Het is de laatste tijd soms moeilijk om goed uit mijn woorden te raken en dat merk je hier ook wel. Ik had op zich wel wat van deze zomer verwacht. Misschien eindelijk terug eens wat zaken om naar uit te kijken, en hoewel die er ook wel zijn blijven de eentonigheid en de onrust een dingetje in mijn hoofd.
Alsof we met zijn allen al heel lang onderweg zijn. Je weet wel, op zo’n op elkaar gepakte reis waarbij je de anderen stilaan begint te ruiken of per ongeluk wat ellebogen in je gezicht krijgt. Je moet naar het toilet, maar we zijn er bijna dus je gaat niet. Je kijkt uit naar die frisse lucht als je van het vliegtuig of de bus stapt, om je spieren eindelijk nog eens te laten ontspannen. Vooral op de terugweg heb ik dit gevoel wel vaker.
Niemand is echt de beste versie van zichzelf tijdens zo’n rit toch? Onderweg zijn is deel van de beleving zegt men dan, maar ik heb toch altijd het idee dat ik beter een tientje meer had uitgegeven voor een comfortabele rit. Dit gevoel heb ik momenteel en ik heb geen idee of het herkenbaar is.
Ondertussen lijkt de wereld in brand te blijven staan, soms letterlijk met bosbranden of die verschrikkelijke overstromingen, maar ook figuurlijk weegt alle onverdraagzaamheid zwaarder door dan ik zou willen. Soms vraag ik me af naar waar we juist op weg zijn? Er gebeurt nog zoveel moois maar je moet soms moeite doen om het te zien.
En ik wil moeite heel graag doen. Dus blijf ik genieten van de kleine dingen die me doen glimlachen. Hopend dat de bestemming om de hoek lonkt.
P.s. het gaat best ok hoor, ik probeer gewoon mijn gevoelens rond deze vreemde periode op papier te zetten via een aantal metaforen om het van me af te schrijven.
Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).
Na heel wat oorlogsgeschiedenis en een wandeling door Mitte besloten op we op onze laatste dag naar Kreuzberg te trekken. Een wijk wat verder weg van het centrum, bekend om zijn street art en opkomende hipsterplekken. In die zin wordt de wijk vaak vergeleken met Shoreditch in Londen, maar ik vond dat er toch een totaal andere sfeer hing.
We ontbeten trouwens nog wel in Mitte, bij de hipstertent Commonground en ik vond het er eigenlijk wel tof. We trokken nog eerst naar het gedenkstatte van de Berlijnse muur voor we de metro naar Kreuzberg namen. Dus uiteindelijk hadden we nog een halve dag om er te spenderen.
Kreuzberg
Waar Shoreditch al een heel toeristische wijk is en je er zeker op zondagen over de koppen loopt, ben je in Kreuzberg als toerist in de minderheid tussen alle locals en -ook te vermelden- drugsdealers.
Want enkele weken later kwam Kreuzberg alweer slecht in het nieuws omdat de politie drugsdealers had opgepakt in Gorlitzer park. Het is een rauwe arme buurt, ook al vragen ze enkele straten verder miljoenen voor een optrekje omdat ze de buurt aan het herwaarderen zijn. In die zin moet je in bepaalde delen van Kreuzberg ’s avonds zeker oppassen en is het niet meteen een wijk om te verblijven.
Klinkt allemaal heel negatief, maar als ik terugdenk aan Berlijn heb ik de beste herinneringen aan Kreuzberg. Ik vond het er echt heel chill. We aten de beste pizza ooit en wandelden in alle rust langs kunstwerken op straat. Ik heb me er geen moment onveilig gevoeld. Ik had op voorhand enkele straten opgezocht met heel wat street art werken en ook de app street art cities hielp ons navigeren.
Als eerste passeerden we langs Victor Ash’s beroemde werk ‘Astronaut Cosmonaut’. Het staat ondertussen al meer dan 10 jaar op een muur in de Mariannenstrasse.
Tussendoor passeer je ook heel normale straten met soms felle graffiti en tags, maar soms ook het doodnormale leven zoals een school waar kinderen op de speelplaats spelen. Ik wil maar zeggen dat je niet te snel conclusies moet trekken als je de foto’s ziet.
De Skalitzer Strasse staat bekend om heel wat street art en op het kruispunt met de Oranienstrasse vind je er zelfs een gigantisch werk van onze Belgische trots uit Gent: ROA.
De onderkant zat jammer genoeg bedekt achter werken. Het zijn niet meteen gelukkige dieren die ROA hier afbeeldt. Maar ik ben fan van zijn werk en de boodschap die hij wil brengen. Ons menselijk stedelijk leven heeft een impact op de dieren die er leven, en die impact is meestal niet zo positief.
Ondertussen hadden we honger en de Time To Momo bracht ons naar pizzeriaZola. Het is wat zoeken naar de ingang. Je moet langs wat gebouwen door voor je op het rustig binnenplein een plaats kan uitzoeken op het terras. We hadden pas veel later door dat Zola in de top vijftig van beste pizzeria’s van Europa te vinden is. En jawel, het is één van de beste pizza’s die ik ooit heb gegeten en spotgoedkoop. We zaten echt tussen de locals te genieten van de zon. Zware aanrader! Ik keer er sowieso naar terug.
Dat Zola net op deze plek is gevestigd is geen toeval. De straten rondom het pittoreske landwehr canal zijn ze aan het herwaarderen. Hier zitten gezinnen te picknicken of lezen hipsters een boek aan de oever.
Na een deugddoende lunch keerden we terug naar het rauwe deel van de wijk en wandelden we door Gorlitzer park, het park waar dus drugsdealers zouden huizen. We zagen er op dat moment veel politie, maar blijkbaar kon je er gratis je fiets laten graveren, dus er was niets aan de hand :D.
We liepen nog langs wat werken, waarvan deze van Natalia Rak favoriet bleek. Zij is een Poolse straatkunstenares met vaak kleurrijke werken die bloemen bevatten. Dit werk heet ‘Tommorow never come’ en is gemaakt voor het Berlin mural fest in 2018.
Hierna zakten we neer bij koffiebar Five Elephant, zij hebben verschillende vestigingen in Berlijn. Koffie en een stuk taart, meer hoeft vakantie niet te zijn soms.
In plaats van de metro terug te nemen besloten we nog een heel stuk door te wandelen en voor we het wisten staken we de spree over langs de Oberbaumbrucke. Dit is de mooiste brug van Berlijn in neogotische stijl.
Steek je die brug over, dan kom je aan Eastside Gallery, waar het langste stuk van de Berlijnse muur is blijven staan. In 1990 hebben hier 118 kunstenaars hun visie op vrijheid op de muur geschilderd en deze straatkunst is nog steeds zo goed als in tact. Er waren ook plots veel meer toeristen. Eastside Gallery staat natuurlijk in elke reisgids.
Hierna was het tijd om de koffers te pakken en naar de luchthaven te vertrekken. Mijn eerste kennismaking met Berlijn was kort, maar divers. Het is een stad met zoveel gezichten. Ik heb heel veel zin om nog een aantal keer terug te keren en alle gezichten te ontdekken. En nog eens pizza te gaan eten in Kreuzberg, een wijk die sowieso elke keer een ander uitzicht zal hebben.
Dit is mijn voorlopig laatste post over Berlijn, lees zeker ook mijn andere verslagjes:
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
De inspiratie vloeit hier de laatste tijd niet zoals ik zou willen. Gelukkig blijk ik niet de enige. Er gaat weer een heel populair stokje of tag rond in blogland. Deze vragen werden opgesteld door Tiny en vandaag is het aan mij om ze te beantwoorden.
Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Goh, ik huil eigenlijk redelijk vaak. Het vat moet minstens één keer per week eens af hier of de emoties lopen te hoog op. Als ik er nu over nadenk is het al vijf dagen geleden dat de tranen nog over mijn wangen liepen. Tijdens mijn laatste werkdag voor een verlengd weekend (ik schrijf dit eind juli). Niet omdat er per se iets aan de hand was, maar ik was emotioneel moe en dan is de kleinste trigger voldoende. Huilen is bij mij een vorm van opluchting vaak. Tenzij er echt iets aan de hand is natuurlijk.
Wanneer heb je voor het laatst gevlogen?
In maart 2020, op de terugweg van Brussel naar Valencia. Onze vlucht was in tegenstelling tot vele anderen niet afgelast. Het was het begin van de uitbraak van de pandemie. We stonden daar nog in de rij te wachten zonder mondmasker, want dat hielp toen zogezegd niet. Vreemd om daar nu over na te denken. We waren ook wel klaar om naar huis te gaan, aangezien in Valencia zelf alle horeca en bezienswaardigheden al twee dagen gesloten waren. Maar ooit wil ik terug naar die stad!
Wanneer had je voor het laatst de slappe lach?
Awel, dat kan ik me echt niet herinneren. Ik heb het gevoel dat ik nog maar amper de slappe lach krijg (en vraag me soms af of dat een gevolg is van het nemen van de Pil?). Waar dat vroeger als tiener wel vaker gebeurde, moet ik nu al maanden teruggaan vrees ik….
Wanneer heb je voor het laatst iemand geknuffeld (buiten je partner)?
Mijn katten, een paar minuten geleden. Een persoon? Kan ik me niet herinneren. Ik ben zelf geen knuffelaar, al durf ik vriendinnen wel eens vast te pakken na een leuke avond. Maar dat kan momenteel dus niet.
Wanneer heb je voor het laatst een complimentje gekregen?
Ongetwijfeld op het werk. Van collega’s. Maar ik herinner me nog een mooi compliment van een klant een paar weken geleden waar ik heel blij mee was. Het was een heel subtiel compliment over iets dat ik een jaar geleden heb gedaan voor hen en vandaag nog steeds hun werking positief beïnvloed. Mooiere complimenten bestaan er niet vind ik dan :).
Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen?
Ik lees momenteel ‘The last daughter‘ van Nicola Cornick. Een verhaal met twee perspectieven, een historisch en een hedendaags. Fijne kennismaking met de schrijfster. Daarvoor las ik ‘Plague land‘ uit in de tuin. Dat is een historisch mysterie dat zich afspeelt vlak na de grote pestepidemie in Engeland. Beiden (nog) niet vertaald in het Nederlands vrees ik.
Wat is het laatste wat je hebt gegeten?
Een pistole met choco als laat ontbijt na het bekijken van de olympische wegrit van de vrouwen.
Met wie heb je het laatste gepraat?
Met mijn katten? Ik praat constant tegen hen. Maar echt voortdurend. Ik ben maar een beetje gek hoor!
Van wie kreeg je het laatste smsje en wat stond er in?
Sms’en krijg ik niet echt meer, tenzij van de two-factor authentificatie van bepaalde tools op het werk :D. Qua inkomende berichtjes zal het laatste bericht van het lief zijn die me iets random stuurt.
Welk liedje heb je het laatste (mee)gezongen?
Momenteel ben ik nogal terug in een Bazart periode (ik hield ooit enorm van hun EP en ben hen dan uit het oog verloren ofzo?) en draait de live cd van Echo Deluxe hier op volle toeren. Daarvoor had ik een zware crush op het nieuwe live album van P!nk, en ook Hamilton wordt hier nog vaak gespeeld. En volgens Spotify is het meest gedraaide liedje van de afgelopen tijd ‘Call me Cruella’ van Florence + The Machine. No shame trouwens over mijn muzieksmaak. Ik luister vanalles, ook veel Nederlands, musical en poppy stuff. Echt alles door elkaar. En vooral populaire dingen. So what?
Een leuk stokje, al kon ik niet altijd een echt antwoord bedenken vrees ik 😅
Heb jij hem ook al ingevuld? Dan kom ik graag lezen!
De vierde editie van deze rubriek waarin ik op zoek ga naar tekenen die erop wijzen dat ik stilaan op mijn moeder begin te lijken. #adultlife enal.
Ik geniet van stilte. Wanneer iedereen weg is uit huis en het enige wat je hoort is het tikken van de klok of het spinnen van de katten. ZALIG.
Ik ga ook actief op zoek naar die stilte en vermijd mensenmassa’s. Op vakantie maak ik hele strategieën om in dat bekend museum net op dat moment aan te komen dat het rustiger zou zijn. Ik heb al lang geen zin meer in concerten of festivals waarbij je moet rechtstaan met de okselgeur van degene naast je in je neus. Geef mij maar een zitplaats. Winkelen op een zaterdag tijdens de solden? No way! En zit de trein vol, dan neem ik wel de volgende (tenzij ik al te laat ben, dan moet iedereen die in mijn weg staat MOVEN).
Ik ben zo degene geworden die thuis én op kantoor klaagt over de rommel. Tegen iedereen die het (niet) horen wil. Help mij.
Ik krijg stress van het feit dat mijn belastingbrief zo laat pas wordt opgestuurd, dus zit ik al op voorhand rond te neuzen in Tax-on-web. Want ja, ik heb echt niets beters te doen 😒. Update: blijkbaar sturen ze je belastingbrief niet meer op als je een paar keer via Tax-on-web hebt ingevuld? Mystery solved!
Over het laatst was ik aan het nadenken over hoe ik later mijn keukenkasten ga inrichten (dat op zich is al een teken aan de wand). Ik dacht daarbij aan allemaal van die glazen bokalen met netjes een sticker op met wat erin zit. Ge weet wel, zo gelijk in de reclame en de kasten van uw moeder.
Ik bekijk soms de weekmenu’s van diensten van maaltijdboxen. Gewoon uit nieuwsgierigheid om wat andere mensen zoal eten. Jep, er is iets mis met mij :D.
Ik deel gekregen alchohol ondertussen terug uit aan vrienden als ik op bezoek ga (allez ja, als ik ooit terug op bezoek ga, danku corona) omdat ik het zelf niet opgedronken krijg. Haha, ofwel heb ik nu geen vrienden meer. Ofwel wil iedereen nu vrienden met me worden want free booze.
Ik vierde net mijn vijfde werkverjaardag. Nope, dat pensioen is nog niet in zicht (gelukkig maar), maar wel een goede wake-up call om je even oud te laten voelen :D.
Tijd voor een nieuwe portie kleine en grote blijmakers. De vorige editie dateerde alweer van mei. Dus noteerde ik hieronder wat me in juni en juli gelukkig maakte.
Onverwacht uitgenodigd worden voor het vaccin via qvax.
Een heel fijn en deugddoend weekje verlof in juni.
Een uitstap naar Parcum en weer maar eens beseffen hoeveel inspiratie zo’n museumuitstap geeft.
Heel veel leuke boeken lezen. Vooral de boeken van Kate Mosse werden hier een instant favoriet!
Vloeren in de living en het daar heel erg vooruit zien gaan.
De badkamer die stilaan is afgewerkt (stilaan he, neen, ik ben nog niet aan het verhuizen 😅).
Nog eens bijbabbelen met vrienden, buiten op een terras of nog steeds via videocall.
Eens lekker gaan eten.
De zon, zeker na die zware regenval.
De immense solidariteit na de verschrikkelijke overstromingen, dat geeft terug wat geloof in de mensheid.
Plannen maken voor ons verlof in augustus. Eindelijk weer dingen om naar uit te kijken!
Een boek dat altijd uitgeleend is in de bib en nu plots beschikbaar blijkt als je er bent.
Lezen in het zonnetje in de tuin. Dat heb ik echt gemist!
Fijne projecten op het werk, zowel momenteel als in het vooruitzicht voor dit najaar. Het wordt druk, maar boeiend.
Et voila, zo zijn het echt weer de kleine dingen precies die me gelukkig maakten :).
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na een hele voormiddag in The Blue Lagoon en een middagwandeling op Comino keerden we terug naar Mgarr om de bus te nemen naar Victoria. Victoria is de hoofdstad van Gozo in het midden van het eiland. De lokale naam is Rabat, niet te verwarren met het stadje Rabat op Malta dat naast Mdina ligt (en uiteraard ook niet met de hoofdstad van Marokko).
Omdat we eigenlijk nog niet hadden gegeten kochten we een ijsje bij Bon Bon, omdat dat volgens the Lonely Planet de beste ijsjes van het eiland zijn. En het was ook echt bon (pun intended, yes!).
Eigenlijk hadden we voor Victoria niet echt een plan behalve dat we de citadel wilden bezoeken. We stapten daarom eerst wat rond en kwamen al snel in het middeleeuws aandoende centrum terecht met smalle steegjes.
Zo kwamen we ook langs de San Gorg basiliek verscholen op een gezellig pleintje.
Op naar de citadel nu. Het is een versterkte stad op de hoogste natuurlijke heuvel van het eiland. Vanop de citadel heb je een 360 graden uitzicht over Gozo. Het is een soort stad in een stad met kleine steegjes, een eigen basiliek en wat restaurants.
Als je de klim begint vanaf het centrum zie je rechts een bord ‘ingang’. Wij gingen kijken en kregen te horen dat alles ging sluiten en we geen ticket meer konden kopen. Paniek!
Blijkbaar heb je heel wat musea in de citadel en was dit de ingang om daarvoor een ticket te kopen. Maar gelukkig is de echte ingang tot de citadel hoger en kan je die altijd gratis bezoeken. Oef! De musea zagen er wel super interessant uit en ook de kerk zou ik wel eens willen bezoeken, dus als je meer tijd hebt lijkt me dit wel de moeite.
Alleen al rondwandelen in de citadel is de moeite. En doordat alle musea net gesloten waren, slenterden we er ook bijna helemaal alleen rond. Wat een contrast met het drukke Mdina.
Maar waar je echt voor komt is het uitzicht. Je kan namelijk op de uitkijkposten van de citadel gaan staan. En dan zie je het hele eiland.
De zee die je hierboven ziet is ook de kustlijn waar wij verbleven. In tegenstelling tot Malta is er nog meer open ruimte op Gozo, vooral landbouwgrond.
Het was al best een vermoeiende dag geweest dus we ploften neer op het terras van Ta’Ricardu, als enigen. Het is er volgens mij ook zeker de moeite om iets te eten. We bleven nog wat ronddwalen in de citadel voor we weer de bus opstapten richting Marsalforn. De dag voordien hadden we een eetplekje gespot in een baai verderop.
Qbajjar stond aangeprezen in de Lonely Planet en het was by far het lekkerste eten van de hele reis. Het is er super gezellig, met een ruime keuze aan verse gerechten en in plaats van een dessertenbuffet brengen ze een plateau waarop je een dessert mag aanduiden en daar komen ze je dan een verse portie van brengen. Ja hallo, voor mij is dat de hemel (ik kreeg mijn dessert zelfs niet op en ik krijg altijd mijn dessert op!).
Tegen mijn vrienden die naar Malta trekken en tips vragen roep ik als eerste dat ze hier moeten gaan eten, dus aub ga daar eten. Je zal het je niet beklagen.
Waar heb jij al eens een prachtig uitzicht gehad?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Vrijdagavond en ik plof in de zetel. De opties zijn eindeloos. Ik kan inloggen op Spotify en eender welk nummer nu afspelen. Zo vaak ik wil. Of ik open Netflix of Disney+ en klik op ‘nu afspelen’. Wanneer ik op Amazon een ebook koop wordt het onmiddellijk naar mijn e-reader gestuurd en kan ik het een paar minuten later beginnen lezen. Deliveroo brengt een warme maaltijd aan huis. Niet onmiddellijk na bestelling, maar toch vaak binnen het uur.
Bovenstaande typeert een beetje de on-demand maatschappij waarin we momenteel leven. Alles is beschikbaar, vaak in realtime. Een webshop met een levertijd van enkele weken zal een pak minder verkopen wanneer hetzelfde product bij een concurrent een dag later al in huis kan zijn.
Dit hoeft allemaal niet zo negatief te zijn, maar het verklaart ook wel onze mentaliteit over dingen die minder materieel zijn. Het is namelijk niet zo complex om meteen toegang te krijgen tot een maaltijd, een film of een boek dat je koop in een webshop. Maar voor andere dingen in het leven werkt dat zo niet.
Ook al dalen we coronacijfers. Een normale besmettingsvrije samenleving komt niet zomaar op bestelling. Net zomin als dat lagere cijfer op de weegschaal wanneer we al een volle dag aan het diëten zijn. Of die promotie op het werk (of extra klanten voor je bijberoep) na een groot succes. We zijn generatie ongeduld geworden.
“Impatience is a dream killer. Good things take time” las ik onlangs ergens. Door ongeduldig te zijn maken we onze eigen dromen en passies kapot. We geven dat dieet of die sportlessen op omdat het toch geen effect lijkt te hebben. Ik had die grote offerte op het werk allang afgeschreven omdat de klant niets meer van zich liet horen binnen de beloofde timing en nogal flauw reageerde op de reminder. ‘Niet gelukt’, dacht ik met een wrang gevoel. Tot een week later de bevestiging kwam dat ze met veel enthousiasme met ons in zee willen gaan. Good things take time.
Dit geldt nog meer op vlak van zelfzorg. Een nieuwe routine kweken heeft tijd nodig. En eens die routine er is, moet daar nog wat tijd overgaan voor het tot een zichtbaar resultaat leidt. Geef jezelf die tijd. Zet door. Geniet van de weg er naartoe. En dan komt het echt wel. En dat zeg ik even hard tegen mezelf als tegen jou. Want ik stond vooraan toen ze de porties ongeduld uitdeelden.
Misschien moeten we soms terug wat meer leren uitkijken naar dat pakje dat op de stoep landt, in plaats van vol ongeduld op de klok te kijken omdat de e-mail zei dat het pakje er al moest zijn. Alle goede dingen nemen zijn tijd. Dan mag jij die tijd ook echt wel nemen.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Ik las de klassieker ‘Far from the madding crowd‘ van Thomas Hardy and hoewel die man geweldig goed kon schrijven vond ik het een vreselijk boek door de personages. Ik vond echt niemand sympathiek, zelfs niet Gabriel Oak die heel hard zijn best doet om een goede en lieve man te zijn. Het verhaal gaat over Bathsheba die een boerderij moet leiden na de dood van haar nonkel en daarmee de aandacht trekt van drie heel verschillende mannen. Jammer, maar helaas.
Ik mocht Cecily* lezen, een boek over Cecily Neville, de moeder van twee koningen uit de Rozenoorlogen. Ik vond het echt een mooi relaas van het leven van deze sterke vrouw. Annie Garthwaite is een nieuwe stem in het genre en ik hoop oprecht dat ze nog boeken van dit kaliber gaat schrijven. Misschien een beetje te feitelijk geschreven, maar Cecily start decennia voor de oorlogen en focust zo op het groeien van de onrust. Een nieuwe insteek over deze boeiende periode.
Griekse mythologie is hot. Daughters of Sparta* is een van de vele hervertellingen met een focus op een vrouwelijk perspectief uit de Ilias van Homerus. Klythemnestra en Helena zijn prinsessen van Sparta en moeten allebei een groots huwelijk sluiten. Daardoor zullen ze beiden meegesleept worden in de Trojaanse oorlog. Misschien niet de allersterkste karakterontwikkeling. De schrijfster wil Klythemnestra en Helena neerzetten als gewone vrouwen en dat botst een beetje met hun levens en daden. Maar de oorlog rond Troje en het lot van de Trojanen (vooral de vrouwen) blijft beklijven. Eentje in de traditie van Barker en Miller.
Uiteraard moest ik ook ‘Stad van tranen‘, het vervolg op ‘Tijden van vuur’ lezen. Kate Mosse neemt ons mee naar Parijs waar we getuige zijn van de Bartholomeusnacht, nadien komen we aan in Amsterdam, de stad van tranen. Minou en Piet staan weer heel wat dramatische dingen te wachten, zeker omdat hun aartsvijand Vidal nog steeds naar hen op zoek is. Misschien wel beter dan het eerste boek, door opnieuw een sterke context. Ik wacht met smacht op het derde deel dat volgend jaar uitkomt.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gezien
Enola Holmes op Netflix. Ideaal voor wie op zoek is naar een licht ontspannend verhaal dat zich afspeelt in Londen, met Henry Cavill (reden genoeg om te kijken dus) als Sherlock Holmes. Grappig en entertainend, meer moet dat soms niet zijn.
Meegemaakt
Stilaan begin ik wat dingen te boeken voor het verlof in augustus. Een paar dagen naar de ardennen. Een openluchtconcert. Er komen wat kleine feestjes in de agenda. En er is de terugkeer naar kantoor in september. Toch een paar dingen om naar uit te kijken dus. Verder hou ik het nog wat rustig in juli, ik wil eerst die tweede inenting.
Bijna een jaar. Zo lang duurde het voor ik mijn Museumpas nog eens kon bovenhalen. De vorige keer ging ik op mijn verjaardag naar het kasteel van Seneffe. Museumpas zorgde trouwens voor een prima communicatie tijdens de lockdown. Zo werd er automatisch een pauzeknop geactiveerd tijdens de verplichte sluiting en kon je op je eigen tempo opnieuw activeren. Ondertussen is een museumbezoek zeker en vast een coronaproof uitstapje. Je moet bijna overal een tijdslot reserveren zodat er nooit te veel volk tegelijk aanwezig is.
We besloten het niet te ver te zoeken en gingen eindelijk naar Parcum, het Leuvense museum voor religieuze kunst en cultuur in Abdij van het Park. En voor het eerst opent de abdij zijn hart voor bezoekers in de tentoonstelling ‘Als de bliksem, 900 jaar Norbertijnen’. De abdij viert dit jaar dan ook zijn 900ste verjaardag.
De abdij werd gesticht in 1121 als een religieuze orde van Norbertijnen. Zij waren volgers van de heilige Norbertus. De legende gaat dat Norbertus op een dag van zijn paard valt, getroffen door de bliksem. Hij beseft hierdoor dat hij zijn losbandig leven achter zich moet laten en wijdt zich vanaf dan volledig aan God.
De expo neemt je mee doorheen 9 eeuwen geschiedenis van de abdij. Met bloeiperiodes en verval, o.a. tijdens de reformatie en Franse Revolutie. Je krijgt een inzicht in de gebruiken en invloed van de orde, de dagelijkse gewoontes en rituelen van de bewoners en de rol van de verschillende ruimtes.
Blikvanger is de prachtige doorgang die uitkijkt op de binnentuin en net gerestaureerd is. Hier hingen in de 15de eeuw tientallen unieke glasramen die het leven van Norbertus uitbeeldden. Twintig onder hen zijn ondertussen teruggevonden en hangen opnieuw te schitteren aan de ramen.
Loop je de gang verder door, kom je in de refter waar vooral het barokke stucplafond in het oog springt. Via een prachtig staaltje reliëfkunst springt het laatste avondmaal er letterlijk uit. Een meesterwerk van kunstenaar JanChristian Hansche. Het museum plaatste tactisch enkele spiegels zodat je de taferelen zonder nekpijn kan bewonderen.
Ook in de bibliotheek, uiteraard mijn favoriete ruimte, mocht Hansche zijn gang gaan. Hier zie je enkele taferelen uit het leven van Norbertus, maar ook de Heilige Augustinus kan je spotten. Het is de leer van Augustinus die nog steeds wordt gevolgd in de abdij. De audiogids is een echte aanrader, vooral omdat deze in combinatie met een lichtspel de specifieke elementen waarover wordt gesproken weet uit te lichten. Zo kijk je steeds naar het juiste tafereel op het plafond.
Verder zijn er nog heel wat andere schatten te bezichtigen. Muurtekeningen uit de 15de eeuw bijvoorbeeld. Of enkele unieke atlaskaarten die iets meer vertellen over de unieke economische positie en invloed van abdij. Het domein sterkte vroeger veel verder uit en in heel wat andere Vlaamse gemeenten vind je nog resten terug van die invloed.
Ook een besloten hofje dat de vrouwelijke Norbertijnen ooit hebben gemaakt is een ware parel. Niet oninteressant: tot in de 15de eeuw leefden er vrouwen én mannen in de abdij, wel met gescheiden leefruimtes. Het is pas daarna dat er enkel mannen nog een thuis vonden.
De tentoonstelling eindigt in de kerk, waar de Norbertijnen acht keer per dag gingen bidden, ook in het midden van de nacht. Ik vond dit echt een mooie opgezette tentoonstelling met een unieke blik achter de schermen van de abdij. De expo loopt nog tot 1 augustus 2021. Reserveren kan via de website.
Welk museum staat nog op jouw lijstje voor deze zomer?
Wie mij kent weet dat ik wel fan van ben van metaforen om iets in woorden uit te drukken. Een bepaald beeld zegt vaak zoveel meer. Ik las in de Libelle zo’n rake metafoor van Dr. Elke Van Hoof over wat ik enkele weken geleden het grotsyndroom noemde.
Onze oude jas (het leven tijdens corona) is aan vervanging toe en er hangt een nieuw exemplaar (het leven na corona) klaar. Sommigen hebben die jas al aan en showen hem enthousiast aan iedereen die ze tegenkomen (dat zijn de mensen die al enthousiast een vakantie of concerttickets hebben gebouwd). Anderen hebben de jas zien hangen, maar weten nog niet of ze er wel mee staan. Ze staan er wat voor de spiegel mee te draaien. Bij nog anderen hangt de jas nog uit het zicht in de kast, want de oude jas zit nog als gegoten en waarom veranderen?
Het toont aan hoe iedereen op zijn eigen tempo naar het nieuwe normaal aan het toewerken is. Want we zullen allemaal die nieuwe jas gaan dragen (de oude gaat het echt wel begeven), maar niet bij iedereen loopt dat proces op dezelfde manier.
Grappig genoeg was dit zo herkenbaar op veel vlakken. Ik ben iemand die helemaal niet graag kledij wegdoet, ook al zijn ze eigenlijk aan vervanging toe, want ik ben er toch altijd wat aan gehecht. Maar als ik iets nieuws koop ben ik meestal ook wel heel blij om het meteen te dragen. Et voila, zo besef ik weer het allemaal wel goed komt.
Op kantoor is er stilaan sprake van een duidelijk plan voor de terugkeer in september. Maar voorlopig merk ook daar dat die nieuwe jas nog vooral voor de spiegel wordt gedragen. Er zijn al eens wat drukkere dagen op kantoor, maar even vaak blijven de meeste stoelen leeg. Sociaal gezien durf ik al eens hopen op wat plannen met vrienden. Ik denk na over uitstapjes (in België weliswaar). Ik boekte zelfs tickets voor een buitenconcert.
De ritssluiting is misschien nog niet dicht, maar de nieuwe jas hangt toch al over mijn schouders.
Vandaag even wat losse gedachten die uit mijn pen vloeien en misschien een samenhangend geheel vormen, maar waarschijnlijk niet ;).
Over de zwarte wolf
Ik heb hier al meermaals de parabel van de zwarte en de witte wolf gedeeld. Eén van de meest belangrijke inzichten die ik de afgelopen jaren heb opgedaan. Over hoe ik mijn angstgevoelens eten geef, in plaats van ze in te tomen. Ik heb nog steeds niet het recept gevonden om dit te vermijden, ook al besef ik ondertussen al wanneer het zo is.
En de laatste maanden krijgt die zwarte wolf weer veel te veel eten. Het is alsof de weerslag van de hele coronacrisis nu pas echt naar boven komt. Nu dat er weer meer mag, blokkeer ik. Doordat die zwarte wolf ondertussen zo groot is geworden, is het moeilijk voor de witte om zich te laten gelden. Dat moet veranderen. En dat ga ik proberen door stap voor stap meer eten te geven aan de witte wolf. The one you feed weet je wel. Het is tijd om dat zinnetje nog eens op een megagrote post-it boven mijn bureau te hangen.
Over Hongarije
Die zwartere gevoelens zorgen er ook voor dat ik me meer dan nodig opwind over wat er in de wereld gebeurt. Over Hongarije die een wet goedkeurt zodat holebi’s niet langer zichzelf mogen zijn. Over de verontwaardiging die daarop in België volgt en het feit dat 30% van diezelfde verontwaardigde mensen op een partij zal stemmen tijdens de volgende verkiezingen die exact dezelfde wet zou willen doordrammen in ons landje. Of toch iedereen die anders is zouden willen beteugelen.
Ik hou van mensen die anders zijn. Die hun eigen pad kiezen. Liefde is liefde. Dat zorgt voor zoveel rijkdom en verscheidenheid. Ik was verdomme verdrietig toen ik het nieuws van Hongarije las. Mijn hart breekt. Een stadion in regenboogkleuren is lang niet voldoende om uit te drukken hoe droevig dit is.
Over het EK voetbal
Over stadions gesproken. Er was hier ook heel wat ogengerol door het feit dat de regering de nieuwe versoepelingen laat ingaan op de dag van de match van de Rode Duivels. Wanneer voetbal de politieke agenda begint te bepalen in tijden van nog steeds enorme crisis… Dat wil niet zeggen dat ik niemand dit gun. Ik ben zelf een enorme sportliefhebber. Ik weet hoe het is om daarin op te gaan en daarvan te genieten. En ik hoop dat iedereen dit doet. We hebben het verdiend.
Ik heb gewoon echt zelf niets met voetbal. Met honderden in een café naar een scherm zitten te staren. En ik vind het ontzettend belachelijk dat we in 2021 over een EK voetbal spreken en dat er alleen mannenwedstrijden op het programma staan. Ik weet dat er een EK voetbal voor vrouwen is gepland voor volgend jaar in Engeland. Het is uitgesteld wegens covid, enkel de mannen gaan door. Euhm wat?
Er komt in 2022 een Tour De France voor vrouwen. Bij de Olympische Spelen gaat er ondertussen ook al evenveel aandacht naar de vrouwen als de mannen. Maar voor de vrouwen in het voetbal is er nul, nada, noppes aandacht. Hoe moeilijk is het om een parallelle competitie voor vrouwen op te starten? Andere sporten hebben allang bewezen dat het voor extra publiciteit kan zorgen en dus ook commercieel interessant is voor sponsors. Bon, ik ben blijkbaar feministischer dan ik zelf zou toegeven.
Als de Belgian Cats (ons vrouwen basketbalteam) dan eindelijk het nieuws halen omdat ze in de halve finale staan van hun EK, dan is het nog omdat de Rode Duivels een filmpje hebben gemaakt om hen te steunen. Zei iemand iets over ogengerol? 🙄
Et voila, sorry voor mijn rage. Hoe gaat het met jou?
In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. Op dag 2 verkenden we in de voormiddag Montmartre en Batignolles, in de namiddag deden we een andere wandeling uit Time To Momo: madeleine en opéra (route 2) die ons ook helemaal tot aan het louvre zou brengen.
Omdat we niet zo’n shopping queens zijn, pasten we de wandeling wel wat aan. Wij begonnen de namiddag aan laMadeleine. Een 19de eeuwse glorietempel die Napoleon naar Romeins model liet bouwen. Oorspronkelijk bedoeld als monument voor gevallen soldaten, maar uiteindelijk is het een kerk geworden. Wij namen ook (gratis) een kijkje binnenin. Ik vond het er vooral vrij donker en kil. Niet mijn type kerk.
Madeleine is niet te verwarren met het pantheon van Parijs, dat is een totaal ander gebouw. Beiden doen denken aan het pantheon in Rome.
Van hieruit wandelden we naar het shoppinghart van de stad met als doel het opéragebouw en galeries Lafayette. Die laatste stond niet in onze reisgids, maar is een geheime tip van Leen :).
L’opéra Garnier vanop de grond.
L’opéra Garnier is gebouwd door, jawel, Garnier en bevat een mix aan verschillende bouwstijlen. Het staat op een vrij druk kruispunt, maar laat je niet in bedotten: dit gebouw is enorm groot. Je krijgt het niet in zijn geheel op de foto, of toch niet vanop de grond ;).
Galeries Lafayette is een verborgen parel voor de architectuurliefhebber en voor wie houdt van een prachtig uitzicht over Parijs. Langs de buitenkant ziet het eruit als een standaard winkelcentrum, maar binnenin springt de indrukwekkende glas-in-lood koepel meteen in het oog.
Naast de prachtige koepel, kan je ook via de lift naar het dak van het gebouw. En daar krijg je niet alleen een mooi uitzicht, laar ook meteen een tweede kans om het operagebouw op foto te krijgen.
Opéra Garnier vanop het dak van galeries Lafayette.
In dit deel van de stad zie je enorm goed dat het in de 19de eeuw allemaal opnieuw is heraangelegd door baron Haussmann. De brede winkelboulevards zijn typisch Parijs maar zijn minder mijn ding. Je vindt hier ook veel ‘verborgen’ passages, dit zijn met glas overkoepelende winkelgalerijen. Wij wandelen door de galerie Vivienne, een van de mooiste.
Wandel je deze galerij tot het einde uit, dan ben je meteen bij le jardin du Palais Royal. Bekend om zijn zwart-witte Instagramwaardige pilaren, maar vooral de tuin zelf ging met mijn hart lopen. Het is een van de mooiste plekjes van Parijs wat mij betreft, zeker in het voorjaar met de bloesems.
We liepen er een hele tijd rond. Het moet zalig zijn om hier op een bankje een boek te lezen.
De zwart witte pilaren, getiteld Les deux plateaux, zijn van de hand van David Buren. Onder de zuilengalerij vind je allerlei kleine winkeltjes. Het Palais Royal is zoals de naam het zelf al zegt een oud koninklijk paleis maar niet toegankelijk voor toeristen. Er huist nu het Franse Ministerie van Cultuur, de Franse Raad van State en Grondwettelijke Raad.
Wij profiteerden ook van deze populaire selfiespot. Foto @ditisleen
Niet ver van het Palais Royal vind je het bekendste en meest bezochte museum van de wereld: het Louvre. Je kan er drie dagen in rondwandelen heb ik me laten vertellen. Wij hadden een ander museum op het oog, maar wilden natuurlijk een blik werpen op de bekende glazen piramide.
Op het moment dat wij er waren was het hele binnenplein met ijzeren hekken omringd en lag er een soort installatie voor 500 jaar Da Vinci als ik me niet vergis. er waren ook kleinere ‘fake’ piramides opgezet. Het moet ’s avonds een prachtige lichtshow opgeleverd hebben, maar het was tegelijk ook wel wat jammer dat we niet over het hele plein konden wandelden. Na heel wat proberen lukte het ons om de perfecte piramide foto te nemen waarbij mijn vinger naar de top wijst. De aanwijzigingen van Leen waren dan ook perfect ;).
Ook het Louvre is een vroeger koninklijk paleis. Het oorspronkelijke gebouw werd deels verwoest in de Honderdjarige Oorlog. Wat later liet Catherine De Medici aan de Tuilerieën een ander paleis optrekken (ondertussen ook verdwenen). Bedoeling was om dat paleis met het Louvre te verbinden, maar toen Louis XIV zijn oog liet vallen op Versailles werden die plannen vergeten. Na de Franse Revolutie werd het Louvre een museum.
Van aan het Louvre wandel je zo de tuilerieën binnen. Je wandelt onder Arc de Triomphe du Carrousel, opnieuw opgericht door Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken (net zoals de Arc Du Triomphe). We hadden al heel wat kilometers afgelegd, maar eigenlijk nog niks bezocht. De dag voordien waren we al in de Tuilerieën geweest en hadden we het orangeriemuseum gespot.
Waterlelies van Monet
In dit kleine museum vind je een groots werk van Monet: zijn waterlelies. En als grote fan van het impressionisme wou ik dat gezien hebben. Ik kon als min 26-jarige gratis naar binnen, een volwassen ticket kost 12,50 euro.
Op de benedenverdieping draait alles om Monet en zijn waterlelies. De grote doeken hangen er in twee witte zalen, steeds per 4 met een doek aan elke muur. Je mag er foto’s nemen, maar het is niet altijd eenvoudig om de gigawerken aantrekkelijk op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik heb er best lang naar zitten kijken, de details zijn prachtig.
In de kelder hangen nog veel meer, voornamelijk impressionistische, werken en is er ook plaats voor een tijdelijke tentoonstelling. Ook hier is de opstelling steeds mooi met voldoende licht en ruimte tussen de werken.
Op een dik uurtje ben je wel rond en heb je alles gezien. Wij waren er tot vlak voor sluitingstijd, waardoor de zalen van Monet niet meer vol toeristen zaten en we dus rustig de werken konden bestuderen. Goede timing dus!
Het was een goedgevulde dag die startte in Montmartre en eindige met Monet. We hadden de avond ervoor al gereserveerd bij het veganistische restaurant brEAThe. We schoven de voetjes onder tafel en genoten van een plantaardig driegangenmenu. Het was mijn eerste keer in een vegan restaurant, maar naar brEAThe zou ik zeker nog terugkeren. Het was heerlijk. Aanrader!
Wat is jouw favoriete museum in Parijs? Of welk museum staat nog hoog op je wensenlijstje?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Naar aloude gewoonte maak ik ook dit jaar een bucketlist voor de zomer. Net zoals vele andere bloggers bij wie ik ook al zo’n tof lijstje heb zien passeren. En ook dit jaar zal het geen evidente zomer worden door de naweeën van de pandemie en #projecthuis. Dus heb ik een niet al te lange realistische lijst opgesteld van dingen die ik graag wil doen. Voor mij loopt de zomer tot eind september. Ik ga er namelijk vanuit dat er eind september nog meer mag (misschien zelfs zonder mondmasker?) of dit ik me er toch al veiliger bij voel.
Ingeënt worden. Op het moment van schrijven wist ik nog niet dat ik niet veel later zou opgeroepen worden via Qvaxx en dat ik daardoor nu al een eerste prik heb gehad. De tweede prik staat gepland op 17/07, dus voila.
Iedere maand een museum bezoeken. Daardoor staat de teller op drie, dat lijkt me haalbaar? Ik wil mijn Museumpas nog ten volle gebruiken deze zomer! En met veel inspiratie naar huis gaan en verslagjes maken voor jullie. Op het lijstje: de tentoonstelling in Parcum, LABIOMISTA, het vernieuwde Mu.Zee en ik hoop ook eens in Gent of Antwerpen te raken om zonder voorkennis een museum binnen te stappen.
Enkele dagen naar zee. Want dat moet gewoon.
Een aantal leuke daguitstappen. Zo met rondslenteren, dingen bezoeken, lekker uit eten en een voldaan gevoel op de terugrit.
Fijne avonden met vrienden. Dit jaar echt. En waarschijnlijk zal dit pas voor augustus/september zijn, maar ik wil echt wel urenlang bijbabbelen in goed gezelschap en met lekker eten.
Lezen in de zon. Lezen in de schaduw. Lezen op bed. Lezen op een terras. Gewoon veel lezen en daarvan genieten.
Toch proberen 1 keer per week naar kantoor te gaan. Om eens een andere omgeving te hebben. Collega’s terug te zien. In de stad wat rond te lopen. In hittegolfweken blijf ik liever fris thuis, maar anders reserveer ik graag een plekje.
Minstens één keer per week naar de BBB of de zumba. Naar allebei mag ook. Ik wil echt terug wat mijn conditie beginnen opbouwen en het sociale contact tijdens de lessen doet me deugd.
Opnieuw voor één of meerdere dagen naar de Franstalige kant van België. Vorig jaar zijn Villers-la-ville en Seneffe heel goed meegevallen.
Iets leuks doen voor mijn verjaardag. Bijvoorbeeld lekker gaan uiteten.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
‘In tijden van vuur‘ van Kate Mosse tipte ik al als een van mijn aanraders voor de zomer. Het gaat over een oud familiegeheim dat voor veel onheil zal zorgen. Mosse neemt je mee naar de Franse ommuurde stad Carcasonne tijdens de Hugenotenoorlogen. Ik kijk al uit naar het volgende boek.
Ook de Marwood en Lovett serie van Andrew Taylor gaf ik mee als aanrader. In het derde deel ‘the king’s evil‘ wordt een man vermoord teruggevonden in de waterput van één van de belangrijkste hovelingen van Charles II. Marwood moet de moord oplossen en verdachte nummer 1 is Cat Lovett, die van de aardbodem is verdwenen. Deze serie wordt beter met het boek en ook dit verhaal zat alweer vol plottwists.
In the vanishing witch ontmoeten we de rijke wolhandelaar Robert die verliefd wordt op de mysterieuze weduwe Catlin. Maar is Catlin wel wie ze claimt te zijn? Wanneer plots mensen onnatuurlijk beginnen te sterven wordt het woord hekserij in de mond genomen. Tegelijk woedt er een boerenopstand nadat koning Richard II een extra belasting hief. Gunther en zijn familie werken voor Robert maar kunnen de combinatie van een verhoogde huur en de belasting niet langer betalen. Dit is een heel interessant historisch verhaal met magische elementen. Maitland schrijft wel heel gedetailleerd en dus las het maar traag.
Wanneer Ruth’s moeder als heks wordt opgehangen, vlucht ze naar London om te gaan werken voor Elizabeth Poole. Ondertussen woedt The Civil War in Engeland en dreigt een koning zijn hoofd te verliezen. En Elizabeth die zal door haar rebelse opvattingen en sterk geloof een rol gaan spelen in het proces van de eeuw. Maar zijn ze zelf wel veilig? The crimson ribbon is een iets luchtiger boek dat je introduceert tot the Civil War en een inkijk geeft in de levens van Oliver Cromwell en Elizabeth Poole, een sleutelgetuige in het proces. Ik heb deze best graag gelezen.
Et voila, weeral niet slecht gelezen, het boek waar ik momenteel in bezig ben hou ik voor de volgende keer ;).
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.
Gekeken
Raya and the last dragon is de nieuwste Disneyfilm en heeft alles wat je van een Disneyfilm mag verwachten. Een sterk hoofdpersonage, leuke bijpersonages (vooral de dieren), prachtige animaties (de draken!!) en een mooie moraal.
Meegemaakt
Mijn eerste prik gaan halen! Ik ben afgelopen vrijdagavond gecontacteerd via Qvaxx om op zaterdagochtend langs te komen dus die kans heb ik natuurlijk direct gegrepen. Heel fijn ook om te horen dat heel wat mensen uit mijn omgeving (ook leeftijdsgenoten) stilaan ofwel al een eerste keer geprikt zijn ofwel hun uitnodiging hebben gekregen.
Ik geniet momenteel van een week vakantie en gezien de hoge temperaturen kon dat niet beter uitkomen. Er zal misschien iets minder gewerkt worden op de bouw, maar daardoor kan ik de nodige tijd nemen voor rust want het is nodig.
We kunnen ondertussen weer buiten dansen, dus fijn om dat weer wat op te bouwen. Normaal kunnen we vanaf 1 juli ook weer binnen dansen en gezien de felle zon is dat mooi meegenomen.
Al twee zomers lang, kom ik in juni met een lijstje van vijf boekentips (klik door voor editie 2019 en editie 2020). Die traditie wil ik graag handhaven. Inspiratie haal ik uit de boeken die ik voorlopig al las in 2021. Volgens Goodreads loop ik ruim voor om mijn challenge van 35 boeken te halen. De zomer staat voor mij gelijk met urenlang lezen in de zon, of de schaduw tijdens een hittegolf, op een ligbed in de tuin. Dat is echt mijn happy place.
Ik heb gekozen voor vijf heel diverse boeken zodat iedereen hopelijk een aanrader vindt voor op zijn of haar lijstje. Ik lees voornamelijk boeken met een historische inslag en heb ook al wat klassiekers op de teller. Als het boek in het Nederlands is vertaald, geef ik de Nederlandse titel. Anders is het enkel in het Engels te verkrijgen. Ik voeg ook altijd een review toe naar ofwel Leuvenleest ofwel mijn Engelse boekenblog. Boekenvriendjes worden op Goodreads kan trouwens hier.
Tijden van vuur – Kate Mosse
Minou Joubert woont in Carcasonne met haar vader, broer en zus wanneer ze op een dag een briefje vindt in haar vaders boekenhandel met daarop de tekst ‘Ze weet dat je nog leeft’. Niet veel later helpt ze de roodharige hugenoot Piet Reydon de stad uit ontsnappen nadat hij gezocht wordt voor een moord en de diefstal van een heilige relikwie. Wanneer Minou met haar broer naar Toulouse wordt gestuurd, ontmoet ze Piet opnieuw, die daar een van de leiders is van het protestantse verzet. De onrust tussen katholieken en hugenoten zal tot bloedvergieten leiden. Piet en Minou zitten samen vast in de stad, terwijl ook de dame van Puivert op Minou jaagt. Goodreads link
Een tip van Evi die ik ook graag met jullie deel. Mosse verraste met een sterk mysterieus verhaal over een oud familiegeheim. Ik vond vooral de historische achtergrond, de Hugenotenoorlogen in Frankrijk, boeiend maar dat is zeker niet de grootste focus van het verhaal. Het mysterie neemt je helemaal mee naar de levens van twee families. Dit lijkt me nu eens een ideaal boek om je in te laten meeslepen met je billen in de zon. En het beste nieuws? Er is een vervolg (stad van tranen) en dat komt op mijn zomerlijstje!
In de vroege 20ste eeuw groeien de zwarte zusjes Nettie en Celie op in het zuiden van Amerika waar zwarten werken voor de blanken en een vrouw als minderwaardig wordt gezien. Na misbruik door haar stiefvader vlucht Celie in een liefdeloos huwelijk met een oudere man en verliest ze haar zusje Nettie uit het oog. Wanneer Celie de wulpse Shug Avery ontmoet en ze vriendinnen worden neemt ze haar lot meer in eigen handen. Goodreads link
Een boek waarover vaak wordt gezegd dat elke vrouw het gelezen moet hebben. Ik ben niet zo van mensen verplichten om iets te lezen. Want wat je een goed verhaal vindt, is best persoonlijk. Soit, lees dit boek vooral als je geïnteresseerd bent in het leven van zwarte vrouwen in het begin van 20ste eeuw. Of omdat je graag een briefroman leest. Of omdat je graag leest over vriendschap tussen sterke vrouwen. Of omdat je niet weet wat je moet lezen. Dit boek gaat altijd een snaar raken. En hoop geven. En het is niet dik of moeilijk geschreven.
Ook een klassieker en een briefroman: The tenant of Wildfell Hall van Anne Brontë. Voor wie graag Jane Austen gewijs een verhaal leest over enkele nobele families en hun intriges. Met een sterke vrouw in de hoofdrol die een nieuwe start wil maken. In dit ‘oud’ boek komen opvallend veel moderne thema’s naar voren. Review op In Another Era
First of The Tudors – Joanna Hickson
Jasper Tudor en zijn broer Edmund zijn halfbroers van koning Henry IV Plantagenet. Die heeft nood aan vertrouwelingen nu de hertog van York zijn beleid in twijfel in trekt. Edmund wordt zo Earl of Richmond en mag trouwen met Margaret Beaufort, de enige erfgenaam van de Beaufort landgoederen. Jasper krijgt de titel van Earl of Pembroke en de opdracht om de grens met Wales, het land van zijn vader Owen, te beschermen. Maar de Rozenoorlogen staan voor de deur en de loyaliteit van Jasper zal zwaar op de proef gesteld worden. Zeker wanneer hij het hoederecht krijgt over zijn neefje Henry Tudor. Goodreads link
Ik geef ook één tip mee voor de geschiedenisliefhebber, omdat het mijn favoriet boek is tot nu toe dit jaar en dan kon ik deze toch niet weglaten? Als de Tudordynastie je ook maar een beetje boeit, dan is dit best een verfrissend boek omdat het je meeneemt naar het prille begin. Dit boek heeft liefde, drama en intriges. Drie checks wat mij betreft.
Een andere tip over The Tudors is trouwens ‘Catherine Of Aragon, the true queen‘, het eerste boek in de serie van Alison Weir over de zes koninginnen van Henry VIII. Het is een klepper, maar zeker toegankelijk geschreven. Review op In Another Era
De Marwood & Lovett serie van Andrew Taylor
1666. Londen staat dagenlang in brand. Ten midden van de chaos wordt een lijk teruggevonden in St. Paul’s met de duimen aan elkaar vastgebonden. Alles wijst in de richting van moord. Zeker wanneer een paar dagen later een tweede lijk op dezelfde manier wordt aangetroffen. James Marwood is de zoon van een veroordeelde volgeling van Cromwell en wordt belast met het onderzoek. En daarin duikt ook steeds de naam van Catherine Lovett op, een jonge vrouw op zoek naar haar vader, een andere regicide. Goodreads link
Hierbij de samenvatting van het eerste deel ’the ashes of London’. Taylor schrijft historische detectiveverhalen die zich afspelen net na de grote brand in London. Met in de hoofdrol James Marwood, de zoon van een verrader en een clerk in Whitehall, en Cat Lovett, de dochter van een koningsmoordenaar op de vlucht. Ik las dit jaar deel 2 (The fire court) en 3 (The king’s evil) en de serie wordt met het boek beter. Maar begin dus bij The ashes of London of binge de hele serie deze zomer op een terras met een goed glas wijn of Aperol Spritz.
Kingmaker, Winter Pilgrims – Toby Clemens
Thomas en Catherine moeten na een dramatisch voorval hun veilige thuishaven van het klooster verlaten. Ze kennen elkaar niet en hebben geen benul dat ze buiten midden in de gruwelijke Rozenoorlogen zijn beland. De hertogen van York en Warwick verzetten zich samen tegen de koning en diens Franse koningin. Na een nederlaag verzamelen de legers van Warwick zich in Calais. Catherine en Thomas belanden er zelf door het toeval en sluiten zich aan onder John Fakenham. Dit nieuwe bondgenootschap zal hen tot aan de slagvelden van Northampton en Towton leiden…
Winter Pilgrims is het eerste deel in een serie over twee gewone mensen die proberen te overleven tijdens de Engels Rozenoorlogen. Het is een echte avonturenroman met drama en plottwists. En je moet ook tegen een portie bloed, veldslagen en oorlog kunnen. Dit is echt zo eentje die je de wereld rondom je doet vergeten. Misschien niet het allersterkste plot, maar heerlijk entertainend. Review op In Another Era
Et voila, dat waren voorlopig mijn aanraders. Het was dit jaar wat moeilijker om een lijstje samen te stellen, omdat ik wat specifiekere boeken las ofzo. Maar de boeken die ik hier noem zijn zeker de moeite voor iedereen :). Happy summer reading!
