Ook in 2021 ga ik door met deze rubriek, in de hoop dat ik stilaan meer en meer te vertellen ga hebben onder het kopje meegemaakt. Want de laatste tijd is dat natuurlijk maar beperkt. Het gaat denk ik wel fijn zijn om over een paar jaar blogposts uit deze vreemde tijd te herlezen. Als je er zo over nadenkt is dit toch best historisch allemaal te noemen. Maar wat mij betreft is het wel historisch genoeg geweest nu :D.
Gelezen
Ik las nog eens een historisch (haha, pun intended) boek uit de eigen boekenkast. In ‘Queen of the North‘ vertelt Anne O’ Brien het verhaal van Elizabeth Mortimer. Als nicht van de koning beschikt ze over koninklijk bloed en ze is getrouwd met Harry ‘Hotspur’ Percy, een belangrijke edelman uit het Noorden. Wanneer koning Richard II wordt afgezet door een andere neef, Henry Of Lancaster, vindt Elizabeth dat haar neefje Edmund Mortimer de enige echte erfgenaam van de troon is (kan je nog volgen? Er zit een stamboom bij het boek, no worries). Maar om dat te verwezenlijken zal ze verraad moeten plegen. O’ Brien is niet de beste schrijfster van historische koninklijke verhalen, maar ze kiest er wel altijd interessante vrouwen uit en geeft hen een stem. Genoten van deze.
Milady zijn jullie al tegengekomen in mijn top 10 van 2020. Het is een hervertelling van ‘de drie musketiers’ van Dumas vanuit de vrouwelijke schurk Milady De Winter. Milady is met voorsprong mijn favoriete personage uit het oorspronkelijke verhaal en in dit boek gaan we terug naar haar jeugd in Engeland om zo te ontdekken hoe ze Frankrijk’s meest gevreesde spion is geworden.
De komende vijf jaar heb ik me geëngageerd voor ’the classics club’. Een project waarbij je in 5 jaar tijd 50 klassiekers wil lezen. Je leest er alles over op de boekenblog. De eerste klassieker die er moest aan geloven is ‘the tenant of Wildfell Hall‘ van Anne Brontë, een Victoriaanse briefroman van de minste bekende Brontëzus. Ik heb enorm genoten van dit boek omdat het verhaal goed in elkaar zit en de schrijfstijl heel leesbaar is. Anne heeft geen geesten of spokende huizen nodig zoals haar zussen. Ze heeft een ‘modern’ verhaal geschreven over een vrouw die haar ongezond huwelijk ontvlucht.
Gekeken
Ik ben begonnen aan het 4de seizoen van ’the last kingdom’, dan kan ik binnenkort weer verder met de volgende boeken. Uhtred en Finan zijn nog steeds geweldig.
Op Disney+ kijk ik naar de serie ‘once upon a time’. 7 seizoenen met telkens meer dan 20 afleveringen dus ik ben nog wel even zoet. Heel verslavend heb ik al gemerkt.
Ik keek ook het eerste seizoen van ’the Spanish princess’ gratis via Starz (in de kerstvakantie was het een week gratis). Historisch gezien is de serie nog onrealistischer dan het boek van Gregory al was (en dat is niet makkelijk te overtreffen). Maar het kijkt natuurlijk belachelijk goed weg.
Meegemaakt
Ik was voor het eerst te gast in een podcast. Weliswaar die van Statik, waar ik werk. Maar toch, het was een hele beleving want de aflevering werd digitaal opgenomen. In Schoon schip nemen we kmo’s mee in het verhaal van Duurzaam Ondernemen. In de derde aflevering (hier te beluisteren op Spotify) schoof ik samen met Wannes Van Gielen, communicatiespecialist, aan tafel om het te hebben over duurzame marketing, gedragsverandering, greenwashing en McDonalds.
Een heerlijk rustige kerstvakantie waardoor ik voor het eerst in jaren eens niet ziek aan het nieuwe werkjaar ben begonnen. Ik had dit zo nodig. Kunnen we de kerst niet altijd skippen uit de kerstvakantie?
Naar zeer goede gewoonte blik ik elk jaar terug op mijn gelezen boeken. De statistieken zijn makkelijk bij te houden dankzij Goodreads en zijn fameuze ‘year in books‘. Ik maak ook altijd een lijstje met mijn favoriete boeken van het afgelopen jaar, zodat jij meteen weer wat leesinspiratie hebt voor 2021. En ik blik ook al even kort vooruit naar het komende leesjaar.
De statistieken van 2020
Ik las het afgelopen jaar 39 boeken, ruim voldoende om mijn Goodreads challenge te behalen. Gemiddeld las ik dus ongeveer 3 boeken per maand.
Ik las één boek meer dan vorig jaar, en het is mijn op één na beste leesjaar in aantal boeken. In 2018 las ik 40 boeken.
De 39 boeken van dit jaar waren goed voor 14.495 pagina’s (geschat op basis van de oorspronkelijke uitgaves). Dat zijn toch wel 2.000 pagina’s minder dan vorig jaar. Zo’n geweldig leesjaar was het dus toch niet, er waren heel wat periodes dat ik het niet eenvoudig vond om op een boek te concentreren (met dank aan een bepaald virus).
En de reden voor het lagere aantal pagina’s is simpel: ik las minder dikke boeken dan de afgelopen jaren. Gemiddeld waren mijn boeken 371 pagina’s dik. Niet slecht, maar meestal scoor ik ruim over de 400 pagina’s.
Ik las dit jaar geen echte kleppers bv. van over de 1.000 pagina’s. Het dikste boek was sovereign van C.J. Sansom met slechts 583 pagina’s. Dus daardoor is het gemiddelde een ‘normaler’ aantal. Mijn dunste boek was ‘een Parijse affaire‘ van Tatiana De Rosnay, een kortverhalenbundel van 114 pagina’s.
Ik gaf een gemiddelde rating van 3.6 sterren, dat is iets hoger dan de afgelopen jaren. Ik las dan ook drie 5-sterren boeken en heel wat andere boeken kregen 4 sterren toebedeeld. Het was dus zeker geen slecht leesjaar!
Covid zorgde ervoor dat ik opvallend minder boeken uit de bib ontleende. Vooral in de eerste helft van het jaar las ik daardoor fysieke boeken uit de kast. In totaal las ik 7 boeken uit de kast en kocht ik maar 1 fysiek boek. Ik ben dan ook sinds februari niet meer fysiek in een boekenwinkel geweest.
In de zomer kocht ik mijn e-reader waardoor ik ondertussen 11 e-boeken heb gelezen (waarvan sommigen verkregen via Netgalley om een review over te schrijven op mijn boekenblog).
Ik las voornamelijk in het Engels, aangezien zowel de boeken in de kast als op de kindle Engelstalig zijn en ik ook in de bib vooral in het Engelse rek ging zoeken om snel een keuze te kunnen maken. Het verdict: ik las slechts 6 van de 39 boeken in het Nederlands.
De beste boeken van 2020
Dit jaar presenteer ik jullie een top tien van boeken die ik echte aanraders vond. Ik lees voornamelijk historische boeken, dus dat zal je ook merken in mijn top tien. Maar er zitten zeker heel toegankelijke pareltjes tussen!
We beginnen met de 5-sterren boeken, waarna ik mijn 7 meest favoriete 4-sterren boeken aan het lijstje toevoeg (de keuze was moeilijk, dus onder het laatste boek geef ik nog wat extra aanraders). Als het boek vertaald is in het Nederlands zet ik het erbij, maar dat is niet altijd het geval.
The glass woman – Caroline Lea *****
Ik heb iedereen die erom vroeg of die er niet om vroeg met dit boek om de oren geslagen het afgelopen jaar. The glass woman is een originele gothic novel die je meeneemt naar het barre en grauwe Ijsland. Alleen al om die setting is het de moeite waard. Maar ook omdat Rosa zo’n straffe jonge vrouw is, het verhaal spannend opgebouwd wordt en er een aantal wendingen in het boek zitten die ervoor zorgen dat je aan niets anders meer kan denken dan dit boek uitlezen.
Toen mijn favoriete historische auteur ineens historische thrillers begon te schrijven, was ik toch wel heel benieuwd. The poison bed stelde niet teleur! Dit is een soort historische gone girl gebaseerd op een waargebeurd schandaal aan het Stuarthof in Engeland. Een man en vrouw gaan beiden The Tower in voor dezelfde moord. De man ontkent, de vrouw bekent schuld. Slechts één van hen is de dader. Prangend verhaal
In the shadow of the crown *****
Eentje voor de liefhebbers van historische verhalen die zich niet altijd tijdens een wereldoorlog hoeven af te spelen. In the shadow of the crown neemt ons mee naar de 10de eeuw in Saksisch Engeland. Waar een jong meisje naar een vreemd land reist om een oudere koning te trouwen. Emma Of Normandië wordt echter niet verliefd op haar koning, maar op diens zoon. En tot overmaat van ramp plannen de Denen een aanval op haar nieuwe land. Een verhaal zo vlot geschreven vanuit verschillende perspectieven over een zeer sterke vrouw. Want ja, verhalen van sterke vrouwen zijn favoriet hierzo!
In het gezelschap van de courtisane – Sarah Dunant ****
Een verhaal over een prostituee en een dwerg die na een persoonlijk drama hun leven proberen heropbouwen in Venetië. Een boek over outcasts, vriendschap en kunst. Zo maakt de schilder Titiaan zijn opwachting. Voor de boeken van Dunant moet je geen liefhebber zijn van geschiedenis, maar wel van ‘La dolce vita’. Ze zijn ideaal voor iedereen op zoek naar een sfeerrijk verhaal bij een goed glas wijn.
Een inkijkje in het leven van de wreedste vrouwelijke schurk uit de geschiedenis van de literatuur: Milady De Winter uit ‘de drie musketiers’ van Dumas. Milady biedt een originele blik op haar leven van jong meisje op het Engelse platteland tot de meeste gevreesde Franse spion. Want we weten allemaal dat de geschiedenis door mannen is geschreven, en dat die mannen vaak zaken verkeerd hebben ;).
The silence of the girls – Pat Barker ****
Vertaald als ‘de stilte van vrouwen‘. Een hervertelling van de Trojaanse oorlog vanuit het perspectief van Briseis, een Griekse prinses die de slavin wordt van Achilles. Een rauw, volwassen en ietwat feministisch boek waardoor je een heel andere kijk krijgt op de held Achilles. Er is een vervolg in de maak dat hoog op mijn te lezen lijstje staat (getiteld ’the women of Troy’).
Een boek over twee vrouwen in Georgian London met elk hun eigen problemen. Bess heeft het financieel niet breed en laat daarom haar babydochter achter in het Londense Foundling weeshuis. Alexandra is een rijke weduwe die door een jeugdtrauma niet buiten de deur durft gaan en ook haar dochter binnenhoudt. Wanneer Bess enkele jaren later haar dochter weer wil ophalen, krijgt ze te horen dat iemand anders onder haar naam de baby al geclaimd heeft. The foundling is een intrigerend en warm verhaal. Ondertussen blijkbaar vertaald als ‘De vondeling’.
In sovereign moeten Matthew Shardlake en zijn kompaan Barak opnieuw op zoek naar een moordenaar én documenten die een eeuwenoud geheim over het koningshuis bevatten. Zoals steeds komen alle verhaallijnen op het einde van het boek feilloos samen. Tot nu toe het beste deel van de reeks. Ze zijn zeker als standalone te lezen, maar ik raad aan om met boek 1 ‘dissolution‘ of ‘kloostermoord’ te beginnen. (Sovereign wordt ‘Advocaat van kwade zaken’ in het Nederlands, nu weet je meteen waarom ik ze in het Engels lees, met die rare NL titels…).
Jaja, eindelijk las ik dit boek in 2020. Iedereen bleef me ermee achtervolgen. En ik heb ervan genoten. Een origineel oorlogsverhaal verteld vanuit de Dood over de verbeeldingskracht en de liefde voor boeken van een jong meisje. Triest en hoopgevend. Geen average oorlogsverhaal.
The silken rose – Carol McGrath ****
Omdat het gaat over een koningin die niet zoveel aandacht krijgt, omdat borduren er een rol in speelt en omdat McGrath als auteur een nieuwe ontdekking was. The silken rose vertelt het verhaal van Eleanor Of Provence, koningin van Henry III en she wolf genoemd in haar tijd. Het geeft een mooi tijdsbeeld en is vlot geschreven vanuit drie verschillende vrouwelijke perspectieven.
Ik koos voor The silken rose na lang twijfelen tussen nog enkele historische verhalen. Dus ik smijt nog even wat extra titels je richting uit: queen of the north (over Elizabeth Mortimer), the autumn throne (over Eleanor Of Aquitaine) & Valhalla (over queen Mary Of Teck, grootmoeder van de huidige queen). Aanraders voor fans van historische koninklijke verhalen (met dus een stamboom vooraan in het boek, ah ja :)).
Leesdoelen 2021
Wat wil ik nu gaan lezen in 2021? Mijn Goodreads challenge komt opnieuw op 35 boeken. Ik wil blijven focussen op kwaliteit en niet op kwantiteit, gemiddeld drie boeken per maand is voorlopig meer dan oké. Daarnaast wil ik wat vaker een klassieker lezen (ik doe mee aan the classics club, meer daarover op mijn boekenblog) en doe ook mee aan de historische fictie challenge waarbij ik minstens 25 historische boeken wil lezen. In 2020 las ik er 34 dus dat zou geen probleem mogen zijn.
Dus ik ga eigenlijk wat verder op hetzelfde elan, in dit vreemd jaar is nog maar eens gebleken hoeveel troost boeken kunnen bieden en hoe belangrijk lezen in mijn leven is.
Meer leestips?
Zoals steeds zal je elke maand mijn leesvordering kunnen volgen in de rubriek #ophetnachtkastje en op Goodreads (voeg me zeker toe als vriend), uitgebreide reviews en andere bookish content schrijf ik mijn andere blog In Another Era. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen en zo nog wat aanraders te ontdekken? Deze kan je hier terugvinden: 2019, 2018, 2017, 2016 en 2015.
Wil je weten hoe ik zoveel boeken lees op een jaar tijd? Ik schreef ooit al eens een post met tips om meer te lezen.
Ben jij tevreden met je leesjaar? Wat was jouw favoriete boek uit 2020?
Normaal gezien schrijf ik in december een hele reeks blogposts die terugblikken op het afgelopen jaar. Ik moet eerlijk toegeven dat ik 2020 eerst wou skippen. Want wat valt er te zeggen? Tot ik mijn anekdotes van 2019 er nog eens op na las en besefte hoe leuk dat wel niet is om terug te lezen. Er hoeft niks wezenlijks gebeurd te zijn om dat te doen. Vorig jaar eindige mijn intro met “Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar.” Awel ja. Laat ons dat opnieuw houden voor volgend jaar ;).
Het concept: Ik blik per maand even terug op wat er gebeurd is en kies een favoriete blogpost.
Januari
Gek om daar nu over na te denken, maar in januari ging alles nog zijn gewone gangetje. Het was cross op de Balenberg, en het lief won tickets voor die in Brussel een paar dagen later. Ik hervatte het werk in het gezelschap van een stevige verkoudheid. Dit was de periode dat ik wat begon te twijfelen aan mijn takenpakket en dat zou een thema worden doorheen dit jaar. Ik startte blijkbaar met schermvrije avonden op donderdag en puzzelde erop los.
De cross in Brussel
Begin januari wonnen we met het werk de prijs van Klimaatambassadeur 2019. Ik trok daarvoor een kleedje aan en kreeg een ketting met parels van een collega want het thema was ‘The roaring twenties’ (super origineel aangezien zowat elk feest dat thema zou gaan hebben ^^ – enfin ja velen van die feesten zouden uiteindelijk niet doorgaan). Ik bracht daardoor veel tijd door op Instagram voor een live verslag. De receptie op zich was niet zo ons ding (mensen die zich zelfs op het toilet komen voorstellen om contactgegevens uit te wisselen en zich daardoor interessanter voordoen dan ze zijn), maar er was veel eten. En dessert.
Een dag later was er ook het jaarlijkse nieuwjaarsetentje waarbij we voor het eerst volledig vegetarisch gingen. Er was een heuse lachbui van zowat iedereen tijdens één van de presentaties waar ik nog steeds niet van bekomen ben.
Favoriete blogpost: over generaties en stop zeggen. Deze blijft zo relevant nog steeds. Ik zie vooral generatie X het heel moeilijk hebben met de huidige maatregelen, terwijl de millennials veel verweten worden. Er is nog steeds geen verdraagzaamheid tussen generaties, zelfs nu de maatschappij niet meer alleen figuurlijk, maar ook letterlijk ziek is.
Februari
Achteraf gezien waarschijnlijk de leukste maand van het jaar. Ik kon nog met het lief op date night op restaurant. We trokken met het werk naar Bright Brussels voor een heus lichtspektakel. En raakten daar wat volk van de groep kwijt die blijkbaar al de trein naar huis hadden genomen.
FOMU in Antwerpen
Ik ging met het lief naar Antwerpen voor Stephan Vanfleteren in het FOMU. En ik had een weekje vakantie om alvast even te bekomen van de winter en om nog wat werk voor #projecthuis te verzetten. Er was veel cross op tv, nog gewoon met publiek enzo. Ik begon me voor te bereiden voor Valencia en organiseerde mee het jaarlijkse teambuildingsweekend. Dat zouden de twee hoogtepunten worden van maart.
Favoriete blogpost: 101 dingen waarover ik me elke dag schuldig voel. Deze post zorgde voor heel wat herkenbaarheid bij iedereen denk ik. En mildheid is in coronatijden nog veel belangrijker geworden dan het al was.
Maart
Ik keek enorm uit naar maart: een citytrip, de jaarlijkse quiz en het weekend met het werk. Ik had wel elke week leuke dingen gepland. In het begin van de maand bereikte ons vooral het slechte nieuws van de situatie in Italië. Ik sloeg een enorme zucht want Leen en ik hadden enorm getwijfeld om naar Spanje dan wel Italië op reis te gaan. Uiteindelijk werd het Valencia in Spanje, waar op dat moment de cijfers niet erger waren dan in België.
Valencia, tijdens één van de meer zorgeloze dagen.
We vertrokken naar Valencia voor 5 dagen. Na lang twijfelen, maar op dat moment was er nog geen sprake van lockdowns, mondmaskers of vluchten die geannuleerd zouden worden. En we hadden allebei zo hard nood aan een vakantie. Ik schreef al eerder een hele post over hoe de ervaring er was. Na twee dagen redelijk relaxed citytrippen in een lege stad (maart is normaal de drukste maand in Valencia door het festival Las Fallas, dat dit jaar werd afgelast) sloeg de stress ons om het hart.
Niet in het minst omdat er toen een lockdown in België werd afgekondigd: scholen, horeca, sportscholen, musea… allemaal dicht. We bezochten de dag erna nog wat bekende hotspots in de stad, maar toen nam de provincie ook daar de beslissing om de dag erna al te sluiten en veel eetgelegenheden en musea wachtten niet en deden meteen de deur op slot. We zijn letterlijk uit een winkel gezet omdat ze NU gingen sluiten.
Terug thuis heb ik zeker 14 dagen lang niemand gezien. Je weet maar nooit. Maar ondertussen zaten we in lockdown. Het lief en ik konden elkaar niet zien, we moesten full-time thuiswerken en alles wat gepland was, werd afgelast. Het was een vreemde tijd waarin we ons moesten aanpassen. En vooral de scheiding van het lief viel me zwaar. Ik weet één ding: wanneer er opnieuw een perimeter komt, kan ik niet beloven me eraan te gaan houden. Ik zag namelijk al mijn kennissen wel gewoon naar hun lief trekken, en eigenlijk is dat toch een basisrecht, neen? Er is nooit echt duidelijkheid geweest of dit nu wel of niet mocht. En ik ben zo’n brave seut die zich aan de regels wil houden.
Nog steeds in lockdown en ook dat was vrij pijnlijk aangezien ik normaal deze maand op conferentie ging naar Brighton en dan ook enkele dagen Londen zou doen met het lief. Die ik nog altijd niet had gezien sinds begin maart. Uiteindelijk bleven we 6 weken gescheiden en zag ik hem vlak voor de eerste versoepelingen.
Lieve post tijdens het thuiswerken
Op het werk was de drukte ondertussen niet te overzien. Waar andere agencies werknemers op tijdelijke werkloosheid moesten zetten of zelfs ontslaan, stroomden bij ons de extra vragen binnen. (Ik ben nog steeds zo blessed met mijn werkplek. Dat heb ik dit jaar wel echt beseft.) Ik schaarde me dan ook achter enkele digitale events, met veel avond- en weekendwerk tot gevolg.
Favoriete blogpost: mijn favoriete board games. Het lief en ik hebben dit jaar wel echt het plezier ontdekt om met twee board games te spelen.
Mei
In mei werd er in de verlengde weekends vooral doorgewerkt aan #projecthuis. De ramen en deuren waren ondertussen geplaatst dus konden we binnen verder met heel wat kleine klusjes. De kapper kon eindelijk nog eens komen en ik ging voor een ultrakorte coupe.
#projecthuis
Ik zag het lief nu terug wekelijks. Die kon eindelijk verhuizen naar zijn nieuw appartement, dus ik reed wat rond met meubelen. Ik kreeg bericht dat er in juni en juli terug wat danslessen georganiseerd zouden worden. Stilaan kwamen er meer en meer versoepelingen in zicht, zou het dan het toch een normale zomer worden?
In juni was het redelijk mooi weer dus ik ging een aantal keer wandelen, we werkten verder aan de elektriciteit en staken ook glaswol dakisolatie tijdens de eerste hittegolf van het jaar. Met voorsprong het meest vreselijke klusje van de hele bouw en zeker in 32 graden.
Zowat de enige foto die werd genomen met mijn hele korte coupe 😀
Eind juni ging ik voor het eerst weer naar kantoor voor een boostweek driedaagse. Zo zag ik ook bijna alle collega’s een keer terug, en het was net een eerste schooldag. Ik kon ook eindelijk nog eens naar de bib. En ging wekelijks naar de dansles, die was nu buiten op grote afstand van elkaar.
Ik ging met Leen naar Museum M voor Rodin én met het lief naar Villers-La-Ville waar ik mijn ogen uitkeek. Ook nu ging ik nog regelmatig een dagje naar kantoor waar het wat rustiger was. Ik bleef wekelijks naar de workout dansles gaan om toch eens wat andere mensen te zien dan enkel het lief. Ik kocht ook mijn kindle en spendeerde menig uur al lezend in de zon.
Ik herinner me een street art wandeling in Leuven, nog meer lezen op de Kindle in de schaduw tijdens een hele lange warme hittegolf en stijgende cijfers waardoor ik heel veel schrik had voor een nieuwe lockdown pal tijdens mijn twee weken vakantie.
Bulskampveld
Uiteindelijk werd de bubbel verkleind en kwam het niet tot een sluiting van bepaalde zaken. Ik trok in mijn verlof dus nog wel enkele dagen naar zee (je weet wel vlak na die rellen in Blankenberge). In plaats van typische zeedingen te doen, wandelen we erop los in Bulskampveld, de Polders en toch ook op het strand. We bleven dus ver weg van alle drukte. Tijdens mijn tweede week vakantie koos ik de vloer en de badkamer. En gingen we op mijn verjaardag naar Chateau De Seneffe en ook lekker uiteten bij La Stanza in Leuven.
Chateau De Seneffe
Ik startte deze maand met mijn tweede blog: In Another Era. En hakte op het werk de knoop door om van functie te veranderen. Ik zou voortaan deel gaan uitmaken van het strategieteam ipv het marketingteam.
Favoriete blogpost: Moeilijke keuze, het kabbelt omschrijft nog steeds perfect mijn gevoel en jezelf iets gunnen is best oké vond ik ook een belangrijke om te beseffen.
September
Alle kabels van de elektriciteit waren ondertussen gelegd en dus kon de chapper in september een eerste keer komen. Ik kwam terug uit vakantie en het werk vloog me al meteen om de oren. Er was een grote offerte met een strakke deadline gevallen en de hele eerste week zat ik bij een klant voor een boostweek. Op het einde van die week werd er champagne gekraakt, we mochten allemaal blij zijn op het resultaat.
We gingen ook een dag vrijwilligerswerk doen op een coöperatieve boerderij en hoewel het fijn was om iedereen terug te zien, had ik mentaal een best zware dag. Ik had die dag liever gewoon gewerkt want mijn to do lijst was nog eindeloos en ik had lange dagen achter de rug. Mijn nek en rug zaten vast en dus zag ik het niet zitten om een hele dag gebukt onkruid te wieden. Een wat venijnige opmerking van één van de boeren zorgde er dan ook voor dat ik kraakte. Nogmaals een oproep: je hebt geen idee van de strijd die iemand in zijn hoofd/leven aan het leveren is dus hou uw belachelijke commentaar voor jezelf. Uiteraard was ik veel te braaf om op dat moment een repliek te verzinnen.
Daarna werd er vooral weer van thuis uit gewerkt trouwens. Want je zag het wel weer allemaal aankomen, die slechtere cijfers. Eind september gingen de gewone danslessen binnen weer van start, we wisten allemaal wel dat het een mirakel zou zijn mochten we het hele jaar kunnen blijven dansen. Maar soit, voorlopig kon het nog en het was het zowat mijn enig sociaal contact in die periode.
Favoriete blogpost: gemis. In 2020 werd heel wat dingen gemist, gelukkig zijn er ook goede dingen uit de crisis voort gekomen.
Oktober
Ik trok nog naar Gent om een opleiding te geven, de week voordat thuiswerken opnieuw verplicht zou worden. De overige opleidingen gaf ik jammer genoeg via Teams. Het was nog steeds alle hens aan dek op het werk trouwens, maar voor #projecthuis was dit een rustigere maand. Dus in het weekend stak ik niet zoveel uit. Er was terug cross op tv, zonder publiek. Ik heb daar heel lang aan moeten wennen, en nu heb ik hetzelfde met fragmenten van crossen van vorig jaar waar er een massa volk staat. Toch opvallend hoe snel iets vreemd is geworden.
Ik schreef me deze maand in voor Blogboost Najaarschallenge aangezien ik wel wat nieuwe schrijfinspiratie kon gebruiken.
Ik moest een weekendje catsitten op de kittens van mijn beste vrienden. En had een week herfstvakantie. We gebruikten die om de voorgevel af te werken én vloerverwarming te leggen. Dat bleek moeilijker dan verwacht.
In tegenstelling tot de rest van België ging ik niet elke week wandelen. Maar toch soms eens.
Ondertussen zaten we volop in een nieuwe semi-lockdown. Sportscholen dicht. Cultuur dicht. Horeca dicht. En ook even niet-essentiële winkels dicht. Ik verwerkte dat vooral door hard te werken: alle event deadlines kwamen stilaan dichterbij. Uiteindelijk is alles geweldig verlopen maar het waren lange werkdagen. Ik switchte nu ook effectief van team en ook dat zorgde voor heel wat aanpassingen, maar een maand later is alles en iedereen alweer mooi op zijn pootjes beland :).
Alles behalve een speciale maand. Mijn agenda werd wat leger op het werk en ik ademde opnieuw. Ik kon zelfs het digitale kerstfeestje mee organiseren. De boodschap dat de cijfers terug begonnen te stijgen en dat niemand zich van plan was aan de kerstregels te houden kwam hard binnen. Vaccin of geen vaccin, het kan nog wel eens maanden duren voor ik normaal naar kantoor of de dansles kan. En allemaal omdat we per se deze maand kalkoen moeten eten met elkaar. Ik zal kerstmensen nooit begrijpen.
De vloer werd geleverd, ik ging nog eens wandelen met een vriendin en zo stond die kerstvakantie weer plots voor de deur.
Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. De allerlaatste dag stond er bucketlist material op de planning. Een bezoek aan de grootste kerk van de UK, St-Paul’s Cathedral.
Eerst gingen we ontbijten bij de The breakfast club, een ware legende qua ontbijtplekje in Londen en het is vaak aanschuiven. Wij kozen voor die aan The London Bridge en Borough Market, waar het vaak wat rustiger is dan in Soho, en gingen vroeg genoeg. Je eet er een berg american pancakes to die for, of een typisch Engels ontbijt. Niet super goedkoop, maar je hebt er voor een hele tijd mee gegeten.
St-Paul’s Cathedral
En was het tijd om deze beauty te gaan bewonderen. We kochten op voorhand tickets online, daarmee konden we enkele ponden besparen en kregen we een vast toegangsuur. We betaalden nog 17 pond, best prijzig, maar dat heb je met kerken in Londen.
Bij de ingang krijg je een audiogids, die zit inbegrepen in de prijs. Het is echt de beste audiogids die ik ooit heb gehad. Op een interactief scherm selecteer je in welk deel van de kerk je staat. Per deel kan je kiezen tussen verschillende thema’s en na selectie begint er een filmpje met beeld en geluid te spelen.
De architectuur en geschiedenis komen ruim aanbod, net als informatie over de katholieke godsdienst. Je kiest dus echt wat je interesseert. De reconstructies over hoe de kerk er vroeger heeft uitgezien waren ook heel vet. Het is mede dankzij de audiogids dat we bijna drie uur in de kerk zijn binnen geweest. Dan is de prijs ineens niet meer zo duur.
Binnen mag je geen foto’s nemen. Al heb ik dat clandestien wel even gedaan met mijn gsm. Ik ben echt een hele brave, maar op vlak van foto’s krijg ik soms wel eens tegen mijn voeten :p.
Om toch even wat context te geven. Deze St-Paul’s Cathedral is heropgebouwd na de grote brand van Londen in 1666 door Christopher Wren (die ook nog heel wat andere kerken voor zijn rekening nam). Daardoor is het geen typische gotische kerk. De bouwstijl is classicisme en de reformatie was toen al helemaal voltrekken dus de kerk is Anglicaans en ontdaan van alle typische Roomse kitsch.
De koepel bevat scènes uit het leven van Saint Paul en is echt prachtig. Je kan ook de crypte van de kerk bezoeken met een aantal indrukwekkend tombes. O.a. de Duke of Wellington en Lord Nelson liggen er begraven en bekende personen zoals Florence Nightingale en Alexander Fleming worden er herdacht. De kerk werd ook gebruikt voor belangrijke begrafenissen zoals die van Margaret Thatcher en huwelijken, bv. dat van prince Charles met Diana.
Voor fans van de koepel, een uitzicht over Londen en met niet te veel schrik voor draaitrappen met gaten (ik voldoe niet aan de laatste categorie, maar beet heel erg op mijn tanden) kan je de koepel ook beklimmen. Er zijn drie niveaus. Eerst kom je op the whispering gallery, hier zit je nog binnen en kan je de scènes op de koepel van iets dichterbij bekijken.
Dan kom je aan The stone gallery waar je je buiten waant tussen alle omringende gebouwen. Helemaal boven, na dus een heel mottige draaitrap, toren je boven alles uit en kan je 360° rondom de hele city bewonderen. Dit noemen ze heel toepasselijk the golden gallery.
Naar beneden is nog enger dan naar boven op zo’n draaitrap dus ik was blij als ik weer in de kerk stond. Hierna deden we de crypte aan en uiteindelijk wandelden we dus bijna drie uur later weer naar buiten.
Ik had grote verwachtingen van deze kerk, maar ze werden dus echt nog overtroffen. De kathedraal is prachtig, enorm groot en elk klein hoekje is wel de moeite waard. Ook het uitzicht was enorm de moeite. Ik werd er helemaal stil van. Hoewel het dus best prijzig is, wil ik deze kerk zeker nog eens ooit bezoeken. Het lief is trouwens veel minder een kerkenmens dan ik en vond dit ook een super fijn bezoek. Hij verveelde zich geen moment, dus zeker geschikt voor iedereen. Valt het op dat ik enthousiast ben?
St-Paul’s is de tweede grootste kerk ter wereld. Ik bezocht al eerder de grootste in Rome, de Sint-Pieters basiliek, en ook de derde grootste, de kathedraal in Sevilla kan ik al van mijn lijstje schrappen.
Lunch en stop bij het museum of London
Bij het hippe ask for janice aan Smithfield market ploften we neer voor een gezonde lunch. We hadden nog een paar uurtjes tijd voor we de trein moesten halen en kozen om het museum of London, tussen St-Pauls en the barbican, binnen te springen.
Dit museum is een staatsmuseum en dus gratis te bezoeken. Het vertelt het verhaal van de stad Londen van het prille begin tot nu. Ik had me verwacht aan een geschiedenismuseum, maar eigenlijk is het een archeologisch museum. Laat dat nu net het type museum zijn dat ik het minst leuk vind.
Ik vond de bordjes ook heel algemene info weergeven. Ik heb eigenlijk niets nieuws geleerd van dit museum. Het is wel mooi aangekleed en probeert de sfeer van elke periode weer te geven. Maar omdat het een eeuwenlang verhaal moet vertellen zit er weinig diepgang in de tentoonstelling. Ik nam er ook geen foto’s merkte ik achteraf.
Ik denk dat dit met kinderen wel een veel toffer museum is dan bv. de kunst in the national gallery. De voorwerpen die getoond worden maken het allemaal wat tastbaarder. Maar ik hoef er dus niet meteen nog eens naartoe.
En toen was het tijd om naar huis te gaan. Lang zouden we Londen niet vaarwel moeten zeggen, want een maand later keerden we alweer voor twee dagen terug met het werk. Daarover later meer!
Heb jij St-Paul’s Cathedral al eens bezocht?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
In het ‘kweeniemeerhoeveelste’ thema van de Blogboost Najaarschallenge is het tijd om het te hebben over mijn perfecte weekend en weekendgewoontes. Ik vind het eigenlijk best een moeilijk thema, omdat er soms heel wat verschil kan zitten op mijn weekends, maar gemiddeld zijn ze eigenlijk helemaal niet speciaal.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben vrijdagavond best kapot van de week. Wat voor week het ook was. Heel soms is er een sociaal uitje op vrijdagavond (pre-corona), maar dan is dat zeker geen feestje, eerder iets gaan drinken/eten. Maar veel vaker is vrijdagavond mijn ‘ik plof in de zetel’-avond. Met een boek, film of tv-serie. En soms een zak chips. Op vrijdag voer ik niets uit en vier ik dat er twee volle dagen weekend aankomen.
Zaterdag is de dag met de minste routine. Soms voel ik me een hele dag brak van de week. Ik kan dat gevoel niet echt uitleggen, maar zeker in drukke en/of stressvolle tijden moet mijn lichaam precies bekomen van wat geweest is. Dus soms is deze dag vooral rusten. En al wat bloggen.
Maar nog vaker is zaterdag ‘bouwdag’ bij uitstek. Waarbij we dus een hele dag werken aan #projecthuis. Soms is dat zwaar na een volle week werken, soms valt dat best mee. Soms zijn het lange dagen, soms stoppen we op tijd. Daar zit niet echt een lijn in.
Pre-corona was zaterdag ook wel al eens een dag dat het lief en ik een uitje deden, ik afsprak met vrienden of ging shoppen omdat ik zaken nodig had. Dat lijkt allemaal al immens lang geleden nu. Zaterdagavond was ook traditioneel de avond om af te spreken met vriendinnen of iets te gaan eten. Ik zou er geld voor geven om nu gewoon eens op café met vrienden het te hebben over de dinges des levens. Andere zaterdagavonden kijk ik al eens een langere film of haal ik series en docu’s in via de Digibox.
Lezen doe ik opvallend minder in het weekend dan in week. Wat een beetje vreemd aanvoelt aangezien ik er per definitie meer tijd voor zou moeten hebben. Maar mijn routine is anders in het weekend, waardoor mijn vast leesuurtje na de douche er soms tussenuit valt.
Op zondag slaap ik traditioneel wat langer. Ik was als tiener echt team uitslapen en kon soms 12u aan een stuk slapen. Dat lukt me nu niet meer. Vaak ben ik rond 9 wel klaarwakker. Maar het idee alleen al dat ik niet uit mijn bed hoef te springen en gewoon kan blijven liggen hoe lang ik wil is een echte winner.
Ik blog bijna elke zondagvoormiddag. Sowieso blog ik meestal alleen in het weekend. Ik schrijf vaak meerdere posts achter elkaar voor de beide blogs. In de namiddag/avond rijd ik standaard tot bij het lief. Vroeger gingen we vaak iets doen, nu is het vooral om bij hem te zijn. We eten dan samen en kijken wat tv of spelen een board game. In de zomer gingen we ook vaak wandelen. Dit najaar is dat er wat bij ingeslopen. Zondag is echt een beetje heilig als rustdag.
In de winter is het vaak cross op tv in de namiddag, dan kijk ik de hele vrouwen en herencross met commentaar en interviews. Dus dan ben je er vaak een hele namiddag zoet mee. Soms zijn het dubbele weekends en herhaalt zich dit dus beide namiddagen. Dan heb ik dus gemakkelijk 6u cross gekeken in één weekend. Oeps :D. In de zomer zal ik veel vaker actief dingen plannen en gaan doen. Dan is er elk weekend wel iets te doen in de buurt.
Over het algemeen zijn mijn weekends dus zeker niet zo speciaal. Ik heb ook niet echt het gevoel dat dat hoeft. De spontaniteit om iets te gaan doen of net een heel weekend niets uit te steken is wat het net leuk houdt.
Is bij jou elk weekend een beetje hetzelfde? Of verschilt dat net heel erg?
Altijd hetzelfde en toch verschillend. De dagen gaan voorbij. Sneller dan ik er vat op kan hebben. Ik zit met mijn dikke winterkousen en fleece dekentje over me heen achter mijn scherm. De chauffage op mijn slaapkamer is niet voorzien op een hele dag thuiswerk in hartje winter. Om drie uur in de namiddag begint het alweer donker te worden. Mijn kleine bureaulamp zorgt voor een gele schijn op mijn gezicht tijdens de laatste videocall van de dag.
Ik klap de laptop toe en plof in de zetel of op bed. Niet wetende wat ik vanavond wil doen. Heel af en toe slaag ik erin een pilates les op te zetten. Veel vaker voer ik weinig uit. Lees ik een dik uur (thank God voor boeken!). Om vervolgens op te zoek te gaan naar een tv programma dat me net genoeg interesseert. Ik kijk nu al op tegen de periode dat er enkel kerstfilms op tv zullen zijn, want mijn digibox is ondertussen leeg gekeken.
Ik blijf steeds vaker een half uur langer in mijn bed liggen. Om dan toch iets later te beginnen werken. Ik heb mijn planning weer op orde en hou van de dagelijkse ochtendcalls in mijn twee teams (praten met mensen!). Rond 12 uur is het etenstijd en dus middagpauze. Maar veel meer dan eten komt er niet van en ik ben vaak blij dat ik weer in de to do lijst kan vliegen.
Altijd hetzelfde en toch verschillend. Zo voelt het allemaal momenteel. De dagen zijn hetzelfde, maar tegelijk heel anders dan vorig jaar. Dit jaar geen kerstreceptie waarop alle nieuwe collega’s de partners kunnen ontmoeten. Met veel te veel eten. Deze keer zullen we elkaar via een videocall zien. Altijd weer die videocall.
De kerstvakantie komt eraan. Nooit mijn favoriete vakantie. En als niet kerstmens moet ik toegeven dat het niet doorgaan van de familiefeesten voor mij geen probleem is. Eerder een zegen. Maar het idee om opnieuw anderhalve week thuis te zitten. Daar zie ik best tegenop. Altijd maar weer hetzelfde. Met die dikke sokken aan en dat fleecedeken om me heen.
We moeten volhouden. We moeten doorzetten. Het komt allemaal weer terug. Maar voorlopig is het best kaa-u-tee.
Dit bericht werd meer dan een week geleden geschreven, ondertussen gaat het weer wat beter met mij. Maar het besef dat deze situatie nog wel enkele maanden gaat aanslepen, kwam vrij hard binnen.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
The Fabergé secret* was het 35ste boek dat ik uitlas dit jaar en waardoor ik dus mijn Goodreads reading challenge met succes behaalde! Het gaat over Dimitri, een goede vriend van tsaar Nicholaas II, en speelt zich af vlak voor de Russische revolutie. Dimitri behoort tot de elite, maar leert een jonge dokteres kennen die hem inzicht geeft in hoe het leven van arme boeren eraan toe gaat (spoiler alert: niet zo goed), waardoor hij begint te twijfelen aan het beleid van tsaar. Tussendoor krijg je ook iets mee over de prachtige imperial eggs die juwelier Fabergé voor de tsaar maakte. Onverwacht fijn boek!
In a time for swords* wordt de jonge monnik Hunlaf een echte krijger wanneer de Denen het klooster van Lindisfarne aanvallen en beroven. Wanneer hij twee kinderen wil beschermen krijgt hij daarbij onverwacht hulp van een grote Deen Runolf. Samen willen ze ook de volgende vikingaanval in de kiem smoren en daarvoor rekruteren ze nog enkele andere outcasts. Een entertainend boek met een cliché verhaal. In deze tijden heb je soms niet meer nodig.
Standaard WOII verhalen zijn niet zo mijn ding. In the forgotten orphan* gaat de wees Maisie Reynolds op zoek naar haar afkomst wanneer haar weeshuis sluit en een tehuis voor gewonde soldaten wordt. Te midden van de oorlog leert ze meer over haar verleden en haar tweelingbroer Jack, die jaren geleden wel geadopteerd raakte. Een nogal dunne verhaallijn die me niet zo hard kon boeien.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gekeken
Euhm, niet echt veel? Iemand nog aanraders? Vooral gelezen dus eigenlijk.
Meegemaakt
Ik ben ook eens gaan wandelen met een vriendin toen het net niet gevroren had, waardoor mijn spieren er nog dagenlang plezier van hebben gehad *ahum* 😀
Verder gaan de dagen hier zo’n beetje in stilte voorbij en heb ik niet zo heel veel te melden. Het begint allemaal wat saai te worden.
Het is misschien wel het moeilijkste thema van de Blogboost najaarschallenge: wat zijn de zaken die mij het leven makkelijker maken? Welke shortcuts neem ik? Wat zijn mijn lifehacks?
Ik moest hier wel even over nadenken eigenlijk. Ik zou mezelf niet nog bepaald een productiviteitswonder durven noemen en al helemaal geen wonderwoman in het huishouden. Maar als ik dan toch enkele life hacks/tips moet geven dan zijn het deze:
Maak de cirkel rond
Daarmee bedoel ik: zolang een taakje niet 100% is afgewerkt —omdat bv. de was wel is opgeplooid maar de wasmand er nog staat en niet in de kast ligt— blijft dat een soort to do in je hoofd. Hetzelfde met bepaalde rommel die ergens blijft ophopen en waarvan je denkt ‘ik ruim dat straks wel op’. Neen, als ik thuis kom, hang ik onmiddellijk mijn jas op de juiste plek en zorg ik dat alle boodschappen meteen uitgepakt en weggelegd worden. Ook op het werk probeer ik geen to do’s dagenlang te laten openstaan. Het gebeurt wel eens dat je zoveel dingen tegelijk aan het doen bent en dat alles bijna af is, maar dat er nog niets van je lijstje kan. Dat geeft zoveel stress. Dus soms plan ik bewust tijd in de agenda om de laatste loodjes af te werken.
Eat that frog
Echte productiviteitsgoeroes kennen dit principe ongetwijfeld. Als je tegen een taak op ziet, doe ze dan meteen. Bijt eerst door de kikker zodat je daarna iets leukers kan doen. Anticipatie is je ergste vijand: je maakt dat ene telefoontje waar je tegenop ziet alleen maar erger in je hoofd door het uit te stellen. En geloof me, het is zo’n fijn gevoel wanneer je als eerste dat vervelend klusje kan doorstrepen op je lijstje!
Doe 2-minuten taakjes meteen
Een principe dat ook in getting things done aan bod komt. Als iets maar 2 minuten tijd vraagt, doe het dan meteen ipv. het te noteren op een (geschreven of mentaal) to do-lijstje. Dat vraagt immers evenveel tijd of energie. Dit sluit ook aan bij de cirkel rond te maken: door die jas meteen op de juiste plaats te hangen (duurt maar 2 minuten), heb je meteen een opgeruimder gevoel.
Dus kan je een mailtje meteen beantwoorden, doe het dan ook. Het is zelfs één van die dingen die mij het meest stoort aan collega’s: als ik hen iets vraag van twee minuten en ik het hen zie noteren in een to do app om dan vervolgens twee dagen niets meer van hen te horen. Ik begrijp dat je niet altijd alles wil laten vallen voor een ander, maar het frustreert me soms zo dat ik om iets kleins niet verder kan. Als iets veel tijd vraagt zal ik altijd tegen een collega aangeven dat ik het niet onmiddellijk kan doen, maar om kleine dingen op te zoeken of een vraagje te beantwoorden maak ik altijd meteen tijd. Dan is het meteen van mijn lijstje en mijn collega kan verder. Win-win voor allebei.
Beperkt het aantal (sociale) afspraken per week
Een beetje een rare tip in deze tijden, maar wel een heel belangrijke. Iedere persoon heeft maar een bepaalde dosis energie per dag. En dat geldt zeker niet alleen voor introverten of hoogsensitieve personen. Plan dus niet te veel afspraken op dezelfde dag of in dezelfde week. Ik let daar heel hard op bij het plannen van sociale uitjes: ik ga al twee keer per week sporten en wil minstens één rustige avond voor mezelf, dus dan is er geen tijd om ook nog eens drie keer te gaan uiteten met vrienden.
Maar ook op het werk zie ik collega’s strugglen omdat ze van klantenmeeting naar klantenmeeting hollen. En ik geef het toe: ik heb er ook vaak moeite mee. Want soms moet je je aanpassen aan klanten of plannen andere mensen dingen in in jouw agenda. Maar als ik zelf controle heb over het plannen van een afspraak geef ik altijd heel bewust bepaalde momenten niet mee als optie. Als ik al een afspraak heb die veel energie of voorbereiding vraagt of ik zie dat mijn week al heel vol zit, zal ik een andere dag/week doorgeven om af te spreken. Ademruimte is zo belangrijk.
Stel je persoonlijke administratie niet uit
Bewaar alle facturen, brieven of documenten op één plek en plan elke week een momentje in om ze te behandelen. Betaal facturen dus altijd binnen de week. Schrijf er ‘betaald’ op en klasseer ze dan in een map. Het heeft geen zin om dit soort dingen uit te stellen, en het zorgt voor een pak minder stress.
Kippensoep
Er is letterlijk niks dat kippensoep niet kan oplossen jongens. Vooral bij keelpijn, verkoudheid of een algemeen miserabel gevoel. Kippensoep maakt alles altijd beter.
Ik weet niet zo heel goed hoe ik deze blogpost moet beginnen want het lijkt een relatief banale ontboezeming die ik ga doen. Maar soit. Hier komt het dan: ik kan niet goed tegen het horen of voelen van iemands hartslag. Ook niet die van mezelf. Ik gruwel letterlijk van een hartslag en kan moeilijk focussen op mijn ademhaling.
We peddelen even terug naar de middelbare school waar we voor L.O. onze hartslag in rust moesten meten voor het slapen. Ge weet wel, door met je vinger in je hals te voelen. (Ik heb al moeite met dit neer te pennen). Ik stop dus na twee tellen en vraag ’s morgens aan al mijn vriendinnen hun getal op, om dan zelf iets te nemen dat daartussen ligt. Als we daarna een hartslagmeter om krijgen voor tijdens het lopen geeft die van mij nul aan. Want hij zit eigenlijk veel te los. En dat is misschien een beetje bewust want no way dat ik met een ding ga rondlopen waarvan voortdurend mijn eigen hartslag af te lezen valt. “Die meter zal kapot zijn” besluit de leerkracht. Uhu, dat moet wel ;). (Ik heb trouwens ook nog steeds geen Fitbit of iets dergelijks, want op dat marteltuig wordt je dus CONSTANT geconfronteerd met je eigen HARTSLAG).
Ken je het gevoel dat je zo uitgeput bent van het sporten dat je je eigen hartslag in je keel en oren hoort kloppen? Of dat je met je hoofd op de borstkas van je partner ligt en zijn/haar hartslag hoort? Een zware ademhaling of hartslag in een film of serie? Het zijn één voor één situaties waarin ik me ongemakkelijk voel. Als in: HET MOET NU STOPPEN.
Nog erger vind ik mijn bloeddruk meten, waarbij je hele arm wordt opgepompt, je je eigen hartslag voelt kloppen en dat dat bakske er altijd, maar dan ook altijd (is dat alleen bij mij?) belachelijk lang over doet om een cijfer te geven. Ik ben er zeker van dat mijn bloeddruk net enorm de hoogte ingaat door het nemen ervan. Ik begin letterlijk al te zweten bij het gedacht eraan.
Ik heb duizend keer liever dat ze met een naald in mijn arm steken om bloed te nemen dan dat ze mijn bloeddruk nemen. Allez, mocht ik echt kunnen kiezen hé (tis nu niet dat ik kick op bloed laten trekken, de vorige keer ben ik na drie pogingen van de dokter met telkens een nieuwe naald flauwgevallen—in my defense ik had toen 39 graden koorts).
Bon, misschien verklaart dit heel erg waarom het me precies niet lukt om te starten met mediteren, of waarom ik de ademhalingsoefeningen bij yoga oversla. Zo’n sessie moet altijd per se eerst beginnen met ‘doe je ogen dicht en focus op je ademhaling, voel deze door je lichaam stromen’. Ja daaaag. Oké, ik weet dat het hele mediteren ding net draait om je eigen ademhaling. Jammer, want daardoor is het heel moeilijk om mezelf ervoor open te stellen. Maar als ze te hard focussen op ademhaling word ik nog meer opgefokt dan ik al was, en dat lijkt me net niet de bedoeling.
Begrijp me niet verkeerd: ik zou niets liever willen dan weten hoe ik perfect vanuit mijn buik moet ademhalen en hoe ik mijn hoofd leeg kan krijgen door te mediteren. Maar soms denk ik dat het niet aan mij besteed is. Ooit, zet ik me erover heen. Ooit. Het zit allemaal in mijn hoofd, ik weet het.
Zijn jullie wel normaal of hebben jullie ook zo’n rare angst?
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Op onze laatste dag konden we nog enkele uren spenderen in de stad voor we als echte marathonlopers ons zouden moeten haasten voor het vliegtuig. Want jawel, de bus naar de luchthaven rijdt maar in één richting en dus moesten we eerst nog half Lissabon door om mensen af te zetten, voor we het vliegveld in zicht kregen en niet zo subtiel mensen voorbij staken aan security. (Sorry aan al die Antwerpenaars die naar Charleroi vlogen die dag en nogal stoute dingen naar ons riepen. Wij moesten naar Brussel en die vlucht vertrok echt een pak sneller – en oh ja we hebben jullie wel verstaan, ik wens jullie nog veel huilende kinderen in het vliegtuig toe).
Enfin, we kozen om bairro alto de verkennen. De naam van de wijk zegt het al zelf: het is de hogergelegen wijk, zo’n 30 meter boven Biaxa & Chiado. Deze wijk heeft de aardbeving voor een groot deel wél overleefd en is gekenmerkt door kleine steegjes en mooie uitzichtpunten.
We startten de dag bij alweer een botanische tuin (in Belém bezochten we er ook al twee), deze keer de jardim botanica van de universiteit. Dit is een zeer grote tuin, maar niet alles was toegankelijk wegens renovatie en onderhoud waardoor we geen toegang moesten betalen. Ik heb heel wat exotische planten gespot en de cactussen waren er gigantisch.
Het valt op hoe bol Lissabon staat van de tuinen en parken. Ik vind dat zalig om doorheen te wandelen, zeker als de zon stevig schijnt. We stopten bij een gezellig parkje, Principe Réal. De trekpleister is hier een oude cederboom die voor heel wat schaduw zorgt. Ook heb je meteen een zicht op de lagergelegen buurt en de Taag.
Ik beloofde uitzichtpunten. We hadden namelijk nog één miradouro te goed. De miradouro de sao pedro de Alcantara kijkt uit op een enorm deel van Lissabon, helemaal tot aan het Castelo de Sao Jorge. Het enige wat echt jammer was aan dit uitzichtpunt is de lelijke omheining die voor de effectieve balustrade gezet was. Op onderstaande foto zie je dit gelukkig niet zo :).
We ploften er neer op de strandzeteltjes naast de typische kiosk. Het was onze laatste dag en we wilden nog profiteren van de zon. Eerlijk gezegd begon de reis door te wegen (ik had op dat moment een serieus B-12 tekort zou later blijken, en ik duizelde heel regelmatig, om even te tonen dat niet alles altijd perfect is, ook al lijkt dit de perfecte terrasjesfoto).
Foto @Ditisleen, hier zie je wel de niet zo mooie afspanning, vlak achter de bankjes.
Tijd om toch nog even wat cultuur mee te pikken. We stopten bij de igreja de Sao Roque, een pareltje van een kerk met overvloedig bladgoud en heel wat versieringen. Sober vanbuiten, beetje kitscherig vanbinnen, kortom de typische definitie van een mediterraanse kerk.
Tijd om af te dalen en de typische straatjes te verkennen. Kleurrijke huisjes, veel kasseien en hier en daar trammetjes. In deze wijk zou ik graag nog wat meer tijd doorbrengen.
Uiteindelijk belandden we bij het uitzichtpunt Santa Catarina, waar ons lunchplekje zich bevond. Dit uitzicht tot aan de Taag kwam onverwacht, maar is heel erg de moeite. Het is een super gezellig pleintje om even bij te komen van al dat stappen.
Ik wilde op aanraden van vrienden graag eten bij Pharmacia. Een food sharing restaurant in het apothekersmuseum. We kozen een aantal zomerse gerechten van de kaart en god, wat was het lekker! De smaken waren heerlijk, de porties royaal. Dit is misschien een van onze duurdere lunches geweest, maar absoluut het beste eten van de reis. Van het chocoladedessert droom ik nog. Dit is zo’n plekje waar ik me meteen naar haast de volgende keer dat ik in Lissabon ben.
En toen was het tijd om te vertrekken uit deze mooie stad. Lissabon heeft ontzettend veel te bieden en in Bairro Alto wil ik zeker nog een keer ronddwalen.
Wat is het mooiste uitzichtpunt waar jij ooit bent geweest?
Dit is het laatste verslag over onze citytrip naar Lissabon. Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek. Het is ook het volgende thema in de Blogboost Najaarschallenge, maar ik besloot er geen aparte post voor te gebruiken en gewoon mijn standaard rubriek nog eens online te smijten. Dat is alweer geleden van eind augustus.
Het is deze keer ook echt zoeken naar klein gelukskes, maar bon, we doen ons best.
In september genoot ik van regelmatig naar kantoor te gaan om wat bij te praten met collega’s, een bezoek te brengen aan de bib en gewoon af en toe eens niet een hele dag thuis te zitten.
Ondertussen geniet ik ook wel terug van thuiswerkdagen, we zijn er op ingespeeld ondertussen. Dus qua productiviteit is er nog weinig verschil. Al mis ik de babbels, maar dat heeft meer met de drukte maken.
De afgelopen week belde ik dan ook wat vaker random met collega’s, of we bleven hangen na de serieuze talk. Er is wat meer ademruimte in de agenda dus dat kan weer. Fijn!
Sinds september heb ik een aantal grote leuke projecten gedaan, die ondertussen tot een goed eind zijn gebracht. Het was een heftige periode, maar het zijn eigenlijk ook wel echt het soort projecten dat ik meer wil doen.
Ik switchte officieel van team en van ‘functie’. Ook al loop ik nog wel even mee in het oude team om de nieuwe collega’s op te starten. Ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen en dat voelt fijn.
Ik heb weer heel wat gelezen de afgelopen tijd, ook al zat ik soms in een dipje op dat vlak. Maar ik kijk wel bewust minder tv (het aanbod is dan ook nog nooit zo slecht geweest als dit najaar, toch?).
Ik ging catsitten op de nieuwe kittens van mijn beste vriendin zodat zij toch op wandelweekend kon in België. Met één van de twee werd ik dikke vrienden, met de andere totaal niet. Maar echt totaal niet, ze kroop weg in de douche :D.
Voor #projecthuis waren het enkele intensieve dagen wanneer we de vloerverwarming legden. Ik ben nu heel blij dat het er ligt en dat we klaar zijn voor de volgende stappen. Dus dit is meer een achteraf lichtpuntje want op het moment zelf was het niet zo tof :p.
Ik ben best wel trots op mezelf, vrienden en collega’s dat we ons er zo doorslaan in deze vreemde en moeilijke periode. Ik schrik soms zelf nog wat van de veerkracht die we allemaal tonen. En die ik zelf in me heb.
Ik vind het eigenlijk wel fijn dat bepaalde bloggers voor de Blogboost najaarschallenge hun best gelezen posts nog eens hebben opgelijst. Et voilà, ik ben ook eens in mijn statistieken gedoken. Soms geloof ik mijn statistieken niet echt, ik draai een gratis WordPress blog en geen zelf-gehoste website waar ik met behulp van Analytics meer inzichten zou kunnen verzamelen. Dus het is soms gissen naar vanwaar het verkeer juist komt, soit. Hier zijn mijn 10 best gelezen blogjes.
Een eyeopener voor mezelf wanneer ik ontdekte dat ik eigenlijk niet de typische perfectionist ben, maar wel een die-hard controlefreak. Ik denk dat deze herkenbaar is voor velen en daarom ook veel gelezen is.
Dit was een super slecht scorende post, tot in maart van dit jaar (aka de eerste lockdown). Ineens komt hier bijna alle dagen verkeer op binnen. Ik kan niet echt zien van waar het komt, maar ik vermoed eigenlijk dat deze blogpost bij de bots is belandt, of er ergens naar gelinkt wordt op een andere website of iets dergelijks. Het is in ieder geval iets louche. Want het is nu niet bepaald mijn meest interessante post.
Beetje in dezelfde trend dit. Maar deze keer werd er gezaagd over dingen waar ik me aan erger. Het is ondertussen een wederkerende rubriek geworden (check de corona-editie, mocht je deze gemist hebben).
Ik ben altijd blij als ik mensen van reisinspiratie kan voorzien. Meestal zijn dit niet mijn meest gelezen posts, maar ze scoren soms wel goed in zoekmachines. Tips voor Shoreditch geef ik met plezier, aangezien het één van mijn favoriete wijken in Londen is.
Een heel oude post uit 2015, ik merk dat meteen aan hoe ik zo’n reisverslag toen schreef. Maar ook hier landden best wat bezoekers op. Vaak ook uit andere landen, dus ik denk dat de taal wel niet altijd een match is en verdenk ook hier bots die voor verkeer zorgen, ook deel 1 en 3 van deze vakantie scoren goed trouwens. Boedapest is trouwens een geweldige stad!
Mocht ik zelf een top tien maken van blogposts die het meest een sleutelpunt waren de afgelopen 5 jaar dan zou deze er zeker instaan! Ik schreef deze post in de laatste week van mijn BAS postgraduaat. Het was een moeilijk jaar geweest voor mezelf en hier schrijf ik het open van me af. Sommige toenmalige klasgenoten hebben me er zeer positief over aangesproken omdat ze eindelijk eens in mijn hoofd konden kijken, anderen vonden me hard in deze tekst. Ik blijf achter elk woord staan.
Hier ben ik best blij om want ik heb veel tijd gestoken in dit bericht en ik mistte deze soort blogpost heel erg tijdens mijn voorbereiding van de vakantie. Het plan is om binnenkort eens alle verslagjes van Malta te publiceren en dan terug te linken in deze overzichtspost. Ik stuurde het artikel ook vaak door naar vrienden en kennissen die zelf naar Malta op vakantie gingen dus dat kan ook de hogere cijfers verklaren.
Over de MBTI-test en energie uit jezelf halen. In deze periode heb ik mijn introverte karakter echt leren omarmen dus het is wel een belangrijk inzicht geweest.
Ook dit blijf ik een waardevol inzicht vinden: het leven is geen wedstrijd met allemaal dezelfde start en finish. Het heeft dus geen zin om te gaan vergelijken.
We zijn alweer aanbeland aan het derde thema van de Blogboost Najaarschallenge. Deze keer is de vraag om een blik achter de schermen te geven. Ik speel nog steeds met het idee om in de krochten van mijn blogarchief te duiken om zo vergeten schrijfschepsels nog eens aan het licht te brengen. Alleen degenen die licht verdienen dan wel ^^.
Maar voor vandaag even iets anders: ik ben best een luie blogger. Eén van de prompts voor dit thema luidde als volgt: “Licht in detail toe hoe een blogpost bij jou ontstaat & welke stappen je allemaal onderneemt voor je op publish duwt.” En ik moest hierbij luidop lachen.
De meeste van de berichten die hier verschijnen zijn het resultaat van gemiddeld 15 à 20 minuten. Ik schrijf mijn eerste draft, sla deze op als concept. Keer een paar uur, dagen of soms zelfs weken later nog eens terug naar deze draft om te editeren en vooral veel gemiste woorden in de zin toe te voegen (tijdens een eerste draft proberen mijn vingers hopeloos mijn brein te volgen en daardoor vergeet ik soms simpele woorden zoals ik, en, het…. te typen 😅). Na het editeren kies ik een categorie, enkele tags en een overzichtsfoto (vaak eentje uit het archief, soms eens een nieuwe) en dan prik ik een publicatiedatum. Gemiddeld komen mijn schrijfsels één à twee weken later online dan ze geschreven zijn. Dit om op te dubbelchecken of iets nog altijd relevant is twee weken later en of het niet gewoon mijn hoofd was dat moest spuien—het laatste wat ik wil is achteraf spijt hebben van een bepaalde post.
Er zijn uitzonderingen: mijn reisverslagen nemen zeker wat meer tijd in beslag. Ik moet foto’s kiezen (die vaak al mooi geselecteerd staan in een mapje dat ik ook gebruik om een fotoboek te maken) en informatie zoals prijzen, restaurants en weetjes dubbelchecken op het internet. Ook de history nerd rubriek vraagt op die manier wel meer van mijn tijd.
Maar wanneer ik gewoon schrijf over mijn leven of gedachten heb ik natuurlijk geen factcheck nodig. Dus dan is die stap naar ‘publish’ snel gezet. En ja, dat wil ook zeggen dat hier misschien nog redelijk vaak een typefout verschijnt of God verbied het een dt-fout (al haal ik er nog veel uit tijdens het editeren). So be it.
Een goede schrijfflow helpt zeker. Ik heb amper last van de angst voor het witte blad. Vaak rijpt het idee voor mijn volgende blogpost ergens tijdens de week en ben ik zo meteen klaar om te beginnen schrijven.
Want dat is wel mijn gewoonte: ik schrijf mijn blogposts bijna zonder uitzondering in het weekend. ‘S avonds ontbreekt het me aan fut en tijd.
Voor mijn Engelstalige blog doe ik eigenlijk hetzelfde, alleen dat ik daar iets langer doe over de eerste draft aangezien Engels niet mijn moedertaal is. Ik ga dan al vaker in de eerste fase de schrijfwijze checken of op zoek naar een beter synoniem. Maar in se gaat de blog live na de editeerfase, met eventueel nog een eerste nalezing voor ik op ‘inplannen’ duw. Want ook daar werk ik een week of twee in de toekomst. Waardoor ik dus kan garanderen dat er elke week iets online komt.
Over het reageren op andere blogs kunnen we beter niet hebben. Soms ben ik best actief daarin, soms helemaal niet. Lezen doe ik sowieso de hele week door op mijn smartphone en soms reageer ik direct, maar vaker neem ik in het weekend de tijd om terug te gaan naar die blogs waar ik graag iets op wil zeggen. En dan ontglipt er natuurlijk wel al eens eentje aan mijn aandacht. Soms vind ik het trouwens een tof blogje of leuke review maar weet ik niet goed wat reageren (en elke keer ‘leuke blog’ is een beetje stom denk ik dan) en dan doe ik dat ook niet.
Ik ben voor deze wel heel benieuwd naar jullie ‘achter de schermen’ blogposts!
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Update 40 alweer, zotjes! Hopelijk zijn jullie deze rubriek nog niet beu gelezen :).
Gelezen
Het lukt me niet altijd om veel en geconcentreerd te lezen de laatste tijd. Ook omdat sommige boeken zijn tegengevallen, maar vooral door de drukte op het werk en met de bouw. Dat zorgt voor minder ruimte in mijn hoofd ofzo. Maar toch heb ik weer heel wat uitgelezen sinds de vorige update!
The confessions of Frannie Langton (ook vertaald in het NL) nam ik eerder toevallig mee in de bib door de prachtige cover en de belofte aan een spannend en mysterieus gothic verhaal. Het gaat over een Jamaicaanse huisslavin die verdacht wordt van de moord op haar eigenaars maar zich niets meer kan herinneren van de beruchte avond. Ik vond dit boek jammer genoeg enorm tegenvallen, vooral door de schrijfstijl die echt mijn ding niet was. Maar ook het verhaal zelf was nogal cliché en het gaat soms alle kanten op. Heel jammer!
The revolt* was een eerder kort boek over Eleanor Of Aquitaine (meer over haar leven vertel ik in deze history nerd post) verteld vanuit haar zoon Richard Lionheart en hun gezamenlijke rebellie tegen hun vader, koning Henry II van Engeland. Boeken over Eleanor blijven boeien, al zakt het allemaal wat in elkaar in de tweede helft.
En dan het beste boek in tijden: Sovereign is de derde detective uit de Shardlake serie van S.J. Sansom (ook vertaald) en speelt zich af tijdens Henry VIII’s processie naar het noorden met zijn 5de vrouw Catherine Howard. En uiteraard zijn Shardlake en Barak weer getuige van een moord die ze moeten oplossen. Sansom combineert het beste van een historisch verhaal met een sterke detective. Genoten!
Momenteel ben ik bezig in The gates of Athens van Conn Iggulden. Het gaat over de strijd tussen de Grieken en de Perzen in 480 V.C., maar het gaat nog meer over Athene en de vroege democratie. Ik ga maar traag door het boek omdat ik het echt graag grondig wil lezen. Iggulden schrijft zeker heel goed, maar ik ben minder bekend met de geschiedenis dan met bij de Caesarserie (die ook gewoon moeilijk te overtreffen is).
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gekeken
Valt voor één keer ook onder geluisterd: Hamilton, the musical! Jep, ik ben helemaal verkocht aan de rapsongs, ik kan de eerste zelfs al deels meezingen dus dat is een prestatie op zich. (En een bewijs dat ik dat al heeel vaak heb geluisterd, dat ook 😅).
Meegemaakt
Een weekje verlof dat vooral gebruikt werd voor #projecthuis. We werkten de voorgevel nog wat af, zorgden voor binnen vensterbanken en we rolden meer dan 1.000 meter vloerverwarming af (en dat is meer gedoe dan je zou denken).
Ook eens gestart aan een online cursus, want tweede lockdown enzo. Alleen gaat mijn cursus over The Tudors (via het MOOC platform Futurelearn), dus het is totaal niet werk gerelateerd ofzo. Maar deze mini opleiding stond al even op mijn lijstje! Er zijn al wel wat zaken die ik wist, maar het is super interessant om alles nog eens te lezen in de juiste historische context. En ik ben ook gewoon een nerd op dat vlak, oké? Laat mij!
Voor de rest is het mentaal wel wat zoeken nu we terug allemaal moeten thuiswerken, er geen danslessen meer zijn en er nog altijd niets leuks in de agenda staat om naar uit te kijken. Ik slaag er niet in om veel buiten te komen momenteel omdat ik ’s middags moeite heb met echt middagpauze nemen, vooral als heel de namiddag vol met geplande klantenmeetings staat. De donkere dagen helpen niet. Er werd al heel wat afgepiekerd hier. Ik ben me er deze keer heel bewust van en probeer dus niet te veel toe te geven aan mijn angsten, maar dat is niet altijd evident.
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat ik al jarenlang een nieuwsmijder ben. Ik kijk geen tv journaal, lees geen papieren krant en blijf zoveel mogelijk weg van de digitale versie. In coronatijden is dat niet eenvoudig en ik moet toegeven dat ik toch wat te veel nieuws consumeer dan goed voor me is.
Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Daarom dacht ik dat het wel eens leuk kon zijn om een aantal nieuwsartikels op te lijsten van nieuwtjes die me echt blij hebben gemaakt of die gewoon mega interessant zijn. Niks COVID-19 of andere negatieve updates. Positieve contentcuratie dus eigenlijk.
Ik kies hier wel voor zaken die ik interessant vind vanuit mijn interesses (bv. lezen, geschiedenis, nerdie stuff…) dus geen idee of anderen het ook interessant vinden.
In New Mexico hebben archeologen 10.000 jaar oude voetstappen ontdekt van een kleuter langs een rivierbedding. De kleuter werd waarschijnlijk vergezeld van een oudere (jong)volwassene, men denkt een vrouw. De vrouw is ook teruggekeerd langs dezelfde weg, maar dan zonder kleuter. Men vond ook afdrukken van prehistorische dieren zoals mammoeten en een luiaard terug bijna tegelijkertijd met de menselijke voetstappen.
Het klinkt een beetje als Ice Age, maar ik vind het zo fascinerend om na te denken over wat het verhaal kan zijn achter deze voetstappen. Misschien is deze vrouw het kind ergens gaan ophalen. Of misschien is ze het kind net verloren of heeft ze het ergens achter gelaten. Misschien ging het niet om een vrouw maar een oudere broer. Wie zal het zeggen?
Tijdens restauratiewerken in de Antwerpse Sint-Jacobskerk vond men een oude luciferdoos terug in de zoldering. In het doosje zat een brief geschreven door 4 mannen die in 1941, in het midden van WOII dus, het plafond aan het restaureren waren.
“Ik geef onze nakomelingen den goede raad als het nog eens oorlog word (sic) in de levensloop zorgt goed, voor een voorraad in huis, zoo als rijst, koffie, bloem, tabak, tarwe, graan voor u in ’t leven te houden!!! Geniet vol op van ’t leven, neemt bijtijds een ander vrouwtje, voor degene die getrouwd zijn pas op ’t huis!!! Salut mannen!!!”
Sinds maart zien verschillende uitgeverijen de verkoop van klassieke werken stijgen. De cijfers in het artikel zijn voor de UK, maar toch wel heel straf. Een 69% hogere verkoop van War and Peace bijvoorbeeld.
Logischerwijs zou je denken dat de no-brain boeken zoals romans en thrillers het beter doen in deze onzekere tijden, maar blijkbaar zoeken veel mensen troost in oudere boeken die de tand des tijds hebben overleefd. Tijd om mijn eigen classics project nog eens op te nemen precies.
“Maar op een of andere manier zien we het. Iets brengt het water voort, en iets moet het daar gevangen houden.”. De ruimte, het fascineert me. Ook al begrijp ik er eigenlijk niet zo veel van.
Het lijkt nu alsof ik een grote archeologie-fan ben, maar eigenlijk is het me vooral om de verhalen achter een bepaalde vondst te doen. Wie waren deze mensen? Hoe organiseerden ze zich? Wat is hun verhaal? En ja kijk, de middeleeuwen zijn gewoon heel interessant :).
“Volgens de archeoloog ging het waarschijnlijk wel maar om kleine nederzettingen, kleine dorpjes met uit elkaar staande boerderijen, kleine houten gebouwen en schuurtjes, met misschien op een centrale plaats een kapelletje, mogelijk uit steen of uit hout.”
