Close

Een leeg blad

Ik kan bijna niet geloven dat we alweer toe zijn aan een nieuw jaar. Enerzijds omdat het najaar als een sneltrein voorbij is gereden. In mijn hoofd zit ik nog in september. Anderzijds omdat december sowieso niet mijn favoriete maand is en ik de kerstgekte aan me voorbij laat gaan. Ik negeer dat het bijna Feestdagen zijn. 2018, dat is nog ver weg. En eerlijk gezegd heb ik er nog niet meteen zin in.

Een nieuw jaar is namelijk zoals een leeg notitieboekje. Je krijgt een nieuwe kans om het te vullen. Normaal vind ik dat fijn, maar dit jaar schrikt me dat allemaal een beetje af. We zijn namelijk 11 december en ik heb letterlijk 0,0 plannen voor het nieuwe jaar. Geen nieuwe uitdaging, geen vakantie geboekt, zelfs geen concert, musical of uitstapje ligt al vast. En dat is volgens mij de eerste keer ooit.

Hiervoor had ik ofwel studieplannen of begon ik met werken. En ja, het afgelopen jaar was ik al volledig aan het werk, maar ik had als starter geen volledige vakantie en heb mij dus kei hard gefocust op het werk en dan nog is het met 2 buitenlandse tripjes en een week staycation aan zee gelukt om veel uit mijn weinige vakantiedagen te halen. Mijn agenda was doorheen het jaar best goed gevuld.

Dit jaar is hij leeg, die future log van mij. En ik ben ondertussen wel al gewend aan de job. Dus is het tijd voor andere dingen, maar die laten dus nog op zich wachten. Hoe of wanneer ik mijn volle vakantiedagen ga opnemen? Geen idee! Wil ik mezelf verder ontwikkelen? Graag, maar ik weet niet waar beginnen. Een nieuwe hobby? Een cursus?

Klinkt voor sommige misschien zalig, een volledig jaar om in te vullen zoals je wil. Maar ik wil er natuurlijk iets van maken (ja hallo, perfectionisme). Ik weet wel dat 2018 een tussenjaar zal worden. En dat ik net daarom wat rustiger aan moet doen. In 2019 start project alleen wonen. Dat gaat een stresserende onderneming worden. Dus 2018 dient vooral om me te informeren, voor te bereiden en te sparen. Dus misschien kijk ik later terug op 2018 als een zalige rustige tijd. Maar momenteel zorgt het vooral voor onrust in mijn hoofd.

Schrijvers of bloggers kunnen al eens last hebben van angst voor de lege pagina. Omdat ze even vastzitten, last hebben van een ‘writers block’ of wel iets willen schrijven maar bang zijn dat het niet goed genoeg is. En daar vergelijk ik het nu even mee. Ik heb een volledig jaar dat ik nog moet schrijven en ergens heb ik schrik dat het niet spannend genoeg gaat worden. Dat het een standaard jaar zal zijn. Een recensie van drie op 5 sterren. Want zeg nu zelf, boeken van drie sterren, die blijven niet bij, toch?

Het zijn natuurlijk maar wat twijfels in mijn hoofd. Een jaar is wat je er zelf van maakt. En misschien wordt 2018 een topjaar. Er is gewoon dat twijfelachtig stemmetje in mijn hoofd waar ik even niet van af raak.

Kijk jij uit naar 2018? En heb jij wel eens twijfels over wat een nieuw jaar gaat worden?

Trots zijn

Ik ben een millennial. Van millennials wordt al eens gezegd dat ze veel willen, dat ze last hebben van keuzestress en dat ze daardoor makkelijk opbranden. Van millennials wordt tegelijk gezegd dat ze meer geven om ervaringen dan geld, dat ze vooral op zoek naar erkenning en waardering én naar een goede balans tussen werk en privé. Klopt allemaal wat mij betreft. Ik herken mij hier enorm in en vind mezelf dan ook een ware millennial.

Ik geef niet alleen om geld, ik geef om ervaringen, om iets bij te leren. En ik ben op zoek naar voldoening, vooral voor mezelf. Maar nog het meest ben ik waarschijnlijk op zoek naar erkenning. Er is alleen dat kleine probleempje: wanneer ik erkenning krijg, heb ik op een of andere manier moeite om die te aanvaarden. Ik kan moeilijk trots zijn op mezelf. Waarschijnlijk is dat die te hoge lat van mij, dat perfectionisme.

Het is namelijk zo dat ik de laatste weken heel hard heb gewerkt en dat ik daar de erkenning voor krijg die ik eigenlijk wel verdien (deze zin is echt niet gemakkelijk geweest om neer te pennen). Maar dat het toch zo ontzettend moeilijk is voor mezelf om daar gewoon blij om te zijn. Om te zeggen ‘dank je’ en daar van te genieten. Om even te glimmen van trots.

IMG_0195
Side note: deze foto staat tegenwoordig garant voor een persoonlijk postje. Ik vind dat wel fijn zo die uniformiteit in foto’s. 

Ik denk dat ik sowieso iemand ben die sneller complimenten geeft dan dat ik ze krijg. Omdat iedereen ergens wel weet “Annelies, die redt zich wel”. Ik ben het gewoon om te zwemmen in mijn eentje op zoek naar de overkant. Om daarvoor hard te werken. Om daarvoor soms zelfs alles aan de kant voor te zetten. Ik haalde de erkenning uit mezelf. Omdat ik iets wilde en als dat dan lukte, dan was ik daar tevreden over.

Klinkt allemaal heel hard, maar ik ben gewoon om ergens alleen voor te vechten, om van niemand afhankelijk te zijn. En dat is soms verdomd moeilijk. Maar het is altijd goed gekomen. En ik ervan overtuigd dat dit een eigenschap is die mezelf er in moeilijke periodes nog vaak gaat doorhelpen.

Maar nu krijg ik ineens erkenning van collega’s, van het management, van vrienden die vinden dat ik goed bezig ben. En dat is even moeilijk. Trots zijn is iets dat ik nog moet leren. Maar ik wil het proberen. Iets vaker hulp vragen zal nog moeilijk zijn. Maar gewoon een eenvoudig ‘dankjewel’ wanneer iemand een blijk van waardering geeft, dat moet lukken toch? En dat dan wat langer onthouden en daar van genieten. Laten we dat proberen. Trots zijn, stap voor stap.

Ik ben een hervormer

Ongeveer een dik jaar geleden schreef ik de post ‘een beetje introvert is best oké‘ over hoe ik de MBTI-test deed en het daar niet zo eens mee was. Over hoe ik eindelijk aan mezelf durfde toegeven dat ik een introvert was. Dat heeft me het afgelopen jaar enorm geholpen om mijn eigen noden te herkennen. Ik ben een mensenpersoon, maar na een tijdje veel mensen om me heen moet je me vooral wat rust geven in mijn eentje. Ik heb geleerd om veel toffe dingen te plannen, maar daar tussen vooral ook tijd vrij te laten om alleen te zijn. Met andere woorden: de MBTI is niet 100% correct, maar je haalt er wel wat uit.

Wat ik wel allang durfde toegeven aan mezelf is dat ik een perfectionist en nog meer een controlefreak ben. Een paar weken geleden pende ik daarover eindelijk mijn gevoelens neer. Het bepaalt vrij hard mijn leven, maar blijkbaar ook dat van jullie. Ik kreeg op beide persoonlijkheidsposts ontzettend veel reacties en dat deed echt heel veel deugd.

Maar niet alleen online, ook in mijn omgeving maken dit soort posts en discussies over persoonlijkheidstrekjes veel los. Niet in het minst onder collega’s, want om 40u per week samen te werken moet je toch wel weten hoe je met elkaar moet omgaan. En ik die zo hard tegen hokjes ben moet dan toch toegeven dat hokjes op zo’n moment enorm kunnen helpen. Introvert-extravert is zo’n schaal, maar er zijn er nog ontelbare anderen.

En zo kreeg ik opnieuw een persoonlijkheidstest doorgestuurd, namelijk de Enneagram. Mijn wenkbrauwen gingen al vanzelf sceptisch naar omhoog (ironisch genoeg typisch voor een hervormer ^^).  Maar omdat mijn collega eerst haar uitslag doorstuurde en dit profiel precies voor haar alleen geschreven was (ik verdenk haar er nog altijd van de test zelf opgezet te hebben en gewoon 9 collega’s uitgekozen te hebben als inspiratie voor de profielen), waagde ik het er toch nog maar eens op. Wat had te verliezen?

Een paar – 14 pagina’s ^^ – stellingen waarbij je moet aanduiden ‘ja, dit ben ik’, ‘dit ben ik deels’ of ‘nee, dit ben ik niet’. De test blinkt alvast uit in eenvoud. De uitslag was minder verassend dan bij MBTI. Maar het is wel wie ik ben. Ik heb niet echt iets nieuw geleerd over mezelf, maar ben wel nog eens geconfronteerd met mijn goede en vooral minder goede kanten (principieel zien staan doet altijd even pijn).

IMG_0195

Ik blijk een type 1, een hervormer. Samengevat zijn dit: ‘Perfectionisten, verantwoordelijk, gefixeerd op verbetering’ (haha, ja dat verbaast jullie niet waarschijnlijk).

De Hervormer samengevat (met live commentaar tussen de haakjes)

Mensen van dit persoonlijkheidstype zijn in essentie op zoek naar het beter maken van dingen, omdat ze vinden dat niets ooit echt goed genoeg is. Dit maakt hen perfectionisten die graag willen hervormen en verbeteren; idealisten die ernaar streven om orde te creëren uit de alomtegenwoordige chaos.

  • Oog voor detail (ook voor die ene spellingsfout). Bewust van de omgeving en de gebreken van die omgeving (vooral voor die gebreken eigenlijk ^^).
  • Behoefte om te verbeteren, kan zowel goed als belastend zijn voor zichzelf en de mensen rondom hem/haar (absoluut, maar dit is bij mij niet zo sterk, geen enorme idealist hier).
  • Schuldgevoelens wanneer ze de perfectie niet kunnen bereiken, dit kan zijn tol eisen en leiden tot depressie of burnout (lalalalala, dat wisten we al zeker?).
  • Zien kwaadheid als het ultieme negatieve gevoel. Kwaadheid wordt dan ook verdrongen en omgezet in andere gevoelens zoals kritiek, ergernis en frustratie (ik voeg hier zelf ook graag jaloezie aan toe, ik heb het daarnaast ook heel moeilijk met onmacht, dat is die controlefreak weer).
  • Gedreven, ambitieus en betrokken. Op werkvlak zijn het workaholics. Ze maken lijstjes die zo ook afwerken, hoe lang ze daarvoor ook op de bureau moeten blijven zitten. Plichtmatige mensen ook. (ja, bij mij is beloofd altijd beloofd en ik wil alles op tijd klaar hebben, veel ambitie ook en workaholic tja).
  • Drang naar perfectie zorgt ervoor dat ontspannen moeilijk is en dat ze zich zaken ontzeggen die eigenlijk onschadelijk zijn (ik ontzeg mezelf wel dingen ja, te vaak eigenlijk).
  • Ze zijn principieel, competent en compromisloos. Ze verwachten dat ook anderen aan de regels voldoen. Dat maakt hen vaak uitstekende leiders. (deze doet altijd een beetje pijn, maar mijn principes kunnen mij soms echt blokkeren, tijd om dat onder ogen te zien).
  • Emotioneel geremd. Diepe gevoelens laten ze niet gemakkelijk zien. (klopt, er staat een muur tussen mij en mensen en je moet even klimmen voor ik mijn gevoelens laat zien).
  • Verschillende interesses en talenten. Ze hebben altijd wel iets te doen. (check, dit zie ik als iets positiefs, mag ook wel eens zeker).
  • Zelfstandig, intelligent en onafhankelijk. Mensen van actie, niet van denken. (ook positief, ik ben niet van de blablabla, doe maar boemboemboem).
  • Om al deze redenen zijn ze moeilijk om mee samen te leven (mijn excuses!), maar ze zijn wel bijzonder loyaal en verantwoordelijk (allez toch iets positief!).

Nja, beetje confronterend allemaal. Het lijkt ook heel negatief als je dit zo ziet staan, al kan je veel van deze karaktertrekken ook goed aanwenden. Het pure uitgangspunt dat ik de wereld wil verbeteren is op zich wel mooi, alleen krijg ik problemen wanneer het niet lukt zoals ik het wil. Herkenbaar tot in de 1000ste.

Niemand is ook 100% 1 type, je hebt altijd een vleugel van een ander type. Bij mij is dat type 2, de helper. Dat zijn mensen die anderen op de eerste plaats zetten en ongelukkig worden als ze niet kunnen helpen. Ik denk dat mijn onafhankelijkheid, typisch hervormer, er hier dan weer voor zorgt dat ik niet te fel ongelukkig wordt door anderen. Zo zie je maar, elk type heeft zijn voor- en nadelen en vooral iedere persoon is uniek.

Enfin, mijn haat-liefdeverhouding voor persoonlijkheidstesten blijft bestaan. Maar ik probeer telkens wel iets nuttigs mee te nemen uit de test en dat heb ik deze keer opnieuw gedaan.

Wil je de test ook zelf een keertje doen? Dat kan hier. Je mag de uitslag natuurlijk altijd hieronder even delen 😉

Over perfectionisme, controledrang en loslaten

Perfectionisme, ik heb er al zo vaak over willen schrijven. Ik had concepten opgeslagen die ik nadien weer verwijderde. Deze week las ik een post over perfectionisme bij Samaja (naar aanleiding van een boek dat nu op het lijstje komt). En toen kwam dit idee weer op te proppen. Perfectionisme is nu eenmaal zo’n groot deel van mezelf…

Maar ook een moeilijk deel omdat ik er nog niet echt de vinger op kan leggen hoe het mijn leven bepaalt en waar mijn perfectionisme start of stopt. Ik krijg er best wel opmerkingen over soms (zeker sinds ik aan het werk ben). “Je kan wel niet goed loslaten hé”, “Je bent weer kritisch aan het doen Annelies”, “Je kan niet over alles controle hebben”.

Ik wil alles goed doen. Ik wil alles te goed doen. Ik leg de lat voor mezelf hoog, op sommige vlakken te hoog. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik zonder die hoge lat nu niet stond waar ik sta. Vooral tijdens mijn schoolperiode was, en ook momenteel op werkvlak is goed nooit goed genoeg. Tegelijk kan ik op sommige momenten heel laks zijn in dingen. Persoonlijke self care bijvoorbeeld, of ook met deze blog. Ik steek weliswaar veel tijd en moeite in de content, maar ik heb nog geen eigen domeinnaam, het design is al 2 jaar hetzelfde… Soms neem ik dus wel genoegen met ‘goed genoeg’. Is dat dan perfectionisme?

Ik denk dat ik best perfectionistisch ben, alleen niet op elk vlak. Wat ik echter wel extreem hard ben is een controlefreak. Ik kan dingen niet loslaten, ook al kan ik ze niet controleren. Zolang de controle bij mezelf ligt is er geen probleem. Iets dat ik moet doen is af wanneer ik het wil, een beslissing maken ligt bij mezelf. Als ik met andere woorden een avondje wil luieren in de zetel dan mag ik dat van mezelf. Ik heb geen problemen met een niet perfect moment, als ik het maar zelf kan bepalen.

Om dezelfde reden ben ik ook nooit aangeschoten wanneer ik alcohol drink. Ik weet waar mijn grenzen liggen en stop dan met drinken, want wat zou er gebeuren als ik verder ga? Dan verlies ik controle… En nog om diezelfde reden kan ik immens kwaad zijn op mezelf omdat iets niet lukt, of omdat ik naar mijns inziens heb gefaald. Want ik had in die situatie de controle en heb het dan naar mijn mening niet goed gedaan. Dan kan ik mezelf vervloeken en blijven piekeren over de “Wat als?”.

IMG_0195

Maar er zijn duizenden dingen die buiten mijn controleveld liggen. Een taak waarvoor je input van een collega nodig hebt, een afspraakje dat niet doorgaat omdat een vriendin niet meer kan, file waardoor ik te laat kom en ga zo maar verder. Vaak kan ik dat wel begrijpen en ga ik daar goed mee om, maar niet altijd. En op zo’n moment kan ik het niet loslaten en begint het aan mij te vreten.

En net dan komt mijn perfectionisme boven die de lat even hoog begint te leggen voor anderen dan voor mezelf . En krijg ik het idee ‘wat ik zelf doe, doe ik beter’. Of in het andere extreme ga ik mij rot piekeren of opjagen over zaken waar echt niets aan te doen valt. Hier wordt het gevaarlijk. Je gaat je eigen grenzen te buiten en er loert een burnout om de hoek.

Met andere woorden: ben ik perfectionistisch? Ja, maar dat op zich heb ik dat best wel in de hand. Heb ik last van controledrang? Ja, en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan loslaten en zaken meezeul in mijn hoofd. Conclusie: het is wanneer mijn perfectionisme en controledrang elkaar vinden dat er problemen ontstaan.

De sleutel? Ik denk dat die ligt bij het loslaten. Dat gaf ik eerder ook al aan. Als ik kan loslaten wat buiten mijn controle ligt, gaat mijn perfectionisme enkel de kop op steken bij zaken die ik kan controleren en daar mag ik op zich mijn best voor doen toch? En ja, af en toe zal ik dan eens heel kwaad worden op mezelf. Maar daar bezorg dan ook enkel mezelf last mee.

Ik weet niet of deze redenering steek houdt. Het is moeilijk om dit allemaal onder woorden te brengen. Misschien gaat het allemaal wel best samen, dat perfectionisme en die controledrang. Maar het is niet slecht om er af en toe bij stil te staan.

Een beetje een warrige post denk ik, moet kunnen af en toe. Bij Samaja bleken er veel perfectionisten onder de bloggers te zitten. Zitten hier ook controlefreaks die zich hierin herkennen? 🙂

Over omeletten en een dikke dankjewel

Een blogbericht op woensdag? Met dan nog zo’n gekke titel? Ja, vandaag kan alles! Het is namelijk weer typisch iets voor mij om mijn eigen blogverjaardag te vergeten. Eergisteren werd GoAnnelies namelijk 2 jaar! En daar hoort toch echt wel een berichtje bij.

Het was 2 jaar geleden een beetje een zot idee om iets te beginnen neerschrijven op een blog. Ik zou enkel schrijven wanneer ik mijn ei kwijt moest. Niet te vaak dus. Wel, that escalated quickly! 😀 Met de omeletten die je kan bakken met alle eieren die ik hier ben kwijt geraakt de afgelopen 2 jaar kunnen we ondertussen heel Afrika te eten geven. Soit, schrijven bleek iets meer dan een leutigheid. Het bleek een passie, ik maakte er voor een deel zelfs mijn beroep van. Een geslaagd zot idee dus. De wereld heeft nood aan meer zotte ideeën!

Mijn blog is zeker veranderd, zowel qua toon als qua inhoud. Als ik scrol door de verschillende berichten merk ik heel duidelijk in welke periode of gemoedstoestand ik op een bepaald moment verkeerde. Maar het is niet meer dan normaal dat de blog meegroeit met het meisje zeker?

En dan is er nog mijn lezerspubliek dat gestaag groeit. Jullie zijn niet met velen, maar jullie zijn wel trouw. En ik ken allang niet meer iedereen persoonlijk. Ik vind het zo fijn dat er ondertussen altijd wel iemand een reactie achterlaat op mijn berichtjes. Het is echt door jullie dat bloggen zo fijn blijft. En ik hoop dat jullie nog steeds evenveel plezier hebben in het lezen van mijn stukjes als ik aan het schrijven ervan.

Maar dus een welgemeende DANK JE WEL! Ik ga nog een tijdje door! Waar wil jij eigenlijk meer over lezen? Is er nog iets dat je van me wilt weten? Wat is jouw favoriete artikel? 

Elsa van Anna van Frozen

Er zijn zo van die weken dat je leven lijkt op een dramatische Hollywoodkomedie, maar dan zonder onrealistisch knappe barman die verliefd op je wordt. En als er nu één type films is waar ik een hekel aan heb… Liefst zou ik die tenenkrommende humor willen inruilen voor een Disneyfilm. Was mijn leven maar een musical.

Ik ben de laatste tijd wat gevoeliger voor bepaalde dingen, ik trek mij sneller iets aan. Het gaat eigenlijk allemaal over zaken waar ik de nul de botten controle over heb. Privé, werkgerelateerd of gewoon dingen die in mijn hoofd zitten (want hey, mijn hersenen doen gewoon wat ze zelf willen, zonder mijn mening te vragen ^^). Het is niet echt een quarter-life crisis, want geloof me de existentiële vragen probeer ik echt te vermijden momenteel. Mijn humeur gaat op en neer, mijn hormonen zijn om zeep.

Voordat je je zorgen begint te maken: ik ben gezond en best gelukkig. Het ging me deze week gewoon niet af. Ik introduceerde dan ook geïrriteerde Annelies op het werk deze week (sorry not sorry collega’s).

Dus plan ik mijn weken vol en doe ik in de weekends alleen maar dingen voor mezelf. En daar begint de komedie! Afleveringen van Outlander erdoor knallen (en zuchten telkens Jamie in beeld komt), de muziek van Belle en het Beest snoeihard on repeat (ik kijk al uit naar mijn Spotify jaaroverzicht), wanhopig proberen om binnen te lijntjes te kleuren (doe ik ook nog eens iets met dat dekselse kleurboek), artikelen over mindfullness lezen in mijn Flow Magazine (eindelijk iemand die me begrijpt), een gedichtenbundel willen kopen om mijn hogere ziel (bestaat die?) aan te spreken (maar te lui zijn om naar de winkel te stappen),…

P1040263

En dat was nog maar het weekend. Begin van de week liep ik door de stad in de felle regen met een glazen limonadetap in mijn handen (ik durfde mijn paraplu, die in mijn tas zat, niet te pakken, want met mijn onhandigheid…). Of ik een zakje moet hebben? Nee hoor, als onafhankelijke sterke vrouw kan ik dat wel gewoon dragen, toch? Twee stappen later had ik al spijt.

Halverwege de week had ik met een geweldige vriendin van mij weer eens een bizarre conversatie. Zijn we wel interessant genoeg? Hebben we wel een gefundeerde mening over pakweg de vluchtelingencrisis? Vinden mensen ons niet te simpel? Moeten we niet nog een hobby hebben? Is wat we doen goed genoeg voor deze wereld?

Aan het einde van de week was ik zo ver gevorderd dat ik ben gaan aquafitten (blijkbaar een soort gym in het water) en mezelf kei hard stond uit te lachen omdat ik niet eens op 1 been kon blijven staan in een zwembad.

Maar weet je, door daar zo klunzig te staan, besefte ik hoe fijn ik het vind om in dat water te staan. En hoe weinig ik op zo’n moment aan mijn zogenaamde zorgen moet denken. Dus zou ik dit allemaal zo opnieuw doen. Laat mij maar gewoon raar wezen, dat is dik oké. Er is één ding dat ik deze week nog net iets meer had moeten.

Loslaten. Belle van het Beest inwisselen voor Frozen. Ik ben nu eenmaal een controlefreak. Maar ik moet datgene waar ik geen controle over heb gewoon laten gaan. Dat zal een werkpuntje zijn voor de rest van leven vrees ik. Maar het besef is er na deze vreemde week wel gekomen. Wat een les aquafit allemaal niet kan doen. Ondertussen is mijn Disneyafspeellijst alweer twee keer volledig afgespeeld en ga ik deze week naar de yoga. En koop ik misschien toch die gedichtenbundel. Of nee, dat toch maar niet.

Soms is het goed om Elsa van Anna van Frozen te zijn. Soms moet mijn leven eerst een slechte komedie zijn om daarna een musical te worden. The cold never bothered me anyway.

Hoe was jouw week?

Want je bent het waard

Er zat al een tijdje een stukje van deze post in mijn drafts. Het is dat ik gisteren iets las over de commentaar die mensen over zich heen krijgen wanneer ze aangeven dat ze bewust kinderloos zijn. Dat deed me heel erg denken aan de reacties die ik krijg wanneer ik zeg dat ik alleen ben, vrij bewust alleen ben zelfs.

Alleen zijn is al een paar keer een topic geweest op deze blog. Ik ben ervan overtuigd dat regelmatig je eigen gezelschap opzoeken veel voordelen heeft. Alleen zijn is natuurlijk nog iets heel anders dan eenzaam zijn, een gevoel waar blijkbaar ook heel wat twintigers mee worstelen. Maar ik heb het hier over die andere betekenis van alleen zijn. Het singleleven.

Ik kan daar natuurlijk wel wat smalend om doen, maar het is nu eenmaal zo. Ik ben 23 (en half) en heb op dit moment geen vaste relatie. Meer nog: ik heb er nog nooit één gehad. En IK vind dat meer dan oké zo.

Sinds ik aan het werk ben, merk ik echter dat ik nog veel meer wordt aangesproken op mijn relatiestatus. Het is alsof je tijdens je studentenleven mag doen wat je wil, maar nu we ‘volwassenen’ aan het werk zijn, wordt het tijd voor het echte leven. En daar hoort een relatie blijkbaar bij.

Op de vraag of ik al een relatie heb antwoord ik eigenlijk vaak: ‘Nee, en dat is oké zo, ik ben gelukkig alleen.’ En dan zie ik het al in hun ogen. ‘Ai, fout antwoord, het arm schaap.’ Daar ligt denk ik het ‘probleem’. Mensen die min of meer bewust single zijn, dat stroomt niet met de sociale norm. Nochtans zijn er nog nooit zoveel singles geweest in onze maatschappij. Bewust of niet. Het zou toch maar erg zijn moesten die singles één voor één ongelukkig door het leven gaan?

Goannelies, een persoonlijke blog van een twintiger met passie als toverwoord.

De antwoorden die volgen komen allemaal op hetzelfde neer. ‘Je moet er wel voor openstaan.’  Wel bewust single is niet hetzelfde als de prins op het witte paard staalhard negeren. Als de liefde van mijn leven in mijn leven komt, sprint, huppelt of zelfs waggelt, wees maar zeker dat ik hem niet loslaat. Maar wachten tot dat moment gekomen is? Sorry, zo zit ik niet in mekaar.

Dan ligt het zogezegd aan mijn hoge eisen, dat ik te veel verwacht, dat niemand goed genoeg is, dat ik niet in de liefde geloof. Wel, ik ben perfectionistisch, dat zeker, maar ik heb geen wensenlijstje voor de perfecte man (die bestaat immers niet). Er zijn hooguit een aantal principiële kwesties waarover we het eens moeten zijn. En je moet geen kernfysicus zijn om hieraan te voldoen.

En nee, ik geloof niet de Disneyprinsessenvoorstelling van liefde. Voor eeuwig en altijd, dat is een beetje naïef hé. Maar het is wel zo dat mijn gevoel 100% juist moet zijn. Voor minder wil ik niet settelen. Noem dat moeilijk doen, als je wil. Ik sta gewoon achter de slogan van L’Oréal 😉

Is het singleleven dan altijd fantastisch? Helemaal niet, maar ik heb de voordelen leren waarderen en de nadelen neem ik er dan maar bij. Je moet toch hetzelfde doen in een relatie?

Momenteel is vakantiedagen plannen een beetje ambetant, want uiteindelijk kan ik mijn agenda wel afstemmen op vrienden, ik zal toch vooral die dagen zelf zo veel mogelijk moeten invullen. Alleen op stap dan maar. Iets waar veel mensen in een relatie misschien net van dromen. Hey, niemand heeft het zoals hij/zij het wilt, toch? C’est la vie.

Vind jij dat onze maatschappij aangepast is aan het toenemend aantal singles?

Iedereen creatief #3: Waar ik mijn inspiratie vandaan haal

Onder het motto ‘iedereen creatief’ geef ik inzichten, tips en tricks om creatiever door het leven te gaan. Ik vertelde al over de ontdekking van mijn eigen creativiteit en over een techniek die al meerdere toffe concepten voor mijn blog heeft opgeleverd: freewriting. Maar creativiteit vraagt natuurlijk inspiratie. En soms is die misschien een beetje zoek. Dan is het vaak een goed idee om even terug te gaan naar de basis en op een rijtje te zetten waar jij je inspiratie vandaan haalt.

p1050854-2

Mijn eigen leven

Captain Obvious dit, maar mijn meest sterke stukken komen voort uit persoonlijke ervaringen, meningen,… Dit is inspiratie die onmiddellijk opborrelt en de woorden vloeien dan uit mijn pen – enfin toetsenbord. Het stukje met herfstgedachten bijvoorbeeld, of die keer dat de MBTI-test mij extravert noemde.

De actualiteit

Soms leven er bepaalde topics in de media en kan ik het echt niet laten om daar op in te pikken. Maar het onderwerp moet wel bij mij en mijn blog passen. Ik zal nooit zware politieke stukken beginnen schrijven. Het artikel over eenzaamheid bij twintigers is een goed voorbeeld van een topic dat me persoonlijk raakte en waarover ik echt wel de nood voelde om iets te vertellen.

Tijdsgebonden content

Het leuke aan dit soort artikels is dat je ze op voorhand kan schrijven en inplannen op momenten dat je extra veel tijd en/of inspiratie heb. Je weet wanneer het Werelddierendag is bijvoorbeeld. En een stukje over Kerstmis publiceer je ook niet met Pasen hé 😉 Ik plan deze dingen trouwens niet altijd in, soms zorgt zo’n internationale dag de dag zelf ineens voor inspiratie. Wel, mooi meegenomen dan!

Tijdschriften en andere media

‘Iemand die veel schrijft zal meestal ook veel lezen.’ Ik pas echt 100% in die definitie. Ik ben namelijk constant aan het lezen. Letterlijk elk bord langs de kant van de weg heb ik tijdens het autorijden gelezen, net als het etiket van mijn shampoo of de pot choco. Als ik letters zie maak ik er direct een zin van en van een zin vorm ik een verhaal.

Maar ik lees natuurlijk ook vaak voor mijn plezier: boeken, tijdschriften, andere blogs,… Zo kom je wel eens onderwerpen tegen die inspiratie bieden. Ik verwijs dan in mijn artikel naar de oorspronkelijke bron, zeker als het om andere blogs gaat.

Voor de topics persoonlijke ontwikkeling en creativiteit haal ik de meeste inspiratie uit het Nederlandse Flow Magazine. Zo ben ik op dit moment hun nieuwste special ‘Mindfulness en creativiteit’ aan het lezen, waar ik voor deze rubriek al heel wat heb uitgehaald :).

Vaste rubrieken

Bij veel creatieven zal hun haar waarschijnlijk omhoog komen te staan bij het woord structuur, maar of je het nu wilt of niet: structuur brengt een zekere rust en rust brengt inspiratie. Ik heb een aantal vaste rubrieken op mijn blog: deze over creativiteit uiteraard, eentje over carrière en productiviteit, series, … Wanneer ik even niet meer weet waarover te schrijven herlees ik de oudere posts en zo kom ik bijna altijd wel op een nieuw idee om een rubriek weer even leven in te blazen. Zo geschiedde vandaag trouwens ook ^^.

Over het algemeen heb ik nog best weinig vaste rubrieken op mijn blog, ik wil namelijk over allerlei onderwerpen kunnen blijven schrijven. Maar toch wil ik wel steeds meer naar wat vaste topics toe gaan werken. Zo weten jullie ook beter wat te verwachten.

En dan nog dit…

Inspiratie kan je niet forceren, soms komt er gewoon niets uit. Dat is dan jammer, maar dan is het net belangrijk om iets anders te gaan doen en voor je het weet zit je weer boordevol ideeën. Altijd iets bijhebben om die ideeën in op te schrijven is trouwens ook nog een tip die ik je kan geven. Zo heb ik bv. een Trellobord waar ik zaken in kan droppen (concrete ideeën, maar ook artikels, zinnen, woorden,…) en achteraf door die lijst gaan kan ook weer wat inspiratie opleveren.

Hoe blijf jij geïnspireerd? 

Zijn twintigers eenzaam?

De krant De Morgen kopte deze week dat eenzaamheid piekt bij twintigers. Een baanbrekend onderzoek uit Chicago en Keulen meent namelijk dat de late twintigerjaren een periode is waarin we ons eenzaam voelen. Baanbrekend omdat er in deze leeftijdsgroep gewoon nog nooit onderzoek naar is gedaan. Want je twenties, dat is toch de meest gelukkige periode van je leven?

Niet dus. Ook twintigers blijken eenzaam. Vooral wanneer ze in de zogenaamde transitieperiode komen: de overgang van de studentenjaren naar een onafhankelijk bestaan. Een job, een huis, een inkomen, een gezin. En een sociaal netwerk, toch?

Zelf is dit exact de periode waar ik en dus ook mijn vrienden zich in bevinden. Maar ben ik eenzaam? Of eenzamer dan tijdens mijn studies? Mijn job heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik er een extra netwerk heb bij gekregen, in de vorm van mijn collega’s. Niet alleen babbels aan het koffiemachine, maar ook avonden dat we gezellig samen iets doen. En verder: er zijn weken dat mijn agenda bomvol gepropt staat, bomvol leuke dingen voor alle duidelijkheid. Er zijn ook weken dat ik elke avond om 20u in de zetel ploef. Zo jong en zo alleen. Wil dat zeggen dat ik die weken eenzaam en dus per definitie minder gelukkig ben?

Een volle agenda maakt mensen niet per sé gelukkiger. Integendeel, het kan stresserend of zelfs versmachtend werken.En ja ik ervaar al eens eenzaamheid, waarschijnlijk meer dan ik wil toegeven. Maar niet meer dan vroeger. Mijn tienerjaren waren eenzamer dan nu. Uiteindelijk leven we voor ons zelf en steek ik soms ook bewust tijd in mezelf. Om uit te rusten, om mezelf te ontwikkelen, om me te vervelen  – want dat maakt me creatiever.

IMG_0439

Er is geen historische data om met te vergelijken. Dit onderzoek is een primeur. Maar ik ben ervan overtuigd dat twintigers nu niet eenzamer zijn dan vroeger. Ja, we communiceren anders met onze vrienden. Via sociale media. Digitale vriendschap, maar toch nog altijd met een sterke fysieke poot. Mijn vrienden weten me wonen. Ze weten dat die deur altijd opengaat, no matter what. Maar als ze niet voor mijn deur staan, dan gaat alles goed. En dan is een Whatsappje fijn. Maar geen noodzaak.

Sociale media maken ons niet eenzamer. Ze maken ons associaler, dat wel. Maar niet eenzamer. Wij mensen zullen altijd een beetje eenzaam zijn, in elke fase van ons leven. En wij zien onze vrienden evenveel dan onze ouders hoor. Vroeger werd er gebeld of een brief geschreven om elkaar tussenin te horen, nu gebruiken we Snapchat en Instagram. Tijden veranderen nu eenmaal. We zijn allemaal een beetje eenzaam, en dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn. Het wordt pas een probleem wanneer dit gaat wegen op je geluk. Op het plezier dat je haalt uit het leven.

Wij zijn allemaal een beetje eenzaam, in elke fase van ons leven, en dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn.

En ja, de twenties zijn een cruciale periode. Want hoewel we allemaal richting onafhankelijkheid gaan, richten we ons leven wel anders in. De ene focust zich op een carrière, de andere start vroeg met een gezin. En we kennen allemaal die ene die gaat reizen en onderweg ergens blijft hangen. Of nog een andere die met hangende pootjes terugkomt. En dan is het niet altijd evident om elkaar te blijven zien en horen. Maar de personen die je blijft zijn en horen zijn wel goud waard. Al het goud van de wereld wat mij betreft.

Als twintiger kom je meer dan ooit met verschillende mensen in contact. Je netwerk verbreedt, maar de diepte van die relaties verkleint. Je bouwt niet met iedereen meer een intens contact uit. Vroegere vriendschappen verwateren, en alleen zij die het waard zijn blijven hangen. Dit maakt dat ook twintigers – die door andere leeftijdsgroepen (foutief?) bestempeld worden als het meest gelukkig – al eens wat tijd alleen moeten doorbrengen. Dat is geen eenzaamheid, dat is het leven.

Wat denk jij? Zijn twintigers eenzaam? 

Mijn challenges voor 2017

2017. Hoe vreemd klinkt dat? Ik herinner mij nog hoe iedereen dacht dat de wereld zou vergaan bij de overgang naar een nieuw millennium. En ook die apocalypse voorspelling van de Maya’s voor 2012 is alweer 4 jaar geleden. Soit, 2016 was op wereldvlak een rot jaar en dat maakt mij zowel bevreesd als hoopvol voor dit nieuwe jaar.

Hoopvol dus. Misschien naïef, maar ik geloof dat elk nieuw jaar een soort leeg notebook is dat je zelf weer helemaal kan vullen. En daar heb ik veel zin in! Voor het eerst in jaren kan ik mij inbeelden hoe het jaar voor mij ongeveer zal gaan verlopen. Dan toch op carrièrevlak. Dat geeft wel rust moet ik zeggen. Geen studie- of sollicitatiestress. Maar ik zou ik niet zijn als ik aan het nieuwe jaar niet opnieuw enkele challenges verbind. Geen goede voornemens, maar gewoon werkpuntjes om in het achterhoofd te houden. Misschien haal jij er ook wel inspiratie uit?

2017, Bring. It. On.

p1050516

  • Project Offline: Meteen de grootste uitdaging: die smartphone meer wegleggen! Afgelopen week was ik hier al wat mee bezig en ik moet toegeven dat voor een paar uur niet op dat schermpje kijken me nog niet lukt (het vraagt veeeel zelfbeheersing). Een hele dag lijkt zeker nog utopisch. Ach, stap voor stap zeker…
  • Project Klassiekers lezen: Dit project dateert al van 2015 en is eigenlijk een doel voor gedurende mijn twenties (ik heb dus nog wel wat tijd!). Het afgelopen jaar las ik drie boeken die je onder de noemer “klassieker” kan plaatsen. Ook in 2017 wil ik enkele klassieke pareltjes lezen. Meer dan drie is sowieso het doel.
  • Blog improvement: Een beetje een vage titel, maar het komende jaar wil ik nog actiever bezig zijn met mijn blog. Het is jullie de laatste tijd misschien opgevallen, maar ik heb allerlei nieuwe rubrieken in het leven geroepen en ben dus wat aan het experimenteren met de content die ik hier publiceer. Wat vinden jullie leuk om te lezen? En ook: waar wil ik over schrijven? Misschien ga ik wel meer posten het komende jaar, of juist minder. En wie weet durf ik eindelijk eens die stap zetten naar een echte website. Of niet, want dat vind ik maar eng.
  • Freewriting: En andere vormen van schrijven! Gewoon nog meer schrijven en daar van genieten. En verbeteren. Ik ben in 2016 begonnen met het schrijven van fictie (the word is out!), gewoon omdat er inspiratie was. Geen idee of en waar ik dit ga publiceren. Willen jullie het überhaupt wel lezen?
  • Sociale media: De laatste twee jaar heb ik mijn sociale media wat laten liggen (terwijl het eigenlijk mijn job is!). Ik was het gewoon zo beu, dat perfecte leventje van iedereen… Afgelopen zomer zette ik – eigenlijk met nog wel wat tegenzin – de stap naar een Facebookpagina voor deze blog. Dat loop met gemengd succes en heel wat experimentjes. Maar stiekem vind ik dat best leuk. Tijd dus om ook Twitter en vooral Instagram terug op te pikken.
  • Mijn skillset uitbreiden: Nu ik niet meer officieel op school zit is er tijd om mezelf allerlei zaken aan te leren. Op carrièrevlak wil ik allerlei online courses gaan volgen, maar ook persoonlijk zijn er nog zaken waar ik beter in wil worden. Fotograferen, om maar één ding te noemen.
  • Meer voor mezelf zorgen: Dit puntje hoeft geen verduidelijking. Doen wat mijn lichaam en geest gelukkig maakt en gezond houdt. Geen excuses meer dit jaar.

Als ik dit hier zo lees, dan wordt 2017 een druk jaar ;)! Wat zijn jouw doelen het komende jaar?

Waarom kerst niet mijn ding is

Zondag 4 december. Kinderen poetsen alvast hun mooiste schoentjes en zeuren aan mama haar oren om wortels en suikerklontjes te kopen. Voor Slecht-weer-vandaag. En of het nu zwarte of roetpiet is, het kan hen niet schelen, want binnen twee dagen wordt hun (on)geduld eindelijk beloond. Sinterklaas heeft dan wat leuks en lekkers achtergelaten. Ik vind dat best een mooi kinderfeest. Misschien moet ik ook nog eens mijn schoentje zetten?

Maar na Sinterklaas komt dat andere feest. Je kan het niet ontlopen. En eerlijk, we beginnen er elk jaar vroeger en vroeger mee. Op het werk is er dit jaar een verkiezing voor het mooiste versierde bureau. En dus hangen er al twee weken kerstlichtjes in alle – niet bij elkaar passende – kleuren van de regenboog. Best ludiek vind ik en het stoort me niet. Maar Kerstmis, het doet me eerlijk gezegd niet veel.

p1060106

Thuis komt er geen boom (mijn katten zouden hem toch maar stuk maken), en cadeautjes? Tja, ik heb eigenlijk helemaal niets nodig, zeker niet om in de kast te stoppen (want eerlijk dat doe je elk jaar met je pakjes toch?). Ik ben niet tegen Kerstmis, ik snap gewoon niet wat daar zo speciaal aan is. Die lichtjes in het donkere ijzige straatbeeld. Ja, dat is mooi. Die spontane solidariteit (hoewel, spontaan?), herwonnen familiebanden, winkels die hun jaartotaal ophalen tijdens deze periode. Allemaal wat gemaakt, nee? Na 1 januari gaan we elk terug onze eigen weg? De lichtjes weer in de kast, en dan?

Kerstmis is zo’n succes omdat we allemaal nood hebben aan die gezellige samenhorigheid. Plots zit geluk dan in een lekkere maaltijd, een kleine attentie of een versierde boom. Die lichtjes staan symbool voor al wat mooi is. Daarom kijken we zo hard uit naar de feesten. Omdat we ons gelukkig voelen in deze “speciale” tijd van het jaar.

Is het leven niet het hele jaar door mooi? En moeten we de mensen om ons heen niet elke dag bedanken dat ze er zijn? Laat die lichtjes het hele jaar door hangen en sta wat vaker stil bij hun schoonheid. Kerstmis zou niet alleen 25 december mogen zijn. Elke dag een beetje Kerstmis, hoe mooi zou dat zijn?

P.S. ik snap dat dit een beetje een afwijkende visie is, het is maar een mening natuurlijk. Laat dit je vooral niet tegenhouden om Kerstmis te vieren en daarvan te genieten. Ik doe dat ook, op mijn manier.

Herfstgedachten: wanneer slecht goed is

November. Het is volop herfst. De jongsten onder ons hebben net een week vakantie achter de rug, terwijl de rest geniet van een warme kop koffie of chocolademelk op hun vrije dagen. De herfst is absoluut niet mijn favoriete seizoen, maar wel het mooiste. Ook ik vergaap mij aan de natuurpracht tijdens een lange boswandeling. Om diezelfde avond onder een dekentje te genieten van de huiselijke warmte.

Maar dit jaar heeft de herfst ook een keerzijde. Ik ben namelijk al een goede drie weken ‘ziek’. Vooral de laatste week kom ik niet veel verder dan de zetel en het werk. Lichamelijk ben ik echt ontzettend moe. Zo moe dat ik in de weekends gewoon het klokje rond slaap. Overdag is het hoesten, proesten en niezen geblazen. Doordat ik zoveel rust moet nemen, heb ik natuurlijk ook veel tijd om na te denken. En dan is het feit dat ik mij lichamelijk slecht voel ineens goed. Wat een verschil met vorig jaar.

Vorig jaar beleefde ik – naar mijn gevoel – de moeilijkste herfst ooit. BAS was op zich al vrij zwaar op dat moment. Naast elke dag meerdere masterclasses, werkten we elke avond door aan onze pitch die tegen vrijdag klaar moest zijn. En oh ja we reisden het hele land door met het openbaar vervoer (wat voor de nodige frustraties en vertragingen zorgde natuurlijk ^^). Ik vertrok voor 7 uur en kwam pas na 22u weer thuis. Heel vermoeiend, maar niets dat ik lichamelijk niet aan kon.

p1060051

Mentaal, dat was een ander verhaal. Want hoewel ik elke dag leerrijk en uitdagend vond (cliché I know ^^), was het moeilijk om ’s morgens vol energie uit bed te springen. Ik voelde mij namelijk niet goed in de groep, kon mezelf niet zijn en had het gevoel niets bij te brengen. Ik heb mezelf toen moeten slepen naar kerstmis, wanneer ik door mijn stage 5 maanden ‘weg’ zou zijn van de groep. Een periode waarin ik mentaal terug opflakkerde. Na deze herfst is het allemaal veel beter gegaan, ook tijdens de maanden dat ik wel terug tijd doorbracht met de groep.

En nu zijn we een jaar verder en wil mijn lichaam even niet meer mee. Misschien niet abnormaal, ik ben na BAS onmiddellijk aan het werk gegaan en heb als starter natuurlijk geen vakantie. De aanpassing aan het nieuwe ritme, het vele bijleren,… Dat vraagt heel wat energie. Maar mentaal voel ik mij zo goed. Ik amuseer mij, waar ik ook ben. Dus neem ik die vermoeidheid er maar gewoon bij, dat gaat wel weer over.

Wanneer mensen dus vragen hoe het met gaat zou ik kunnen antwoorden dat ik mij slecht voel. Maar in vergelijking met vorig jaar gaat het juist heel goed met met mij. Soms, heel soms, is er geen slecht en alleen maar goed. Mooi zo.

En net als het vaststaande feit dat binnen enkele weken alle bladeren van de bomen zijn gevallen, gaan die lichamelijke kwaaltjes ook wel weer over.

Fijne herfst iedereen!

14 dingen die ik niet meer zou moeten doen

Het is weer lijstjestijd! We doen allemaal wel eens zaken waarvan we weten dat het niet goed voor ons is. We kunnen het gewoon niet laten. Hieronder mijn dingen waarmee ik eigenlijk zou moeten stoppen. Niet overmorgen, maar nu meteen!

  1. Piekeren over de meest belachelijke dingen. Ben ik niet te dik in deze broek? Heb ik vandaag wel hard genoeg gewerkt? Vind die persoon mij nog wel leuk?
  2. Op mijn nagels bijten. Vorig jaar tijdens BAS mee begonnen, van de stress. Niet OK.
  3. Mijzelf blijven verantwoorden voor het feit dat ik nog geen lief heb. Iets met mijn leven en moei je er niet mee.
  4. Agressief worden als iets niet lukt. Mijn laptop kan er van meespreken. Perfectionist tot in de kist!
  5. Mij ergeren aan iedereen zijn ‘perfecte’ leventje op sociale media. Ja, ik kijk vooral naar jou, Instagram. Allemaal opgezet spel, geef maar toe.
  6. Om de 10 minuten naar mijn smartphone grijpen, hij zal wel trillen als ik een melding heb. Het toppunt is dat ik soms op zoek ben naar mijn gsm als ik hem al vastheb. Tja.
  7. Mijn mening voor me houden omdat ik denk dat niemand naar mij zal luisteren. Grootste fout tijdens #BAS1516.dsc_0914
  8. Foto’s van mij nooit mooi vinden. Ik heb topfotografen als vrienden. En ik ben wie ik ben. Ook met mijn haar in de war (heeft het vooral niet over de foto hierboven ^^).
  9. Mijn schrijfsels onderwaarderen. Ik vind altijd wel iets dat nog niet goed is. Terwijl ik er heel wat tijd insteek en daar best wel trots op mag zijn. Perfectionisme anyone?
  10. Tijd verspillen aan slechte boeken of tv-programma’s. Ik heb de neiging om alles af te werken waar ik aan begin. Zonde, er zijn nog boeken genoeg!
  11. Überhaupt tijd verspillen aan iemand die het niet waard is. Dat slorpt energie op die ik best voor iets anders kan gebruiken. Een beetje me-time bijvoorbeeld.
  12. Emoties opkroppen. Doet alleen maar meer pijn achteraf.
  13. Geen hulp aanvaarden. Ik sta altijd klaar voor iedereen, maar zelf iets aannemen? Hola, dat is moeilijk hoor. Iets met perfectionisme en een ego ^^
  14. Te weinig genieten van de kleine mooie dingen. Lichtpuntjes weet je wel.

Herkenbaar? Wat zou jij niet meer mogen doen?

Een beetje introvert is best oké

Ik heb zonet de MBTI-test eens gedaan. De Myers-Briggs Type Indicator is een test die mensen onderverdeelt in 16 persoonlijkheidstypes op basis van vier schalen die een lettercombinatie vormen. Ik blijk een ‘protagonist’ te zijn, een ENFJ. De E staat voor extravert. Ik viel zonet van mijn stoel. Ik schreef al eerder dat ik moeite heb met accepteren dat ik introverter ben dan ik had gedacht. Wat is het nu?

Voor mij – en vele anderen – heeft introvert altijd betekent dat je moeilijker sociaal contact kan leggen. Dat je iets stiller en verlegen bent dan anderen. Dat je minder snel je mening zal zeggen in groep. Niet echt positieve eigenschappen als ik dit zo lees. Maar het is geen juist plaatje van introvert zijn.

De tegenstelling introvert – extravert heeft puur betrekking op je focus. Waar haal jij je energie uit? Als je meer naar binnen bent gericht, waardoor je je energie en motivatie voornamelijk uit jezelf haalt, ben je een introvert. Als je een focus hebt op anderen en energie en motivatie krijgt door die anderen ben je eerder extravert.

Er worden daarnaast nog heel wat anderen eigenschappen toegeschreven aan introverten. Ze zouden liever met een boek op de bank zitten, terwijl extraverten de feestjes afschuimen. Wat mij betreft kan het ook net omgekeerd zijn, alleen zal de introvert iets minder snel contact leggen met nieuwe mensen op zo’n feestje, terwijl de extravert nerveus zal worden als hij drie avonden na elkaar op de bank zit met een boek of serie.

Ik denk dat we moeten beseffen dat er maar weinig mensen 100% het ene of het andere zijn. We zijn vooral het ene met wat eigenschappen van het andere. Ik ben een introvert die zich in kleine groepen bij mensen die ik ken als een extravert gedraagt. Ik vind die extravert in kleine groepen leuker, maar die introvert is er nu eenmaal vaker. Het wordt tijd dat ik dat ga accepteren.

IMG_0439

Ik heb wel degelijk een focus op mezelf. Ik krijg energie van mezelf te ontwikkelen op verschillende vlakken. Daarvoor blijf ik soms liever een avond thuis dan op café te gaan. Wil dat zeggen dat niet sociaal ben?

In grote groepen ben ik dat stille verlegen meisje. Mijn sterke mening hou ik dan voor mezelf. Ik ben wat afwachtend bij mensen die nog niet ken. Dat is niet ideaal, ik zou graag wat minder verlegen willen zijn in zo’n groep, maar het is nu zo. Ik ben niet niet sociaal, het vraagt gewoon meer energie om sociaal te zijn.

Een beetje introvert is best oké. Het maakt me tot wie ik ben. Het geeft me bepaalde geweldige eigenschappen, maar ook enkele minder leuke. En die MBTI-test? Wel, ik ben geen ENFJ (protagonist), sommige eigenschappen kloppen maar lang niet alles. Ik heb namelijk ook veel (misschien zelfs meer) weg van INTJ (architect) en zelfs een beetje van INFJ (advocate). MBTI is geen exacte wetenschap. Het is een leidraad.  Als jij de test wil doen, kan je dat hier. Ik verkies om zonder hokje door het leven te gaan.

Zie jij jezelf eerder als intro- of extravert?

1 jaar GoAnnelies

Ik vier vandaag een beetje feest! Exact 1 jaar geleden kwam namelijk de eerste blogpost online op Goannelies (dat was deze). Ik vier dus het eenjarig bestaan van deze blog. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik na een jaar nog altijd zoveel zin zou hebben om elke week een nieuw stuk te publiceren. Maar inmiddels is dit mijn 46ste post en streef ik ernaar om elke week iets online te zetten.

P1040068
Macarons voor iedereen!

Ik heb altijd graag geschreven, maar het laatste jaar is schrijven een ‘must’ geworden. Ik schrijf nog liever dan vroeger en haal er door te bloggen nog meer voldoening uit. Passie als toverwoord is nog steeds het motto van deze blog en als bij toverslag is bloggen nu een extra passie geworden.

Het doel van deze blog was het creëren van soort online oefenboek van de copywriter die ergens diep vanbinnen in mij schuilt. Ik merk nu al dat mijn schrijfstijl veranderd is, daarom niet verbeterd, maar ik ben anders gaan schrijven. Ik ben nog steeds mijn eigen stijl aan het zoeken, maar GoAnnelies laat mij toe om hier volop mee te experimenteren. GoAnnelies is niet alleen maar een oefenboek, het is een online uithangbord geworden van wie Annelies is. En daar ben ik blij mee.

De vele persoonlijke stukjes, of net de grappige, de inhoudelijke posts over mijn opleiding, de mindstyletips of mijn liefdesverklaringen voor het veldrijden. Allemaal maken ze deel uit van wie ik ben en waar ik van hou. En dat is de enige trend waar ik mee verder wil. De onderwerpen zullen misschien nog maandelijks veranderen, maar het zal steeds mijn persoonlijkheid weerspiegelen.

En dan zijn jullie er nog. Mijn lezers! Soms zijn jullie met velen, soms met wat minder. Maar ik doe dit niet voor de statistieken. Het belangrijkste vind ik jullie feedback. Ik heb het afgelopen jaar veel reacties gehad op mijn blog in het algemeen of op specifieke stukken. Er was geen enkele negatieve bij! Jullie enthousiaste reacties zorgen ervoor dat ik elke week opnieuw weer iets moois wil schrijven. Of ik jullie nu in het echte leven ken of niet, jullie feedback helpt mij enorm verder. Bedankt daarvoor!

Volgende week komt er eventjes geen stuk online, ik geniet namelijk van een laatste weekje vakantie voor ik begin te werken! En ondertussen drink ik een glaasje op mijn eerste blog anniversary 😉

Blijf mij ook zeker feedback geven. Wat vinden jullie van GoAnnelies? Wat is er goed? Wat kan beter?