goannelies, auteur op GoAnnelies

In Another era

23 augustus 2020goanneliesLeave a comment

Tijd voor de aankondiging van een nieuw blogproject! En om al meteen met de deur in huis te vallen: maak je geen zorgen, ik blijf ook hier stukjes posten. GoAnnelies is en blijft mijn broodnodige plek op het web om me te uiten. Als ik doorheen de honderden posts scroll die ik bij elkaar heb geschreven merk ik niet alleen de schrijffouten op :D, maar ook dat de blog heel goed aangeeft wie ik ben, hoe ik denk en hoe ik me op bepaalde momenten heb gevoeld. En eigenlijk ben ik daar best trots op.

Maar ik heb natuurlijk nog heel wat meer interesses, en ik voelde al langer dat niet alles paste onder GoAnnelies. Jullie konden al lezen dat ik me een kindle e-reader aanschafte om zo meer boeken te kunnen lezen die best niche genoemd kunnen worden, of toch als je het vanuit de Belgische markt bekijkt.

Geen verrassing voor wie iedere maand trouw Op het nachtkastje eropna leest en ook in de history nerd rubriek probeer ik mijn passie voor Europese geschiedenis op papier te zetten. Maar vooral die laatste rubriek sluit denk ik niet altijd aan bij wat jullie hier verwachten te lezen. En ik haal mijn ‘kennis’ ook voornamelijk uit fictieboeken dus het is altijd oppassen geblazen met wat ik juist schrijf.

Dus nu ik een Kindle heb, besloot ik dat de tijd rijp was om eens een blog te starten over al die historische fictieboeken die ik lees. Een boekenblog dus met reviews, lijstjes, challenges en ga zo maar door. En in het Engels. Want in het Engels bestaan er heel wat blogs zoals de mijne. En heb ik dus een kans om een publiek opbouwen dat wil lezen over mijn fanatieke enthousiasme over pakweg Emma Of Normandy die in de 11de koningin was in Engeland.

Het enige was me tegenhield was het feit dat mijn Engels niet feilloos is, verre van. Maar bij nader inzien zullen mijn teksten hier ook zeker niet foutloos zijn. Iets niet doen uit schrik om fouten te maken leek me ook zo stom. En het is tegelijk een opportuniteit om beter in het Engels te leren schrijven. Tot nu toe gaat het me nog redelijk af vind ik. Er kruipt natuurlijk wel iets meer tijd en editeerwerk in.

En dan de naam: die zat allang in mijn hoofd. Ik zag namelijk ooit een quote met de tekst ‘Born in another era’ op. En die tekst past gewoon bij mij op een manier. Zonder dat ik dat per se kan uitleggen. Het werd dus In Another Era. Era vind ik ook nog eens één van de mooiste Engelse woorden ooit.

Ik heb niet echt een specifiek doel dat ik met deze nieuwe blog wil halen. Het is nog wat uitzoeken welke content ik wil posten en hoe vaak. Eén post per week zou fijn zijn, maar ik lees natuurlijk geen 52 historische boeken per jaar, dus er zal ook softere content te vinden zijn. De internationale book blog community is best groot en er zijn heel wat challenges dus ik denk dat het allemaal wel gaat loslopen.

Je kan mij en mijn leesavonturen hier lezen en volgen als je wil. En ik wil me alvast nu verontschuldigen voor reacties die ik per ongeluk plaats onder die blog ipv. de deze. Want het is nog wat uitzoeken om te switchen tussen twee sites onder hetzelfde WordPress account. Behalve telkens manueel de url aan te passen, lijkt er geen flexibele manier te zijn om te kiezen onder welke site ik comment (of dat is toch een issue op andere WordPress-sites waarbij je wordt gevraagd om in te loggen). Iemand tips om dat op te lossen?

Op het nachtkastje verdwijnt zeker niet, ik zal ook hier over boekige zaken blijven schrijven (met uitzondering van reviews). En als er inspiratie vloeit voor History nerd zal die post ook zeker het levenslicht zien. Dus no worries. GoAnnelies blijft prioriteit nummer één.

Alle feedback of opmerkingen over In Another Era zijn zeker welkom :). Heb jij een tweede blog of speel je met het idee er eentje te beginnen?

Jezelf iets gunnen is best oké

16 augustus 2020goanneliesLeave a comment

Voor sommige mensen is het evident. Jezelf op iets leuks trakteren nadat je hard hebt gewerkt of gewoon omdat je het verdiend hebt. Soms heb je er geen reden voor nodig. Een nieuw kledingstuk, een handtas, een boek of dat ene ding dat je eigenlijk echt niet nodig hebt maar wel mooi vindt. In het winkelmandje en hupla, morgen in huis!

Ik ben eigenlijk best jaloers op mensen die dat kunnen. Want zelf vind ik dat moeilijker. Ik ben spaarzaam, noem me gerust zelfs gierig. Maar enkel op dingen voor mezelf. Ik koop eigenlijk nooit dingen voor mezelf die ik niet nodig heb. Een folieke, een cadeautje, me-time… Noem het zoals je wil, ik koop het niet. Ik heb zelfs geen ‘onnodige’ abonnementen zoals Netflix of Spotify. Want das wel tof, maar niet essentieel, toch?

En deels is het een bewuste keuze om met aandacht te kiezen waar ik mijn geld aan uitgeef. Maar onbewust spelen er nog heel wat andere dingen mee. Mezelf niet willen belonen uit schrik om een schuldgevoel te krijgen dat ik die euro’s ook had kunnen sparen—voor iets dat wel belangrijk of de moeite is. Anderzijds komt dit ook allemaal een beetje voort uit het feit dat ik eerder minimalistisch ben ingesteld en dat ik spullen niet zo belangrijk vind.

Mensen die me vragen hoe het kan dat ik een huis aan het bouwen ben financieel gezien antwoord ik steevast dat ik daarvoor al sinds mijn tienerjaren aan het sparen ben en heel bewust zaken aan het laten ben. Ik krijg dan soms een wat vreemde blik terug, alsof ze me niet geloven en denken dat ik wel ergens een dikke zak geld hebt gekregen, gevonden of, wie weet, gestolen :D. Maar het is dus echt zo: ik bespaar op leuke dingen voor mezelf en dat al van toen ik nog best jong was. Dus als 16-jarige geen dure Rock Werchter of Iphone voor mij. Ik heb nog nooit een verre of lange reis gemaakt. Ik doe niet aan Netflix en chill. Zijn dat opofferingen? Misschien wel, misschien niet. Maar die keuzes zorgen er wel voor dat #projecthuis een feit is. En wat anderen daarvan vinden? Kan me op dit moment weinig schelen. Ik weet wat ik ervoor doe.

Maar het is ook best ‘gevaarlijk’ met momenten. Zeker nu ik aan het bouwen ben en de facturen binnenstromen is het ontzettend verleidelijk om elke euro nog eens extra om te draaien. Maar het is o zo belangrijk om jezelf toch nog iets te gunnen.

En dus kocht ik afgelopen week een Kindle Paperwhite (een e-reader van Amazon) met knalgele hoes. Iets dat ik al langer wou omdat veel historische fictie die ik wil lezen in België niet in boekvorm te verkrijgen is (en al helemaal niet in de bib). En het de komende maanden door corona voor mij zeer moeilijk zal worden om regelmatig in de bib te passeren (want om de hoek van kantoor, maar ik ga dus helemaal niet naar kantoor). Iets waarvan ik misschien al wel 5 jaar zeg dat ik het wil kopen, maar de nood nooit echt hoog was. En nu heb ik dat gewoon gedaan—uiteraard na goede research in welk type ik wil. Ik legde al wel een hele lijst met e-books aan, maar kocht er nog maar twee. Want zo meteen een hele bibliotheek aanleggen leek me nog niet nodig. Babysteps weet je wel :p.

Het was tijd voor een cadeautje. Zo een dikke maand voor mijn verjaardag. Na enkele maanden hard zwoegen. En ik ben er blij mee. Even een grote reminder dat jezelf af en toe op iets trakteren geen schande is en er net voor zorgt dat je er weer even tegen kunt. Dus nu kan je me de komende weken in de tuin vinden met mijn nieuwe e-reader. Laat de wereld maar draaien.

Ben jij eerder een minimalist of hou je van een goede shopping spree van tijd tot tijd?

Op het nachtkastje #37

12 augustus 2020goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

Ik keerde nog eens terug naar Renaissance Italië dankzij Sarah Dunant, één van mijn favoriete auteurs. In het gezelschap van de courtisane neemt je mee naar Venetië waar de knappe courtisane Fiametta samen met de lelijke dwerg Bucino opnieuw een leven proberen opbouwen na de plundering van Rome. Zeer sfeerrijk verhaal vol personages op de rand van de maatschappij. Voor wie houdt van de een traag verhaal en ook wat schilderkunst kan waarderen. Want zoals steeds is ook kunst een thema in Dunant’s boek.
Deel 8 van de Saxon stories, bekend van de tv-serie The Last Kingdom, las alweer heel vlot. In the empty throne is er de strijd om de macht in Mercia en uiteraard zorgen ook de Denen weer voor onrust. Uhtred is ondertussen op leeftijd, maar hij is er nog steeds velen te slim af. Comfort leesvoer noem ik dit. Heerlijk <3.
En dan was er de aankoop van een Kindle Paperwhite e-reader en las ik mijn eerste e-book uit! En dan is het juist eentje die ik 5-sterren gaf. En dat heeft niet met de e-reader te maken, maar alles met het verhaal. The shadow of the crown is het eerste deel uit een trilogie of de Engelse koningin Emma Of Normandy. Zij trouwt met Aethelred II, niet uit liefde maar om het land te beschermen tegen de Denen. Maar dat gaat allemaal niet zoals gepland… Zware aanrader voor liefhebbers van het genre.

Gekeken

Helemaal niets. Ik focus nu wel even op het lezen en het schrijven.

Meegemaakt

Een nieuwe blog gelanceerd. Ik vertel jullie er binnenkort alles over, maar je mag gerust al een kijkje nemen.
Veel in de tuin zitten lezen en genieten van het mooie weer.
Volgende week heb ik dan eindelijk verlof. Ik zit nu een beetje op punt dat ik er niet meer zo hard naar uitkijk. Ik weet dat er nood aan heb, maar die nood was in juli precies groter ofzo. En de laatste twee weken zitten ik terug in een betere workflow. Het feit dat er geen concrete plannen zijn draagt wel bij tot dat gevoel, maar betekent ook dat alles nog open ligt en dat is ook wel eens leuk.

Geblogd

Hoe was jullie maand?

België Wonderland: l’abbaye de Villers-la-ville

9 augustus 2020goanneliesLeave a comment

Deze zomer geeft ons meer dan ooit de kans om verborgen plekjes in België te ontdekken #staycation. Het is lang geleden, maar ik deelde vroeger al eens tips voor een daguitstap onder de rubriek Vlaanderen Wonderland, maar dat dekt natuurlijk niet de lading vandaag. Ik neem jullie namelijk mee naar een prachtige plek in Waals-Brabant.

Dit bezoek stond echt al eeuwen op mijn lijstje: Villers-la-ville. Een onbekend gehucht niet ver van Louvain-la-Neuve, ware het niet dat je er een van de mooiste en best bewaarde resten van onze middeleeuwse geschiedenis vindt. De ruïne van een oude abdij.

Praktisch

Villers-la-Ville is vlot te bereiken met de auto en je kan er makkelijk parkeren. Toegang kost 9 euro per persoon. Je komt momenteel door COVID-19 binnen langs de uitgang, aangezien het bezoekerscentrum gesloten is. Ook kan je geen gebruik maken van een audiogids of tablet door corona. Het domein is ontzettend groot en alles is in openlucht. Enkel aan de kassa en in het bezoekerscentrum (waar je toch even moet doorwandelen op het einde) moet je een mondmasker dragen. We waren er op een zomerse zondag en de drukte viel enorm mee.

Korte geschiedenis

De abdij werd gesticht in de 12de eeuw, opgetrokken in Romaanse stijl. Wat later werd gotiek de dominante bouwstijl. In de 16de eeuw verlieten de monniken de abdij om pas terug te keren in de 17de eeuw. Het paleis en het neoclassicistische gedeelte dateren uit deze periode. Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij geplunderd en vernield en verlieten de monniken het gebied definitief. Pas in 1830 herontdekte men de ruïne en al in de 19de eeuw kwam het eerste toerisme op gang. En dan laat ik nu de foto’s voor zich spreken.

cof — De mooie bloementuin met fonteinen en het paleis van de abt op de achtergrond

We wandelden eerst langs het meest recente deel van de site: het abdijpaleis uit de 17de eeuw en de prachtige tuin. Via een indrukwekkende trappenpartij kan je doorwandelen naar de wijngaard en een kapel boven op de heuvel voor een mooi uitzicht. Er loopt een spoorwegbrug pal over de site die is aangelegd toen ze waarde van de ruïne nog niet echt snapten. Het is een beetje een vreemd zicht.

rhdr — Zicht vanop één van de twee heuvels die je kan beklimmen.

Het hoogtepunt is ongetwijfeld de kerk waarin verschillende bouwstijlen samenkomen. Hieronder zie je de vroeggotische invloeden en de bizarre oculi. Ik heb er met open mond naar staan kijken.

De voorkant van de kerk is het oudste gedeelte waarin je duidelijk de romaanse invloed herkent.

De abdij was meer dan een kerk of een plek om te bidden. Het was een grote site, een minidorp bijna. Monniken sliepen en aten er. Ze hadden er hun werkplaatsen, wasserij, een ziekenzaal, kruidentuin… Er was zelfs een gevangenis voor wie iets mispeuterd had.

Een foto van de vroegere brouwerij, ook belangrijk natuurlijk ;).

cof — De vroegere brouwerij, ook belangrijk natuurlijk 😉

Hieronder zie je een beeld vanuit de kruidentuin, die naar middeleeuws model gerecreëerd is, en het neoclassicistische gebouw uit de 17de eeuw. Dat staat momenteel niet zo heel stabiel en je mag er dus ook niet in.

Prachtig toch allemaal? Ik was er helemaal door overdonderd. Ik ga zeker nog eens terug!

Nog inspiratie nodig voor een daguitstap?

Ben jij al eens in Villers-la-Ville geweest?

Het kabbelt

2 augustus 2020goanneliesLeave a comment

Volle zomer. Het is wel vaker komkommertijd in de nieuwsmedia en zelfs in blogland. Ook ik krijg al weken weinig op papier—ik vind die uitdrukking te mooi om een digitale variant te verzinnen ;). Het is moeilijk om er een echte uitleg op te plakken, maar ik heb geen zin meer om over corona te schrijven. De frustratie is daarover te groot. Ik ben de wereld en ieders mening nog altijd een beetje beu.

Het volgend stukje werd geschreven op zondagavond 26 juli, de avond voor de Veiligheidsraad waarbij verstrengde maatregelen werden aangekondigd.

Mijn dagen zijn niet zo speciaal. Ik werk nog steeds voltijds thuis, en het is gelukkig even wat rustiger, door de afwezigheid van collega’s en klanten. Maar daardoor zijn de dagen ook wat saaier en voelen ze trager aan. Ik heb nu minder sociaal contact tijdens een werkdag en voel me eenzamer. Er komen voortdurend nieuwe collega’s bij die ik nog niet gezien heb en er is geen mogelijkheid om afscheid te nemen van wie vertrekt. Als groepsdier heb ik het daar enorm moeilijk mee. Ik had gehoopt dat we misschien in september konden terugkeren naar een iets normaler kantoorritme, maar die hoop heb ik allang opgeborgen.

In het weekend werken we aan #projecthuis of ben ik bij het lief. Op vakantie is het nog wachten tot 17 augustus en ook daar heb ik nog weinig hoop voor. Ik vermoed dat mijn twee weken verlof gaan doorgebracht worden in een soort semi-lockdown. Mijn enige wens is dat het niet verboden zal zijn om met de auto naar je partner te rijden, zodat we toch nog samen vakantie kunnen nemen. In de vorm van Netflix en in de tuin zitten ofzo dan, want veel anders gaat er misschien niet in zitten. Ik duim heel hard voor het feit dat de dansschool mag openblijven, want dat uurtje beweging per week doet me echt heel goed. En niet iedereen is gemaakt om te joggen of te fietsen dus ik hoop oprecht dat ze daar rekening mee houden.

Ik probeer wel de lichtpuntjes te zien, zo binnen mijn bubbel. Ik lees veel, kijk wat tv, luister muziek, werk verder aan het fotoboek van Parijs 2019 (met het besef dat ik al die reisverslagen nog moet schrijven ook :)). Maar dat woord bubbel, hoef ik even niet meer te horen :). En verder kabbelt het allemaal een beetje verder en was dat de enige titel die ik kon verzinnen. Sorry voor de vele losse gedachten, maar het doet ook wel goed om het even neer te schrijven.

Edit op vrijdagavond 31 juli

Bovenstaand stukje klinkt niet zo positief en ik zat er ook een beetje door. Gelukkig kon ik me helemaal vinden in de maatregelen van de Veiligheidsraad. Al zal mijn vakantie geen tête-à-têtes met vrienden bevatten en zal het een opgave worden om zoveel mogelijk plaatsen waar een mondmasker verplicht is (en mensen dus samenkomen) te vermijden. Dus het is nog wat zoeken naar hoe ik die twee weken zal invullen. En ik heb nog steeds schrik voor een semi-lockdown à la Antwerpen in heel Vlaanderen. Voorlopig kunnen we blijven dansen, zij het buiten. Bij slecht weer zal mijn wekelijks uitje me ontnomen worden. Soit, het is moeilijk voor iedereen, dus ik vind niet dat ik te klagen heb. Maar in deze onzekere tijd mag iedereen al eens klagen (alleen niet te veel).

Van slecht weer is er gelukkig geen sprake, en dat heeft mijn humeur versterkt. Ook het feit dat enkele van mijn favoriete collega’s terug aan het werk zijn helpt. Het was ineens weer een pak drukker precies :).

Ik nam vandaag een halve dag verlof om in de schaduw uit te blazen van de hitte en op mijn spiksplinternieuwe e-reader (een Kindle) te lezen. En heel veel meer ben ik dit zonnige weekend ook niet van plan om te doen. Zij het ook nog wat verder werken aan een ander blogprojectje (binnenkort live!) en ook hier hoop ik nog eens wat op papier te zetten.

Je hoort het: het kabbelt. En daar heb ik momenteel al wat meer vrede mee :).

Heb jij dit weekend al wat van de zon genoten? Of zit je met bubble trouble?

Met de Museumpas #3: Rodin, Meunier en Minne én een ode aan de cultuursector

26 juli 2020goanneliesLeave a comment

Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik van het lief een Museumpas. Voor 50 euro per jaar (ondertussen 59 euro) kan je naar 165 musea in heel België zonder extra te betalen, enkel voor sommige tijdelijke tentoonstellingen betaal je de volle of zelfs een verminderde prijs. Veel tentoonstellingen zijn eigenlijk ook wel gewoon gratis voor Museumpashouders. Bovendien krijg je ook 5 nmbs-kortingstickets van 50%. Mooie deal toch?

Maar het is natuurlijk geen normaal jaar geworden. In maart moesten alle musea sluiten door COVID-19. Ondertussen is de overgrote meerderheid weer open, zij het met verminderde capaciteit en aangepaste richtlijnen. Sommige toptentoonstellingen (zoals Van Eyck in Gent) gaan niet meer door.

Voor ik vertel wat ik van de tentoonstelling in Museum M vond, wil ik graag nog even iets zeggen. Ik hou van de cultuursector. En dat zijn niet alleen musea, maar ook cultuurcentra, concertzalen, kunstgalerijen, theaters, dansgezelschappen, optochten… Bij uitbreiding zijn natuurlijk ook boeken, films en tv series cultuur. Cultuur ontspant en verrijkt je tegelijkertijd. Het doet je zorgen vergeten en je komt met nieuwe inspiratie buiten. Ik ben ervan overtuigd dat het je een beter mens maakt.

Maar ze kregen het al hard te verduren. Verminderde subsidies sinds januari. En dan COVID-19. Mijn hart bloedt. Zeker omdat ik werk in een agency dat ooit begonnen is met het bouwen van websites puur voor de cultuursector. Ik praat dus regelmatig met mensen uit deze mooie maar moeilijke wereld.

Toen Museumpas mij in mei vroeg te kiezen tussen de Museumpas twee maand verlengen of deze twee maanden cadeau te geven aan de sector twijfelde ik geen moment. Omgerekend is twee maand een euro of 8. Die ik trouwens al had uitgegeven en meer dan dubbel heb terugverdiend door de musea die ik bezocht. Dus het is maar een kleine geste, maar alle beetjes helpen.

Ik wil niet echt nergens naartoe door dit neer te schrijven. Ik hoop gewoon oprecht dat mensen, ook in deze rare tijden, aan cultuur blijven doen. Met of zonder mondmasker en online reserveren. Dus als je nog staycation ideeën zoekt, hier vind je heel wat inspiratie voor een museum dichtbij huis of wat verder weg.

Ik trok op vrijdag 10 juli, de dag voor de mondmaskerplicht inging, naar Museum M voor die ene tentoonstelling die wel kon doorgaan: Rodin, Meunier en Minne.

Rodin, Meunier en Minne in M

Auguste Rodin, Constantin Meunier en Georges Minne waren drie beeldhouwers die voor hun werken inspiratie haalden uit de middeleeuwen. Ze zetten zich hierbij af tegen de klassieke beeldhouwkunst die teruggreep naar de renaissance en de Oudheid. Dat zijn vaak perfecte werken van Goden of helden. Maar dit trio keek liever naar de schilderijen uit de donkerste geschiedenis. Christusbeelden waarvan je de pijn en het lijden van zijn gezicht kan aflezen bijvoorbeeld. Die pijn zie je terug in hun werken zoals ‘de mijnwerker’ van Meunier of ‘de verloren zoon’ van Minne.

In deze kleinschalige tentoonstelling worden enkele werken van de drie beeldhouwers naast een middeleeuws werk uit de M-collectie geplaatst zodat je de parallellen goed kan zien. Voor Rodin leenden ze werken van het Rodinmuseum in Parijs dat ik in 2019 bezocht (een bezoek dat wel een bepaalde indruk op me had achtergelaten). Het werk van Meunier en Minne, nochtans twee Belgen, kende ik eigenlijk totaal niet.

Overall vond ik deze tentoonstelling heel origineel opgesteld maar nogal klein. Ik had er denk ik iets meer van verwacht. In de laatste zaal zie je enkele stukken van de burgers van Calais van Rodin. Voor de levensgrote versie in Parijs ben ik lang blijven staan, maar deze kleine afgeleiden in een andere opstelling konden me iets minder bekoren.

Maar het M blijft een mooi museum. We liepen door de andere korte tentoonstellingen om uiteindelijk bij Rodin uit te komen. Het oude gedeelte van het gebouw blijft mijn favoriet, met zicht op de museumtuin.

Rodin, Meunier en Minne loopt nog maar tot 30/08 in Museum M . Je moet online een tijdslot reserveren. Voor augustus zijn er nog plaatsen beschikbaar.

De expo over Stephan Vanfleteren in het FOMU is verlengd tot 13/09, ik schreef over mijn pre-covidbezoek in deze post. Ook Keith Haring in Bozar werd verlengd tot 21/07, maar is ondertussen afgelopen (en werd een van de meest succesvolle tentoonstellingen van Bozar ooit). In het museum Hof van Busleyden in Mechelen kan je wel nog permanent terecht, meer daarover in dit bericht. Voila, meteen nog wat inspiratie erbij.

Heb jij een museumbezoek op de planning staan?

Glasgow #4: street art mural trial

22 juli 2020goanneliesLeave a comment

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

Tijdens de vorige posts schreef ik over de belangrijkste bezienswaardigheden. Als geherwaardeerde industriële stad is Glasgow daarnaast ook bekend om zijn street art scène. En dat uit zich niet in van die lelijke tags of graffiti. Nope, doorheen de stad vind je echt grote murals en mooie straatkunst die vaak een bepaald verhaal vertellen. In veel gevallen gaat het zelfs om legale street art. Dus geen allegaartje, maar doordachte kunstwerken.

De mural trial stond dan ook op ons verlanglijstje. Ik printte de kaart en we gingen zelf op expeditie. Over elk werk iets schrijven zou ons te ver brengen, bij deze dus mijn favorieten.

Badminton

In 2014 vonden de Commonwealth Games plaats in Glasgow. Iets waar de stad enorm trots op was en daarom werden enkele prestigieuze murals in sportthema voorzien. Badminton kan je nog steeds bekijken in Wilson Street. Het beeldt trouwens de Schotse badmintonspeler Kieran Merrilees af.

Fellow residents of Glasgow

Mijn favoriete werk in Glasgow is ‘fellow residents of Glasgow’. Een megagrote muur aan een parking waarop dieren worden afgebeeld doorheen de vier seizoenen. Het werk vraagt aandacht voor de dieren waarmee we samen in de stad wonen. Het is enorm gedetailleerd en waarheidsgetrouw.

Saint Mungo

Onderweg naar de kathedraal mag je zeker niet vergeten eens om te kijken, want op één van de muren prijkt het bekendste street art werk van Glasgow. Saint Mungo is de patroonheilige van de stad en wordt hier afgebeeld als een bedelaar met een vogel op zijn hand. Dit werk wil duidelijk maken dat Saint Mungo in elke inwoner van Glasgow zit en dat hij vele vormen kan aannemen.

Glasgow’s panda

Aan The lighthouse, midden in het shoppinghart van de stad vind je verschillende werken. Mijn favoriet is Glasgow’s Panda. Jep, ik heb iets met dieren.

Honey, I shrunk the kids

Van de meeste van deze werken heb ik geen flauw benul wie de artiest is. Glasgow investeert in straatkunst en de meeste werken zijn daardoor legaal gemaakt door lokale kunstenaars. Smug is de enige naam uit het rijtje die ik kende. Hij is Australiër, maar woont momenteel in Glasgow. Honey, I shrunk the kids is een levensgroot werk.

The hiphop marionettes

Tijdens het schrijven van deze post bleek dat deze mural ondertussen verdwenen is. Jammer, want het was een van mijn grote favorieten. Ik ben heel erg fan van deze stijl.

Spaceman

En dan nog een laatste. In één van de kleine steegjes rond de winkelstraten vind je spaceman. En zeer kleurrijke astronaut met pop art invloeden. Het vrolijkt het saaie straatje meteen op!

Ook het bekijken waard: aan de Strathclyde university vind je verschillende murals, net als aan de Clyde, o.a. Glasgow’s tiger is daar te spotten.

Waar heb jij de mooiste street art gespot?

Dit was mijn laatste post over Glasgow. Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over valkuilen en ongewenste patronen

19 juli 2020goanneliesLeave a comment

Zelfs in coronatijden loop ik hopeloos achter met het lezen van Flow Magazine. Eens ik er dan toch in begonnen ben, zie ik het als echte me-time en de artikels doen me regelmatig ook eens nadenken over mijn eigen leven. In Flow 5 stond een openingsartikel over je valkuilen herkennen dat ik heel interessant vond. Tijdens zo’n lockdown komen die valkuilen misschien net wat meer naar boven dan anders. Omdat je harder met jezelf en de mensen heel dichtbij je wordt geconfronteerd.

Maar wat is nu zo’n valkuil? Valkuilen kunnen heel serieus zijn. Zoals jezelf de grond in praten wanneer iets niet lukt. Maar dat hoeft niet altijd. Uren tijd verspillen op sociale media is evenzeer een valkuil. En beide voorbeelden zijn op mij van toepassing vrees ik.

Die ongewenste patronen dienen vaak een nut. Het is een meestal gewoonte waardoor je ruimte in je brein overhoudt voor andere zaken die je aandacht nodig hebben. Of we doen het uit genot (het gelukshormoon komt vrij bij een nieuwe like) of gemak (een avond sociale media lijkt eenvoudiger dan in dat dik boek beginnen lezen). Drie G’s dus: gewoonte, genot en gemak. Denk maar even aan al die zaken die je aan jezelf zou willen veranderen en je zal merken dat dat ongewenst patroon met minstens één van deze drie G’s te maken zal hebben. Of ga je echt beweren dat een slaatje lekkerder is dan die reep chocola? (genot dus)

Toch schuilt er vaak iets serieus achter die valkuilen. Een probleem of angst die soms al in je kindertijd is ontwikkeld. Of dat is toch wat het artikel me wou vertellen. De schrijfster gaf het voorbeeld waarbij zij vanuit een nood om gehoord te worden de neiging heeft om veel te gaan praten en minder te luisteren naar wat anderen zeggen. Omdat ze uit een druk gezin komt en daar vaak niet gehoord werd. Het aldoor blijven praten en haar stem verheffen is een reflex die ze heeft aangeleerd heel vroeg in haar leven.

Wil je die ongewenste patronen doorbreken moet je op zoek naar het onderliggende probleem. En laat ik daar even mezelf als voorbeeld geven. Ik praat mezelf voornamelijk de grond in op momenten dat ik geen controle meer heb over een ‘slechte situatie’. In oncontroleerbare situaties kan je alleen jezelf maar de schuld geven dat het niet controleerbaar is. Dus dat doe ik dan maar.

Of die controledrang ontstaan is uit een of ander jeugdtrauma, dat weet ik niet. Wel weet ik dat er bij mij thuis altijd de schuld op iemand wordt gestoken. Er moet voor alles zo veel mogelijk een logische of tastbare verklaring zijn. Of op zijn minst een uitleg. En sommigen uit ons gezin werken dat naar buiten uit en schuiven de schuld altijd op iemand anders, anderen kroppen het binnenin op en geven zichzelf de schuld. Ik val keihard in de tweede categorie en ben soms ook het slachtoffer van de eerste categorie. Hoe dan ook, ik heb waarschijnlijk geleerd om de schuld op mij te nemen en doe dat ondertussen onbewust ook in mijn eigen gedachtengang bij dingen die niet lopen zoals ik zou het willen

Sidenote: uiteraard is dit niet de enige reden dat ik me zo gedrag, ik heb ook een conflictmijdende persoonlijkheid en ben introvert waardoor ik sowieso al mijn gedachten naar binnen richt. Ik geloof nooit dat aangeleerde jeugdpatronen enkel en alleen gedrag verklaren. Je gedrag is de som van je persoonlijkheid, opvoeding en de context of situatie waarin je je bevindt.

Maar ongeacht de oorzaak van de valkuil, als je het onderliggende probleem herkent kan je er acties aan proberen koppelen. Zo zou ik op momenten dat er iets oncontroleerbaar gebeurd dat kunnen benoemen en in mezelf reciteren. Op die manier hoeft er misschien geen schuldige aangeduid te worden. Of zou ik elke avond drie zaken kunnen opschrijven waarop ik trots ben. Als ik dat lang genoeg volhoudt creëer ik misschien wel een positieve nieuwe gewoonte. Al is de wetenschap er nog niet uit hoe lang het kweken van een juiste gewoonte nu net duurt: 30,60 of 90 dagen.

Dus bij deze even een oproep om je valkuilen eens onder de loep te nemen. Eet je die zak chips voor de tv omdat je dat hebt leren associeren met ontspanning (gewoonte & genot)? Of zit je te veel op sociale media omdat je vervelende klusjes wil uitstellen (gewoonte & gemak)? Soms is een dieet of digitale detox dan eerder een pleister dan een oplossing. Probeer eens bewust op een andere manier te ontspannen of doe dat klusje eerst voor je de smartphone erbij pakt.

Zelf ben ik ook nog altijd schuldig, maar het artikel heeft me wel een stamp onder mijn kont gegeven om er eens over na te denken.

Herkenbaar? Wat zijn jouw valkuilen?

Op het nachtkastje #36

15 juli 2020goanneliesLeave a comment

Gelezen

How to stop time gaat over een man die heel traag ouder wordt en zo eeuwenlang leeft. Het is zeker meer een roman dan een historisch verhaal. De focus ligt op het leven van Tom en dan vooral zijn liefdesleven. Ik vond het soms wat te cliché daardoor. Matt Haig kan zeker schrijven en probeert doorheen het boek ook heel wat inzichten mee te geven, maar het voelde daardoor soms wat geforceerd. Net als zijn ’toevallige’ ontmoetingen met heel wat historische figuren. Ik merk dat ik nu al veel van het boek ben vergeten dus het gaat niet blijven hangen. Maar wel graag gelezen!
In the foundling moet Bess haar pasgeboren baby wegens financiële redenen afstaan aan het foundling hospital, wanneer ze 6 jaar later haar dochter wil ophalen blijkt dat iemand haar voor was. Sterk geschreven verhaal in Georgian England over twee vrouwen met elk hun eigen struggles en demonen. Stacey Halls heeft zich in sneltempo gebombardeerd tot een schrijfster om in het oog te houden. Het beste boek van de maand.
En dan eindelijk kon ik mijn handen leggen op het derde en laatste deel van Catherine Arden’s verhaal over Vasja, een Russisch meisje met een speciale gave. In dit laatste deel krijgen we een inzicht in Vasja’s familiegeschiedenis en moet ze voor eens en voor altijd proberen om mens en demonen met elkaar te verzoenen. The winter of the witch zorgde voor een bevredigend einde van dit fantasy meets historisch verhaal. De volgende stap is een Netflixserie me dunkt (dat hoop ik in ieder geval, er is nog helemaal geen sprake van hoor).

Gezien

Ik ben begonnen aan de BBC-serie The luminaries, gebaseerd op het gelijknamige boek. En dan heb ik het over een Man Booker Prize laureaat. Omdat het boek nogal dik is, vond ik het wel leuk om op deze manier al kennis te maken met het verhaal, maar nu blijkt dat de serie het boek maar losjes volgt. De recensies zijn op zijn zachtst gezegd niet zo goed en het verhaal in de serie is ook super vaag met te veel flashbacks en flashforwards. Maar kijk, ik heb nog twee afleveringen te gaan en ben heel benieuwd hoe het gaat eindigen. Oh ja, de dochter van Bono van U2 speelt een hoofdrol, net als Eva Green.

Meegemaakt

Niet zo’n toffe weken achter de rug. Veel stress en andere rode vlaggetjes. Amper schrijfinspiratie. Dus hopelijk betert dat allemaal snel.
Ik ben gaan wandelen op de Kesselse heide met vriendinnen, want ik wou graag buiten dingen doen zodat ik afstand kan bewaren. Het was een gezellige dag, op die aanval van muggen na.
Ook nog even een museum meegepikt. In Museum M liep de tentoonstelling over Rodin, Meunier en Minne. Hoewel ik meer had verwacht, de tentoonstelling was best klein, vond ik het toch fijn om even van huis weg te zijn.

Geblogd

Hoe was jouw maand? Ben jij al met vakantie?

8 opmerkingen die ik niet meer kan horen in een videocall

12 juli 2020goanneliesLeave a comment

Heel origineel is het niet. Maar kijk, komkommertijd. Na maandenlang thuiswerken denk ik dat ik al 200 uren heb versleten in één of andere videotool (volgens mij is dat zelfs een zware onderschatting). Het is zelfs zo erg dat ik op kantoor ben benoemd tot videotool-expert omdat ik voor een aantal projecten klanten heb moeten verder helpen met de opzet in Zoom, Skype, Team en noem maar op. Dus nu krijg ik van klanten zelfs al vragen over Zoom voor hun privé aperofeestje #lifegoals. En omdat we het niet altijd over mijn liefdesleven kunnen hebben in deze rubriek, zullen we het deze keer eens hebben over vervelende videogesprek-opmerkingen.

- Op nummer één: ‘Sorry dat ik te laat ben, maar ik zat nog in een andere call’ of ‘Sorry, ik moet door naar een andere call’. Alleen al dat woord constant: call, call, call. En het feit dat het op een of andere manier oké is geworden om heel je agenda vol te plannen met op elkaar aansluitende online meetings. Fysiek loop je toch ook niet van de ene meeting room met klanten naar de andere? Ik snap dat voor interne meetings, en ik geef toe dat ik op dat vlak zelf ook schuldig ben. Maar ineens lijkt het alsof we belangrijke meetings er maar ergens tussendoor nemen, zo tussen de soep en de patatten. En met thuiswerken kan je dat spreekwoord zelfs letterlijk want de ‘calls’ zijn ook vaker laat in de namiddag.
- ‘Zeg, hoe verandert ge zo uw achtergrond’. Om dan een half uur toe te kijken hoe een boomer zit te spelen met ruimte-achtergronden. Dat was leuk de eerste week van de lockdown, nu niet meer. Ruim gewoon de kamer waarin werk op zodat je die achtergrond niet moet veranderen.
- ‘Ik stond nog op mute’. Dat hadden we allemaal door ja, want je mond bewoog en we hoorden je toch niet. Dus je moet dat niet meer zeggen, zeg maar gewoon wat je echt wilde zeggen opnieuw.
- ‘Er zit precies zo wat ruis op de lijn’. Meestal ligt dit niet aan de persoon die dat zegt, maar vaak aan een van de collega’s die in een zwembad lijkt te wonen. Of een aquarium. Meestal is op mute zetten de oplossing. En anders: verhuizen.
- ‘Zeg het nog is, want je viel even weg’. Dezelfde in een zwembad wonende collega’s hebben vaak wifi-problemen waardoor ze eruit zien als een geblokte schildpad en soms in de vreemdste posities blijven hangen. Alleen hebben die dat zelf vaak niet door omdat bij hen video en geluid wel perfect werkt. Dus ze hebben net een hele parlez gedaan die echt niemand heeft verstaan. En soms heb ik echt geen zin om het nog is te horen dus knik ik gewoon ja alsof ik het begrepen heb (oeps!).
- ‘Amai ik zie er slecht uit’. Hier ben ik zelf keihard schuldig aan, want je wordt ineens zo vaak vergeleken met je eigen spiegelbeeld en vooral ’s morgens is dat gênant (want ik moet eerlijk toegeven dat ik minder tijd besteed in de badkamer tijdens thuiswerkdagen). Sowieso heb ik ook het gevoel dat mensen nu sneller iets zeggen over je uiterlijk of wat ze in de achtergrond zien dan ze zouden doen tijdens een fysieke meeting. Maar dat is misschien maar een idee.
- ‘Sorry ik vond de link niet’ of ‘Ik zat te wachten in een andere link’. Soms ook omdat er pas een paar minuten op voorhand een link wordt gemaakt ofwel door ons ofwel door de klant. Dus het is altijd spannend via welk programma we gaan bellen. Tussen collega’s is er vaak ook verwarring omdat wij vergaderen via Google Meet maar onze interne chattool Slack ook videobellen toelaat. Dus soms zit ik te wachten in Meet terwijl een collega mij belt in Slack. De ultieme verwarring.
- ‘Kan iedereen mijn scherm zien?’. Ja Jeanine, inclusief het gesprek dat je net had met Facebookvriend X en het spiegelbeeld van mijn spiegelbeeld aangezien je nu het tabblad van ons videogesprek aan het delen bent.

Ah ja en om aan te tonen dat ik misschien ook niet de leukste persoon ben om mee te videobellen… Toen ik deze GIF doorstuurde naar een collega (via Slack over iets totaal anders) zei hij dat een gemiddelde videocall met mij er zo uit ziet:

https://media.giphy.com/media/pZf1m5YcWL6w0/giphy.gif

Hiermee doelde hij op mijn katten die voortdurend rond mijn scherm zitten draaien, oeps 😀 (Voor de trouwe lezers: het is heel uitzonderlijk dat ik een GIF gebruik in een blogbericht, ik beloof dat ik er geen gewoonte van ga maken).

Herkenbaar? Wat kan jij niet meer horen tijdens een videogesprek?

Storytelling in mijn kindertijd

5 juli 2020goanneliesLeave a comment

Soms is het wel eens fijn om terug te gaan naar vroeger. Wat vond ik als kind leuk om te doen? En zegt dat iets over de persoon die ik geworden ben? Ik ging dus op zoek naar mijn favoriete speelgoed.

Met stip op nummer één: ik had de meest uitgebreide Playmobilcollectie van al mijn vriendinnetjes. Bijna elke Sinterklaas kreeg ik wel een nieuw setje erbij. Ik vond dat niet per se zo leuk omdat je alles in elkaar moest zetten (daar hielpen mijn ouders telkens bij). Nope, eens het in elkaar stond speelde ik hele scenario’s na. Vaak gezien op tv of uit een stripverhaal. Zo was mijn favoriete set van Playmobilmensjes een aantal kinderen die leken op de personages uit Jommeke. Ik speelde daarmee dus hun belevenissen na.
Sprookjesboeken en later strips. Toen ik heel jong was werd ik door mijn grootouders heel vaak voorgelezen uit sprookjesboeken. Ik kan me de tekeningen en verhalen nog steeds levendig voor de geest halen. Later las ik ze helemaal zelf. Vanaf mijn 10 jaar las ik geen boeken meer en ben ik totaal overgestapt op strips (Jommeke en Suske en Wiske voornamelijk). Ik had een hele boekenkast vol en verslond vaak strip na strip. Ik heb het gevoel dat ik nog altijd bepaalde verhalen van buiten kan aframmelen.
Ik had amper poppen en maar een paar barbiepoppen. Ik was helemaal niet bezig met de kleding, maar gebruikte de poppen opnieuw om verhalen te verzinnen of dingen na te spelen. Mijn poppen hadden een vaste naam en rol in de soap die ik voor hen verzon.
Ik had een aantal cassettes (voor de jongere lezers: de voorloper van de CD :D) met vertelverhalen op die ik vaak luisterde. Ik kon echt gewoon zitten en naar die sprookjes luisteren. Ik kende ze op de duur ook echt van achter naar voren.
Ik was helemaal niet zo’n buitenspeelkind, al is er altijd ruimte genoeg geweest. Ik zat liever binnen te kleuren, tekenen of met Playmobil te spelen.
Als ik bij vrienden ging spelen wilden die altijd buiten kampen bouwen, maar ik ben dus nooit van dat bouwen geweest. Ik speelde veel liever een scenario na. Ik had ook geen interesse in lego of knexx (bestaat dat nog?), tenzij er een set-up was en ik kon beginnen spelen met de mannetjes.
De tv-programma’s die ik keek werden heel hard beïnvloed door de toenmalige opkomst van Studio 100 (Plop, Samson & Gert, Wizzy & Woppy, Big & Betsy – oftewel de eerste vier programma’s waarrond Plopsaland werd gebouwd). Maar ik keek ook een sprookjesserie van de gebroeders Grimm en typische Ketnetprogramma’s zoals Beestenbos is boos, de Disneyseries die daar werden uitgezonden en Waterschapsheuvel (en nog iets met dieren op een eiland na een schipbreuk waarvan ik de titel totaal niet meer terugvind).
Ook mijn favoriete Disneyfilms draaiden vooral rond dieren: De Aristokatten, 101 Dalmatiërs en Lady & De Vagebond. Maar ook van Peter Pan & Alice in Wonderland heb ik de videocassette versleten. Vooral in die laatste twee zie je het magische droomelement terugkomen. Magisch realisme is nog steeds een genre waarin ik graag boeken lees.

Als je al deze zaken zou moeten samenvatten onder één noemer dan kom je uit bij verhalen. Ik speelde verhalen na of verzon ze ter plekke. En ik verslond heel wat verhalen of content, zowel op papier, via cassettes of op tv. En dan lijkt het helemaal niet zo toevallig dat ik vandaag een content marketeer, storyteller en copywriter ben.

Het enige wat wel afwezig is in mijn kindertijd is schrijven. Ik schreef eigenlijk geen verhalen uit op papier. Nochtans was ik echt wel vaak bezig met kleuren, tekenen en dingen uitscheuren uit tijdschriften om te bewaren. Je zou denken dat ik dan toch ergens de pen heb opgenomen. Maar nope, schrijven deed ik blijkbaar niet.

Schrijven heb ik pas heb ontdekt rond mijn 18de en het is echt vorm beginnen krijgen een jaar of vijf geleden toen ik deze blog startte en mijn eerste stage deed als copywriter tijdens BAS.

Deze blogpost werden maanden geleden geschreven voor de hele COVID-19 crisis. Ondertussen merk ik dat ik in mijn job ook graag bezig ben met online strategie, vaak gebaseerd op heel specifieke tools en onderzoek. Maar de storyteller in mezelf zal niet snel verdwijnen.

Kan jij aan de hand van je kindertijd verklaren welke job je tegenwoordig uitoefent?

Twee nachten in Lille

1 juli 2020goanneliesLeave a comment

Tijdens de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens op uit. Na een geslaagd tripje in Keulen vorig jaar, viel onze blik deze keer op Lille of Rijsel in het Vlaams. Net over de grens, maar toch er even tussenuit. Ik was ooit al eens een dag in Lille met school en kon me daar amper iets van herinneren. Tijd voor een tweede kans.

Omdat we het rustig aan deden tijdens ons verblijf en onze TGV heel wat vertraging had (en we daardoor een halve dag misten) vat ik alle highlights samen in deze post.

We verbleven 2 nachten in Hotel Lille Europe, vlak aan het station en het winkelcentrum Euralille. Propere tweepersoonskamer met alles erop en eraan aan een lage prijs. Meer moest dat niet zijn. We namen geen ontbijt, maar ontbeten tweemaal bij We Are Ara. Ruime keuze aan verse en biologische producten in een mooi interieur.

Het kleine middeleeuwse stadscentrum doet heel Vlaams aan, Lille was dan ook tijdens de Bourgondische periode onderdeel van Vlaanderen. Het is heerlijk om rond te struinen in de smalle straatjes.

Het operagebouw met toren op de Place du theatre valt onmiddellijk op, ook de Grote Markt is de moeite, maar het was net na kerst dus stond er een groot reuzenrad met kerstmarkt. Wel sowieso de moeite aan de Grote Markt is La Vieille Bourse. Dit voormalige beursgebouw dateert uit de 17de eeuw en is een architecturaal hoogstandje. Vandaag huist er een tweedehandsboekenmarkt.

Het nabijgelegen Place Rihour huisvest één van de echte pareltjes uit de Bourgondische tijd. In het Palais Rihour was Filips De Schone (je weet wel de man van Juana Of Castilië) ooit thuis. Vandaag vind je er het toerismebureau, altijd handig om een plannetje mee te grabbelen en de binnenkant te bewonderen. Langs de zijkant van het paleis staat een groots monument voor de gesneuvelden van WOI.

Niet veel verder vind je de gotische parel Saint Etienne, met voorsprong de mooiste kerk in Lille en veel groter binnenin dan je zou denken.

Maar de allergrootste en meest eigenaardige kerk is de Cathédrale Notre-Dame de la Treille. De moderne voorgevel zorgt voor een vreemd uitzicht. Gelukkig komt binnenin de typische gotiek wel tot zijn recht.

Wanneer je aan de basiliek bent is het een kleine wandeling richting de citadel. Dit is het groene hart van de stad waar lopers en wandelaars op zondagvoormiddag heerlijk gebruik van maken. De citadel zelf is een militair domein en dus niet toegankelijk. Rondom vind je ook nog een dierentuin en speeltuin voor de kids.

Achter Euralille bevindt zich de jardin des géants. Een merkwaardig kunstmatig aangelegd parkje, dat zelfs in de barre winter fijn was om door te wandelen. Het moet er heerlijk zijn in de zomer. Iets dat we graag op onze laatste dag nog meepikten.

Wil je je heel even in Parijs wanen? Dan moet je richting Porte Du Paris. Deze stadspoort doet denken aan de Arc Du Triomphe en is naast een toegangspoort ook een triomfboog.

Op naar het hoogtepunt van de trip: het Palais des Beaux-Arts. Dit museum voor schone kunsten is het tweede grootste van Frankrijk en er hangen werken van Brueghel, Picasso, Jordaens, Rodin, Goya, Monet, Delacroix en ga zo maar door. Ik heb heel wat inspirerende werken gezien. Het gebouw is ook echt prachtig.

In de kelder huisvest nog een andere schat: 15 miniatuurmaquettes van Vlaamse en Franse steden zoals Oudenaarde, Ieper, Oostende en Lille zelf natuurlijk. De reliëfplattegronden zijn van in de tijd van Lodewijk XVI en ontzettend gedetailleerd. Ze werden dan ook gebruikt door generaal Vauban om verdedigingswerken te plannen (en dan kan je je niet echt fouten permitteren). Ik had nog nooit zoiets gezien en vond het ontzettend fascinerend.

De toegangsprijs is met 7 euro belachelijk laag. En omdat ik zei dat ik onder de 30 was (het lief is dat niet), kregen we allebei nog eens een extra korting en betaalden we 4 euro per persoon uiteindelijk. Dus alleen daarheen!

Pizza?

In Lille moet je duidelijk zijn voor echte Napolitaanse pizza. We vonden immers twee adresjes waar al een half uur voor opening een rij staat aan te schuiven. Uiteindelijk raakten we bij allebei een keertje binnen.

La Bellezza is deel van de Parijse Big-Mamma group en daardoor immens populair. Hier kan je wel online reserveren en dat is aangeraden. Het was er super gezellig, de pizza is heerlijk en de desserts zijn letterlijk to die for.
Papa Raffaele is nog veel meer hipster en je kan er dan ook niet reserveren. Een kwartier op voorhand aanschuiven is een must. Het is er klein en wat rumoerig, maar de pizza is echt heel goed. Typisch Napolitaans!
Geen zin in pizza? We aten ook nog burgers bij Big Fernand. Zeker ok en minder aanschuifgedoe.

Al bij al vind ik Lille een toffe stad voor een dag of twee even weg te zijn. Als je ook nog interesse hebt om te shoppen kan je er zeker nog een dag bij doen, want het is een echte winkelstad.

Maar tegelijk is het ook ontzettend druk, zijn de mensen niet super vriendelijk en heeft de stad dat typische Franse (niet heel proper, veel bedelaars…). Geef mij dan toch maar Parijs :).

Ben jij al eens in Lille geweest?

Bucket list voor de zomer

28 juni 2020goanneliesLeave a comment

Ik weet niet meer goed wie er vorig jaar mee is begonnen. Maar verschillende bloggers, waaronder ikzelf maakten toen een bucket list voor de zomer. Het lukte me in 2019 om ongeveer 75% van de zaken af te strepen en dat in een drukke bouwzomer.

Ik was het eigenlijk alweer helemaal vergeten, tot Annelies opnieuw haar bucket list publiceerde. Omdat COVID-19 voor een licht andere zomer zal zorgen en er nog steeds werk is aan #projecthuis, lijkt het me leuk om ook voor 2020 wat zaken op te lijsten. Ik geef mezelf deze keer wel wat meer tijd: t.e.m. eind september. Ik ga er vanuit dat ik in juli nog wat moet wennen aan alle versoepelingen en dat ik nog iets meer in mijn kot zal blijven (ook door deadlines op de bouw).

Hier gaan we!

Naar een museum. Deze is eigenlijk wat valsspelen, want ik boekte al tickets voor de Rodin tentoonstelling in Museum M in juli. Maar ik hoop stiekem toch ook nog een tweede museum mee te pikken.
Gaan wandelen in de natuur, dicht of verder van huis. Ook deze mag meer dan één keer ;).
Enkele dagen naar zee. Zonder zee geen zomer. Ik hoop ook op dagen aan zee met een veilig gevoel. Dus ik ga afwachten hoe de drukte aan de kust evolueert.
Met vrienden afspreken. Want het is evident dat dit al wel even geleden is.
Een daguitstap naar de Franstalige kant van België. Stiekem droom ik van een bezoek aan de abdij van Villers-la-Ville. Maar ook bij Shirley zag ik een stukje Wallonië passeren dat ik nog niet kende. En een dagje wandelen in de Ardennen zie ik ook wel zitten.
Ergens street art gaan spotten. In het ‘slechtste geval’ doen we eens de hele tour in Leuven, Ann heeft daar bv. leuke blogposts over geschreven. Maar een dag in Gent of Antwerpen lijkt me ook tof. Of Mons, want naar het schijnt is de scene daar ook boeiend.
Het laatste Outlanderboek lezen (met het bloed van mijn hart, in het NL zijn dit twee boeken van samen 1.188 pagina’s. Maar ik tel dit maar als één boek zoals het in het Engels origineel is bedoeld). Dit puntje is afhankelijk van de beschikbaarheid in de bib. En ik weet nu al dat dit voor een immens zwart gat gaat zorgen (het volgende deel is nog niet uit), maar bon.
Ongeveer 1x per week naar kantoor. Anders geraak ik niet in de bib, haha! Maar ook voor de afwisseling met thuis en voor een babbel met de aanwezige collega’s.
Terug wat minder in mijn hoofd leven en meer in het moment.

Zo, geen al te lange lijst. Ik denk dat deze al voldoende uitdaging biedt.

Heb jij al zomerplannen?

Over een wereld die nooit luider geroepen heeft #2

21 juni 2020goanneliesLeave a comment

Ik schreef al eerder dat de wereld tijdens deze hele coronacrisis enorm luid aan het schreeuwen is. Je zou denken dat dankzij de versoepelingen het allemaal wat minder luid is geworden. Dat er nu eindelijk momenten zijn om van te genieten, om te ontspannen. Misschien zelfs te verstillen. Omdat de angst wat van het hart is. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind het allemaal niet eenvoudiger geworden.

De wereld roept nog steeds enorm luid. Op een negatieve manier. Krijgen we dan eindelijk versoepelingen, dan versoepelen we niet snel genoeg. Of net te snel. Maken mensen gebruik van die versoepelingen en komen we dus uit ons kot, dan zijn we te onvoorzichtig. Wie nog steeds in zijn kot blijft en geen 10 vrienden per week ziet (serieus waar halen mensen al die vrienden? :D), is te voorzichtig. Gaan mensen al meteen op restaurant en café dan krijgen ze commentaar. Wie niet op restaurant gaat, krijgt dan weer een schuldgevoel aangepraat want je moet die mensen steunen, lokale economie enzo.

Ondertussen is het #blacklivesmatter debat aan de gang. En wat je daar ook over doet of zegt. Commentaar. Op straat betogen. Commentaar. Zwarte vierkantjes op Instagram. Commentaar. Er niets over posten. Ook commentaar. Ik heb hier allemaal geen gefundeerde mening over en kijk vanop de zijlijn mee met wat er allemaal gebeurt. Zelfs dan heb ik het gevoel dat ik fout bezig ben.

En dan heb ik het nog niet over de klimaatverandering, de politieke impasse waarin België zich bevindt, armoede en dreigende faillissementen in bepaalde sectoren. En het feit of we nu wel. Niet. Of toch wel. Of misschien niet. Een railpass krijgen.

Ik ben de wereld moe. Sorry. Maar ik ben het allemaal echt beu. Het gedoe. Het gezaag. Het gescheld. Het geroep. De mensheid.

Resultaat: ik kruip nog dieper in mijn bubbel met zijn eigen zorgen en bekommernissen. En een overvol hoofd. Rode vlaggetjes. Ik besef ook opnieuw waarom ik zo’n nieuwsmijder was geworden. Neen, danku.

Laat het me weten wanneer het terug oké is om geen mening te hebben en positief over iets te denken.

5 boeken om deze zomer te lezen – editie 2020

14 juni 2020goanneliesLeave a comment

Vorig jaar blikte ik halverwege terug op mijn leeschallenge en tipte ik 5 boeken voor de zomer. Het leek me een leuk idee om het gewoon nog eens te doen. Zeker nu we door COVID-19 de zomer in eigen land zullen doorbrengen. Als ik op vakantie ben in het buitenland lees ik namelijk minder dan wanneer ik thuis ben (want zoveel te zien en te doen), dus ik reken op een goede leeszomer.

Ik heb 5 boeken geselecteerd die ik tussen juli 2019 en nu heb gelezen, rekening houdend met verschillende genres. Voor ieder wat wils normaal gezien. Ik heb er op gelet dat hier geen 5 zware historische romans staan. Ik kies wel niet voor luchtige zomerlectuur, om de simpele reden dat ik geen chicklit-lezer ben. Dus op dat vlak heb ik weinig aanraders te geven, maar ik heb toch gekozen om er twee lichte romans tussen te zetten.

De korte samenvatting is steeds het begin van mijn review op Goodreads trouwens, je kan hier boekenvriendjes worden. Ik geef zo veel mogelijk de Nederlandse titel, maar soms is het boek jammer genoeg niet vertaald.

The poison bed – E.C. Fremantle

De mooie en ambitieuze Frances Howard zit opgesloten in The Tower na het bekennen van de moord op Thomas Overbury, een vriend van haar man. Die man is Robert Carr, de persoonlijke favoriet van koning James I, en zit in een andere cel, ook verdacht van dezelfde moord. Een van hen twee is de dader. Hoe en vooral door wie is Thomas Overbury aan zijn einde gekomen?

‘Gone girl meets the miniaturist’ staat op de cover en dat is nog niet eens zo gek. Het is een mooie samenvatting van deze unieke historische thriller die veel meer focust op de moord en wie erachter zit dan de historische context. Een verhaal waarin je als lezer constant op het verkeerde been wordt gezet. En dat een sfeerrijk beeld neerzet van de tijdsgeest met spanningen tussen katholieken en protestanten en een grote angst voor heksen en magie. Een echte pageturner, voor wie eens iets anders wil dan een standaard thriller.

Een losse draad – Tracy Chevalier

Violet Speedwell is een surplus vrouw. Haar broer en verloofde kwamen om in WOI. Op haar 38 is ze daardoor nog steeds ongetrouwd en woont ze bij haar bemoeizieke moeder. Ze neemt de moedige beslissing om alleen te gaan wonen in Winchester, ver van haar moeder en alles wat ze kent. Eens in Winchester valt het haar moeilijk om (financieel) te overleven. Maar dan loopt ze op een dag Winchester cathedral binnen tijdens een ceremonie van een groep vrouwen die handwerk maken voor de kerk. Ze sluit zich erbij aan en stap voor stap bouwt ze zo haar eigen leven op in dit nieuwe dorp.

Dit boek valt al meer onder een luchtige roman om aan het zwembad te lezen. Het gaat over Violet die als single vrouw na WOI het niet makkelijk heeft met alle taboes die nog rond single vrouwen bestaan. Ze sluit zich aan bij een groep vrouwen die borduurt voor de kathedraal, met elk hun eigen problemen. Violet is zo’n personage waarin iedereen wel iets van zichzelf herkent. En je wenst haar al het goeds van de wereld.

The glass woman – Caroline Lea

Ijsland. 17de eeuw. Na de dood van haar vader hebben Rosa en haar mama het niet gemakkelijk. Om niet om te komen van de koude en honger stemt Rosa in met het huwelijksaanzoek van de veel oudere Jon. Die is gooi (een soort leider) van een dorpje drie dagen stappen van haar geboortedorp. Eens ze getrouwd zijn merkt Rosa dat Jon raar doet. Zo is er de afgesloten loft waar ze niet in mag en raakt hij haar niet aan. In het dorp bruist het ondertussen van de geruchten rond Jon’s eerste vrouw Anna die hij op zijn eentje heeft begraven. Wat is er met Anna gebeurd?

Voor wie vorige zomer Rebecca las op mijn aanraden of wie gewoon een liefhebber is van de gothic novel. Want dit is zo’n gothic novel om je vingers bij af te likken. Het plot lijkt in het begin standaard. Een jonge vrouw die trouwt met een oudere weduwnaar die ze amper kent met een mysterie rond het lot van de eerste vrouw. Maar Lea schrijft een heel ander verhaal dan je verwacht. Het is oprecht spannend, maar ook innemend. Met personages die elk hun eigen kruis dragen en kwetsbaar zijn. Misschien associeer jij de zomer niet met 17de eeuws Ijsland, maar geloof me, dit is een verfrissend boek.

Ook de moeite voor gothic novel liefhebbers: The familiars van Stacey Halls. Over een jonge adellijke vrouw die een vroedvrouw uit het dorp onder de arm neemt, net op het moment dat er een heuse heksenjacht aan de gang is. Kan ze Alice vertrouwen en wat houdt haar man voor haar achter?

Het land achter de horizon – Tamara McKinley

Jonathan is de zoon van een graaf in Cornwall en krijgt de kans om op expeditie te gaan met James Cook. Hij moet er zijn jeugdliefde Susan, een vissersdochter, voor achterlaten. Maar hij is wel een van de eersten die het nieuwe land, later Australië, ontdekt. Hij ontmoet er zelfs enkele aboriginals. Susan moet het ondertussen thuis zien te redden en na een persoonlijke ramp moeten zowel zij als haar broer Billy keuzes maken die hun leven voorgoed zullen veranderen.

Een familiekroniek over de eerste kolonisten van Australië. Voor de fans van Lucinda Riley’s ‘zeven zussen’-serie. Want ook hier gaat het om een zoete roman in een historische setting. Fan van het verhaal? Lees dan zeker verder in deel 2 (mijn favoriet) en deel 3!

Een lied voor Achilles – Madeleine Miller

Patroclus doodt op jonge leeftijd per ongeluk een jongen. Ook al is hij de kroonprins, toch wordt hij verbannen naar het koninkrijk van Peleus. Daar leert hij diens zoon Achilles kennen. Een halfgod die een grote heldenstatus wordt toegedicht door de Goden. Patroclus en Achilles ontwikkelen een intieme band, maar aan het lot kunnen ze niet ontsnappen en ze komen in Troje terecht.

Miller’s tweede boek gebaseerd op de Griekse mythologie ‘Circe’ verwierf nog veel meer faam, maar haar debuutroman over Achilles valt zeker niet over te slaan. Het is een toegankelijk geschreven verhaal over de oorlog in Troje, maar toch vooral over twee vrienden: Patroclus en Achilles. Ze weten beiden dat Troje hun eindpunt zal zijn en aan het lot valt zoals steeds niet te ontkomen. Je hoeft geen voorkennis te hebben, dit boek richt zich op young-adults en is dus zeer leesbaar.

Meer Achilles? In de stilte van vrouwen van Pat Barker lees je niet over Achilles als held, maar als slachter. Deze keer vertelt Briseis haar verhaal als Trojaanse slavin, met vooral veel aandacht voor de ontberingen die vrouwen moeten doorstaan in oorlogstijd. Dit verhaal is een tikkeltje feministisch en veel rauwer dan Miller’s boek.

Heb jij al een van deze boeken gelezen? Welk boek zou jij mij aanraden om deze zomer te lezen?