September 2019. Het lijkt nu een zeer ver verleden. Ge weet wel toen alles nog mooi was, je uw geliefden nog kon vastpakken en de toekomst er rooskleurig uitzag… Toen schreef ik mijn ode aan de routine.
Routine is voorspelbaar en vereist daarom minder mentale inspanningen. De routine van september voelt ook als een nieuwe start, net zoals in januari. Een nieuw blaadje. Je kan allerlei cursussen of lessen beginnen volgen. Nieuwe mensen leren kennen. Op het werk trappen nieuwe projecten op gang.
En laat routines nu net het tweede thema zijn van de Blogboost Najaarschallenge. Het gaat hier dan niet alleen om het gevoel van sleur en vaste gewoontes, maar eerder om welke routines je hebt.
Want we moeten het toegeven: het is een hele hype geworden in blog- en Instagramland. Morning routines waarbij je eerst je gsm aan de kant legt en nog wat leest. Morning pages schrijft. Mediteert. Of God forbid – een hele workout doet.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik er soms stress van krijg. Die foto’s op Instagram van mensen die met een rood hoofd kei trots zijn dat ze net aan yoga hebben gedaan. Om 7u ’s morgens…
Hierbij een korte beschrijving van mijn huidige morningroutine:
Ik sta op en kleed me aan
Ik zet de wifi van mijn gsm op en stuur het lief een goeiemorgen
Ik geef de katten eten en geef ze allemaal een knuffel
Ik eet – gewoon een simpele boterham trouwens – half over mijn telefoon gebogen of al denkend aan het werk
Ik poets mijn tanden, kam mijn haar, was mijn gezicht – zodat ik er wat plausibel uitzie tijdens een videocall (geen gezichtscrèmes of andere verzorging die tijd vraagt, douchen is voor ’s avonds)
Ik start met werken tussen kwart voor 8 en half 9.
Mocht ik niet thuiswerken zou de routine dezelfde zijn en zou ik in de laatste stap de auto instappen om rond 8u op de trein te zitten richting kantoor.
Geen fancy havermoutontbijt, geen workout, geen meditatie. Maar ook geen gestress met boekentassen en brooddozen, waar de gemiddelde ouder wel mee zal worstelen. Mijn ochtenden zijn niet stresserend, noch memorabel. Ze zijn best kort. Functioneel. Af en toe staar ik zelfs gewoon wat voor me uit.
Mijn avonden zijn zelfs nog iets meer geroutineerd. Daarin maak ik tijd om te lezen, tv te kijken, twee keer per week naar de dansles en jawel, scrollen door sociale media. Want dat is een gewoonte die ik maar niet afgeleerd krijg.
En natuurlijk ben ik wel geïnspireerd door al die routines van anderen. Misschien zou ik het wel zalig vinden om met morning pages te starten of een yogake te doen zo ergens tussendoor. Maar in realiteit heb ik ook al vaak gemerkt dat dingen die lifechanging genoemd worden, vaak allesbehalve lifechanging zijn. You do you weet je wel. En het lukt me momenteel niet om iets aan die routines te doen. Ik ben al blij dat ik in de huidige omstandigheden uit mijn bed geraak.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na vier dagen op het hoofdeiland Malta, was het tijd voor onze laatste ochtend in de Three Cities, vandaag stond de toch naar Gozo, het zustereiland, op de planning. Spannend wel want we zouden een kleine halve dag onderweg zijn.
Dit waren de verschillende stappen om uiteindelijk in Marsalforn, onze uitvalbasis voor Gozo te raken. Een hele tocht was dat!
De ferry van The Three Cities naar Valletta
Bus 42 van Valletta naar Cirkewegga. Hier zaten we zeker een dikke twee uur op, met echt een vreselijke chauffeur die super onbeleefd was naar nieuwe mensen die de bus opstapten. En we hebben ergens zeker 10 minuten in the middle of nowhere stilgestaan.
Ferry van Cirkewegga naar de haven Mgarr op Gozo. Er is een ferry elk half uur en het is allemaal heel vlot geregeld. Je koop een kaartje en mag dan in een rij wachten om in te schepen. De overtocht zelf duurt een half uurtje en je hebt zicht op Comino.
Aangekomen in Mgarr was het even chaos om op een bus te raken. Uiteindelijk namen we bus 322 rechtstreeks naar Marsalforn, maar we hadden ook via de hoofdstad Victoria kunnen gaan. En daar dan overstappen richting Marsalforn.
Op de ferry naar Gozo.
We checkten in bij Murella Living en verkenden meteen Marsalforn. Het is een meer toeristisch badplaatsje op Gozo, maar wel strategisch gelegen. In tegenstelling tot enkele andere plekken zijn hier ook heel wat restaurants, wat toch mooi meegenomen is. We lunchten bij Arzella, helemaal op het uiteinde van de baai. Ik had een heerlijke risotto, maar de verse vis zou ook een topper zijn.
We hadden nog een halve dag en kozen ervoor om de kustlijn vertrekkende van Marsalforn te wandelen tot ergens halverwege. Het doel was vooral om de befaamde zoutpannen te gaan spotten en uiteindelijk werd het prachtige Wied-El-Ghasri ons eindpunt. We baseerden ons op de saltpans walk van Visit Gozo, maar die wandeling helemaal uitstappen zou zeker een dag kosten.
Eenmaal Marsalforn uit wandelden we langs een mooie aangelegde boulevard tot in de volgende baai Qbajjar.
Uiteindelijk belandden we aan een uitkijkpunt op de zee met een eenzaam en afgesloten stenen huisje.
Nog één baai verder was dit dan weer het zicht, met een soort witte berg zand aan het uiteinde.
Uiteindelijk kwamen we bij de zoutpannen, al is het dan wel langs een asfalten weg. Je kan gelukkig afslaan naar het onverharde deel en zo tussen de zoutpannen wandelen. En dat geeft mooie plaatjes.
We waren ter plaatse ontzettend gefascineerd over hoe die zoutpannen nu echt werken (uiteraard gaat het om verdamping van zeewater, maar hoe schraap je het zout ervan af?) en of er bij ons Maltees zout in de winkel ligt. Veel vind ik er online niet over, maar ik vermoed dat op Malta en Gozo de zoutpannen niet meer actief worden gebruikt. Het blijkbaar nog wel altijd goed voor de vogels die overvliegen en op die manier aan zoet water kunnen.
Ik vond onze wandeling nu al geslaagd, maar toen we uiteindelijk bij Wied-Al-Ghasri aankwamen viel mijn mond op. Het is een prachtige inham die heel exotisch aandoet. Van boven is het zicht de moeite en via een kleine trap kan je beneden op het strand komen. Nadeel: het strand is een keienstrand.
Het lief ging even zwemmen, ik bewaarde mijn waterdoop voor de dag erop. Ik bleef wat chillen op het strand. Het was er heerlijk rustig.
We deden exact dezelfde weg terug, niet ideaal misschien, maar het werd al wat later en we wilden aan de kustlijn blijven. ’s Avonds aten we nog maar eens een pizza bij Murella in de baai van Marsalforn.
Onze kennismaking met Gozo was alvast geslaagd!
Heb jij al eens zoutpannen kunnen bewonderen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.
Ik deelde een hele tijd geleden als eens twee posts vol volwassen struggles (hier en hier) en kijk er was weer inspiratie genoeg voor een vervolg!
Vroeger gingen gesprekken met vrienden over feestjes, muziekbands en de cover van de Joepie, nu klagen we uren aan een stuk over alle verkeerswerken in de buurt. Want je geraakt tegenwoordig toch nergens meer zonder urenlang te moeten omrijden en die werken daar duren al jaren en WANNEER GAAT DAT NU EENS EINDELIJK KLAAR ZIJN?
Het laatste jaar is het voor het eerst een paar keer voorgevallen dat mensen mij ‘bijna 30’ noemen (ik ben 27) of zelfs ouder dan 30 schatten. HELP MIJ.
Naast ragen over verkeerswerken praten mijn vrienden en ik ook graag over hoe moe we zijn en hoe weinig tijd we hebben voor bepaalde dingen. Weet ge nog dat wij de generatie waren die alles gingen veranderen?
Ik zit op het punt dat ik musea bezoeken en lezen officieel als mijn hobby’s begin te noemen. Niet meer zoals vroeger ‘reizen’ (dat is niet eens een hobby?), met vrienden afspreken (deuh) en creatief bezig zijn (hahaha – hoe zelfs?). Hoe een basic bitch was ik zeg 😅. En lezen en musea, ik begin te snappen waarom mensen mij boven 30 categoriseren. (Al noemden ze me in de nieuwsbrief van Museumpas 20 en ik glunderde van trots, dat ook!)
Slechte gewoonte: maar soms vind ik het fijn dat het slecht weer is want dan hoef ik geen excuus te verzinnen waarom ik vandaag niet buiten ben geweest.
Ik voel me officieel niet meer aangesproken door het woord ‘jongere’. Al zal ‘volwassene’ ook altijd zo’n term zijn waarvan ik niet weet of ik er nu onder val of niet :D.
Nadat we de vacature online hadden gezet voor iemand die deels bepaalde taken van mij zal moeten overnemen nu ik van team switch, solliciteerden er mensen geboren in 1997 of jonger die veel kennis hadden van TikTok, en ik zweer het: er niks beter om u echt oud te laten voelen.
Maar hey, je bent maar zo oud als je je voelt zeker? 😀
Het is eigenlijk schandalig dat er over onze citytrip naar Parijs in maart 2019 nog steeds geen verslag online kwam. Behalve deze ode aan de Notre-Dame toen die een paar weken na ons bezoek deels afbrandde. Maar COVID-19 zorgde voor een eind aan al dat reisplezier en om die reden had ik ook echt geen zin om reisverslagjes te schrijven of te publiceren. Maar dat wil nu terug oppikken door over mijn twee vakanties in 2019 te schrijven en eerst is Parijs dus aan de beurt.
Op woensdag 27 maart stonden Leen en ik zeer vroeg op om de Thalys te nemen naar het Gare Du Nord in Parijs. Ik had eigenlijk helemaal niet door hoe snel je daar kon zijn. Ik was namelijk nog niet echt in Parijs geweest, op één daguitstap in het derde middelbaar na waarbij we de Eiffeltoren vanuit de bus zagen.
We sliepen trouwens in een gezellige AirBNB in de Batignolleswijk tussen Montmartre en het centrum. Met een bakker op de hoek van het straat en dicht bij leuke eetplekjes voor ’s avonds. Perfect!
Op onze eerste dag liet ik me voornamelijk door Leen, ultieme Parijsliefhebster, meenemen naar de belangrijkste bezienswaardigheden in de Franse hoofdstad. We baseerden ons hiervoor op wandeling 5 in de Time To Momo. Uiteindelijk hebben we op een halve dag meer dan 30.000 stappen verzet dus ik zou je aanraden om voor deze wandeling wel echt een hele dag uit te trekken mocht je nog een extra museum willen meepikken ofzo.
We namen de metro tot aan Trocadero waar we meteen een prachtig zicht kregen op, jawel, de Eiffeltoren. Zeker boven aan het neoklassieke Palais de Chaillot is het uitzicht de moeite, en dat kan je merken aan alle Instagramfoto’s die er gemaakt werden, zelfs bij bewolkt weer zoals toen wij er waren.
Palais Du Chaillot
De Eiffeltoren hoeft natuurlijk geen introductie. Ik vind het zeker een indrukwekkend bouwwerk om van beneden te bekijken. Een bezoek helemaal naar boven zag ik echt niet zitten – ik heb dieptevrees en dat speelt vooral op op gammele constructies. Ik had graag onder het bouwwerk door gelopen, maar toen wij er waren was dit afgesloten met hekken, jammer.
Zicht vanop het Palais Du Chaillot. De fonteinen van Trocadero stonden nog droog.Ik deel niet zo heel vaak selfies maar deze vind ik wel leuk :).
Vanaf de Eiffeltoren wandelden we langs de Seine op weg naar de Pont Alexandre III, een van de bekendere bruggen van Parijs. Met gouden beelden op de pilaren is dit een elegante en koninklijke brug gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1900.
Pont Alexandre III
Ondertussen hadden we honger gekregen natuurlijk en ploften we uiteindelijk neer bij Malabar, een piepklein restaurant niet ver van de Tour Eiffel dat Leen zich nog herinnerde van vroeger. Typisch Frans en dus deden we mee. Want het is nooit te vroeg voor wijn als je op vakantie bent, zeker niet van die goede Franse ;).
Vanaf ons lunchplekje zagen we de gouden koepel van Les Invalides al opdoemen. De kanonnen zijn typerend voor het legermuseum dat er nu huist, maar Les Invalides is ooit gebouwd om gewonde soldaten te verzorgen én Napoleon ligt er begraven in de crypte.
Kanonnen kijken zal voor een andere keer zijn, wij besloten een bezoek te brengen aan het Rodinmuseum, dat zich niet ver van Les Invalides bevindt. Voor mij de eerste keer dat ik kennismaakte met deze kunstenaar en met beeldhouwkunst in het algemeen. Een ticketje kost 12 euro, wie 26 jaar of jonger is mag gratis naar binnen.
Je komt binnen via het nieuwere gedeelte van het museum waar zijn schetsen tentoongesteld worden, daarna kom je in de ruimte tuin waar je zijn grote werken zoals ‘De Denker’, ‘De hellepoort’ en ‘De burgers van Calais’ kan bewonderen.
De burgers van CalaisDe hellepoort, geïnspireerd door Dante’s Inferno
In het huis (dat overigens het hele jaar door heel warm is – het was er in maart al zweten) kan je wat kleinere werken bekijken zoals ‘De Kus’ en ‘De kathedraal’. Ik vond het allemaal heel aangenaam ingericht met de tuin als hoogtepunt. Het weer begon op te klaren en het was heerlijk om er rond te wandelen. Een museum dat ik zeker nog eens opnieuw zou doen.
Vanaf het Musée Rodin keerden we terug naar de Seine en wandelden we voorbij Musée D’Orsay dat voor een volgende keer zal zijn.
Musée D’Orsay met beeld van een olifant.
We staken de Seine over via de voetgangersbrug Léopold Sedar Senghor en kwamen zo in Jardin les Tuileries terecht. Vroeger deel van de tuinen die bij het gelijknamige Tuilerieënpaleis hoorde.
Jardin les Tuileries
We kwamen alvast voorbij het Oranjeriemuseum dat we de volgende dag zouden bezoeken. Maar vandaag was het doel duidelijk: we wilden de Champs-Elysées afwandelen richting Arc Du Triompe.
Daarbij verlieten we de tuilerieën via het Place de la Concorde. Dit is nu een zeer druk verkeersplein met moderne reclameborden, maar in de 18de eeuw was dit het toneel van de Franse Revolutie. Het is hier dat koning Louis XVI, zijn vrouw Marie-Antoinette en velen anderen hun hoofd verloren onder de guillotine. Na staat er een Egyptische obelisk in het midden van het plein. De mooie fonteinen stonden jammer genoeg droog.
Zicht op Champs-Elysées vanaf Place de la Concorde
We liepen langs de befaamde Champs-Elysées en begonnen spontaan het lied van Joe Dassin te zingen. We maakten nog even een tussenstop bij Le Grand Palais (te herkennen aan zijn grote glazen koepel) en Le Petit Palais. Beide kunstmusea, maar vooral ook prachtige gebouwen die meteen in het oog springen wanneer je langs de Seine wandelt.
Voorkant van Le Petit Palais, een bezoek zal voor een andere keer zijn.
Loop je verder langs deze ‘paleizen’ kom je opnieuw aan Pont Alexandre III met zicht op de Eiffeltoren. Maar wij maakten nog even rechtsomkeer terug naar de Champs-Elysées. En toen kwamen we almaar dichter bij de Arc Du Triomphe, ons eindpunt voor vandaag.
De Arc ligt ook op een druk kruispunt, maar je kan de voetgangerstunnel nemen, waarin ook een metrohalte huist, handig! Boven kom je dan op het eilandje van de Arc. Op het moment dat wij er waren, was er net een oorlogsherdenking bezig en dus konden we er niet helemaal onder.
Ik keek mijn ogen uit! Ik moet toegeven dat ik er niet veel van had verwacht. Maar ik vind het echt oprecht een prachtig monument, misschien omdat we er later op de dag waren en de zon al begon onder te gaan waardoor het licht een prachtig kleur had. Wie zal het zeggen? Ik vind dit zeker een aanrader!
De Arc Du Triomphe is gebouwd in de 19de eeuw in opdracht van Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken. Je kan ook naar boven met uitzicht over de Champs-Elysées maar dat hebben we niet gedaan (was al gesloten door de herdenking).
En zo namen we doodmoe de metro naar huis, want eigenlijk hadden we al belachelijk veel gestapt en gezien én dat op een halve dag. We aten dicht in de buurt van onze Airbnb Libanees bij Chez Sofia. Het was best lekker maar nog vroeg op de avond voor de Fransen dus we zaten er een beetje alleen.
Deze wandeling is zeker een aanrader voor wie een eerste keer in Parijs is, of wie graag één of meerdere musea meepikt, want ik heb er terloops een aantal vermeldt, maar uiteraard zijn we er nog wel een paar gepasseerd. Op vlak van musea biedt Parijs voor ieder wat wils!
Wat is jouw favoriete plek in Parijs?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ik ben er wat laat mee, maar nadat ik overal berichtjes zag opduiken over het thema ‘energie & positiviteit’ in het kader van de BlogBoost najaarschallenge, besloot ik me alsnog in te schrijven. Mede omdat dit thema me interesseert, maar ook omdat de inspiratie tijdens deze hele crisis niet meer zo hard vloeit als normaal. Dus dan kan zo’n uitdaging hopelijk zijn naam waarmaken en deze blog inhoudelijk opnieuw een boost geven.
Energie en positiviteit dus. Ik denk dat dit thema wel al vaker de revue is gepasseerd. Onder andere in de lichtpuntjes-rubriek. Dus wou ik het vandaag wat diepzinniger aanpakken. En jullie iets vertellen over hoe positief ingesteld ik als persoon ben en hoe dat verandert is doorheen de jaren.
Het is eigenlijk een beetje vreemd om te beseffen: als tiener en jonge twintiger ging ik eigenlijk super positief door het leven. Mijn levensmotto was ‘alles komt goed’ en men beschreef mij ook echt als iemand optimistisch die altijd een glimlach klaarhad.
Ik weet niet meer wanneer dit exact veranderd is of waardoor. Maar nu beschrijven mensen mij als kritisch en realistisch. En vind ik van mezelf dat ik enorm emotioneel ben geworden en daardoor ook vaker pieker en me zorgen maak. ‘Alles komt goed’, ik geloof er nog steeds in, maar heb niet meer het gevoel dat dat motto helemaal bij me past.
Ik herinner me ook de feedback op het einde van mijn basjaar van de mentoren. ‘Annelies, soms hebben we een beetje bang jou omdat je in een hoekje van de zaal zit en we duidelijk zien dat je het niet eens bent met de groep, maar dan maar wat zit te mompelen of het voor je houdt’. Ik weet nog dat ik vrij geraakt was door die feedback omdat ik hem niet helemaal begreep, maar ondertussen weet ik dat ze gelijk hadden.
Ik ben een extreem kritisch persoon, omdat ik altijd het beste wil, maar ik heb ook al geleerd dat veel mensen mijn mening daardoor niet altijd willen horen. Dus hou ik ze voor mij en zal ik soms me op de achtergrond houden in een discussie uit schrik om weer de kritische te zijn. Die advocaat van de duivel waarvan sommigen vinden dat ze de creativiteit of leutigheid uit een idee haalt.
Ik weet niet of kritisch zijn per sé wil zeggen dat je niet positief kan zijn. Maar ik weet wel dat ik zelf meer moeite heb om niet naar dat kritische stemmetje te luisteren en er gewoon voor te gaan. Go with the flow. Safe enough to try, weet je wel. Een mentaliteit die op kantoor zo is ingeburgd dat het soms lijkt alsof ik degene ben die alles wil tegenhouden. Terwijl mijn houding helemaal niets wil tegenhouden. Ik wil het gewoon heel goed doen omdat ik om een bepaald project geef. Omdat ik om mijn werkgever geef.
Maar soms denk ik dat ik het omgekeerde bereik met mijn kritisch zijn. Dat collega’s denken dat ik het nooit goed vindt, dat ik nooit helemaal wild enthousiast over een idee kan zijn, dat ik niet positief ingesteld genoeg ben…
Ik weet dat ik van nature nog steeds het beste wil zien in mensen en in de wereld. En het hoort waarschijnlijk gewoon bij het proces van opgroeien en het feit dat die jeugdige naïviteit al een paar keer een deuk heeft gekregen. Dus spring ik wat bewuster om met wie ik mijn vertrouwen geef en zal ik voor personen buiten mijn vriendenkring waarschijnlijk wat minder positief overkomen. Wat harder.
Maar tegelijk maak ik me in heel veel dingen ook geen zorgen, omdat ik weet dat ze wel op hun plooi zullen vallen. Er zijn ook veel dingen waar ik wel vertrouwen in heb. Diep vanbinnen zit nog steeds die ‘alles-komt-goed’-tiener, dat weet ik wel zeker.
Zou jij jezelf omschrijven als een positief persoon?
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
The last hours van Minette Walters. Een boek dat zich afspeelt tijdens de eerste uitbraak van de pest in het noorden van Engeland. Ik had gehoopt dat dit een fijn historisch verhaal zou zijn met focus op de pandemie, maar de focus lag op het dorp Develish en de interne geheimen die daar naar boven kwamen tijdens een periode van quarantaine. Dit boek viel enorm hard tegen, ik ga het vervolg dan ook niet lezen.
In the testimony of Alys Twist* van Suzannah Dunn maken we kennis met wees Alys Twist die zich heeft opgewerkt tot wasvrouw aan het koninklijke hof van de nieuwe koningin Mary I. Maar Mary wil terug naar het oude geloof en al snel komt het volk in opstand. De naam van haar halfzus Elizabeth wordt in het complot vernoemd en Alys wordt naar haar huishouden gestuurd om de prinses te bespioneren. Fijn om eens een boek over Mary Tudor haar regeerperiode te lezen, maar het verhaal was wat zwakjes.
Ik kende het verhaal van Queen Mary Of Teck, vrouw van George V, niet zo goed voor ik aan Valhalla* begon. Zij wordt gekoppeld aan Eddie, de kleinzoon van queen Victoria voor wie ze wel wat voelt, maar die sterft onverwacht aan de griep tijdens een pandemie (ook een thema in mijn boek deze maand). Dus moet ze trouwen met de jongere broer Georgie. Een verhaal over liefde en plicht én de schijn ophouden. Het is een beetje wennen aan de schrijfstijl eerst, maar dit is wel een schoontje.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gekeken
Beetje Disney uiteraard, al ben ik vooral aan het herbekijken momenteel :D. En wil ik starten aan Hamilton om eindelijk eens andere musicalmuziek te draaien dan The Greatest Showman (dat is al een half jaar mijn vaste playlist bijna).
Op Vlaamse tv enkel Undercover 2 omdat het goed wegkijkt.
Meegemaakt
Beetje aan het verzuipen in het werk doordat ik van functie en van team ga veranderen, maar door het vertrek van een andere collega ook nog hard binnen mijn huidig team aan de slag moet. Dus twee jobs aan het combineren en dan is thuiswerken niet goed voor de balans. Gelukkig heb ik in november wel een week verlof kunnen inplannen.
Ik las afgelopen week een interessante opinie in De Volkskrant. Over hoe jongeren nog altijd willen lezen en het een nuttige bezigheid vinden, maar het toch steeds minder doen.
Eigenlijk gaat het artikel niet eens over lezen, maar over hoe de maatschappij erop gericht is om elke minuut productief door te brengen. En hoe daardoor fictie als minderwaardig wordt gezien. Het zijn non-fictie boeken boordevol productiviteits- en zelfhulptips of die de volledige geschiedenis van de mensheid samenvatten, die de bestsellerlijstje toppen en op ieders koffietafel prijken.
Ik hoorde een collega ooit zeggen dat hij enkel non-fictie leest omdat fictie lezen volgens hem tijdverspilling is. Maar eigenlijk leest hij amper, zelfs non-fictie. Want hoe we het ook draaien of keren: non-fictie vraagt wel heel wat mentale ruimte van onszelf en dat is niet simpel in een wereld vol vluchtige Whatsappjes en podcasts die we proberen te combineren met andere zaken om toch maar geen minuut verloren te laten gaan.
En dus luidde het advies van het artikel als volgt ‘Wat je moet hebben gelezen? Niks, als je maar niet stopt met lezen. Als je maar gestaag doorleest, kom je alles wel een beetje tegen.’
Of hoe je meer kan leren van 30 stationsrommantjes op een jaar dan van twee bestseller non-fictieboeken. Fictie heeft de kracht je mee te slepen en in de schoenen van een personage te plaatsen. Dat zorgt voor empathie en onbewust steek je daar heel wat van op.
Het gaat niet om wat je leest, als je maar leest. En dat is waar het misloopt bij de jeugd. Als ze dan eindelijk tijd hebben gevonden om te lezen, willen ze iets waardevols lezen. Iets waarmee ze kunnen uitpakken. En dan raken ze niet verder dan de eerste hoofdstukken in dat klassieke werk van Dostoyevsky of blijkt ‘not giving a fuck’ toch eerder vol holle clichés te zitten dan ‘lifechanging’ te zijn.
Ik ben zelf al eens in de val getrapt. Wanneer dat knagende gevoel dat ik meer non-fictie moet lezen weer de kop opsteekt. Al die historische avonturenverhalen, allemaal goed en wel. Maar moet ik eens niet echt iets bijleren? Dus dan kocht ik non-fictieboeken. Om ze nooit open te slaan. Of om ze teleurgesteld dicht te slaan als ik toch aan het einde ben geraakt.
Ik lees graag omdat het me uit de realiteit van de dag haalt. Want in die realiteit draait alles al rond productiviteit. We zijn gewoon voorgeprogrammeerd om artikels aan te klikken die ons de beste tips en hacks beloven. En dus verkopen de bijhorende boeken ook. Maar of ze mensen nu echt het plezier geven om te lezen, daar twijfel ik zwaar aan.
We leven in een wereld waarin de zoektocht naar optimalisatie het plezier doodt. Alles moet sneller en beter. Maar plezier en vertragen zijn nu net grote voordelen van lezen. Dat boek moet niet uitgelezen zijn in 4 uur zoals onze e-reader voorspelt. En dat moeten we onze jongeren ook meegeven. Laat hen die chicklit lezen of dat fantasyboek met die rare cover. Als ze maar lezen.
Het maakt niet uit wat je leest, zolang je maar leest.
In de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens graag tussenuit. Op kantoor is dat de enige week van het jaar dat we aan collectief verlof doen en ik heb het op zijn zachtst gezegd niet zo voor die ‘kerstgezelligheid’. Ontsnappen aan de drukte deden we in 2018 twee dagen in het Duitse Keulen. Een gevarieerde stad.
We deden het vandaag wat rustiger aan omdat we de dag voordien een intensieve wandeling hadden gestapt. Daarover schreef ik al eerder een verslagje.
Overnachten in een ex-klooster
We werden wakker in een luxueuze kamer van het Q-vest hotel. Het lief boekte deze kamer ruim op voorhand, want het is niet goedkoop. Maar het was echt een prachtig hotel. Het is in een oud kloostergebouw uit de 19de eeuw en je hebt uitzicht op een kerk. Ook niet pal in het centrum, dus een heel rustige omgeving.
Onze kamer was op de hoogste verdieping met een bad. En een bad op verlof is altijd mooi meegenomen. Zeker tijdens winterse tripjes.
Eerste stop van de dag was een bezoek aan de Dom. Het is een typische gotische kerk, die indrukwekkender was binnen dan ik had gedacht. Gotiek is vaak een saaiere bouwstijl voor kerken, voornamelijk omdat het hier in West-Europa ook een dominante bouwstijl is geweest voor een heel lange tijd en dan kan alles wat op elkaar gaan lijken. Maar toch heb ik nog heel wat zaken opgemerkt. Een bezoek aan de Dom is gratis, je kan ook de Dom beklimmen tegen betaling maar dat is echt hoog en daar stond ik nu niet voor te trappelen.
Hierna maakten we nog een wandeling over de Hohenzollernbrucke. Oftewel de slotjesbrug met langs beide kanten een wandelboulevard en in het midden treinsporen. Je hebt er een mooi zicht op de Dom en de rest van het oude stadscentrum.
Doorheen de jaren hebben mensen hier duizenden kleurrijke slotjes gehangen en dat geeft een leuk effect. Voor de street art fans: ga ook zeker op zoek naar de Invader die er hangt.
Deze brug is echt een van de iconische landmarks van Keulen. En tja, ik heb gewoon iets met bruggen. Het levert altijd leuke foto’s op.
Een tip is om aan de overkant even langs de Rheinpromenade te wandelen. Dat is een nieuw aangelegd wandelpad op hoogte van de rivier. In de winter staat het wel vaak onder water, maar in de zomer zal het hier fantastisch zijn om bv. te picknicken en dan kan je zo de volgende brug weer nemen richting het centrum.
Impressionisme en een incident
In Keulen zijn echt tientallen interessante musea. Voornamelijk heel wat grote kunstmusea (het Ludwigmuseum en Kolumba bv.). Wij kozen voor het Wallraf-Richartz museum, omdat dit museum focust op het impressionisme, mijn favoriete kunststroming.
Van buiten is het gebouw niet zo indrukwekkend, maar binnen zijn de zalen heel mooi samengesteld. Toegang kost 13 euro per persoon, als je meerdere musea wil bezoeken is het aan te raden om eens te kijken naar de plaatselijke museumpas, die is een pak voordeliger. Wij deden de tijdelijke tentoonstelling op de bovenste verdieping over Amerikaanse kunst en de kelderverdieping met impressionisme. Daarna was het al vrij laat dus we hebben zelfs niet alles kunnen zien. Het is groter dan je denkt ;).
Nog wel even over dit museum: ik vond ze er absoluut niet vriendelijk. Zo hing er nergens op dat je geen foto’s mocht maken. Ik nam na een uur rondlopen één foto en werd onmiddellijk geblamed door een vrouwelijke zaalwachter die mij al in het oog hield want ‘jij zag me er wel uit als iemand die een foto ging nemen’ (aka ze had gezien dat mijn fototoestel in mijn achterzak zat, heel smart zenne 🙄) en daarna kwam er ook nog eens een mannelijke zaalwachter me shamen omdat hij het op de camera’s had gezien en dacht dat ik nog niet genoeg tegen mijn voeten had gekregen. Die mensen waren ook in het Duits aan het raaskallen en hadden niet door dat we toeristen waren… Ze legden bovendien niet uit waarom er geen foto’s gemaakt mochten worden, iets waar ik sowieso niet tegen kan.
Het ging om deze foto en zoals je ziet was het geen close-up van een schilderij, het was enkel een sfeerbeeld. Ach ja.
Op de benedenverdieping zag ik heel wat mensen foto’s nemen (echt close-ups van pakweg een Monet – close-ups, zeker met flits, kunnen echt wel slecht zijn voor schilderijen, dat doe ik nooit) en zei niemand er iets van, terwijl er ook voldoende zaalwachters aanwezig waren. Dus ofwel mocht je van de tijdelijke tentoonstelling geen foto’s nemen en waren ze dat vergeten aangeven, ofwel werd ik gewoon kei hard geviseerd door deze twee. Maar het was een bittere pil en ik was er echt door aangedaan als feeler die niet tegen onterechte kritiek kan.
Hierna aten we Flammkuchen (je bent in Duitsland tenslotte hé) bij Rheinzeit. Een gewone brasserie in het hartje van de stad. We wandelden nog tot aan een leuke koffiebar, The coffee gang, voor we weer de trein namen naar huis.
Keulen is een leuke stad voor een weekend, zeker als je graag een museum bezoekt. Het is wel zo’n typische Duitse stad waarvan ik altijd heb geweten dat het niet heel erg mijn ding is. Waar Berlijn me heel positief heeft verrast door anders te zijn, heeft Keulen het stereotype van Duitsland bevestigt. De stad is ook heel erg gericht op shopping en toerisme met alle grote ketens en heel veel kitsch. Maar buiten de begaande paden hebben we enkele leuke plekjes gevonden. En er zijn nog genoeg musea om naar terug te keren.
Wat is jouw favoriete Duitse stad?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Weten jullie het nog? Toen in juni de horeca opnieuw open ging en we weer voorzichtig buiten durfden. En heel bedeesd weer plannen maakten. Misschien toch nog een tripje? Wel, toen schreef ik mijn bucket list voor de zomer.
En tja een groot succes is het allemaal niet geworden. Al op 11 juli, de dag nadat ik het eerste puntje ‘een museumbezoek’ had afgestreept werd de mondmaskerplicht uitgebreid, o.a. naar musea en winkelstraten. Begin augustus ging de bubbel van 5 in waardoor ik ervan uitging dat ik maar 5 mensen mocht zien naast mijn gezin en dus alle afspraken met vrienden afzegde. Ondertussen heb ik wel door dat je ook mensen op veilige afstand mag zien, maar nu we naar een derde golf aan het gaan zijn weet ik dat zo nog allemaal niet.
Dus bij deze een iets andere terugblik op de zomer, want veel puntjes zijn niet eens aan de orde geweest.
Op 10 juli ging ik dus naar Museum M voor Rodin, Meunier & Minne. Mijn hart bloedde en bloedt nog steeds voor de cultuursector. Begin september kwam de ticketverkoop bij de meeste cultuurcentra, of toch degenen die ik via het werk heb gesproken, op gang. Maar naar het langere cultuurseizoen toe blijft de grote ticketverkoop uit. Mensen durven niet ver vooruit meer plannen. Ook bij mij is een tweede museum er niet echt van gekomen, al ging ik op mijn verjaardag nog wel naar Chateau De Seneffe en ook daar viel meteen op dat die mensen momenteel niet veel verdienen aan bezoekers, want we waren de enigen.
Chateau De Seneffe
In het verlengde 21 juli weekend was het prachtig weer en trokken we naar Villers-La-Ville, ongetwijfeld mijn favoriete dag van de hele zomer. Ik was toen echt gelukkig en zorgeloos. En die dagen zijn tegenwoordig schaarser dan normaal. Seneffe en Villers-La-Ville zorgden er wel voor dat ik deze zomer twee keer in Wallonië ben geweest, iets dat ik dus wel kan afstrepen van de bucket list.
Villers-la-Ville
Ik ging enkele keren wandelen, waaronder een paar keer met vriendinnen. Dat zijn de enige momenten geweest dat ik ze zag en ook voor het eerst sinds maart. Ik begin dat samen een terrasje doen en bijbabbelen over de dinges des levens enorm te missen. Maar ook met het lief werd gewandeld om het hoofd leeg te maken.
Ik las enorm veel, dat is voornamelijk de schuld van mijn nieuwe Kindle. In de bib raakte ik amper, dus geen Outlander dit jaar, maar wel een aantal fijne e-books. En ondertussen ben ik toch alweer één keer in de bib geraakt.
Het meest fijne weekend was misschien wel het hittegolfweekend dat ik doorbracht in de tuin met mijn Kindle in de schaduw onder de boom. Af en toe een dutje. Zalig!
Ik ging in juli een paar keer naar kantoor, maar vanaf de tweede golf en de bubbel van 5 niet echt meer. Ook de hittegolf zat er voor iets tussen want ons kantoor is totaal niet geïsoleerd (dat is nog een understatement zelfs). Ondertussen ben ik in september wel al enkele keren gegaan waardoor ik heel wat collega’s terugzag. Geen idee hoe lang dit nog gaat duren, maar ik vind het wel fijn. Op een of andere manier zorgen die dagen voor meer focus, al zijn dat vaak meetingdagen natuurlijk.
De Uitkerkse polders
Mijn twee weken vakantie eind augustus waren broodnodig en met enkele dagen naar zee als hoogtepunt. We gingen een week na de befaamde Blankenbergse rellen. Ik heb dus enorm lang getwijfeld om wel te gaan want ik had echt geen zin in mensen en drukte. Uiteindelijk gingen we een midweek, de drukke weekends vermijdend, en ik ging ook voor eerst met de auto naar daar. Normaal zou ik altijd met de trein gaan, maar nu voelde die vrijheid van de auto zo fijn aan. Dat zorgde ervoor dat we die dagen ook niet alleen aan kust doorbrachten, maar bv. gingen wandelen in de Polders en in Bulskampveld.
De laatste week van de vakantie was helemaal niet speciaal. Er was mijn verjaardag met ons bezoek aan Seneffe en een lekker etentje op restaurant ’s avonds.
Domein Bulskampveld
En verder koos ik vloer en tegels voor #projecthuis. Iets waardoor ik wel wat gestresst rondliep want ik ben altijd zo bang om verkeerde keuzes te maken, zeker bij zoiets essentieel als vloer. Ik koos trouwens ook een badkamer. En in beide gevallen heb ik maar weer beseft dat ik best een dure smaak heb, oeps! Het is dus soms zoeken naar een tussenoplossing die prijs/kwaliteit aan zoveel mogelijk vereisten voldoet. Maar dat zal iedereen wel herkennen zeker.
Het laatste puntje op de bucket list luidde ’terug wat minder in mijn hoofd leven en meer in het moment’ en zoals jullie wel al begrepen hebben is dat soms goed gelukt en soms totaal niet. Het feit dat er geen perspectief is en dat ik toch heel wat dingen mis weegt soms zwaar.
Zeker met de winter in aantocht heb ik het gevoel dat ik de zomer, mijn favoriete seizoen, al voor de tweede keer niet bewust meemaakte. Vorig jaar hebben we twee maanden lang immens lange dagen geklopt voor de bouw en alle andere dagen in de zetel gelegen want we waren doodop. Dit jaar kon ik dan eindelijk proberen genieten en strooide COVID-19 roet in het eten. Ik weet dat er ergere dingen zijn, maar die lange winters beginnen te pikken en ik heb volgend jaar zo hard nood aan een normaal voorjaar en een leuke zomer. Ik durf er alleen niet op te hopen.
Het moet een jaar of twee geleden zijn dat ik aan het lief vroeg wat mansplaining exact betekende. ‘Je hebt er sowieso al mee te maken gehad’ zei hij toen, alvorens hij het concept begon uit te leggen. Bij mansplaining gaat een man er onterecht vanuit dat een vrouw ergens geen kennis van zaken over heeft en legt hij dit op een betuttelende en overdreven manier aan haar uit. Ik kon me wel voorstellen dat dat inderdaad al eens was gebeurd.
Tot je begint te bouwen. ‘Kan ik uwe man spreken?’, ‘Bespreek het met uwe vriend en laat me dan iets weten’, ‘Uw vader zal dat wel snappen’. Dagelijkse kost dit. Als vrouw alleen bouwen is dat blijkbaar niet.
En ja, ik geef het toe: ik ben technisch niet meteen onderlegt in pakweg een dak leggen, chapewerken of isolatiematerialen. Maar ik ben ook niet dom en ik wil heel graag bijleren. Dus in plaats van er dan vanuit te gaan dat ik het toch niet ga snappen of het aan mij uit te leggen alsof ik een kleuter ben, mag je ook normaal doen. Nog erger vind ik het als ze mij gewoon negeren en rechtstreeks mijn vader of het lief beginnen aanspreken. Misschien moet je de factuur dan ook naar hen sturen? Want om te betalen ben ik ineens wel goed genoeg blijkbaar :).
Enfin, ik ben eigenlijk helemaal geen zware feministe. Equal rights, glazen plafond, allemaal heel belangrijk. Maar ik wind me er ook niet in op. En ik heb allang leren accepteren dat de bouwsector nu eenmaal nog niet klaar is voor vrouwen die op zichzelf bouwen. Jammer voor hen. Vrouwelijke waarden kunnen elk bedrijf zwaar vooruithelpen. En in tijden als deze is dat dubbel zo belangrijk.
Maar toen ik afgelopen week een telefoontje deed voor het werk waarin een man me wel eens even ‘een geheimpje ging verklappen’ en allerlei zaken over offerteprocedures en het verloop van webprojecten uit de doeken ging doen, iets waar ik toch al heel wat ervaring in heb (4 jaar om exact te zijn), stond ik op ontploffen. Vooral omdat die persoon niet echt ervaring heeft in het web (hij is zaakvoerder van een bedrijf uit een andere sector) en zelf vooral de sales doet en niet echt aan de slag gaat nadat een project is gewonnen. (Veel blabla en weinig doen, het is iets waaraan ik allergisch ben.).
Ik heb dat natuurlijk niet laten merken, maar ‘een geheimpje verklappen’. Wie denkt hij dat ik ben? Zijn dochter van vier? Ik kan heel wat mannen technisch onder tafel praten op vlak van IT of marketing om maar twee dingen te noemen. Maar wat ben je daarmee? Ik geloof in samenwerken en dat begint bij wederzijds vertrouwen dat iedereen expertise meebrengt, ongeacht gender of leeftijd.
Ondertussen is dat project binnen en ben ik er actief op aan het werken. De man waarover dit gaat zit nog steeds regelmatig mee in meeting, maar het woord is aan mij. En ik geef het beste van mezelf om te laten zien dat ik weet wat ik doe.
Enfin, dit soort situaties zorgen er alleen maar voor dat ik nog meer geprikkeld zal zijn om het tegendeel te bewijzen. Zo ben ik dan ook weer wel. Ik ga die persoon er niet op aanspreken, maar hopelijk wel door mijn acties zelf tot inzicht doen komen.
Weer zo een berichtje zonder clue dit. Ik weet dat het niet snel zal veranderen. Maar onderschat nooit een vrouw. It’s an easy mistake 🙂
Heel positief heb ik nog niet geschreven over deze hele crisis. Ik vond dat er niet vaak iets was om blij voor te zijn, behalve dan de kleine dingen, de lichtpuntjes. Maar elke crisis brengt wat goeds met zich mee. Zaken waarvan je hoopt dat ze na corona ook zullen blijven bestaan. Soms ook hele kleine dingen. Dit is mijn lijstje.
Eindelijk gedaan met minutenlang wachten tot de NMBS-automaat je betaling via bankkaart heeft verwerkt. Nu hebben ze een nieuw ‘bakske’ dat contactloos betalen toelaat en koop ik op één minuut mijn ticket. Hoera!
Het is plots sociaal acceptabel om een tweezit in de trein helemaal voor jou te claimen. En ik zou het niet erg vinden mocht dat zo blijven. (Valt het op dat ik de afgelopen week weer vaker op de trein zat?)
Ik vond het eigenlijk wel zalig dat er geen treintickets gecontroleerd werden. En dat zeg ik niet omdat ik zwartrijden wil aanmoedigen. Maar ik vind het altijd vervelend om te moeten stoppen met lezen en mijn abonnement te zoeken, te wachten tot het aan mij is… en dat terwijl ik altijd in orde ben. Ik verlies daardoor kostbare leestijd in de trein. First world problem, I know. Ik zou liever werken met scanners voor je de trein op mag (zoals bij de metro).
Er is op het werk een duidelijker (wettelijk) kader rond glijdende werkuren en telewerken. Stond al lang op de planning, maar is nu in een stroomversnelling gekomen.
De meeste horecazaken hebben de laatste maanden een online reservatiesysteem aan hun website toegevoegd. De hemel voor de introvert die het haat om te bellen voor een reservatie. Nu reserveer ik in twee klikken online en kan ik de menu al eens bekijken.
Op restaurant gaan is ook wel echt fijner wanneer je niet meer verplicht wordt om naar de conversatie naast je te luisteren omdat die mensen bijna op je schoot zitten. Ik weet dat heel veel hipster restaurants die plaatsen nodig hebben en ze verdienen alle support, maar ik hoop oprecht dat de manier waarop we een restaurant vormgeven qua akoestiek een aandachtspunt zal worden.
Het is ontzettend naïef om dit te hopen misschien, maar ik vond het wel fijn hoe mensen tijdens de lockdown vaker een gesprek startten met ‘Hoe ist?’ ipv meteen to the point te komen. Ik merk dat het nu al weer wat minder gebeurt, maar het is toch iets dat ik wil meenemen.
En dit zijn zo de eerste dingen waar ik kon opkomen, maar er zullen uiteraard nog wel meer positieve kanten zijn.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Ik heb een beetje het gevoel alsof ik een maand heb overgeslagen, maar dat klopt niet. Ik heb precies gewoon heel wat gelezen sinds de vorige update :D.
Gelezen
The lost queen* van Signe Pike speelt zich af in Schotland in de 6de eeuw en is een soort Keltische hervertelling van de legende van Merlin. We maken kennis met de koninklijke tweeling Langueroth en Lailoken die allebei voorbestemd zijn voor iets groots. Lailoken krijgt de kans om een wisdom keeper, een soort druide, te worden. Terwijl Langueroth een koningszoon zal trouwen. Alleen had ze zelf liever ook Wisdom Keeper geworden. Een boeiend verhaal, al merk je duidelijk dat het een eerste deel van een trilogie is (want traag met momenten). Vooral de kennismaking met de Keltische cultuur smaakt naar meer.
Eleanor Of Provence trekt naar Engeland om er met de veel oudere koning Henry III te trouwen. Maar aan het hof zijn ze niet tuk op een buitenlandse koningin. Ze raakt al snel bevriend met haar schoonzus Nel die haar oog heeft laten vallen op Simon De Montfort, een vertrouweling van de koning die nog voor veel oproep zal zorgen. The silken rose vertelt het verhaal van deze sterke, maar relatief onbekende, koningin van Engeland en is het eerste boek uit de Rose trilogie die nog twee andere Engelse koninginnen aan het woord zal laten. Graag gelezen!
Nog een koninklijk verhaal, het was precies een trend deze maand :). In Before the crown* maken we kennis met de jonge prinses Elizabeth, erfgenaam van de Britse troon ten tijde van WOII. Zij kijkt uit naar de komst van prince Philip Of Mountbatten met kerstmis. Maar niet iedereen vindt de wereldse Philip de perfecte echtgenoot voor de brave Elizabeth. Een mooie inkijk in het jonge leven van het huidige Britse koningspaar. Het voelde soms wat raar om een historisch verhaal te lezen over mensen die nog steeds leven. Voor liefhebbers van The crown, of mensen zoals ik die maar niet aan die serie toekomen en dan maar liever iets lezen over de Windsors.
Ik raakte nog eens in de bib en nam vol overtuiging the ashes of London mee. James Marwood moet daarin een moord oplossen ten tijde van The great fire of London in 1666. Hij komt daarbij steeds in contact met Catherine Lovett, een vreemde jonge dame die op zoek is naar haar vader. Ook de koning is naar hem op zoek trouwens, want hij is een regicide (koningsmoordenaar). Naast een inkijk in de de grootste natuurramp ooit op Londense bodem, lees je ook meer over Engeland in de nasleep van de Glorious Revolution van Oliver Cromwell. Een boeiende detective met veel focus op de historische setting, maar ik vond het verhaal niet geweldig. Toch ben ik benieuwd genoeg om ooit het tweede deel eens te proberen.
En voor al wie houdt van schilderkunst en/of Italië kan ik the passion of Artemisia aanraden. Deze fictieve biografie vertelt het verhaal van de eerste vrouw die in Firenze werd toegelaten tot de kunstacademie. Verkracht op haar 17de, liefdeloos getrouwd, bevriend met Galileo en Cosimo II de Medici… Deze vrouw heeft heel wat meegemaakt en vervelen doet haar verhaal dus zeker niet, al is Vreeland’s schrijfstijl soms wat droog en afstandelijk.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gekeken
Het einde van seizoen 4 van Outlander. Ik wist op voorhand dat ik ging wenen, want tijdens het lezen van het boek had ik het ook al moeilijk. En yes, I did. Ik hou gewoon zo van Young Ian.
Met het lief ben ik beginnen kijken naar Knightfall op Netflix. Een vermakelijke serie over de tempeliers in 14de eeuws Parijs op zoek naar de Heilige Graal.
Verder niet zo veel, vandaar dat ik zoveel heb gelezen :D.
Meegemaakt
Twee weken vakantie. Met enkele dagen naar zee en een uitstap naar het kasteel van Seneffe. Het was heerlijk om er even tussenuit te zijn, al is een staycation ten tijde van #projecthuis niet super ontspannend.
Een dagje vrijwilligerswerk met het werk en dat klinkt geweldig leuk. Maar het was tuinieren, en er zijn weinig dingen waar ik meer een hekel aan heb dan tuinieren 😬. Taking one for the team, zekers?
Verder nog steeds niet bijsters veel, cause COVID-19. Al ga ik wel een pak vaker naar kantoor ineens en dat is ook wel leuk soms. Beetje extra structuur.
Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik van het lief een Museumpas. Voor 50 euro per jaar (ondertussen 59 euro) kan je naar 165 musea in heel België zonder extra te betalen, enkel voor sommige tijdelijke tentoonstellingen betaal je de volle of zelfs een verminderde prijs. Veel tentoonstellingen zijn eigenlijk ook wel gewoon gratis voor Museumpashouders. Bovendien krijg je ook 5 nmbs-kortingstickets van 50%. Mooie deal toch?
Tijdens mijn vakantie waren we op zoek naar leuke daguitstappen in België. Zo kwam ik uit bij het chateau de Seneffe, net boven La Louvrière. Het is een 19de eeuws optrekje, nu ja ‘je’ ;), met tuinen om heerlijk in rond te struinen. In het kasteel huist een museum en dat was dan ook nog eens toegankelijk met de Museumpas—hoera! Wie mij kent weet dat ik best wel van kastelen en paleizen hou, het was dus snel beslist wat ik op mijn 27ste verjaardag wou doen.
Dat het die dag code geel zou worden hadden we natuurlijk niet kunnen voorspellen. Maar op woensdag 26 augustus reserveerden we twee tickets in het tijdslot van 10 uur via de website.
Wanneer je richting het domein loopt valt meteen op waarom dit het al eens vergeleken wordt met Versailles. Neen, dit paleis is echt mini in vergelijking met Versailles, maar de poort met gouden ornamenten doet er wel aan denken.
Zo erg blijkbaar dat ik een collega aan mij vroeg hoe het in Versailles en Parijs is geweest. Ze had een Instagram story van mij in Seneffe gezien en dacht dus dat ik effectief naar Versailles was geweest. Eentje waarmee ik haar nog een tijdje ga pesten ;).
Op de binnenkoer, die dringend aan renovatie toe is (het moet gezegd worden), vind je langs beiden kanten zuilen met renaissance elementen. Het hele paleis is opgetrokken in neoklassieke architectuur, typisch voor de 19de eeuw waarin er al eens dromerig werd teruggedacht aan de klassieke Oudheid.
Het paleis zelf is niet zo groot en bestaat uit twee verdiepingen. De voorkant is niet overdadig versierd en door de grijze steen lijkt het allemaal wat donker en sober. Zeker met het slechte weer op de foto’s :).
Binnen kan je het Museum voor Zilversmeedkunst bezoeken en is er een permanente tentoonstellingsplek op de eerste verdieping. We waren de eerste bezoekers om 10u en de dame achter de balie gaf ons iets om over onze schoenen te doen om de authentieke houten vloer te beschermen. Daarna mochten we beginnen aan de tentoonstelling.
We wisten eigenlijk niet wat te verwachten. Op de benedenverdieping kregen we de verschillende kamers te zien met steeds ook heel wat zilversmeedkunst. De teksten op de borden gingen over geen van beiden, maar gaven eerder een algemeen beeld van de maatschappij uit de 19de eeuw. Dus het was allemaal wat door elkaar. Ik stopte na een tijdje met lezen en probeerde mooie foto’s te maken van de vloer, muren en plafonds. Want die waren prachtig.
Je kon via een url wel een soort audiogids luisteren maar dat hebben wij niet uitgeprobeerd. De benedenverdieping is niet groot en dus namen we al snel de trap naar boven die blijkbaar gebruikt wordt voor tijdelijke tentoonstellingen. Momenteel loopt le triangle d’or. Je krijgt er een inzicht in de edelsmeedkunst en opnieuw in de verschillende rollen van de 19de eeuwse samenleving. We zagen enkele mooie dingen, maar de opstelling bleef wat verwarrend.
Uiteindelijk stonden we na een uurtje alweer buiten en hadden we geen andere bezoekers gezien. Misschien door het slechte weer of omdat het nog vroeg was op een doordeweekse dag? Toegang tot het museum kost 6 euro per persoon, dus dat valt reuze mee.
Ook in de tuinen zou het heel rustig zijn. Deze zijn elke dag gratis toegankelijk en op een mooie dag zal er wel wat volk rondlopen. Er zijn vijvers en fonteinen, een bos, weides met schapen en alpaca’s… Dus ook met kinderen is het er fijn vertoeven.
We liepen er nog wel even rond, maar door het slechte weer was het best fris. Wie iets wil eten of drinken kan in de oranjerie terecht dat is ingericht als restaurant.
Uiteindelijk vond ik het een beetje tegenvallen, vooral de binnenkant dan. Het is niet bepaald groot en ik had gehoopt iets meer te weten te komen over het paleis zelf en wie er gewoond heeft. De tuinen waren wel mooi, maar er stond maar weinig in bloei en het was eigenlijk gewoon slecht weer :D.
Toch vind ik het wel een nog vrij onbekende parel uit Wallonië én Chateau De Seneffe is dichtbij Villers-la-ville dus ideaal om de twee te combineren op één dag.
Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.
Weer even geleden dat ik zo’n lijstje maakte en zo zijn er plots veel maanden voorbij waarin er geen grote dingen lijken gebeurd te zijn. Dus stilstaan bij de kleine dingen dan maar.
Naar Villers-la-ville met het lief en echt versteld staan van de schoonheid van die plek
Een lange wandeling in Heverleebos, zo net wat te lang dus spierpijn achteraf. Maar goede training!
Naar Museum M voor Rodin. En beseffen hoeveel deugd zo’n museumbezoek doet.
Het mooie weer. Ik kan best goed tegen de warmte gelukkig en ik geniet daar echt van.
De rustige periode op het werk gaf ademruimte en is een lichtpuntje op zich, maar nu het wat drukker wordt en er echt interessante projecten op de agenda staan, word ik toch vooral daar blij van.
Min of meer terug op schema zitten min of meer met #projecthuis
En dus ook snuisteren tussen al die boeken waar ik hiervoor geen toegang tot had.
Lekker lezen op de e-reader in de tuin
Schone content schrijven voor het werk, zo tijdens een inspiratieflow. Ik deel amper ‘professioneel werk’, maar heel trots op deze.
Mijn tweede blog lanceren en meteen ontdekken hoe een warme community die Engelstalige book bloggers vormen.
Veel herkenbare reacties hier én van vrienden en kennissen als ik uitspreek dat ik het niet makkelijk heb met hoe het nu allemaal loopt in de wereld. En gek word al dat geklaag en gezaag van mensen. Dus herinnering aan het feit dat ik me wel omring met de juiste mensen.
Eindelijk dan toch twee weken vakantie! En deze meteen goed inzetten met een aantal dagen aan zee. Het komt niet echt goed met die bucket list voor de zomer, maar dit puntje ga ik dan toch kunnen afstrepen.
