In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
In september las ik eindelijk World without end (in het Nederlands: brug zonder hemel), deel twee in de Kingsbridge serie van Ken Follett. Een heerlijk middeleeuws epos van 1200+ pagina’s met personages gelijkaardig aan het eerste deel, maar dat las ik zolang geleden dat het me niet deerde. Ik keek er altijd enorm naar uit om verder te lezen. We volgen eigenlijk vier mensen die als kind bij een geheim betrokken zijn en allemaal opgroeien in en rond het stadje Kingsbridge met elk hun eigen problemen en verlangens.
In the damask rose leren we Eleanor van Castilië kennen. Zij is de koningin van Edward I en ik wist eigenlijk niet zo veel over haar. Maar blijkt dat zij best een interessant leven heeft gehad, met een kruistocht, een opstand en heel wat problemen met haar nageslacht. Zoals we van Carol McGrath gewoon zijn introduceert ze ook een fictief personage dat dicht bij Eleanor staat, deze keer in de vorm van Olwen een herbaliste die Eleanor en haar kinderen verzorgt. Graag gelezen!
En dan was het tijd voor mijn favoriete mysterieserie. In Revelation van C.J. Sansom moeten Matthew Shardlake en zijn kompaan Barak weer aan de bak om een dubbele case op te lossen. Die van de geesteszieke Adam Kite en de gruwelijke moord op één van Matthew’s vrienden. En dit alles ten midden van een moeilijke tijd voor protestanten in het Engeland van Henry VIII. Lees deze serie!
De klassieker van de maand werd ‘The catcher in the rye‘. Ik las hem in het Nederlands (De vanger in het graan dus) en het gaat over de 17-jarige Holden Caulfield die net weer van school is getrapt en dan maar door New York gaat zwerven. Vunzig en herhalend taalgebruik met momenten, maar Salinger neemt je mee in de het hoofd van een puberjongen die niet goed in zijn vel zit.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.
Gezien
Eindelijk de eerste ‘De bende van Jan De Lichte’. Beetje wennen aan het AN taalgebruik (ze praten in letterlijk elke Vlaamse serie dialect en dan net in de historische serie waar het echt zou passen, niet?), maar verder vind ik het gewoon super dat dit is gemaakt. Love it already.
Voor de rest nog steeds ‘Red light’ en ‘Onder vuur’, toch wel beiden meer dan goed genoeg om door te zetten.
Meegemaakt
Oktober is zo’n ontzettend lange maand altijd, vinden jullie dat ook? Ik merk dat mijn hoofd en lijf nog moeten wennen aan het vroeg donker worden, de koude en ja zo het algemeen herfstig gevoel. Sorry aan alle herfstfans, maar ik snap jullie niet.
Het WK wielrennen in Leuven. Wat een weekend was dat! Ik ben er een week lang kapot moe van geweest (en voor alle duidelijkheid: ik drink amper alcohol en was er niet om het feestbeest uit te hangen). Maar zo van dat goed moe. Ik heb echt al mijn heldinnen van het vrouwenwielrennen in totaal toch een keer of zes 2 seconden lang gezien :D. De sfeer was goed in onze stad, het was zalig zomers weer en mijn lief was heel blij met zijn koebel die hij had gekregen. Happy kiddo’s wij.
Een standing dinner receptie op het werk met allemaal kleine hapjes. Normaal ben ik niet zo van een vast menu, maar nu was het echt om duimen en vingers van af te likken.
Zo van die weekverslagen bij andere bloggers, ik vind ze wel leuk. Ook al gaan ze over heel alledaagse dingen. Ik heb alleen het gevoel dat mijn weken heel erg op elkaar lijken. Ik ben een routinemens. En daarom zou elke week een verslag voor jullie schrijven niet echt interessant zijn vrees ik. Maar ik wil het toch proberen om een paar keer per jaar er eens een week uit te pikken om daar verslag van te doen. Dus bij deze de eerste poging.
Ik neem wel echt nooit foto’s, dus je gaat het met veel tekst moeten doen, sorry :).
Zondag
Ik begin bij vorige zondag en ik geef toe dat ik al even moest nadenken wat ik ook al weer gedaan heb toen. De dag begon in ieder geval rustig. Ik was de dag ervoor gestart met een fotoboek te maken over Valencia 2020 (mijn voorlopig laatste reis) en werkte daaraan verder. Het is zowat mijn definitie van creatief bezig zijn ofzo en ik kan ondertussen wat muziek luisteren.
Op de middag reed ik naar het lief in Leuven, in het gezelschap van een podcastaflevering van BBC History. Meestal maken we niet echt plannen en zien we wel wat de dag brengt. We keken uiteindelijk een aflevering van Outlander seizoen 4 (we zijn bijna mee!) en ’s avonds gingen we al vroeg iets eten in ’t stad. Daarbij stootten we op het Engskeskoers – de eendjeskoers in het gewoon Nederlands. ‘Eng’ is Leuvens voor eend trouwens.
Op de Dijle laten ze één keer per jaar duizenden gele badeendjes te water. Je kan een badeendje kopen voor het goede doel en als het eendje met jouw nummer bij de eersten over de streep komt dan win je iets (de hoofdprijs is je gewicht in champagne). Je kan de Facebook live nog herbekijken blijkbaar. Ik wist dus niet dat het bestond en het is best grappig om te zien. Beetje een andere versie van een tombola ofzo :D.
Om in het thema te blijven gingen we eten bij Poule & Poulette, maar ik zakte al vroeg op de avond weer af naar huis want om 21u begon de wereldbekercross in Iowa (in de VS). Ik keek zowel naar de mannen als de vrouwen waardoor ik pas om 24u in bed lag.
Maandag
Op zich niet zo erg want op maandag werk ik meestal thuis en kon ik daardoor een uurtje langer slapen. Ik had een bijna meetingloze dag en moest daar even aan wennen. Ik had op zich nog wel een productieve dag, maar keek er toch ook wel weer naar uit om de komende dagen naar kantoor te gaan.
Ik denk dat ik maandag ook in een nieuw boek startte ‘ Broken faith’, het tweede deel uit een avonturenreeks tijdens de Rozenoorlogen. Zoals elke maandag ging ik om 21u richting de dansles (op maandag is het showdance, dat zijn een beetje allerlei stijlen door elkaar op radiomuziek).
Dinsdag
Dinsdag is vaak een wat drukkere dag op kantoor en op de weg. Ik vergat ook nog eerst even mijn portefeuille en moest dus omkeren. Gelukkig haalde ik mijn trein nog net. Een collega uit het team was jarig, maar ze werkte thuis vandaag dus haalden we onze meest foute verjaardagsachtergronden boven in de videocall.
Op dinsdagmiddag eten we elke week samen boterhammen en nadien had ik een twee uur durende sessie met enkele collega’s om onze samenwerking te evalueren en verbeteren. Altijd fijn als daar tijd en ruimte voor is.
Dinsdagavond was ik echt best moe, ik had zelfs geen energie om te lezen. Ik keek wat hersenloos naar De Slimste Mens Ter Wereld van de dag ervoor en sleepte me nog naar de dansles om 21u15u (jep, dat is heel laat, maar ik ben het al enkele jaren gewoon). Op dinsdag is het moderne dans, maar we hielden het rustig en er werd deze keer best veel getetterd – gebabbeld voor de Nederlanders.
Woensdag
Ging ik ook naar kantoor en had ik een rustige voormiddag. De jarige collega van gisteren had zelfgebakken speculoos bij en daar kan ik me al eens ziek aan eten. Ik hield me deze keer in. Op de middag ging ik lunchen met een ex-collega die al een jaar niet meer had gezien. We hadden dus wel wat te vertellen. De namiddag was goed gevuld met meetings en een gebruikerstest die ik afnam voor een heel fijn project. Daardoor bleef ik wat langer hangen op kantoor en was ik redelijk laat thuis. Ik kroop wat voor tv en las deze keer wel vlijtig verder in mijn boek.
Donderdag
Donderdagochtend was er zoveel wind en regen, amai! Het was ook Youca Action Day, dat is een dag waarop jongeren van 17 en 18 een dag gaan werken en hun loon gaat dan naar het goede doel. Wij doen daar als werkgever al enkele jaren aan mee, ook omdat Youca klant is bij ons en het systeem waarin alles wordt geregeld door ons is ontwikkeld. Ik heb meestal de twijfelachtige eer om de jongere te ontvangen, maar ik doe dat natuurlijk met een glimlach.
Vandaag kwam Laurien, een leerlinge Wetenschappen-wiskunde, ons vervoegen. Het was heel leuk om haar te ontmoeten en haar uit te leggen hoe het eraan toegaat in een webbureau. Ze vond ons heel chill :D. Maar het is ook best vermoeiend en ik was blij dat ik haar in de namiddag bij een meeting van een collega kon droppen zodat ik zelf ook nog wat werk kon verzetten. ’s Avonds keek ik de eerste aflevering van de Bende van Jan De Lichte, eindelijk een Vlaamse historische serie!
Vrijdag
Vrijdag werkte ik van thuis uit omdat ik daar meer zin in had. Ik had wel niet zo’n productieve voormiddag, heel veel kleine beetjes en geregel. In de namiddag heb ik dan wel nog een aantal dingen in orde kunnen brengen en ik sloeg tijdig mijn laptop dicht. ’s Avonds deed ik echt niet veel eigenlijk. Ik was vrij moe en ging op tijd slapen.
Zaterdag
Zaterdag is vaak bouwdag. Ook vandaag. We zouden dit weekend de laatste beetjes vloeren beneden en daar waren we heel de voormiddag en een stuk van de namiddag mee zoet. Ook de hal met de leuke gekleurde tegels is nu eindelijk klaar! Ben ik heel blij mee :).
We kozen onze pauze strategisch zodat we ook nog de Superprestigecross in Ruddervoorde konden meepikken. Ik was er ooit zelf dus dan ken je dat parcours toch altijd een pak beter. Moe maar voldaan keek ik ’s avonds de studioshow van K2 zoekt K3 in het gezelschap van mijn katten. En ik typte ook deze blogpost uit.
Et voila, dat was mijn week. Geen idee of dit heel boeiend was. Ik moet een volgende keer iets vroeger dingen beginnen bijhouden want nu was het soms al ver zoeken in mijn geheugen. 😅
Is dit het nu, dat nieuwe normaal? Het was een vraag die afgelopen week plots in me opkwam. Misschien omdat ik een van die clickbait koppen van een plusartikel zag verschijnen in mijn feed met de boodschap dat we ons weer allemaal massaal aan het opjagen zijn. Terug elke dag naar kantoor, gaan sporten, hobby’s van de kinderen en etentjes met vrienden…
Of misschien omdat er op donderdagochtend op de radio sprake was van gigantische files. Zuchtend achter dat mondmasker in de trein (ik begrijp waarom we daar nog een mondmasker moeten dragen, maar ik vind het in de trein echt verschrikkelijk. De combinatie kou – bril – ik heb moeten lopen voor de trein en mondmasker is geen succesformule), bedenk ik me dat we vandaag weer een gewone dag hebben gehad op het werk. Zoals vroeger.
Ik voel niet veel van dat nieuwe normaal, maar ik voel ook nog niet die drukte waarvan sprake in de nieuwsartikels (ik ga wel regelmatig naar kantoor en terug sporten, maar daar blijft het zowat bij). Ik ben gewoon blij dat ik niet meer gevangen zit tussen mijn vier muren thuis en dat ik mensen kan toelachen op straat zonder mondmasker. Ik ben blij dat dingen weer kunnen, maar mijn sociale agenda zit niet overvol.
Er werd misschien van ons verwacht dat we bepaalde nieuwe goede gewoontes uit de lockdown zouden behouden. Maar ik ben precies niet veel verder gekomen dan minder tv kijken en meer lezen. Nu ik weer naar de dansles ga, heb ik niet echt meer tijd precies voor een pilateslesje achter de computer. En ik ga eerlijk zijn: ik ben allang niet meer gaan wandelen.
En toch voelt dit allemaal veel beter. Nieuwe of oude normaal, noem het zoals je wil. Ik denk dat ik gewoon nog soms wat vaker moet voorstellen om iets te gaan doen met vrienden. Ik heb nog steeds de reflex van mijn avonden thuis door te brengen en nu het weer vroeger donker is, merk ik wel dat ik daar moe(deloos) van word. Misschien tijd om nog eens een extra binnenhobby weer op te pikken.
Ik denk dat ik ook minder wil focussen op het woord ‘nieuw’, maar eerder op ‘normaal’. Want het voelt stilaan allemaal weer gewoon aan, misschien is dat wel net waar ik naar op zoek was.
Hoe gaat het met jou? Heimwee naar de lockdown? Of gaat het ook gewoon allemaal zijn gewone gangetje?
Nu in oktober de dagen twee uur sneller donker zullen worden, is het eens zo belangrijk om de lichtpuntjes te blijven zien. Dus gaan we nog eens een lijstje maken met wat me de afgelopen tijd gelukkig maakte:
Een dagje naar Antwerpen, voor een bezoek aan het Rubenshuis en een etentje met een vriendin.
Lekker gaan uiteten voor mijn verjaardag.
Weer naar kantoor gaan. En dat in combinatie met toch nog af en toe thuiswerken volgens mijn eigen ritme.
Terug erop uittrekken met de trein.
Een dikke klepper zoals ‘World without end’ van Ken Follett kunnen (uit)lezen.
Een eerste avond met zijn allen samen op kantoor. Met goede catering en babbels.
Het gevoel nadat dingen waar je je zorgen over maakte toch weer allemaal goedkomen.
Terug naar de dansles en merken dat ik dat echt gemist heb. Ik heb er goede hoop op dat we eens een jaar kunnen uitdansen.
Het huis is eindelijk gevoegd en het was even wennen, maar nu vind ik het echt prachtig. De buitenkant is nu ook echt klaar (de binnenkant nog niet, nope, nog een jaar geduld!).
Terug naar kantoor is ook naar de bib onder de middagpauze. Of af en toe eens lunchen met collega’s. Heerlijk!
Een ex-collega, die ooit samen met mij is gestart, en nu terug bij ons komt werken. De juli-2016-squad is weer compleet.
Het jaarlijkse weekend met werk beginnen plannen. We gaan voor een herfsteditie die potentieel koud of regenachtig kan zijn, maar het feit dat het eindelijk weer kan is geweldig. (Het vorige teambuildingsweekend stond gepland het eerste weekend van de eerste lockdown in maart en is logischerwijs toen net niet doorgegaan.)
Een fan-tas-tisch WK wielrennen in eigen stad! Ik was zo kapot achteraf, maar het was het waard. Ik heb al mijn heldinnen uit het vrouwenwielrennen van dichtbij gezien.
Een prachtige Parijs-Roubaix voor vrouwen ook. EINDELIJK.
En het cross-seizoen dat weer gestart is. En nu stop ik over de koers, beloofd!
Euhm, ok, dan ben ik nu inspiratieloos vrees ik :D.
In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. Eén van mijn wensen was om een dag uit te trekken voor het paleis van Versailles. Dat deden we op de derde dag en het weer zat gelukkig helemaal mee. Ik had op voorhand redelijk veel gelezen om ons bezoek zowel praktisch als inhoudelijk voor te bereiden en daarom zal dit ook best een uitgebreide post worden. Dus ga er even voor zitten.
Van Parijs naar Versailles
Versailles bereik je vanuit Parijs het makkelijkst met de trein (met de wagen kan natuurlijk ook). Hiervoor moet je vertrekken vanuit een RER C station. Dit is één van de vijf spoorlijnen die het centrum van de stad verbindt met de voorsteden en nummer C gaat dus tot in Versailles. Wij namen de metro tot in Javel, maar bekijk zeker welk RER C station het dichtst bij jouw vertrekpunt zit. Je moet een apart ticket kopen voor deze trein. Heen en terug komt dit op 7,10 euro. Ik herinner me nog dat het wat gedoe was met die ticketjes aan de automaat, maar uiteindelijk is het wel gelukt.
De treinrit duurt een twintigtal minuten (afhankelijk van het station waarin je vertrekt). De juiste halte voor het paleis van Versailles is “Versailles chateau rive gauche“. Bij het uitgang wandel je dan het blokje rond en je ziet het paleis meteen opdoemen. Uiteindelijk bleek het best eenvoudig om er te geraken, maar reken dat je heen (en dus ook terug) een uurtje kwijt bent met de metro, ticketten, trein en wandelen tot aan het paleis. Belangrijk om mee te nemen in je time management.
Inkom en wachtrijen
Versailles staat bekend om zijn lange wachtrijen aan de inkom. Wij hadden daar geen last van om een aantal redenen:
Het paleis opent om 10u. We waren er iets vroeger zodat we bij de eersten waren die binnen konden. Het is sowieso aangeraden om vroeg te komen, aangezien de bussen Japanners vaak vanaf 10u aan het paleis gedropt worden.
We waren er in maart. Vanaf 1 april start het echte toeristische seizoen, wat wil zeggen dat het paleis langer open is, de fonteinen aan staan en er allerlei events zijn. In maart is het dus nog betrekkelijk rustiger. Volgens mij kan je ook perfect in het voorjaar of vroege najaar rustig genieten als je de fonteinen toch in actie wil zien. Maar in de zomermaanden moet je er sowieso rekening mee houden dat het heel druk kan worden.
We waren er op een weekdag (woensdag). Op maandag is Versailles gesloten, op dinsdag zijn alle musea in Parijs gesloten waardoor iedereen naar Versailles trekt en in de weekends is het sowieso drukker. Ga dus op een woensdag of donderdag naar Versailles en de kans op rust is een pak groter.
We kochten online een ticket. Maar vergis je niet: je gaat nog altijd moeten aanschuiven in een (lange) wachtrij. Het is gewoon een andere rij en die gaat iets sneller voorruit omdat er geen aankoop meer moet gebeuren telkens.
Versailles is gratis voor EU burgers onder de 26-jaar. Maar vergeet ook dit gratis ticket niet op voorhand online te bestellen! En ook als jongere moet je in de online wachtrij wachten (al doet de site uitschijnen dat je sneller binnen kan, dat is dus niet). Voor een volwassene raad ik aan om een passport ticket te kopen, dit geeft toegang tot het paleis, beide trianon estates en de tuinen. Dit ticket komt op 20 euro. Een ticket zonder de trianons kost 18 euro, en voor die 2 euro vind ik beide trianons echt wel een aanrader dus niet twijfelen om dat er bij te nemen. Een vergelijking van alle tickets vind je hier
Binnen moet je zowel bij het paleis als de trianons je rugzak steeds in een locker stoppen. In de tuinen mag je je rugzak wel bij je hebben en dus kan je perfect een picknickmeenemen. Dat is ook wel aangeraden omdat de eetgelegenheden op het domein uiteraard heel toeristisch zijn en het net leuk is om een plekje in de tuinen uit te zoeken. Als je alles redelijk gedetailleerd en rustig wil bezoeken zou ik zeker 6 uur uittrekken voor het volledige bezoek. Samen met de rit heen en terug is Versailles dus een echte daguitstap.
Het paleis van Versailles
Onder koning Louis VIII was Versailles een klein jachtslot. Zijn zoon Louis XIV, de later zonnekoning, breidde het paleis decennialang uit. Het was een constante bouwwerf waar duizenden arbeiders tegelijk aan werkten in povere arbeidsomstandigheden. Louis wou van Versailles het centrum van de wereld maken. En dat deed hij ook door alle nobelen te verplichten om in het paleis te komen wonen. Die edelen zaten er letterlijk opgehoopt zonder veel hygiëne, het stonk dus enorm in Versailles. Ook de twee volgende koningen, Louis XV (bekend van al zijn maîtresses zoals madame de Pompadour) en de gedoemde Louis XIV, verbleven in Versailles. Tijdens de Franse Revolutie werd het koningskoppel gedwongen in het Tuilerieënpaleis in Parijs te gaan leven en werd Versailles verlaten. Nadien verbleef Napoleon nog regelmatig in Le grand Trianon, maar zijn plannen om Versailles te verbouwen bleven uit. Onder koning Louis Philippe werd het paleis voor het eerst omgedoopt tot een museum.
Als je vroeg genoeg gaat kan je nog relatief profiteren van een leeg binnenplein en een niet te drukke spiegelzaal.
Voor een bezoek aan het paleis zijn er een aantal vaste routes die je moet volgen. Je krijgt ook een audiogids mee die inbegrepen zit in de prijs. Ze zijn altijd wel iets aan het renoveren, dus reken erop dat je misschien niet alles te zien krijgt. Zeker als je buiten het seizoen gaat. Tijdens ons bezoek waren de slaapvertrekken van Marie Antoinette en de galerij van de veldslagen niet toegankelijk. De kapel waren ze ook langs buiten aan het renoveren maar konden we wel binnenin bekijken.
Versailles is een plaatje. We wandelden zaal per zaal van de ene verbazing in de andere. Volledig beschilderde plafonds, veel bladgoud en marmer… het is een echt luxepaleis. Ik maakte dus vooral foto’s van de plafonds, wat ook weer handig is want dan staat er geen volk mee op :). Overal kom je de beeltenis van Louis XIV tegen. De koning was immer aanwezig.
De bekendste ruimte is natuurlijk de spiegelzaal en ik had zelf niet verwacht om er ook zo overdonderd door te zijn. Er zijn zoveel details om op te letten. De 73 meter lange zaal is de grootste ruimte van het paleis en bevat maar liefst 357 spiegelpanelen.
De route leidt verder ook nog naar de slaapkamer en enkele andere persoonlijke vertrekken van de koning. Louis XIV was de uitvinder van het Franse hofprotocol waarbij elke dag nobelen werden uitgekozen om ‘le petit et le grand lever’ bij te wonen en de koning kledingstukken aan te reiken.
Le roi governe par lui même, een inscriptie zodat niemand er zou aan twijfelen dat Louis XIV een absolute vorst is.
Na de vertrekken is het normaal tijd voor de galerij van de veldslagen, maar die moesten we dus overslaan. Je komt vervolgens in enkele zalen ingericht na de Franse Revolutie die van Versailles een chauvinistisch museum moesten maken.
Sommige toeristen razen door het paleis en laten daarom bepaalde zalen links liggen. Ik vond deze nochtans een echt pareltje.
In de mesdames-vleugel kan je nog enkele kamers bezichtigen van de zogenaamde mesdames, de dochters van Louis XV die ongetrouwd aan het hof verbleven. Ze waren vreselijk elitair en geen enkele Europese prins was goed genoeg voor hen. De kamers staan vol met schattig meubilair. De prinsessen brachten hun tijd door met muziek spelen, lezen en thee drinken. En Marie Antoinette op haar zenuwen werken, dat ook :).
Trek zeker een uur of drie uit om in het paleis zelf alles te bezichtigen. Uiteraard kan het korter, maar wij bekeken elke zaal en luisterden aandachtig naar de audiogids die best relevante informatie gaf. Ik ben zo iemand die alles op haar gemak gezien wil hebben, zeker in dit soort plekken. Het zijn de details en de achterliggende verhalen die het hem doen.
De tuinen
Voor sommigen zijn de tuinen van Versailles een nog groter hoogtepunt dan het paleis zelf. Versailles was een echt lusthof naar Romeinse normen ontworpen. Het staat daardoor vol met beelden en fonteinen die naar de Oudheid verwijzen. Voor 1 april kan je er geen werkende (lees spuitende) fonteinen bewonderen, maar dat deerde ons niet.
De grote fontein aan het paleis met zicht op het Grote Kanaal verderop.
De tuinen zijn opgedeeld in bosquets, kleine hofjes met elk hun eigen inrichting. Ze waren niet allemaal open voor publiek toen wij er waren, maar het was fijn verkennen.
Eén van de vele bosquets.De paardenfontein, o.a. bekend uit de intro van de serie Versailles, die trouwens een kijktip is om je bezoek aan Versailles voor te bereiden ;).
Le petit trianon en le hameau de la reine
Veel minder toeristen brengen een bezoek aan de trianons, het is er dus rustiger dan in het hoofdpaleis.
Het is een hele wandeling naar de andere kant van het domein, maar iets na de middag (na een deugdoende picknick in een bosquet) kwamen we aan bij le petit trianon. Dit optrekje werd gebouwd door Louis XV voor zijn maîtresse madame de Pompadour. Maar het werd vooral favoriet bij koningin Marie Antoinette. In le petit trianon kwam Marie Antoinette tot rust ver weg van alle hofetiquette. Het was haar eigen optrekje, compleet met opnieuw een prachtige romantische tuin.
Le petit trianon is smaakvol en minder kitscherig ingericht dan het hoofdpaleis.
Nog wat verder in die tuin vind je le hameau de la reine. Een soort Bokrijk dat Marie Antoinette liet bouwen om boerin te kunnen spelen… Ik moet je niet vertellen dat ze best wat kritiek over zich heen kreeg voor deze wat vreemde uitgave. Een watermolen, moestuin, bakkerij, stallen voor de dieren….. Hier speelde Marie Antoinette het gewone leven na, terwijl in Parijs kinderen verhongerden.
Le grand trianon
Le grand trianon was dan weer het optrekje van de koning. Vooral de Zonnekoning sliep er vaak met zijn maîtresse Madame De Montespan. Ook Napoleon verbleef er regelmatig en verkoos het boven het grote kasteel verderop. Het is eigenlijk een paleis op zich te noemen. Toen wij er waren konden we maar de helft bezoeken omdat de rest gerestaureerd werd. Dat vond ik wel jammer, want ik vond het interieur best mooi.
We zetten onze wandeling verder opnieuw richting het hoofdpaleis om nog enkele andere bosquets te ontdekken. Zorg er zeker voor dat je stevige wandelschoenen aandoet want je legt best wat kilometers af op het domein. Voor het bezoek aan de tuinen en de twee trianons moet je opnieuw een uur of drie uittrekken. En dan nog zul je niet alles gezien hebben, je kan er makkelijk meerdere dagen doorbrengen.
Het park is immens groot en gratis toegankelijk dus ooit wil ik er wel eens een langere wandeling langs het Grote Kanaal doen.
Of een boottochtje op het kanaal, dat kan ook.
Ik vond Versailles een super ervaring. Ik ben natuurlijk heel erg into de geschiedenis en bezoek altijd graag paleizen. Maar Versailles is wel echt een unieke bestemming en op een weekdag in maart valt het erg mee qua drukte. Ook in het stadje Versailles zelf kan je zeker wat tijd doorbrengen, dat staat voor een volgende keer op de planning. Nu waren we best moe van al dat stappen en namen we opnieuw de RER C trein naar Parijs.
Ben jij al eens in het paleis van Versailles geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is vandaag de eerste officiële dag van de herfst (ik schrijf dit dus op 22 oktober). Ik dacht dat het wel nog eens een goed idee was om in te checken bij mezelf. Hoe gaat het nu? Want september is aan het voorbij vliegen. Ik hoor overal hetzelfde liedje: op het werk is het druk en in combinatie met het post-corona leven waar we allemaal aan moeten wennen is dat best pittig. Plots staat het WK wielrennen in mijn eigen stad (oké, ik woon niet in Leuven maar als ik me met een stad identificeer is het wel Leuven <3) voor de deur. Hoogdagen zullen het worden, en tegelijk is het ook best spannend want zoveel volk.
Ik ben een echte F zoals ze zouden zeggen volgens MBTI, een feeler. Iemand waarbij alles eerst binnen komt via de buik (het gevoel) en dan pas het verstand (de ratio). En ik merk al enkele weken dat ik heel veel voel in die buik. Het is wat raar om te beschrijven. Maar er zit ergens veel emotie in mij en ik kan niet echt thuisbrengen waarom. Alles gaat zijn gangetje. Ik ben blij om niet meer elke dag te moeten thuiszitten. Die nieuwe jas heb ik aan. Als iemand vraagt hoe het gaat antwoord ik ‘goed’, omdat dat ook zo is. Maar tegelijk denk ik dat goed niet de lading dekt ofzo. Er zitten allerlei gedachtes in mijn hoofd. Het ene moment ben ik superwoman, het andere wil ik gewoon in mijn bed een boek lezen.
Ik voel ergens dat ik moet oppassen. Op tijd rust nemen. Mijn emoties ruimte geven. Ik heb meer tijd nodig om te ontprikkelen momenteel. Ik ben soms maar wat aan het aanlummelen om dat hoofd van mij te laten leeglopen. Ik neem het zoals het komt en probeer mijn controledrang te lossen. Ik ben echt goed bezig, ik zet elke dag stappen. Langzame groei is ook groei.
Voorlopig lees ik dus dat boek in bed, ook al zou ik zoveel andere dingen kunnen. Probeer ik niet te veel na te denken aan de winter die eraan komt. Focus ik op het genieten van alles wat weer kan. En probeer ik dat stiekeme stemmetje in mijn hoofd dat me soms doet voelen alsof ik aan de rand van een afgrond sta te negeren. Alles op zijn tijd.
Edit op 2 oktober: ik had echt een fantastisch deugddoend WK-weekend in eigen stad. Groot lichtpuntje! ✨
Goh, hoe zal ik beginnen? We gaan het vandaag over feminisme hebben en het is niet altijd gemakkelijk om hier evenwichtig over te praten. Ik werk in de communicatiewereld en dan weet je dat voor de buitenwereld de woorden ‘reclame’ en ‘marketing’ een beetje vies zijn. Hetzelfde gevoel heb ik bij het woord ‘feminisme’. Ik heb dat namelijk zelf vroeger een stom en vies woord gevonden. Feministen leken me altijd zo overdreven rebellerend en tegendraads. Ik vond mezelf absoluut geen feministe.
Ik werkte liefst niet samen met vrouwen. Want het was altijd gedoe. Zonder zever: het feit dat er toen maar vier vrouwen werkten bij mijn huidige werkgever heeft meegespeeld in mijn keuze om er te tekenen. (Sidenote: Ondertussen werken er 15 vrouwen en heel soms komt die oude ergernis nog wel eens boven, maar eigenlijk kan ik er goed mee om :).)
Maar de laatste jaren, misschien zelfs maanden, merk ik dat ik er heel anders naar kijk. Ik merk aan mijn reacties op alles wat er in de wereld gebeurt dat ik eigenlijk denk als een feministe (voor zoverre denken als een feminist een ding is natuurlijk). Ik heb altijd aandacht voor de positie van de vrouw. Ik ga hieronder voornamelijk voorbeelden geven uit de (wieler)sport omdat dat een voorbeeld is waar ik én veel over weet én waarvan ik denk dat iets minder gevoelig ligt en ik er daardoor wat openlijker kan over praten.
Mijn grootste frustratie is hoe mannen nog steeds commentaar geven bij sportwedstrijden van vrouwen en de toon waarop ze dat doen. Of hoe weinig aandacht er is voor vrouwensport in vergelijking met mannensport. Laat staan dat de meeste topsportvrouwen dat combineren met een job en soms kinderen, in tegenstelling tot de mannen die er rijkelijk voor betaald worden (hangt van de sport af, in de koers en het voetbal is dat vooral) en dus enkel moeten eten, trainen en slapen. Dat resulteert ondertussen dat ik in het wegwielrennen en de mountainbike bijna alleen nog maar kijk naar de vrouwenkoers. In het veldrijden volg ik nog steeds beiden.
Maar los van sport heb ik het gevoel dat ik wel feministe moet zijn om iets te veranderen in deze wereld. Wij brengen als vrouwen heel andere waarden en normen met ons mee. We zitten ook biologisch en hormonaal anders in elkaar (Iets waar onze maatschappij zelden rekening mee houdt. Hoeveel vrouwen hoor je openlijk praten over hun menstruatie of hun struggle met de pil, terwijl dit toch een impact heeft op hoe we reageren en presteren? In de sport is het zelfs deels normaal dat je als vrouw zoveel roofbouw op je lichaam pleegt zodat je niet langer menstrueert). We kijken anders naar dingen. We komen daardoor met andere oplossingen.
Raar dat het woord anders zo vaak valt en we eigenlijk streven naar gelijkheid. Want daar draait het toch allemaal om? Gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Dat is goed als het om geld of cijfers draait. Een gelijke verloning voor dezelfde job. Niet meer als normaal. Maar als daarbuiten een vrouw diezelfde job moet combineren met een gezinsleven omdat dat dé verwachting is van de samenleving, valt die gelijkheid eigenlijk al deels weg. Als gelijkheid betekent dat wij ons aanpassen aan een systeem dat voor mannen is bedacht durf ik die gelijkheid sterk in vraag stellen. Misschien wordt het tijd dat we ook de verschillen eens gaan erkennen.
En begrijp me niet verkeerd. Deze post is niet bedoeld als een oproep of een manifest. Het is eerder een soort erkenning van het feit dat ik feminisme en alles waar het voor staat niet langer als belachelijk of verkeerd bestempel. En dat er inderdaad al veel vooruitgang is geboekt. Maar dat we niet moeten doen alsof feminisme is iets voor de vorige eeuw. We hoeven in België niet meer in hongerstaking om te mogen stemmen. Gelukkig! Maar dat wil niet zeggen dat we er al zijn. Het is best ok om daar als vrouw mee bezig te zijn en je voor in te zetten. Of om dat eens luidop uit te spreken. En dat laatste is wat ik vandaag eens wilde doen met deze blogpost.
Hoe kijk jij aan tegen feminisme en alles wat met gelijke rechten voor mannen en vrouwen te maken heeft?
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Editie 50 al, wow! Ik ben al een tijdje aan het denken om iets anders te doen met deze rubriek. De afgelopen maanden was dit nogal de grote boekenshow, wegens weinig andere dingen die gebeurden in mijn leven. Vandaag doe ik nog eens een poging. Suggesties zijn zeker welkom!
Gelezen
De nieuwste Tatiana De Rosnay is eigenlijk haar allereerste roman ooit geschreven die nu pas gepubliceerd raakte. In dit leven is van jou kruisen de levens van de introverte jonge snaak Martin en de dakloze Céléstine door wie hij geïntrigeerd raakt elkaar. Een warm teder verhaal met personages zoals we ze van De Rosnay gewend zijn. Schoontje om op een dag uit te lezen.
Captive queen is een wat oudere roman van Alison Weir die gaat over Eleanor Of Aquitaine, voornamelijk haar huwelijk met Henry II van Engeland. Niet mijn favoriete boek van Weir en ik las al leukere boeken over Eleanor. Maar wat een leven heeft die vrouw toch gehad, hé! (Hier kan je meer lezen over haar).
Mijn favoriete boek van de maand was ‘A thousand ships‘. Een hervertelling van de Trojaanse oorlog vanuit het standpunt van de vrouwen die vaak niet zo’n grote rol spelen in het verhaal. Van de Hecabe en Cassandra in Troje, over Klythemnestra en Penelope in Griekenland, tot de godinnen Athena, Hera en Aphrodite. En wat dacht je van de nimf Oenone, de zeegodin Thetis of Creusa die ’s nachts in een brandend Troje ontwaakt? Ze doen allemaal hun kant van het verhaal. 5-sterrenboek dit!
Lolita was de volgende klassieker op mijn lijstje en mijn eerste Rus, al is het boek oorspronkelijk in het Engels uitgegeven. Het is een verontrustend verhaal over een man die verliefd wordt op een 12-jarig meisje en intimiteit zoekt bij haar. Nabokov schrijft poëtisch, elke zin is een verhaal op zich. Het is zo poëtisch dat het vermoeiend wordt en ik het een beetje gehad had halverwege (sorry). Maar wel zo’n boek dat je een keertje gelezen moet hebben, toch? Bevreemdend is het juiste woord denk ik.
Ah ja, misschien nog een klein detail. Lolita was mijn 35ste boek van het jaar en daarmee heb ik mijn leesdoel van 2021 behaald. Een beetje te vroeg klaar, dat heb ik nog wel eens voor, maar nu is het wel extreem. Ik ben dan maar in een dikke klepper begonnen waarover volgende keer ongetwijfeld meer.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.
Gezien
Het najaar op de Vlaamse tv is toch weer iets veelbelovender dan anders. Al steek ik bewust minder tijd in tv en sla ik dus ook bepaalde dingen over.
Ik wacht nog op ‘De bende van Jan De Lichte’, ‘Dancing with the stars’ en het nieuwe seizoen van Undercover.
Werden hier wel al gesmaakt ‘Red light’, ‘Het scheldepeloton’ (met zakdoek in de hand dat wel) en ‘Onder vuur’.
Werden al gestest, maar nog niet overtuigd. ‘The best-of’ (Tis wel leuk, maar tis geen ‘Liefde voor muziek’, maar het is toch wel leuk?) en ‘K2 zoekt K3’ (ik ben normaal echt fan van dat format, maar ik vind het deze keer heel Gen Z gemaakt en de eerste aflevering was echt flauw qua niveau, toch?).
Meegemaakt
Een vakantie die euh heel anders is gelopen dan gepland. Geen driedaagse in de Ardennen, wat het hoogtepunt moest worden, want het lief was ziek. En dus was er stress voor corona en testen enzo, maar het was geen corona, maar een stevige bacterie. Enfin, jullie geen mijn terugblik op de zomer teleurstellend vinden vrees ik :). Ik heb er lang meegezeten, maar ondertussen heb ik er vrede mee ofzo. Volgende zomer beter, zeker?
Ok nee, haha, zo tevreden ben ik er niet mee. Ik merk dat ik al die september-vakantiegangers intens haat met hun zomerse foto’s en bikinilijven. Ik heb zo hard de zon en dat vakantiegevoel gemist. Soit. Ooit is het weer aan mij, jongens.
Ik begin stilaan me terug ok te voelen in mijn nieuwe jas en durf dingen te plannen en vooruit te kijken. Dat voelt echt goed!
Dat betekent weer twee, drie keer per week terug gewoon de trein opstappen en naar kantoor gaan en de collega’s zien waardoor mijn werk toch soms veel efficiënter verloopt. Soms ook niet als er moet bijgebabbeld worden.
Ook eens de trein gepakt naar een vriendin in Antwerpen voor een gezellige namiddag daar.
En terug danslessen, we zullen voor hoe lang dit jaar. Maar ik wil echt eens een volledig jaar dansen nu, aub coronagoden?
In juni maakte ik een bucketlist voor de zomer op. Ik had toen net een weekje vakantie achter de rug, waarin het prachtig zonnig weer was (weten jullie dat nog, die 32 graden in juni?). En ergens dacht ik dat deze zomer eindelijk eens wat normaler ging worden. En hoewel corona eindelijk wat teruggas nam door de vaccinatiecampagne, stak het weer ons flink stokken in de wielen. Dus moet ik met spijt toegeven dat mijn zomer flink is tegengevallen en dat ik nog niet eens geslaagd ben in de helft van de lijst. Oh-ow. En dat ligt zeker niet alleen aan het weer.
Ingeënt worden. Op het moment van schrijven wist ik nog niet dat ik niet veel later zou opgeroepen worden via Qvaxx en dat ik daardoor al een eerste prik had gehad. De tweede prik werd gezet op 17/07.
Deze is natuurlijk wel gelukt. De dag na mijn tweede prik voelde ik me zoals zovelen niet geweldig. En ik heb me nog twee weken lang heel moe gevoeld. Ik weet niet of dat van de prik was, of gewoon een soort algemene ontlading na een druk en stresserend voorjaar. Maar ik voel me een pak veiliger nu het allemaal achter de rug is.
Iedere maand een museum bezoeken. Daardoor staat de teller op drie, dat lijkt me haalbaar? Ik wil mijn Museumpas nog ten volle gebruiken deze zomer! En met veel inspiratie naar huis gaan en verslagjes maken voor jullie. Op het lijstje: de tentoonstelling in Parcum, LABIOMISTA, het vernieuwde Mu.Zee en ik hoop ook eens in Gent of Antwerpen te raken om zonder voorkennis een museum binnen te stappen.
Deze is misschien deels wel wat gelukt. Aangezien we Parcum konden afstrepen in juni en we in augustus een dagje in Antwerpen vertoefden en ook het Rubenshuis bezochten.
Rubenshuis
Enkele dagen naar zee. Want dat moet gewoon.
Tot mijn spijt moet ik zeggen dat ik in 2021 ’t zeetje nog niet heb kunnen bewonderen.
Een aantal leuke daguitstappen. Zo met rondslenteren, dingen bezoeken, lekker uit eten en een voldaan gevoel op de terugrit.
Twee dagen is dat gelukt. Eind augustus. In juli was het elk weekend zo’n slecht weer dat we wel moesten binnen blijven. Maar in augustus gingen we dus naar Antwerpen en naar Pairi Daiza met de Wallonië Pass.
Fijne avonden met vrienden. Dit jaar echt. En waarschijnlijk zal dit pas voor augustus/september zijn, maar ik wil echt wel urenlang bijbabbelen in goed gezelschap en met lekker eten.
Dat is een keer of drie gelukt en dat was altijd super gezellig. Ook al moest ik er precies altijd wat van recupereren. Het doet deugd om mensen terug te zien, al zitten we nog niet op dezelfde frequentie als vroeger natuurlijk.
Lezen in de zon. Lezen in de schaduw. Lezen op bed. Lezen op een terras. Gewoon veel lezen en daarvan genieten.
Lezen in de zon, hahahahahahahaha. Neen dus. Maar lezen op bed en veel meer lezen dan anders: dat is nu eens het enige puntje dat ik echt overtuigend kan afstrepen. Ik las al zeker 15 boeken sinds 1 juni (and counting), mijn reading challenge van dit jaar heb ik zelfs al gehaald en dat al drie maand voor het einde. Als ik voor de rest niet veel te doen heb, lees ik. Laten we dat concluderen.
Toch proberen 1 keer per week naar kantoor te gaan. Om eens een andere omgeving te hebben. Collega’s terug te zien. In de stad wat rond te lopen. In hittegolfweken blijf ik liever fris thuis, maar anders reserveer ik graag een plekje.
Deze is niet gelukt omdat ik in juli het niet kon opbrengen naar kantoor te gaan om persoonlijke redenen. In augustus hadden we dan onze vakantie. Eigenlijk ben ik er maar twee dagen naar kantoor geweest deze zomer denk ik. Ondertussen ga ik terug meerdere dagen per week.
Minstens één keer per week naar de BBB of de zumba. Naar allebei mag ook. Ik wil echt terug wat mijn conditie beginnen opbouwen en het sociale contact tijdens de lessen doet me deugd.
Ik denk dat ik een keer of zes ben geweest. Voornamelijk naar de zumba en ook 1x naar de BBB maar ik doe dat eigenlijk niet zo graag dus besliste ik dat één keer per week voldoende was. Maar in de vakantieweken verkoos ik andere activiteiten boven de zumba dus :D.
Opnieuw voor één of meerdere dagen naar de Franstalige kant van België. Vorig jaar zijn Villers-la-ville en Seneffe heel goed meegevallen.
Wel, in het begin van de zomer boekten we een verblijf op 10km van Durbuy voor twee nachten. Ik keek er wel naar uit. Maar de dag dat we moesten vertrekken was het lief enorm ziek. Achteraf gezien bleek het een hardnekkige bacterie. Maar uiteraard kwamen sommige symptomen overeen met corona. Dus na een negatieve zelftest vertrokken we toch naar onze airbnb waar we de hele avond binnenbleven. Toen het de dag erna niet beter werd, zijn we weer naar huis gereden en heeft hij een pcr-test gedaan. Het was echt prachtig weer en ik stond weer thuis met mijn valies en een hoop coronastress. Gelukkig kregen we snel het verwachte negatieve resultaat. En heb ik dus maar weer zitten lezen. Tot zover onze vakantie. Ik kon er toen niet zo mee lachen. Maar soit, volgend jaar beter zeker?
Iets leuks doen voor mijn verjaardag. Bijvoorbeeld lekker gaan uiteten.
Het lief was net op tijd beter zodat we toch nog konden gaan eten op mijn verjaardag. Oef! We gingen eten in Mechelen en deden een stuk van de Mechelen Muurt wandeling. Favorieten waren de pelikaan van Dzia, de onderwaterhond van Smates en deze gloednieuwe schildering aan het Sociaal huis van SozyOne.
Sozyone
Ijsjes eten!
Dat is eigenlijk ook wel best gelukt. Ijsjesweer of geen ijsjesweer. Ik heb niet geteld hoe vaak, maar vaak genoeg gezien alle omstandigheden.
Al bij al was dit dus een rustige zomer waar ik eerlijk gezegd meer van had verwacht, maar ondertussen heb ik er vrede mee dat het gelopen is zoals het gelopen is. Het belangrijkste is dat ik stilaan mijn nieuwe jas weer helemaal aan heb en leuke dingen durf plannen en doen.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik het dit jaar wat meer aan me heb laten voorbijgaan. Mijn werkverjaardag op 11 juli. Ik heb weliswaar een smakelijk presentje van mijn werkgever ontvangen in de brievenbus, maar door het thuiswerk is het moeilijk om dat met collega’s te delen natuurlijk.
Maar ik ben al vijf jaar professioneel aan de slag ondertussen en dat inspireerde om daarop eens terug te blikken. Ik gaf al regelmatig updates over mijn werkend leven in de rubriek working 9 to 5. En voor wie het niet weet, ik ben momenteel aan de slag als online strateeg in een Leuvens webbureau. Kortweg gezegd: ik bedenk digitale oplossingen voor organisaties die een positieve impact willen hebben op de samenleving. In de meest concrete vorm is dat meestal een website die ik help bedenken.
Het voelt helemaal niet aan alsof ik ‘al’ vijf jaar werk en dan nog eens vijf jaar op dezelfde werkplek. Eens te meer omdat ik het gevoel dat mijn job nog nooit drie maanden lang als hetzelfde heeft aangevoeld. Ik ben iemand die altijd wel een nieuwe uitdaging vind en die niet vies is om eens wat anders te proberen. Ook al is daarvoor nog geen proces of structuur. We work to make it work.
Als er iets is dat ik heb geleerd is dat groei in heel wat dingen zit en dat het vaak onzichtbaar is tot het moment dat je het ziet. Klinkt heel fluffy he 😁. Ik bedoel maar, soms kijk ik even achterom en sta ik versteld welke stappen ik heb gezet, terwijl ze op dat moment niet als grote stappen aanvoelden. Ik ben heel trots op het professioneel pad dat ik tot nu toe heb afgelegd, ook al is het allemaal anders verlopen dan ik ooit had gedacht (toen ik bij mijn huidige werkgever solliciteerde was dat met de intentie om na twee jaar ergens anders te gaan werken waar ik meer creativiteit kwijt kon). Ondertussen heb ik beseft dat die creativiteit ook in andere dingen zit en dat copywriter niet langer dé droom is. Ik ben veel meer op mijn best als ik vanuit mijn expertise mensen kan verder helpen door mee na te denken over hun ‘probleem’.
Het loopt vaak anders dan je denkt en dat is ok. Ik heb het gevoel nog altijd bij te leren, zowel inhoudelijk als ook persoonlijk. Mijn eigen ik is heel erg verboden met mijn job en ik durf te geloven dat mijn ik ook weerspiegeld wordt in mijn werkplek. Betrokken is hoe ik mezelf zou omschrijven. Ik weet graag wat er leeft en denk na over hoe onze organisatie en de mensen die er werken stappen vooruit kunnen nemen. Ik kan niet zoveel andere organisaties bedenken waar die betrokkenheid wenselijk is. En daarom kus ik opnieuw mijn pollekes.
Want zelfsturing (het principe waarbij je in teams zelf verantwoordelijk bent om je te organiseren zoals je wil en alles van a tot z op te volgen met de klant), het is niet eenvoudig. Ik zie regelmatig mensen binnenkomen en soms na een tijd terug vertrekken omdat de verantwoordelijkheid en de ontbrekende structuur te veel voor hen wordt. Bij mij lijkt die zelfsturing wel een soort automatisme. Al heb ik er zelf zeker ook mee gestruggled – denk ik, want ik heb hier geen echte herinneringen meer aan. Maar na 5 jaar zou ik niet meer terug kunnen naar een klassiek hiërarchisch bedrijf. De voordelen van zelfsturing wegen voor mij op tegen de nadelen.
Het is ook gek dat van die vijf jaar, we ondertussen al anderhalf jaar thuis zitten. Ik mis mijn collega’s en de werksfeer met momenten enorm. En voel aan dat die zelfsturing nog zwaarder valt voor de nieuwe collega’s van op afstand. Tegelijk besef ik ook dat elke dag in een kantoortuin zitten en heen en weer pendelen niet per se nodig zijn om je job goed te doen. En dat je niet voor elke kleine meeting klanten fysiek moet zien. Ik ga er dus vanuit dat thuiswerk en videocalls een onderdeel van het werkleven gaan blijven. Maar ik ben ook wel benieuwd hoe dat gaat zijn, dat hybride werken. Waarbij je nooit allemaal thuis bent, maar ook nooit allemaal op kantoor. Goede communicatie zal key zijn.
Ondertussen zijn we daarrond aan het experimenteren en ga ik twee à drie dagen per week naar kantoor. Er zijn terug lunches en koffiekoeken. Het is bijna weer zoals vroeger…
Soit, waarschijnlijk ben ik jullie aan het vervelen. Uiteindelijk is 5 jaar werken peanuts en heb ik nog een heel carrièrepad te gaan. Ik ben heel benieuwd waar me dat gaat brengen.
Hoe lang ben jij al aan het werk en ben je tevreden met waar je nu staat?
Tijdens onze vakantie besloten we een dagje naar Antwerpen te gaan om ’s avonds te gaan eten met een vriendin die er woont. In de namiddag haalden we met plezier onze Museumpas nog eens boven. Er is best veel keuze in Antwerpen moet ik zeggen en daarom kozen we gewoon het bovenste resultaat van de website (lekker makkelijk) en dat is meteen ook het bekendste museum van ’t Stad (toch voor buitenlandse toeristen): het Rubenshuis.
Het Rubenshuis ligt pal in de stad, niet ver van de Meir en is dus makkelijk bereikbaar met de trein. Aan de overkant van het gebouw staat een soort glazen tickethuis met lockers en de museumshop.
Door corona kreeg je geen audiogids mee, maar een boekje met tekst bij bepaalde werken. Je reserveert best op voorhand want de kamers zijn niet zo groot en dus zijn de groepen per uur klein. Wij waren er op een doordeweekse dag en er hing een bord dat voor vandaag alles volzet was. Zoals gezegd: dit museum is best bekend en drukbezocht. En ik snap wel waarom: Rubens heeft er gewoond en gewerkt en er hangen heel wat unieke werken uit de 15de, 16de en 17de eeuw. En het gebouw zelf is een kunstwerk op zich.
Zo zonder audiogids en met een boekje merk je meteen dat lezen en kijken tegelijk best moeilijk is. Wij waren in totaal een uurtje zoet in het binnengedeelte. Het is er niet zo groot en de uitleg in het boekje is misschien wel wat beperkter dan het geval zou zijn met audiogis.
In elke ruimte van het voormalig huis, of zeg maar paleis, van Rubens hangen schilderwerken. Van hemzelf, maar vaak ook van vrienden of werken die Rubens zelf in zijn bezit had. Ik ben geen kenner van Rubens, maar vond het wel fijn om meer zicht te krijgen op zijn leven en de kunstenaars die hem beïnvloed hebben.
Blikvanger binnen was deze kamer met een buste van Seneca, ook zijn werkkamer waar enkele grote werken ophangen vond ik heel indrukwekkend. Mijn favoriet werk was ongetwijfeld de Titiaan die er hing, een Italiaanse schilder waar ik wel een boontje voor heb.
Het Rubenshuis heeft een mooi binnenplein en een smaakvol aangelegde tuin. Op het binnenplein vind je een portiek in Romeinse stijl. Een klein folieke van de heer Pieter Paul.
Het was geen geweldig weer (#zomer2021), maar we bleven nog wel even op een bankje zitten in de tuin.
Ik vond het op zich zeker een leuk bezoek. Ik had het alleen iets groter verwacht denk ik. Het Rubenshuis moet het vooral hebben van een vaste collectie, er is geen ruimte voor expo’s. Dit museum is perfect te combineren met andere bezienswaardigheden in Antwerpen. Ik ben heel blij dat ik er eens geweest ben, maar ik hoef er omwille van de vaste collectie niet meteen opnieuw naartoe.
Een volwassen ticket kost 8 euro, behalve op woensdag dan is het gratis voor iedereen (zeker op tijd reserveren!). Met een museumpas heb je altijd ‘gratis’ toegang.
In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids. Roemenië is niet de meest typische reisbestemming. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.
De vorige keer vertelde ik jullie alles over de hoofdstad Boekarest. Na een dag rondwandelen in die stad haalden we de volgende morgen onze huurauto op in de buurt van de luchthaven bij Klasswagen en konden we aan onze miniroadtrip in Transsylvanië beginnen. Vandaag vertel ik jullie alles over onze eerste stop: Peles Castle.
Peles Castle?
Peles Castle ligt in het stadje Sinaia, ook populair in de winter als skioord want het ligt aan de Karpaten. Sinaia is 2,5 uur rijden vanaf Boekarest en slechts 20 minuten van Brasov, de grootste stad van Transsylvanië. Om die reden is het een populaire daguitstap vanuit één van beide steden. Al is het echte Draculakasteel Bran, dat ook in de buurt ligt, vaak nog populairder bij toeristen. Maar Peles is een koninklijke residentie en beloofde een prachtig interieur. Veel meer een sprookjespaleis dan Bran en dus twijfelden we niet om hier even halt te houden.
Het kasteel, Castelul in het Roemeens, ligt op een stevige heuvel. Je parkeert de auto iets lagerop (prijs van de parking is 20 lei) en wandelt dan naar boven waar het kasteel je verwelkomt. Doe dus best stevige stapschoenen aan. We arriveerden er rond de middag en hadden onze lunch bij om te picknicken in het gras. In de bijgebouwen van het kasteel zijn enkele toeristische restaurants/cafés maar heel erg de moeite zijn ze niet.
Een koninklijke binnenkant
Het hoeft jullie niet te verbazen dat ik alleen al bij het zien van het gebouw door het dolle heen was. Peles heeft echt een enorm mooie buitenkant waar je mooie plaatjes kan schieten. We schoven meteen aan in de rij voor een ticket om ook de binnenkant te bewonderen. Je kan enkel binnen via een georganiseerde rondleiding van 45 minuten in het Engels of het Roemeens. We kozen voor de volledige tour van 60 lei per persoon en we betaalden daarnaast nog 35 lei om foto’s te mogen maken.
Even wat geschiedenis. Peles is een neorenaissancistisch paleis uit de 19de eeuw en werd gebruikt als zomerpaleis door de koninklijke familie. Het werd gebouwd voor koning Carol I die er leefde met zijn koningin Elizabeth. Koningin Marie beviel er dan weer van de troonopvolger Carol II. Tijdens het communisme werd het paleis al even omgedoopt tot een museum, maar dictator Ceaușescu sloot het opnieuw. Na 1989 werd het terug opgelapt en weer tentoongesteld voor het grote publiek.
De grote hal
Binnen maakt vooral het glazen plafond en het gedetailleerde houtsnijwerk van de grote hal indruk. We kwamen er meerdere keren voorbij tijdens de tour en het bleef me verbazen. We passeerden heel wat andere mooie kamers. Ik herinner me ook een indrukwekkende wapenkamer en een soort Arabisch getint salon waar thee werd gedronken.
In de balzalen hangen grote sierlusters die doen denken aan Versailles. Dit is echt een prinsessenpaleis. Ik vond de uitleg van de gids ook zeker niet slecht, alleen zijn de groepen wel heel groot en de akoestiek van de kamers zijn daar niet op voorzien. Dus ik kroop zoveel mogelijk op de eerste rijen om iets te verstaan.
Je kan kiezen om alleen de benedenverdieping te zien of ook de boven. Dus ergens halverwege de tour namen we afscheid van sommigen, dat was een beetje vreemd. Ik raad zeker aan om het geheel te bezichtigen want er kwamen nog wat prachtige kamers aan. Na een klein uur stonden we weer buiten en wandelen we de kleine kasteeltuin in. Vanaf het kasteel heb je ook een goed zich op de Karpaten.
Uiteraard moesten we enkele plaatjes schieten bij het paleis :).
Het broertje: Pelisor Castle
Nadat Carol I Peles had laten bouwen, bleek dit optrekje niet te voldoen voor zijn opvolger, koning Ferdinand. Daarom liet hij iets hogerop Pelisor Castle bouwen, in art nouveau stijl. Dit gebouw met zijn kleurrijke dak is tot vandaag nog steeds in handen van de erfgenamen van de laatste Roemeense koning die tot 2017 nog woonde in zijn paleizen. Ook Peles is officieel nog steeds van de monarchie maar wordt verhuurd aan de staat. Pelisor is ook toegankelijk voor publiek maar heeft beperktere openingstijden en daar waren we niet op voorzien. We wandelen wel even naar boven om het te bewonderen langs buiten.
Dit gebouw heeft meteen een minder groot prinsessengehalte natuurlijk, maar ik ben wel fan van het dak! En toen was het tijd om weer naar de auto te stappen. Ik had eigenlijk niet verwacht dat er zo’n pareltje van een paleis in de Roemeense bergen zou schuilen. In tegenstelling tot Bran is Peles minder bekend en dat is totaal onterecht. Je merkt wel dat er stilaan nood is aan een volgende restauratieronde, maar dat droeg bij aan het ‘oude’ gevoel. Wat mij betreft mag dit paleis zeker in de top 5 van de paleizen die ik al heb bezichtigd. (En dat zijn er toch al wel wat!).
Zeker een interessante stop dus. We zetten hierna koers naar Brasov, maar dat is voor een volgende keer.
Wat is het mooiste paleis dat je al hebt bezocht?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Afgelopen week werd ik 28 jaar. Zelf was ik nog niet gewend aan de 27 en schreef ik nog naar hartelust 26 neer als mijn leeftijd gevraagd werd. Dus hoe er nog maar eens een jaar voorbij is, niemand die het weet. Om te vieren dat ik nu echt wel op de TGV richting de 30 ben gestapt (ik heb veel vrienden die dat graag onder mijn neus wrijven :p), kom ik vandaag met een lijstje van 28 dingen die ik verbazingwekkend goed kan. Was lastig, maar ik ben uiteindelijk dan toch aan 28 dingen geraakt. Het ene al wat nuttelozer dan het andere.
Woordzoekers oplossen. Ik zet toptijden neer in de Libelle.
Nutteloze middeleeuwse geschiedenisweetjes opsommen op momenten dat het gesprek stilvalt.
Dessert eten.
Heten en noemen uit elkaar houden.
Dingen net niet laten vallen. Inclusief de nodige reflexen en rare schijnbewegingen
Met mijn ogen rollen 🙄
Van die nutteloze kaartjes volschrijven voor een verjaardag, huwelijksfeest of housewarming. Van mij krijg je altijd een volgeschreven kaart. Of je daar blij mee bent, dat is een andere vraag.
Mensen verbeteren die heten en noemen niet uit elkaar kunnen houden.
Zo enthousiast over iets willen vertellen dat ik over mijn woorden struikel. Echt elke keer!
Flauwe taalmopjes maken.
Een half uur op voorhand klaar zijn om te vertrekken. En dan toch vijf minuten te laat vertrekken waardoor ik ineens begin te stressen over te laat komen (en dan toch nog als eerste staan te wachten op de rest, maar dat ligt aan de rest).
Heel de menukaart lezen op restaurant om dan toch bij mijn eerste keuze te blijven.
Ongeduldig zijn.
Een bericht lezen, daar straks op willen antwoorden en het dan vergeten.
Evenveel tijd besteden aan het zoeken naar interessante boeken als aan het lezen zelf.
Stressen over dingen die ik niet kan controleren.
Vakanties plannen.
Inschatten hoe laat het is. Volgens het lief is dat mijn grootste talent. Heb ik al veel geld mee verdiend ook *ahum*.
Nederlandstalige liedjes meezingen. Engelstalig vaak ook, maar dan zit ik er soms eens naast qua tekst.
Heel veel interessante podcastafleveringen downloaden en er dan niet naar luisteren. Want wanneer doe je dat?
Aan het eten beginnen als ik al kei veel honger heb. Dat in combinatie met mijn ongeduld is een recept (heb je em? ;)) voor frustratie.
Te luid beginnen praten net wanneer je best wat stiller bent.
Luisteren, of toch volgens de collega’s. Ik ben namelijk één van ‘de luisterende oren’. Sinds ik dat ben, hebben al twee van mijn vier ‘praters’ (of hoe noem je de sidekick van een luisterend oor? Help!) hun ontslag gegeven…. Jep! Ik weet niet of er een oorzakelijk verband is.
In paniek raken omdat ik denk dat ik mijn gsm kwijt ben die niet meer in mijn handtas zit. Om hem dan onderaan diezelfde handtas te vinden, of in mijn jaszak of in mijn hand.
Op mijn intuïtie vertrouwen.
Winnen van het lief bij een gezelschapsspelletje, dat is nu ook niet altijd zo moeilijk ;).
Zo enthousiast over dingen praten die ik leuk vind zodat ik heel wat anderen overtuigd krijg om het ook te proberen (bv. de pilateslessen van Studio Natuurlijk, leuke restaurantjes, musea, series, boeken…). Ik ben eigenlijk een influencer zonder ervoor betaald te worden. Of iedereen is mijn enthousiast gedoe zo beu, dat ze maar toegeven. Kan ook.
Twijfelen. Geef mij twee opties en ik zal eentje kiezen. Maar al die keuzestress tegenwoordig met ongelimiteerde opties (vooral als ge aan het bouwen zijt! OMG, zelfs een simpele lichtspot heeft duuzend opties: rond, rechthoekig, wit, zwart, inox, mat, glazend… aaaargh). Het maakt mij kapot zeg ik u.
Ik heb zeker 7 keer nageteld of ik nu wel exact 28 dingen heb opgesomd, haha. Niet bepaald zaken om op mijn CV te zetten vrees ik, maar soit, ge kiest uw talenten niet hé!
Ik zie mezelf niet echt als de grote wereldreiziger. Eerder als een huismus die af en toe haar vleugels eens uitstrekt. Reizen moet voor mij inspirerend en comfortabel zijn. Ik droom vooral weg van bestemmingen binnen Europa, met veel cultuur en geschiedenis en liefst ook wat natuurpracht. Een schoon bed en lekker eten mogen ook niet ontbreken (ik ben niet echt het type dat met de tent op stap gaat vrees ik).
Omdat er dit jaar waarschijnlijk geen buitenlandse vakantie inzit, vond ik het wel een leuk idee om eens een aantal bestemmingen op te sommen die echt op mijn bucket list staan. Dus voila, hier gaan we!
Schotland
Foto genomen tijdens mijn voorlopig enige dag die ik spendeerde in de Schotse Highlands
Het zal jullie niet verbazen dat ik met Schotland van wal steek. Wie mij al wat langer kent weet dat ik gek ben op de Britse geschiedenis en dat het Verenigd Koninkrijk daarom misschien wel één van mijn favoriete landen is. Mijn droomvakantie is daarom heel simpel: drie weken roadtrippen door Schotland. Met stops aan kastelen, hikes in de highlands, een picknick aan de oever van een meer en een verblijf op the Isle of Skye.
We zullen ons dan niet moeten verwachten aan geweldig weer (al waren wij in Glasgow in het voorjaar van 2018 in het gezelschap van prachtig lenteweer). Het zal ook niet goedkoop zijn en er zijn natuurlijk die vele hoogtemeters. Maar dat nemen we er allemaal graag bij.
De rest van Groot-Britannië
Ik ga nog meerdere malen moeten afzakken naar het land dat niet langer deel uitmaakt van de EU. De Cotswolds, het zuiden van Engeland, Cornwall, Wales, the Lake District… Het staat allemaal op mijn lijstje. Naast nog vele malen naar mijn favoriete stad Londen.
Kensington Palace, Londen
Italië
Naast Engeland, boeit Italië me enorm. Zowel de periode van de renaissance als natuurlijk het Oude Rome. Daarom staan er vooral twee streken hoog op het lijstje.
Het midden van Italië
Ik schreef hier eerst Toscane, maar het gaat eigenlijk veel verder dan dat. Want het hart van renaissance Italië ligt dan wel in Firenze, Toscane. Maar ook op het lijstje: Verona, Lucca, Siena, Volterra, Imola, Forli, Bologna en Ferrara.
Enfin, hier gaan we er ook niet komen met een paar dagen en er zullen misschien meerdere vakanties nodig zijn :). Ik wil vooral ook tijd nemen om te genieten van de architectuur en kunst in deze steden. De geschiedenis. En natuurlijk het lekkere eten. Zei iemand pizza en gelato?
Het zuiden: Napels en Sicilië
Vanuit mijn liefde voor de Romeinen staat een bezoek aan Pompeii heel hoog op het lijstje. Van Napels verwacht ik als stad weinig (zou heel vuil zijn), maar het is wel de bakermat van de Napolitaanse pizza natuurlijk. Daarna zou ik het fijn vinden om door te reizen naar het eiland Sicilië om ten volle van la dolce vita te genieten.
Uiteraard wil ik ook nog eens graag terug naar Rome, dat spreekt voor zich. En ook andere streken van Italië zou ik niet afslaan.
De Tiber in Rome
Andalusië
Hoe cliché ook, ik vind Spanje een geweldig land. Zeker Andalusië boeit me. Met dan graag een lang verblijf in Granada om het Alhambra te bewonderen. Dat is op dit moment mijn grootste must-see paleis dat ik nog niet heb kunnen afvinken. Bij uitbreiding wil ik graag naar Malaga, Toledo, Ronda en terug naar Sevilla. Het lijkt me ook ideaal om te roadtrippen in deze streek en te verblijven in een B&B op het mooie platteland. Ik zou er kunnen wonen denk ik.
Casa de Pilatos, Sevilla
Rusland
Terug even over naar de andere kant van Europa. Ik heb ook altijd een grote fascinatie gehad voor de Russische cultuur. Alleen weet ik niet of ik ooit de trip maak. Ik heb moeite met te reizen naar een land met een regime waar ik niet kan achter staan. Om die reden wil ik ook niet meteen naar Turkije en heb ik zelfs twijfels over Hongarije. Maar ik besef ook wel dat de mensen daar net toerisme nodig hebben en dat mijn weigering om naar daar te gaan bitterweinig uitmaakt. Soit, hier geen Moskou op het lijstje maar wel het koninklijke St-Petersburg. Ook wel de poort naar Europa genoemd. Met de Hermitage/het Winterpaleis, Peterhof en zoveel andere must-sees.
Een alternatief is een rondreis door de drie Baltische staten, wat me ook wel fijn lijkt om die mix van de Orthodox Russische cultuur en het Westerse mee te pikken. Bij uitbreiding vind ik sowieso wat wij hier de balkan, het oostblok of gewoon het oosten van Europa noemen interessant. Ik heb enorm genoten van Roemenië en Boedapest en hoop ook in de omliggende landen nog het een en ander te kunnen meepikken.
Boekarest, Roemenië
En dan ook nog…
Om de reis door Europa helemaal rond te maken zouden Scandinavië en Ijsland dan nu wel volgen. Maar dat zal zijn voor een periode in mijn leven dat mijn portemonnee wat voller is, haha. Als ik buiten Europa kijk, zijn er vooral 3 bestemmingen die me trekken: Canada, Zuid-Afrika en Jordanië. Om uiteenlopende redenen, maar toch vooral de natuur. Ik weet alleen niet of ik wereldreiziger genoeg ben om meteen zo’n vliegtuig op te stappen. Ach, ooit! Het voordeel aan niet meteen kinderen te willen is dat er in principe nog tijd genoeg is om (ver) te reizen. Eerst dat huis.
De foto’s in deze blogpost zijn allemaal van voorbije reizen. Ik bundel al mijn reisverslagjes en tips op mijn reisgidspagina.
Wat zijn jullie droombestemmingen binnen en buiten Europa?
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Ik ben wat later dan normaal, oeps! Dus maak je op voor een hele lijst boeken #nevernotreading.
Gelezen
Veel, want het is zomer (allez ja, als je de regen buiten beschouwing laat toch) en dan lees ik lekker lang!
De dieren van Lockwood manor, een gothic verhaal dat ik al zag opduiken bij verschillende bloggers. Het gaat over Hettie die tijdens WOII voor de collectie opgezette zoogdieren van haar museum moet zorgen. Maar eens in Lockwood manor beginnen dieren te verdwijnen of zich te verplaatsen. Fijn boek, niet weggeblazen.
Plague land is een historisch mysterie dat zich afspeelt vlak na de grote pestepidemie in Engeland. Oswald de Lacy wordt zo als derde zoon onverwacht de lord van Somershill manor en zijn eerste taak is de moord op een jong meisje oplossen. Wanneer niet veel later een tweede meisje verdwijnt en de dorpspriester over de duivel praat, begint de tijd te dringen. Het eerste boek in een detectivereeks rond Oswald. Graag gelezen.
In the last daughter * ontmoeten we Serena wiens tweelingzus jaren geleden verdween, ze weet echter niks meer van die nacht. Haar lichaam is nu gevonden en Serena keert terug naar Lovell Hall, de plek waar ze verdween om haar herinneringen terug te krijgen. Het mysterie van haar dood heeft te maken met een eeuwenoud reliek, de Lodestar, die magische krachten zou hebben. Daarom keren we ook terug naar de 15de eeuw waarin Ann Fitzhugh trouwt met Francis Lovell, de heer van Lovell Hall en beste vriend van de toekomstige Richard III. Heel fijn boek dat een mix vormt tussen geschiedenis, fantasy en mystery.
En dan was het nog eens tijd voor een klassieker. De keuze viel op de jeugdroman Treasure island van Robert Louis Stevenson. Een klassieke avonturenroman over piraten, waarin de jonge Jim Hawkins een schatkaart in handen krijgt en de zeilen hijst richting Skeleton Island. Moeilijk te lezen in het Engels, maar wel een topverhaal.
En dan een boek waar ik heel erg naar uit keek: The scarlet contessa over Catherina Sforza, mijn favoriete vrouw uit de Italiaanse renaissance. Het verhaal wordt verteld vanuit Dea, haar hofdame, en gaat ook voor een deel over diens magische krachten. Dat vond ik wat jammer, maar Catherina zelf komt er als een sterke vrouw uit die het zelfs de Borgias even moeilijk maakt. Kalogridis is zeker een goede auteur om te checken als je geïnteresseerd bent in de renaissance.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gezien
De Disneyfilm Luca tijdens het bekomen van mijn tweede vaccin. Wat een heerlijk zomerse animatiefilm zeg!
The Channel 5 serie ‘Anne Boleyn‘ met een zwarte actrice in de hoofdrol maar dat stoorde me amper. Zeer goede moderne versie van het dramatische verhaal van haar ondergang.
Ook de docudramaserie over The Boleyns die momenteel op BBC 2 loopt is een aanrader, net als Walking Tudor England, een reeks van docu-afleveringen op Channel 5 gepresteerd door Suzannah Lipscomb, een Tudor geschiedkundige.
Meegemaakt
Een leuke avond met vrienden en, man, dat deed deugd!
We zijn volop aan het vloeren en het is eigenlijk wel heel fijn om daar zo meteen resultaat van te zien. Niet elk project van een nieuwbouw levert zoveel voldoening op jammer genoeg. Maar dit dus wel.
Ik heb ondertussen eindelijk vakantie en daar ga ik ten volle van genieten, ook al wil het weer niet altijd mee. Een paar leuke uitstapjes, zelfs wat feestjes en een driedaagse naar de Ardennen. Ik ben er klaar voor.
