Close

Thuiswerk als nieuwe ideaal?

Op 10 maart was ik voor het laatst op kantoor. Ik had in de namiddag een meeting in Brussel samen met een collega voor de opstart van nieuw project. Langs de klantzijde zou een man of 8 aansluiten. Een goedgevulde zaal. Het was er warm en duf, dus hadden we de airco opgezet. We gingen uiteraard met de trein, want we moesten echt in het centrum van Brussel zijn. En treinen naar Brussel zijn druk. Op elk uur van de dag.

’s Avonds wandelde ik terug naar kantoor en wenste mijn collega (toevallig ook zaakvoerder) me een goede reis (hoe het me in Valencia is vergaan lees je hier). We hadden het niet over een mogelijke crisis en planden de week na mijn verlof al heel wat zaken in. Het lijkt allemaal zo bizar. Dat een aantal dagen later het kantoor zou sluiten en we op telewerk zouden overstappen. Dat we een dikke twee maand verder nog altijd maar bij uitzondering naar kantoor gaan.

Ik zit in de luxepositie, als marketeer in een succesvol webbureau, dat thuiswerken überhaupt mogelijk is. Onze hele werking zit in de cloud. Geef mij internet en ik kan werken. Meer heb ik niet nodig. Daarnaast zitten we ook nog eens in de luxepositie dat het in de digitale sector nu drukker is dan ooit, omdat letterlijk elk bedrijf de omslag moet maken. En ten derde zijn we al een best volwassen bureau qua klantenportefeuille waardoor heel wat mensen hun weg vinden naar ons om hun digitale vragen aan te stellen.

Driedubbele luxe noem ik dat. Ik heb heel wat vrienden die in gelijkaardige agencies werken en die wel een paar weken tijdelijk werkloos hebben thuisgezeten, of die ineens gratis webinars doen in de hoop toch maar wat klanten binnen te halen. Terwijl mijn collega’s en ik niet weten wat eerst doen. Het is in het voorjaar altijd druk, nu is het best pittig druk. Maar ik klaag niet. Ik doe mijn job nog steeds graag en deze crisis zorgt net voor heel wat interessante projecten en samenwerkingen.

Maar bon thuiswerk dus. Hoe gaat dat nu? We mochten voor de crisis ook al thuiswerken. Geen vaste dag per week, maar eerder wanneer de agenda het toeliet om eens een hele dag geconcentreerd te kunnen doorwerken. Ik maakte daar eerlijk gezegd weinig gebruik van, tenzij om een bepaalde reden bv. omdat ze voor de bouw iets kwamen doen waarvoor ik best thuis was of ik met de auto naar een klant moest. Ik vond van mezelf dat ik thuis te snel raakte afgeleid.

Ik kan me op het werk vaak wel concentreren (ook al is er in de kantoortuin heel wat lawaai en geroezemoes). Daarnaast heb ik ook gewoon een functie waarbij ik vaak moet overleggen met collega’s en klanten en dat is handiger op kantoor, toch?

Vandaag lees ik allerlei doemberichten over hoe ‘dit nieuwe normaal’ de doodsteek zou zijn voor kantoren, en dan vooral kantoortuinen waar iedereen allemaal samen in één grote open ruimte zit. Bedrijven zoals Shopify en Twitter hebben nu al hun werknemers laten weten dat ze thuis, of toch remote, zullen moeten werken tot en met 2021. De kantoren blijven gesloten. Iedereen thuis aan het werk lijkt wel het nieuwe ideaal.

Ik vind dat persoonlijk verre van ideaal. Naast het feit dat je zo geen scheiding meer hebt tussen werk en privé en er ook geen vaste kantooruren meer zijn (waardoor je continue bereikbaar lijkt, ik werk daardoor veel langer dan anders) stelt dit ons nog voor heel wat andere uitdagingen.

Wat met mensen in een klein appartement die eigenlijk helemaal geen ruimte hebben om een ergonomische bureau neer te planten? Ik zit zelf in een donkere hoek van mijn slaapkamer op mijn oud studiebureau te werken. Zonder groot scherm of tussenstukken. Mijn nek zit al wekenlang vast, mijn ogen doen pijn van al dat niet natuurlijk licht en zo kan ik nog wel doorgaan. Stel ze verplichten mij om nog voor een lange tijd thuis te werken zal ik moeten investeren in een wifi-versterker, schermen, tussenstukken… Ik zal zelfs op zoek moeten naar een andere plek om te werken in een huis waarin elke ruimte al een functie heeft. Gaat de werkgever dit allemaal betalen?

Ik heb daardoor vooral het gevoel dat de Shopify’s van deze wereld willen besparen op allerlei kosten door iedereen thuis te zetten. Kantoorruimte huren is duur. Iedereen remote laten werken, al dan niet met een minimale vergoeding, is een pak goedkoper veronderstel ik (voor zover ik daar een zicht op heb).

En wat met gezinnen waarbij meerdere mensen in huis moeten thuiswerken? En zo op elkaars lip leven? Wat met het feit dat mensen minder bewegen door altijd thuis te zitten? Is het wel goed voor je brein om zo versnipperd te werken, waarbij je tussen twee intensieve videocalls door nog snel even de was insteekt? Is dit echt hoe wij het nieuwe ideaal zien? Of is dit een burnoutmachine?

Ik kan eigenlijk niet wachten om terug naar kantoor te gaan. Ik ben als introvert heel graag thuis en kan perfect mijn werk uitvoeren vanachter mijn donkere bureau. Maar het zal nooit de experience van een kantoor gevuld met collega’s kunnen vervangen. De deur ’s morgens achter mij sluiten om naar kantoor te vertrekken biedt een enorme structuur die ik nu mis.

Los daarvan zie ik het ook niet zitten om de komende tijd mijn klanten alleen maar online te blijven zien. Er zijn heel wat goede tools online beschikbaar, maar niets kan een goede fysieke workshop of opleiding vervangen. Ik ben zo’n typische voeler. Ik probeer tijdens vergaderingen aan te voelen hoe anderen reageren op wat ik zeg. Lichaamstaal lezen. Blikken vangen. Gezichten aflezen. Allemaal dingen die ik nu al enorm hard mis tijdens mijn honderden calls per week.

Ondertussen ben ik het ook wel beu om iedereens kinderen en huisdieren altijd op de achtergrond te zien. Ik wil gewoon naar kantoor. Als binnenkort kinderen in een kampbubbel mogen van 50 personen, mogen wij met ons dertig dan ook niet gewoon in onze bubbel? Pretty please?

Dat thuiswerken het nieuwe ideaal wordt, dat hoop ik dus van harte niet. Dat heel wat bedrijven nu eindelijk hebben ingezien dat thuiswerken niet een verborgen vorm van verlof nemen is en dat ze nu meer vertrouwen krijgen in hun werknemers, daar sta ik wel volledig achter. Zelfs bij ons zie je die evolutie, thuiswerken bleef toch altijd een slechte naam hebben en dat is nu wel aan het verdwijnen. Dat we dus zullen evolueren naar een samenleving waarin het de norm is om minstens 1 dag per week van thuis te werken, is helemaal oké voor mij. Dat zou al heel wat files en drukte verminderen. Maar elke dag thuiswerken? That’s a no for me.

Zou jij ervoor kiezen om elke dag van thuis te werken? Of toch liever naar kantoor?

Malta #5: Mdina & Rabat

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Na drie heerlijke dagen op Malta, maakten we ons op voor de laatste dag op dit eiland. Oorspronkelijk zouden we nog een halve dag gaan hiken, maar de vorige dag (met de zonovergoten zware wandeling aan de zuidkust) had er stevig ingehakt. We besloten er dus een volledige dag cultuur van te maken en niet één, maar twee stadjes te bezoeken.

We namen opnieuw de ferry naar Valletta van in The three cities en daar namen we bus 52 (mijn vooruitziende zelf heeft tijdens de vakantie de busnummers opgeschreven blijkbaar :)) die stopt aan Mdina.

thumb_P1130590_1024

Mdina is de voormalige hoofdstad van Malta en tot in de 15de eeuw was het daardoor de belangrijkste middeleeuwse stad van het eiland. Vandaag staat Mdina bekend als ‘de stille stad’, deze zelfstandige gemeente is volledig ommuurd en er zouden amper auto’s rijden. In Mdina werden beelden geschoten voor het eerste seizoen van Game Of Thrones, wat er onder meer voor zorgt dat het een echte toeristische trekpleister is.

Mijn aandacht werd getrokken door de middeleeuwse steegjes. Een stille stad is het wel niet. Ja, het loopt er vol met toeristen en die maken lawaai. Maar daarnaast rijden er ook gewoon auto’s. En je moet echt vaak aan de kant voor die auto’s in de smalle straten. Dus ik zou het niet echt een stille stad noemen…. :).

thumb_P1130597_1024

Naast ronddwalen, kan je ook St. Paul’s cathedral bezoeken. Deze is ouder dan de St. John’s- co-cathedral in Valletta en romaans van bouwstijl, i.p.v. barok. Naast de kerk krijg je eerst toegang tot een religieus museum in een heel mooi gebouw, en de kerk zelf heeft een prachtige beschilderde koepel. Een ticket kostte slechts enkele euro’s. Aanrader!

thumb_P1130609_1024

We slenterden de hele voormiddag rond in de straatjes tot het echt druk werd. Wat later in de namiddag keerden we terug en zo hadden we hele delen van het stadje voor ons alleen.

IMG_4207
Deze Instagramwaardige fotospot bracht al eerder inspiratie voor deze post.

Mdina is zeker niet groot, wij hebben elk straatje een keer of twee gedaan. Er zijn enkele eetplekjes, maar die zijn uiteraard gericht op toeristen. We stopten voor een stuk taart bij het geprezen Fontanella Tea Garden, met een 360 graden zicht over het eiland. Er was een ruime keuze aan taart en die was heerlijk (ik nam uiteraard chocoladetaart, bommetje). De drukte moet je erbij nemen (ik schoof 20 min aan aan het toilet :D).

thumb_P1130644_1024
Het uitzicht was dus wel de moeite 🙂

Mdina is zeker goed voor een halve dag vertier. Ik raad aan om ofwel ’s morgens vroeg te gaan, ofwel wat later in de namiddag vanaf een uur of 3. Dan heb je de steegjes wat meer voor jou alleen.

thumb_P1130605_1024

Tijd voor lunch! We ploften neer bij Ta Doni in het centrum van Rabat. Een kleine, maar super verse kaart en een gezellig terrasje. Rabat is het zusterstadje van Mdina en beschikt over zijn eigen bezienswaardigheden, voornamelijk overblijfselen uit de Romeinse tijd.

Zo kan je een Romeinse villa bezoeken, maar wij kozen voor iets merkwaardiger: een bezoek aan de catacomben. Dit is een kerkhof of hypogeum waarbij de graven ondergronds uit steen werden gebeiteld. Ze werden gebruikt tussen de 3de en 5de eeuw, door de punische volkeren, die volgens de Romeinse traditie buiten de stad begraven moesten worden.

thumb_P1130705_1024

In Rabat kan je verschillende sites met catacomben bezoeken, zoals St. Agatha en St. Pauls. We kozen voor de St. Pauls catacomben aangezien deze de grootste (en ook de bekendste) zijn. Een ticket kost 6 euro en je kan eenvoudig de nummers op de ‘grafzerken’ volgen om af te dalen. Er staat ook steeds een bordje met de periode van de catacomben en het volk dat er begraven lag.

thumb_P1130710_1024

Uiteindelijk lijken de meeste catacomben op elkaar, maar het is wel eens speciaal om dit te bezoeken. Ik vraag me vooral af hoe zwaar het geweest moet zijn om graven te hakken uit steen. Onder een loden zon dan nog.

thumb_P1130679_1024

Na dit macabere bezoek dwaalden we nog wat rond in Rabat. En dit stadje veroverde meteen mijn hart. In tegenstelling tot het Bokrijk-gevoel dat je wat krijgt in Mdina, is dit stadje vol leven. Ook met de nodige mooie steegjes, maar dan met was die te drogen hangt, bloempotjes…

thumb_P1130676_1024

thumb_P1130665_1024
Dit soort zaken moet ik altijd op foto kunnen vastleggen 🙂 lijkt wel een ‘Belgische oplossing’.

thumb_P1130668_1024

Helemaal mijn ding dus. Zoals gezegd doken we nog even Mdina weer binnen, waar het rustiger was, voor we de bus terug naar Valletta namen. Dit was echt één van mijn favoriete dagen van de vakantie. Gewoon lekker rondstruinen en wat dingen bezoeken. Deze twee stadjes zijn dus niet over te slaan bij een bezoek aan Malta.

Waar heb jij al eens mooie middeleeuwse steegjes gespot?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over een wereld die nooit luider geroepen heeft

Soms kan één zin een hele gedachtengang triggeren. Bij mij was het een artikel op Bookriot over iemand die de bibliotheek miste. Niet omdat hij geen leesvoer meer had, want hij heeft een boekenkast vol. Maar wel hierom: “Having a quiet place to go when the world gets too loud.  And I don’t know if you’ve noticed, but the world has pretty much been screaming nonstop since March.” Een rustige plek om letterlijk even te kunnen verstillen wanneer de wereld buiten aan een sneltempo voorbij raast.

En dan denk ik aan alle middagpauzes dat ik het kantoor naar buiten wandel om alleen naar de bibliotheek of een boekenwinkel te gaan. Niet om ik zonodig een nieuw boek nodig heb. Ik koop eigenlijk zelden Nederlandstalige boeken. Maar om ik er rustig word.  Alles staat er stil. Er hangt zo’n typische boekengeur die me ontspant.

Het gemis van de bib valt nog wel mee. Al merk ik dat af en toe wel eens zin heb in een makkelijker boek dan de historische kleppers die nog in de kast staan. Maar het begint me te dagen dat ik snak naar een plek, of nog meer naar momenten, dat ik zonder mentale inspanning kan verstillen.

Want al dat ‘het is nu de moment om bewust te vertragen’ gedoe is onzin. De wereld heeft nooit luider geroepen. De wereld is nooit meer in verandering geweest. Al die dingen die we voorheen zonder nadenken op automatische piloot konden doen vragen nu plots enorm veel denkwerk. De wereld is op twee maanden tijd veel vermoeiender geworden.

Naar de supermarkt gaan is een opgave geworden. We houden er letterlijk onze adem in. Je moet altijd een winkelkar nemen, je draagt een mondmasker, je moet in een bepaalde richting wandelen, ondertussen moet je zorgen dat niemand te dicht komt. Je brein draait er overuren.

Werken is een opgave geworden. Bij de fysieke beroepen is het hetzelfde verhaal als in de winkel. Veel extra ‘regels’ en zaken waar je moet op letten. Maar ook wie thuiswerkt krijgt wat te verduren tijdens zo’n werkdag. Niet alleen omdat de kinderen op de achtergrond elkaar een oog aan het uitsteken zijn. Of je partner veel te luid aan het bellen is in dezelfde kamer en jij je daardoor niet meer kan concentreren.

Maar ook omdat er niet meer zoiets bestaat als ‘kantooruren’. Collega’s en klanten werken op andere uren, jijzelf ook. Je bent precies altijd bereikbaar. Nog meer dan anders. Je springt van de ene ‘call’ in de andere. Er is geen trein of gezin die op je wacht. Alles loopt in elkaar over. Er is geen scheiding meer tussen werk en privé.

Ik las ergens dat een online meeting veel vermoeiender is voor je brein dan diezelfde vergadering in één ruimte. Je kan veel minder vertrouwen op die onbewuste lichamelijke signalen die je opvangt. Je moet je echt concentreren op wat mensen zeggen of via de kleine vierkantjes iemands gezicht gaan bestuderen om een reactie in te schatten. Niet eenvoudig als je tegelijk aan het presenteren bent. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben doodop na een werkdag met veel calls.

Zelfs het internet is een vermoeiende plaats geworden. Met mensen die alleen maar hardop lijken te roepen. Over de incompetentie van de regering. Over de regels die ze belachelijk vinden. Over mensen die de regels schenden. Over de manier hoe wij doden tellen. Over wachtrijen aan winkels en bakkers. Zelfs over de stand van de maan lijkt het soms wel ambras. Niets lijkt nog goed, alles is er om op te vitten.

Ik mis iets doen op automatische piloot. Zoals autorijden en ondertussen meekwelen met een goed nummer. Of zoals wandelen tussen het station en kantoor. Helemaal in gedachten verzonken want het is elke dag dezelfde weg en mijn benen voeren me vanzelf wel naar mijn bestemming. En ja, ik mis mijn middagpauzes in de bib. Je ogen laten vallen op die ene titel of kaft, ook al heb je je handen al vol met boeken. Mijn brein heeft er zoveel nood aan. Ik heb er zoveel nood aan.

En dat heeft niets met introvert of extravert te maken. Of met vrije tijd die je wel of niet extra hebt door deze crisis. De wereld is al weken veel te hard aan het roepen. Altijd en overal. Het wordt tijd dat we weer toegang hebben tot plekken of momenten waar we de koptelefoon even kunnen opzetten. Dan pas zullen we echt kunnen verstillen. Niemand overleeft lang in overdonderd lawaai.

Heb jij ook last van al dat geroep? Of kan je best nog rust en verstilling vinden?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #34

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Alleen maar kastlectuur en ik las voornamelijk over Eleanor’s :D.
  • The autumn throne is het derde en laatste deel over het leven van Eleanor Of Aquitaine. Het was ook het beste boek uit de trilogie, met haar vrijlating na de dood van Henry II en haar tijd als moeder van twee koningen. Ik vond dit een heel boeiend boek met een mooi einde.
  • Ik heb ook de tijd genomen om mijn boekenkast eens uit te mesten en las daarom nog even de kortverhalenbundel van Tatiana De Rosnay over overspel uit. ‘Een Parijse affaire‘ toont hoe goed De Rosnay kan schrijven, maar kortverhalen zullen nooit echt mijn ding zijn.
  • ‘Eleanor Oliphant Is Completely Fine‘ kreeg ik voor kerst en is normaal niet het type boek dat ik lees. Door de vele positieve reviews was het toch op mijn lijstje geraakt. Speciale hoofdpersonages, dat werkt niet altijd bij mij. Maar Eleanor veroverde toch mijn hart en dit is zo’n fijn boek vol humor en pijnlijke momenten. Ik denk dat dit een boek is dat velen goed zullen vinden omdat het zo’n ruim publiek aanspreekt.

Gekeken

  • Wat minder dan anders. Ik keek het laatste seizoen van The Medici’s uit en weet nu al dat ik die serie ga missen. Maar naar het schijnt gaat Poldark-hoofdrolspeler Aidan Turner Leonardo Da Vinci spelen in de aankomende serie ‘Leonardo’. En zo zal er hopelijk snel weer een nieuwe topserie zijn over Renaissance Italië.

Meegemaakt

  • Drukke werkweken, met weekendwerk. De weken vliegen op die manier echt voorbij.
  • Een paar fameuze dipjes ook, maar de laatste tijd gaat het beter.
  • Ik probeer mijn hoofd niet gek te laten maken door anderen die zich niet aan de regels houden. Dat wordt allemaal zo uitvergroot op tv en in de krant en vooral op Twitter. Ik weet gewoon dat de meesten het wel goed voorhebben om zo snel mogelijk uit deze crisis te komen.
  • Het lief voor het eerst in twee maand weer eens gezien. Hoogtepunt. ❤️

Geblogd

Hoe gaat het met jou?

History nerd #9: Eleanor Of Aquitaine

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen en leg ik uit waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Vandaag gaan we het even hebben over één van de meest beruchte en gelauwerde koninginnen uit de Britse geschiedenis. Jep, er zijn er veel berucht, maar er wordt over over niemand meer geschreven dan Eleanor Of Aquitaine. Ik ga je nu al waarschuwen: die vrouw heeft een immens interessant en dramatisch leven gekend. Neem dus een kop koffie en ga even zitten voor haar levensverhaal.

Hertogin en een vroeg huwelijk

Eleanor wordt geboren in 1122 in Aquitanië, een onafhankelijk hertogdom in het zuiden van wat nu Frankrijk is (de streek rond Bordeaux). We zitten in de twaalfde eeuw en Europa ziet er heel anders uit. Het kleine hertogdom wordt voortdurend aangevallen door andere staten. Eleanor’s broer sterft jong en wanneer ook haar vader op haar dertiende overlijdt, wordt ze de nieuwe hertogin. Dit maakt haar kwetsbaar en men is bang dat Eleanor zou gekidnapt worden door een of andere lord die zo de macht wil grijpen. Om dit te voorkomen wordt ze snel uitgehuwelijkt aan de troonopvolger van Frankrijk.

Als hertogin van Aquitanië trekt ze op haar dertiende naar Parijs om haar man Louis, zelf nog een tienerjochie van 17, te ontmoeten en opgeleid te worden als koningin. Louis is de tweede zoon en heeft een kerkelijke opvoeding genoten omdat hij voorbestemd was om een hoge religieuze rol op te nemen zoals bisschop of zelfs paus. Maar zijn oudere broer Philip viel van zijn paard en Louis werd zo alsnog troonopvolger. Eleanor en Louis trouwen in juli 1137, Eleanor behoudt daarbij alle rechten over Aquitanië. Enkel een zoon zou beide rijken kunnen erven.

In augustus van datzelfde jaar sterft koning Louis VI onverwacht. De dertienjarige Eleanor is naast hertogin, nu ook koningin van Frankrijk.

Koningin en kruisvaarder

In het begin gaat het goed tussen het prille koppel. Louis en Eleanor zijn verliefd. Maar Eleanor is heel vrij opgevoed en ze schopt al snel tegen de schenen van het zeer conservatieve Frankrijk, waar kerkelijke mannen zoals Bernard De Clairvaux and Abbot Suger mee regeren. Vrouwen moeten luisteren naar hun man en kinderen baren.

Louis raakt betrokken in een oorlog tegen de paus. In Vitry, een Frans dorpje sterven zo honderden onschuldige mannen, vrouwen en kinderen die hun toevlucht zoeken in de kerk. De kerk wordt in brand gestoken en niemand overleeft het drama. Die gebeurtenis zal heel lang aan het geweten van Louis blijven knagen. Hij wordt steeds vromer en zoekt het bed van Eleanor minder en minder op. Louis begint zelfs monnikenkleren te dragen en zet zich af tegen de wereldse Eleanor met haar dure jurken en frivole bekommernissen. Uit het huwelijk werd voorlopig enkel een dochter, Marie, geboren en niet de broodnodige zoon.

Wie 12de eeuw zegt, zegt kruistochten. Ook Louis wil naar Jeruzalem. Alleen in het Heilige Land kan hij vergiffenis vinden. Eleanor besluit om ook mee te gaan, als hertogin wil ze haar eigen mensen aansturen. De kruistocht wordt absoluut geen succes. Ze komen terecht in een aanval van de Turken, waarbij heel wat Fransen worden afgeslacht en het koppel verzuurt helemaal. Er zijn zelfs roddels dat Eleanor zou aanpappen met haar nonkel Raymond, prins van Antioch (een streek in wat nu Turkije is). Eleanor begint te vechten voor een scheiding, een document dat alleen de paus kan verlenen.

Op de terugweg stoppen ze daarom in Rome, maar in plaats van de scheiding krijgt Eleanor een halsstarrige paus die zich verzoent met Louis en het huwelijk opnieuw zegent. Negen maanden later wordt opnieuw een dochter, Alix, geboren. Maar zonder mannelijke erfgenaam blijft het huwelijk gefaald en uiteindelijk scheiden de wegen van Louis en Eleanor in 1152. Eleanor is koningin af en laat haar dochters achter.

Een tweede huwelijk dat haar opnieuw koningin maakt

Eleanor wil terugkeren naar Poitiers om over Aquitanië te regeren, maar onderweg proberen maar liefst twee partijen haar te schaken. Ze blijkt nergens veilig. Enkel een huwelijk, en dan liefst eentje uit vrije keuze, kan haar en haar hertogdom redden. Haar keuze valt op Henry, hertog van Normandië en door velen gezien als de troonopvolger van Engeland. In Engeland woedt op dat moment een burgeroorlog, de anarchie, tussen Henry’s moeder Mathilda, het enige overlevend kind van Henry I, en haar neef Steven, die op dat moment koning is.

Twee jaar na het huwelijk blijkt dat Eleanor de juiste keuze heeft gemaakt. Het koppel trekt naar Engeland om gekroond te worden. Met al één zoon aan de hand en een tweede onderweg.

In 13 jaar tijd zal Eleanor acht kinderen baren, drie dochters en vijf zonen. De Plantagenet dynastie lijkt veilig. Maar Henry, hoewel wat jaren jonger dan Eleanor, blijkt een onrustige man. Hij is Eleanor meerdere malen ontrouw en ontzettend ambitieus. Hij wil Aquitanië zelf regeren, iets dat Eleanor tot het einde van hun huwelijk zal tegenhouden. Ook hier begint de relatie te verzuren. Henry slaagt er niet in om Toulouse te veroveren op vraag van Eleanor, die deze staat als haar geboorterecht beschouwt. En dan heb je nog het geval Thomas Beckett, de aartsbisschop die in een kerk wordt vermoord. Op bevel van Henry?

Maar ook de relatie tussen Henry en zijn zonen gaat van kwaad naar erger. Henry weigert de troonopvolger, ook Henry genaamd, eigen land en macht te geven. Hij wordt wel gekroond tot koning, maar het is allemaal schijn. De jonge Henry zoekt uiteindelijk steun bij Eleanor’s ex-man Louis van Frankrijk, zijn huidige schoonvader, en het komt tot een rebellie. Zijn broers Richard en Geoffrey en mama Eleanor steunen Henry en trekken mee naar Frankrijk. Maar de rebellie leidt tot niets. Henry verzoent zich met zijn zonen, maar voor Eleanor valt de straf zwaarder uit. Zij wordt opgesloten in Sarum.

Gevangenschap

16-jaar lang zal Eleanor vooral de binnenkant van het kasteel van Sarum zien. Ver weg van haar zonen. Alleen voor kerst en andere feestelijkheden mocht ze onder bepaalde voorwaarden weer naar het hof in Winchester. Ondertussen blijft de jonge Henry in conflict met zijn vader. Na een stevig verlies wordt de troonopvolger ziek en niet veel later sterft hij. Eleanor is een tweede zoon kwijt (de oudste stierf als kind).

Ook een andere zoon Geoffrey zal sterven tijdens haar gevangenschap. Gelukkig overlijdt na 16 jaar ook haar man Henry. Eleanor wordt vrijgelaten en herenigd met haar twee overlevende zoons: Richard en John. Richard, haar favoriet, wordt onmiddellijk gekroond en regeert over een immens rijk: Engeland, Normandie en Aquitanië.

Queen mother

Maar ook Richard, bijgenaamd leeuwenhart, is gebeten door de kruistochten en zal tijdens zijn regeerperiode amper in Engeland vertoeven. Eleanor blijft achter om de staatszaken te regelen, brengt zijn bruid naar Sicilië doorheen de alpen te paard in het holst van het winter, en gaat onderhandelen over zijn losgeld wanneer Richard is gevangen genomen door de Duitse keizer. Ze is nu een echte koningin.

Maar ook Richard is geen lang leven beschoren. Hij sterft tijdens een belegering van een Frans stadje door een pijl in zijn lichaam. Zonder troonopvolger in de wieg. Haar jongste zoon John, die altijd al voor problemen heeft gezorgd, is nu koning. Eleanor is ondertussen 70 en het regeren moe.

Haar laatste officiele taak is haar kleindochter Blanche van Castilië naar Frankrijk begeleiden om te trouwen met de Franse troonopvolger, kleinzoon van haar eerste man, om zo vrede te sluiten tussen beide rijken. Vrede zal er niet lang zijn, maar Blanche wordt wel een pittige koningin later, de invloed van Eleanor duidelijk merkbaar.

Eleanor trekt zich terug in de abdij van Fontevraud, maar zal nog eenmaal in een belegering terechtkomen, op 79-jarige leeftijd. Haar kleinzoon Arthur—voor wie nog mee is, Arthur is hertog van Bretagne en de zoon van Eleanor’s zoon Geoffrey, een oudere broer van John en dus volgens de wet eigenlijk de meest rechtmatige koning—aast op John’s troon en wil Aquitanië van zijn grootmoeder afnemen. Eleanor doorstaat de belegering en krijgt hulp van John. Arthur wordt gevangen genomen en zal een jaar later sterven in mysterieuze omstandigheden.

Drie jaar later is dan ook Eleanor’s tijd aangebroken. Ze overlijdt op haar 82ste in Fontevraud. Haar tombe toont een vrouw in een schitterende jurk die de bijbel leest (en kan je nog steeds gaan bezichtigen). Het is een van de mooiste middeleeuwse tombes. De tombes van Richard I en haar man Henry II verbleken bij die van Eleanor. Zelfs in de dood is ze een overwinnaar.

Maar nog meer dan een overwinnaar is Eleanor een overlever. Haar leven lijkt een goed geschreven fictieroman. Misschien net daarom dat ze eeuwen naar haar dood nog zoveel mensen fascineert. En zeg nu zelf, iemand die na een eerste mislukt huwelijk en een fameuze kruistocht, 16 jaar lang een lockdown overleeft om daarna op haar oude leeftijd heel Europa rond te reizen in de meest barre omstandigheden, daar kan je alleen maar respect voor hebben toch?

Meer lezen?

Op Anne Boleyn na, denk ik niet dat er over een andere Engelse koningin ooit zoveel is geschreven, fictie én non-fictie. Ik beperk me zoals steeds tot historische fictie en moet zelf toegeven dat ik nog maar één keer over haar leven heb gelezen. Al is het dan wel in de vorm van een trilogie van meer dan 1.500 pagina’s :D. Bij deze dus ook nog wat ongelezen leestips, allemaal van auteurs van wie ik weet dat ze kwaliteit brengen.

  • Elizabeth Chadwick schreef dus een heuse trilogie over Eleanor of Alienor zoals zij haar noemt (en Eleanor zichzelf noemde in briefverkeer). The Summer queen start met haar huwelijk met Louis als jong meisje en haar kruistocht naar Jeruzalem, in the winter crown is Eleanor koningin van Engeland en probeert ze haar ambitieuze man in toom te houden en in het sluitstuk the autumn throne zit Eleanor opgesloten in Sarum en wordt ze de fameuze queen mother van Richard en vervolgens John.
  • Sharon Kay Penman is één van de betere en gekende historische auteurs over the plantagenets. When Christ and his saints slept kan ondertussen al doorgaan voor een klassieker in het genre en is het eerste boek over Eleanor en haar man Henry II en hun zonen. Het zijn dikke kleppers, maar ze schrijft echt geweldig
  • Anne O’ Brien geeft meerdere Plantagenet vrouwen een stem, waaronder Eleanor in Queen Defiant. Dit verhaal focust op Eleanor’s tijd als koningin van Frankrijk en de start van haar tweede huwelijk met Henry.
  • Ik vind niet elk boek van Alison Weir even goed. Captive queen is een van haar oudere werken dat ik nog te goed heb, met een focus op Eleanor’s gevangenschap in Sarum. Dit boek staat zeker nog op het lijstje.
  • The revolt is een korte roman over de opstand van Eleanor en haar zonen tegen Henry II, verteld vanuit het perspectief van Richard Lionheart. Eleanor is in dit boek heel hard de koningin zoals ik me ze voorstel: mysterieus, koud en intimiderend.
  • En dan nog een tip extra omdat ik het boek steeds voorbij zie komen. The queen’s pawn gaat over Eleanor en haar vriendschap met Alais Of France, de verloofde van haar zoon Richard. Christy English is nog een onbekende auteur voor mij, maar deze gaat op het lijstje.

De vorige History nerd’s teruglezen?

Kende jij Eleanor’s verhaal al? Wie is eigenlijk jouw favoriete historische figuur?

Meer van dit soort verhalen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief waarbij ik je meeneem naar lang en minder lang geleden. Je kan alvast mijn gepubliceerde nieuwsbrief lezen in het archief. En na inschrijving ontvang je één à twee keer per maand mijn verhalen in je mailbox. 

cof

Met de Museumpas #2: Stephan Vanfleteren – ook online

Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik van het lief een Museumpas. Voor 50 euro per jaar kan je naar 165 musea in heel België zonder extra te betalen, enkel voor sommige tijdelijke tentoonstellingen betaal je de volle of zelfs een verminderde prijs. Veel tentoonstellingen zijn eigenlijk ook wel gewoon gratis voor Museumpashouders. Bovendien krijg je ook 5 nmbs-kortingstickets van 50%. Mooie deal toch?

Net zoals de vorige keer schrijf ik een postje met mijn ervaringen, want een museumbezoek daar word ik rustig van en ik kom terug met bakken inspiratie.

Deze post werd geschreven voor de COVID-19 crisis. We bezochten de tentoonstelling in februari.

Stephan Vanfleteren in het FOMU

Het Antwerpse fotomuseum vind je op de Waalse Kaai. Een fotografiemuseum bezoeken, ik doe het eigenlijk zelden. Op citytrip kies ik dan eerder voor kunst- of geschiedenismusea, al is het fotomuseum in Stockholm een zware aanrader. Omdat de expositie rond Stephan Vanfleteren nogal gehyped werd, vonden we het tijd om naar Antwerpen te trekken.

Eigenlijk kende ik weinig van Stephan zijn repertoire. Ik kende de rauwe portretten van BV’s en de Rode Duivels in zwart-wit en daar stopte het. De tentoonstelling is chronologisch opgebouwd en zoomt ook in op zijn foto’s tijdens journalistieke reizen naar Rwanda, Congo & Afghanistan. Op het einde krijg je dan de bekende portretten.

cof

Er is ook nog een tweede verdieping waarin je heel wat spullen uit Stephan’s archief te zien krijgt. Maar die opstelling was niet zo praktisch, het was er druk en ik heb weinig zin (en geduld 😏) om aan te schuiven dan.

Het museum zelf zit in een mooi gebouw en de beschikbare ruimte wordt zo goed mogelijk gebruikt. Van mij mocht het allemaal nog wat lichter en ruimer, maar daar is het gebouw nu eenmaal niet op voorzien. Door de zondagse drukte (deze tentoonstelling is heel populair) werd het soms wat vol allemaal. Ik vind fotografie altijd nog wat mooier tot zijn recht komen wanneer er veel ruimte is.

Ik zou zeker terugkeren naar het FOMU wanneer een volgende expo mij aanspreekt, want het was een ontzettend fijn bezoek. De normale toegangsprijs voor een volwassene is 10 euro, met de Museumpas is het gratis. De expo over Stephan Vanfleteren was verlengd tot 10/04/2020, maar is door de coronacrisis nu gesloten en de kans dat ie weer open gaat is volgens mij klein (tenzij musea op 18 mei groen licht krijgen en het FOMU besluit om te openen met deze tentoonstelling).

Gelukkig ook online

Maar niet getreurd! Het FOMU bleef niet bij te pakken zitten en zette de populaire tentoonstelling om naar een virtuele rondleiding. In 6 episodes leidt een gids je doorheen de werken van Vanfleteren en geeft de nodige uitleg. Zo kan je op je eigen tempo aan cultuur doen, volledig vanuit je luie zetel. Hier vind je de virtuele rondleiding.

FOMU is niet het enige museum dat virtuele tours aanbiedt, Museumpas zet nog 8 andere Belgische musea op een rijtje waar je terecht kan, en ook internationaal is er een ruim aanbod. Zelf heb ik nog maar weinig tijd gehad om zo’n tour te volgen, maar het staat nog op mijn lijstje :).

En de museumpas zelf? Die wachten even af en bekijken de mogelijke compensatie die ze kunnen geven aan hun abonnees, want de pas is uiteraard momenteel onbruikbaar. Ik ga er vanuit dat het abonnement verlengd worden, dat zou de mooiste oplossing zijn voor iedereen. Ik had ook net voor de crisis al een Museumpas aangekocht voor 2021 omdat er een promotie was. Dus ik ben blij dat ik ze op deze manier toch nog hebben kunnen steunen. Want in de cultuursector, daar gaan harde klappen vallen. Mijn hart bloedt nu al.

Heb jij al zo’n virtuele rondleiding gevolgd? Mis jij museumbezoekjes? Of mis je net andere dingen?

Waar ik een hekel aan heb #6 – The Corona edition

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^).

Gelukkig lijkt het nu, met de hele lockdown, een ideale periode om me niet zo hard te ergeren. Ik zie nog amper mensen, zit niet meer in de auto en het is hier best stil. Maar, een crisis dat brengt het beste en het slechtste in mensen naar boven en jawel ik heb me toch weer geërgerd de afgelopen weken. Digitaal vooral en steeds op minstens anderhalve meter afstand wel te verstaan.

Vandaag dus een special corona edition van deze rubriek, zodat jullie nu allemaal veilig vanuit jullie kot ‘OH MY GOH JA DAS ZO HARD WAAR’ kunnen roepen. Graag gedaan.

Disclaimer: ik waarschuw jullie wel op voorhand, ik rage iets meer dan normaal. It’s not you, it’s me. Ik hoop oprecht dat niemand van mijn lezers Jeanine heet of zich aangesproken voelt door Jeanine. Elke gelijkenis met bestaande personen berust geheel op toeval.

  • Mensen die deze situatie ideaal vinden om situaties en emoties te gaan vergelijken. Oh zo, ge vindt het erg dat Werchter is afgelast? GE MOEST U SCHAMEN, BRAND IN DE HEL. Er zijn wel mensen aan het sterven. Of nee wacht, eenzame ouderen zijn de echte slachtoffers van deze crisis. Of singles, alleen op een appartement, zonder tuin. Of leerkrachten die nu harder moeten werken. Goh en al die zorgverleners, dat is pas hard werken! Maar jah, die hebben tenminste nog een job, dus waarom klagen? Er zijn kei veel mensen die de eindjes de komende maanden niet aan elkaar kunnen knopen omdat ze tijdelijk werkloos zijn nu. Oh dat doet me denken aan de arme kindjes die al arm waren, hoe gaan die de les nu volgen zonder laptop? Goh en in Afrika zijn ze arm, hebben ze al honger en nu dit erbij. Dan mogen wij toch niet klagen hé, Jeanine. Beetje zagen dat de vakantie niet kon doorgaan, ge hebt ten minste nog niemand dierbaar verloren… Stop hiermee mensen! Iedereen weet dat de echte slachtoffers van deze crisis al die influencers zijn die nu geen avocado toast meer kunnen Instagrammen vanuit een hippe koffiebar. #RIP
  • De sensatiebeluste media die het nodig vinden om elke communicatiewet te overtreden, wat de situatie alleen maar verergert. Zo is allang wetenschappelijk bewezen dat je fout gedrag zo weinig mogelijk moet tonen, want dan gaat iedereen het foute gedrag net vertonen (de mens is een kuddedier weet je wel). Dus wat doen ze? Ze tonen die ene lange rij aan het ijskraam, of die ene groep jongeren in het park. Terwijl 90% van de mensen helemaal niets fout doet. En waardoor iedereen nog kwader wordt op elkaar en nog meer gaat rebelleren. Well done, aan al die mensen die hun communicatiediploma bij een zak chips hebben gekregen.
  • Alle theorieën over het ontstaan van de crisis (Het is allemaal de schuld van 5G! En van China!) en het feit dat mensen daarin meegaan. Ja, dat is ergerlijk, maar wat nog erger is zijn die reeks oneindige artikelen over hoe de toekomst er zal uit zien. ‘Het zal nooit meer zijn zoals voordien’, ‘In augustus krijgen we een tweede piek’, ‘Geen reizen tot eind 2022’ én dat die allemaal op NIETS gebaseerd zijn. We weten nog niets over dit virus en waar het naartoe zal gaan. We weten niets, hoe kunnen we daar dan artikels over schrijven? Welke journalist neemt zichzelf serieus tijdens het schrijven van zulk artikel vol assumpties en loze voorspellingen van één of andere mens die zichzelf tot expert heeft gebombardeerd omdat die nu niets meer kan verdienen aan avocado toast foto’s?
  • Zo komen we bij een zeer gevoelig puntje. Ik heb het waarschijnlijk gemist, maar ergens kon je de afgelopen weken een gratis cursus viroloog volgen waarna je een diploma kreeg zodat je de rest van je leven voor viroloog mag spelen. Mark Van Ranst heeft er nog nooit zoveel collega’s bij gehad. Jeanine heeft dit diploma nu trouwens hangen naast dat van politiek analist, bondscoach en een certificaat ‘zesde zintuig’, want iedereen die de cursus gedaan heeft, beschikt standaard over ‘een vooruit schrijnend inzicht’, waardoor de toekomst voorspellen een eitje wordt.
  • Het feit dat jongeren de schuld krijgen van alles en dat ze zich niet aan de regels houden. Terwijl ons Jeanine in de supermarkt haar kar in de weg laat staan terwijl ze op zoek is naar de meest rijpe mango (want ge betaalt daar wel 40 franc voor hé) en daardoor elke mango aanraakt, want handschoenen moet de overheid maar gratis opsturen (daar gaat ze zelf geen geld aan geven hé). En dan klagen aan de kassa dat ze met bankcontact moet betalen want dan wordt hare overrijpe mango wel afgerond naar boven hé. Ah en daar zeg, ons Irma, lang geleden? Hoe is met de kleinkinders? Amai zeg, wat is die onbeleefde troela weer vies naar ons aan het kijken Irma, het zal er wel een zonder kinders zijn want zie wat er allemaal in haar kar ligt. De jeugd van tegenwoordig hé, Irma. Ze moesten een keer een echte oorlog meemaken. (Ze bedoelt ‘gelijk ons ouders’, want ons Jeanine heeft zelf de oorlog niet meegemaakt hoor, ze is een boomer die haar villa op haar 40 heeft kunnen afbetalen en op prepensioen kon tien jaar later).
  • Ons Jeanine die zonodig op elke politieker moet kunnen zeiken nu, want het zijn toch allemaal INCOMPETENTE IDIOTEN. Om dan tijdens de volgende verkiezingen toch weer te stemmen op dezelfde idioten, want de groenen en de sossen dat zijn pas echt dieven. Jaja, Jeanine, het zal wel allemaal.
  • Containerparkmensen. Wie zijn ze? Wat doen ze? Wat drijft hen? Stel nu dat je door een wereldwijde crisis je huis niet meer uit mag, behalve om naar het containerpark te gaan. Dan zou toch niemand dat doen? Want wie gaat er nu vrijwillig naar een containerpark, toch?
  • Al die mensen die hun lief, die ze ochgot drie weken kennen, toch per se elk weekend moeten zien want #missyousomuch en zeg hou u nu toch gewoon is even een paar weken in. Tis crisis voor iedereen. We leven in 2020: er is Whatsapp, Zoom en je vindt wel ergens opwindende content online, als de nood echt hoog is. (Heel gevoelig puntje want ik mis mijn lief enorm en zou ook graag tot daar rijden, maar het mag niet :'().
  • Al die mensen die normaal altijd van die domme uitspraken doen als ik hun vertel dat ik misschien geen kinderen wil. Zoals daar onder andere zijn: ‘Wacht maar, binnenkort zal je biologische klok wel beginnen tikken’, ‘Vrouwen zijn gemaakt om moeder te worden’, Je krijgt er zoveel van terug’, ‘Je gaat later zo eenzaam zijn zonder kinderen’. Wel diezelfde mensen, picture them, zijn nu elke 5 seconden aan het zeiken hoe hard dit leven met kinderen wel niet is. En dat ze die bengels van hen nu echt wel achter het behang willen plakken want ze missen zoveel me-tijd plots. En ze moeten dan nog werken ook, het zit hen echt niet mee. Grappig hoe diezelfde mensen nu ineens zoveel medelijden verwachten. Ik zie niet in waarom? WANT GE KRIJGT ER ZOVEEL VAN TERUG, is het niet Jeanine? 😎

Als ik me later eenzaam voel zal er gelukkig wel weer een pandemie zijn en kan ik hardnekkig blijven samenscholen op straat met mijn gang om dan eenzaam te sterven. Gelukkig heb ik dan geen kinderen en zal niemand mij moeten missen. Nu is het wachten op de eerste ‘wacht maar’-uitspraak na de lockdown zodat ik dit soort antwoorden kan uitproberen.

Waar erger jij je aan tijdens deze pandemie?

35 boeken #Leuvenleestchallenge

 

Dag 1 Een boek dat je koos omwille van de omslag

Sins of the house of Borgia is met voorsprong de mooiste cover uit mijn beperkte boekenkast. Ik kan er naar blijven kijken. Maar het is daarnaast ook een heel goed boek voor wie houdt van historische verhalen. Het gaat trouwens niet alleen over the Borgias zoals de titel doet geloven. Het geeft een mooi beeld van het leven en de politiek in het 15de eeuwse renaissance Italië.

Dag 2 Een boek waarbij je verliefd was op het hoofdpersonage

Dat heb ik eigenlijk amper. Ik lees ook weinig boeken vanuit een man. Misschien een beetje Lord John Grey uit Outlander, maar dat is fout op zich :D. Ik lees eigenlijk weinig boeken vanuit een mannelijk hoofdpersonage. Ik denk dat Ross uit Poldark dan het meest in de buurt komt van een hoofdpersonage waar ik wel iets voor zou kunnen voelen. Al is hij misschien iets te bad boy voor mij.

Dag 3 Een boek dat je terugbrengt naar je eigen jeugd

Het Dolfijnenkind van Patrick Lagrou, want mijn favoriete jeugdreeks en schrijver.

Dag 4 Een boek dat je onmiddellijk wilt schenken

De val van Matthias Declerck over 5 jonge coureurs waarbij het noodlot één voor één keihard toeslaat. Dit is zo’n boek dat meer mensen zouden moeten lezen en dat ik dus zeker cadeau zou doen.

Dag 5 Een boek dat je als eerste redt uit een brand

Ik heb het gevoel dat ik elk boek gewoon opnieuw kan bestellen? Ik zou denk ik voornamelijk mijn fotoboeken redden dan, omdat die toch wat persoonlijker zijn.

Dag 6 Een boek om op te bergen en na 50 jaar terug op te vissen (zoals goede wijn)

Wolf Hall van Hilary Mantel (en de vervolgdelen). Het zijn niet de meest toegankelijke boeken. Je hebt best al wat kennis van de geschiedenis en ook de schrijfstijl maakt dat het geen vlotte dialogen zijn. Maar ze zijn zo uniek geschreven dat ze beter worden met de tijd. En dat het boeken zijn die ik over enkele jaren wil herlezen.

Dag 7 Een boek over onvoorwaardelijke liefde

Het type boek dat ik eigenlijk niet zo heel graag lees :D. Ik kies hier voor Jamie & Claire uit de Outlanderserie (sorry die zagen jullie al aankomen waarschijnlijk), omdat zij voor mij wel staan voor een koppel dat ondanks alle tegenslagen, zorgen en ruzies elkaar telkens weer terugvindt en vergeeft en daar sterker uit wordt.

Dag 8 Een boek dat je weghaalt uit de dagdagelijkse sleur

Dat heb ik vooral met van die semi-historische verhalen/familiekronieken die heel wat drama, actie en romantiek bevatten. Zo vertelt ‘het land achter de horizon’ het verhaal van de eerste kolonisten van Australië die daar een leven proberen opbouwen. Een boekenserie waarin ik me vorig jaar helemaal heb verloren.

Dag 9 Een boek dat je aanzet om op citytrip te gaan

Het is momenteel niet de moment, maar ik droom nog altijd van een lange roadtrip door Italië. Firenze was de belangrijkste stad van Renaissance Italië in de 15de eeuw en staat bovenaan het ’te bezoeken’ lijstje. De familie Medici, Savonarola, Machiavelli, Botticelli, Michelangelo, Da Vinci… ze lieten er allemaal hun stempel achter. De geboorte van Venus is één van de betere boeken die zich afspeelt tijdens een heftige periode in Firenze. Je leert meteen veel over de stad, ideaal als voorbereiding op een citytrip.

Dag 10 Een boek om aan je grootste vijand te schenken

Hier moest ik even serieus over nadenken. Maar ik denk dat mijn vijand er baat bij zou hebben om meer te lezen? En ik geloof ook dat meer lezen over de geschiedenis van de wereld en wat voor ergs er allemaal is gebeurt, de mensheid dichter bij elkaar zou kunnen brengen. Ik zou dus ‘haar naam was Sarah‘ geven. Het boek dat mij weer deed lezen (na het trauma van Joe Speedboot waarover je zo dadelijk zal lezen). Een verhaal over WOII, maar ook over hoe je eigen schuldgevoel je leven kan ruïneren. Je kan het verleden niet veranderen, maar je kan wel proberen om het vanaf nu beter te doen.

Dag 11 Een boek dat je doet nadenken over het leven

Life after life, over hoe een andere keuze voor een ander leven kan zorgen. Ik heb hieruit geleerd dat je altijd keuzes met het hart moet maken en dat het geen zin heeft om te denken in wat-als-scenario’s. Je bent waar je bent omdat het zo moet zijn. En elk leven brengt zorgen en problemen met zich mee. Dat kan een keuze niet oplossen.

Dag 12 Een boek uit je jeugd dat je veranderd heeft

The other Boleyn girl, een boek dat ik nooit meer zal lezen (want er is zoveel mis met dat boek). Maar het was het eerste echte historische boek dat ik las dat niet over WOII ging. Door dit verhaal heb ik beseft dat dit een genre op zich is en ging er op mijn 19de een wereld voor me open.

Dag 13 Een boek dat je onmiddellijk een glimlach bezorgt

The last kingdom en de vervolgdelen, omdat Uthred me altijd aan het lachen brengt. Zelfs tijdens een bloederige veldslag.

Dag 14 Een boek waarbij je denkt in kleuren

De boekendief, ik denk dat wie dit boek heeft gelezen deze keuze wel zal begrijpen.

Dag 15 Een classic om altijd te bewaren

Jane Eyre, dat is gewoon een goed boek en dat zal het over 100 jaar nog zijn. Tijdloos is een woord dat is uitgevonden voor dit boek.

Dag 16 Een boek dat je verdrietig maakt

Ik vond dat er in ‘the silence of the girls’ heel wat heftige scènes zaten. Het boek gaat over de Trojaanse oorlog en wordt verteld vanuit een vrouw uit het verliezende kamp. Het toont hoe hard oorlog kan zijn voor de vrouwen die achterblijven en die zich vaak moeten prostitueren om te overleven. Toch eentje die doet nadenken. En het maakt me verdrietig om te beseffen dat dit in de 21ste eeuw nog altijd gebeurt, en dus niet enkel in een fictieve oude mythe.

Dag 17 Een boek om tijdens de koude wintermaanden aan de open haard te lezen

Wat dacht je van Ijsland in de 17de eeuw waarin mensen proberen overleven terwijl het natuurgeweld genadeloos toeslaat? The glass woman is spannend en sfeerrijk geschreven. Ideaal winterboek!

Dag 18 Een boek dat je na 20 pagina’s onmiddellijk weglegt

Dit vind ik een vreemde, wil dat zeggen dat ik het boek nooit heb uitgelezen dan? Ik bekijk het als een boek dat niet makkelijk is om te lezen wegens het onderwerp, maar waarin ik vind dat je toch moet doorzetten. Het boek van Sabina Dardenne bv, een van de overlevenden van Dutroux. Je wil niet verder lezen, maar je moet, want het is belangrijk dat we dit nooit vergeten.

Dag 19 Een boek dat je graag samen leest met iemand anders

De boeken van Ken Follett zijn leuk om samen met iemand anders te lezen denk ik. The pillars of the earth bijvoorbeeld.

Dag 20 Een boek dat je een zomergevoel geeft

Ik lees niet echt zo van die typische zomerlectuur. Ik denk dat de ‘zeven zussen’-serie hierbij nog het meest in de buurt komt. Maar omdat iedereen die momenteel leest ga ik voor ‘de vrouw van de theeplanter‘, een zomerverhaal met gothic invloeden. Een jonge vrouw trekt naar het broeierige Sri Lanka om te trouwen met een man die ze amper kent en wiens eerste vrouw is gestorven. Rebecca, maar dan anders.

Dag 21 Een boek dat hardop moet worden voorgelezen

Ik heb echt een hekel aan voorlezen. Maar dan kies ik voor kruistocht in spijkerbroek. Lijkt mij het ideale boek om voor te lezen aan kinderen. En nu ik hierop terugkijk snap ik waarom ik dit zo’n goed boek vond. Geschiedenis en tijdreizen. Grappig hoe dat nu nog steeds mijn leesgedrag bepaalt.

Dag 22 Een boek dat elke politicus in huis moet hebben

Augustus van John Williams (los van dit puntje blijft het een van mijn favoriete boeken ooit). Of eender welk ander boek dat iets vertelt over de Romeinse politiek, wetgeving en het leven in het Romeinse Rijk. Omdat ik denk dat er nog veel te leren valt uit de geschiedenis. Omdat ik merk dat politici nog altijd dezelfde fouten maken als eeuwen geleden.

Dag 23 Een boek om aan je partner voor te lezen

Deze lijkt enorm op puntje 21 hé. Ik maak ervan: een boek dat mijn partner zou moeten lezen. Naast De val, zou ik hem dan The sunne in splendour geven over Richard III. Zo kan hij kennismaken met de echte Games Of Thrones en wordt hij misschien ook wel enthousiast over deze geschiedenis.

Dag 24 Een boek waar je graag aantekeningen bij maakt

Ik maak eigenlijk nooit aantekeningen. Ik durf in non-fictieboeken al eens een zin te markeren, maar daar stopt het ook. Predictably irrational is één van de weinige non-fictieboeken uit de kast en die op dit moment misschien wel eens kunnen helpen om het gedrag van mensen in deze rare tijden te begrijpen. Dan Ariely legt op een wetenschappelijk gestaafde manier al onze denkfouten bloot. Voor wie een toegankelijk inzicht wil in ons brein.

Dag 25 Een boek om aan je ouders te schenken

Ik denk niet dat mijn ouders en ik een leesstijl delen. Absoluut niet. Maar ‘Kom hier dat ik u kus‘ is een boek dat je op oudere leeftijd denk ik meer waardeert dan toen ik het gelezen heb?

Dag 26 Een boek uit je schooltijd waar je de nodige afkeer voor had

Joe Speedboot van Tommy Wieringa is het meest vreselijke boek dat ik heb moeten lezen en dat ik ooit gelezen heb. Ik weet dat velen dit een geweldig boek vinden. Wel, ik snap jullie niet. Ik heb in hoofdzaak door dit boek een aantal jaar echt een afkeer van lezen gekregen. Ik lees nog altijd niet graag boeken van Nederlandse auteurs. Echt bah. Dit boek, doe het je kinderen aub niet aan.

Dag 27 Een boek dat je helpt om vooruit te denken

Waar blijven ze deze stellingen toch halen? In ‘de familiereunië’ raakt Parijs volledig overstroomd en hebben ze best goede reddingscenario’s klaar. Ik denk dat overstromingen iets zijn waarop we ons moeten beginnen voorbereiden. Dus niet dat dit boek echt kan helpen. Maar het kaart wel een probleem aan. Daarnaast is het gewoon een toffe roman over een familiegeheim.

Dag 28 Een boek waarbij je verliefd wordt op de auteur

Elizabeth Freemantle is één van mijn favoriete historische auteurs. Het begon bij the queen’s gambit, nog steeds haar beste boek. Ik had zo’n enorme klik met Dot, de fictieve hofdame van Catherine Parr, waardoor dit boek een echte voltreffer was. En ik nu al haar boeken in mijn kast heb staan.

Dag 29 Een boek waarbij je denkt aan een bepaald muzieknummer

Ik leg eigenlijk bijna nooit de link tussen boeken en muziek dus dit is een ontzettend moeilijke. Het hoofdpersonage uit ‘The familiars‘ heet Fleetwood. Dus ik moet dan altijd denken aan Fleetwood Mac. Is dat voldoende voor dit puntje?

Dag 30 Een boek dat je verloren doet lopen

Alice in Wonderland? Zijn we niet allemaal soms een beetje zoals Alice? Hopeloos verdwaald.

Dag 31 Een boek dat je met de neus op de feiten drukt

Zowat elk boek over oorlog. Maar ik kies voor schaduwliefde van Sepetys. Het gaat over de Russische concentratiekampen in Siberië waarin heel wat mensen uit de Baltische staten zijn terechtgekomen omdat de regering hen liever kwijt wou. Iets dat tot de dag van vandaag nog wordt ontkent door de Russische overheid.

Dag 32 Een boek voor optimisten

A gentleman in Moscow. Over een man die door zijn politieke voorkeur voor de rest van zijn leven wordt opgesloten in een hotel en daar ontzettend positief bij blijft. Eentje die misschien net nu met de lockdown de moeite is om te lezen. Al werkte dit verhaal niet helemaal voor mij. Maar ik weet dat heel veel mensen hier wel zullen van genieten.

Dag 33 Een boek dat te kort is

Zowat elk boek? Ik hou gewoon enorm van dikke boeken. The last queen bijvoorbeeld had nog wat langer mogen zijn.

Dag 34 Een boek dat beter wordt na het herlezen

The courier’s tale is zo’n onbekende parel uit mijn kast. Het is een boek waar ik enorm van genoten heb. Een mix tussen The Tudors en Renaissance Italië vol drama en politiek. Er zit zoveel in dat ene boek dat ik het absoluut nog eens moet herlezen om alles in me op te nemen. Ook omdat ik ondertussen toch al wat vergeten ben.

Dag 35 Een boek dat elke wereldburger moet lezen

Wat een moeilijke! Ik kies voor de serie over Caesar van Iggulden, omdat in deze serie een groots wereldrijk wordt geschapen. Ik heb eigenlijk weinig boeken over wereldreizen gelezen, dus ik vul het dan maar op deze manier in.

Meer leestips?

Ga jij deze challenge ook doen? Of heb jij nog een ultieme boekentip?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #33

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Editie 33 alweer! En eentje na een volledige maand in lockdown.

Gelezen

Heel veel vrienden lijken niet aan lezen toe te komen momenteel. Ik wel. Het is mijn enige vluchtweg met momenten. Ik lees niet per se meer, want het blijven lange werkdagen, maar toch sta ik al 2 boeken voor volgens Goodreads. Dus ik zit wel in een leesflow. En ik ben zo blij met een fijne boekenkast!

  • Queen Elizabeth’s daughter nam ik mee uit de bib (toen er nog een bib was, snif!). Het vertelt het verhaal van Mary Shelton, een verre nicht van koningin Elizabeth. Wanneer haar ouders sterven komt ze onder het voogdijschap van Elizabeth, die haar als een dochter beschouwt. Dit wil ook zeggen dat Mary niet zelf mag kiezen met wie ze trouwt. Er zijn al voor minder familieleden van Elizabeth in The Tower beland. Dit is een fijn historisch boek dat het hofleven ten tijde van The Tudors schetst. Mary is een tof hoofdpersonage. Alleen de brieven vanuit Elizabeth vond ik weinig meerwaarde hebben. Een tussendoortje dat goed weglas – en een auteur die ik nog wel eens durf oppakken.
  • Uit de kast nam ik Ross Poldark vast. Het eerste boek van 12 waarop ook de gelijknamige BBC-serie is gebaseerd. Dit boek is geschreven in 1945, het is een traag verhaal en met af en toe wat dialect uit Cornwall. Zeker niet iets voor iedereen, maar als die-hard fan van de serie vond ik dit een geweldig boek vol actie, drama en romantiek. Het gaat over Ross Poldark die terugkeert van de Amerikaanse burgeroorlog naar Cornwall en te weten komt dat zijn vader is gestorven, zijn landgoed in staat van verval is geraakt en zijn liefje gaat trouwen met zijn neef. Van een fijne thuiskomst gesproken.
  • Op naar een 5-sterren-boek. The glass woman is een gothic romance die zich afspeelt in Ijsland in de 17de eeuw. De jonge Rosa trouwt met de weduwnaar Jon, wiens eerste vrouw Anna mysterieus om het leven kwam. Dit is zeker geen typisch gothic verhaal. Rosa is een sterk personage en het verhaal zit vol met verrassingen en heel veel spanning (een gesloten loft, geluiden, geesten en sneeuwstormen…). Daarnaast wordt het harde leven in het koude Ijsland ontzettend sfeerrijk verteld. Dit is een echte aanrader voor wie eens iets anders wilt.

Gekeken

  • Ontzettend veel want wat doe je anders in deze tijden? The Medici’s, The Last Kingdom, De Mol, Outlander, Orange Is The New Black…
  • Verder ook weer begonnen aan het tweede seizoen van The Musketeers want die serie maakt me altijd weer blij en dat kan ik nu wel gebruiken.

Meegemaakt

  • Moet ik hier iets schrijven, haha? Ik denk dat mijn coronagedachten wel duidelijk zijn. Ik ben hard aan het werk en heb daardoor niet die neiging om online cursussen te volgen of elke dag 12 km te gaan wandelen.
  • Ik heb het ook zeker niet altijd even makkelijk nu en zie het regelmatig even niet meer zitten. Maar voorlopig zetten we door en probeer ik te focussen op de kleine dingen. Dag per dag. Het is de enige manier om er mee om te gaan.
  • Dus werken, lezen, tv-kijken, puzzelen, eten en slapen. Dat is het zowat. In het weekend komt daar nog in de zon liggen bij. Gelukkig hebben we het weer om ons aan op te trekken (maar aub #blijfinuwkot #savethesummer).
  • Bloggen schiet er soms wat bij in. Zo heb ik nog wel wat reisverslagjes staan die nu weinig nut lijken te hebben. En heb ik, behalve over deze hele lockdown, weinig andere inspiratie om over te schrijven. Maar dat is een luxeprobleem natuurlijk.

Geblogd

Alles goed daar?

cof

Mijn favoriete board games

Deze blogpost werd geschreven in februari, voor de lockdown zijn intrede deed. Het leek me nu wel een goed moment om deze te publiceren, voor wie eens wat anders wil doen dan Netflix & chill.

Af en toe wat vaker schermvrij, het is een doelstelling voor 2020. Gezelschapsspelletjes zijn een ideale manier om samen meer offline tijd door te brengen. Een traditie die ik ook al had met bepaalde vriendengroepjes. Maar het wordt natuurlijk steeds moeilijker om een moment te vinden dat iedereen kan. Dus ging ik op zoek naar spelletjes die ook fijn zijn met twee personen.

De laatste tijd geef ik vaker een board game cadeau. Het is iets voor altijd en staat garant voor fijne momenten. Om jullie wat inspiratie te geven, zet ik mijn favoriete spelletjes eens op een rijtje. Ik start bij de degenen die ik zelf in huis heb en dus vrij vaak speel. En (bijna) allemaal zijn ze ook fijn om met twee te spelen.

Machiavelli

Misschien best wel nuttig om weten: ik hou van spelletjes die naast een portie geluk, ook heel wat tactiek nodig hebben. Machiavelli beantwoordt helemaal aan die definitie en is daardoor mijn favoriete spel.

Bij Machiavelli (2-7 spelers) kruip je in de huid van een personage zoals de dief, koopman of prediker. Elk personage heeft zijn eigen kracht die in je tijdens jouw beurt kan inzetten. De bedoeling is om zo snel mogelijk een stad van 8 gebouwen te bouwen en daarmee zo veel mogelijk punten te sprokkelen.

De kaarten zijn niet alleen prachtig geïllustreerd, het spel is ook spannend omdat er verschillende tactieken mogelijk zijn. Uiteraard hoop je op goede gebouwenkaarten, dus geluk speelt zeker mee. Het allerfijnste is dat je moet proberen in te schatten welk personage je tegenspelers gekozen hebben. En dan kan je proberen de ander zijn kracht teniet te doen.

Met twee spelers speel je per ronde twee personages wat het tempo erin houdt. Ik heb ondertussen meerdere uitbreidingen in huis zoals ‘de donkere landen’ waarbij 8 nieuwe personages worden geïntroduceerd en heel wat extra gebouwen. Nog meer variatie dus.

Skye

Als een spel rond Schotland draait, dan moet ik dat natuurlijk uittesten :). Ook bij dit spel is de vormgeving heel mooi (ik hecht daar duidelijk wel wat belang aan ^^). Skye is een legspel waarbij je tegels moet trekken en anderen hierop kunnen bieden om hun eigen eiland vorm te geven. Elke ronde tellen er andere elementen voor punten.

Skye is telkens dat je het speelt totaal anders. Voornamelijk omdat er zoveel scoretegels zijn die in willekeurige volgorde gelegd worden waardoor een bepaalde tegel in spel één heel veel waard kan zijn en in spel twee compleet waardeloos is.

Het is voor een deel tactisch. Je moet kiezen op welke elementen je gaat proberen scoren, maar je moet natuurlijk ook heel wat geluk hebben met tegels trekken. En je kan elkaar goed boycotten door net die tegels over te kopen die de ander heel graag wil hebben.

Om te spelen met twee, drie of vier. Het is altijd fijn. Zeker een favoriet!

Exploding Kittens

Een kort grappig spel, ideaal tijdens treinritten. En vooral als je elkaar wil pesten. Exploding Kittens is een geanimeerd kaartspel, dat wat weg heeft van Uno. Je moet namelijk steeds de volgende kaart van de stapel trekken en kan ondertussen acties uitvoeren met de kaarten in je hand. Trek je een exploding kitten dan is het spel voorbij en verlies je. Tenzij je nog een actie kan verrichten om de kaart voor de volgende te bewaren…

Dit spel is via Kickstarter op de markt gekomen. Ik heb de originele Engelse versie, maar ik denk dat het ondertussen in het Nederlands ook bestaat. De tekeningen van de katten zijn hilarisch. Het is tof met twee, maar nog fijner met meer als partyspel.

De kolonisten van Catan

Wie kent het niet? Catan is een klassieker onder de board games. Je verzamelt grondstoffen via een dobbelsteen en gebruikt deze om dorpen en steden te bouwen. Ook ruilhandel is toegestaan en let op voor de struikrover!

Ik heb de reiseditie van Catan, die is ook met twee personen te spelen. Het ‘echte’ spel is vanaf drie personen en het aantal beschikbare uitbreidingen is ontelbaar. De variatie in het reisspel is niet zo groot, zo liggen de grondstoffen altijd op dezelfde plaats (er zijn twee varianten van het spelbord). Maar het is een meeneemformaat en fijn met twee.

Geen spel dat super vaak uit de kast komt, maar wel eentje om je mee te amuseren. Geluk speelt mee, want je moet de juiste ogen gooien. Maar er zijn ook heel wat tactische mogelijkheden. Ik heb ook al eens de kaartspelvarianten van Catan gespeeld en ook die zijn super fijn!

Azul

Het nieuwste spel uit het rijtje. Ik kreeg deze van het lief met kerst en had het nog nooit gespeeld. In Azul moet je je eigen tegel samenstellen uit allerlei kleinere tegelpatronen om het Portugese paleis af te werken. Maar opgelet: de patronen moeten kloppen en als je niet alle tegels kan leggen, vallen ze op de vloer en krijg je strafpunten.

Azul is echt een strategisch spelletje met draaischijven waarop enkele random tegelcombinaties liggen. Op de duur werk je jezelf wat in nesten en heb je teveel tegels die je wel eens duur kunnen komen te staan.

Azul is ook prachtig vormgegeven en er bestaan al varianten (zoals ramen van Sintra). Ik weet wel niet of er veel variatie gaat inzitten na een tijd, dus ik hoop dat ik hier niet zo snel op uitgekeken raak. Maar voorlopig is het heel fijn en ben ik echt nog op zoek naar de ideale tactiek om zoveel mogelijk rijen tegels te kunnen plaatsen.

Kende je deze spelletjes al? En wat is jouw favoriete board game? 

Disclaimer: geen links naar de spelletjes omdat ik niet de indruk wil wekken dat het een gesponsorde post is. Deze spelletjes zijn allemaal in België en Nederland vlot verkrijgbaar, dus je vindt ze wel ;).

Coronagedachten #2

Dingen die ik de afgelopen week niet heb gedaan:

  • Uit mijn kot geweest
  • Om de 5 seconden het nieuws gecheckt
  • Een nieuwe taal geleerd
  • Mijn huis opgeruimd
  • Een creatieve hobby uitgeprobeerd
  • Een online cursus gevolgd
  • Productief geblogd, ge weet wel, nu is er eindelijk eens tijd om verder te schrijven aan al die reisverslagen.
  • Iets besteld bij een lokale handelaar. Ik heb namelijk helemaal niets besteld.
  • Een gezonde ochtend- en avondroutine ontwikkeld
  • Self-caregewijs voldoende rust genomen met een baddeke en een bijhorende foto op Instagram
  • Een les yoga opgezet en na 5 minuten zenuwachtig geworden. Want ik wil niet ademhalen Adriene, geef mij oefeningen. En ik schuif weg bij de down dog zonder matteke. Argh. Hoe belachelijk lig ik hier?
    Ik heb nood aan groepslessen ok?
  • Mijn volledige to do-list van het werk afgerond
  • Mezelf heruit gevonden

Ik heb het gevoel dat hier een aantal dingen tussen staan die ik wel had moeten doen voor een geslaagd quarantaineleven. Oeps!

Dingen die ik de afgelopen week wel heb gedaan:

  • Overgewerkt – zelfs in het weekend
  • Daardoor een heel mooi impactvol project tot een succes gemaakt
  • Slecht geslapen want het bioritme is om zeep door het zomeruur
  • Me zorgen gemaakt
  • Blij geweest dat ik geen kinderen heb, en dus ook nog niet van gedachten veranderd daarover 🙂
  • Het lief, de collega’s en vrienden gemist
  • Een boek uitgelezen en in een nieuw boek begonnen
  • Mijn puzzel afgewerkt
  • Meer dan voldoende tv gekeken

Eigenlijk veel dingen die ik in een normale week ook zou doen.

Dus aan al artikels die online tips delen om al die extra vrije tijd door te komen: ik heb geen idee over welke vrije tijd jullie het hebben, dus nee bedankt!

En aan al die artikels die online tips delen om hyperproductief thuis te werken: ik ben al blij als ik de belangrijkste brandjes kan blussen op het werk momenteel. En elke dag een paar to do’s afgestreept krijg zonder dat mijn rug naar de zak is door de niet zo ergonomische thuiswerkbureau. Dus nee bedankt!

Hoe was de week in jouw kot?

P.s. bij gebrek aan foto’s van mijn verschrikkelijk spannend leven in mijn kot zie je bovenaan nu steeds een totaal niet gerelateerde foto. Voor wie het zich afvroeg ;).

cof

Coronagedachten

Ik zou nog een paar reisverslagen of andere zaken die klaarstaan kunnen publiceren, maar het leek me nodig om wat random gedachten van me af te schrijven. Zeker nu we hele dagen binnen zitten is het nodig om dingen neer te schrijven. Ik probeer me zoveel mogelijk te focussen op positieve gedachten ook trouwens.

Dat is mijn Coronadagboekje met losse gedachten van de afgelopen twee weken.

  • De eerste week van de ‘semi-lockdown’ had ik het best moeilijk. Ik kwam net terug van Valencia met een pak stress en moest nog afkicken van het nieuws volgen (nochtans ben ik een echte nieuwsmijder). Ik merkte de afgelopen week dat het al wat beter ging. Ik had nog steeds een aantal moeilijke momentjes, maar ik ben ervan overtuigd dat alles went, ook deze situatie. Hoe erg het ook is, alles went. En mijn hoofd is zich stilaan aan de situatie aan het aanpassen. De persconferentie die aankondigde dat dit nog twee weken langer gaat duren, bekeek ik zelfs niet eens meer. En de aankondiging zelf deed me weinig, mijn hoofd was daar al op ingesteld.
  • Ik ben best blij dat ik van mezelf al een introverte huismus ben. Ik weet mezelf sowieso al goed bezig te houden met lezen, series kijken, puzzelen en bloggen.
  • Nog eentje om ontzettend gelukkig met te zijn: ik heb een job die zich perfect leent tot thuiswerk. Onze hele infrastructuur is hierop voorzien. (Misschien deel ik ooit wel eens een post met de tools die we gebruiken?). Hoewel ik veel productiever ben op kantoor, merk ik dat me kunnen focussen op iets ‘nuttigs’ en iets dat ik onder controle heb, me enorm helpt mijn deze #blijfinuwkot-dagen door te komen.
  • Heel veel liefde voor de collega’s <3. Ik merk dat we elkaar er allemaal proberen doorsleuren en dat onze chat nog nooit zo levendig was. Ook videobellen is toch wel een echte troef aan thuiswerken. Zo kan je elkaar niet alleen nog zien, je kan ook echt goed overleggen over een bepaald project zonder dat je voortdurend door elkaar aan het praten bent.
  • We werken in de digitale sector en met de hele situatie krijgen we plots heel wat meer vragen binnen om klanten te helpen bij de overschakeling. Het was de afgelopen week dan ook alle hens aan dek. De dagen vlogen erbij, maar het werkt zorgde voor mentale vermoeidheid. De theorie zegt dat je per week op maximaal 5 grote projecten mag werken, ik werkte er deze week op 12(!). Een paar kleinere, maar toch 12 projecten waarop ik actief zaken heb gedaan. Dan merk je vrijdag dat het gewoon te veel is. Misschien net daarom dat er mentaal zo weinig ruimte is voor het lockdownnieuws, aangezien het vol zit hierboven met werk?
  • Ik ervaar voornamelijk moeite met het niet kunnen controleren van de situatie. Een controlefreak zijn, het is soms zo irritant en vermoeiend. Het enige wat ik kan controleren is binnen blijven. Dus dat gaan we mooi doen.
  • Ik ben ook nog nooit zo blij geweest met mijn gevulde boekenkast. Voorlopig ben ik nog bezig aan wat bibboeken (onze bib is gesloten momenteel, geen nieuwe ontleningen mogelijk), maar ook voor daarna heb ik nog voldoende leesvoer in de kast staan. Boeken hoarden leek nog nooit zo nuttig. Oh ja, en ik heb ook nog een hele magazinecollectie die kan ik (her)lezen.
  • Gelukkig woon ik op den buiten en heb ik een tuin om regelmatig de buitenlucht op te snuiven. Ik zou nu niet graag in een appartement in de stad zitten eigenlijk. Maar courage aan iedereen die dat wel moet en ga zeker voldoende naar buiten!
  • Sporten blijkt wel veel moeilijker. Ik ben echt geen alleen-sporter. En de danslessen gaan uiteraard niet door. Er zijn online heel wat yogasessies die je kan volgen, maar zonder matje is ook dat niet simpel. En hoe kies ik welk matje ik wil kopen??? Al die #firstworldproblems. Enfin, als iemand tips heeft om thuis toch wat te sporten. Of hoe je comfortabel aan yoga kan doen zonder matje, let me know!

Hoe ga jij om met #blijfinuwkot?

rhdr

Valencia in tijden van Corona

Voor ik mijn ervaringen ga beginnen typen even een kanttekening: al wat er nu in de wereld gebeurd is ontzettend erg, angstaanjagend en zo belangrijk om serieus te nemen. #Blijfinuwkot enzo. Ik neem het Coronavirus 200% serieus. En deed dat ook tijdens mijn citytrip. Misschien had ik ergens een andere beslissing kunnen of moeten nemen (niet gaan bv, of ter plaatse nog meer gaan binnen zitten…). Maar nogmaals: ik ben tijdens de hele trip altijd heel voorzichtig geweest en meer had ik onder de gegeven omstandigheden niet kunnen doen.

Soit, ik vertrok op 15 maart dan toch met het vliegtuig naar Valencia. Er was daar op dat moment geen sprake van een besmettingshaard en er was geen negatief reisadvies. Er waren wel enkele hygiënemaatregelen die we in acht moesten nemen en dus had ik de nodige extra papieren zakdoekjes en ontsmettingsdoekjes mee.

De eerste dag liep vlot. Onze vlucht was perfect normaal, we arriveerden in een groot en en schoon appartement net buiten het centrum van de Spaanse stad. We deden een street art wandeling onder begeleiding van een gids in de wijk El Carmen. Onze groep bestond slechts uit vier personen. Wij twee, een Duitse man en een Amerikaanse vrouw. Die laatste wist al niet zeker of ze zou thuisraken omdat Trump toen al sprak van de grenzen te sluiten.

De gids vertelde ons ondertussen dat het grootste event van Valencia, Las Falles, dat een week later zou starten, was afgelast. Het zou de eerste keer sinds de Spaanse burgeroorlog zijn dat Las Fallas niet doorgaat. Las Fallas is goed voor 15%(!) van de jaarlijkse omzet die Valencia uit toerisme haalt.

rhdr
Een lokale kunstenaar maakt een aangepaste pop voor Las Fallas. Met als thema ‘This too shall pass’. Hipsters blijven ondertussen poseren voor de pop alsof er niets aan de hand is.

De dag erop trokken we richting de zee. Het was mistig en het strand was daardoor niet zo bevolkt. In de haven was het doods en stil. In de namiddag kwamen we uiteindelijk bij de Ciutat de les Arts i les Ciències, één van de topattracties van de stad. Er waren wel wat andere toeristen, maar we moesten niet aanschuiven bij de Instagramwaardige Valencialetters. Noch vloekte ik omdat er weer een toerist niet had gezien dat ik een foto wou nemen en ergens heel erg in de weg bleef staan.

cof

’s Avonds werd ik voor het eerst wat ongerust. De berichten van het thuisfront waren niet zo positief. Er was een persconferentie gepland. Wij hadden verwacht dat ze scholen gingen sluiten. Maar cafés en restaurants? Dat leek plots hallucinant. In Spanje was die dag alles nog open en kwamen we net van paellarestaurant.

De dag erop stond de oude stad op het programma. Deze keer dus recht in hét toeristische gebied. We bezochten de ‘Torres de quart’ en kwamen slechts drie andere toeristen tegen. In de botanische tuin liepen iets meer mensen rond. We ontsmetten onze handen op een bank in de zon.

Wat later bezochten we een kerk die in elke reisgids werd aangeprezen als de Sixtijnse kapel van Valencia. De mensen aan de ticketbalie waren zo vriendelijk en smeekten ons bijna om een combiticket voor een andere kerk iets verderop te kopen. Het was slechts 1 euro extra. We kochten zo’n ticket en kregen persoonlijke begeleiding in de kerk voor we de audiogids opzetten. Bij het weggaan wees dezelfde persoon ons super enthousiast de weg naar de andere kerk. Ik vroeg hem of ons ticketje voor die kerk ook nog geldig zou zijn de volgende dag, want we hadden nog heel wat andere dingen gepland vandaag. Hij antwoordde dat die kerk morgen (een zaterdag) toe zal zijn. Een eerste alarmbelletje ging af in mijn hoofd.

We gaan naar een cultureel centrum in Carmen. De deur is dicht, de straat is verlaten. De website zegt nochtans dat het open zou moeten zijn. We keren dan maar op onze stappen terug.

cof
Uitzicht vanaf de kathedraalstoren.

We wandelen verder naar de kathedraal, ook een topattractie die we absoluut wilden zien. Het is er rustig aan de ingang en ook in de kerk. Ik beklim de miguelete, de kerktoren met 207 trappen. Het is er smal en er zijn verkeerslichten die bovenaan aangeven of het veilig is om weer af te dalen. Vandaag zijn die lichten niet nodig. Er is weinig volk als ik bovenkom en ook op de terugweg kom ik amper één koppeltje tegen.

Van hieruit willen we naar ‘La lonja de seda’, zijdehallen die UNESCO beschermd zijn. De deur is ook hier toe. Met een briefje erop. “Gesloten voor onbepaalde tijd wegens COVID19”. Dé trekpleister. O-ow.

Aan de overkant vinden we de kerk waarvoor we al een ticket hebben. We wandelen naar de ingang. Er komt net een dame buiten. ‘Sorry, we’re closing’. Het is dan ook al 18u, maar op het bordje staan de openingsuren… De kerk is normaal open tot 20u…

Het begint te dagen. Musea gaan sluiten. Restaurants misschien ook. We snellen naar de winkelstraat, de Desigual binnen. Na 10 minuten moeten we buiten. We vragen of we nog mogen afrekenen. Na wat aandringen mag dat dan toch. Ik vraag of alles dicht gaat vanaf nu. ‘Het is ter preventie’ zegt de jonge dame aan de kassa. Haar gezicht straalt een soort vastberadenheid uit. Ze was niet geïnteresseerd in deze inkomsten, ze wil gewoon sluiten en het virus buiten houden. ‘Take care’ zeg ik bij het buiten gaan.

’s Avonds blijkt dat de provincie/regio Valencia effectief Catalonië, het Baskenland en Madrid volgt en horeca en winkels sluit. Voedingswinkels en apotheken blijven open en je mag je nog steeds verplaatsen. De beslissing komt vanaf het lokaal bestuur, en is niet opgelegd door de nationale regering. De provincie wil gewoon haar verantwoordelijkheid nemen nu het aantal besmettingen in de regio nog vrij laag is (op dat moment waren er in de regio minder besmettingen dan in België).

Zaterdagochtend hebben we nog geen idee wat we gaan doen. Onze vlucht is zondagnamiddag en staat nog steeds gepland. De Spaanse nationale overheid laat weten dat ze vandaag maatregelen gaan aankondigen. Wij vrezen voor het sluiten van de grenzen. We zijn allebei volledig opgejut. We bezoeken nog een drietal parkjes, want dat is het enige wat open is. Er lopen wat verdwaalde Nederlanders rond. Voor de rest is het rustig op straat. We keren terug langs de oude stad. Aan de kathedraal is het stil en leeg. Een eenzame straatmuzikant staat viool te spelen.

rhdr

Spanje kondigt aan vanaf maandag in lockdown te gaan. Niet meer je huis uit tenzij het moet (werk, apotheek/dokter, supermarkt). Vanuit België krijgen we heel wat bezorgde berichten. De Belgische nieuwssites zijn vergeten te vermelden dat het pas ingaat vanaf maandag en buitenlanders nog steeds mogen terugkeren naar huis. Ook tijdens de lockdown.

De rest van de namiddag en avond nestelen we ons op het appartement. Er is een keuken om eten te bereiden, een terras om in de zon te zitten en een rustige supermarkt om de hoek. Maar we blijven ongerust over de vlucht en willen zo snel mogelijk naar huis. Ik denk aan al die mensen in Valencia die afhankelijk zijn van toerisme en al de mensen in de wereld die de komende maanden en jaren een financieel moeilijke tijd tegemoet gaan.

Zondag trekken we een dikke vijf uur voor onze vlucht naar de luchthaven. Als er iets wijzigt aan de situatie zijn we dan tenminste in de buurt. We zitten ver weg van iedereen buiten een boek te lezen onder de Spaanse zon. Crisis of niet, de zon blijft daar altijd schijnen.

De luchthaven is vrij verlaten op bepaalde plekken. Alle binnenlandse vluchten zijn afgelast en ook Marokko en Rusland kom je niet in. Maar onze vlucht stijgt op. We zien een meisje dat via Brussel naar Oslo moet wenen. Noorwegen heeft de grenzen gesloten en de tweede vlucht is daardoor afgeschaft. Zij kreeg dus te horen dat ze wel naar Brussel kan, maar dat ze daar zal moeten bekijken met de maatschappij hoe ze in Oslo raakt. Ik kan haar onmacht helemaal begrijpen.

Bij het landen zijn we blij dat we thuis zijn. Dit was niet wat we verwacht hadden van een ontspannende citytrip. Ik voel me tiptop, maar zal de volgende weken in mijn kot blijven. Ik wil zeker niemand besmetten.

En ondertussen denk ik aan al die zorgverleners die een zware tijd hebben en de echte strijd leveren.

We zijn een weekje verder. En in het begin van die week had ik het best moeilijk, ondertussen heb ik al veel gewerkt. Ons kantoor is gesloten dus we werken allemaal van thuis uit en die routine van bezig te zijn en mijn collega’s virtueel te zien deed deugd. Ik voel me nog steeds gezond. Ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat. Take care!

oznor

Project schermvrije dagen #2

Sinds een dikke twee maanden probeer ik mijn donderdagavonden schermvrij door te brengen. Zonder tv, laptop of smartphone dus. Geen makkelijke opgave bleek al snel, want onbewust grijp je echt vaak naar een scherm. Om mezelf te blijven motiveren geef ik jullie regelmatig een update. Bij deze de allereerste :).

Do 16/01

Tijdens deze week begon het idee van een schermvrije avond te rijpen en viel de keuze op donderdag. Maar ik moest mijn project een weekje uitstellen. Deze donderdag was ik namelijk op de uitreiking van Klimaatambassadeur 2019. We wonnen de prijs en ik bracht een hele avond door op sociale media (vooral Instagram) en onze interne chattool om collega’s en het netwerk op de hoogte te houden. Externe communicatie is nu eenmaal mijn job.

Do 23/01

De echte start met een eerste schermvrije avond. Ik begon met mijn bureau en tafeltje op te ruimen op mijn slaapkamer en maakte ook een van mijn boekenplanken schoon. Zo kreeg ik een zicht op alle creatieve boeken die ik heb en die een leuk tijdverdrijf zouden kunnen zijn op donderdagavond. Ik koos ook een puzzel uit en begon de stukjes te sorteren op mijn opgeruimde bureau. Ondertussen luisterde ik naar een podcast over de kruistochten (je bent een history nerd of niet). Ik eindigde de avond met een uurtje lezen.

Conclusie: de eerste avond had ik weinig moeite om deze schermvrij door te brengen. De motivatie was nog heel groot.

Do 31/01

Een moeilijkere avond. Ik was ontzettend moe en had eigenlijk gewoon zin om tv te kijken. Maar ik sloeg aan het puzzelen, luisterde opnieuw een podcast en las al wat in een reisgids over Valencia. De avond leek heel lang te duren. Als je weet dat ik normaal geen moeite heb met drie uur lang tv te kijken als ik moe ben, moest ik ineens op zoek naar alternatieven. Ook wegblijven van de smartphone begon een echte opgave te worden. Ik kroop dus vroeg in bed met een boek.

Do 05/02

Date night met het lief. We gingen eten in een Mexicaans restaurant in Leuven en daarna nog iets drinken. De smartphone kwam niet op tafel en ook thuis kroop ik meteen onder de wol. Het is uiteraard veel makkelijker als je iets sociaal gepland hebt.

Do 13/02

Met de collega’s proberen we zeker om de twee maanden op donderdag iets sociaals te doen. Deze keer gingen we naar het lichtfestival in Brussel. Het werd laat. Schermvrij lukte behoorlijk. Omdat je niet voortdurend op je gsm zit in gezelschap. Maar opnieuw werden er heel wat filmpjes en foto’s gemaakt en onderhield ik de Instagram van het werk. Ook op de trein naar huis werd er gezondigd en checkte ik mijn socials.

Do 20/02

Tijdens mijn weekje Staycation wilde ik graag de schermvrije avond behouden. Ondertussen merkte ik dat het steeds moeilijker begon te worden als ik geen plan had voor de avond.

Dus begon ik mijn kledingkasten op te ruimen. Ik gaf mijn steeds groeiende verzameling sokken een grotere schuif en deed heel wat oude spullen weg of in een doos. Daarna puzzelde ik zoals steeds nog even en las ik wat in mijn boek. Deze avond lukte het me dus weer makkelijk.

Woe 26/02

Jep, je leest het goed, een woensdag! Donderdag zou wat moeilijker worden deze week dus verplaatste ik ‘schermvrij’ naar woensdag in de agenda. Deze avond had ik het best moeilijk, want ik had geen plan. Ik puzzelde en las wat en ging dan maar vroeg slapen.

Do 5/03

Deze week stond er een etentje gepland met de dansgroep. Het werd een super gezellige avond waarbij er veel gepraat werd (ocharme die andere mensen in het restaurant, zo negen dames, dat maakt best veel lawaai :D). ‘S avonds keek ik wel wat op mijn smartphone, ik geef het toe.

Conclusie?

  • Ik heb nood aan een plan voor elke avond. Heb ik iets sociaal gepland, dan is schermvrij amper een probleem. Zit ik de hele avond thuis, dan maak ik best een plan. Bv. wat opruimen. Wat ik ga doen als alles is opgeruimd? Geen idee :p. Maar voorlopig is het wel zalig om af en toe een deeltje van de kasten onder handen te nemen.
  • Op donderdagavond ben ik vaak al best moe van de week. Ik merk dat het dan meteen een pak moeilijker is. Ik kijk op zo’n avonden meestal tv, en nu kan dat niet dus moet ik me met iets actiever bezig houden. En soms voel ik me gewoon niet zo actief :D.
  • Schermvrije avonden zijn goed voor mijn reading challenge. Ik lees net nog wat langer dan op een andere avond en zonder afleiding van sociale media.
  • Ik ga ook vroeger slapen op zo’n avond als ik gewoon thuis ben. Na het lezen scroll ik anders nog gemakkelijk een half uur door mijn socials. Dat half uurtje ga ik nu vroeger slapen.

Heb jij nog tips voor mijn schermvrije avonden?

 

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #32

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • De verborgen geschiedenis van Donna Tartt is zo’n boek dat al eeuwen op mijn lijst prijkt. Het is altijd uitgeleend in de bib, maar ik wist er dan toch eindelijk beslag op te leggen. Het gaat over 6 studenten Grieks aan een Amerikaanse universiteit. Eén van hen wordt door de anderen vermoord. Dit boek was een zware tegenvaller voor mij. Ik kon geen van de personages uitstaan, het plot boeide me dan ook niet. Ik vond vooral de verheerlijking van alcohol en drugs ook not done. De personages zijn gewoon voortdurend onder invloed en daardoor nogal zielig. Heel wat mensen zijn zot van dit boek, dus laat mijn recensie je niet afschrikken.
  • Afgelopen weekend was het Internationale Vrouwendag en die week las ik een feministische hervertelling van de Ilias uit, the silence of the girls. Het gaat over de mythische Trojaanse oorlog, maar dan verteld vanuit Briseis. Een Griekse wiens familie wordt uitgemoord door Achilles waarop zij zijn slavin moet worden. Het boek greep me op bepaalde momenten bij de keel, maar de perspectieven van Achilles die aan het einde opdoken verzwakten het verhaal. Feministisch? Bwa. Boeiend. Zeker! Voor de fans van Miller’s ‘een lied voor Achilles’ die het eens zonder liefdesdriehoek willen en met een rauwer kantje.
  • Momenteel ben ik bezig in ‘de boekendief‘. Dit gelauwerde boek over WOII stond ook al eeuwen op het lijstje. En gelukkig bevalt deze hype me stukken beter. Ik ben heel geboeid door de unieke vertelstijl. Wederop het bewijs dat de mooiste boeken over de oorlog, niet specifiek over de oorlog gaan, maar een verhaal daarbuiten hebben dat je vasthoudt. Ik hoop deze snel uit te lezen.

Gekeken

  • Het derde seizoen van The Last Kingdom was te zien op Caz en ik heb deze reeks even volledig opgenomen, want de Belgische Netflix heeft de rechten nog steeds niet. Ik vind de eerste afleveringen echt heel goed, het verhaal blijft dicht bij de boeken, maar er zit ook veel eigen humor in de serie.
  • Het laatste seizoen van The Medicis loopt dan weer op Eén. En damn, ik keek nog maar twee afleveringen, maar ik ben alweer helemaal hooked. Zo jammer dat het hierna gedaan is.
  • En met het lief ben ik begonnen aan het vierde seizoen van Outlander en dat brengt ons eindelijk naar Aunt Jocasta op haar River Run, toch wel één van mijn favoriete omgevingen van de hele boekenreeks.
  • Veel historisch dus, fijn dat er nog enkele van mijn favoriete series met nieuwe seizoenen komen. Verder is het uitkijken naar De Mol hier.

Meegemaakt

  • Een weekje staycation dat echt belachelijk snel voorbij was. Maar echt, waar is die week naartoe? Ik ging nog eens naar de cross en naar de sauna, en verder was het echt stom weer. Dus veel rust.

Uitkijken naar

  • Valencia! Op het moment dat dit bericht online komt zit ik namelijk op het vliegtuig richting de Spaanse stad (als alles goed blijft gaan met heel die Coronaheisa).
  • Ik kijk dus ook enorm uit naar zon. Ik heb het zoooo hard nodig! En wijn. En tapas. Cultuur. Zomerkledij. Aaaah.

Geblogd

Welke series ben jij momenteel aan het verslinden?