GoAnnelies

Gelezen in 2019

5 januari 2020goanneliesLeave a comment

Naar goede gewoonte blik ik even terug op het afgelopen leesjaar. Want #nevernotreading. Daarbij laat ik me helpen door de statistieken van Goodreads. Jeej, cijfertjes! Op hoeveel pagina’s ben ik dit jaar gestrand? Welke pareltjes moet je zeker ook lezen? Wat waren de tegenvallers?

Mijn jaar in boeken kan je trouwens hier bekijken, en voeg me gerust even toe op Goodreads om ook in 2020 op de hoogte te blijven van wat ik lees.

De cijfertjes

Ik las dit jaar 38 boeken, dat zijn er ruim voldoende om mijn doel van 30 te doorstrepen. Het zijn er twee minder dan vorig jaar, toen ik met 40 boeken echt wel een geweldig leesjaar had.
Deze 38 boeken waren goed voor maar liefst 16.505 pagina’s. Ik neem op Goodreads altijd de Engelstalige versie van een boek. Het zou dus kunnen dat ik in de praktijk meer of minder pagina’s las, omdat ik soms ook in het Nederlands lees.
Raar maar waar, ik las bijna 300 pagina’s meer dan vorig jaar, ook al strand ik op minder boeken. Mijn boeken waren dit jaar gemiddeld dus dikker.
Dat bewijst dit cijfertje: in 2019 las ik boeken die gemiddeld 434 pagina’s telden. Vorig jaar stond dit cijfer op 405. Dus ja, ik lees voornamelijk dikkere boeken. En geloof het of niet, ik vind 430 een ideaal aantal pagina’s voor een boek. Niet te dun en niet te dik, dus grappig dat het gemiddelde dit zo mooi weergeeft.
Het dunste boek was Oogst van Jim Grace (208 pagina’s, al telde de NL vertaling zeker meer waardoor het niet zo dun aanvoelde), het dikste boek heet ‘een echo in de tijd‘ van Diana Gabaldon en was goed voor maar liefst 1.149 pagina’s. Het is niet echt onverwacht dat Outlander het lijstje van dikke boeken topt, want dat doet het al een aantal jaren. Ik lees namelijk elk jaar een Outlanderboek.
Gemiddeld gaf ik een boek 3,4 sterren op Goodreads, exact hetzelfde cijfer dan vorig jaar. Ik heb voor mijn gevoel meer matige en oké boeken gelezen die ik maar drie sterren gaf dan andere jaren, maar dat klopt dus niet als ik naar de cijfers kijk.
Ik las maar 4 boeken uit mijn eigen kast, al de rest kwam uit de bib. Die 4 behoren zeker tot de betere verhalen van 2019. Ik ben ook vrij zeker dat ik meer dan 4 boeken kocht of kreeg dit jaar :p. Ik moet dus duidelijk wat vaker iets uit de kast nemen.
Ik las maar één boek dat ik als een klassieker beschouw (mijn definitie is gepubliceerd voor 1960). Rebecca van Daphne Du Maurier. De reden daarvoor is dat het niet zo evident blijkt om klassiekers uit de bib te lenen in een goede versie en ik niets meer in de eigen kast had staan. Kan dus absoluut beter volgend jaar.
Ik ontleende dit jaar ook een bibbox in het genre historische romans omdat onze bib aan het renoveren is. Ik kreeg 10 willekeurige boeken te leen voor enkele maanden. Daarvan las ik al 5 boeken, maar jammer genoeg vielen de meeste boeken tegen. Ik ontdekte wel één pareltje. Verder twee mwah’s en twee boeken waar ik me echt heb doorgeworsteld. Voorlopig blijkt dat ik mijn eigen leesvoorkeuren goed kan inschatten en dat random boeken lezen niet zo werkt, ook al gaat het om mijn favoriete genre.
Ik las opvallend veel trilogieën of boeken die daar deel van zijn, want nog niet elke trilogie kon ik afwerken.

Maar hoe kan het nu dat jij zoveel leest?

Ik zie deze dagen heel wat mensen hun favoriete boeken van het jaar delen en ik besef dat 38 voor velen een enorm aantal lijkt. Heel wat mensen willen wel lezen, maar lijken er de tijd niet voor te hebben. Hoe kan het dat ik daar tijd voor had, nog wel in het jaar dat ik ben beginnen bouwen? Ik deelde eerder al eens wat tips om meer te lezen op de blog en wie weet schrijf ik er binnenkort nog wel eens over.

Ontdek mijn tips om meer te lezen

De beste boeken van 2019

Ik was eerst van plan om net als de vorige jaren een top 5 van boeken te delen. Maar omdat ik maar één boek vijf sterren gaf en massa’s 4 sterren zou dit een heel subjectieve keuze zijn. Ik lees ook vrij specifieke historische boeken die waarschijnlijk niet voor iedereen geschikt zijn, maar waar ik zelf enorm van genoten heb. Dus daarom heb ik besloten om twee top vijven te maken. Gratis en voor niks zeg. En we beginnen met:

De beste boeken van 2019 die niet zwaar historisch zijn, en die dus op iedereens lijstje zouden moeten prijken.

In random volgorde trouwens. Titels in het Nederlands (tenzij ze niet vertaald zijn), links naar de boeken in het Engels.

Leven na leven – Kate Atkinson ****

Jep technisch gezien is dit een historisch boek, maar het is zoveel meer en vooral met recht een geprezen boek. Het hoofdpersonage wordt steeds opnieuw geboren en maakt telkens andere keuzes, waardoor ook de realiteit anders uitdraait. Integrerend boek dat doet nadenken en ik zelfs ooit nog een tweede keer wil lezen.

Rebecca – Daphne Du Maurier ****

De enige klassieker van 2019, maar wel eentje die me zal bijblijven. Gothic novel is zo’n genre dat me steeds vaker trekt. En eens je Rebecca gelezen hebt, herken je Rebecca ook in heel wat andere boeken. Er is geen auteur die beter een huis en alles daarrond kan beschrijven dan Du Maurier.

Fan van het gothic-genre en/of Rebecca? The familiars riep mij bij dezelfde stemming op en gaat over de heksenjacht in Engeland.

Er was eens een rivier – Diane Setterfield ****

Dit is nog zo’n gothic boek met historische invloeden. Over een meisje dat verdrinkt in de rivier en dan terug tot leven komt. Een meisje dat heel wat wonden zal helen op haar eigen manier. Een boek om de tijd voor te nemen en je te laten meevoeren op het kabbelende tempo van de rivier.

De millennium-trilogie – Stieg Larsson ****

Beetje valsspelen dit aangezien het meerdere boeken omvat, oeps :). Omdat deze reeks me begin dit jaar toch helemaal meenam en het zijn best kleppers. Soms zijn hypes terecht, want zelfs een niet thrillerfan als ik heb er van genoten. Zegt genoeg.

Een lied voor Achilles– Madeline Miller ****

Terwijl haar tweede boek ‘Circe’ alle lijsten topt, las ik dit jaar haar eerste boek. Dit is een young adult hervertelling van de Ilias van Homerus. Het is dus een enorm toegankelijk boek over de Griekse mythologie dat ik in enkele dagen uitlas. Een zeer pakkend verhaal over een gedoemde liefde en een gedoemde stad.

De beste historische boeken uit 2019, voor wie al eens graag meegenomen wordt in het verleden en het niet erg vindt om een stamboom te raadplegen.

Maar ik raad ook een goede historische detective en chicklitreeks aan dus nu moet je wel verder lezen en boeken op je lijstje zetten ;).

The last queen – C.W. Gortner *****

Het enige 5-sterrenboek uit 2019, ik vrees dat ik extreem streng ben geweest dit jaar. Maar dit boek heeft me op valreep nog weggeblazen. Het verhaal van Juana Of Castilië wordt hier eindelijk eens met veel respect voor haar persoon vertelt. Geen dikke klepper, of moeilijke politieke intriges. Gewoon het tragische verhaal van een jonge vrouw die buitenspel wordt gezeten door de mannenwereld waarin ze moet zien te overleven. Voor fans van ‘de bourgondiërs’ van Bart Van Loo.

The devil’s queen – Jeanne Kalogridis ****

Kalogridis staat altijd garant voor een goed historisch boek met een vleugje spanning (en een loopje met de realiteit dat ook). Catherine De Medici heeft een enorm interessant en dramatisch leven gehad en de geschiedenis is zeker niet altijd lief voor haar geweest. In dit boek lees je haar verhaal. Van haar onzekere jeugd tot aan die dramatische Bartholomeusnacht in Augustus. Beklijvend tot aan het einde.

De Cicero-trilogie – Robert Harris ****

Robert Harris is mijn meest gelezen auteur uit 2019 (ik las namelijk ook nog Pompeii, voor wie wil starten met iets toegankelijker) en tegelijk was het de eerste keer dat ik iets van hem las. Het Oude Rome zal altijd een grote liefde blijven en geen periode was meer dramatisch dan de val van republiek en de opkomst van het keizerrijk. Marcus Tullius Cicero is één van de Romeinen die daarin een grote rol zal spelen. Lustrum, het tweede boek uit de trilogie, is trouwens mijn favoriet. Daarin wordt het Catalinaplot ontdekt en kent Cicero zijn grootste gloriemoment.

Dissolution – C.J. Sansom **** (zou vertaald zijn als kloostermoord in het Nederlands)

Voor al wie graag een detective leest en eens een andere context wil. De focus ligt op een moord in een klooster dat binnenkort door Henry VIII ontbonden zal worden. De komst van Matthew Shardlake, de afgezant van Thomas Cromwell, die de moord zal onderzoeken zet nog meer tragische gebeurtenissen in gang. Een briljant hoofdpersonage, waardoor ik de vervolgdelen zeker nog wil lezen, en een moordmysterie om je tanden in te zetten vatten dit boek het best samen.

Genoten van dit boek? Probeer dan ook eens ‘de kroon‘. Over een jonge vrouw die een geheim probeert te ontrafelen in een klooster in dezelfde periode.

De Oceana-trilogie -Tamara McKinley (en dan vooral deel 1) ****

Voor de chicklit- en familiekroniekliefhebbers (de fans van Lucinda Riley dus). Deze boeken volgen twee families tijdens de ontdekking en kolonisatie van Australië door Groot-Brittanië. Er is ook veel aandacht voor het lot van de aboriginals en de gevangenen die naar het eiland gedeporteerd zijn. Verhalen over liefde, vriendschap en volharding geschreven in een vlotte en zelfs chicklitachtige stijl. Ik ben er door gevlogen en heb tegelijk wat bijgeleerd. Geen hoogstaande literatuur, maar ideaal om even te ontsnappen uit de realiteit.

Wat brengt 2020?

In 2020 wil ik mezelf niet te veel leesverplichtingen opleggen (zoals de time travel challenge van vorig jaar die ik alweer helemaal vergeten was). Ik heb al gemerkt dat dit niet altijd werkt voor mij. Mijn Goodreads challenge gaat dit jaar wel de hoogte in. Ik ga al twee jaar ruim over de 30, dus dit jaar zet ik hem op 35. Opnieuw minstens 16.000 pagina’s lezen lijkt me een leuk doel.

Zoals steeds zal je elke maand mijn leesvordering kunnen volgens in de rubriek #ophetnachtkastje en op Goodreads. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen? Deze kan je hier terugvinden: 2018, 2017, 2016 en 2015.

Welk boek is jouw ultieme aanrader uit 2019? En welk leesdoel leg jij jezelf op in 2020?

2019 in anekdotes en blogposts

29 december 2019goanneliesLeave a comment

Het begint stilaan een traditie te worden. Mijn persoonlijk heel nauwgezet bijgehouden jaaroverzicht lees je hier niet. Nope, in 2017 en 2018 publiceerde ik ook al een post vol losse anekdotes. En jawel, dat ga ik dit jaar dus opnieuw doen. Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar. *Ahum*.

Januari

Het jaar begon al meteen met een dieptepunt. Weg sfeer, I know. Want na de cross in Baal, zoals altijd een hoogtepunt, en een veel te drukke kerstvakantie werd ik fameus ziek. De griep kreeg me toch een goede twee weken in de greep. Ik pikte ziek nog een concert mee van Stan Van Samang in Leuven, waarna ik ook twee dagen niet meer kon praten. Top!

Tegen het nieuwjaarsetentje op het werk voelde ik me wat beter denk ik, al kan ik me er niet zo veel meer van herinneren. Januari was voornamelijk een maand van plannen en veel afspraken bij de bank omdat stilaan het startpunt van de bouw in zicht kwam.

Favoriete blogpost: mijn ode aan mijn innerlijke nerd. Ik heb mijn nerdheid de laatste jaren ontzettend omarmd en ben er trots op!

Februari

Begin februari is een totaal gat in mijn hoofd. Aan het einde van de maand had ik enkele dagen vakantie en herinner ik me vooral het mooie weer tijdens de cross van Leuven en een eerste terrasje in Mechelen. Het eerste zonnetje van het jaar zorgde ook voor minder volk op Batibouw. Want beurzen zoals Batibouw daar heb ik een bloedhekel aan. Maar ik heb het overleefd.

Favoriete blogpost van de maand: het liedje ‘no choir’ van Florence+ The Machine bracht inspiratie en inzicht. We zingen namelijk nooit over geluk.

Maart

Maart was een topmaand! Ik luisterde toen veel naar Florence+ The Machine omdat ik begin maart naar het sportpaleis ging voor haar concert. Dat was meteen ook het beste concert van het jaar. (En het laatste concert van het jaar dus zo moeilijk was dat nu ook weer niet).

Hierna vond het jaarlijkse weekend met het werk plaats. De eerste editie die ik organiseerde. En geloof me zo’n groep ongeleide projectielen in de hand houden, het is niet simpel. Het weekend vond plaats tijdens het enige stormweekend van 2019. Ik wist dat ik planningskills had, maar dat ik zo goed kon plannen… Ach ja, we hebben een initiatie thaiboks gekregen. Ik leerde hier vooral dat gaan lopen van je aanvaller soms de beste tactiek is. En daarnaast genoten we van een prachtige wandeling in Hombourg en zo veel lekker eten ’s avonds.

Naast het weekend won ik ook een quiz met collega’s. Met dank aan mijn collega’s (als nieuwsmijder is quizzen niet altijd simpel) en de nutteloze weetjes over royalty in mijn hoofd. De dag daarna moest ik vroeg opstaan om mijn lief en de collega’s (ja, zoals ge kunt lezen doe ik best veel voor en met de collega’s -dat mijn lief een van hen is helpt ook niet echt :D) naar Boom te voeren. Ze liepen namelijk de 100km voor Kom Op Tegen Kanker. En dat hebben ze fantastisch gedaan.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was vertrok ik eind maart met Leen voor 5 dagen naar Parijs. En onze allerliefste Leen wou zelfs met mij één dag naar Versailles. Mijn enthousiasme moet vermoeiend geweest zijn, maar het was er in veelvoud. En Parijs bleek onverwacht helemaal mijn stad. Hartjes, tienduuzend hartjes.

Favoriete blogpost: we doen allemaal maar wat. Want we doen allemaal maar wat.

April

Op 1 april begonnen de werken voor #projecthuis. Woehoe! Daardoor viel er heel wat vrije tijd weg die ik lang niet zou terugkrijgen. Dit moet ook de periode geweest zijn dat ik met een opleidingstraject na de uren begon en dat er extra danslessen werden ingepland. Dus hoewel april niet echt een super boeiend maand bleek, was het wel een drukke periode.

Favoriete blogpost: moeilijke keuze deze maand, maar ik kies voor het sarcastische ‘de ultieme gids om hipsters te spotten in het wild‘.

Mei

Mei staat garant voor veel verlengde weekends en tijdens die weekends werd er kei hard doorgewerkt. Ik kreeg deze maand mijn eerste echte mentale inzinking met Hemelvaart. Het was teveel. Ik was overprikkeld. En ik werd het weekend erop (met Pinksteren) dan ook weer stevig ziek.

Klein lichtpuntje was het dansoptreden. Ook al heb ik minder van kunnen genieten dan anders net door het gedoe rond #projecthuis. Maar het waren twee fijne dagen en drie goede shows. En deze keer deed ik niet echt veel gênante dingen. Er heeft alleen een kind mij geramd met haar stoel waardoor ik moest spurten naar mijn plaats om nog op tijd te zijn. Maar dat zijn details.

Favoriete blogpost: op deze post over hoe mensen hun zorgen met elkaar willen vergelijken kwam heel veel reactie.

Juni

Begon dus met mijn eerste vrije weekend in maanden waarin ik dan stevig ziek was. Timing jongens, het is het thema van 2019.

Aan het einde van de maand zorgde ik voor een initiatie sup (stand-up paddleboarding) voor de collega’s. Dat was in de eerste hittegolf van het jaar en dan is er niets fijner dan ’s avonds gaan suppen om af te koelen. Mijn collega’s bleken ook niet allemaal natuurtalenten, met dus de nodige valpartijen tot gevolg, en ook ik dook tijdens een estafettewedstrijd het meer in. Ik kreeg wel de prijs ‘zo snel mogelijk terug op je plank klauteren en verder doen’. Blijkbaar heb ik daar een recordtijd neergezet. Dit was dus echt een hele toffe avond.

Favoriete blogpost: ik maakte een bucketlist voor de zomer omdat ik stilaan doorhad dat het leven me voorbij aan het razen was.

Juli

Begin juli hadden mijn directe collega’s verlof en dus vloog ik er op het werk stevig in. Eind juli was het dan eindelijk aan mij om op vakantie te gaan. Onze roadtrip in Roemenië lijkt al heel lang geleden, maar het was een heel fijne week. Transsylvanië is echt een ontzettend mooi gebied met leuke stadjes en een gezellige sfeer.

Ik reed rond in een felrode auto, waarmee we eerst even moesten terugrijden naar de verhuurder omdat de cruise control blijkbaar vlak naast het knopje van de ruitenwissers zat en dus ja oeps. We bezochten een super mooi paleis (pelès castle), veel Saksische stadjes, een weerkerk of twee, reden met paard en kar door niemandsland en het eten bleek veel lekkerder dan ik op voorhand had durven denken. Vakantie as it should be.

Favoriete blogpost: vakantie vieren

Augustus

Ook in augustus werkten we hard door. Stilaan werd de gevelsteen gefinaliseerd en begonnen we aan het dak. Deze maand vinkte ik verder zaken van mijn bucketlist af met een dagje in de wellness, een fantastische vipavond op Maanrock en een driedaagse aan zee met mijn verjaardag.

We spotten nog wat street art en gingen naar het vuurwerkfestival. Maakten een lange strandwandeling om uit te waaien. Kortom, het zeetje laadt me altijd opnieuw weer op.

Favoriete blogpost: over hoe het leven geen wedstrijd is met een vast gelegde finishlijn.

September

De routine begon terug, maar september bleef heel hard labeur op de bouw. Ik kreeg dan ook mijn tweede mentale inzinking van het jaar en een serieuze deze keer. Ik was op, compleet op.

Maar on the bright side. Ik ging naar openmonumentendag en eten met vrienden voor mijn verjaardag (beter laat dan nooit). Het dansjaar startte terug en op het werk ging alles zijn gewone gang maar dan in stroomversnelling.

Favoriete blogpost: de bubbel, want deze omschrijft het gevoel van 2019 helemaal.

Oktober

Deze maand werd dan eindelijk het dak gelegd en de laatste steen gemetst. Zalig! Het staat er nu en ik ben er heel blij mee. Ook al heeft het bloed, zweet en tranen gekost. En het zal ook in 2020 nog heel wat energie vergen.

Favoriete blogpost: langzaam groeien is ook groeien. En herkenning is een begin.

November

Een maand waarin ik bewust wat meer rust nam en die dus ook niet bijster interessant bleek. Op het werk liepen er wat opleidingen, eentje gaf ik jammer genoeg met buikgriep, maar de reacties waren goed. Ik begon ook wat extra dagen verlof op te nemen. En voor #projecthuis werkten we verder aan de afvoer van het water, de putten en de dakgoten. Ik las heel veel deze maand en zo haalde ik met gemak mijn Goodreads Challenge.

Favoriete blogpost: Waar ik vroeger onzeker over was, schrijven over onzekerheden en angsten zorgt altijd voor heel wat herkenning en fijne reacties.

December

Normaal nooit mijn favoriete maand, maar deze keer liep het allemaal wat beter. Ik zorgde mee voor een nieuwe website op het werk. En we sloten het jaar af met het typische kerstfeestje en veel te veel eten. Ik ging naar de Bozar in Brussel en er was een week kerstvakantie. Met als hoogtepunt een tripje naar Lille/Rijsel.

Favoriete blogpost: mijn plan tegen een winterdepressie.

Zo, 2019 zal niet de analen in gaan als het meest toffe of speciale jaar. Maar wel als het jaar waarin er kei hard aan de toekomst werd gebouwd en dat mag je dus zeker letterlijk nemen. Ik leerde mezelf weer een heel pak beter kennen en ik ben benieuwd wat 2020 in petto zal hebben.

Wat zal jou bijblijven uit 2019?

Lichtpuntjes #16

22 december 2019goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Een hele reeks van goede opleidingen georganiseerd voor en sommige zelf gegeven aan onze klanten. Dat persoonlijk contact en die interactie zijn echt fijn. Je leert er zelf ook heel wat door bij.
Een fijne avond bijbabbelen met vriendinnen in Mechelen.
Een eerste dagje weg met de Museumpas en gewoon genieten van cultuur, lekker eten en elkaar.

Extra dagje weekend en gaan chillen in de wellness.
Een paar hele mooie boeken lezen.
Middagpauzes met ons kantoorhondje.
Iets meer rust nemen in de maand november.
Maar stilaan toch ook al wat plannen maken voor 2020.
Een tripje boeken naar Rijsel/Lille voor de kerstvakantie.
Voldoende vitaminen nemen vanaf het begin van de winter, waardoor ik merk dat ik er allemaal iets beter tegen kan deze keer. Ik hoop echt eens geen sterke winterdepressie te ontwikkelen dit jaar.
Een leuke avond op het werk op Allez Chantez in Leuven.
Een tripje boeken naar Valencia in het voorjaar en waarschijnlijk komt er ook nog wat Londen bij ergens in april.
Bijbabbelen met de uniefvriendinnetjes, want dat was nodig!
Een fijne verlofdag in Brussel, met een aantal toptentoonstelling in Brussel en heerlijke pizza bij Nona.

Wat maakte jou blij de afgelopen tijd?

Museumpas #1: Busleyden, Brancusi & Keith Haring

15 december 2019goanneliesLeave a comment

Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik van het lief een Museumpas. Voor 50 euro per jaar kan je naar 165 musea in heel België zonder extra te betalen, enkel voor sommige tijdelijke tentoonstellingen betaal je de volle of zelfs een verminderde prijs. Veel tentoonstellingen zijn eigenlijk ook wel gewoon gratis voor Museumpashouders. Bovendien krijg je ook 5 nmbs-kortingstickets van 50%. Mooie deal toch?

Sowieso vind ik een museum bezoeken ontzettend fijn en ontspannend. Ik kom er echt tot rust en keer meestal geïnspireerd weer naar huis. Maar een museum bezoeken, dat komt er toch vooral op vakantie van, in het buitenland. Via de Museumpas hoop ik dus heel wat pareltjes in België te ontdekken en wat vaker te genieten van de voordelen van zo’n bezoekje.

Ik vond het wel een leuk idee om telkens na een aantal bezoekjes een post te schrijven met mijn ervaringen. Zo kunnen jullie inspiratie opdoen voor een volgende museumbezoekje (al dan niet met Museumpas).

Museum Hof Van Busleyden – Mechelen

Tijdens een mooie herfstzondag trokken we naar Mechelen voor een bezoekje aan dit museum. Het stond al eeuwen op mijn lijstje omdat ik er ten tijde van BAS elke dag voorbij liep als ze het aan het renoveren waren. Het museum was toen gesloten voor het publiek en ik was echt benieuwd wat ze er van zouden maken.

Het gebouw is een echte blikvanger en dateert vanuit de periode dat Mechelen de hoofdstad van de Bourgondische Nederlanden was. Voornamelijk onder Margareta Van Oostenrijk. Het is wel door de jaren heen heel erg uitgebreid en gerenoveerd dus helemaal waarheidsgetrouw is het niet (je leert binnen ook heel wat over het gebouw zelf).

Er zijn 6 interactieve stukken in het museum, van A tot F. De rode draad zijn de Bourgondiërs, een tijd waarin nieuwe ideeën werden uitgewisseld (renaissance & humanisme). En die dialoog wil het museum blijven aangaan, dus de link naar de huidige maatschappij wordt voortdurend gelegd.

Hoewel het gebouw dus veel geschiedenis heeft, is het binnen ook allemaal heel mooi en modern gerenoveerd. Het is echt een pareltje voor wie geïnteresseerd is in architectuur. Het is niet super groot, ik denk dat wij anderhalf uur binnen waren en we hebben wel echt alles rustig bekeken. Ook voor kinderen kan het interessant zijn denk ik, er is een kinderroute. Eentje om nog wel eens naar terug te keren!

Toegang: 12 euro voor een volwassene
Gratis toegankelijk met de Museumpas
Website

Brancusi in Bozar

Op een regenachtige Decembervrijdag trokken we naar Brussel. Bozar, Paleis voor Schone Kunsten, combineert deze maand twee toptentoonstellingen die we wilden zien. Dus kon de regen ons niet deren.

In het kader van Europalia staat dit jaar alles in het teken van Roemenië, en dat is nu toevallig het land waar het lief iets mee heeft. Brancusi is een Roemeense beeldhouwer die onder meer Rodin als leermeester heeft gehad. Hij zette zich echter al vroeg af tegen de traditie en begon zonder voorbereiding uit zijn materiaal te houwen. Het is de eerste keer dat er zo’n uitgebreide tentoonstelling over Brancusi loopt in Europa. En dat hebben we geweten want het was over de koppen lopen.

Zijn ‘slapende muze’ is wereldberoemd, maar ik vond zijn ‘de kus’ en ‘het gebed’ de mooiste werken. Voor Brancusi betaal je 17 euro aan de kassa als volwassene (of gratis met Museumpas) en je krijgt er een interessante audiogids bij.

Na het Rodinmuseum in Parijs was dit de tweede keer dat ik naar een tentoonstelling over beeldhouwkunst ben geweest en eigenlijk vind ik dat ook best interessant. Brancusi loopt nog maar tot 12 januari, dus snel zijn is de boodschap.

Ik nam ook nog deze foto van de andere tentoonstelling over Roemenië ‘perspectives‘ (in de prijs inbegrepen). Het gebouw van Bozar is toch ook echt een pareltje.

Keith Haring in Bozar

Eentje waar heel wat campagnebudget op zit en ongetwijfeld heb je er dus al van gehoord. Deze maand is er een tentoonstelling over Keith Haring geopend in Bozar. Je weet wel, die gast met zijn felgekleurde mannetjes die de kunst naar de straat en merchandiseshops bracht. De tentoonstelling opent dan ook met een indrukwekkende spiegelmuur ‘art is for everybody’.

Toegang tot Keith Haring kost 18 euro per persoon, je kan veel zeggen, maar goedkoop is de Bozar niet. Deze keer geen audiogids maar een boekje met veel informatie en uitgebreide borden in de zalen. De tentoonstelling is mooi opgemaakt, de muren zijn zo geverfd dat ze het thema van de zaal of de kleuren van de werken prachtig doen uitkomen.

Alleen had ik er toch meer van verwacht. Ik heb best wat bijgeleerd over het leven van Keith en zijn toch wel vaak activistische boodschappen in zijn werken. Ik vind zijn stijl ook echt mooi. Maar ik vond het soms wat chaotisch, de overgang tussen de verschillende zalen wat bruut en ik had misschien meer werken in zijn echt bekende stijl verwacht?

Keith Haring loopt nog t.e.m. 19 april in Bozar en is volledig gratis met Museumpas. Op de website van Bozar en Museumpas staat trouwens dat je per dag maar een tentoonstelling mag bekijken met Museumpas (daar hadden we zelf overgelezen blijkbaar), maar wij hebben zonder problemen allebei mogen bezoeken. De mevrouw in kwestie heeft er namelijk niks van gezegd.

Deze drie tentoonstellingen zouden me zonder Museumpas al 47 euro hebben gekost, om naar Brussel te gaan gebruikten we ook een nmbs-kortingscode die me nog eens 6 euro minder deed betalen. M.a.w. na twee maanden heb ik mijn Museumpas al terugverdiend. Als dat geen goede deal is zeg!

Wat is jouw favoriete museum in België?

Disclaimer: ik, of het is te zeggen, het lief, kocht de Museumpas volledig op eigen houtje met zijn eigen centjes. Het klopt dat ze op mijn hoofdberoep de website van Museumpas gebouwd hebben en dat ik zo al heel vroeg met dit product in contact kwam. Maar er werden geen Museumpassen uitgedeeld en zelf heb ik eigenlijk nooit op dat project gewerkt, het lief ook niet trouwens. Dus niks sponsored, gewoon een enthousiaste fan die haar musea-ervaringen wil delen ;).

Op het nachtkastje #29

11 december 2019goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

Grootste teleurstelling van het jaar bleek een boek over een familie tijdens WOI uit de bibbox, namelijk ‘het stof dat van dromen valt’. Meer dan 500 pagina’s lang huilt een meisje om haar overleden geliefde, die ze zelfs nog nooit had gekust, en bidt ze tot God. Elke pagina opnieuw. Ik snap niet waarom ik deze heb uitgelezen eigenlijk.
Daarna genoot ik gelukkig van Dictator, het sluitstuk van de Cicero-trilogie. Hierin loopt het niet zo goed af met de grote Romeinen der aarde. Onder andere de slag van Philippi en de moord op Caesar zitten uitgebreid vervat in het boek. Dit is zo’n trilogie die ik nog wel eens wil lezen. Het is trouwens mijn 4de boek van Harris dit jaar, echt wel een ontdekking.
Nog een sluitstuk, ik heb iets met trilogieën dit jaar, was legacy. We leren opnieuw een generatie Australische pioniers kennen en dat gaat gepaard met het nodige drama, actie en romantiek. Dit derde deel vond ik wel minder goed dan de andere twee.
Ondertussen lees ik A gentleman in Moscow van Amor Towles, boeken over Rusland krijgen altijd extra punten. Voorlopig weet ik wel niet zo goed wat ik ervan moet vinden, soms vind ik het goed, soms heb ik geen benul wat ik aan het lezen ben.

Gekeken

Nog steeds ‘De twaalf’ en ‘Poldark’ en verder niet te veel eigenlijk.

Meegemaakt

Valencia geboekt samen met Leen, vijf dagen in maart. Nu al zoveel zin in. Zon. Tapas. Wijn. Bring it on!
Een leuke boostweek op het werk, ook al was dat een uitdaging voor de gestructureerde introvert in mezelf.
Lekker gaan eten en bijpraten met de uniefvriendinnen. We zien elkaar echt weinig, maar het is elke keer weer gezellig en nostalgisch.

Uitkijken naar

Kerstreceptie op het werk. Veel te veel eten.
Een paar dagen verlof tussendoor en een weekje kerstvakantie.
Normaal ga ik deze maand ook eindelijk eens naar de cross!
Naar Rijsel met het lief, woep woep!

Geblogd

Vind jij december een leuke maand?

Plan winter: hoe overleef ik de winterdepressie?

8 december 2019goanneliesLeave a comment

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een goede winter had. Waarschijnlijk toen ik nog studeerde aan de unief en een hele januarimaand binnen zat, waardoor je onbewust ook heel wat rust neemt en de dagen wel vooruit gaan. Ook al beweren de meeste studenten dat de examens wel heel lang lijken te duren ;).

De laatste jaren moet ik me fysiek en mentaal echt door de winter heen slepen, voornamelijk vanaf de kerstperiode en doorheen de maanden januari, februari en maart. Dat heb ik hier al eens heel mooi opgeschreven. 1 april is zo’n datum die standaard voor een glimlach op mijn gezicht zorgt: de winter is voorbij! Het feit dat de laatste winters moeilijk waren, zorgt er ook voor dat ik tegen deze periode op zie en dat het mentaal sowieso wat moeilijker gaat. Want je bent wat je denkt. Hoog tijd voor verandering!

Aangezien ik het laatste jaar iets beter voor mezelf probeer te zorgen, hoe moeilijk dat soms ook is door #projecthuis, maak ik hierbij een ‘plan winter’, oftewel een survivalgids voor de komende maanden. En dat is al in oktober begonnen trouwens.

Vitamines

Sinds oktober neem ik een aantal keer per week (minstens 3x) een multivitaminesupplement van B12, magnesium & vitamine D. Ik heb door mijn vitaminetekort van anderhalf jaar geleden geleerd dat dit echt wel de basis is om je fysiek gezond te voelen.

En hoeveel mensen ook zeggen dat ik gewoon meer rood vlees moet eten voor B12, ik weet dat dit niet voldoende is. Ik hoor steeds vaker dat B12 kunstmatig aan dieren wordt gegeven om het vlees deze vitamine te laten hebben, dus ik neem dit liever rechtstreeks in. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet veggie of vegan, ik heb gewoon last om voldoende B-vitamines op te nemen in mijn lichaam. Geen idee of dat door mijn eetgewoontes komt of dat mijn lichaam daar gewoon een probleem mee heeft. Vitamine D hebben we sowieso allemaal tekort tijdens de winter, zeker ik met mijn kantoorjob, en magnesium is goed voor de concentratie, spiermassa en om te slapen. En slaap is de basis van alles als je aan zelfzorg wil doen.

Ik merk dat ik deze winter al minder ziek ben geweest dan normaal, ik wil het niet jinxen natuurlijk :D. Het zou ook gewoon een placebo-effect kunnen zijn, maar ik heb het gevoel dat die vitamines helpen en dat gevoel is zo belangrijk om de winter goed door te komen. Ik weet dat veel mensen tegen supplementen zijn, maar ik voel me er goed bij.

Een maand rust

De uurwisseling eind oktober zorgde ervoor dat het doordeweeks niet meer mogelijk was om te werken voor #projecthuis (want te donker), waardoor er ineens heel wat meer ruimte in de agenda kwam. Ik zou die kunnen volplannen hebben met sociale uitjes, maar heel november heb ik eigenlijk voornamelijk gecocoond (is dat een woord?). Behalve mijn danslessen op maandag en dinsdag heb ik de andere avonden doorgebracht in bed met een boek of een serie. Het was zelfs zo erg dat ik eind november ambetant werd van al dat aanlummelen. Een teken dat het goed gelukt is ;).

Deze rust was namelijk broodnodig omdat september en oktober heel intensieve maanden waren voor het lichaam en de geest. Gelukkig had ik ook nog wat verlof opgespaard om af en toe zelfs een extra dagje rust te nemen. Nu heb ik terug wat basis gelegd voor de komende tijd.

Een gebalanceerde kerstvakantie

Zoals jullie weten heb ik een enorme hekel aan kerst en alles wat er mee te maken heeft. Kersthater zijn is niet gemakkelijk als al de rest van de wereld van ‘most wonderful time of the year’ doet en verwacht dat je aan heel wat eettafels aanschuift. Op kantoor zijn we een hele week gesloten, een zegen zou je zeggen, maar door alle sociale verplichtingen is die week vaak zo volgepland dat ik op 2 januari uitgeputter terug ga werken dan voorheen. Ik zou me echt aanmelden als vrijwilliger mochten ze iemand zoeken die deze week toch de permanentie doet.

Vorig jaar was de eerste mentale inzinking van die week al op 23 december, jep, nog voor alle kerstzever goed en wel begonnen was. Dat wil ik dit jaar echt wel vermijden. Gelukkig valt de kerstsluiting nu veel beter. Wij sluiten tussen 25 december en 1 januari. Dat wil zeggen dat ik de 23ste en de 24ste nog ga werken en de laatste zaken op het werk kan afsluiten in relatieve rust. En hier heb ik al meteen de 24ste in de namiddag verlof genomen zodat ik in alle rust naar die eerste kersttafel kan trekken.

Een andere maatregel is door al zeker één keer gewoon niet mee te gaan naar de familie van het lief (niet omdat ik ze niet kan uitstaan voor alle duidelijkheid), zodat ik die dag enkel naar mijn familie moet. Vorig jaar was dat een gerij van hier naar ginder, de hele dag door, dat ik er echt uitgeput van was. Dus een verplichting minder geeft me ook een halve dag extra voor mezelf. En again, minder stress.

Daarnaast hebben we ons vakantietripje ook wat later gepland, vorig jaar vertrokken we heel snel na het kerstgedoe en was ik na een dag citytrippen doodop, mijn lijf kon niet meer. Dat heeft geduurd tot midden januari trouwens, want ik kreeg voor het eerst in 10 jaar de griep.

Deze keer vertrekken we pas de 29ste, voor twee nachten (dus tot de 31ste ’s middags). Naar Rijsel, een stad die niet super groot is en waar niet per se heel veel te doen is. Zo kunnen we het rustig aan doen. Want er is een leuk museum, kleine straatjes om door te wandelen, wat street art en dat is eigenlijk alles wat ik nodig heb. En we vermijden opnieuw de kerstgekte en -markten.

Ik hoop dat ik zo op 2 januari met een beter gevoel achter mijn bureau kan kruipen dan anders. Duimen jullie mee?

De echte winter: verlof en tripjes

Maar dat is 2019, de echte winter komt er natuurlijk aan na de jaarwisseling. Wanneer de donkere dagen van geen wijken willen weten, er sneeuw voorspeld wordt en je lijf stilaan helemaal uitgeput raakt van die koude, deadlines en sociale verplichtingen (nieuwsjaarsdrinks etc.).

Ik heb het grote voordeel dat ik nog steeds een week verlof van 2018 zal moeten opnemen in januari en februari. En februari, dat is echt een zwart beest voor mij sinds een jaar of twee. Dus waarschijnlijk neem ik dan een week staycation. Onder andere om wat inspiratie op te doen voor #projecthuis, maar ook voor rust en cocoonen.

In het voorjaar staan er daarnaast alvast twee tripjes gepland. Half maart trek ik met Leen naar het zuiderse Valencia. Hoe vroeger je vitamine D kan opdoen, hoe beter! En half april, dan zijn we alweer na Pasen, ga ik op conferentie naar Brighton en wil ik er wat Londen aan koppelen, want Londen is ALTIJD een goed idee! Dus op die manier heb ik al heel wat toffe dingen om naar uit te kijken, ook dat is nodig in donkere maanden: lichtpuntjes.

Dit is plan winter. Geen idee of het gaat helpen tegen mijn aanstaande winterdepressie. Maar iets proberen is altijd beter dan niets. En baadt het niet dan schaadt het zeker niet in dit geval.

Toch nog even nuanceren: ik spreek hier wel over rust en self-care enzo hé. En over minder ziek zijn, maar ik heb al een buikgriep achter de rug en ben door omstandigheden toen blijven werken. Ook ben ik al een dikke twee weken aan het stressen over kerstcadeaus. Om maar te zeggen: perfect is het niet. En zelfzorg is geen wondermiddel. Self-care zit in heel kleine dingen. En zelfzorg altijd op de eerste plaats zetten is een lange weg. Waar ik zeker nog niet ben. Maar elke stap is een stap.

Heb jij last van een winterdepressie en wat probeer jij er tegen te doen?

Keulen #1:Altstadt, Rheinauhafen & Sudstadt

4 december 2019goanneliesLeave a comment

In de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens graag tussenuit. Op kantoor is dat de enige week van het jaar dat we aan collectief verlof doen en ik heb het op zijn zachtst gezegd niet zo voor die ‘kerstgezelligheid’. Ontsnappen aan de drukte deden we in 2018 twee dagen in het Duitse Keulen. Een gevarieerde stad.

Met de ICE trein sta je ook in anderhalf uur vanaf Luik in het centrum van Keulen, ideaal! Gewapend met sjaal, muts en handschoenen kozen we de eerste dag voor een wandeling door de belangrijkste wijken van de stad, geïnspireerd door Time To Momo.

Altstadt

We startten deze wandeling in het oude stadscentrum en meer bepaald aan de iconische Dom, die we een dag later zouden bezoeken.

Restanten van de kerstmarkten waren her en der nog te vinden waardoor niet elk plein zijn echte charme prijsgaf. Maar het pleintje voor de St-Martinskerk is met voorsprong het meest fotogenieke Instagramplaatje van de hele stad. Met kleine oude gekleurde huisjes.

Ik zeg hier nu wel oud. En ja, het hele centrum heeft een middeleeuwse vibe (en ruikt naar bier, ook dat is Duitsland). Maar eigenlijk staan er in Keulen nog maar weinig echt oude gebouwen. Het hele centrum is namelijk platgebombardeerd tijdens WOII.

Nog wel ongeveer in tact is het Rathaus, wat een beetje doet denken aan het Stadhuis van Leuven. Er zijn namelijk ook heel wat stenen beelden van bekende mensen op de gevels te vinden. Zo spotte ik Agrippa & Augustus. Je bent een Latinist of je bent het niet hé.

Ook de Alt St. Albankerk werd vernield en je kan nog altijd een kijkje nemen in de ruïne. Het is een serene stille plek midden in de stad met een reconstructie van het Treurend ouderpaar van Kathe Kollwitz. In Keulen vind je trouwens ook het Kollwitzmuseum.

Rheinauhafen

Hierna lieten we de oude stad achter ons en wandelden we langs de Rijn waar je meer moderne toetsen vindt. De drie Kranhauser zijn echte blikvangers. Ik zou er wel absoluut niet willen wonen/werken, want alles is in glas en hoog. Eikes.

Aan de Rijn vind je ook het immens populaire chocolademuseum. Wie mij kent weet dat ik chocoladeverslaafd ben en dus wat dit zeker een stop waard. Je leert er veel over cacao en de verwerking van deze bonen tot hemelse chocola. Je mag ook proeven natuurlijk! Het is een klein museum en echt ontzettend druk. Ik vond het best leuk, maar we zijn maar een klein uurtje binnen geweest en dan is 12,50 euro inkom per persoon prijzig. Ik zou dit museum niet meteen opnieuw doen.

Het museum bevindt zich trouwens op het Zollhafen-eiland waar je voornamelijk kantoorgebouwen vindt. Maar het is er leuk om te wandelen en er kwam zelfs een zonnetje tevoorschijn.

Hierna was het tijd om op te warmen. Tijdens winterse tripjes is een extra warme lunch altijd meegenomen. Toscanini bleek een lekkere Italiaan en toen we de grote houtoven zagen wilden we allebei heel graag pizza. Het heeft enorm gesmaakt. Eentje om naar terug te gaan.

Hierna wandelden we verder langs deze winkelboulevard en kwamen we uit bij de Severinstorburg. Doorheen heel de stad zijn nog overblijfselen van de oude stadsomwalling te vinden en deze is best impressionant.

Sudstadt

Ondertussen waren we al in Sudstadt, een meer levendige buurt met eetadresjes. We stopten bij een aantal speciale art nouveau huizen en wanneer de zon bijna onder was wandelen we door de Volksgarten, een mooi park waar het in de zomer ongetwijfeld heerlijk vertoeven is.

We dronken koffie in een hipsterbuurt bij Ernst. Omdat het nog te vroeg was om te eten, stapten we nog naar het centrum en aten iets bij The Beef Brothers. Deze wandeling was goed voor een dikke 30.000 stappen en ik was ontzettend uitgeteld. In de winter recupereer ik altijd een beetje minder dan in de zomer, dus ik heb het nog een aantal dagen gevoeld.

De volgende keer vertel ik jullie over ons prachtige hotel, een kunstzinnig museum én een andere wandeling langs de Rijn.

Ben jij al eens in Keulen geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

De mooiste quotes uit liedjes #1

1 december 2019goanneliesLeave a comment

Ik luister helemaal niet meer zoveel muziek als tijdens mijn tienerjaren. En de muziek die ik luister is vaak de muziek die ik al sinds toen luister. Nieuwe muziek ontdekken is voor mij moeilijk, net als het opstarten van een nieuwe serie of het bekijken van een nieuwe film. Ik vind ‘het erin komen’ moment niet zo leuk.

Maar soms hoor je na een aantal jaren zo’n zin opnieuw en komt die kei hard binnen, of soms ontdek je dan toch een nieuw liedje met een prachtige tekst. Het leek me wel leuk om een aantal quotes te delen met jullie.

Sometimes I think it’s gettin’ better
And then it gets much worse
Is it just part of the process?
Well, Jesus Christ, it hurts

Uit Big God – Florence + The Machine

Deze komt hard binnen en is voor mij op dit moment heel herkenbaar. Hopen en weten dat het beter wordt, maar soms duurt het wat langer voor het ook effectief beter wordt.

Dedication takes a lifetime
But dreams only last for a night

Uit Stay Awake (Dreams Only Last for a Night) – All Time Low

Een liedje dat al eeuwen in de playlist zit, maar waarvan deze zin nu past opvalt, ook al is het de titel van het lief :D. Doorzettingsvermogen, daar draait het om.

I could follow you to the beginning
Just to relive the start
And maybe then we’ll remember to slow down
At all of our favorite parts

Uit All I wanted – Paramore

Persoonlijke favoriet van deze band. We staan te weinig stil bij wat goed loopt.

Tie a knot in the rope
Trying to hold, trying to hold
But there’s nothing to grab
So I let go

Uit Blow me (one last kiss) – P!nk

Over hoe we ons soms vastklampen aan een strohalm, terwijl stro eigenlijk niets meer is dan verdroogd gras. Loslaten is de boodschap.

But hold me fast, hold me fast
‘Cause I’m a hopeless wanderer
And hold me fast, hold me fast
‘Cause I’m a hopeless wanderer
I will learn, I will learn to love the skies I’m under
And I will learn, I will learn to love the skies I’m under
The skies I’m under

Uit Hopeless Wanderer – Mumford & Sons

Soms ben je het even kwijt in het leven. En heb je iemand nodig om je bij de arm te pakken en het pad te wijzen.

Heb jij een favoriete zin uit een liedje?

Millennial-moeheid

24 november 2019goanneliesLeave a comment

Er is geen generatie zo besproken als de millennials, mijn generatie. Ik googlede vandaag (deze post werd een tijdje geleden geschreven) eens even op het woord millennials in de news-tab van Google. Dan zie je hoe vaak dit woord de afgelopen week is voorgekomen in nieuwsberichten online. Massa’s veel. En niet omdat er deze week een belangrijke bevinding is gedaan ofzo. Nope, gewoon omdat er elke dag wel weer iemand het de moeite waard vindt om iets over ons te schrijven.

Een kleine greep uit de berichten:

Millennials zijn hoger opgeleid dan babyboomers en toch verdienen ze 20% minder aan het einde van de maand op dezelfde leeftijd.
Millennials vertonen heel wat ongezonde symptomen zoals een hoge bloeddruk en depressies en dat zal hen doorheen hun leven heel wat geld kosten, want gezondheidszorg is duur en we hebben dus minder inkomsten.
Millennials gaan iets sneller als een burn-out zien omdat ze zijn opgevoed met het maakbaarheidsideaal en dus sneller teleurgesteld zijn in hun job. We moeten ons werk meer als een baantje gaan zien en niet te veel focussen op onze idealen. We zijn dus eigenlijk aanstellers die niet moeten zagen en ons gewoon verder kapot moeten werken.
Millennials doen aan jobhoppen omdat de huidige arbeidsmarkt niet is afgestemd op hun waarden. Zo willen we blijkbaar plezier halen uit ons werk en een goede werk-privé balans.
Millennials zijn eenzamer en hebben meer angsten dan andere generaties.
Millennials hebben minder seks, en verkiezen zelfs reizen boven seks.
Millennials zullen de rijkste generatie ooit worden. Want later als ze echt groot en oud zijn (en ze alle belangrijke financiële beslissingen in hun leven al genomen hebben) zullen ze fortuinen erven van de babyboomgeneratie.

Klinkt allemaal zo vermoeiend om een millennial te zijn, neen? En het spreekt zichzelf allemaal ook tegen. Met OK boomer, lijkt het nu wel of de media generaties tegen elkaar wil opzetten.

Het is gewoon super gevaarlijk hoe de media hier bepaalde zaken wil weglachen (bv. burnout & financiële onzekerheid) en op een generatie verwende jongeren wil stoppen. We zitten hier met heel wat maatschappelijke problemen die veel verder gaan dan een generatie. Het treft een hele bevolking.

Ik ben zeker en vast milennial-moe, of toch hoe dit woord steeds gebruikt wordt om te polariseren. Kunnen we daar mee stoppen en gewoon focussen op wat echt telt? Elkaar begrijpen en respect hebben voor ieders keuzes en problemen. Danku ❤️

P.S. Ik schreef al eerder een ironisch postje rond millennials bij elkaar.

Londen #10: the national portrait gallery & een regenachtige Sky Garden

20 november 2019goanneliesLeave a comment

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Op onze eerste dag maakten we een uitgebreide herfstwandeling langs The Thames. De tweede dag was heel regenachtig, dus gingen we op zoek naar een leuk museum.

Maar eerst tijd voor een lekker ontbijtje in het fietscafé Look Mum No Hands. Je vindt het vlak bij The Barbican (dit is ook de metrohalte waar je best afstapt) en volgens het lief hebben ze er heel goede koffie (en die kent er wat van). Ik vind het een super gezellige & originele koffiebar in elk geval.

Van hieruit wandelden we naar Trafalgar Square. Tijdens mijn vorige tripje in Londen bezocht ik al eens The National Gallery en bekeek toen misschien maar 1/3de van de volledige kunstcollectie (ik ben hier indertijd ook over vergeten bloggen, oeps!). Deze keer kozen we voor de kleinere versie: The National Portrait Gallery. De ingang vind je om de hoek van het plein en de toegang is gratis.

De National Portrait Gallery vertelt het verhaal van het portret door de eeuwen heen. Als je chronologisch wil volgen begin je best bovenaan in The Tudor Gallery. Het hoeft jullie niet te verbazen dat dit mijn favoriete stuk was. Ik kende veel van de portretten al en het was leuk om deze eens in het echt (of in reproductie) te zien. Ik somde zonder moeite de uitleg van de bordjes op voor het lief zonder ze te lezen. Je kan me gerust boeken voor een privérondleiding ;).

Verder naar beneden vind je portretten van de Stuarts, uit Victoriaans en Edwardiaans Engeland, helemaal tot aan het huidige koningshuis. Er hangen ook enkele moderne portretten van bv. popsterren die regelmatig worden gewisseld. Ik had dat gedeelte van de tentoonstelling groter verwacht eigenlijk.

Het was heel rustig binnen en net als in The National Gallery zijn de ruimtes mooi ingedeeld. Het is geen groot museum, maar we waren wel even zoet.

Dit is by far mijn favoriete museum dat ik al eens bezocht heb in Londen. Ik vind het echt een aanrader. Het is helemaal geen zwaar museum en niet te groot zodat het aanbod overweldigend wordt (heb ik bij zijn grotere broertje wel). Je kan er zo lang rondlopen als je wil en de bordjes lezen, of gewoon naar de portretten van al die mensen uit een vorige eeuw kijken en de sfeer meepikken.

Ondertussen raakte bekend dat The National Portrait Gallery vanaf juni 2020 voor drie jaar de deuren zal sluiten wegens renovatie. Wil je het museum in zijn huidige vorm nog gaan bewonderen, zal je dus snel moeten zijn. Ik ben ook nog van plan om er zelf eens te passeren!

Na dit bezoek lunchten we in Soho, bij Honest Burgers. Een Britse keten die je op veel plekken in Londen vindt, maar op elke plek heeft ie een eigen suggestieburger (en die van onze locatie was hemels, na even zoeken blijkt dat wij in Holborn beland waren). Het ketengevoel had ik in ieder geval helemaal niet en het was enorm lekker.

Van hieruit was het plan om naar Covent Garden en omgeving te gaan. Maar dit viel letterlijk in het water. Het was nog even droog toen we aankwamen bij het kleurrijke Neal’s Yard:

Daarna kwam de regen er helemaal door. We schuilden in een kerk en namen de metro richting Sky Garden (meer over wat het is en hoe je tickets boekt hier), omdat we tickets hadden geboekt rond zonsondergang. Blijkt dat The Sky Garden ’s avonds nogal felroze is… 😀

Het terras was jammer genoeg gesloten door het weer en de regen zorgde ook voor een minder formidabel uitzicht, ook al was de stad verlicht. Jammer voor het lief want het was zijn eerste keer Sky Garden. We zullen terug moeten. Dit blijft een van mijn favoriete gratis activiteiten van Londen.

Hierna wandelden we in de regen de Millennium Bridge over richting Tate Modern. We pikten een verdieping moderne kunst mee en namen een kijkje op het balkon (vergeet zeker nooit naar helemaal boven te gaan in Tate!).

Hierna aten we uitgebreid bij Bill’s in Southwark. Het eten was zeker oké en het was er gezellig binnen, maar ook wel druk. Omdat het nog steeds regende zijn we maar naar het hotel gegaan om nog wat te lezen met uitzicht op The Tower Of Londen. Citizen M heeft namelijk een hele fijne bar boven met een terras (maar door de regen -again- gesloten).

Ter herdenking van het 100-jarige einde van WOI waren er duizenden lichtjes aangestoken rond The Tower. Het was een ware volkstoeloop gedurende het hele weekend, maar we wilden het toch ook wel even gezien hebben. Ik heb geprobeerd om foto’s te nemen, maar met de regen, de drukte en de lichtjes was het onmogelijk. Het zag er zo uit. En het was een unieke ervaring dat we voor Remembrance Day in een land waren waar de Eerste Wereldoorlog zoveel slachtoffers maakte in de Vlaamse loopgraven. Ik had het gevoel dat de oorlog veel feller herdacht wordt in Londen dan in ons eigen belgenlandje.

Wat is jouw favoriete museum in Londen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Woorden uit het hoofd

17 november 2019goanneliesLeave a comment

Er gaat met Hit N Run een nieuw stokje rond in blogland (geïntroduceerd door Kleine Atlas denk ik), voorlopig ben ik nog niet van plan de hele tag in te vullen, maar er was één vraag bij Kathleen die wel iets triggerde in mij.

Kent u een gedicht of een passage uit een boek uit het hoofd?

Mijn antwoord daarop zou zijn ‘ja’, ik ken er zelfs meerdere uit het hoofd. Et voila, bij deze was dat voldoende inspiratie voor een blogpost. De volgende drie passages ken ik namelijk uit het hoofd.

Iets met Latijn

Als Latinist in hart en nieren besef ik ook wel dat het een dode taal is. De lessen Latijn focusten op vertalen van teksten eerder dan echt een taal te leren. Heel af en toe waren deze kort en memorabel genoeg om te onthouden. In andere gevallen moesten we ze uit het hoofd leren om punten te scoren. Zo leerden we ooit verzen van Ovidius voordragen die ik al lang weer vergeten ben. Al ken ik nog wel een vriendin die het van voor naar achteren kan opzeggen.

Ik ken wel nog de beginregel van de allereerste tekst Latijn ooit -uit het eerste middelbaar dus.

Flet lepus parvulus

Een Latijnse versie van een kinderliedje. Dit zinnetje kan je vertalen als ‘het kleine konijntje weent’. Jep, dit waren mijn eerste woorden Latijn ooit. Het is eens iets anders dan ‘hallo’ of ‘mama’. Meer herinner ik er me trouwens niet van. De volledige tekst met vertaling vind je op deze website.

Toch ken ik met gemak een ander Latijns gedicht uit mijn hoofd. Het is mijn lievelingsgedicht. Eentje die ook in het Engels goed klinkt, maar nooit zo hartverscheurend als in het Latijn. Alleen al het woord ‘excrucior’ maakt de boodschap duidelijk vind ik. Ongetwijfeld kennen jullie allemaal de eerste drie woorden:

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Oftewel: “Ik haat en ik bemin. Waarom ik dat doe, vraag je je misschien af?
Ik weet het niet, maar ik voel het en ik word erdoor verscheurd.”

Gedicht 85 van Catullus, in een vrije vertaling van mezelf. Hij schreef deze gedichtenbundel voor zijn liefje Lesbia, niemand weet wie ze was. Er zijn heel wat hypothesen. Eentje is zelfs dat het om een man zou gaan.

Maar die Odi et amo. Ik voel hem nog steeds. Catullus is sowieso mijn favoriete Romeinse auteur. Vergilius en Ovidius allemaal goed en wel. Ik kies Catullus. Het gedicht werd ook ooit meesterlijk gebruikt in een aflevering van de serie The Borgias. Die aflevering geeft me nog steeds tranen en chills.

En dan is er nog 1 Latijns zinnetje dat ik wil meegeven:

Morituri te salutant

“Zij die gaan sterven groeten u”. Een zinnetje waarvoor we op elke toets een extra punt kregen als we het op het blad schreven bij Latijn. Ha, het tweede middelbaar, dat waren tijden.

Iets met een executie

Er is eigenlijk maar één tekst die ik zelf ooit bewust uit het hoofd heb geleerd. En het is een beter luguber eigenlijk. Het is de doodspeech van Anne Boleyn vlak voor haar onthoofding. Ik ben niet het type dat Anne Boleyn verheerlijkt. Ik ben ontzettend hard geïnteresseerd in haar levensverhaal en in de periode waarin ze dat verhaal heeft neergezet. Niet meer. Niet minder. Zij was een gewone vrouw van haar tijd die een hoge prijs heeft betaald.

Ze was de allereerste Britse koningin die onthoofd zou worden. Zij heeft tot haar laatste moment gehoopt op een omzetting van haar straf. Gratie. Ze was ook echt onschuldig aan de aanklacht. Ze moet ontzettend bang geweest zijn. Ze werd intens gehaat. En toch, toch is haar afscheidsspeech wijs en sterk. Een vrouw die zelfs nog in haar laatste moment elk woord wikt en weegt. Er zijn verschillende versies van haar speech, maar ik ken deze uit hoofd:

Good Christian people, I am come hither to die, for according to the law, and by the law I am judged to die, and therefore I will speak nothing against it. I am come hither to accuse no man, nor to speak anything of that, whereof I am accused and condemned to die, but I pray God save the king and send him long to reign over you, for a gentler nor a more merciful prince was there never: and to me he was ever a good, a gentle and sovereign lord. And if any person will meddle of my cause, I require them to judge the best. And thus I take my leave of the world and of you all, and I heartily desire you all to pray for me. O Lord have mercy on me, to God I commend my soul.

Zeg het maar, voor een vol plein van ramptoeristen en een beul die dadelijk je hoofd er gaat afhakken. ‘Ik ben hier om te sterven’. Jep, dat soort teksten ken ik dan uit mijn hoofd. Ik zorg nogal voor sfeer hé, ik weet het.

Iets in het Middelnederlands

Dan nog eentje die we in het vierde middelbaar verplicht uit ons hoofd moesten opzeggen voor de hele klas (allemaal dezelfde tekst ook, dat waren saaie uren ;)). Enkele van de inleidende verzen van het werk ‘Van den vos Reynaerde’ in het Middelnederlands. Ik heb nog heel lang de hele tekst kunnen aframmelen (ik heb zoals je wel al doorhad best een goed geheugen). Ondertussen, meer dan 10 jaar na de feiten, blijf ik ergens halverwege steken.

Het was in eenen tsinxen daghe,
Dat beede bosch ende haghe
Met groenen loveren waren bevaen.
Nobel, die coninc hadde ghedaen
Sijn hof crayeren over al,

Ik heb heel lang moeten zoeken naar de juiste tekst in het Middelnederlands, maar dit zijn de woorden die ik me herinner, ook al moesten we toen zeker nog twee keer zoveel regels kennen. Van den vos Reynaerde vind ik verder wel echt een prachtig stukje Nederlandstalige geschiedenis en het verhaal is nog steeds actueel (geschreven in de 13de eeuw hé mannekes).

Jullie verklaren me naderhand allemaal zot waarschijnlijk. Maar ik had jullie al eens gewaarschuwd dat ik nogal nerdie ben. En bij deze hebben jullie weer iets nutteloos bijgeleerd over mij :D.

Welke tekst ken jij uit het hoofd?

Op het nachtkastje #28

13 november 2019goanneliesLeave a comment

Gelezen

Er was eens een rivier uitgelezen. Een stukje uit mijn Goodreads-recensie luidt “In het begin waren de vele personages misschien wat verwarrend, maar al heel snel kruipen ze onder je huid. Het mistige natte rivierleven en the Swan waar iedereen zich komt verwarmen aan de verhalen.” Mooie samenvatting lijkt me.
Een nieuwe serie historische detectives die zich afspelen in Tudor Engeland begonnen. Dissolution van S.J. Sansom is het eerste boek over advocaat Matthew Shardlake. Hij moet een onthoofding oplossen in een klooster dat Cromwell wil sluiten. Het is meer detective dan historisch, en hoewel ik de eerste pagina’s geen wow-gevoel had, nam het verhaal me halverwege wel helemaal mee. Dus wie graag detectives leest en dat eens over een ander tijdperk wil doen: aanrader!
Na het succes van boek 1 over een aantal Britse pioniers in Australië ging ik meteen verder in deel 2 ‘de verre kolonie‘. Een nieuwe generatie aan het woord en enkele nieuwe personages. Opnieuw heel wat perspectieven en verhaallijnen boordevol actie, drama & romantiek. Deel 3 gaat niet lang op zich laten wachten denk ik.
Dissolution was het 30ste boek van het jaar en De verre kolonie werd nummer 31. Hiermee heb ik dus mijn Goodreads challenge van 2019 behaald. Dit jaar zal ik waarschijnlijk niet de 40 aanraken zoals in 2018, maar niettemin ben ik enorm blij dat ik in dit drukke jaar toch tijd heb gevonden om zoveel te lezen.

Gekeken

De eerste aflevering van ‘De twaalf’, nog eens een Vlaamse serie en eentje die ik wel wil uitkijken.

Meegemaakt

Een tripje geboekt naar Rijsel/Lille in de kerstvakantie. Eindelijk nog eens weg, jihaa! Geen idee wat we er gaan doen voorlopig, maar ik denk dat het daar wel leuk is?
Hier en daar een extra dagje verlof om te compenseren dat er in de verlengde weekends van november toch ook weer werd doorgewerkt aan #projecthuis. Daar zitten jullie dan met jullie Instagram Stories waarvoor ik geen tijd heb om ze te bekijken hé.
Naar een museum geweest (nl. Hof Van Busleyden in Mechelen). Het eerste met de Museumpas die ik voor mijn verjaardag heb gekregen, bedoeling is om daar wel regelmatig over te bloggen. Het was een hele fijne dag!

Uitkijken naar

Lille/Rijsel in de kerstvakantie
That said komt mijn niet zo toffe periode eraan: de kerstperiode. Yep, ik ben geen kerstmens. Dus ik kijk uit naar mensen die daar niet zo opgefokt over doen in mijn buurt, danku!

Geblogd

Hoe was jouw maand?

Een ode aan de granny day

10 november 2019goanneliesLeave a comment

Ik grapte onlangs luidop dat ik momenteel het gevoel heb dat ik het leven leid van een 42-jarige. Zonder eigenlijk echt te weten hoe een 42-jarige zijn leven leidt natuurlijk. Ik bedoelde daar eigenlijk mee dat ik vrijdagavond in de zetel plof en al richting 21u het bed op zoek omdat ik gewoon stikdood ben en dat ook mijn zaterdagavond al maanden niet veel soeps is. Ik ken in ieder geval 42-jarigen met een leuker leven op zondag.

Wat ik bedoel is dat ik me een beetje een granny voel soms. Dus bij deze een ode aan de granny way-of-life. Oftewel mijn zondagen van de laatste 7 maanden:

Opstaan en denken, verdomme ik ben nog kei moe.
Wanneer is het nu eindelijk winteruur zodat ik een uur langer mag slapen?
Soms ook gewoon de hele dag in bed blijven stinken. En dit soort blogposts bij elkaar typen.
Een boek lezen en even terug moeten nadenken over het plot want de vorige keer dat ik er tijd voor had was afgelopen zondag.
Gelukkig heeft het lief wel aan eten gedacht. En kookt hij voor mij <3.
Er is de afgelopen tijd ook vaak op zondag gekozen voor uiteten gaan, uit gemakzucht en onder het motto ‘dan doen we nog eens iets gezelligs samen’. Aka zo romantisch zijn we dan ook wel om ons samenzijn te concentreren op een levensbehoefte, eten dus. Yep.
Chill pants are the best!
Blij zijn dat het regent want dan heb je een excuus om niet buiten te komen vandaag.
Nu de cross weer op tv is, geeft mij dit het perfecte excuus om een hele namiddag hersenloos naar dat tv-scherm te zitten staren. En af en toe de ogen te sluiten. Om ten volle van de commentaar te genieten natuurlijk. *Ahum*
Een kleurboek vanonder het stof halen omdat ge mindful wilt doen, die ondertussen ook al weer stof ligt te vergaren… Want de dagen zijn te kort jongens.
Al uitkijken naar de dansles van morgen, niet omdat ik wil bewegen. Maar omdat dat de enige momenten zijn dat ik onder de mensen kom momenteel.
Het niet altijd erg vinden dat ik moet gaan werken want ik kan daar op een stoel zitten heel de dag, chill!
Eens proberen wel wat aandacht te spenderen aan dat uiterlijk, want morgen werkendag, en dus uitgebreid douchen.
Aan het einde van de dag denken. Tiens, waar is de tijd naartoe? Ik heb precies niks nuttigs gedaan.
Aan het einde van de dag ook gewoon al uitkijken naar het in bed kruipen.
Gaan slapen en denken dat er morgen nog een weekenddag is. Oeps, neen, juist het is al zondag! Jammer!
Op maandag de koptelefoon opzetten als de collega’s over hun topweekend beginnen om zo zeker niet de vraag te krijgen wat ik heb gedaan ;).

Ik ben ondertussen deze zondagen beginnen appreciëren, en daarom noem ik het mijn ‘granny day’, al kijk ik er ook naar uit om met energie leuke dingen te doen in het weekend.

Houd jij soms zo’n granny day?

Malta #3: van de Dingli Cliffs naar de Blue Grotto

6 november 2019goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Na een dag in de hoofdstad besloten we om te gaan hiken langs de zuidkust. Op Visit Malta hadden we een wandeling gevonden die ons zou leiden langs de Dingli Cliffs, de tempels van Hagar Qim & Mnandra en The Blue Grotto (de rode wandeling). Zo zouden we meteen heel wat dingen combineren. Zonder op de zaken vooruit te lopen: deze drie bezienswaardigheden bleken de moeite, de wandeling zelf niet echt.

We namen de ferry naar Valletta en vandaar bus 52 naar Dingli, we stapten dan ook uit bij de eindhalte. Opgelet, deze bus stopt niet vlak aan de kliffen (daarvoor moet je een andere nummer nemen, ik denk 51), dus het was even stappen naar het uitzichtpunt. En onderweg doen ze er alles aan om je in de war te brengen :D.

Eens aangekomen op het uitzichtpunt zagen we de eerste Japanners van een bus stappen en wat groepen op segways. Het uitzichtpunt zelf ligt naast een wat rare constructie met gevaarsborden. Het lijkt wel iets kernenergie-achtig. Daarnaast sta je op de hoogste kliffen (en het hoogste punt van het hele eiland), wat ervoor zorgt dat je die kliffen eigenlijk helemaal niet ziet. Het viel dus wel heel erg tegen en de Japanners die meteen hierna weer de bus opstapten zullen zich niet veel van deze stop herinneren achteraf.

Maar dankzij de wandeling zouden we nog wel een mooi zicht krijgen op de kliffen. Verder wandelend langs de grote weg stonden twee kleine kerkjes. Hier zagen we ook de laatste toeristen voor een hele tijd.

Na even stappen gingen we van de grote weg af. Wandelschoenen zijn ten zeerste aangeraden want de ondergrond is allesbehalve stabiel. En toen zagen we ze echt. De kliffen! Helemaal in de verte spot je nog het bolletje van het zogezegde echte uitzichtpunt. Zoals je ziet is het pas een heel stuk verder dat je de kliffen echt te zien krijgt.

Op dit onverharde stuk zijn overblijfselen van 3000 v.C. terug gevonden. Gaten in de grond uit het Bronzen Tijdperk bv. Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat Malta één van de plekken is waar echt heel oude archeologische vondsten zijn gedaan.

Het mooiste stuk van de wandeling komt hierna, wanneer we door een soort van rotskloof wandelden en zeker een uur lang geen levende ziel tegenkwamen.

Het is ondertussen wel heel warm en het gaat af en toe steil naar omhoog.

Na een dikke 5km wandelen komen we weer op de grote weg en daar begint de helse tocht richting de tempels. Zeker anderhalf uur lang wandelen we door niemandsland, op een asfaltweg waaruit de hitte opstijgt. De tempels en de zee zijn te zien in de verte en lijken dichtbij. Maar dat zijn ze niet. Ik moet ondertussen naar het toilet en heb honger. Ik geef het toe, ik werd er zelfs ambetant van.

Uiteindelijk belanden we uitgeput in het tempelrestaurant van Hagar Qim en Mnandra. Het eten was niet lekker, maar zitten en iets drinken was even het meest zalige gevoel ooit. Als je deze wandeling wil doen, is het misschien toen een idee van een auto te huren, of een stuk met de bus te doen.

Uiteindelijk waren we voldoende opgeladen voor een bezoek aan de tempels. Ik wist niet wat te verwachten, want ik had nog nooit zoiets bezocht. We werden eerst binnengelaten in een soort containermuseum met opgravingen en meer uitleg over de tempels en vooral een heel interessant reconstructiefilmpje in 3D.

Hagar Qim en Mnandra zijn eigenlijk twee verschillende tempels op een steenworp van elkaar. Vermoedelijk zijn ze beiden ergens gebouwd rond 3000 V.Chr. Waarom en door welk volk is nog steeds onbekend. De tempelcultuur kende zijn hoogdagen in een ver verleden, maar is heel snel ook weer van de radar verdwenen. Het is gissen waarom. Welke Goden aanbeden deze mensen? Aargh… zoveel vragen en wellicht nooit een antwoord.

Wat we wel weten is dat er een raam in de tempel van Hagar Qim zat waar enkel op de eerste dag van zomer helder licht doorschijnt en een soort stenen altaar daardoor verlicht werd in de verder donkere tempel. Duidelijk een soort ritueel en super vreemd dat ze 3.000 jaar v.C. al zoveel over de stand van de zon wisten.

De tempels zijn goed bewaard gebleven omdat ze door de tijd heen bedolven waren en in de 18de eeuw zijn ze pas ontdekt. Ondertussen worden ze met veel aandacht bewaard voor toekomstige generaties, vandaar het zonnescherm boven de tempels.

Hagar Qim ligt dicht bij de ingang en is de kleinste tempel van de twee. Niet toevallig, of dat denken wij toch, liggen beiden tempels vlak voor het eiland Fifla. Een onbewoond eiland, op wat zeer speciale diersoorten na, dat ons de hele wandeling fascineerde.

Voor Mnandra is het een eind wandelen naar beneden, en dus vooral weer naar boven klimmen achteraf. Er staan chauffeurs met van die karretjes die je voor 1 euro p.p. naar boven willen rijden. Wij hadden die dag al zover gewandeld, dat we dat ook nog wel zouden aankunnen. En het bleek helemaal niet zo steil.

Mnandra is een wat oudere tempel, veel groter en is ook uit een andere soort steen gemaakt. Een meer rode kleisteen.

Beide tempels zijn Unesco beschermd en maken deel uit van de megalithische overblijfselen verspreid over Malta. Zo zouden we later op Gozo nog de Ggantija tempel bezoeken, de oudste resten die werden terug gevonden op de eilandenarchipel. Ik vond deze tempels eigenlijk wel leuker dan Ggantija, dus als je weinig tijd hebt trek dan zeker naar Hagar Qim & Mnandra.

En ja, het zijn eigenlijk maar een hoop stenen. Maar het feit dat die daar doelbewust zo enorm lang geleden zijn gezet om de zon op één dag van het jaar naar binnen te laten vallen… Ik vind dat fascinerend. Want sleur maar met die stenen hé! Maar dat kan aan mijn nerdheid liggen natuurlijk.

Na dit geschiedkundig bezoek hadden we nog één stop: the blue grotto. Dat was maar 2km meer wandelen.

Al van ver zagen we de bootjes liggen. Maar we wilden eerst boven stoppen om een goed zicht op de grot te krijgen.

Eigenlijk zijn het gewone grotten, ware het niet dat er wit zand op de bodem ligt. En als de zon daarop schijnt wordt het water helder blauw. Vandaar Blue Grotto. Je bezoekt deze best in de voormiddag want dan staat de zon op de grote grot en is het effect het grootst (maar ook meer volk). Wij namen het laatste bootje van de dag voor 8 euro p.p. Even zitten! In de kleinere grotten aan de overkant hadden we ook het blauwe effect.

Ik vond het gewoon zalig om op dat bootje te zitten, blauw water of niet. En de grotten op zich zijn ook gewoon mooi om te bezoeken. Mooie afsluiter van een heftige wandeling.

Het tochtje met de boot duurde ongeveer 20 minuten, hierna namen we een rechtstreekse bus naar Valletta. En dan de ferry naar onze B&B. Om doodop neer te ploffen op ons bed. Nadien zouden we nog gaan rondwandelen in The Three Cities, maar dat is voor een volgende keer.

Ik vond dit een enorm boeiende dag, maar ook zwaar met de warmte en het saaie middenstuk. Ik denk dat ik een volgende keer ’s morgens naar The Blue Grotto zou trekken en dan te voet naar de tempels. Heel misschien zou ik met een bus stoppen aan de Dingli kliffen. Maar als ik eerlijk moet zijn weet ik niet of ik dat stuk nog eens zou doen. De kliffen zijn eerder een nice to have dan een must vind ik.

Bezocht jij al eens ooit een tempel of andere heel oude menselijke overblijfselen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Waar ik vroeger onzeker over was

3 november 2019goanneliesLeave a comment

Het ontbreekt soms wat aan inspiratie de laatste tijd. Het is zo druk dat schrijven er vaak bij inschiet. Dus dacht ik even na over wat persoonlijke topics waar ik het over zou kunnen hebben. Twijfels, angsten en onzekerheden zijn wel eentje waarvan ik het belangrijk vind dat er over gepraat wordt. En dat is zeer iets dat verandert tijdens je leven.

Dus vandaag een aantal zaken waar ik vroeger heel onzeker over was en die ik nu heb kunnen loslaten.

Mijn kledingstijl

Eentje waar ik vroeger als tiener heel veel commentaar op heb gekregen. Ik zat dan ook op een school vol rijkeluiskindjes waarbij iemands kleding een factor was om te beslissen of je iemand mocht of niet. Merkkleding was een must. Oppervlakkig? Jep, ik krijg nog steeds de kriebels als ik aan dat soort mensen denk! Maar toch trek je je dat als tiener onbewust aan. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe die ex-klasgenoten over merkkledij denken nu ze hun eigen boontjes moeten doppen… :).

Enfin, vanaf mijn 19de begon mijn stijl te veranderen. Van T-shirts met prints en comfy jeansbroeken naar blouses, hemdjes, topjes met vestjes en hier en daar zelfs een kleedje. Ondertussen heb ik een kleerkast waarvan nog steeds heel wat stukken al een jaar of 8 meegaan. Behalve de stukken die momenteel te groot zijn omdat ik wat ben afgevallen. Ik vind dat ik niet bepaald een stijl heb, maar mijn kast is wel volwassen, compatibel en gevarieerd. Ook heel kleurrijk omdat dat wel mij is. Ik heb ook heel wat stuks die ideaal zijn om klantenmeetings te doen of opleidingen te geven.

Ik draag nog altijd geen merkkleding, koop niet bewust duurzaam (sorry vriendjes), maar mijn kleding gaat echt heel lang mee. Ik hecht me dus ook aan bepaalde stukken en vind het een drama als ik nieuwe dingen moet kopen. Ik ben best kritisch op wat ik mooi vind en wat me staat. Ook al zou je dat niet zeggen als je me ziet rondlopen :D.

Ik vind kleren gewoon niet zo belangrijk in het leven. Als tiener werd ik geconfronteerd met mensen voor wie dat wel belangrijk was. Dat clashte en dat maakte me onzeker. Ondertussen heb ik voldoende mensen rondom me van wie het me geen hol kan schelen of ze mijn kleren mooi vinden. Ik vind het zelf mooi. Weg onzekerheid dus.

Mijn werk

De laatste tijd is het imposter syndrome heel erg in de media. Mensen hebben daarbij het gevoel dat ze een bedrieger zijn op werkvlak, ondanks dat ze succes oogsten in hun job. Ze vinden zichzelf niet goed genoeg. Ik ga niet zeggen dat dit niet herkenbaar is. Ik snap die gevoelens heel erg en als perfectionist en controlefreak duiken die gedachten regelmatig op. Maar ik kan ze ondertussen plaatsen.

Iedereen expert, weet je wel. We hebben allemaal een unieke expertise, die een meerwaarde is op persoonlijk en professioneel vlak.

Hoe onervaren ik me soms ook voel met mijn -ochgottekes- drie jaren dienst, terwijl mijn klanten nog altijd allemaal ouder zijn, ik zorg voor een meerwaarde. En anders zullen ze me dat wel zeggen en dan zoeken we naar een andere oplossing.

Deze twijfel duikt dus af en toe zeker de kop nog op, maar kan ik goed opnieuw wegduwen.

Mijn blog

Ik ben gestopt met me af te vragen wie hier allemaal meeleest en wie niet. Ik ben beginnen schrijven voor mezelf. En mijn blog brengt me elke dag nog zaken op. Niets materieels en zeker geen geld, maar ik leer veel door te bloggen. En mijn hoofd word er rustig van. Ondertussen blog ik ook voor mijn vaste lezers en haal ik veel plezier uit jullie reacties. Het feit dat bepaalde mensen misschien stom vinden wat ik hier schrijf dat deert me niet.

Ik kan me inderdaad inbeelden dat sommige mensen mijn blogposts stom vinden. Maar dan moeten ze maar stoppen met lezen toch? En als hier eens een spelfout verschijnt… Tja, niemand is perfect, ook ik niet. Ook al is schrijven deel van mijn job. Copywriters kunnen ook fouten maken. En niemand betaalt me hier om stukken te schrijven dus dat is allemaal veel minder erg.

Mijn blog is gewoon deel van mij ondertussen. Wat anderen er ook van denken.

Praten over hoe ik me mentaal voel

Zie ook deze blog :). Ik besef meer dan ooit dat voortdurend geluk niet bestaat. Dat het belangrijk is om te praten over onze angsten, twijfels en mentale moeilijkheden. Ik stel me open naar anderen door daar over te praten in de hoop dat je die openheid terugkrijgt en dat er minder taboe rust op psychische problemen.

We vinden dat we allemaal moeten zeggen dat we hoofd- of buikpijn hebben. Wel, dan moeten we ook kunnen zeggen dat we even geen goeie dag hebben. Dat we ons zorgen maken. Dat we onszelf even niet zo fijn vinden. Voila.

En jij, waar was jij vroeger onzeker over en nu niet meer? Heel benieuwd naar jullie comments over dit topic :).