Close

Categorie: Persoonlijke praatjes

8 willekeurige feitjes over mij

goanneliesLeave a comment

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks, jawel. Feitje nummer 7 geloof je nooit. 😀

  • Ik eet elke dag chocola en ik merk – zonder zever – een effect als ik dat niet doe. Op vakantie is die chocola niet altijd vanzelfsprekend en dan ontstaat er na een aantal dagen een ontzettende drang naar chocola waardoor ik chagrijnig word als die onvervuld blijft. Er zijn ergere verslavingen waarschijnlijk, maar zonder mijn dagelijkse cacaoshot kan ik echt niet.
  • Ik was als kind altijd een moeilijke eter, maar heb de laatste jaren een serieuze inhaalbeweging gedaan. Het resulteert alleen nog in het feit dat ik absoluut geen vis eet. En nee ook geen schaaldieren. Ik lijd dus meestal wat langer honger op etentjes aangezien de hapjes en het voorgerecht vaak met vis zijn. Waardoor ik ook altijd veel medeleven voel met mensen die om andere reden bepaalde zaken niet eten bv. een allergie of een veggie/vegan levensstijl.
  • Ik heb eigenlijk een grondige hekel aan sociale media en was er ook heel laat bij met Facebook, Instagram en aanverwanten. Facebook maakte ik aan omdat er op de unief te veel groepswerken waren die daar werden besproken. Als online marketeer moet ik daarnaast wel de nodige accounts in stand houden om mijn werk te kunnen doen. En er is mijn blogpagina natuurlijk. Maar als ik echt kon kiezen mochten ze dat afschaffen.
  • Ik haat het om materialistische dingen te kopen. Aka ik ben geen shopping queen. Niet alleen kledij, schoenen, handtassen, maar ook gsm’s en andere praktische zaken. Minimalisme is al mijn levensstijl van in de vroege jaren 2000 (eat that hipsters) en ja dan loop ik soms rond in schoenen die eigenlijk kapot zijn of te grote broeken omdat ik wat ben afgevallen. Zolang ik maar niet naar de winkel moet.
  • In dezelfde categorie heb ik nog een grotere hekel aan de supermarkt. Hoe altijd alles van plaats verandert, mensen die met hun kar in de weg staan, jengelende kinderen, het hoogste schap waar je net niet aan kan, mensen met te veel klein geld aan de kassa, jengelende kinderen… Ik wil hier weg.
  • Ik heb niets met sporten die je alleen en op eigen initiatief moet gaan doen. Zoals lopen of fietsen. Naast saai, is het moeilijk om me te motiveren na een lange dag en dus stel ik het uit met de gedachte dat het morgen ook nog kan. Maar dat dan elke dag. Samengevat: ik ben nogal lui en blijf graag in de zetel liggen. Daarom heb ik een soort sociale druk nodig om op een vast tijdstip per week naar een groepsles te gaan. Vandaar dat mijn danslessen en de zumba zo goed werken. Ik heb even weinig zin om die sportkleren aan te trekken en die zetel uit te komen, maar anders ben ik niet meer mee met de pasjes dus ja, ik moet wel.
  • Ik ben nogal direct in de omgang. Ik zeg wat ik denk.Maar ik heb daar vaak wel zeer grondig over nagedacht. Het is dus niet zo dat ik er zaken uitflap. Ik denk gewoon zo hard na over de inhoud, dat ik vergeet aandacht te besteden aan de vorm. En dus kan ik al eens fel of bot overkomen. Maar nooit zonder dat wat ik zeg ook op iets slaat. Waardoor ik er vaak mee weg kom. En mijn naaste omgeving dit aan mij apprecieert. Maar iemand die mij niet kent die kan soms raar opkijken. Sorry not sorry.
  • Ik heb zodus een hekel aan smalltalk. Vooral aan de telefoon. Mensen bellen jou met een reden, dus maak maar direct je punt. In mijn job heb ik leren smalltalken aan de telefoon en tijdens meetings. Maar ik heb het niet zo graag over hond van de tante van de ex-vriendin van je schoonbroer. Dat boeit me helemaal niet. Geef mij maar diepgaande gesprekken die echt over iets gaan.

Herkenbare puntjes? Of helemaal niet?

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis?

goanneliesLeave a comment

Ik heb er al vaak naar gehint via de hashtag #projecthuis. Maar ik besefte onlangs dat ik het daar eigenlijk nog nooit echt over heb gehad. Ik ben dan misschien wel een pak persoonlijker gaan bloggen en jullie krijgen best vaak een inkijk in mijn gedachten (al dan niet vrijwillig :D). Bloggen over waar ik ga wonen vind ik toch wel heel persoonlijk. Misschien vandaar.

Maar dus: ja, ik ga alleen wonen. Alleen is het geen standaard bouwproject waardoor ik over een jaar aan het verhuizen ben. En dus krijg ik ook vanuit mijn omgeving best wel veel vragen, en vaak dezelfde, die ik nu in heuse FAQ-stijl wil beantwoorden. Zo zijn jullie meteen helemaal mee.

Wanneer ga je verhuizen?

De meest gestelde vraag van het afgelopen jaar. Maar om het antwoord te begrijpen moet je snappen dat dit geen standaard bouwproject is. Wij (ik praat niet graag over ik, wij is hier wel degelijk ik, maar ik zeg liever wij, lalala) werken namelijk niet met een aannemer of zijn niet in een woonproject gestapt. We gaan eigenlijk alles zelf doen, zoals dat dan heet.

Wat niet wil zeggen dat we echt alles zelf gaan doen. We doen beroep op een architect, metser, elektricien, verwarmingsfirma etc. Alleen is er geen tussenpersoon, geen aannemer. En gaan we ook zelf wel actief meehelpen met metsen, het dak leggen, vloerverwarming installeren… Stap voor stap dus.

Dit zorgt er uiteraard voor dat er misschien wel binnen een jaar een afgewerkte ruwbouw is, maar den binnen is het meeste werk en dat zal niet op 1,2,3 klaar zijn. Tegelijk zorgt dat er ook voor dat er geen deadline is. Ik woon nog thuis, dus er is geen datum dat mijn huurcontract afloopt. Geen druk.

Het was een vijfjarenplan en ondertussen is er al een dik jaar voorbij. Dus ik schat dat ik binnen ongeveer 4 jaar aan het verhuizen ben. Misschien vroeger, misschien later. Er is geen haast, maar we willen ook niet aanmodderen. Het is voor mensen blijkbaar moeilijk om te begrijpen dat ik geen verhuisdatum heb. Ik snap niet goed waarom, maar het blijkt voor anderen moeilijk te aanvaarden dat ik pas over 4 jaar verhuis. Maar zelf zorgt dat absoluut niet voor stress, integendeel.

Waar sta je nu in het project?

De fundering, inclusief betonplateau is klaar. Dit voorjaar start de ruwbouw, waarvoor de materialen (gevelsteen, dakpannen, isolatie) al zijn gekozen. De volgende stap is het kiezen van de ramen, deuren en garagepoorten. Verder moeten er ook beslissingen gemaakt worden inzake verwarming bv.

Inrichting? Dat zal pas iets zijn voor over een dikke twee jaar. Ik heb daar ook echt nog niet deftig over nagedacht. Ik wil het stap voor stap doen.

Welke stijl van huis ga je zetten?

Een huis met een puntdak. Jawel, baanbrekend, ik weet het. Tegenwoordig worden er veel van die witte of zwarte legoblokken gezet (zo noem ik dat dan ^^). Dat is helemaal niet mijn ding. Ik ga voor een vrij traditioneel huis langs buiten. Hoevestijl, met één verdieping (en dus slaapkamers onder het dak, super gezellig) en een rustieke gevelsteen. Dat wil niet noodzakelijk zeggen dat de inrichting ook traditioneel zal zijn.

Ik wil wel gaan voor een warme kleurrijke inrichting en geen zwart-wit of Scandinavisch design. Dat past gewoon niet bij mijn persoonlijkheid. Maar verder ligt op dat vlak alles nog open.

Waar ben je aan het bouwen?

Ik zou Baal nooit kunnen verlaten. Dus blijf ik in dit mooie dorp ;).

Dat kan je toch niet betalen op je 25ste?

En toch zal ik volledig onafhankelijk op het einde van de rit mijn huisje zelf betaald hebben. Er is niemand anders die mijn rekening moet maken, alleen ikzelf. En hoewel er al allerlei doemscenario’s voorbij zijn gekomen in mijn hoofd, weet ik dat het me wel zal lukken.

Ik heb altijd bewuste geldkeuzes gemaakt en al best veel gespaard. Ik ben bijvoorbeeld nooit op kot geweest om mezelf en mijn ouders dat geld te besparen. Dat was een bewuste keuze op mijn 18de die nu een beetje oplevert en zo heb ik nog wel wat keuzes gemaakt. Ik ben niet enig kind trouwens dus het niet zo dat er me massa’s geld in de schoot geworpen wordt.

Uiteraard zal het niet gemakkelijk zijn en zal ik sommige dingen moeten laten vallen in functie van het huis. Maar ik ben ervan overtuigd dat dat ook zo zal zijn als ik er op mijn 30ste pas aan begin. Dus waarom wachten? En als je goed hebt opgelet verhuis ik helemaal niet op mijn 25ste, maar op mijn 29ste en dat is dan eigenlijk vrij laat om alleen te gaan wonen.

En hoe zit dat dan met het lief?

Deze vraag komt van mensen die weten dat ik al met de bouw bezig was voor ik een relatie had. Want wachten op de prins op het witte paard voor je actie onderneemt, dat zit niet in mij. Dus ja, de bouw is voorlopig vooral mijn project. Want je mag de grootste optimist ter wereld zijn, je moet gewoon toegeven dat over 4 jaar mijn leven en mijn relatie er anders kan uitzien. Of net hetzelfde is gebleven. Het kan alle kanten uit.

Het is cliché, maar er regelmatig over praten helpt. Het lief wordt zeker betrokken, maar staat niet elk weekend op de werf. Omdat geen van ons twee dat op dit moment nodig vindt. Time will tell. En ik heb er alle vertrouwen in dat we er samen zullen uitkomen. Ja, goed gespot, er zit soms ook een optimist in mij.

Hoe blijven we op de hoogte?

Mijn beste vrienden geef ik regelmatig een update via Instagram Stories, omdat ik gewoon niet iedereen elke maand zie en zo kunnen ze toch een beetje inschatten hoe het vordert.

Daarnaast zal je in mijn persoonlijke posts hier ook af en toe wel een idee krijgen van hoe het gaat. Ik ben gewoon niet het type dat elke dag foto’s online zal plaatsen van het huis, dat voelt niet juist voor mezelf. Ik kan me ook wel voorstellen dat ik over een jaar weer totaal andere vragen krijg over #projecthuis en ze opnieuw bundel in dit soort post.

Staat je vraag er niet tussen?

Daarvoor dienen gelukkig de comments!

Winter

goanneliesLeave a comment

De winter. Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde liedje. Het is voor mij de moeilijkste periode van het jaar. En dan heb ik het vooral over januari, februari en maart.

Mijn lijf wil niet mee. Ik ben ziek, maar niet ziek genoeg. Moe. Steeds weer moe. Ik slaap goed, maar sta moe op. Op zaterdag moet ik een hele dag bekomen van een werkweek. zondag vliegt voorbij en hup, weer een hele werkweek achter de feiten aanhollen. Geen wonder dat het dan soms ook mentaal niet mee wil zitten.

Deze winter zat het in de herfst al enorm in mijn hoofd dat ik een moeilijke periode zou krijgen. Voornamelijk omdat vorige winter echt moeilijk was, mede door het B-12 tekort en mentale onrust. Dat ik daar levend ben uitgekomen, dat snap ik nog altijd niet. Dat ik een kilo of 6,7 afviel, dat heb ik ondertussen begrepen.

Maar dus had ik schrik voor deze winter. En het ik nam me dan ook voor om goed voor mezelf te zorgen. Dat deed ik in de mate van het mogelijke door al in november wat verlof in te plannen en het drukke december te combineren met zoveel mogelijk rustdagen. Ik werd in december al eens ziek en bleef zelfs thuis van het werk. Check, check, check. Ik leefde naar de kerstvakantie toe. Eindelijk rust!

Maar de kerstvakantie bracht noch mentaal, noch lichamelijk rust. In Keulen blokkeerde mijn lichaam na één dag intensief wandelen. Ik had enorme spierpijn. Deels omdat het best koud was, deels om het op was. Maar niets wat rust niet zou kunnen oplossen.

Ik had zelfs zin om te gaan werken na de veel te drukke kerstvakantie. Na twee dagen werken kreeg de griep me te pakken. Het was 10 jaar geleden dat ik nog zo ziek was. Deze keer maakte ik misschien wel de fout te snel te gaan werken. Alhoewel ik er nog altijd van overtuigd ben dat ik lichamelijk goed genoeg was om te werken. Mijn omgeving was het daar niet mee eens en liet dat blijken, dat zorgde bij mij voor een onbehaaglijk gevoel. Ik wou niet elk uur horen dat ik er slecht uitzag, dat wist ik zo ook wel.

Januari bleek de drukste maand in een tijdje. Elk weekend sociale verplichtingen. Behalve dat ene weekend dat ik dus in mijn bed stak. Het bleek een niet zo interessante maand qua projecten op het werk. Het was daarnaast op kantoor best druk met veel lawaai en ik kon dat even niet verdragen. Ook mijn jobinhoud zorgt momenteel even voor wat muizenissen. Ik was dus niet bepaald het zonnetje op kantoor.

Dit weekend was er dan effectief eens twee dagen rust. En mijn lijf laat dat al meteen ontgelden met een algemeen ziekelijk gevoel zonder ziek te zijn. Decompressie of toch een nieuw virusje? Wie zal het zeggen?

Februari wordt opvallend rustiger. Met drie vrije weekends en een paar dagen vakantie (waar wel al wat zaken staan ingepland). Die tijd wil ik gebruiken voor mezelf en natuurlijk voor #projecthuis waar nog wel wat stappen gezet moeten worden. In maart daarentegen zijn al drie weekends volboekt, waaronder een vijfdaagse citytrip naar Parijs. Ik hou alle nieuwe afspraakjes af en neem deze keer wel een extra dag verlof na de citytrip. Het zal een drukke maand worden, maar dat ik me daar nu al van bewust ben is een zeer goed teken.

Stilaan begint het door te dringen dat ik deze winter wel zal overleven. Soms bestudeer ik angstvallig die weegschaal, maar deze keer gaan er geen kilo’s af. Het is niet hetzelfde als vorig jaar. Ik ben een jaar sterker geworden. En ik besef vooral dat ik een cruciale fout heb gemaakt.

Ik ben al van september bang voor de winter. Ik ben mezelf al vanaf toen aan het inprenten dat deze maanden donker en moeilijk zullen worden. Tuurlijk wordt dit dan nu bevestigd. Dat is het principe van een self-fulfilling prophecy.

Ik zal nooit een wintermens worden. Ik zal ook nooit begrijpen wat mensen zo leuk vinden aan de winter. Ik vind het met momenten verschrikkelijk. Maar minder leuke momenten zijn er het hele jaar door. Het is niet omdat ik denk dat die er meer zijn in de winter, dat dat ook effectief zo zal zijn deze keer.

Ik moet met mijn hoofd omhoog vooruitkijken. April en de maanden daarna zijn nog volledig door mezelf in te vullen met leuke dingen. Maar waarom wachten op leuke dingen? In februari heb ik een paar dagen vakantie. In maart ga ik naar Parijs. Dat is geweldig!

Deze winter is niet meer helemaal te redden. Ik heb me soms door melancholie en negativiteit laten meeslepen. Maar volgend jaar wil ik dat anders aanpakken. Je bent wat je denkt. En ik denk soms wat teveel. Laten we afspreken dat jullie me volgend jaar in september tegenhouden om al over de winter te beginnen, oké?

Een ode aan mijn innerlijke nerd

goanneliesLeave a comment

Het is best opmerkelijk hoe snel de waarde of de betekenis van een woord kan veranderen. In het middelbaar studeerde ik Latijn-Moderne Talen en haalde ik best goede punten. De woorden ‘seut’ of ‘strever’ zijn mij bijgevolg niet vreemd. Ze waren ook niet echt goed bedoeld. Mocht ik een jongen geweest zijn, zou het woord ‘nerd’ vallen.

Maar nerd is zo’n woord dat de laatste jaren van iets negatief naar iets positiefs is geëvolueerd. Onder invloed van The Big Bang Theory bijvoorbeeld. Nerd en geek zijn niet langer scheldwoorden. Ze worden gezien als een persoonskenmerk, een eigenschap, een interesseveld.

Ook ik durf mezelf beschouwen als een nerd. Een seut of strever ben ik nooit geweest, die woorden impliceren dat ik leerde om hoge punten te halen en daarmee te kunnen stoefen. Bij een nerd gaat het om dingen bijleren puur omdat je plezier behaalt aan het bijleren op zich. Dat ben ik helemaal.

Net zoals iedereen haatte ik het vroeger om vakken te leren die me niet boeiden. Ik heb op de unief heel wat sociologische theorieën moeten leren en krijg daar nog steeds de kriebels van. Maar aan mijn politieke, geschiedkundige en communicatie- of marketingvakken bewaar ik goede herinneringen. Ik vond dat interessant, toch nog altijd belangrijk wanneer je een studie kiest me dunkt.

Maar ook in het dagelijkse leven komt mijn inner nerd vaak naar de oppervlakte. Als ik geïnteresseerd in iets ben, wil ik graag alles weten. Maar dan ook echt alles. Dan ga ik actief op zoek naar info en content en kan ik er van genieten om zaken bij te leren. Om me te verdiepen in een onderwerp.

Dat uit zich in mijn liefde voor geschiedenis, voor wie dat nog niet door had. Ja, ik lees daar boeken over en verslind documentaires en kostuumseries. Maar het gaat veel verder dan dat. Het veldrijden volg ik met een argusoog want niets mag aan mijn aandacht ontsnappen. Wanneer ik op vakantie ga naar een nieuwe bestemming lees ik me zodanig in dat ik mijn reisgids, en soms zelfs de bordjes, ter plaatse niet meer nodig heb. Wanneer ik iets koop dat wat duurder is, doe ik intensief research en kan ik de modellen moeiteloos met elkaar vergelijken.

Ik ben bovendien een why-person. Ik wil dingen niet alleen weten, ik wil ze begrijpen. Wanneer iemand mij een feit meedeelt is mijn innerlijke reflex meteen ‘Waarom?’. Ik wil de reden achter een beslissing kennen. Waarom doen we wat we doen?

Dat maakt mij soms tot die vervelende kritische persoon die met de waaromvraag komt aandraven. Dat maakt mij soms tot die betweter die ervan overtuigd is dat er nog een betere beslissing is (want ik heb daar eens iets over gelezen). Sorry not sorry. Want tegelijk maakt dat mij tot een persoon met een breed gezichtsveld en veel empathie. Ik heb een brede interesse en heb aandacht voor de verschillende redenen en drijfveren die mensen kunnen hebben. Ik kan iets vanuit meerdere standpunten bekijken. Ik wil begrijpen. Ik wil bijleren. En daarvoor ben ik bereid om iets vanuit een andere hoek te bekijken.

Ik merk dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze nerdy zijn. Het is zoals gezegd niet langer een scheldwoord, maar wordt gezien als iets positiefs. Het is ook iets positiefs naar mijn bescheiden mening. En we zijn ook allemaal wel over iets nerdy.

Iemand die vegan wil gaan leven zal zich (hopelijk) grondig gaan inlezen in die levensstijl. Wat kan, wat kan niet en welke risico’s brengt het met zich mee (bv. tekorten). Die zal de ingrediëntenlijst van elk voedingsmiddel in zijn keuken beginnen te bestuderen. Dat is niet minder nerdy dan ik met mijn geschiedenis.

We zijn allemaal nerdy in de dingen die ons aanbelangen. Plezier beleven door zaken bij te leren is ook een belangrijke factor voor zingeving en geluk. Het is een soort intrinsieke motivator, een stap naar een gelukkiger leven. Er moet mij niemand geld, eten of een andere beloning geven om te lezen over geschiedenis of naar de cross te kijken. Dat doe ik 100% vanuit mezelf omdat ik het oprecht interessant vind en er gelukkig van word. Ik vind dat iets heel moois.

Laten we de innerlijke nerd dus allemaal wat meer omarmen en appreciëren. Het woord nerd hoort bij mij en daar heb ik vrede mee.

Herkenbaar? Wat zijn de zaken waar jij nerdy over bent?

2018 in anekdotes en blogposts

goanneliesLeave a comment

Vorig jaar schreef ik nogal laat een ietwat ludiek jaaroverzicht. Ik kon dat wel smaken en wil het dit jaar dus graag opnieuw doen, maar dan met mijn blogposts als leidraad, want ik heb uiteraard opnieuw niet goed genoeg bijgehouden wat er allemaal is gebeurd. Handig he, zo’n jaaroverzicht zonder overzicht.

Januari

Het begin van 2018 stond eigenlijk ook gelijk aan het begin van mijn relatie. Dus was januari een spannende maand, waarin we nog even in onze eigen cocon zaten. Lang heeft dat niet geduurd. Na 3 weken vond ik dat het toch echt wel tijd was om het lief mee te nemen naar een cross (dan kon hij nog net weglopen ;)) en op een veldrit staan camera’s. En ook al is er veel volk. Soms word je herkend. En zo heb ik mijn ouders zelf niets moeten vertellen. En zo hebt u alvast de grappigste anekdote gehad. Het gaat vanaf nu alleen maar bergaf.

Favoriete blogpost: er was dus best wat aan het veranderen in mijn leven, vandaar deelde ik een mooi inzicht met jullie in ‘over stappen zetten en verandering’

Februari

Februari was een korte maand en ik wil er ook kort over zijn. Het was geen goede maand. Laten we die vergeten.

Favoriete blogpost: een ode aan de onproductiviteit, eentje die ik regelmatig nog teruglees.

Maart

Begin maart trokken het lief en ik naar het ijskoude Rotterdam. Dat was exact wat ik even nodig had. Ook over deze maand herinner ik me bijzonder weinig. Ik keek halsreikend uit naar de lente die maar niet leek te komen. Het lief liep mee aan de 100km-run voor Kom Op Tegen Kanker waar het opnieuw ijskoud was. Ik volgde een workshop om ijs te leren maken die jammer genoeg tegenviel (of was dat in april?). En op het werk was het zwemmen tegen de drukte.

thumb_P1110019_1024

Favoriete blogpost: over sandwiches, boterhammen & feedback, geschreven naar aanleiding van een teambuildingsdag in februari.

April

Dit was wel een goede maand! Begin april trok ik een dagje naar Brussel en deden we het eerste terrasje van het jaar aan. Tijdens de eerste echte warmtegolf van het jaar, zat ik in het regenachtige Lissabon, jawel. Waar ons hotel op de hoogste berg van de stad lag en ik definitief een hekel kreeg aan trappen. En aan met veel te veel kleren aan een koffer de heuvel op sleuren. First world problems, ik weet het. Maar ik zal vanaf nu altijd de hoogtemeters checken van het hotel dat ik boek. Verder was Lissabon niet 100% mijn stad, maar heb ik er wel vele indrukken opgedaan (daar schreef ik al eens over) en bezochten we kasteeltjes in Sintra <3.

thumb_P1110348_1024

Een week later zat ik in Glasgow, waar het lief een loopwedstrijd zou lopen. In Schotland scheen de zon naar hartelust. Het was dus een maand met vreemd weer. Van Glasgow herinner ik me precies nog elk detail. Een kerkhof bijvoorbeeld en een trein die zou splitsen en waarvan ik niet echt wist of ik in het juiste deel zat. Topvakantie.

thumb_P1120656_1024

Verder vierden we de verjaardag van het lief met een bezoekje aan Planckendael en lekker uiteten gaan in Mechelen.

Favoriete blogpost: blogperfectionist?

Mei

Mei was ontzettend druk. Ik ging een weekendje naar zee en had mijn jaarlijks dansoptreden. Om van het werk nog maar te zwijgen.

Sinds 25 mei kan je een boete krijgen als je niet in lijn bent met GDPR (de nieuwe Europese privacywetgeving voor zij die dit jaar in een grot hebben geleefd ^^). Mei was daardoor de hel op het werk. Er was zoveel paniek rond GDPR en alle vragen kwamen bij mij uit. Ik heb heel wat klanten kunnen helpen, maar heb ook veel negatieve reacties gehad. En nog meer chaos wanneer mensen twee dagen voor de deadline mailen wat ze moeten doen. Cookies. Privacyverklaringen. Banners. E-maillijsten. Ik kon het echt niet meer aan. En het bleek tijdverspilling. Op 26 mei gebeurde er niets. Helemaal niets. En ik heb niet het gevoel dat we er allemaal beter van zijn geworden. Als ik zie hoeveel bedrijven het aan hun laars lappen. Noch de consument, noch de bedrijven die wel in lijn zijn ondervinden enig voordeel. En ik ben zo blij dat het voorbij is. Grootste teleurstelling van 2018, absoluut.

Ik kreeg maar liefst twee keer taart als steunbetuiging wanneer de deadline eindelijk voorbij was. Een keer had een collega speciaal voor een taart gezorgd met I agree op. Super lief. En het was de lekkerste taart die ik dit jaar heb gegeten. En ik eet best veel taart op zo’n jaar.

IMG_20180601_140310

Het weekend na 25 mei hadden we ons jaarlijks teambuildingsweekend. Het was echt zooo warm. We hebben ver gewandeld in de hitte, een aansluiting gemist met de trein tijdens het spel waardoor de organisatoren moesten improviseren en we volgden met zijn allen een workshop haka. Je kent dat wel, zo wat de Nieuw-Zeelandse rugbyploegen doen om elkaar te imponeren voor de wedstrijd. Met roepen en op je bovenbenen slaan. Ik had echt blauwe plekken achteraf, wij allemaal.

Het was een van de tofste dingen die ik heb gedaan dit jaar. Nochtans niet evident in een groep vol introverten, maar door allemaal hetzelfde tempo aan te houden en dezelfde onverstaanbare woorden te roepen terwijl je dezelfde pasjes doet, smeer je een band. Achteraf werd er nog lekker gegeten en zoals altijd speelden we spelletjes tot laat in de nacht. <3.

Favoriete blogpost: ‘over selfhelpboeken en blauwe plekken‘, want mei was dus meer blauwe plekken dan zelfhulp ;).

Juni

Juni is opnieuw een beetje een zwart gat in mijn hoofd. Het was warm, stilaan begon door te dringen dat mijn gezondheid niet echt in orde was. Er werd wat rustiger gewerkt, we beklommen de toren van de universiteitsbibliotheek en we boekten onze vakantie naar Malta.

Favoriete blogpost: sarcastische postjes, daar ben ik best goed in. Ik deed dus de aankondiging op de blog en daar hoorde 12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt bij.

Juli

De zomer was warm. En in tegenstelling tot de vorige jaren niet ontzettend druk. Ik heb minder deelgenomen aan de typische festivals, marktjes en andere zomeractiviteiten. Ik ging een avond naar Beleuvenissen en had een vrijgezellen in de wellness. Verder gingen we half juli een verlengd weekend naar zee, waar we een wandeling langs the crystal ship deden. Street art is wel een beetje een rode lijn doorheen 2018, want naast deze wandeling in Oostende, deden we ook street art wandelingen in Glasgow, Berlijn & Londen.

thumb_P1120945_1024

Favoriete blogpost: ik zei al eens dat ik dit jaar persoonlijker ben beginnen schrijven en het groene monster is daar het beste bewijs van. De impact die onterechte jaloezie op mijn leven heeft gehad moest er eindelijk eens uit.

Augustus

Ik kreeg een nieuwe collega ter versterking, woohoo! En daardoor kon ik ook eindelijk wat verlof nemen. Ik zette heel wat stappen voor project huis, we trainden in het door de hitte wandelen (want in Malta gaven ze 30+ graden) op Connecterra. En ik kreeg de diagnose B-12 tekort, na alweer een fysieke inzinking van het kan niet meer. Ik vertrok op mijn verjaardag dan eindelijk naar Malta & Gozo, waar ik een ontzettend fijne en warme (in alle zijn betekenissen) vakantie had. Wat wandelen, cultuur, natuur, lekker eten en rusten. Het was exact wat ik nodig had.

thumb_P1130931_1024

Favoriete blogpost: (f***) ik ben 25, want ja f*** dat ;).

September

Een nieuw schooljaar, met nieuwe projecten, nieuwe collega’s, een nieuw cross- en dansjaar, wat feestjes en etentjes en een driedaagse naar Berlijn. Berlijn onder een laat zomerzonnetje boordevol street art, oorlogsgeschiedenis en lekker eten. Met een balzaal van een kamer, eerst in een AirBNB en daarna in het hotel. Met de beste pizza van het jaar.

IMG_4820.jpeg

Ik had nul komma nul verwachtingen van Berlijn, want Duitsland is nooit echt een land geweest dat me aansprak. Maar jawel, Berlijn is zo’n stad die het heeft. Wat dat dan is, geen idee, maar dat ik er zal terugkeren staat buiten kijf.

Favoriete blogpost: Struggles van het volwassen leven. Grappig en herkenbaar voor velen denk ik dan.

Oktober

Meer stappen voor project huis, meer nieuwe collega’s (met deze post tot gevolg). We gingen curlen met het werk. Je weet wel, zo vegen met een borstel op het ijs. Grappig, ja. Moeilijk, zeker! Alweer een fijne bucketlistervaring.

Tip voor als je gaat curlen: als je valt niet blijven liggen, je maakt dan warmtevlekken op het ijs en dat is niet goed. Direct opstaan dus of je krijgt commentaar van de bondscoach himself. ik spreek uit ervaring.

Favoriete blogpost: Waarom onze Instagramfeeds allemaal hetzelfde zijn en waarom dat oké is

November

De maand begon met een rustig verlengd weekend. Daarna trokken we naar Londen, waar we tijdens Remembrance Day heel wat mooie herdenkingen meepikten. We sliepen trouwens met zicht op The Tower Of London, hoe prachtig is dat? We spendeerden de volle drie uur in St-Pauls, werden uitgeregend (want Engeland!) en ik at een hoop pannenkoeken bij The Breakfast Club. Alweer genoten van deze prachtige stad.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1119

We gingen ook naar een trouwfeest, waar ik eindelijk nog eens danste tot in de vroege uurtjes en er heel wat sociale verwachting in de lucht hing. Op het einde van de maand deden jammer genoeg de ziektekiemen hun intrede.

Favoriete blogpost: Over influencers, bloggers en #spon, ook meteen de meest besproken blogpost.

December

Begon met ziek zijn #bah, het afwerken van de fundering #projecthuis en opnieuw naar Londen #jeej! Met een bezoek aan het Natural History Museum als hoogtepunt. Het werk werd goed afgesloten tijdens het kerstfeestje. En tijdens de kerstvakantie was er naast tijd voor kroketten, ook tijd om de liefde te vieren in Keulen. Goed afsluiten heet dat.

Favoriete blogpost: Over HSP en stempels

Wat is jouw mooiste moment uit 2018?

 

5 levenslessen uit 2018

goanneliesLeave a comment

Vorig jaar keek ik ludiek terug op 2017 en ook dit jaar komt die post er nog aan ;). Maar ik wil toch ook wel even serieus terugblikken. Want 2018 was me wel een jaar. En dat is zeker ook positief bedoeld!

Ik merk dat ik ontzettend persoonlijk ben gaan schrijven en zeer persoonlijke dingen ben beginnen delen met jullie. Ik heb ook nooit meer geschreven. Ik voel dat ik dat schrijven echt nodig heb om dingen uit mijn systeem te krijgen. Noem het een soort verwerkingsproces. Schrijven is soms zoals ademen. Noodzakelijk om verder te kunnen. En ik ben blij dat jullie af en toe heel lief reageren dat het allemaal zo herkenbaar is en me tips geven. Ik sta niet alleen. En daar wil ik jullie allemaal voor bedanken.

Mijn manier om jullie te bedanken is om 5 levenslessen met jullie te delen die misschien kunnen helpen om moeilijke dingen te relativeren en misschien wel eens op een andere manier naar iets te kijken. 5x een portie positiviteit en een duwtje in de rug. Here we go!

It doesn’t have to be crazy at work

Naar het gelijknamige boek dat ik nog niet heb gelezen. Het was best crazy at work dit jaar. Ik had het toen niet door, maar ik ben in het voorjaar heel dicht bij een crash geweest (noem het de eerste fase van een potentiële burnout). En ik moet nog altijd oppassen dat de stress me niet in zijn macht krijgt.

Maar het kan anders. Het moet anders. Ik heb sinds de zomer een beetje een berusting gehad op dat vlak. Wat vandaag niet gedaan is, is niet gedaan. Er is altijd werk. Klanten willen altijd meer. En sneller. Maar ik ben geen dokter. Er hangen geen mensenlevens van af. Het kan morgen ook nog.

En ik doe mijn werk goed, waardoor er werk blijft komen. Dat stelt mij in een luxepositie. In plaats van iedereen te willen pleasen kan ik kiezen welke projecten ik doe. Het is nog een lange weg. Maar ik wil nooit meer zoals dit voorjaar tegen de kraan open aan het dweilen zijn, door die muur gaan en het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta. Ik heb het recht om te kiezen voor die zaken die me energie en voldoening geven. En dat betekent dat ik af en toe nee moet zeggen. So be it.

Een relatie verandert jou niet noodzakelijk

Ik ben zo iemand die altijd dacht dat ik anders zou worden wanneer ik in een relatie zou zitten. Je weet wel, zo die vervelende vriendin, die jaloers is, of nog erger: altijd aan haar lief plakt. Ik zou veranderen en een betuttelende mevrouw worden, zoals die koppels op restaurant of in de film. Blijkbaar heb ik mezelf onderschat.

Het was mijn eerste jaar met partnerstatus op ‘in een relatie’ en eigenlijk ben ik daar heel natuurlijk in gegroeid. Ja, je houdt meer rekening met die persoon. En soms zal ik wel eens betuttelende dingen zeggen, maar het is niet dat ik daarvoor al niet deed af en toe ;).

Alles is eng en raar in het begin. Maar alles went. En ik ben ik, ook in die relatie. Het heeft me niet per se veranderd, het heeft me verrijkt. Het geeft me iets om op terug te vallen. En als het me dan toch op één manier heeft veranderd dan is het dat ik me heb leren openstellen. Kwetsbaarheid tonen. En dat kan ik alleen maar categoriseren als een mooie evolutie.

Constant geluk bestaat niet

Het was echt wel een moeilijk jaar. Fysiek. Mentaal. En toch was het een jaar vol mooie momenten en kus ik mijn pollekes om wat ik allemaal heb. Tegendraads? Ik?

We streven steeds meer naar dat geluksgevoel. De (sociale) media doen uitschijnen dat we voortdurend moeten rondlopen met een gevoel van euforie. Maar dat kan niet. We kunnen niet elke dag, elke seconde, dolgelukkig zijn. Geluk is niet een soort jasje dat je kan aantrekken om je te beschermen tegen slechte dagen. Slechte dagen zullen er altijd zijn.

Dus ja, 2018 was een moeilijk, maar goed jaar. Het bestaat. En over 5 jaar, als het al zo lang gaat duren, kijk ik terug op dit jaar als een succes.

Je gedachten zijn niet echt

Hierover schreef ik al een aantal keer een postje neer (De witte wolf, Doemdenken). We maken ons vaak zorgen om dingen die er niet zijn. En hoewel er jammer genoeg nog geen knop bestaat om die gedachten gewoon uit te zetten, doet dit inzicht relativeren.

Uit de reacties op mijn schrijfsels hierover maak ik op dat we allemaal wel eens last hebben van doemdenken. En dat niemand de sleutel in handen heeft om het op te lossen. Opnieuw: je staat niet alleen. En iedereen is bezig met zijn eigen gedachten. Die dus niet echt zijn. We doen allemaal maar wat.

We doen allemaal maar wat

Ik heb het afgelopen jaar heel wat posts geschreven die over de quarter life en de vragen die daarbij opborrelen gaan. Ik heb vrienden zien strugglen of ik zie ze streven naar dingen die het niet waard zijn. Ik weet dat ik zelf heel veel nadenk over de toekomst. Net zoals een zestiger dat waarschijnlijk ook nog soms doet.

We zoeken allemaal onze weg. En we moeten allemaal zelf die obstakels overwinnen. Maar het zijn voor iedereen wel dezelfde obstakels waar ze op, over of onder moeten.

Ook al doen sociale media uitschijnen van wel, niemand weet exact waar hij/zij mee bezig is. We doen allemaal maar wat. Wat we denken dat goed is voor ons en onze omgeving. Niemand heeft de waarheid in pacht.

Ook ik niet ;). Dit waren even vijf heel persoonlijke levenslessen die het afgelopen jaar bij mij zijn opgekomen en waar ik probeer aan vast te houden op een moeilijker moment. Misschien zijn ze voor jou evident, misschien niet. Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal een prachtig 2019.

Wat heb jij bijgeleerd in 2018?

Doemdenken

goanneliesLeave a comment

Het is me al wat geweest de laatste maanden. Ik heb weer zoveel bijgeleerd over mezelf. Maar niet alles wat je leert is per se goed. Ook dat is, ironisch genoeg, weer iets dat ik heb geleerd.

In 2018 (jep, het is vroeg voor een terugblik, I know) heb ik namelijk leren doemdenken. En dat is iets dat ik ook graag in 2018 zou laten. Ik heb me enorm vaak opgejut door iets wat ik dacht. Piekeren is niet nieuw, dat doet iedereen wel eens. Maar ik heb me effectief laten leiden door gedachten. Ik heb me fysiek en mentaal slecht gevoeld door wat ik dacht. En dan gaat het echt om angstgevoelens over iets dat (nog) niet is.

Mijn B-12 tekort is daar zeker een oorzaak van. Dat tekort beïnvloed je gedachten en je gevoelens zoals een depressie dat ook kan doen. Ik had dus verwacht dat het doemdenken wel stilaan ging verdwijnen nu ook dat tekort verholpen is.

En ja, ik sta mentaal terug sterker om zaken om te buigen naar iets positief. Maar ik ben er nog lang niet. Ik heb soms geen controle over waar mijn gedachten naartoe gaan en de invloed die deze gedachten hebben op hoe ik mij voel. En je kent mij, ik wil graag controle. Die controledrang maakt het allemaal nog moeilijker.

Maar eigenlijk is er vaak helemaal geen link tussen je gedachten en je gevoelens. Je moet die gedachten niet zo serieus nemen. Je moet er afstand van nemen. Dat is de basis van mindfulness. Gedachten, zeker de negatieve, gaan zelden over het nu. En alleen over het nu heb je controle.

Gedachten bevatten zelfs zelden waarheid. Je maakt je zorgen over iets dat niet is en dat vaak ook nooit zal zijn. Je verliest er veel energie door die je beter in iets anders kan stoppen. Dat heb ik meermaals moeten ondervinden.

“I’m an old man and have known a great many troubles, but most of them never actually happened” – Mark Twain

Deze quote vat het allemaal mooi samen. We maken ons zo vaak zorgen om niets.

Ik denk dat ik dat ombuigen van negatieve gedachten, van die angstgevoelens, terug stap voor stap zal moeten leren. Ik herken het nu al wanneer het met mij gebeurt. Wanneer mijn gevoelens worden aangetast door gedachten die niet echt zijn. Ik kan het alleen nog niet stoppen. Herkenning is de eerste stap denk ik dan. Nu er nog voor zorgen dat dat doemdenken mij niet zo in de greep krijgt.

Hoe ik dat ga doen, geen idee, maar ik wil er wel alles aan doen.

Heeft er iemand een gouden tip voor mij?

Vraag maar raak

goanneliesLeave a comment

We naderen stilaan het einde van het jaar en ik was even kritisch door mijn afgelopen blogjaar aan het gaan. Ik heb best wat bij elkaar geschreven. En daar ben ik trots op. Bijna een jaar lang bleef de inspiratie komen. En nu is het eventjes op.

Ik heb nog veel reisblogjes te schrijven en stilaan komen de jaarlijkse terugblikken eraan. Maar ik wil natuurlijk nog andere content brengen ook.

Daarom dat ik het eens wil omdraaien. Waar zou jij over willen lezen? Wat wil je nog weten over mij? Kortom, wat zou je me willen vragen?

Ik ben zeer benieuwd naar jullie reacties!

Edit: twee dagen na schrijven, vloeide de inspiratie opnieuw (het bloed kruipt waar het niet gaan zeker?), maar jullie vragen zijn meer dan welkom!

 

De witte wolf

goanneliesLeave a comment

Zegt de parabel ‘the one you feed‘ je nog iets? Kort samengevat: ik zat met heel wat onrust en angstige gevoelens in mijn hoofd. Veel meer dan anders. Ik ben altijd een zeer positief persoon geweest. Zo’n ‘alles komt altijd goed’ persoon. Sorry, voor wie dit zo’n lastig zinnetje is. But it does. Het komt goed

Daar ben ik namelijk weer zelf getuige van. Die zwarte wolf is er niet zomaar gekomen. Ik heb maanden gepiekerd over waar die vandaag kwam. Want ik vond niet meteen een echte aanleiding. Een beetje druk op het werk was het enige dat ik kon bedenken. Maar of dat nu zo’n gevolgen kon hebben?

Dat mijn lichaam ondertussen stop aan het zeggen was had ik nog niet echt door. Ik ben soms geweldig goed in negeren. Tot het warm weer werd en bijna geen enkele van mijn zomerkleren nog pasten. In de andere seizoenen draag ik wijde bloesjes en strakke jeansbroeken, dat blijft vaak goed zitten. Maar mijn shortjes en rokjes vielen letterlijk op de grond. Na 10 jaar lang altijd maatje M te hebben gehad (en ik zonder nadenken in recordtempo pashokjes kon bezoeken) kon ik in de winkel ineens een S en zelfs soms een XS aan. Zonder moeite.

Toen besefte ik dat ik die parabel best letterlijk kon nemen. De zwarte wolf zat niet alleen in mijn hoofd. Hij was letterlijk aan het eten, van mijn lichaam.

En nog heb ik eigenlijk te lang gewacht met actie te ondernemen. Mijn overgevoelige sinussen en pijnlijke rug kregen uiteindelijk aandacht, want het zal dat wel weer zijn. Maar soms moet je dieper zoeken. Na weer een week fysieke problemen zette ik de stap naar een bloedonderzoek.

Het is belachelijk simpel. Mijn witte wolf heet B12. En hij heeft te weinig eten gekregen, zoals de parabel het al voorspelde. Een serieus B12-tekort veroorzaakt een uitgebreid symptomenlijstje, zo vertelt het internet mij. En mijn checklist werd in razendsnel tempo afgevinkt. Ja ook depressieve gevoelens en gewichtsverlies staan op de lijst. Samen met vermoeidheid, concentratieverlies, duizeligheid, hoofdpijn, maagproblemen en al die andere klachten die de afgelopen maanden bij mij hebben aangeklopt. En ik was zo dom om ze binnen te laten.

Het fijnste is dat ik weet dat ook het mentale gevoed werd (of net niet gevoed werd) door dit tekort. Dat ik dus nog steeds die positieve Annelies kan zijn. Dat er niets mis is met mij op dat vlak. Die angst gaat passeren. Het komt goed.

Dus hoewel ik al in mijn gedachten de witte wolf meer aan het voeden was, krijgt hij nu ook letterlijk wat extra supplementen. En ik een stamp onder mijn kont. Self-care enzo.

En jullie self-care, hoe zit het daar mee?

(f***) ik ben 25

goanneliesLeave a comment

Het is gebeurd. Vandaag is het mijn 25ste verjaardag. Gevreesd door sommigen, geliefd door velen. Ik krijg zo vaak een nostalgische zucht als mensen me vragen hoe oud ik ben. Alsof 25 de ideale leeftijd is. En misschien is het dat ook wel. Maar ik schreef al eerder een aantal posts over hoe de quarter life crisis steeds op de loer ligt en hoe moeilijk het voor onze generatie/leeftijdsgroep kan zijn om een houvast te vinden. Om te weten welk pad we moeten volgen.

En ik ga daar niet stom over doen. Ook voor is het moeilijk geweest en zal het nog moeilijk zijn. Want ik noem het misschien geen crisis, maar er is wel onrust aanwezig. Soms. En ook al weet ik diep vanbinnen dat ik het goede doe. Dat mijn keuzes oké zijn. De maatschappij is streng en de onzekerheid is groot.

Soms denk ik: Vandaag ben ik 25. Help! Ik heb geen idee wat er het komende jaar gaat gebeuren en hoe het gaat zijn. Of ik goed bezig ben. Wat mensen van me denken. Of het allemaal beter wordt.

Soms denk ik ook: Vandaag ben ik 25. So what? Ik ga echt geen seconde langer bij dit feit stilstaan. Want ik ben nog steeds dezelfde als gisteren en zal dat morgen ook zijn. Ik ga niet toegeven aan die onrust. Geen crisis voor mij. En die sociale druk kan de pot op.

De ene gedachte is de andere niet. Er is geen juist. Er is geen fout. Er is alleen dit moment. 25 of niet. Ik leef verder.

Als jullie dit lezen dan zit ik op een vliegtuig richting Malta, of misschien ben ik zelfs al het strand en de rotsige kusten aan het verkennen. Pas op het einde van de zomer op vakantie vertrekken leek een goed idee want het is goedkoper en je hebt wat aan de zomer hier. Maar ik moet zeggen dat na wekenlang zitten zweten op kantoor en al de rest van de wereld te zien genieten het nu toch wel goed is dat mijn tijd eindelijk is gekomen. Quarter life of niet. Daar ga ik nu eens kei hard van genieten sé.

Hoe ga jij om met verjaardagen?

The one you feed

goanneliesLeave a comment

Er heerst al maanden best wat onrust in mijn hoofd. Je kan het quarter life noemen, of gewoon een periode waar ik door moet. Het feit dat fysiek niet alles goed draait heeft er waarschijnlijk ook mee te maken. Maar er is onrust. Die zich bij mij vooral uit in angst: irrationele angst om mensen, huisdieren en dingen te verliezen.

Stilaan lukt het om deze angstgevoelens weg te duwen, van me af te zetten. En er is een inzicht dat me geholpen heeft. Eentje die ik tegenkwam bij Kelly. The one you feed. Het komt van een parabel maar om het kort te houden: het gaat erom dat je zelf kiest welke gevoelens je in stand houdt. Welke wolf je eten geeft dus.

Ik ben al veel te lang die zwarte angstige wolf eten aan het geven. Te weinig aan het waarderen wat er is. Ik ben de lichtpuntjes aan het vergeten. Ik geef aandacht aan wat er niet is en dat is eigenlijk te belachelijk voor worden. Want het is er niet. Het beeld dat ik in mijn hoofd heb is onbestaande. Waarom me er dan door laten opjagen?

Het heeft er allemaal mee te maken dat het laatste jaar als een roetsjbaan is voorbij gevlogen. Ik heb sinds kort op het werk eindelijk tijd om verder te denken dan de volgende week. Ik denk dat dat geleden is van vorig jaar september. Om eens wat dingen te doen die niet hyperbilleable zijn waar de klant op wacht en dat ik moet kiezen welk dringend project eerst voorrang krijgt. En dan heb je nog project huis, een nieuwe relatie, een gezondheid die niet mee wil. Ergens is het niet meer dan normaal dat die zwarte wolf rustig heeft kunnen eten. Maar overdaad schaadt, hij moet op dieet.

Dus geef ik wat meer aandacht aan die fysieke basis. En probeer ik even van de wat rustigere periode te genieten (ook al is dat best moeilijk- want hey ik wil billeable werk en kendet?). En bij elke zwarte gedachte komt the one you feed naar boven. Om die gedachte weinig of toch minder kans te geven. Stap voor stap.

Soms moet je die onrust toelaten. En aanvaarden dat die er is. Maar dat wil niet zeggen dat die onrust je leven mag overnemen. Ik heb weer heel wat bijgeleerd de laatste tijd.

Hoe ga jij om met angstige of andere zwarte gevoelens?

Het groene monster

goanneliesLeave a comment

Je kent ze wel. Die mensen met een hoge gunfactor. Mensen met veel vrienden en kennissen wiens successen door iedereen positief worden onthaald en met wie enorm wordt meegeleefd als het minder gaat. Ik heb die gunfactor blijkbaar niet. En geen zorgen dit wordt geen ‘wee mij’ post. Ik wil het vandaag hebben over iets waar ik al sinds mijn kindertijd mee te maken heb: jaloezie. Iets dat een bepaalde korte periode in mijn leven ook op mij heeft gewogen. Iets wat ik nu gelukkig kan plaatsen.

Maar ik blijf het belangrijk vinden om over die zaken te schrijven die misschien niet iedereen wil horen. En ik hoop van harte dat ik wat nu ga vertellen niet verkeerd wordt opgenomen. Een vooroordeel is snel gemaakt. Maar ik wil net de andere kant eens tonen.

Nu ik in een relatie zit besef ik dat ik eigenlijk helemaal geen jaloers persoon ben. Bij mij draait alles rond vertrouwen, zolang dat er is ga ik helemaal voor een vriendschap of liefde. Is het vertrouwen weg dan stopt het verhaal ook voor mij. Of zo is het toch nu. Ik heb ondertussen de stap gezet om niet langer energie te stoppen in mensen die het niet verdienen. En dat is de beste beslissing ooit geweest.

Ik denk niet dat ik me een dag tijdens mijn lagere schooltijd kan herinneren waarop mijn klasgenoten niet probeerden om het beter te doen dan ik. Want ik was bij de besten van de klas en als ze een puntje meer hadden op een toets smeerden ze dat maar al te graag in mijn gezicht. Punten konden mij eigenlijk niet schelen. Ik wou het goed doen voor mezelf en was vooral blij wanneer ik kon vertrekken naar het middelbaar. Want ik was vroeger dan anderen klaar met mijn kindertijd.

Daar werd het eigenlijk alleen maar erger. Ik deed Latijn en dus werd ik automatisch in een bepaald hokje geplaatst door de andere klassen, maar ook binnen de richting (vooral tijdens de eerste 2 jaren) vonden mensen het niet leuk als ik hogere punten had dan hen. Opnieuw: ik was daar niet mee bezig. Ja, ik vond het leuk om goed te scoren. Maar ik heb 6 jaar Latijn gedaan omdat ik het echt interessant vond (en ja ik besef dat veel Latinisten dat zeggen ter verdediging van het feit dat het eigenlijk een dode taal is. Maar wat maakt dat eigenlijk uit? Laat iedereen eens gewoon studeren wat hij/zij wil), niet omdat het zogezegd een hogere standaard met zich mee bracht. Ik vind sowieso dat de mentaliteit binnen Latijn allesbehalve volwassen was bij sommigen. Het was een en al streverij en fakeheid en sorry maar daar deed ik niet aan mee. Ik leerde de lessen en legde examen af en mocht steeds naar het volgende jaar. Dat was het voor mij.

In het derde middelbaar kwam ik in een klein klasje terecht waar dat tegen elkaar op boksen niet meer van tel was en ik ook effectief klasgenoten hielp met de vakken, want we wilden allemaal samen afstuderen. En dat is gelukt. En ja we zaten vaak samen met andere klassen en dan werden we vreemd bekeken, maar ik had even weinig interesse in die mensen als zij in mij.

Tot nu toe had al die jaloezie weinig effect op mij. Het ging over zoiets stom als punten… Maar wanneer ik naar de universiteit vertrok veranderde dat. Niet zozeer dat er binnen de richting problemen waren. In tegendeel: Communicatiewetenschappen is geen richting van ‘stoefers’. Het is juist heel chill tussen studenten en dat was een echte verademing. Iedereen is bezig met zichzelf en met slagen, of dat nu in eerste of tweede zit is, met een 10 of een 16, maakt niet uit. Je helpt elkaar erdoor. Dus dat zat goed.

Maar vroegere (school)vriendinnen kwamen in de problemen en hadden in het eerste jaar moeite met slagen, in totaal andere studierichtingen weliswaar. Terwijl ik van een lange vakantie kon genieten moesten zij studeren in augustus. En toen begon de jaloezie echt uit de hand te lopen. De stille verwijten waren een feit. Dat mijn richting minder moeilijk zou zijn, dat ik niet moest studeren, of dat ik net te hard mijn best doe en een strever ben (echt consistent waren ze niet in hun verwijten ^^). En de meest hatelijkste: dat het voor mij allemaal makkelijker is dan voor hen.

Ik verloor vriendinnen. Ik kon hun vooroordelen niet meer verdragen. Ik sloot gelukkig wel nieuwe vriendschappen maar daar durfde ik niet mezelf bij zijn. Ik durfde niet zeggen dat ik schrik had voor een examen (want als ik er dan door was zouden ze vinden dat ik had overdreven). Dat ik het belangrijk vond om goede punten te halen (want mijn ouders betaalden tenslotte het studiegeld en de boeken..). Zeggen dat je met een 10 niet tevreden bent was wel echt not done. Dus dat zei ik niet. Ik liet niemand proactief weten hoe het met mijn punten gesteld was en of ik geslaagd was. Ook al vroeg iedereen er achter. En als ik al iets zei was het enkel ‘geslaagd’. No way dat ik punten ging meegeven.

Opnieuw: er zijn uitzonderingen. Mijn studievriendinnen van toen (die dezelfde vakken hadden en ook goed wilden scoren) en de vrienden die nog steeds mijn vrienden zijn (met rede dus) daar kon ik het wel aan zeggen, mezelf bij zijn. Maar ook daar had je een uitzondering. Eentje die ik tijdens de eerste twee bachelorjaren enorm geholpen had, ook in augustus, en die me dan, eens ze doorhad dat we een andere master zouden gaan studeren, kei hard liet vallen. (Het duiveltje op mijn schouder denkt soms dat als ik het zou kunnen ik mijn hulp terug zou intrekken en haar diploma dan misschien geen feit zou zijn. Ik ben ook maar een mens jongens en dit was een heel groot mes dat nog steeds in mijn rug steekt. Hopen op excuses doe ik al lang niet meer, maar dat heb ik wel lang gedaan).

Enfin het komt er op neer dat wanneer ik mijn eerste diploma, bachelor Communicatiewetenschappen, met grote onderscheiding behaalde ik daar eigenlijk niet blij om kon en durfde zijn. Na 3 jaar hard werken. Dat is waanzinnig besef ik nu. Maar het was wel zo.

Ik weet dat mensen (nog altijd) denken dat het allemaal gemakkelijk geweest moet zijn voor mij. Dat ik een jaar klierkoorts had en toen in volle examenperiode ben ingestort omdat ik me niet langer dan een kwartier kon concentreren op mijn boeken dat herinnert niemand zich. Dat ik eens een examen heb afgelegd terwijl alles in mijn hoofd duizelde. Van uitputting, stress of fysieke klachten – ik weet het nog altijd niet. Maar dat mijn benen trilden toen ik mijn blad afgaf en ik buiten de aula onmiddellijk op de grond moest gaan zitten van de zwarte plekken voor mijn ogen dat weet ik nog wel. En dat ik toen dacht: ‘Awel ja, als ik nu buis dan heeft iedereen ten minste wat hij wil’. En toch buisde ik niet want ik had wel degelijk gestudeerd voor dat vak, hoe ziek ik ook was. En sorry maar dat is enkel en alleen mijn eigen verdienste geweest, nah!

Ondertussen zijn we enkele jaren verder en gelukkig is de wereld best wel veranderd. Tegenwoordig is perfectionisme en het goed willen doen iets positiefs. Ook van de vrienden die zijn overgebleven weet ik gewoon dat ze me nemen zoals ik ben. Ja ik heb een nerdie streverige perfectionistische kant. Maar ik heb ook een andere kant. Ik gebruik mijn ‘intelligentie’ (hatelijk woord want het klinkt zo zelfingenomen, zie ik ben mezelf weer aan het verdedigen…) om anderen te helpen. Ik heb zowel in de lagere school, als in het middelbaar als op de unief vriendinnen geholpen met vakken. Notities delen, oefeningen samen maken, zaken uitleggen. Wanneer ze het maar vroegen. Soms ook wanneer ze het niet vroegen maar ik wist dat ze het nodig hadden. Soms ook in augustus terwijl ik eigenlijk vakantie had. Mijn doel was en is nog altijd bij eender welke samenwerking: samen de finish halen. En ja je wilt graag een goede tijd neerzetten, maar eigenlijk is die tijd bijzaak.

Als ik dan jaren later een dankjewel krijg van een oude studievriendin omdat ik haar ooit geholpen heb met een herexamen, terwijl ik dat eigenlijk al was vergeten, dan weet ik dat ik het juiste heb gedaan. Hoe moeilijk het ook was. Ik ben niet in de fout gedaan. Er is niets mis met het goed willen doen. Met ergens hard voor te werken. Het is fout van anderen om te denken dat ik dat cadeau heb gekregen. Om jaloers te zijn of wat ik heb (bereikt).

Ik moet mij niet slecht voelen als anderen zo nodig jaloers willen zijn op mij. Ik ben hier niet de slechterik. Ik help anderen, zo veel als ik kan. Nog steeds trouwens. Zij zijn degenen die aan de zijlijn commentaar staan te geven en dat is the easy road. Zij zijn fout. En toch heb ik daar een kleine twee jaar mee geworsteld. Ik voelde mij slecht terwijl zij hun eigen ego konden vergroten door mij naar beneden te halen.

Ik weet dat ik niet de enige ben die dit gevoel ooit gehad zal hebben. Dus lieve lezer. Laat jou nooit maar ook echt nooit naar beneden halen door dit soort mensen. Die mensen kunnen jou alleen maar naar beneden halen omdat ze zelf al beneden staan. En dat is niet de richting die jij wil uitgaan.

Werk hard voor je dromen, doe altijd je best en vooral help elkaar. Of zoals de mama zegt tegen Cinderella in de gelijknamige Disneyfilm (de live actionversie trouwens, zie nerdie, ik zei het toch): Have courage and be kind.

Oké dit was een lang verhaal! En voor mij moeilijk om te brengen. Mensen die door het leven lijken te fietsen krijgen nu eenmaal veel commentaar. En het is not done om daar dan iets van te zeggen blijkbaar, want wat heb ik te klagen? Maar ik wou dit toch vertellen. Any thoughts?

Lichtpuntjes #8

goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. Nu de lente wel echt aanwezig is vliegen de lichtpuntjes me om de oren. Inspiratie genoeg voor een nieuw lijstje dus.

  • Supporteren voor de collega’s op een ijskoude editie van de 100km tegen kanker. Met het werk zijn we aan 2500 euro geraakt en dan is het extra mooi om te zien hoe hard onze lopers ervan genoten hebben. En ja mijn tenen waren er afgevroren, maar toch supertrots!
  • Een week later was er een heerlijk lentezonnetje en stond er net een dagje Brussel gepland. Perfecte timing! Mooie plekjes verkend, een heerlijke lunch en een interessante tentoonstelling over Pompeii (al waren de verwachtingen iets hoger). Heerlijk bijpraten, over kleine dingen, over heel serieuze dingen, dat ook.

thumb_P1110287_1024

  • Januari, februari en maart zijn nooit mijn maanden. Zeker in maart sleep ik me richting paaseitjes. 1 april verwelkomen was dan ook een opsteker. Flauwe moppen of niet. Het was lente en er was koers. Ik werd er meteen beter van. Vreemd hoe mentaal zoiets kan zijn.
  • Een citytripje naar Lissabon. Mooie uitzichtpuntjes, kastelen, paleizen, leuke straatjes, regen terwijl het in België super goed weer was, te heet wanneer je je valies een superhoge berg moet opsleuren. Het was heerlijk. Nee echt.
  • Mooi weer in België, eindelijk die zomerkledij weer boven halen. Minpuntje: ik heb geen zomerschoenen meer en ik haat schoenen shoppen. Ja dat soort vrouwen bestaan.

IMG_20180428_151937.jpg

  • Een prachtige trip naar Glasgow. Een stad die perfect is voor 2 à 3 daagjes weg, maar wij waren er iets langer en hadden dus ook tijd om te chillen (en de Waterstones leeg te kopen ^^). En een mooie eerste kennismaking met de prachtige highlands via een dagje Tyndrum.
  • Een weekendje naar zee. Om gewoon echt niets te doen. Behalve rondslenteren en eten. En uitslapen. Mijn actieve vakanties had ik net gehad en ik was doodop dus dit was ideaal.
  • Het lief dat al 5 maanden mijn lief is. Ja, dit is een aankondiging!
  • Mijn dansoptreden. Voor het eerst 10 dansen. Voor het eerst niet geslapen de nacht ervoor. Maar hey, het ging best goed. En het was leuk. En mijn lichaam doet al een hele week pijn. Zo moet dat.
  • De verjaardag van het lief uitgebreid vieren. Met een cliché romantische date. Met lekker eten. Alweer in het zonnetje.

Het waren dus best een aantal zalige weken! Hoe gaat het met jou? 

Dit deel ik bewust niet met jullie

goanneliesLeave a comment

In het kader van 40 dagen bloggen, dat ik met veel plezier volg maar waar ik door een drukke agenda, want grenzen bewaken is ook belangrijk, heb beslist om niet mee te doen, zie ik veel bloggers zichzelf wat opnieuw uitvinden. Of toch met nieuwe rubrieken of onderwerpen aandraven. En dat zette mij wel wat aan het denken.

Ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te komen met berichten waar ik zelf 100% achtersta. Niet elk bericht uit het verleden vind ik nog altijd top, maar er staat ook niets op deze blog dat ik ondertussen schaamtelijk en in stilte heb verwijderd. Ik kies er dan ook bewust voor om bepaalde zaken niet te delen op deze blog en ik vind het voor mezelf wel nuttig om daar even bij stil te staan en deze op te lijsten.

Boekrecensies

Gegeven het feit dat ik 3-4 boeken per maand lees zou dit het aantal posts al snel kunnen verdubbelen. Maar boekrecensies worden op de meeste blogs amper gelezen en ik merk dat ik zelf ook niet snel een recensie ga lezen van een boek dat ik nog niet gelezen heb (volg je nog?). Ik lees vooral recensies nadat ik het boek heb gelezen, de omgekeerde wereld I know. Ik wil gewoon weten of mijn mening overeenkomt met die van de blogger in kwestie :). Recensies deel ik dus zelf enkel op het medium dat daar voor bedoeld is: Goodreads. Op deze blog schrijf ik veel liever boekgerelateerde posts of neem ik mijn leesupdates mee in Op het nachtkastje. Een andere reden is dat ik gewoon heel specifieke historische boeken lees en niet iedereen daar een boodschap aan heeft. En als ik dan eens een bekend werk lees is het vaak 5 jaar later. Een recensie van een boek dat iedereen al heeft gelezen is ook niet meer zo nuttig toch?

Mijn mening over actuele onderwerpen

Tenzij ik vind dat ik echt iets bij te dragen heb over het topic. Zoals millennial-gerelateerde onderwerpen (bv. deze post). Het wil dus niet zeggen dat ik nooit mijn mening deel, want dat doe ik wel. Ik blijf alleen heel ver weg van alles wat met nieuws en discussies te maken heeft. Ik heb echt wel een duidelijke mening over pakweg Trump, vluchtelingen of de zwarte-pieten-heisa, maar die ga je hier niet te weten komen. Ik heb niet de ambitie om reacties à la Het Laatste Nieuws teweeg te brengen. Ik wil een positieve persoonlijke blog zijn, er is al miserie genoeg in de wereld en mijn mening gaat die problemen niet oplossen. Helaas pindakaas.

Namen van vrienden, kennissen, familieleden, collega’s…

Ik denk dat dit vrij logisch is. Ik blog onder mijn eigen naam dus technisch gezien kan je na wat gegoogel het wel allemaal snel uitvlooien, maar ik vind dat ik niet kan beslissen over de privacy van andere mensen.

De slechte dingen

Of toch niet op het moment dat ik er midden in zit. Ik ben gewoon iemand die klaar moet zijn om iets te delen. En dat is ook zo met positieve dingen hoor. Soms hou je dingen liever nog even voor jezelf. Of tot de mensen die het moeten weten het eerst persoonlijk van mij te weten komen voordat ze het hier lezen. Er zit dus altijd wel een beetje een filter op wat ik hier vertel, dat is niet meer dan logisch, maar ik schuw het niet om over negatieve gevoelens of ervaringen te praten.

Een goed voorbeeld is hoe ik na mijn basjaar vertelde in deze post dat het niet helemaal is geworden wat ik had verwacht of had gehoopt. Dat het verdomme moeilijk is geweest. Doorheen het jaar waren mijn basupdates een pak positiever, ik was er namelijk nog mee bezig en wou niemand tegen het hoofd stoten. En ik sta ook nog altijd achter die positieve posts van toen, BAS blijft een topervaring waar ik vaak aan terug denk! Ik vond het achteraf echter wel belangrijk om te delen dat het niet helemaal top is geweest om mensen die hier komen om over BAS te lezen een realistische echte versie van mijn ervaringen te geven. Over die post heb ik trouwens zowel positieve als negatieve reacties gekregen van toenmalige klasgenoten. Om maar te zeggen dat zelfs als iets voorbij is nog altijd fout kan worden opgenomen.

Het perfecte leven

Ok, dit is wat in tegenstrijd met de filter waar ik het net over had. Maar ik bedoel hiermee dat ik niets perfecter wil doen overkomen dan het is. Ik bewerk zelfs mijn foto’s niet. Deze komen letterlijk zo uit mijn camera gerold. Staat de horizon scheef, pech gehad! Ik probeer zo open mogelijk over mijn struggles en de weg naar een eventueel succes te praten en tips te geven over zaken waar ik het zelf moeilijk mee heb. Zo startte ik ooit met project offline en moet ik toegeven dat ik daarin compleet gefaald ben. En in de rubriek picture imperfect staat het imperfecte leven elke keer centraal. Waarin ik ook vertel dat ik hartjesondergoed draag met gaten erin. En dan heb je mijn sokken nog niet gezien. Ik ben ik en daar zal je het mee moeten doen.

Wat deel jij bewust niet op je blog?

2017 in 12 anekdotes

goanneliesLeave a comment

Ik zag bij heel wat bloggers een jaaroverzicht verschijnen (O.a. bij Evi die nog naar een heel aantal andere postjes verwijst :)), vaak via foto’s of verhalen per maand. En hoewel ik echtig en techtig waar (is dat een officieel spreekwoord?) gezworen heb om dit jaar niet aan jaaroverzichten te doen kom ik nu toch met een jaaroverzicht. Ik ben een vrouw, die veranderen al eens van gedacht. In tegenstelling tot eind 2015, pak ik het deze keer wel niet te serieus aan. I’m late to the party, want het is natuurlijk al lang 2018, maar alle goede dingen laten op zich wachten *ahum*.

Januari

Het jaar begint traditioneel op de Grote Prijs Sven Nys in ons dorp. Aangezien ik al jaar en dag regelmatig naar de cross ga in deze periode kan ik best wel tegen de koude en weet ik hoe ik mij warm moet aankleden. Maar deze 1 januari was het freaking crazy koud. Als in: heel de dag onder het vriespunt. De nul graden hebben we zelfs geen minuut gehaald. Nope, het vriespunt lag nog in bed met een kater. En hij was niet de enige. Je ziet wat op zo’n dag rond het parcours. De lucht die je dan inademt bevat meer alcohol dan zuurstof denk ik!

Ik ben nog net niet beginnen opzoeken of je kan doodgaan van de kou (sowieso wel, ik was er bijna denk ik). Terwijl ik nog altijd niet begrijp hoe ik ben thuisgeraakt met nog steeds 10 vingers en 10 tenen was ik keihard aan het balen dat het alweer voorbij is. Want 1 januari is de mooiste dag van het jaar, ook al daalt mijn lichaamstemperatuur als een malle en had ik echt wel blauw bloed die dag (move over Paola). Het was geweldig!!! En ook dit jaar is het alweer voorbij. *Insert emotioneel gezucht.*

Verder herinner ik mij niet veel meer van deze maand. Er was een nieuwjaarsetentje met het werk en er was dessert zonder ijs. Snif snif.

Februari

In februari ging ik nog eens een laatste keer naar de cross. Samen met de collega’s deze keer. Met voorsprong de dag dat ik de meeste sms’en en telefoontjes kreeg. Om exact 10 voor 3 begon iedereen mij te zoeken. Leg de weg maar eens uit op een veldritparcours tussen de bomen. Mission Impossible. Maar 10 minuten later waren we dan toch allemaal samen om de start mee te maken. Hoe we dat gedaan hebben? Geen idee!

Ook van deze maand herinner ik mij echt niet veel. Hier zit ik dan met mijn ultra nuttig jaaroverzicht.

Maart

De maand dat ik mijn onlangs overleden basilicumplant (RIP) plantte (want ja dat doe je met een plant ^^). Ik ging die maand blijkbaar ook naar Gent voor het werk en kocht er neuzekes. Ah ja.

Het was vooral de maand dat ik naar Londen trok. Die vakantie was echt fantastisch. We zijn erin geslaagd om niet overreden te worden in het drukke verkeer, wij zijn niet om middernacht in een schrale achterbuurt verloren gelopen en mijn vriendin met een lactose-allergie is levend en wel terug thuis geraakt. Trots op ons. Oh en we hebben geweldig mooie dingen gezien, gedaan en lekker gegeten. Dat ook ja.

P1070226

April

Op Paasmaandag trok ik met een vriendin naar Brussel om daar dan te ontdekken dat alles dicht was, want Paasmaandag hé. We werkten een dag op straat voor het goede doel. En we gingen vooral op teambuildingsweekend met de collega’s! Naar Jabbeke, maar dat wisten we toen nog niet. We moesten de bestemming raden tijdens een race in verschillende groepjes. Elk team moest een gekke naam bedenken. ‘Gewoon mooi en sexy’ werd het bij ons. Wisten wij veel dat we wat later die naam luidop moesten zeggen bij een bakker om onze lunch op te halen.

Daar stond ik dan ‘gewoon mooi en sexy’ te roepen bij een bakker. De verkeerde bakker. Die bakkerin had de dag van haar leven en ik was vooral snel buiten en wat stiller bij de volgende bakker, die gelukkig wel de juiste was. We wonnen de race uiteindelijk niet, maar we waren wel de enige groep die een uur achter zijn lunch heeft liggen zoeken. En plezier dat wij daarin gehad hebben *ahum*. Morele winnaars.

Mei

In mei waren er vrije weekends, maar was er vooral mijn dansoptreden. Het was de grote editie met een megapodium en drie shows en attributen en outfits en alles. Het was heftig want pas met de generale kende ik de pasjes van de moeilijkste choreo. Maar het was zo fijn!

Tijdens de eerste show vergat ik wel de laatste nogal lange draai en ik stond net dan op de eerste rij in het midden. Mijn timing zat zoals steeds goed *kuch kuch*. Later aan een draai beginnen is niet echt mooi. Dus wat doe je dan? Wel, door je knieën buigen en daarbij je kleedje omhoog heffen zoals een prinses in de films en vooral heel veel glimlachen en doen alsof het kei hard de bedoeling was en dat die anderen allemaal fout zijn met hun stomme draai. Nah.

Juni

In juni trok ik tijdens het Pinksterweekend alleen naar de zee om wat uit te blazen. Het was strandweer maar er was nogal veel wind, waardoor ik zand at als middageten, heerlijk! Het was best een drukke periode op het werk toen, maar we deden ook veel fijne activiteiten. Die ik me niet allemaal meer herinner, maar deze keer was er wel ijs als dessert. Yass!

Juli

De eerste weken van juli waren niet zo fijn. Ik had nood aan vakantie en ik zou pas de laatste week verlof hebben. Je weet wel zo die ene week in de grote vakantie dat het echt elke dag regende. Ja die week had ik vakantie. En ik zat aan de zee. Uitgeregend in een openluchtmuseum is wat ik mij nog levendig voor de geest kan halen. Protip voor als je ook eens een openluchtmuseum wil doen: check het weer op voorhand. Het is toffer als het niet regent. Baanbrekende tip, ik weet het!

Ik vierde in juli ook nog mijn werk- en blogverjaardag dus het werd best nog wel een fijne maand!

thumb_P1080703_1024

Augustus

In augustus had ik nul de botten congé. Maar net als in juli maakte ik van elk weekend gebruik en ging ik naar toffe events en festivals in de buurt. Ik stond dus meermaals luidkeels mee te kelen. Altijd heel fijn, behalve die ene keer met Get ready. Echt die zijn verschrikkelijk live. Ik vind de jaren ’90 tof, maar voor Get Ready is het best jammer dat ze niet zijn uitgestorven in de jaren ’90. Soms moet je beseffen wanneer iets voorbij is. Soms is het toch echt wel te laat (punt intended ja!!!).

Het beste moment in augustus was het laatste weekend, niet toevallig mijn verjaardagsweekend. Ik vierde mijn verjaardag tijdens een heuse kasteelwarming met barbecue in het diepe en verre Limburg. Ja, soms moet je gewoon niet te veel nadenken. Dat heb ik in 2017 precies sowieso niet veel gedaan. En de dag erna was er een tweedaagse op het beste stadsfestival ter wereld: Maanrock. Terug in Mechelen zijn en meeschreeuwen met Stan Van Samang. Kon het maar elk weekend Maanrock zijn.

Het was prachtig weer en ik nam toch nog een extra dagje verlof om uit te blazen. Ik kon niet meer praten, dus het was nodig. Die massage in de wellness was zalig!

September

September was eventmaand op het werk en op de een of andere manier ben ik erin geslaagd om met elk event iets te maken hebben. Druk dus. Google Slides was mijn beste vriend in die periode. Ik was niet veel thuis, maar het was toch een hele fijne maand.

Eind september kwam er een klein katje bij ons aan. Heel vreemd om nu foto’s te zien van de kleine Simba, hij is al immens gegroeid op 4 maand tijd. De mooiste cadeau uit 2017!

Oktober

In oktober werd ik door mijn eigen teamgenoten afgeschoten tijdens het lasershooten. Iemand had de kleurcodes niet zo goed door en ik belandde ergens op – 1 miljoen ofzo ^^. Ik genoot ook van de nazomer, want ja in oktober werd het nog belachelijk warm. En ook het crossseizoen werd weer op gang getrokken.

November

Begin november was er een leuke ontdekking met een wandeling in Connecterra. Een weekje later trok ik met een vriendin naar Sevilla en dat werd de beste beslissing van 2017. Sevilla als bestemming was een impulsieve beslissing, maar de stad was geweldig en ik moet echt nog heel vaak terugdenken aan dit tripje.

We hadden een hotel met een plattegrond omdat je anders je kamer niet zou terugvinden, ik dronk meer wijn in één week dan tijdens het hele jaar en was overboeft door de tapas. Ik bleef koppig rondlopen in een kort rokje want hoewel het op de middag rond de 20 graden was, was het ’s morgens toch wel minstens 5 graden kouder. We bezochten meer paleizen dan koningin Mathilde al gezien heeft in haar leven en doolden 2 volle uren rond in een kerk. Je hoort het, een topvakantie!

P1100406

December

Na Sevilla werd het allemaal wat minder. Ik liep op zijn zachtst gezegd slechtgezind rond. Ik ben sowieso al vrij direct in wat ik zeg, maar als ik op mijn paard zit dan ben ik echt niet altijd even aangenaam. Kwam er nog is bij dat december met de feesten echt niet mijn favoriete maand is.

Enfin, het werkjaar werd afgesloten met een kerstreceptie en een weekje kerstvakantie. Een week waarvan ik op voorhand dacht dat ik niets te doen zou hebben (dus lekker luieren en lezen) en het vandaag (ik schrijf dit wel degelijk nog in 2017, 30 december om precies te zijn) eigenlijk toch de eerste dag is dat ik op mijn gemak thuis ben (ik las nog geen letter zelfs :-/). Ik heb zelfs nog geen tijd gehad om een Disneyfilm te kijken! Enfin, laat ons zeggen dat 2017 deze week al heel geslaagd werd afgesloten. En dat ik ineens wel heel veel zin heb in 2018.

Enfin, in 2017 werd er dus duchtig gefaald en gebeurde er weinig baanbrekends. Maar al bij al was dit best een goed jaar. Ik zou het opnieuw doen. En misschien moet ik dit jaar iets vroeger dingen beginnen bijhouden voor een nuttig jaaroverzicht :p.

Wil jij nog iets kwijt over 2017 of ben je al die ’terugblik-zever’ nu echt wel beu?