. Het is niet zo goed geschreven.
  • Begonnen in ‘Er was eens een rivier‘, zeer benieuwd!

Gekeken

  • Seizoen 3 van Victoria. Love love love.
  • Peaky blinders begonnen met het lief, seizoen 1, jawel. Let’s see of we ook zo’n die hard fans worden.

Meegemaakt

  • Een voorstelling klassieke muziek, op uitnodiging van een klant. Speciaal. Uit de comfort zone. Ik wachtte heel de tijd tot er iemand begon te zingen… Ik probeerde me echt bij de piano te houden ook. Het is soms zo moeilijk om je gedachten daar volledig bij te houden. Fijne ervaring.
  • Een eerste leuke groepsopleiding gegeven aan wat klanten. Viel heel ongelukkig samen met buikgriep. Timing, dat kan ik wel zenne. Ook fameus slecht gevoeld dus en heel erg moeten doorbijten.

Uitkijken naar

  • Rust en genezing
  • Nog meer opleidingen voor klanten
  • Leuke dingen

Geblogd

Hoe was jouw maand?

Herkenning is een begin

Soms is het echt makkelijker gezegd dan gedaan. “Je moet dat loslaten. Je moet je dat niet aantrekken. Dat heeft hij/zij toch niet zo bedoeld. Je moet rust nemen.” Mening zelfhulpboek predikt de kunst om geen fuck te geven, je gedachten te analyseren om ze mindfullnessgewijs te laten oplossen in het niets en -last but not least- gelukkiger te gaan leven.

Mening zelfhulpboek rept geen woord over hoe fucking moeilijk dat kan zijn. Nah. Alsof je in een paar stappen gelukkig kan worden. Want lifechanging magic enal. Als je iets echt wil zal het je wel lukken. Knop omdraaien en alles is ineens beter. Ik kan hier nu een tirade gaan houden dat het allemaal zever is. Maar gelukkig zit ik zo niet in elkaar.

Ik las afgelopen week ergens dat langzaam groeien ook goed is. Een kleine stap is evenzeer groeien, ook al voel je het effect van een grote stap veel harder. Groei is groei. En laat groeien nu net een mooi proces zijn. Soms zelfs mooier dan het eindresultaat.

Afgelopen week was een week van veel mentale onrust. Ik maakte me effectief zorgen over wat mensen tegen me hadden gezegd. Wat mensen van me denken. Wat de toekomst zal inhouden. Wat als-scenario’s domineerden mijn gedachten.

Afgelopen week was een week van herkenning. Mensen bedoelden dat namelijk helemaal niet zo. Niemand is over mij vreemde dingen aan het denken. Het gaat helemaal niet mis. Alles is oké momenteel. En toch was er die chaos in mijn hoofd.

Mijn gedachten waren niet gestoeld op de realiteit. Ze bleken een symptoom van iets anders. Van mentale onrust. Wanneer ik mentaal uitgeput raak begin ik te doemdenken. Dat weet ik ondertussen wel al even, maar nooit eerder besefte ik dat terwijl ik aan het piekeren was. Ik herkende de negatieve spiraal. Dat datgene waarvoor ik me opwond niet het echte probleem was. Maar dat mijn hoofd wel even op was. Overprikkeld.

Ik erkende het echte probleem. Ik probeerde mijn gedachten een halt toe te roepen. Dat is zeker niet altijd gelukt. Maar ik herkende de symptomen. Zonder dat het probleem daarmee uit de wereld geholpen is. Hoewel het dus een moeilijke week bleef, ben ik toch trots op mezelf.

Herkenning is een voorwaarde om iets op te lossen. Het is een begin. Een kleine stap. Groei. En langzaam groeien is ook groeien. Het brengt misschien wel de mooiste bloemen voort.

Welk inzicht stemde jou de afgelopen tijd tot nadenken?

Struggles van het volwassen leven #2

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Nee, even serieus. Ik vind het volwassen leven best oké. Je bouwt veel levenswijsheid op. Meer zelfvertrouwen. Je neemt je leven in eigen hand. Zo deelde Irene al 2x haar geheimen voor een volwassen leven. En ondertussen een hele tijd geleden lijstte ik al heel wat van mijn eigen struggles op. Maar er is meer, vandaar een nieuw lijstje.

  • Ik vergelijk prijzen als een malle en koop dus niet zomaar random wat ik nodig heb. En in tegenstelling tot tijdens mijn studentenleven kies ik niet steevast voor het goedkoopste, want daar moet wel iets mis mee zijn. Nee, ik ga op zoek naar de beste prijs-kwaliteit verhouding. Of ik nu in de supermarkt sta, in een kledingwinkel of jawel een drankje bestel op café. Want een cola voor 2,50 euro van 20 cl is een slechtere koop dan een Ice Tea van 33cl voor 2,60 euro, toch?
  • Bij het kopen van kledij let ik trouwens enorm hard op hoe een bepaald stuk bij de rest van garderobe past. Als in: ik koop bewust kleren. Hallo, hoe oud ben ik? 40?
  • Ik ben fan van minimalisme, zoals je kon lezen in deze blogpost…. Need I say more?
  • Ik maak heel volwassen keuzes in verband met #projecthuis. Zoals van welk materiaal mijn dakgoten moeten zijn, waar mijn dampkap moet hangen en of ik hangwc’s wil of niet. Kan iemand mij komen redden?
  • Voor mijn laatste vakantie maakte ik een heus draaiboek, inclusief een overzicht van de financiën. In een Google Sheet enzo. Hetzelfde voor Project Huis trouwens. Ik ben ineens een Google Sheets (lees excel) -aanhanger. Mijn 16-jarige zelf, die een hekel had aan de excellessen tijdens informatica, lacht me uit.

_VDW2097

  • Ik verplicht iedereen rondom mij zich in te smeren met zonnecrème als de zon zichzelf nog maar een beetje laat zien. Om dan de dag erna heel trots te kunnen zeggen “Ziedewel, zijt ge verbrand? Nee hé”. (En dan zelf ergens een streep zijn vergeten insmeren, shhhttt)
  • Ik begin stilaan bewust herinneringen te hebben aan dingen die ik (meer dan) 10 geleden heb meegemaakt. Zo van die gesprekken waarin je zegt ‘ik deed dat 10 jaar geleden eens’ en mensen niet automatisch meer antwoorden ‘nu ben je aan het overdrijven’.
  • Selfies met zonnebrillen zien er altijd beter uit dan selfies met vermoeide ogen. Lang leve de zonnebrillen!
  • Mijn vrijdagavonden beperken zich tot crashen in de zetel, serieke kijken, heel misschien wat lezen en op tijd gaan slapen. Wanneer vrienden willen afspreken op vrijdagavond kondig ik dan ook al aan ‘Das goed, maar ik ga wel moe zijn’.
  • Nu ik de 26 ben gepasseerd ben, is het dus officieel gedaan met jongerenkortingen. Zelfs de trein is ineens pokkeduur. Meer dan 20 euro voor een enkel ticketje naar zee? Dat is een trein vol miljonairs dan ofzo?

En wat zijn jouw volwassen struggles? 😉

De bubbel

Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik mijn gevoel momenteel moet uitleggen. Maar het besef kwam toen ineens de eerste veldrit van het seizoen voor de deur stond en ik totaal niet mee was. Normaal kijk ik er weken op voorhand naar uit en herbekijk ik zelfs crossen van het vorige seizoen. Ik lees alle nieuwtjes en interviews uit de kranten.

Maar dit jaar niet, de eerste cross overviel me zelfs (“nu al?”) en zo is het met veel. Ik miste deze zomer heel wat dingen waar ik normaal elk jaar naartoe ga. Het voorjaar, ik kan me daar eigenlijk amper nog iets van herinneren. Mijn agenda voor de komende weken, zelfs maanden, is gewoonweg leeg.

En toch heb ik het te druk voor alles precies. Slapen, werken voor het hoofdberoep, aan de bouw werken. Mijn leven is een beetje gedegradeerd tot die dingen. En ik klaag niet, want ik werk aan en voor de toekomst en ik ben bevoorrecht dat ik dit kan doen. Maar ik leef in een soort bubbel en dat is precies wel de eerste keer dat het me overkomt.

Het lijkt alsof de tijd vliegt en er tegelijk niets wezenlijks gebeurd. Elke dag duurt eeuwen en ineens zijn we twee weken verder. Ik denk dat deze woorden mijn gevoel het best omschrijven.

Ik heb me laten vertellen dat bubbels bij het leven horen. Zo zegt men altijd van kersverse ouders dat even alleen de baby telt. Dus ik kan me voorstellen dat ik iets soortgelijks meemaak. Mijn kindje is een huis. En dat kindje heeft veel aandacht nodig.

Dus sorry lieve vrienden als ik minder van me laat horen, of sorry als ik minder reageer op jullie blogs. Of als mijn blogberichten niet meteen van het allerhoogste niveau zijn. Het kan niet altijd een longread zijn.

Het komt allemaal wel goed. Zoals met alles. Het is een periode. En onder die bubbel van mij maak ik er het beste van. Probeer ik te genieten. Hoe klein de blijmakers ook zijn. En probeer ik vooral niet te veel na te denken over die lege agenda. Want het is tot nu toe geen probleem geweest mijn dagen door te komen.

Ik hoop tegen november (tegen dan staat de ruwbouw) weer helemaal die bubbel te kunnen doorprikken en eerlijk gezegd kijk ik daar enorm naar uit. Want ik kan niet wachten om weer van alle facetten van het leven te proeven. En alles met aandacht te beleven.

Heb jij soms wel eens het gevoel in zo’n bubbel te zitten?

De ultieme gids voor 7 dagen in Saksisch Transsylvanië, Roemenië

Deze zomer gingen jullie ongetwijfeld allemaal op vakantie naar Malta & Gozo, na het lezen van mijn gids vorig jaar. Wel dan presenteer ik de ideale bestemming voor de zomer van 2020: Roemenië. Het lief en ik trokken 7 dagen naar dit land aan de Zwarte Zee, en naast een bezoekje aan de hoofdstad Boekarest, trokken we ook 5 dagen op roadtrip in de streek Transsylvanië. Van iedere dag komt er zoals steeds nog een reisverslagje aan (waarvan mij kennende het laatste toch zeker over 3 jaar online komt ^^). Maar ik zorg ook deze keer voor een overzichtspost met onze route, het soort posts dat mij ook steeds enorm helpt met plannen.

Dus geen ultieme gids, zoals de ironische titel doet vermoeden, maar een praktische gids die jullie hopelijk helpt met plannen, net als vorig jaar, in handige bullets.

Praktisch & vervoer

  • Vliegreis

We waren in Roemenië van woensdag 17 juli t.e.m. dinsdag 23 juli 2019 en hadden het geluk dat de bagage-afhandelaars deze zomer al gestaakt hadden. We vlogen twee keer vanaf Zaventem met Tarum, een Roemeense maatschappij uit het netwerk van Brussels Airlines. Bestemming: de hoofdstad Boekarest. Roemenië telt tal van luchthavens, voornamelijk voor binnenlandse vluchten (want ja zo groot is dat land), maar vanuit België vliegen er geen maatschappijen op een andere luchthaven dan Boekarest Otopeni (Ryanair biedt Cluj-Napoca aan, maar dat is via een binnenlandse vlucht vanuit Boekarest).

Ook Ryanair en Blue Air vliegen op Boekarest, al dan niet vanaf Charleroi. Maar wij hadden wel wat bagage (en dat zou ook optellen bij een low cost maatschappij) dus kozen we op voorhand voor de wat duurdere optie. Boek zeker tijdig, want wij waren al aan de late kant en telden dus wel wat neer voor een vliegticket (ik denk twee keer rond de 150 euro).

Roemenië maakt wel deel uit van de EU, maar nog niet van Schengen. Dit betekent dat je moet aanschuiven aan de paspoortcontrole. Wat vooral in Zaventem een gedoe is in juli en augustus. Wij hebben bijna drie kwartier aangeschoven, een Belgisch ID mag namelijk niet door de automatische poortjes. Als ik één tip mag geven: beschik je door een vorige reis over een EU paspoort dat nog geldig is, neem dat dan aub mee, dan bespaar je dus heel wat tijd. Zo niet: trek dan op tijd naar de luchthaven in het hoogseizoen.

  • Van de luchthaven naar Boekarest

Vanaf de luchthaven kozen we steeds voor een bus naar de stad. Er zijn twee buslijnen die je naar het centrum brengen de 783 en de 780. Afhankelijk van het verkeer en de locatie van je slaapplaats ben je in minder dan uur in de stad.

  • Huurauto
IMG_8341
Over het rijden met een huurauto en mijn eerste roadtrip kon je al lezen in deze blogpost.

Op aanraden van fervente Roemeniëfans huurden we een auto bij Klasswagen. Je boekt op voorhand de auto die je wil en kiest best voor een volledige verzekering. Ze kunnen je komen ophalen aan de luchthaven met een busje (want ze zitten vlakbij de luchthaven Otopeni), en weer terug brengen wanneer je de auto inlevert. Maar aangezien wij onze vluchtdagen telkens combineerden met een halve dag in Boekarest namen we tweemaal een taxi van en naar de stad. Verder ben ik heel tevreden van de service bij Klasswagen. We kregen op tijd een auto, in ons geval een groter model, en geen gedoe of discussies bij het inleveren. Ook moet je de auto niet kuisen, ze hebben namelijk een eigen carwash in de kelder. Doordat we een volledige verzekering namen hadden we geen kopzorgen mocht er iets gebeuren.

In Roemenië is een auto huren met zo’n verzekering spotgoedkoop. Wij betaalden 25 euro pp. per dag. Ook tanken is niet zo duur, in totaal tankten we voor net geen 50 euro.

  • Munteenheid & geld wisselen

In Roemenië betaal je met Roemeense Lei (RON), de koers is daar een pak voordeliger dan de euro. Deel elk Roemeens bedrag door iets meer dan 4 om de prijs in euro te berekenen. Geld wisselen doe je best in een wisselkantoor en niet aan een bankautomaat, dan betaal je extra taksen bij het afhalen. In Boekarest en de grote steden kan je makkelijk pinnen/betalen met de kaart, maar in de kleinere dorpjes en sommige bezienswaardigheden moet het nog in cash (bv. Viscri, Peles Castle, parkeerautomaten). Zorg dus zeker dat je cash bijhebt voor je op roadtrip vertrekt.

  • Uurverschil

In Roemenië is het één uur later dan in België. Vooral op je eerste dag verlies je dus extra tijd.

Reisweg & overnachtingen

Dag 1: aankomst en wandeling door Boekarest

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1a5f
Het presidentieel paleis
  • Onze vlucht landde omstreeks 14u, waardoor we ongeveer rond iets na 15u plaatselijke tijd in Boekarest aankwamen.
  • We sliepen bij Upstairs Boutique, een spiksplinternieuw kleinschalig hotel dat zich achter de gevel van een oude cinema bevindt, vlakbij het park Cismigiu. De kamers zijn comfortabel en schoon, het is er megarustig (want van de steenweg weg), maar het ontbijt is zeer pover. Qua ligging echt wel ideaal.
  • Hierna wandelden we door het historisch centrum. Het lief is al vaker in Boekarest geweest en nam het voortouw. We passeerden heel wat kerken, parken en het Palace Of The People van Ceaușescu.
  • Die avond hadden we een date met de schoonzus en haar vriend en trokken we daarom richting het chiquere CAJU. Het restaurant is van de hand van Joseph Haddad, de Sergio Herman van Roemenië, die ook nog een sterrenrestaurant uitbaat. Dit is zijn budgetvriendelijk restaurant, maar nog steeds duur voor de gemiddelde Roemeen. Het was met voorsprong het beste eten van de hele trip. Heel originele en lekkere combinaties. Een mix van Roemeens en modern eten. En die desserts, amai!

Meer weten? De hoogtepunten van Boekarest

Dag 2: van Boekarest naar Brasov, via Peles Castle

IMG_20190718_141044
Peles Castle
  • We namen de taxi naar Klasswagen en trokken eropuit met onze huurauto.
  • Eerste stop: Peles Castle, zo’n 2u30 van Boekarest. We kozen voor Peles en niet het meer populaire Bran Castle (wat gelinkt wordt aan Dracula, of toch de inspiratie zou zijn van Stoker voor het Draculakasteel), omdat ik her en der had gelezen dat dit een mooier paleis was.
  • Voor de parking betaalden we 20 lei. We lunchten op het kasteeldomein met broodjes uit de supermarkt. Je vindt er ook wel een cafetaria en wat winkeltjes hebt, maar allemaal heel toeristisch.
  • We kozen voor de volledige tour van 60 lei per persoon en het lief betaalde ook nog 35 lei om foto’s te mogen maken. Je kan het paleis dus enkel bezoeken via een tour. Wij hadden het geluk dat er net een Engelstalige rondleiding begon en dus niet moesten wachten. Je moet plastieken zakjes rond je schoenen doen om de vloer niet te beschadigen. De volledige tour duurde ongeveer 45 minuten.
  • Het paleis is echt prachtig ingericht en veel groter dan je op voorhand denkt. Ik vond dit echt een van de mooiere paleizen die ik al bezocht heb. Het is wel minder fijn dat je aan de tour gebonden bent. De groepen zijn groot en dus luidruchtig.
  • Eens buiten namen we nog ruimschoots de tijd om foto’s te nemen en wandelden we tot aan het kasteel Pelisor, dat zich een beetje hoger bevindt en dat je ook zou kunnen bezoeken, maar zowel Peles als Pelisor sluiten al de deuren omstreeks 16u.
  • Het is er druk, dat moet gezegd worden. Maar dat is meestal wel zo als je een paleis bezoekt (denk maar aan Versailles of het Alcazar in Sevilla)
  • Vanuit Sinaia, het dorpje waar Peles zich bevindt, reden we richting Brasov. Na wat vechten met de parkeerautomaat die enkel muntjes aanneemt (het hotel betaalde uiteindelijk via een gsmticket voor onze parking) checkten we in bij Drachenhaus, ons hotel voor die nacht. We hadden een hele fijne kamer met een uitgebreid ontbijt. De ligging is opnieuw geweldig. Zeker eentje om opnieuw te boeken.
  • We wandelden alvast wat door het centrum van Brasov, dat ons meteen enorm aansprak.

Meer over Peles Castle
En alle tips over Brasov

Dag 3: verkenning van Brasov en aankomst in Viscri

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1ab1
Een straatje in Brasov
  • Na een uitgebreid ontbijt in Drachenhaus gingen we op pad in Brasov. Dit was helemaal mijn stadje, met een leuke mix van Saksisch erfgoed en het Roemeense leven.
  • Om 11u waren we present voor de Free Walking Tour van Walkabout. We verkenden alle hoogtepunt van de stad, onze gids gaf echt zeer veel leuke weetjes over de stad en de geschiedenis van Roemenië. Echt een dikke aanrader!
  • We bezochten in Brasov ook the black church, een grote protestantse kerk, de trekpleister in Brasov. De inkom was 10 lei pp. en ik vond het echt een fijn bezoek. Zeker nadat we door de Tour al heel wat achtergrondinformatie hadden gekregen.
  • Jammer genoeg was het na een middagmaal tijd om afscheid te nemen van Brasov. We reden richting Viscri, wat ongeveer een dik uur rijden was. In Viscri logeerden we bij Viscri 195.
  • Viscri is een Unesco beschermd Saksisch dorpje waar de tijd is blijven stilstaan. Er is geen asfalt en er zijn ook geen hotels en amper restaurants. Er is nog maar pas een parking aangelegd buiten het dorp. Je slaapt dus in één van de guesthouses en vaak eet je bij de host die voor zijn/haar gasten kookt.
  • Die avond dwaalden we wat rond in het dorpje en keken we ’s avonds naar de intocht van de koeien. Jep, elke avond komen de koeien van de weides op hun eigen naar hun stal. Die koeien zijn zo geconditioneerd dat ze zelf de weg kennen.

Blogpost over Viscri lezen

Dag 4: Viscri en Sighisoara

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1b5e.jpg
De weerkerk van Viscri
  • In Viscri deden we eerst een rit met paard en kar (waarbij je lokale bevolking steunt en de paarden worden trouwens goed verzorgd – ik ben zeer moeilijk wat betreft toerisme met dieren – maar in dit geval vond ik het wel een ethische keuze). Tijdens de rit beland je letterlijk in niemandsland, velden en bergen is al wat je ziet. De stilte is overdonderend. Geweldig!
  • Daarna bezochten we de bezienswaardigheid van het dorpje, de weerkerk. Veel toeristen komen enkel voor deze kerk naar het dorpje en zijn daarna weer weg. De toegang kost 10 lei pp. en het is één van de mooiere weerkerken uit de streek. In een weerkerk werd niet enkel mis gehouden, maar het was eerder een soort minifort waar alle gezinnen zich konden in terugtrokken bij een inval van de Turken. Over heel Transsylvannië vind je dit soort kerken, meestal op de top van een heuvel, net zoals in Viscri.
  • Het was tijd voor onze volgende bestemming! In minder dan een uurtje ben je in het historisch centrum van Sighisoara. Ook een oud Saksisch stadje vol kleurrijke huisjes.
  • Sighisoara is klein genoeg voor een halve dag. We wandelen elke straat zeker drie keer door op die tijd. Belangrijkste trekpleisters zijn de klokkentoren, de oude stadsmuren, het huis van Vlad III (de man waarop Dracula gebaseerd is) en de scholierentrap (een houten trap met 175 treden die de leerlingen elke dag naar boven nemen – waar de school zich bevindt).
  • We sliepen bij Hotel Sighisoara, dit was met voorsprong de meest ruime kamer van de hele trip.

Blogpost over Sighisoara lezen

Dag 5: Biertan en Sibiu

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1c4e.jpg
Biertan
  • Plots hadden we wat tijd over voor een extra stop (de transfagarasan rijden bleek geen realistische optie binnen onze tijdspanne). We kozen voor Biertan, een ander Saksisch dorpje met een weerkerk, vergelijkbaar met Viscri. Biertan is iets moderner (wel asfalt op de hoofdwegen en dus ook toeristischer) en ook de weerkerk is heel anders ingedeeld. Ik vond dit wel een hele fijne stop! Toegang tot de weerkerk moet ook iets van een 10 lei pp geweest zijn en we betaalden 3 lei voor parking.
  • Het was een half uurtje tot in Biertan en vanaf daar reden we via een kleinere weg naar Sibiu (in totaal reden we 2 uur denk ik). Doordat we niet de steenweg namen passeerden we in allerlei kleinere dorpjes en door grote stukken platteland. Het was een leuke ervaring om Roemenië echt te leren kennen.
  • Iets na de middag kwamen we aan in Sibiu en checkten we in bij The Council. De grootste tegenvaller van alle slaapplaatsen. We hadden een super kleine kamer een mobiele airco waarvoor ze een gat hadden gemaakt in het raam… Veel straatlawaai en nog altijd heel warm dus.
  • We hadden wat last van vermoeidheid en de hitte en dus deden we het de namiddag in Sibiu rustig aan. We wandelden doorheen het centrum en brachten een bezoek aan het Brukenthalmuseum (we kozen voor de afdeling Europese kunst). Dit is een kunstmuseum in een soort van oude paleisresidentie van baron Brukenthal. De inrichting is specialer dan de kunst zelf en hoewel het niet heel groot is vond ik het een heel fijn museum om te doen (helaas was er binnen geen airco – dat heb je in een oud pand). We betaalden 20 Lei toegang pp. denk ik.

Blogpost lezen over Biertan
Alles over Sibiu

Dag 6: Sibiu en terugrit naar Boekarest

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1c84
Piata Mare, Sibiu
  • In de voormiddag wandelden we opnieuw door Sibiu. Hoewel het een leuk stadje is voelde ik het niet zo. We gingen hier en daar binnen kijken in één van de mooie kerken. En er zijn toffe straatjes en mooie pleinen. Maar één dag in Sibiu is zeker voldoende wat mij betreft.
  • Onze roadtrip liep op zijn einde en we reden 4,5 uur terug naar Boekarest, langs de gewone weg en zelfs het laatste stukje op de snelweg vanuit Pitesti. We dropten de auto en namen de taxi naar het Z Executive Boutique Hotel, onze laatste stop. Dit was de meest moderne kamer van de hele reis (en geweldig uitgebreid ontbijt).

Dag 7: Boekarest en terugvlucht naar België

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1d30.jpg
Paraplu’s in Boekarest, er moest toch één hipsterfoto in deze post zitten 😀
  • Onze laatste dag brachten we opnieuw door in de hoofdstad en opnieuw zonder een echt plan. We liepen nog wat door het historisch centrum en dronken iets in een hippe koffiebar.
  • Tegen de middag namen we de bus terug naar de luchthaven en zat onze vakantie erop.

Zo, dat was een hele boterham :). Ik moet zeggen dat de planning van onze trip ideaal was. Je hebt zeker niet meer tijd nodig in de meeste stadjes (enkel in Brasov zou ik nog wat langer kunnen verblijven) en een citytrip in Boekarest was niet ons doel. Daar keren we sowieso nog wel naar terug. Transsylvanië is zeker een mooie streek vol geschiedenis en natuur. Alles ligt er ook dicht bij elkaar waardoor je makkelijk kan combineren.

Zegt Roemenië jou iets als bestemming?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Een ode aan routine

Ah september. Steevast de maand van huilende kinderen, de Leuvense jaarmarkt #zattemensen, de start van het crossseizoen, een maand vol snuiten en snuffen want ik heb ALTIJD heel september lang een enorme verkoudheid (ik schrijf dit bericht op 1 september en ik heb dus weliswaar al meer moeten niezen vandaag dan heel augustus samen, je houdt het niet voor mogelijk).

September is ook de maand na twee maand zomer(vakantie). Vaak is er nog wel een fijn najaarszonnetje. Maar we kunnen er niet onderuit. Stilaan keren we allemaal terug naar het werk, school, de sportclub, de taallessen of andere hobby’s, en het betalen van de rekeningen. Kortom: de routine staat weer voor de deur.

Het fijne aan de zomervakantie is net dat je die routine doorbreekt. Je eet onregelmatiger, uitgebreider (en vaak ongezonder), je gaat later slapen, je hebt geen verpichtingen… Maar eigenlijk is zo’n doorbreking van je routine helemaal niet zo goed voor je gezondheid.

Dus hoe je het ook draait of keert is het in september eigenlijk best goed dat we allemaal terugkezen naar onze routine. En ik kijk daar echt naar uit ook. Omdat ik gewoon merk dat mijn lichaam en mijn hoofd dat nodig hebben.

Routine is voorspelbaar en vereist daarom minder mentale inspanningen. De routine van september voelt ook als een nieuwe start, net zoals in januari. Een nieuw blaadje. Je kan allerlei cursussen of lessen beginnen volgen. Nieuwe mensen leren kennen. Op het werk trappen nieuwe projecten op gang.

En in mijn geval heb ik nog vakantiedagen genoeg om toch af en toe die routine te doorbreken. Want dat is mijn geheim. In het najaar proeft vakantie vaak eens zo goed als in de zomer.

Maar natuurlijk worden de dagen korter en ben je vaker ziek in het najaar. Het wordt herfst: soms mooi, maar ook nat en koud. Over de winter praat ik liever nog niet, want ik heb elk jaar echt wel last van een ‘seasonal affective disorder’ (wintermoeheid of zelfs een winterdepressie).

Maar op 1 september voelt dit toch vooral aan als een nieuw hoofdstuk. En dat gevoel wil ik even meepakken en koesteren. En zakdoeken ook. Want ondertussen ben ik weer aan het snuffen en snuiten. ZUCHT.

Misschien mis ik de zomer toch al een beetje.

Hou jij van de herfst?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #26

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Wekenlang heb ik genoten van het 7de deel van Outlander, een echo in de tijd. Wat mij betreft was dit weer een goede oude Outlander met fantastische karakterontwikkeling aan een fijn kabbelend rustig tempo. En ja, mega cliffhangers op het einde :o. Toch wel wat spijt wanneer ik gisteren de laatste bladzijde omsloeg.
  • Het eerste boek uit de bibbox was Stella Maris, een verhaal dat zich afspeelt op een schip. We leren drie Ieren kennen die hun land ontvluchten tijdens de grote hongersnood in 1847 (de grootse Europese humanitaire ramp van de laatste eeuwen trouwens). Het verhaal is eigenlijk best goed, maar ik vond het niet goed geschreven. Te droog, te afstandelijk, dus gemengde gevoelens.
  • Momenteel ben ik bezig in het tweede boek van Robert Harris over Ciceron, Lustrum. Ondertussen is Cicero consul en staat hij voor heel wat uitdagingen.

Gekeken

  • Seizoen 5 van Vikings uitgekeken en wat mij betreft had het een heel satisfying einde. Er gingen eens niet 5 van mijn favoriete personages dood. De historische verhaallijn in Engeland blijft jammer genoeg wel met de haren getrokken.
  • Seizoen 3 van Victoria staat klaar op de digibox om aan te beginnen. Benieuwd!

Meegemaakt

  • Heel wat bouwdagen
  • Een fijne driedaagse aan zee, om er zo toch even tussenuit te zijn
  • Openmonumentendag in Leuven, want zo nerdy ben ik ook wel én ja ik was de jongste uit het publiek vaak… 🙂

Uitkijken naar

  • Cross, het is weer zover, het nieuwe crossseizoen is begonnen
  • Enkele daagjes vakantie tussendoor
  • Het einde van de ruwbouwwerken
  • Niet zo veel leuke dingen op de planning momenteel eigenlijk…

Geblogd

Heb jij fijne plannen deze maand?

Minimalisme – zonder Marie Kondo

Trends, ze zijn niet weg te denken uit onze wereld en zeker niet in de blogwereld. Het is ondertussen een hele tijd geleden dat de Japanse Marie Kondo zorgde voor een opruimrevolutie. Haar boek ‘The Life-Changing Magic of Tidying Up’ belooft jouw leven te veranderen via praktische tips om te ontspullen en de spullen die je wel hebt te ordenen. Want een geordend huis zorgt voor een geordend hoofd, right?

Ik heb het boek van Marie Kondo niet gelezen, ik zag ook nog nooit haar Netflixprogramma en ik heb nog geen tip van ons Marie uitgeprobeerd. Ik weet eigenlijk alleen wat ze in de media en op andere blogs van haar zeggen. ‘Does it spark joy?’ enzo.

Maar ik ben wel fan van de minimalismetrend. Of toch van het feit dat meer en meer mensen zich bewuster worden van de spullen die ze kopen. Vanuit een klimaatstandpunt valt dat alleen maar aan te moedigen, maar ik ben vooral een overtuigd aanhanger van de menselijke voordelen. Ik geloof dat spullen niet gelukkig maken. En dat te veel spullen kunnen zorgen voor chaos en onrust in iemands hoofd. Nah, there I said it!

Wat ik niet geloof is dat minimalisme draait om het oprollen en rechtopstaand opstapelen van je onderbroeken alsof het een kunst is. Of van je bij elk spulletje af te vragen of het je gelukkig maakt (Wie wordt er gelukkig van toiletontstopper? Yup. Niemand. Maar wie heeft er allemaal een toiletontstopper in huis? Iedereen! (of dat hoop ik toch).

Minimalisme is niet iets dat Marie Kondo heeft uitgevonden. Het is iets wat we allemaal op een eenvoudige manier kunnen toepassen in ons dagelijks leven. En ik geef je mijn tips om dat te doen.

Shop niet vaak online (of tijdens de solden)

Meteen eentje waarover ik vaak tegenwind krijg, maar ik bestel dus alleen dingen online die ik offline niet kan krijgen. Kledij, eten, boeken, schoenen, cadeautjes en wat je meer kan bedenken: ik koop ze in de daarvoor voorziende winkel. Steun ik meteen de lokale economie en niet de multinationals zoals Bol, Coolblue en Amazon.

Het ding met online winkelen is dit: ofwel doe je dit als je iets specifieks nodig hebt en dan zie je onderweg nog heel wat andere leuke dingen passeren of er is net iets in korting. En hup, voor je het weet zit het ook in je winkelmandje. Of je zit net onder de verzendingskosten met datgene wat je moet hebben. Dus klik en nog iets extra erbij, heb je die kosten toch maar mooi ontlopen, door extra brol te kopen (en ervoor te betalen) waarvan je 2 min geleden nog niet wist dat je ze nodig had.

Ofwel ben je je aan het vervelen en kijk je uit gewoonte op Zalando of die andere favoriete webshop. En dan koop je dus alleen maar dingen waar je niet naar op zoek was. Want je bent helemaal niet op zoek, je bent je aan het vervelen.

Het helpt dat ik werk in online marketing en al die trucjes om je meer te doen kopen er zo uithaal. Zie het als naar de supermarkt gaan wanneer je honger hebt: je koopt meer dan je nodig hebt. Wel neem het van me aan, online koop je altijd ook meer dan je nodig hebt.

Maar soms is een boek alleen online verkrijgbaar of maak ik online een fotoboek. Of gebruik ik andere online diensten. Kan perfect hé, ik zeg niet dat je niet meer mag online shoppen. Probeer je gewoon bewust te zijn van je gedrag. Ben je echt op zoek naar dat extra paar schoenen of heb je ze op Zalando gezien tijdens een scrollsessie op je telefoon?

Om dezelfde reden kan je maar beter niet tijdens de solden shoppen. Je brein is gewoonweg voorgeprogrammeerd om zaken beter of mooier te vinden als je korting krijgt. En dat zijn de aankopen waar je later spijt van krijgt. Hetzelfde met Black Friday, die reuzekortingen zijn goed als de week daarvoor je tv net kapot is gegaan, maar verder zorg je er vooral voor dat het magazijn van de winkels leger raakt en jouw huis voller.

Betaal nog regelmatig in cash

Nog eentje waardoor ik vaak wordt gezien als een alien. Ik betaal nog wel wat in cash. Je weet maar nooit dat er iets scheelt met uw bankkaart denk ik dan.

Maar door cash te betalen, of nog beter op voorhand een bepaald bedrag bewust af te halen, weet je hoeveel je aan het spenderen bent. Of weet je wat het maximum bedrag was dat je in gedachten had. En geef je minder uit tijdens het shoppen, want halverwege heb je opeens door dat die broek en die trui in de solden samen toch al mooi 150 euro hebben gekost.

Ik merk zelf dat ik de laatste twee jaar minder en minder met cash aan het betalen ben. Voornamelijk omdat etentjes onder vrienden tegenwoordig met de Bankcontact App worden geregeld achteraf. Vroeger haalde ik voor zoiets steevast geld uit de muur, want geen gedoe en je gaat niet over budget.

Koop pas nieuwe dingen als het vorige stuk is. 

Een open deur, vind ik zelf. Niemand heeft 5 mixers in huis, toch? Want je kan nu eenmaal maar met één mixer te gelijk mixen. Dus je koopt een nieuwe mixer wanneer de oude stuk is (of stuk aan het gaan is want hij draait nu wel echt traag – ik heb nog nooit een mixer gekocht dus geen idee of dit op iets slaat :p). Maar jij hebt wel 5 paar sneakers? Omdat je beschikt over 10 voeten in plaats van 2?

Ik koop pas nieuwe schoenen als mijn oude kapot aan het gaan zijn. Jep, iedereen verklaart me gek op dat vlak. Dat wil niet zeggen dat ik maar 1 paar schoenen heb trouwens. Ik heb van elk type schoen, maar één paar. Sneakers, sandalen, enkellaarsjes, botjes, pumps en sportschoenen. Ik heb dus 6 paar schoenen. En misschien nog een oude versie van één type dat nog niet versleten genoeg is. Het kan! Zonder dat ik er uitzie als een clown terwijl ik probeer te combineren. Of zonder dat ik die-hard over een capsule-kleerkast beschik.

Hetzelfde met al je elektronische toestellen of die duizend potjes nagellak (guilty, heel schuldig hier). Koop gewoon 5 kleuren nagellak en als er een potje op of droog is koop je een nieuw, dat mag in een andere kleur.

Focus op ervaringen, maar gun jezelf ook wat

Ik ken veel mensen die oprecht blij worden van nieuwe spullen, en dat mag zeker. Een nieuwe fiets, een goed boek of dat kleedje waarin je je goed voelt. Beloon jezelf met die zaken waar je gelukkig van wordt (dan toch die spark joy, Marie heeft soms wel een punt). Maar weet dat, hoe blij je ook bent met dat nieuwe spulletje, dat nooit je herinnering gaat halen. Want je herinnert je niet die nieuwe fiets, maar wel dat fantastische fietstochtje met vrienden en die picknick achteraf.

Ervaringen zijn belangrijk. Durf dus ook dat paar schoenen laten staan en kies eens voor een museumbezoek. Of trek de natuur in ipv. die drukke winkelstraat. En dat doelloos scrollen op bol.com? Dat is helemaal stom als je weet dat de hele wereld daarbuiten binnen handbereik ligt. Gratis en voor niets.

Minimalisme draait niet alleen maar om opruimen of minder kopen. Het gaat om bewuster leven. En zonder mevrouw Kondo haar job te willen afpakken. Dat is de reden dat ik deze trend de moeite waard vind. Amen.

Heb jij veel spullen? Probeer je ook wat minimalistischer te leven of zegt het je niets?

cof

En die bucket list voor de zomer?

Niet te geloven dat we alweer september zijn! De zomer is voorbij gevlogen, zeker omdat er met #projecthuis echt geknald is (binnenkort krijgen jullie nog wel eens een update). Maar hoe zit het nu met die zomerplannen? Ik had ze allemaal mooi gebundeld in deze zomer bucket list. Hoog tijd voor een terugblik!

  • Enkele dagen of een weekendje naar zee.

Deze is gelukt! Ik naam eind augustus nog een aantal extra dagen verlof om met het lief naar zee te trekken. Naast veel niksen, keken we naar de bloemencorso, gingen we naar het vuurwerkfestival, keken we nog wat street art in Oostende en uiteraard was er veel lekker eten.

cof
‘T zeetje
  • Een wandeling maken in de natuur.

Ergens in juli trokken we het Meerdaalwoud in voor een wandeling van 11km. Check dus. Ik heb wel amper foto’s gemaakt die dag merk ik. Maar het was een fijne wandeling.

rhdr
Maanrock
  • Naar een gratis stadsfestival gaan zoals Beleuvenissen of Maanrock.

Maar eentje jammer genoeg, maar wel een hele goede! Dankzij een vriendin kon ik als VIP naar Maanrock. Dat betekent gratis eten en drinken en een frontrow plek aan het hoofdpodium. We zagen Sons, Intergalactic Lovers en Arsenal en het was een heerlijke avond!

  • Het volgende boek uit de Outlanderserie lezen. Een echo in de tijd telt 829 pagina’s in de Nederlandstalige versie.

In augustus leende ik deze klepper uit de bib en ik geniet echt heel erg van het verhaal. Ik heb niet zo heel veel tijd om te lezen, maar doordat het Outlander is, is de motivatie wel veel groter dan normaal nog. Hij is dus nog niet uit, maar wel bijna! Nog maar één boek uit de serie te gaan nu, dus ik hoop dat Gabaldon snel verder schrijft.

IMG_20190705_210620
Een avondje in Zurenborg, Antwerpen
  • Een gezelschapsspelletjesavond/namiddag houden.

Ik speelde een namiddag Machiavelli met het lief en ook aan zee kwamen de spelletjes uit de kast. Nog steeds eentje die ik meer wil doen, maar daar is de winter dan weer ideaal voor natuurlijk.

  • Een paar keer naar de nieuwe BBB-les van mijn dansschool om te testen of dit iets is voor het volgende dansjaar.

AHUM. Ik ging één keer naar de BBB. Op een warme dinsdag (het waren alleen warme dinsdagen dit jaar precies). En de hele groep heeft ondertussen natuurlijk al wat conditie opgebouwd… Laat ons zeggen dat ik nog een week lang ‘plezier’ heb gehad van mijn uurtje BBB. Mijn hele lichaam deelde mee in de spierpijn. Ik ben voorlopig ook niet meer geweest. Eerst de gewone danslessen weer oppikken. En dan hopelijk vanaf november ofzo ook echt inpikken bij de BBB.

IMG_20190711_183149.jpg
bezoek aan het Leuvense stadhuis
  • Een museum bezoeken.

In Roemenië bezochten we het Brukenthal Museum. Europese kunst in combinatie met de architectuur van het speciale gebouw/paleis. Een hele ervaring. In België is het niet gelukt om een museum te bezoeken jammer genoeg. Maar ik kreeg wel een Museumpas voor mijn verjaardag, dus dat wordt allemaal ingehaald!

  • Een dagje naar een stad in België. Bv. Antwerpen, Mechelen of Gent. Zou een ideale combo met het museumbezoek zijn ook.

Niet gelukt, helaas, maar een hele dag weg was gewoon niet makkelijk in te plannen. Ik deed wel een stadswandeling in Leuven met bezoek aan het Stadhuis. En ik was een avond in Zurenborg (Antwerpen) met een vriendin. Dus heb wel wat nieuwe plekjes leren kennen. En een heel lijstje in mijn hoofd van steden en plekken die ik wil bezoeken wanneer ik wat meer tijd heb.

  • Mijn verjaardag eind augustus vieren.

Zoals je kon lezen onder het eerste puntje is dit helemaal gelukt aan zee.

IMG_20190829_083105.jpg
Ook op kantoor werd ik verwelkomt met cadeautjes voor mijn verjaardag 🙂
  • Minstens één keer naar een wellness gaan. Ik heb sowieso nog een bon die voor eind augustus op moet.

Die bon is gebruikt en het was een ontzettend fijne en chille dag. In september staat nog een wellnessuitje gepland.

  • Nieuwe broeken kopen. En misschien ook nog wat andere kleding.

Ik kocht welgeteld één jeansbroek. Dus dat telt als geslaagd hé? Goh, met die warmte ben ik niet echt in the mood om broeken te kopen eigenlijk. Ik kocht ook nog wat andere zomerkleding die ik ook al allemaal droeg.

  • Regelmatig van slow life doen met een terrasje of een magazine lezen in de tuin.

Ik heb nog geen enkele keer in onze tuin gezeten. Terrasjes ook maar heel weinig eigenlijk. Slow life is wat moeilijker als je kei hard aan het bouwen bent, zo blijkt.

  • En natuurlijk mijn roadtrip door Transsylvanië. Die staat al vast.

Onze roadtrip was fantastisch. Alle verslagjes komen er zeker nog aan!

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1ab1

Ik vind dat ik het eigenlijk nog helemaal niet zo slecht heb gedaan!

Hoe was jouw zomer?

Berlijn #2: hipsters in Prenzlauer Berg

Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).

Berlijn bleek zoveel meer dan een stad getekend door de oorlog en heeft enkele heel toffe levendige buurten. Waaronder Prenzlauer Berg, de wijk waar we sliepen en waar ik jullie vandaag mee naartoe neem.

Dé hipsterbuurt van Berlijn

Tijdens mijn eerste dag in Berlijn zat het lief nog op de conferentie, die plaats vond in de Kulturbrauerei (naast een conferentieplek, ook een soort museum voor tijdelijke tentoonstellingen) in de wijk Prenzlauer Berg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van deze wijk had gehoord.

De wijk blijkt de thuis van hipsters, hoogopgeleiden en jonge gezinnen met kinderen. Naast een grote hoeveelheid hippe kledingboetieks, koffiezaken en speeltuinen kan je dit ook duidelijk afleiden aan de vele buggy’s en bakfietsen.

Ik ontbeet samen met een andere collega in de hipste koffiebar der Berlijnse koffiebars (en dat zijn er veel) denk ik, Distrikt Coffee. Op het menu: huisgemaakte granola en toast avocado. Kan het nog hipsterder?

P1140160.JPG
Niet alleen buggy’s, maar ook veel hondjes in deze wijk.

Daarna wandelden we naar Mitte en bezochten wij het Tranenpalast. Normaal zouden we nog verder Mitte verkennen, maar de Turkse president was in de stad en het hele centrum was afgezet en stond vol politie. Gezellig is anders en dus besloten we onze wijk dan maar te verkennen. Niet veel bezienswaardigheden, maar heel wat leuke kiekjes!

P1140226

De wijk is eigenlijk amper te vergelijken met een wijk uit een andere grootstad. Er zijn brede boulevards met hoge (heren)huizen, een brede stoep en meestal bomen die voor verkoeling en zuurstof zorgen. Het doet wat Parijsachtig aan, maar ook niet helemaal.

P1140223

Er woont duidelijk een jonger publiek. Veel bloempotten, street art, fietsen voor de deur en parkjes op elke hoek met speeltuigen. We aten onze lunch (en hun befaamde apfelstrudel als dessert) bij Meierei, een Zwitsers georiënteerd eetplekje in een gezellige straat.

P1140228.JPG

We bezochten het wasserturm park, waar een oude watertoren en enkele andere oude gebouwtjes blenden in de natuur en waar de jeugd komt chillen. Dit zijn mijn soort plekjes. Ik voelde het helemaal.

P1140206.JPG

P1140214.JPG

Een ander bekend park is het Mauerpark, waar op zondagochtend een grote vlooienmarkt is. Er staat ook een permanente legale street art muur waar je elke dag wel artiesten aan het werk kan zien.

IMG_20180928_183305.jpg

Op de plek van dit park stond ooit de Berlijnse muur en de omgeving was deel van niemandsland. Later is deze ruimte dan ingevuld met een park voor de wijk. Niet toevallig vind je daarom wat verderop het Gedenkstatte voor de Berlijnse Muur, waarover ik eerder al schreef.

IMG_20180928_182904.jpg

Er zijn heel wat leuke eetstraatjes in deze wijk waar het ’s avonds heerlijk vertoeven was, voornamelijk rond de Kollwitzplatz. Wij kozen voor het burgerestaurant The Bird aan de andere kant van het Mauerpark. En dat werd een hele voltreffer. Ruime keuze aan burgers en steaks, zeer grote porties en een schappelijke prijs.

Prenzlauer Berg mist toeristische toppers om de grote massa aan te trekken, maar misschien net daarom proef je het echte Berlijnse leven van jonge gezinnen. Ik vind het de ideale wijk om te overnachten in Berlijn. Mitte is heel dichtbij en ’s avonds is er veel te beleven. Ik kom zeker nog eens terug.

Kende jij deze wijk in Berlijn al?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Quarter life #6: Het is geen wedstrijd

Ondertussen ben ik 26, dat is technisch gezien de quarter life voorbij. Maar dat wil niet zeggen dat ook de twijfels weg zijn onder mijn leeftijdsgenoten. Wel duidelijk te merken is dat we allemaal veel serieuzere beslissingen aan het maken zijn. Sommigen zijn net als ik aan het bouwen, of hebben net een huis gekocht. Anderen veranderen van job of raken hogerop op de carrièreladder. Nog anderen vinden de liefde van hun leven of gaan ver op reis. Dat levert toch lichtelijk andere gesprekken op dan vroeger.

Maar niemand van ons tikt al deze checkboxes aan. En dat kan ook niet, want we zijn nog maar 26. Het zou wel te mooi zijn dat je al een eigen stekje hebt met je droompartner, een job waar alles geweldig loopt en voldoende geld hebt opgebouwd voor dure reizen of hobby’s. Dat bestaat niet. Maar logischerwijs zijn er ook mensen die geen van deze zaken kunnen afvinken.

En dat zorgt soms voor moeilijke, maar ook heel eerlijke gesprekken. Ik praat heel open over mijn bouwavonturen en het feit dat andere delen uit mijn leven daarop moeten inboeten. Zo is er momenteel maar weinig tijd en geld voor hobby’s of verre reizen. Ik kan niet altijd meer flexibel afspreken met vrienden. Ik heb ook niet altijd de broodnodige energie op het werk. Ik ben vaker ziek… Enfin, ik kan nog wel even doorgaan met zagen.

Maar natuurlijk krijg ik dan soms de reactie “Maar jij bent wel je eigen huis aan het bouwen zoals je dat zelf wil en weet al waar je gaat wonen.”. Dat klopt. Ik heb uiteraard niets te klagen. En het is best een grote stap in mijn leven die ik zet. En die ook voor heel wat mooie dingen in de toekomst gaat zorgen. Een eigen plek. Een financiële buffer. Een lening die wat vroeger is afbetaald dan bij leeftijdsgenoten die na hun 30ste beginnen bouwen.

Ik krijg soms de indruk dat het leven een wedstrijd lijkt. Eentje waarbij we allemaal op dezelfde lijn vertrekken en dan sprinten om toch maar de ander wat voor te blijven. Maar zo eenvoudig is het gewoonweg niet.

Om te beginnen start niemand van ons op dezelfde lijn. We hebben allemaal een andere achtergrond. Sommigen zijn vroeg gaan werken en hebben al een spaarpot, anderen moeten nog een vaste job zoeken en zullen dus nog niet zoveel gespaard hebben. Daarnaast hebben we ook allemaal een andere definitie van winnen. We lopen heus niet allemaal naar dezelfde aankomstlijn. Want er zijn ook gewoon vrienden die niet geïnteresseerd zijn in een relatie op dit moment, of in een eigen huis. Dus die mensen hebben geen last van jaloezie (als ik dan toch een lelijk woord moet gebruiken) op dat  vlak.

En misschien wel het allerbelangrijkste: in het leven loop je niet enkel vooruit. Soms gaan mensen uit elkaar. Of veranderen ze van job en is het niet per se beter dan daarvoor. Elke vergelijking die je trekt tussen jezelf en een leeftijdgenoot is per definitie niet correct. Je kan gewoon niet vergelijken tussen levens. Net zoals je geen emoties kan vergelijken.

Dus ja, soms wringt het om een vriend of vriendin een stap te zien nemen die je zelf al heel lang wil zetten. Of soms wringt het om over een stap te vertellen waarvan je weet dat je gesprekspartner deze nog niet heeft gezet. Allebei zeer herkenbaar voor mij én mijn vrienden denk ik.

Ik probeer steeds oprecht blij te zijn voor mijn vrienden. Daar draait vriendschap ten slotte om. En het leuke is dat in mijn vriendenkring iedereen heel open praat over zijn of haar successen, maar ook over zijn/haar tegenslagen. Iedereen heeft wel iets om niet tevreden over te zijn, of om zich zorgen om te maken. Ongeacht welke stappen hij/zij al heeft gezet. Geen enkel leven is altijd 100% plezier en geluk. En dat besef ik ondertussen maar al te goed. Het helpt je eigen problemen en successen te relativeren en het zorgt voor diepere vriendschappen.

En dat werkt best goed merk ik. Ook al zie ik ze minder dan vroeger, mijn vrienden zijn nog altijd bij de belangrijkste personen in mijn leven. En ik waardeer ze zoals ze zijn. Met of zonder lief, huis en zorgen.

Hebben jullie soms ook zo’n wedstrijdgevoel?

26 dingen waar ik op mijn 26ste nog steeds naar op zoek ben

Morgen word ik 26 en in tegenstelling tot de vorige jaren heb ik dit jaar niet zo’n probleem met verjaren. Ergens in mijn hoofd heb ik de switch naar 26 al gemaakt. Geen idee hoe trouwens. Daarom een wat luchtiger blogje vandaag. Want hoeveel ik al 26 ben en al heel wat dingen in mijn leven heb gevonden, zijn er nog veel zaken waar ik naar op zoek ben. Een bloemlezing in de vorm van een lijstje.

  1. Tijd. Mocht je dat eens kunnen kopen in de winkel hé.
  2. De waarheid over de kip en het ei. Wat was er nu in godsnaam eerst?
  3. Armspieren. Ik stond niet vooraan toen ze die uitdeelden.
  4. De kunst van het loslaten.
  5. Die ene andere persoon op de aardbol die ook enthousiast wordt van de Britse geschiedenis en waarmee ik gesprekken kan houden wat over wat er met de prinsjes in The Tower is gebeurd. Want ook naar hen is men nog steeds op zoek.
  6. Een gezonde levensstijl. Met weekmenu’s en een felroze sporttenue enzo.
  7. De zelfcontrole om halverwege de zak chips te stoppen met eten in plaats van deze helemaal naar binnen te proppen tot je er misselijk van wordt.
  8. De wet die trappen met gaten verbiedt, die moet toch bestaan?
  9. De wil om op te staan wanneer de wekker een getal aangeeft dat kleiner is dan 6.
  10. Mijn conditie. Ik heb die ergens achtergelaten… Ik weet alleen niet meer waar.
  11. De inspiratie voor mijn eerste boek. Dromen mag hé.
  12. Goesting om te (leren) koken.
  13. Een printer waar ik niet na 5 minuten al mee wil gooien.
  14. De truc om rond te huppelen alsof je op wolkjes zweeft tijdens de maandelijkse miserie zoals in de Alwaysreclame. Want hoe zalig moet het zijn om zo rond te huppelen? (Ipv. je opgeblazen te voelen en het gevoel te hebben alsof iemand heel de tijd met breinaalden in je onderrug zit te prikken).
  15. Het kerstgevoel. Ik weet niet of dat ooit gaat komen.
  16. De discipline om mijn smartphone op tijd weg te leggen. Verslaafd, zonder twijfel.
  17. Die ene crème die mijn wallen doet wegtoveren. Ik moet toegeven dat ik er nu niet bepaald actief naar op zoek ben ook niet. Vandaar de wallen.
  18. Het recept om me niet meer op te winden over mensen die het niet waard zijn. Ze zijn het echt nooit waard.
  19. De mensheid die heten en noemen correct leert gebruiken.
  20. Minder piekergedachten. Wie niet hé.
  21. Daarbij aansluitend: de remedie tegen stress.
  22. Vrienden met een zwembad. Zou heel handig zijn met die hittegolven van tegenwoordig.
  23. Een vaccin tegen verkoudheid. Of de oorzaak van mijn chronische verkoudheid/allergie.
  24. Een niet hormonaal alternatief voor De Pil, dat wel even makkelijk (geen gedoe) en pijnloos is zoals de Pil.
  25. STRUCTUUR. In zowat alles. Altijd.
  26. Nieuwe blogs om te volgen. Dus drop de jouwe, of je favorieten, zeker in de comments!

En jij, waar ben jij nog naar op zoek? 🙂