goannelies, auteur op GoAnnelies

Gelezen in 2021 & leesdoelen 2022

2 januari 2022goanneliesLeave a comment

We zijn aangekomen bij mijn favoriete terugblik van het jaar. Die van mijn jaar in boeken. Het volledige overzicht vind je hier. Naar goede gewoonte lijst ik mijn top tien favoriete boeken van het jaar op zodat jij weer wat leesinspiratie hebt voor 2022. De keuze was dit jaar niet eenvoudig.

De statistieken van 2021

Maar eerst… de cijfers.

Ik las in 2021 maar liefst 48 boeken. Dat is een record, ik las nooit meer boeken dan in 2021! Het zijn ook 13 boeken meer dan mijn gestelde doel van 35.
Die 48 boeken waren samen goed voor 19.329 pagina’s. Wauw!
Gemiddeld waren de romans die ik las zo’n 402 pagina’s dik. Vorig jaar scoorde ik nog ruim onder de 400 pagina’s, dus dat gemiddelde is mooi naar boven gegaan. Ik lees weinig boeken onder de 300 pagina’s omdat ik weet dat ik die vaak slechter vind, dus ik selecteer wel de wat dikkere boeken voor mijn leeslijst.
Het dikste boek was ‘World without end‘ van Ken Follett (Brug zonder hemel in het Nederlands) met 1.014 pagina’s. Het historische mysterie ‘Rags of time‘ was met zijn 221 pagina’s de rode lantaarn van het aantal pagina’s.
Ik varieerde heel hard in het format. Ik las 20 boeken op mijn kindle en 28 fysieke boeken. Van die fysieke boeken kwam de overgrote meerderheid uit de bib, ik las slechts 4 boeken uit de kast.
Het goede nieuws is dat ik ook maar 5 boeken kocht, op een uitverkoop van de bib (voor 1 euro per boek). Ik kwam door corona eigenlijk niet in een boekenwinkel dus kocht ik amper boeken.
Ik las 11 boeken in het Nederlands en al de rest (37 stuks) in het Engels. Die omslag is al enkele jaren aan de gang omdat heel veel boeken die ik wil lezen gewoonweg niet vertaald worden.
Ik nam in 2021 voor het eerst deel aan the classics club. Dit is een challenge waarbij je 50 klassiekers probeert te lezen in 5 jaar. Ik ben op dit moment aan mijn 12de klassieker bezig (Anna Karenina) en zit dus best goed op schema.

De beste boeken van 2021

Een selectie van 10 boeken maken uit die 48 gelezen pareltjes is niet gemakkelijk. Zeker als je weet dat ik 4 boeken 5 sterren gaf en 20 boeken 4 sterren. Dus dit was een hartverscheurende keuze. Zoals steeds zijn het vooral historische romans (mijn favoriete genre), gemixt met wat klassiekers en hedendaagse romans. Als het boek vertaald is in het Nederlands zet ik het erbij, maar dat is niet altijd het geval.

First of the Tudors – Joanna Hickson *****

Ok, ik geef het toe. Ik begin met een specifiek historisch boek, namelijk over de opgang van The Tudors tijdens de Rozenoorlogen. Maar de boeken van Hickson zijn heel leesbaar, ook voor wie niet zo into de geschiedenis is als ik. Het boek vertelt het verhaal van Jasper Tudor en zijn fictieve nicht Jane Hywel uit Wales. Ik had onmiddellijk een klik met Jane en vond het leuk om wat meer te lezen over de gebruiken in Wales. Het vervolg ‘The Tudor crown’ staat op de leeslijst voor 2022.

Uitgebreide review op de boekenblog

A thousand ships – Nathalie Haynes *****

Ik las dit boek uit op de twee dagen dat ik normaal op vakantie zou zijn geweest in de Ardennen. Thuis vanuit de tuinzetel dus. Het is een hervertelling van de Trojaanse oorlog vanuit het perspectief van heel wat verschillende vrouwen (zowel Grieken als Trojanen) en godinnen. Een boek dat je meesleurt in de levens van zoveel vrouwen wiens bestaan voorgoed verandert door de oorlog. Haynes neemt je mee naar het einde en het begin van het conflict, en alles daartussen.

Nerderlandstalige review op Leuven leest

The Romanov empress – C.W. Gortner *****

Een ideaal verhaal voor in de winter. The Romanov empress vertelt het levensverhaal van Dagmar van Denemarken die als tsarina de naam Maria Feodorovna aannam. Zij is de moeder van de laatste tsaar en dus maak je ook de Russische revolutie vanuit haar ogen mee. Gortner schrijft fantastisch en ook al heb je af en toe de bijgevoegde stamboom nodig, het kruipt onder je kleren.

Review op de boekenblog

World without end (‘Brug zonder hemel’) – Ken Follett *****

Het populaire vervolg op ‘Pillars of the earth’. We volgen opnieuw vier jonge mensen die leven in het Engelse stadje Kingsbridge. Ze dragen een geheim met zich mee waarin ze zelfs aan het hof van de koning geïnteresseerd zijn. Deze keer krijgen ze te maken met o.a. een grote pandemie. Dus herkenbaarheid verzekerd. Voor deze klepper moet je even gaan zitten, maar Follett schrijft zo magistraal goed dat je door het boek vliegt.

Review op de boekenblog

In tijden van vuur & stad van tranen – Kate Mosse ****

Ik neem even deze twee boeken samen aangezien ze op elkaar volgen. Ik vond stad van tranen het beste boek, maar je begint best eerst met ‘In tijden van vuur’. De boeken spelen zich af in Zuid-Frankrijk tijdens de Hugenotenoorlogen. Minou Joubert is een jonge katholieke vrouw die de rebelse Hugenoot Piet leert kennen en hem de stad helpt te ontvluchten. Maar dan ontvangt Minou een mysterieus briefje met de tekst ‘ze weet dat jij nog leeft’. Ik had niet verwacht zo meegesleept te worden in dit verhaal. Misschien geen hoogstaande literatuur, maar wel heel ontspannend.

Nederlandstalige review op Leuven leest

The color purple (De kleur paars) – Alice Walker ****

In de vroege 20ste eeuw groeien de zwarte zusjes Nettie en Celie op in het zuiden van Amerika waar zwarten werken voor de blanken en een vrouw als minderwaardig wordt gezien. Dit is een moderne klassieker uit de jaren 80 die zowel op vlak van rassenhaat als feminisme een heel aantal zaken aankaart. Er gebeuren heel wat erge dingen, maar tegelijk zit er ook heel wat humor, liefde en hoop in dit boek. Echt een schoontje dit.

Review op de boekenblog

Cecily – Annie Garthwaite ****

Garthwaite haar debuutroman gaat over Cecily Neville, de moeder van Edward IV en Richard III. Ze speelt een belangrijke rol tijdens de Rozenoorlogen. En maakt ook heel wat miserie mee. Garthwaite is een nieuwe stem in historische fictie en ik was echt heel positief verrast over dit boek. Ook geschikt voor wie op een toegankelijke manier wil kennismaken met Cecily. Onze bib heeft dit boek al in huis, dus wie weet de jouwe ook.

Nederlandstalige review op Leuven leest

Dit leven is van jou – Tatiana De Rosnay ****

De Rosnay (bekend van ‘Haar naam is Sarah’) is mijn favoriete hedendaagse schrijfster. Ik lees al haar romans. In 2021 las ik zowel ‘Bloemen van duisternis’ als deze ‘Dit leven is van jou’. Het gaat over Martin Dujeu, een verlegen introverte jongen die in een rijke buurt woont, met een grote liefde voor literatuur en de droom om een grote roman te schrijven. Wanneer hij de dakloze Celestine ontmoet die in haar dagboek schrijft wil hij haar graag leren kennen. En zo ontstaat een ontwapenende vriendschap tussen twee uitersten die hun beider levens zal veranderen.

Nederlandstalige review op Leuven leest

The scarlet contessa – Jeanne Kalogridis ***

Lang over getwijfeld om deze hier wel of niet op te lijsten. Het boek gaat over Catherina Sforza, een van mijn favoriete historische personen. Maar er zit ook heel wat magie in het boek en dus is het soms wat verder weg van de realiteit. Maar toch, ik heb hier echt wel van genoten. Kalogridis weet sterke personages neer te zetten en de moeilijke politieke intriges toch begrijpbaar weer te geven voor de lezer. En het was het enige boek over de Italiaanse renaissance dat ik las dit jaar, dus het verdient een plekje hier.

Re vi ew op de boekenblog

Winter pilgrims – Toby Clemens ***

Omdat dit boek langer is blijven plakken dan ik dacht. Het gaat over twee gewone mensen die proberen te overleven tijdens de chaotische Rozenoorlogen. Dit is een boekenserie waarin de veldslagen ook best wat aandacht krijgen, dus voor de fans van Conn Iggulden en Bernard Cornwell. Ik hoop verder te lezen in deze serie in 2022.

Nederlandstalige review op Leuven leest

Zo, dat waren mijn tien favorieten. Ik lijst er nog enkele extra op, gewoon omdat het kan en ik hier de regels maak :D.

Revelation, de vierde Matthew Shardlake van C.J. Sansom, was weer fantastisch goed. Voor wie zich aan een andere historische detectiveserie wil wagen raad ik de Marwood en Lovett serie van Andrew Taylor of de Oswald De Lacy serie van S.D. Sykes aan.
Ik las twee boeken van Alison Weir. Captive queen vond ik niet goed, maar haar eerste in de six wives serie over Catherine Of Aragon (The true queen) deed me wel beslissen dat ik de volgende boeken wil lezen.
Nog twee klassieke aanraders: The tenant of Wildfell Hall van Anne Brontë (voor wie Jane Eyre en Wuthering Heights al gelezen heeft) en Jamaica Inn van Daphne Du Maurier (voor wie dacht dat Rebecca haar enige pareltje was).
En toch ook nog een eervolle vermelding voor ‘Daar waar de rivierkreeften zingen‘, maar die heeft iedereen en zijn moeder al gelezen, toch?

Leesdoelen 2022

Wat wil ik nu gaan lezen in 2022? Mijn Goodreads challenge komt deze keer iets hoger: ik zet hem op 40 boeken. Ik wil niet te hoog mikken en dan stressen dat ik het niet ga halen. Ik zit nu al een aantal jaar rond die kaap van 40, dus dat lijkt me een realistisch aantal.

Daarnaast ga ik uiteraard verder met het lezen van klassiekers voor the classics club. Ik wil ook wat meer uit de eigen kast lezen terug en focussen op goede historische fictie. Kwaliteit blijft gaan boven kwantiteit. Lezen is hier een moment van me-time en rust. Het is gelukkig een activiteit die niet geannuleerd kan worden door covid. Je gaat me dus opnieuw vaak in een boek verzonken vinden in 2022.

Meer leestips?

Zoals steeds zal je elke maand mijn leesvordering kunnen volgen in de rubriek #ophetnachtkastje en op Goodreads (voeg me zeker toe als vriend), uitgebreide reviews en andere bookish content schrijf ik op mijn andere blog In Another Era. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen en zo nog wat aanraders te ontdekken? Deze kan je hier terugvinden: 2020, 2019, 2018, 2017, 2016 en 2015.

Wil je weten hoe ik zoveel boeken lees op een jaar tijd? Ik schreef ooit al eens een post met tips om meer te lezen.

Wat was het beste boek dat jij het afgelopen jaar las?

Een terugblik op 2021

26 december 2021goanneliesLeave a comment

Normaal is dit zo’n blogpost waar ik ieder jaar naar uitkijk om te schrijven. Ik blik dan per maand terug op de gebeurtenissen en kies mijn favoriete blogpost van de maand eruit (Mijn vorige jaaroverzichten teruglezen? Hier zijn ze: 2017, 2018, 2019 en 2020). Deze keer heb ik dit enorm lang uitgesteld. Ik heb ook nog amper een idee wat ik deed in pakweg januari en februari. En heel veel leuke dingen zijn niet doorgegaan. Maar ik doe toch een gooi naar het reflecteren over mijn jaar, al zal het niet maand per maand zijn, maar eerder thematisch.

Schrijven

Begin 2021 stelde ik 5 beperkte doelen op voor het jaar. Eentje daarvan was ‘meer creëren, minder scrollen’. Maar ik ga eerlijk zijn. Op creatief vlak was dit niet mijn beste jaar. Sommige blogposts rolden wel degelijk uit mijn digitale pen op enkele minuten, maar heel vaak was het zoeken naar een invalshoek. Ik kon hier wel nog steeds elke week iets publiceren, mocht fijne reacties van jullie ontvangen en mijn statistieken zijn eigenlijk heel gelijk aan 2019 (2020 was hier het beste jaar om een of andere reden). Dus misschien ben ik te streng voor mezelf, en vonden jullie het wel gewoon nog steeds fijn om mijn reis doorheen deze vreemde tijd mee te lezen.

Ik lijst hierbij enkele van mijn favoriete blogposts op:

Ik startte wel met een historische nieuwsbrief ‘In Another Era’ waar ik ondertussen 11 stukken op publiceerde. Ik ben daar best trots op, want ik denk dat het mijn beste schrijfsels zijn van het jaar. Het was moeilijk om hieruit mijn favorieten te kiezen, maar ik doe dan toch maar een poging:

Met de boekenblog ging het redelijk goed aangezien ik zoveel heb gelezen (48 boeken, die update komt er nog aan!). Ik publiceerde er 82 blogposts, voornamelijk boekrecensies. Ik wil nog altijd wat vaker andere boekgerelateerde content brengen dan recensies, maar dat zal dan voor 2022 zijn.

Op het werk

Eind 2020 switchte ik van functie en begin 2021 was dus vooral de periode van een beetje inwerken en veel nieuwe projecten opstarten. Ik was toen ook te gast in onze podcast. Maar al snel liep de agenda vol en die is niet meer stilgevallen. Ik heb een heel goed jaar gehad op het werk met fijne projecten. Maar het was met momenten heel druk. Zeker dit najaar. Ik vaarde ook mijn 5de werkverjaardag.

Door corona en thuiswerk besefte ik wel hoeveel geluk ik heb met een job die ik graag doe en die goed gevuld is. Het werk heeft me er soms doorgeholpen omdat ik iets om handen had. Maar het thuiswerken was ook wel eenzaam en ik was ontzettend blij toen in september de grote terugkeer naar kantoor gepland stond (al mochten we nog steeds kiezen hoeveel dagen we gingen, ik koos voor 3 dagen kantoor, twee dagen thuis). Er stonden zelfs wat sociale activiteiten en een teamweekend op de planning. Maar het heeft allemaal niet lang mogen duren want in november werd thuiswerk opnieuw verplicht. Ik baalde daar enorm van. Zeker ook omdat we het teamweekend, dat ik mee organiseer, moesten cancelen.

Ik hoop dat 2022 opnieuw uitdagende projecten brengt, maar toch ook wel meer real life momenten met collega’s en klanten.

Uitstapjes

De grens stak ik het afgelopen jaar niet over, we weten wel waarom ;). Maar ik hoopte in de zomer toch heel wat uitstapjes uit te doen. Uiteindelijk is dat niet altijd gelopen zoals ik wilde. Het lief werd ziek de dag voor onze driedaagse trip naar de ardennen en moest door een wonde in zijn been het hele najaar verzorging krijgen waardoor we niet echt weg konden. Mijn bucketlist voor de zomer werd dus geen geweldig succes. Ik ben zelfs in 2021 geen enkele keer aan zee geweest, daar kikker ik nochtans meestal wel echt van op.

Uiteindelijk gebruikten we onze museumpas drie keer als ik het me goed herinner:

Op de warmste dag van het jaar gingen we naar de expo ‘900 jaar Norbertijnen’ in Parcum
We trokken naar Antwerpen voor een bezoek aan het Rubenshuis
We bezochten ook de knalfestival expo in Museum M

Op mijn verjaardag gingen we een dag street art spotten in Mechelen en nadien lekker uiteten. Een paar dagen later bezochten we het dierenpark Paira Daiza voor de eerste keer. Zo sloten we onze zomervakantie toch nog fijn af.

Het fijnste weekend van het jaar was ongetwijfeld het WK wielrennen in Leuven, onze hometown. Ik ben een koersliefhebber en zo’n circus eens van dichtbij kunnen beleven is gewoon fantastisch. Het waren ook echt spannende wedstrijden en er was zoveel ambiance. Het was zonnig en iedereen leek gelukkig. Dat was precies zo lang geleden. Magisch weekend, al was ik niet helemaal zorgeloos door de gezondheid van het lief.

Project huis

Weinig hoogtepunten op vlak van mijn sociaal leven, maar op de bouw werd natuurlijk wel duchtig verder gewerkt. 2021 was het jaar van het vloeren, tegelen, plafonneren en werken aan de nutsvoorzieningen. De buitenkant werd ook volledig afgewerkt en gevoegd waardoor het er uit ‘af’ uitziet. Vanbinnen is natuurlijk nog veel werk. Maar er is een stille hoop om eind 2022 aan verhuizen te denken.

Eens een keer een foto van de achterkant, toen het pas gevoegd was 🙂

Persoonlijk

2021 was denk ik voor velen van ons geen topjaar. Het voelt een beetje als een tussenjaar. Een jaar waarin alles stilstaat, wat niet klopt, want de wereld is blijven draaien. Maar ik heb soms het gevoel dat ik ben blijven staan. Alsof ik in het midden van een drukke winkelstraat sta en iedereen tegen me aan botst en boos omkijkt.

Ik ben 28 geworden dit jaar en in mijn hoofd is dat een leeftijd dat je veel tijd doorbrengt met je vrienden, op vakantie gaat en aan je dromen bouwt ofzo. Het klinkt nu lullig, maar ik heb echt het gevoel dat de pandemie een rem zet op dat alles. En ik weet dat het is wat is het is. En dat je moet focussen op de kleine lichtpuntjes. Maar het is mentaal toch echt niet makkelijk om mee om te gaan. In gesprekken met leeftijdsgenoten komt datzelfde gevoel telkens waar naar boven.

Ik heel hard gebotst op mijn voorzichtige en conformerende zelf. Ik wil me altijd aan de regels houden en geen risico’s nemen. Daardoor heb ik niet geprofiteerd van de versoepelingen toen ze er waren. En daar heb ik eerlijk gezegd wel spijt van nu.

Maar we zijn gezond. Ik heb slechts één keer 10 dagen in quarantaine gezeten en niemand in mijn directe omgeving is toen ziek geworden. Ik kus daarvoor mijn pollekes en hoop oprecht dat in 2022 iedereen waarvan ik hou gezond mag blijven.

Et voila, een wat kortere terugblik. Laat ons vooral vooruitkijken naar 2022 en hopen dat er ons mooie dingen staan te wachten.

Hoe kijk jij terug op 2021?

Op het nachtkastje #53

23 december 2021goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Ik ben serieus aan het overwegen om deze rubriek grondig om te gooien ofzo. Maar voor de laatste van het jaar, hou ik het nog even op het oude elan.

Gelezen

In de ‘poppenfabriek‘ leren we taxidermist Silas en schilderes in wording Iris kennen Ze ontmoeten elkaar als bij toeval en Silas is meteen gefascineerd door Iris. Maar liefde en obsessie liggen dicht bij elkaar. Ik keek enorm uit naar deze Victoriaanse roman over schilderkunst, maar het was wel een teleurstelling. Buiten dat er heel wat dierenmoord in aan bod komt door het beroep van Silas, is het een soort verdoken thriller met heel wat onafgewerkte en voorspelbare plotlijnen. Ik ga niet snel nog een boek van Elizabeth Macneal opnemen.
The butcher bird is het tweede deel van een historische detectivereeks die zich afspeelt in de 14de eeuw in Engeland ten tijde van de pestepidemie. Oswald de Lacy moet een akelige moord op een baby oplossen, terwijl zijn boeren wegtrekken uit het dorp op zoek naar betere verloning. Licht, ontspannend en met een moordmysterie dat me toch nog wat verraste. Fijne serie!
De Russische revolutie is nu eenmaal een van die gebeurtenissen die me ontzettend boeit. En een van mijn favoriete auteurs, C.W. Gortner, schreef toevallig een roman over Dagmar van Denemarken, moeder van de laatste tsaar. ‘The Romanov empress‘ is een geweldig boek dat ik 5-sterren gaf. Het geeft een goede inkijk in de laatste decennia van het tsarenrijk en de relaties met andere koninklijke families. Het einde blijft tragisch. Maar ik heb ook nieuwe inzichten opgedaan over de aanloop van de revolutie. Dit is er eentje voor op de herleeslijst.
De klassieker van de maand werd ‘Jamaica Inn‘ van Daphne Du Maurier. Het gaat over Mary Yellan die na de dood van haar moeder bij haar tante en nonkel gaat wonen op Jamaica Inn. Maar al snel merkt ze dat haar nonkel met louche zaken bezig is en ze gaat op onderzoek uit. Ik hou van gothic verhalen en niemand schrijft die zo goed als Du Maurier. Aanrader!

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.

Gezien

De Bende van Jan De Lichte uitgekeken. Je weet hoe het afloopt en toch blijft het dramatisch.
Verder geniet ik elke week van Dancing with the stars (en van Jan Kooijman).

Meegemaakt

Het was hier echt geen goede maand en ik heb ondertussen gelukkig wat kerstvakantie om uit te blazen want het is nodig. Nu wie mij kent, weet dat ik niets met kerst heb en dat ik dus niet per se uitkijk naar al die samenkomsten. Al is dat het enige dat op de planning staat, zeker nu het veldrijden ook zonder publiek zal zijn. Ik weet dat er ergere dingen zijn, maar in 2021 is letterlijk alles waar ik de laatste maanden naar uitkeek afgelast. En ik word er echt verdrietig van.
Ik heb daarom de afgelopen tijd wel actief ingezet op het zien van mijn vrienden. Ik heb zowat iedereen nog eens gezien in december en dat gaf me een enorm fijn gevoel. We hebben het allemaal moeilijk, maar samen komen we er wel doorheen.

Geblogd

Heb jij plannen deze kerstvakantie?

Dingen die ik niet begrijp…

19 december 2021goanneliesLeave a comment

Speciaal voor vandaag, een totaal nutteloos lijstje van een aantal zaken die ik niet begrijp. We zijn de week voor kerst, dus waarom niet hé.

Waarom heet een smurfentaart een smurfentaart? Dat ziet toch niet blauw? Dat smaakt toch niet naar smurfen? En zelfs als het naar smurfen smaakt, hoe weet je dat dan? Heeft er al ooit iemand een smurf geproefd?
Hoe snel de nagels aan je vingers en tenen wel niet groeien. Twee keer knipperen met je ogen en je kan weer bijknippen. Jep, ik ben zelfs een knipper en geen vijler (dus in principe groeien ze bij mij nog iets minder snel). Ik heb geen geduld voor vijlen, haha
Mensen die proppen in plaats van plooien, hoe zelfs?
Wat een mens doet met al die totebags die je overal krijgt of koopt voor het goede doel. Hoe beslis je welke totebag je wanneer gebruikt? Want ik gebruik precies altijd de dezelfde (de stevigste en de grootste want zo ben ik dan ook wel weer, er moet veel brol in kunnen).
Hoe het kan dat mensen zo’n mooi gecureerde Spotify Wrapped hebben? Bij mij zit dat vol met een mix van guilty pleasure en emomuziek. Hebben die twee verschillende accounts ofzo?
Dat je het geluid van je smartphone hebt aanstaan op publieke plaatsen. Er is toch niets genanter dan dat heel de trein naar jou aan het kijken is als je de telefoon moet opnemen?
Wat er met je gebeurt tijdens het slapen/dromen. Ik ben zo iemand die echt nooit onthoud wat ze droomt. Maar ik vind het gewoon zo’n fascinerend gegeven waarvan ik echt zou willen weten hoe dat werkt ofzo.

En jij, wat begrijp jij niet zo goed?

Zonder paraplu

12 december 2021goanneliesLeave a comment

Ben je minder verdrietig als je weet dat je verdriet er mag zijn? Ben je minder bang als iemand je zegt dat die angst oké is? Mag die boosheid er gewoon zijn? Je emoties aanvaarden. Het is een van die zinnetjes die je het vaakst tegenkomt bij tips over het omgaan met negatieve emoties, van rouw tot een slechte dag. Het is oké om die emoties te voelen. Je hoeft er niet tegen te vechten.

Het heeft lang geduurd voor ik dat zelf geloofde. Ik ben sowieso geen aanhanger van het idee dat geluk maakbaar is. Niemand is elke dag gelukkig. Dat bestaat niet. Dus ik besef heel goed dat die dipjes of baalperiodes er evengoed zijn. Maar dat is nog iets anders dan het aanvaarden hé :).

Want hoe kijk je verdriet of angst in de ogen? Ik weet het nog altijd niet. Ik probeer gewoon verder te gaan met het normale leven en mezelf niet schuldig te voelen over wat ik voel of denk. Ik probeer zeker niet te verwachten dat ik me gelukkig voel. En doe me ook niet zo voor naar anderen toe.

Maar ik wentel me ook niet zelfmedelijden. Ik laat me niet gaan. Dat is voor mij het andere uiterste ofzo. Toelaten oké, maar te veel aandacht geven? Liever niet.

Je kan wel emoties ‘hebben’. Maar ik heb vooral gemerkt dat emoties soms ook gewoon ‘zijn’. En ‘zijn’ dat is een passief werkwoord. Het is dus wel werken, maar op de achtergrond.

Ben je minder verdrietig als je weet dat je verdriet er mag zijn? Misschien.

Het regent momenteel in mijn hart. Ik kan nu haastig proberen om een paraplu open te trekken en die krampachtig vast te houden om toch maar niet nat te worden. Of ik kan de druppels over me heen laten sijpelen, doorheen mijn kleren, tot in mijn schoenen. Om me nadien te kunnen uitwringen en de kleren in de was te doen. Mezelf bij de haard op te warmen. Het is maar water. Daar ga je niet dood van. Die paraplu blijft voorlopig thuis.

Hoe ga jij om met negatieve emoties?

Londen #14: Natural History Museum

8 december 2021goanneliesLeave a comment

Ik schreef de vorige keer over die ene koude dag dat we op pad waren met de Statikbende in Londen. Na een niet zo’n goede nacht, waren het lief en ik de eersten aan het ontbijt. Met wat alcohol in het bloed voel je blijkbaar die oude airco minder fel, aldus de collega’s die wat langer hadden doorgezakt ;). We zagen de meeste collega’s daardoor pas ’s avonds terug in de trein, aangezien we op tijd de metro namen om nog iets van de dag te maken.

Het was echt koud en ze voorspelden heel wat regen. We gingen dus op zoek naar een binnenactiviteit. Ik denk dat het uiteindelijk Leen was die graag naar het Natural History Museum wilde. Het is één van de meestbezochte musea in Londen, en gratis voor iedereen. Het is vooral bekend als kindvriendelijk museum omdat er dino’s te bekijken zijn en ook andere opgezette dieren. Voor een gevarieerde groep brengt het dus ieder wat wils, hoewel ik nu niet meteen stond te popelen. Tot ik er binnen was. Voor mij was dit museum een complete positieve verrassing!

Het Natural History Museum ligt in de wijk South Kensington op Exhibition Road. Ernaast en ertegenover zijn het Science Museum and het Victoria & Albert Museum te vinden. Het gebouw dateert uit de 19de eeuw en is een mix van allerlei bouwstijlen (Romaans, Neogotiek & Victoriaans).

Je komt binnen in het nieuwe stuk van het gebouw, waar een dinoskelet je al meteen opwacht. Het museum is vrij groot en opgedeeld in 4 kleuren/themagebieden, waarvan zoölogie het bekendste is. Wij namen de vrij spectaculaire roltrap naar boven voor het stuk over aardbevingen en orkanen (de rode zone). In dit stuk van het museum is er minder ruimte en staat alles wat dicht bij elkaar waardoor je al snel een druk gevoel krijgt.

Maar eens we in het ‘oude’ gebouw kwamen viel mijn mond steeds meer open van het gebouw zelf en begon ik minder aandacht te besteden aan de tentoonstelling.

Dit is volgens mij de groene zone met mineralen en fossielen.

En dan kom je in de grote hal. Met het skelet van een blauwe vinvis aan het plafond. Velen noemen dit Hogwarts in het echt. Ik ben geen Harry Potter mens, maar dit is effectief één van de mooiste ruimtes die ik ooit heb gezien.

Het zit hem ook vooral in de details, op je plafond vind je botanische bloemen, aapjes en andere dieren.

Ik keek mijn ogen uit en het was echt moeilijk om alles goed op foto vast te leggen. Ik zou zeggen, ga er gewoon zelf eens naar binnen!

Hierna was het aanschuiven bij de dino’s waar een vast parcours is gemaakt langs alle skeletten, met als hoogtepunt een reconstructie van een bewegende Tyrannosaurus Rex. We gingen nog een aantal andere gangen in met opgezette dieren, maar ik vind dat ergens ook wat eng :D. Ik vind dit absoluut een aanrader om te bezoeken, ook zeker met kinderen.

Wanneer je buitengaat en via Exhibition Road omhoog wandelt, passeer je langs de Royal Albert Hall (voor de gelegenheid met kerstboom) en kan je zo via het Albert Memorial naar Hyde Park. Wij namen aan de andere kant van het park de metro naar Shoreditch voor de lunch. Ondertussen begon het te regenen.

Pizza East stond al even op mijn lijstje en ze hebben ook vegan opties voor ons Leen. Dus voila het resultaat was deze smakelijke lunch. Pizza East is echt super groot, maar toch is het in enkele ogenblikken na openingstijd vol. Het is een populaire zaak, dus wees er op tijd bij (of reserveer op voorhand). Voorlopig de beste pizza die ik al in Londen heb gegeten.

We wandelden nog in de regen naar Old Spitalfields Market omdat die overdekt was. We bekeken nog wat kraampjes en dan was het stilaan wel tijd om onze bagage weer op te pikken aan het hotel en naar huis te vertrekken.

Het is ondertussen van december 2018 geleden dat ik nog in Londen was, met dank aan covid. Ik kijk er zo naar uit om weer de Eurostar op te stappen.

Wat is jouw favoriete Londens museum?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

8 willekeurige feitjes over mij #3

5 december 2021goanneliesLeave a comment

In de rubriek nutteloze kennis die jullie opdoen over mij is dit editie 3 (naar editie 1 of 2). Ik som opnieuw enkel weetjes op in een lijstje. Here we go:

Ik heb maar één paar zwarte sokken. Ik vind saaie sokken echt een afknapper. Het leven is te kort voor gewone zwart of witte sokken. In mijn kast vind je dus verschillende paar sokken met ananassen, aardbeien, watermeloenen en andere fruitsoorten. Maar ook pandaberen, katten, honden of toekans. Of gewoon bollen en strepen in felle kleuren. En ja, soms zelfs een beetje glitter. Ik vind het ook altijd moeilijk als een paar sokken stuk gaat, alsof ik afscheid moet nemen van een goede vriend. Ik word gewoon gelukkig van leuke sokken.
Als we het dan toch over afknappers hebben. Een random lijstje van zaken die ik onaantrekkelijk vind aan mensen (en ik heb het hier bewust kort gehouden want ik kan blijvennnn doorgaan): als ze niets met dieren hebben, als ze geen muziek op willen in de auto, mensen die heel veel alcohol drinken (nope, ge wordt er niet aantrekkelijker van), als ze politieke haatberichten of fake news verspreiden (een kritische blik is voor mij een heel belangrijke eigenschap aan mensen en hiermee bewijzen ze meteen dat ze die niet hebben – ook al denken ze vaak net van wel), mensen die geen chocolade lusten (ze bestaan echt!), mensen die over hun lijn beginnen op het moment dat ik een stuk chocolade in mijn mond steek én mensen die zeggen dat ze geschiedenis niet interessant vinden omdat het passé is (het feit dat jij een eigen mening mag hebben is dankzij de geschiedenis, Agnes!).
Ik draag een bril, maar niet omdat ik echt slecht kan zien. Ik heb maar een lichte afwijking aan beide ogen en zonder bril kan ik zeker ook mijn weg vinden. Ik heb een soort geboorteafwijking aan mijn rechteroog waardoor als ik moe ben mijn pupil wat wegdraait en dat ziet er niet zo leuk uit. Met een bril doet die pupil dat niet en moet niemand dat zien.
Voor de sokken had ik een nagellakverslaving waarbij ik letterlijk elke mogelijke kleur in mijn kast had staan. Ik droeg elke week een ander kleurtje en maakte soms zelfs van die creaties op mijn nagels. Maar na mijn studies had ik daar precies geen tijd en zin meer in. Ondertussen ben ik het helemaal ontgroeid en zijn enkel de 80 potjes nagellak nog de stille getuigen van wat ooit is geweest.
Ik heb heel flexibele tenen, ik kan die in twee richtingen bijna in een hoek van 90 graden stoppen. Handig wel bij moderne dans dit. Mijn achillespezen zijn dan weer totaal niet flexibel dus mijn voet in 90 graden houden lukt niet. Minder handig bij moderne dans.
Ik ben op zich wel erg bezig met de toekomst van deze planeet en wil graag mijn duurzaam steentje bijdragen, maar in praktijk struggle ik daar heel hard mee. Ik werk op een duurzame werkplek (sinds kort zijn we een B Corp) en probeer op een goede manier om te gaan met de mensen om me heen. Ik ben een mensenmens en dus is dat steeds stap één. Maar op vlak van klimaat heb ik nog veel stappen te zetten en ik voel me daar vaak schuldig over. Misschien komt het door de levensfase waar ik in zit, maar ik hoop hier nog wel fel in te groeien. Alles op zijn tijd zeker?
Ik heb weinig geduld met technologie. En ja, ik werk in de technologische sector. Dus dat is soms ferm vervelend! Ik vind gewoon dat die dingen (laptops, smartphones, computerprogramma’s….) moeten werken. Maar daar zijn die dingen het duidelijk niet altijd mee eens :). Erop kloppen helpt soms, maar vooral op de korte termijn. Dus mijn advies luidt: klop er niet op maar zet het even aan en uit én doe rustig. Het komt allemaal wel weer goed. Ik zeg dit vooral ook tegen mezelf.
Ik heb enorm veel moeite met links en rechts als andere mensen mij dat toeroepen of ik onder druk sta. Hiermee bedoel ik: als er bij mij iemand in de auto zit en die zegt plots ‘hier links’ of mijn lerares in de dansles zegt ‘rechts’ zonder het zelf voor te doen, dan heeft mijn hoofd het moeilijk. Ik moet dan enkele seconden nadenken en als het snel moet gaan neem ik zelf een beslissing en die is al eens fout. Dus soms rij ik dan de rechterstraat in ipv. de linkse. Ja zeg, ze moeten het maar vroeger zeggen hé. Het is vanzelfsprekend altijd die ander zijn of haar fout ;).

Zitten hier herkenbare dingen tussen of is it just me?

Controledrang in tijden van corona

28 november 2021goanneliesLeave a comment

Jullie lazen het al in mijn alfabet. De C in mijn leven staat voor controle. Maar de grote C in al onze levens tegenwoordig staat voor covid of corona (en dat zal wel nog even zo blijven precies). Die twee C’s samen, dat is geen goed huwelijk. En daar heeft mijn innerlijke controlefreak het best moeilijk mee. Ok neen: heel moeilijk.

Het virus laat zich niet controleren. Je hebt er als maatschappij alleen vat op als we allemaal aan hetzelfde zeel zouden trekken en dan nog doet het virus wat het wil. Als individu heb je er al helemaal niks over te zeggen. Behalve dan door jezelf en de mensen rondom je te beschermen door het volgen van de basisregels.

Maar corona zorgt er momenteel voor dat bepaalde dingen niet altijd kunnen of zomaar vanzelf gaan. Het virus heeft een grotere mate van onvoorspelbaarheid in ons leven binnen gebracht. En laat dat nu net een woord zijn waar ik het ontzettend moeilijk mee heb.

Want ja, ook als controlefreak moet je leren dat je niet alles kan controleren. Dat het leven nu eenmaal vol onverwachte zaken zit. Maar als je iemand bent die wel graag dingen plant of toch graag een gevoel heeft dat het allemaal in orde zal komen, dan snap je wel dat dat nu wat moeilijker gaat. En dat mijn hoofd daar niet zo blij mee.

De enige plek waar ik op dit moment nog over een gevoel van controle kan spreken is mijn werk. Dit najaar is ontzettend druk. Ik zit gemiddeld op 20 projecten tegelijk (en ik overdrijf deze keer eens echt niet). Twee jaar geleden zou ik nu letterlijk verzuipen, maar door de huidige omstandigheden blijf ik redelijk kalm en hou ik mijn hoofd erbij. Het is dan misschien wel veel, maar ik weet hoe ik dingen moet aanpakken. Ik kan de resultaten die we opleveren controleren (niet altijd, maar wel vaak). Kan dingen anders proberen aanpakken. Ik kan mijn agenda en die van colllega’s proberen plannen. Ik kan actie ondernemen wanneer dat nodig is.

Allemaal dingen die privé wat moeilijker liggen en net daardoor komt het er tijdens de werkuren extra uit denk ik. Ik heb het gevoel een gestage marathon aan het lopen te zijn, met de finish in zicht eind december. Is dit allemaal heel gezond? Geen idee. Maar het werk is wel een energiegever op dit moment, net nu er veel andere dingen vooral energie vragen (niet in het minst alle negativiteit die er heerst in de samenleving). Ik zou dat gevoel graag nog eens hebben bij andere dingen. Maar we doen het voorlopig met wat we hebben.

En we proberen de rest wat los te laten. Dit virus is oncontroleerbaar. We weten niet hoe het gaat zijn over enkele maanden. We kunnen alleen maar ons best doen en wat hoop en positiviteit behouden. Mijn innerlijke controlefreak heeft het daar moeilijk mee, maar moeilijk gaat ook zeker?

Ben jij een controlefreak? Heb jij moeite met de huidige onvoorspelbaarheid?

Op het nachtkastje #52

24 november 2021goanneliesLeave a comment

Gelezen

In Broken faith, deel twee van Kingmaker serie, blijven we Thomas en Catherine volgen doorheen de Rozenoorlogen. Er komen een aantal minder bekende veldslagen aan bod en er is een grote focus op de medische kennis in die periode. Ik vond dit nog steeds een entertainend boek, maar het is duidelijk een tweede deel. Het voelde wat als een tussenin boek. Op naar de volgende!
Ik mocht Argo* lezen van Mark Knowles. Een hervertelling van de Griekse mythe Jason en het gulden vlies. Een avontuurlijk verhaal dat 500 pagina’s wordt uitgesponnen en daardoor misschien net wat te traag ging. Sommige scenes begonnen op elkaar te lijken en het verhaal stopt abrupt omdat er nog een vervolg op de planning staat. Ik denk niet dat ik ga verder lezen.
Liefde in tijden van cholera van Marquez was zo’n werk waar ik schrik voor had om aan te beginnen. Uiteindelijk viel de schrijfstijl echt wel mee, het is literatuur natuurlijk. Maar het verhaal vond ik niet zo romantisch als gehoopt of als de reviews doen uitschijnen. Ja de laatste 20 pagina’s zijn wel boordevol romantiek. Maar Florentino, het mannenlijk hoofdpersonage, kruipt 50 jaar lang op elke vrouw die hij tegenkomt zonder rekening te houden met hun gevoelens. En dat omdat zijn hart verkocht is aan Fermina Daza, die hem eigenlijk ook niet wil. Dus ja, door een 21ste eeuwse bril vond ik het soms heel respectloos tov. de vrouwen en daarom was ik er niet weg van. De feminist in mij kwam te vaak boven.
Ik las ook eindelijk ‘Daar waar de rivierkreeften zingen‘ van Delia Owens. Als laatste blogger ooit ofzo. Ik zou het boek nooit zelf oppakken op basis van de achterflap, maar vond het wel een mooie roman. Ik ben wel niet weggeblazen. Kya steelt zeker je hart, maar het verhaal is een beetje voorspelbaar. En je merkt aan de schrijfstijl dat het Owens haar debuutroman is. Maar zeker graag gelezen.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik als recensie-exemplaar via Netgalley in ruil voor mijn eerlijke mening.

Gezien

De Duitse miniserie ‘Maximilian’ op Disney+. Eindelijk kon ik deze eens streamen. Het gaat over de latere keizer Maximilian en zijn vrouw Mary of Burgundy. En ja, het is heerlijk historisch en best goed gemaakt voor een niet Britse serie. Alleen te kort, maar 6 afleveringen jammer genoeg.
‘Cruella’ moest er ook eindelijk aan geloven tijdens mijn verlof. Ik vond dit echt een hele goede film. Zo van genoten!

Meegemaakt

Een rustige week verlof. Maar een beetje te rustig naar mijn goesting. We bezochten wel de tentoonstelling van het Knalfestival in Museum M in Leuven.
Toch ook weer veel bekommernissen rond de stijgende cijfers. Ik ben dan zo het watje dat niets meer durft plannen. Ik zie het echt niet zitten om een hele winter binnen door te brengen, maar tegelijk staat er voorlopig ook niets op de planning dus. Ik ben het zo beu.
Geen teambuildingsweekend met het werk, met alweer dank aan corona. We hebben de dag ervoor met spijt in het hart deze beslissing moeten nemen omdat het risico te groot werd en velen moesten afzeggen daardoor. Ik weet dat er ergere dingen zijn, maar ik baalde echt enorm. Ik ben in heel 2021 nog geen enkel weekendje weg geweest en alles waar ik ook maar een beetje naar uitkijk gaat niet door. Dat zorgt er echt voor dat ik niets meer durf plannen. Tegelijk zie ik heel veel mensen gewoon hun leven leiden alsof er niets aan de hand is en op vakantie vertrekken. Ik heb het er eigenlijk best moeilijk mee.

Geblogd

Hoe was jouw maand?

Mijn alfabet

21 november 2021goanneliesLeave a comment

Eentje die ik de laatste tijd her en der zie opduiken: jezelf voorstellen aan de hand van een eigen alfabet. Ik vind dit altijd leuk om lezen bij anderen, dus kroop ik ook even in mijn pen op zoek naar mijn persoonlijke lettersoep. En dat was soms makkelijk en soms een pak moeilijker dan ik dacht :D.

De eerste letter van mijn voornaam. Dat zorgt ervoor dat ik degene ben die per ongeluk gebeld wordt door mijn grootouders omdat hun gsm in hun broekzak zit. En op kantoor werken we ook bijna altijd met een lijst alfabetisch op voornaam en ben ik dus de eerste. Maar verder kan ik wel best leven met mijn voornaam denk ik. Er werden in 2020 maar twee Anneliezen meer geboren, dus vind het best jammer dat die naam niet meer zo populair is. Alles komt terug zeker?

Boeken, boeken, boeken. #Nevernotreading. Ik heb een hele tijd niet gelezen, tijdens mijn studiejaren, maar de laatste jaren heb ik het lezen weer enorm omarmd (zoals jullie hier wel al eens kunnen merken :p). Ik heb altijd een stapel klaarliggen op mijn nachtkastje en ook op mijn e-reader staan nog opties genoeg.

De C in mijn leven staat voor controle. Wie hier al langer meeleest weet dat ik een enorme controlefreak ben. Ik kan daarom niet zat worden of zal niet snel een impulsieve beslissing nemen. Soms zou ik dit wel aan mezelf willen veranderen, maar langs de andere kant typeert het mij zo, dat ik niet weet of ik nog ik zou zijn ofzo. Haha, ik hoop dat jullie nog volgen.

Al sinds mijn 6 jaar sta ik wekelijks in de dansles. Als covid er geen stokje voorsteekt natuurlijk. Voor mij is dat echt een uitlaatklep om gewoon pasjes te leren en stap voor stap in de choreo te groeien. Het is de meest cliché hobby voor een meisje, maar ik hou het nu toch al meer dan 20 jaar vol. Ik ben dus niet zo het kind geweest dat duizend hobby’s heeft uitgeprobeerd. Ik ben sowieso wel een ‘volhouder’ op dat vlak.

Ik ben redelijk geobsedeerd door Engeland en hoop er ooit een grote roadtrip te maken (bij uitbreiding ook graag in Schotland). Ik vind het heel jammer dat de Brexit er is door gekomen en hoe je (o.a. daardoor) het land momenteel in een soort van politieke impasse ziet gaan. Maar de Britse geschiedenis is zo boeiend en ik vind de cultuur er ook gewoon fijn. Ik zou er kunnen wonen, alleen is het niet goedkoop. En het weer is er ook niet zo top. Maar soit, dan liever hetzelfde rotweer in Engeland dan hier.

Ik ben een trouwe lezer van het Nederlandse Flow magazine en haal er vaak interessante inzichten uit. Soms dienen de artikels ook als inspiratie voor deze blog. Ik loop wel meestal achter, zeker sinds ze twee jaar geleden van 8 naar 10 edities per jaar zijn gegaan. Ik lees vooral graag de stukken rond persoonlijke ontwikkeling of inzichten. Minder de interviews of levensverhalen.

De eerste letter van mijn achternaam. Maar de G staat ook voor geschiedenis. Mijn favoriete vak op school en vooral iets waar ik in mijn vrije tijd mee bezig ben. Door historische fictieboeken te lezen, kostuumdrama’s en docu’s te kijken of er nieuwsbrieven over te schrijven. Waarom vind ik geschiedenis zo fantastisch? Dat vind ik moeilijk om uit te leggen. Maar ik denk dat het me vooral helpt relativeren wat er in mijn leven en de huidige maatschappij gebeurt. Mensen hebben het echt al heel zwaar gehad. We komen van heel ver. En heel veel van vandaag is te verklaren door naar gisteren te kijken vind ik. En ik kan er ook echt in wegvluchten mocht dat nodig zijn.

Hier had ik verschillende opties, maar het feit dat ik een huis aan het bouwen is, is op dit moment wel redelijk typerend voor hoe mijn leven er uit ziet. Ik zeg nu altijd tegen anderen dat ze moeten kopen ipv. bouwen want er komt echt belachelijk veel bij kijken, zeker als je alles zelf doet. En nee, ik ben nog altijd niet aan het verhuizen :).

Ik ben een introvert en vind dat heel oké. Ik kan goed alleen zijn en hou van rustig mijn eigen ding doen. Maar tegelijk breng ik ook graag tijd door met vrienden. Maar dan eerder one on one dan in grote groepen. Je gaat me niet snel op grote feestjes of festivals terugvinden en ik zoek zelden het midden van de aandacht op. Maar ik ben wel een teamplayer die het belangrijk vind dat iedereen zich goed voelt en zichzelf kan zijn en daarvoor zal ik alles in het werk stellen.

De eerste letter van de voornaam van het lief, die hier dus consequent het lief wordt genoemd. Ook al weet ik dat sommige lezers dat misschien vervelend vinden, maar ik vind dat de beste manier om hem hier te vermelden ;).

Kastelen zoek ik altijd bewust op wanneer ik op vakantie ben. Ik vind het echt geweldig om de verschillende kamers te bezoeken, op de kantelen te staan en de geschiedenis op te snuiven. Al is een kasteel toch vaak net gebouwd ter verdediging in tegenstelling tot een paleis dat vooral als verblijfplaats van de koninklijke familie dient. Op de bucket list: overnachten in een echt middeleeuws kasteel.

L is een letter die ik kan koppelen aan de twee belangrijkste steden in mijn leven: Leuven en Londen. Ik heb 4 jaar gestudeerd in Leuven en werk er nu al 5 jaar. Londen is dan weer mijn favoriete wereldstad. Meer cliché kan niet, dat weet ik. Maar het is zo’n geweldig diverse stad. En de deur staat er open naar heel Engeland.

Ik behoor tot de generatie van millennials en hoewel ik me er niet altijd in kan herkennen, klopt er ook veel van het plaatje wel. Je leest hier misschien niet over chai lattes of superfoods. Maar ik denk dat er heel wat herkenbare onderwerpen op deze blog aan bod komen voor millennials.

De N van nerd. Ik kom er zonder blikken of blozen voor uit dat ik redelijk nerdie ben. Ik ben iemand die graag dingen weet en heel veel verschillende interesses heeft. Ik vind dat daar ook niets mis mee is en dat het stigma van nerd stilaan de vuilbak in mag. Ik knap zelfs af op mensen die helemaal geen gezonde interesses hebben en niet graag bijleren. Ik vind dat echt onaantrekkelijk.

Lang getwijfeld hier. Maar de Olympische Spelen zijn echt altijd iets waar ik enorm naar uitkijk. Het idee van de Olympische droom die al eeuwen bestaat trekt me enorm aan. Ook het feit dat er eens andere sporten aan bod komen dan je anders op tv ziet is mooi meegenomen. Slalom kajakken bv. is echt machtig om te zien!

P

Pasta? Pizza? Bring it on. 🙂

Quiz is zowat het enige woord dat ik kon bedenken. Ik ben geen enorme quizzer, maar doe het wel eens graag. Al merk ik daar dat ik van veel iets weet, maar van niets veel – behalve dan die dingen die nooit gevraagd worden in een quiz.

Recht voor de raap, zo zou je me ook kunnen omschrijven. Al heb ik geleerd om daar een filter op te zetten soms. Het draagt niet altijd bij om te zeggen wat je denkt, dus daar probeer ik rekening mee te houden. Maar in het algemeen weet je heel goed wat je aan me hebt. Direct is een van de eigenschappen die ik te horen krijg als mensen me moeten omschrijven die me nog niet zo lang kennen. Het valt dus wel snel op dat ik geen blad voor de mond neem.

Mijn officiele functie is Strateeg en dat ben ik bij een webbureau dat ook waarvan de naam ook met een S begint. Strateeg wil zoveel zeggen als dat ik mee nadenk over een online oplossing voor een ‘probleem’ of nood die zich stelt bij een van mijn klanten. Ik doe mijn werk heel graag, ook al zijn er natuurlijk ook al eens mindere momenten. Er zijn ook veel schone dingen aan.

Dit bleek een onverwacht moeilijke letter :). De T staat voor de Tudordynastie. Het is eigenlijk via The Tudors dat ik zo’n grote interesse heb gekregen in geschiedenis. Ik weet over hen nog steeds het meeste, al zoek ik ook bewust andere periodes op om nieuwe dingen bij te leren. Heb ik een favoriet Tudorfiguur? Moeilijke keuze. Dat wisselt ook al wel eens. Misschien Catherine Parr, de zesde vrouw van Henry VIII.

Ik heb altijd heel graag aan de universiteit gestudeerd. Voor mij was het een verademing om niet meer taken of groepswerken te moeten maken (ok ok, heel soms moest dat wel) en gewoon in de les te zitten en kennis op te nemen. Ik geef toe dat ik zelf een gestructureerd persoon ben met veel discipline en dat daarom deze vorm van studeren goed voor me werkte. Ik denk dat voor heel wat jongeren een hogeschool veel meer structuur geeft en dat de vrijheid van de universiteit best moeilijk is. Maar voor mij was dat dus echt waarnaar ik op zoek was. Ik moet wel toegeven dat ik veel te weinig heb geprofiteerd van het studentenleven omdat ik zo serieus bezig was met mijn studies. Maar soit, of ik daar nu echt spijt over heb, dat weet ik niet.

Ik ben echt zo vaak verkouden, meestal de hele winter lang. Al denk dat het sommige periodes van het jaar ook met een allergie te maken heeft. Ik ging er ooit mee naar de neus-keel-oorarts en die lachte het allemaal weg. Ze zei dat het lag aan mijn slechte houding en het allemaal uit mijn rug zou komen die druk op mijn hoofd. Soit, 50 euro weggegooid dus en ik ben tijdens de winter redelijk hard één mijn doos zakdoeken. Heel fijn ook tijdens corona dit :D.

Omdat de C (van cyclocross) al bezet was, plaats ik wielrennen hieronder. Ik ben zelf geen fietser en zal het nooit worden. Maar ik geniet enorm van het kijken naar wielrennen. Op de weg, de mountainbike maar vooral in het veld. Ik trotseer met plezier de koude om mijn favorieten naar de overwinning te schreeuwen. Al kijk ik ook graag op tv lekker warm vanuit de zetel hoor.

Ik heb letterlijk gegoogled naar woorden die starten met een X en er stond niet echt iets tussen dat toepasselijk was voor mij. Moeilijke letter ook tijdens Scrabble dit.

Mijn eerste ingeving hier was Ijs (dat is maar een beetje valsspelen), want ijs kan elke dag, toch? Behalve bananen- en chocoladeijs. Mensen die deze smaken nemen zijn altijd meteen verdacht.

Ik heb iets met de zee, al heel mijn leven. Ik word er rustig van en ben sowieso meer een waterrat dan iemand die graag in de lucht hangt, héhé. Ergens is al dat natuurgeweld wat angstaanjagend en tegelijk rustgevend. Ik hou wel van die mix. Je kan er je hoofd zo goed van leegmaken.

Komen sommige van onze letters overeen, of net niet?

Valencia #1: street art in Carmen

18 november 2021goanneliesLeave a comment

In maart 2020 (jawel, vlak voor de eerste lockdown) vertrok ik voor 5 dagen naar Valencia. Ik deed hier al eens een uitgebreid verslag van hoe die reis is verlopen in tijden van corona. Vanaf de vierde dag sloten restaurants en bezienswaardigheden hun deuren, gelukkig zaten wij op een airbnb appartement waar we zelf ons potje konden koken. Valencia is en blijft een populaire citytripbestemming en de stad is dat ook helemaal waard volgens mij. We hebben uiteraard niet ons volledige lijstje kunnen afwerken, maar we hebben toch wel een aantal hele fijne dingen gedaan. En die tips deel ik graag met jullie.

Van de de luchthaven naar het centrum

Op woensdag 11 maart vlogen we vanaf Zaventem met Ryanair naar de luchthaven van Valencia. Van daar kan je heel makkelijk de metro nemen naar het centrum. Een metropasje kost 1 euro, nadien kan je het opladen met geld (beetje zoals de Oyster Card in Londen). Voor een enkele metrorit van de luchthaven naar het centrum betaal je 3,90 euro. We stapten uit aan Xativa (dat is aan het mooie noordstation) en gingen inchecken op ons appartement. Omdat we te vroeg waren dronken we al iets op een lokaal pleintje bij een café waar ze niet zo goed Engels spraken. Maar er was zon en een blauwe lucht, heerlijk!

Street art in El Carmen

Vandaag stond er een street art wandeling op de planning. We hadden een plekje gereserveerd bij Free tour Valencia. Afspraak op het Plaza de la Virgen, het grote plein in het oude stadscentrum met zicht op de kathedraal. Als late lunch aten we churros op een bankje in de zon. We namen ook alvast enkele foto’s op het plein. Je ziet allerlei gele dranghekken staan in de achtergrond. Die waren er net als de churroskraampjes speciaal voor Las Fallas, het grootste festival van de stad. Dat zou een week nadien starten, maar een paar uur later kregen we te horen dat het voor het eerst sinds WOII werd afgelast omwille van de coronacrisis. De eerste van vele alarmbellen tijdens de vakantie. Soit, vandaag scheen de zon en gingen we op zoek naar street art.

Op het afgesproken uur maakten we kennis met onze gids Valentina. Zij is duidelijk heel gepassioneerd door street art en verhuisde naar Valencia voor de liefde. El carmen is één van de oudste wijken van de stad en heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Dat mag je best letterlijk nemen want de wijk is volledig overstroomd toen de rivier Turia buiten zijn oevers trad in 1957. Veel huizen werden nooit opgeknapt en daarom was dit een armere buurt in de afgelopen decennia. Recent is de heropwaardering begonnen en is het één van de meer sfeervolle wijken van de stad. Ook met dank aan de straatkunst natuurlijk.

En Valentina zou ons twee uur lang door de straten loodsen, op zoek naar mooie werken.

De eerste stop was een lange street art muur waar een fotograaf een aantal van zijn foto’s heeft laten schilderen door graffiti artiesten. Bovenstaande foto met het kussend koppel is beroemd op Instagram en het bijgeloof zegt dat als je ervoor zou kussen met je partner je eeuwig samen zou blijven. Je vindt deze werken in de Carrer de Moret (ook werk van Deih die niet op deze foto staat trouwens).

Smalle straatjes zijn typerend voor El Carmen. Eén van mijn favoriete Valenciaanse artiesten werd Chikitine, herkenbaar door zijn fantasyfiguren met meerdere ogen. Maar ook onze eigen Leuvense Bisser kwamen we tijdens de wandeling tegen, omdat Valentina wist dat we van België waren natuurlijk.

Andere herkenbare artiesten waren Lemon (bandietenmannetjes met hartjes en spuitbussen), Barbi (roze figuren) en Julia Loos die overal zwarte katten plaatst. Onderstaande foto is een werk van Disneylexa die zeer vrouwelijke werken maakt geïnspireerd op Zuid-Amerika. Je ziet er ook de Lemon-mannetjes op terugkomen.

Heel wat wereldbekende street artists vinden hun roots in Valencia. Voornamelijk door de XLF-crew die opkomende artiesten een kans geeft. Deih, die vaak fantasywerken maakt en we ook tegenkwamen tijdens de wandeling, is een voorbeeld van een artiest die ondertussen internationale faam kent. En dan hebben we mijn favoriet Julieta die kleurrijke en dromerige werken maakt van jonge meisjes. Dit werk heet ‘in between dreams’.

Ondertussen heeft deze Julieta ook twee werken in Leuven gemaakt en trekt ze dus de wereld rond. Ze heeft het echt wel geschopt tot mijn top drie geliefde street artists.

een werk van Barbi, die we meermaals tegenkwamen

Naar het einde van de wandeling toe, al wat verder van het centrum weg, kwamen we bij twee grote muren terecht. Eentje bij een gemeenschapstuintje en een ander bij een basketpleintje (waar je ook nog een Bisser kan spotten trouwens).

De Griekse figuren die je hieronder afgesneden ziet op de foto is een werk van Pichiavo, die je ook in andere wereldsteden kan ontdekken. Je herkent ook een Julieta en Barbi konijntjes als je goed kijkt op deze muur. Je vindt deze muur op het placa de la Botxa.

Dit was het eindpunt van de meer dan twee uur durende wandeling. Ik heb al best wat street art wandelingen gedaan maar dit was by far één van de beste. Valentina had duidelijk heel wat expertise en doordat verschillende artiesten terug kwamen begon je zelf patronen te zien. Het hoeft jullie dus niet te verwonderen dat Carmen zichzelf snel bombardeerde tot mijn favoriete wijk van de stad.

We gaven Valentina nog een fooi (in ons geval 10 euro per persoon, maar je bent helemaal vrij om zelf een bedrag te kiezen) en zochten ons terug een weg naar het centrum. We ploften neer bij een tapaszaak in een straat achter het plaza de la virgen. Bar El Almudin is zeker en vast een aanrader voor gevarieerde tapas en goede wijn. Daarvoor ga je naar Spanje toch?

Ben jij al eens in Valencia geweest? Zie jij zo’n street art wandeling zitten?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie

Meer street art?

Wat ik soms lastig vind

14 november 2021goanneliesLeave a comment

Deze post is geïnspireerd op een mooie open blogpost die ik las bij Irene. Zij stelt zich daarin zowel kwetsbaar als nog steeds positief op. Ik ben echt jaloers op hoe zij van dat soort artikels uit haar mouw schudt. Soit, we hebben het soms allemaal wel eens moeilijk met een aantal zaken en ik besloot ook eens zo’n lijstje te maken. Met misschien hier en daar een wat komischere noot, maar eigenlijk zijn dit allemaal echt wel situaties waar ik het soms moeilijk mee heb.

Naar buiten gaan

Ik weet dat het goed voor je is, dat buiten zijn. En toch struggle ik er mee. In de winter kom ik soms hele dagen amper buiten, behalve om naar het werk te gaan. Als je dan een winter moet thuiswerken door covid valt het pas echt op hoe veel ik binnen zit. In de zomer gaat dat beter. Ik lig graag in de tuin een boek te lezen, maar dan nog trek ik vroeg op de avond naar binnen om ik het frisser vind worden en de muggen om me heen beginnen zoemen. Ik ben gewoon een huismus die graag mijn vaste cocon heeft ofzo. Maar ik vind het soms ook wel irritant van mezelf want ik word net heel kalm van de natuur.

Vriendschappen onderhouden tussen de afspraakjes door

Deze kwam ook terug bij Irene en ik heb heel wat bloggers hier al over weten schrijven waardoor ik heb beseft dat het helemaal niet zo erg is als ik denk. Ik ben gewoon echt niet goed in berichtjes sturen via Whatsapp die nergens heen gaan. Ik ben nogal praktisch ingesteld op dat vlak. Handig zo’n appje om dingen af te spreken of als er echt iets gezegd moet worden. Maar van die tussentijdse updates of ‘Hey cava’s’ liggen me gewoon niet. Ik heb heel wat vrienden die exact hetzelfde gevoel hebben daarover, dus soms horen we elkaar een tijdje niet. Tot één van ons eens het initiatief neemt om een afspraakje te plannen.

Mijn deur staat wel altijd open. Altijd. En toch jongens, soms voel ik me zo’n slechte vriendin. En dat gevoel suckt. Hard.

Mijn kritisch stemmetje negeren

Ik ben een mega kritisch persoon die de lat voor zichzelf hoog legt. Privé, maar vooral ook op werkvlak. En hoewel de lat voor collega’s een pak lager ligt dan voor mezelf, struggle ik er echt mee om niet steeds de kritische en negatieve uit te hangen. Ik weet dat niemand iets heeft aan een ‘Ja, maar’ en dus probeer ik heel erg te focussen op de ‘Ja, en’. Met veel enthousiasme voor elk nieuw idee, ook al is het misschien nog ver weg of lijkt het onhaalbaar. Maar ik geef toe dat het soms dan gespeeld enthousiasme wordt en dat knaagt aan mijn binnenste. Zeker wanneer ik achteraf gelijk krijg. Wat gelukkig niet altijd gebeurt. Maar ik heb ook wel geleerd dat mijn intuïtie vaak wel juist zit.

Mezelf iets gunnen

Ik ben echt een gierigaard als het gaat om mezelf te verwennen. Zeker op vlak van spullen. Ik heb nooit iets nodig. En dus doe ik het met wat ik heb en ga ik pas schoenen kopen als de vorige uit elkaar vallen en dan vind ik natuurlijk niet mijn goesting. Daar kan ik me dan enorm in opwinden. Er is geen shopping queen aan mij verloren gegaan, helaas.

Ook op vlak van dure spullen heb ik nooit gevoel iets nodig te hebben. Zo heb ik laatst na maanden doorbijten toch een grote monitor gekocht voor op mijn thuiswerkbureau en eindelijk een duurdere rugzak die beter is voor mijn rug. Ik gebruik beiden bijna dagelijks en het is echt een verademing. En toch heeft het dus maanden geduurd voor ik mezelf dat gunde want ik heb dat toch niet nodig, hé? Ik snap mezelf soms ook niet.

Aan de kassa van de supermarkt

Ik vind dat een ontzettend stresserend moment, zo aan de kassa staan met je boodschappen. Omdat mensen dan kunnen zien wat je allemaal koopt enerzijds. Maar anderzijds ook omdat je spullen aan een sneltempo van die band rollen dat je onmogelijk kan volgen om alles in te pakken. Ik stapel meestal mijn boodschappen al redelijk strategisch op grootte en heb altijd een herbruikbare zak klaar. Maar argh, die wil nooit open. En dan liggen al mijn boodschappen daar op een hoop. Of dan is de zak vol. Of laat ik iets vallen. En net dan zegt de madame achter de kassa een bedrag waardoor ik in mijn portemonnee naar mijn bankkaart begin te grabbelen als een zottin en ondertussen nog gracieus probeer in te pakken ook. Nee danku, ik hoef geen spaarzegels voor keukenhanddoeken (het zijn ook altijd keukenhanddoeken waar je voor kan sparen he, serieus).

En dan nog het meest stresserende moment. Je hebt betaald, hoera! Maar ik moet dan mijn portefeuille nog weg stoppen (en op een of andere manier begin ik daarmee al-tijd te sukkelen). Natuurlijk ben ik eigenlijk nog aan het inpakken. En de boodschappen van de volgende rollen al over die band (nog eens twee keer zo snel lijkt dat dan) en wat moeten die mensen achter mij wel niet denken?! In mijn hoofd speelt dit alles zich ook altijd in slow-motion af waardoor ik echt het gevoel heb iedereen te hinderen. In realiteit zal dat waarschijnlijk heel goed meevallen. Kan iemand mij bevestigen dat je dit gevoel herkent of ben ik zot aan het worden?

Herkenbaar? Welke situaties of dingen vind jij lastig?

Help, mijn lief is een collega

7 november 2021goanneliesLeave a comment

Ik schreef dit blijkbaar ergens in februari 2019, voor corona en thuiswerk dus, zonder het te publiceren. En nu gooi ik het in zijn oorspronkelijke vorm toch nog online.

Of de iets minder dramatische titel: Een relatie op het werk, hoe is dat nu?

Schreef ik drie jaar geleden nog heel wat berichten over hoe ik me als single perfect staande kon houden (deze post is nog steeds een van de meest gelezen artikels ooit). Ben ik ondertussen al bijna tweeënhalf jaar van ’t straat. En ik, de onafhankelijke single, ben op die manier veranderd in een levend cliché. Ik heb namelijk een relatie op het werk. Klinkt als een standaard Hugh Grant of Anna Hathaway film, neen?

In 2018 zorgde dit artikel voor best wat hilariteit op het werk. Eén op vijf zou namelijk ooit een relatie/flirt/affaire op het werk gehad hebben. En het lief en ik konden nooit voor die 5% alleen zorgen op ons kantoor… Dus wie nog? 😀

Dit geeft al meteen wat kadering. Het is namelijk bij ons volstrekt normaal dat er over onze relatie wordt gesproken. Iedereen, collega’s én zaakvoerders (die hier wel al eens meelezen en niet graag hebben dat ik ze baas noem, hallo daar 👋), doet er heel normaal over en ik denk dat er niemand echt een probleem mee heeft. (En mocht dat toch zo zijn, sorry not sorry, maar dan vind ik dat die persoon zijn probleem, niet het mijne…).

Wanneer er nieuwe mensen bijkomen is het wel altijd wat vreemd. Gaan we ze dat gewoon laten merken? Of vertellen we hen? Of zegt iemand anders hen het? Enfin, meestal zeg ik het bij een eerste deftig gesprek, dus niet bij de voorstelling op dag één, dat is al raar genoeg. De meeste appreciëren dat wel en ik zie af en toe een wenkbrauw fronsen. Maar ik krijg vooral steeds dezelfde vraag: “Oei, is dat niet moeilijk, zo op het werk?’.

En dat, lieve lezers, inspireerde me tot deze post. Want voor ons is dat eigenlijk niet heel moeilijk. En ik vind dat zelf ook een beetje vreemd. Ik had verwacht dat ik het er moeilijker mee zou hebben. Wij zitten namelijk 40 uur extra samen in dezelfde ruimte (open office). Eat that Temptation Island met jullie relatietest van slechts twee weken.

Ik denk dat het grote verschil is dat we elkaar eerst als collega’s hebben leren kennen en dat we ons dus van het begin ook als collega’s hebben gedragen en die lijn trekken we nog altijd door. We hebben nooit van mindset moeten switchen op het werk. Natuurlijk gaat momenteel alles goed en weet ik niet wat het gaat geven als het er eens echt tegenzit. Maar ik weet van andere collega’s dat we ons op het werk nooit anders zijn gaan gedragen en dat het daarom voor hen echt heel gemakkelijk te aanvaarden valt. Uiteraard zijn we bij de after-works drinks of activiteiten meer een koppel en is er minder die afstandelijkheid. Regelmatig komen er ook partners van andere collega’s mee als we iets leuks gaan doen dus dan is het zeker niet langer raar.

De echte uitdaging lijkt niet de relatie mee naar het werk brengen, maar het werk naar de relatie. Want het is een groot gemeenschappelijk netwerk en een makkelijk onderwerp om over te praten. Maar soms moet je het eens over iets anders hebben ook hé. Daarnaast weet de ander natuurlijk steeds wel heel goed over welke collega of welk project het gaat als je ’s avonds frustraties uit. En dan heeft de ander makkelijker een mening klaar of zoekt die automatisch mee naar een oplossing, in plaats van gewoon te luisteren zoals een partner doet die eigenlijk geen flauw benul heeft hoe die collega eruit ziet.

Natuurlijk wonen we momenteel ook nog niet samen, waardoor het feit dat we elkaar op het werk zien soms zelfs gemakkelijk is. Je kan namelijk als middagpauze of na de werkuren samen iets gaan doen. Maar dan nog proberen we in de weekends echt wel bewust samen tijd door te brengen natuurlijk.

Voor ons is die relatie gewoon normaal en wij denken er eigenlijk amper bij na. Het blijkt dat anderen dat wel voor ons doen. Ik krijg regelmatig vragen van collega’s of kennissen die het blijkbaar een pak vreemder vinden dat we kunnen samenwerken. Het is altijd wel iets, mensen hebben altijd een mening klaar over jouw situatie. En ik vind dat het niet aan anderen is om zich te moeien met mijn relatie. Ik heb niet per se iemands mening nodig over hoe moeilijk hij/zij het zou vinden om met zijn/haar lief samen te werken. Dat zegt meer over jullie relatie, dan over de onze.

En er zijn trouwens koppels genoeg die intens samenwerken. Zelfstandigen met een eigen zaak bijvoorbeeld. Die moeten ook nog eens om kunnen met de enorme druk dat hun financiële situatie afhangt van het succes van de zaak. Dan is er niet echt nog een lijn te trekken tussen werk en privé. Eindeloos respect heb ik daarvoor.

Dus hoe is dat nu, een relatie op het werk? Voor ons is het gewoon normaal. Wij zijn helemaal aangepast aan die situatie. Zoals elke andere relatie.

Heb jij je partner op het werk leren kennen? Zou jij het zien zitten om samen te werken?

Malta #9: Ramla walk

3 november 2021goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Vandaag was onze laatste dag op Gozo, morgen zouden we terugvliegen naar huis. Het bleek ook de warmste dag van de hele trip. De gevoelstemperatuur zou doorheen de dag oplopen naar 38 graden en als je dan op een asfaltweg loopt waaruit de warmte zo naar boven komt is het zweten geblazen.

Maar toch stond er vandaag nog heel wat op de planning. Inspiratie vonden we bij de Ramla Walk op Visit Gozo die we volledig wandelden, maar dan in omgekeerde richting. We wilden namelijk voor de drukte op Ramla Beach zijn en ’s avonds weer aankomen in Marsalforn, waar we verbleven. De wandeling was 8km lang met een aantal interessante stops onderweg.

Ramla is een van de weinige zandstranden op Malta & Gozo. Het is ook één van de bekendste en mooiste. We namen al vroeg de bus naar Ramla en de weg naar het strand was bezaaid met toeristenkraampjes die zich opmaakten voor een drukke dag. Maar gelukkig was er op het strand zelf nog amper volk te bekennen.

Ramla is ook bekend om de zeer specifieke kleur zand. Ik had het nog nooit eerder gezien. Het is zo wat goudbruin. Kenmerkend is ook een mariabeeld in het midden van het strand. Ik voelde me deze ochtend niet zo fit en dat merk ik aan het feit dat ik amper een goede foto van het strand heb genomen. Op onderstaande foto na die toch de kleur van het zand meegeeft. En ja, ik lag dus te doezelen in de schaduw van het mariabeeld.

We bleven wat zonnen en zwemmen in de zee. Let wel: er is geen enkele schaduw op het strand (behalve het mariabeeld). Dus zorg voor een parasol als je hier een hele dag wil doorbrengen, want de hitte weegt door. Er zijn wel douches, waar we gretig gebruik van gemaakt hebben en enkele restaurants om iets te eten en te drinken, denk niveau vervallen Blankenberge :D.

In de buurt van Ramla kan je ook mooie wandelingen maken met zicht op het strand, iets dat net niet paste in onze planning. Maar op naar de wandeling nu! Vanaf het lager gelegen Ramla was het een beklimming richting het stadje Xaghra. Eerst liep deze over een asfaltweg, wat later via wandelpaadjes.

Eens aangekomen in Xaghra vond ik het onmiddellijk een fijn stadje. Ik weet niet juist waarom, maar ik voelde er een goede vibe. We waren wel stilaan uitgeput, het was echt warm. In de schaduw van de prachtig centraal gelegen kerk ploften we neer bij Oleander, voor een heerlijke pasta. Een aanrader om iets te gaan eten- met dank aan The Lonely Planet voor de inspiratie.

Doel van de namiddag? Een bezoek aan de Ggantija tempel, UNESCO beschermd en de oudste megalithische resten die op Malta te vinden zijn. Het wordt geschat dat de tempel werd gebouwd ergens tussen 3600 en 3000 V.C. Daarmee is de tempel ouder dan Hagar Qim & Mnandra op het eiland Malta. Een ticketje voor de tempel kost volgens mij een euro of 8 en daarbij zit ook de toegang tot de Ta Kola windmolen bij in.

Eerst kom je in een soort minimuseum met wat uitleg over de tempel en de opgravingen, daarna kan je via een mooi onderhouden pad naar de tempel wandelen.

De tempel is in minder goede staat dan Hagar Qim & Mnandra en ik vond het ook minder indrukwekkend. Wat ik wel fascinerend vond is dat deze tempel in de 18de eeuw ontdekt werd en dat hier al in de 19de eeuw heel wat ’toeristen’ over de vloer kwamen. Zij lieten hun stempel graag achter door hun naam in de eeuwenoude stenen te graveren. Een soort 19de eeuwse graffiti dus.

We bleven er niet super lang hangen, maar uiteindelijk heb ik geen spijt van dit bezoek. We liepen nadien langs de Ta Kola windmolen en besloten om dit minieme windmolenmuseum ook binnen te stappen (uiteindelijk hadden we al een ticket hé). Het lief had wat overtuigingskracht nodig, maar voor je het wist zaten we in de top van windmolen. Allemaal niet speciaal, maar het was wel eens tof. En we waren letterlijk de enigen in het museum.

Vroeger stonden Malta en Gozo trouwens vol met windmolens, deze dateert uit de 17de eeuw. Tijd nu voor de afdaling van Xaghra richting Marsalforn. Dit zou nog een hele tocht worden.

Het werd letterlijk heet onder onze voeten. Maar hoe dichter bij Marsalforn we kwamen, hoe meer bomen we zagen. Gelukkig! De boulevard richting Marsalforn beach was aangenaam om te wandelen. De Ramla Walk is wel een wandeling die ik nog eens opnieuw zou durven doen. Het was een fijne afsluiter van de vakantie.

Na een welverdiende douche maakten we ons op voor een laatste diner. Bij kaarslicht deze keer. Il Gabbiano ligt helemaal aan het einde van de baai in Marsalforn en zet ’s avonds wat tafels buiten. Wij claimden het laatste tafeltje. Het was er super gezellig en romantisch. Het eten was ook lekker, al herinner ik me vooral het dessert (ook al weet ik niet meer exact wat ik had qua dessert, ik weet nog dat het lekker was). Prioriteiten.

En zo kwam er een einde aan onze 8-daagse trip. De dag erna moesten we vroeg uit de veren. Een taxi bracht ons naar Mgarr, waar we de ferry namen en opnieuw opgewacht werden om naar het vliegveld te rijden met een busje. Ons hotel had de luchthaven transfer geregeld, want op de bus vertrouwden we niet wegens een strakke timing (en zondag).

Malta & Gozo was voor mij een ideale bestemming voor een weekje. Het is een zonzekere bestemming en je kan er zowel wandelen als dingen bezoeken. Het eten viel ook beter mee dan ik op voorhand had verwacht. Ik zou zo teruggaan!

Plan jij een tripje naar Malta?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Soms moet je het allemaal even laten gaan

31 oktober 2021goanneliesLeave a comment

Het idee dat hier elke zondag iets mega interessants moet verschijnen. Waar hard over is nagedacht en veel editeerwerk op is gebeurd.

Het jezelf druk maken in de huidige coronasituatie. Hier hoor je me niet zagen over dat we weer een mondmasker op moeten. Allemaal goed voor mij. We nemen het wel zoals het komt. Het tonen van zo’n QR code in een restaurant? Met een glimlach als het moet. En het moet nu even. Maar aub geen nieuwe lockdown. Alles, maar niet dat.

Het feit dat ik volgende week weer wat vrijaf heb en nog geen flauw benul heb hoe ik die dagen ga doorbrengen. Ik kan even niet verder denken dan morgen.

Die muizenissen over een slechte vriendin zijn omdat ik zo weinig van me laat horen. Ik wil wel iets afspreken, maar wie weet hoe zit het met alles binnen drie weken?

De winterdip, die er al keihard is. Maar ik ben hem staalhard aan het negeren. We zien wel hoe lang ik dat volhoud.

Dat de focus daardoor momenteel werken is. En dat ik op zijn minst daar meestal het gevoel heb van de touwtjes in handen te houden. Meestal hé.

Dat het leven gewoon zijn gangetje gaan en dat waarschijnlijk iedereen hetzelfde gevoel heeft, ook al doet social media wat anders uitschijnen.

Soms moet je het allemaal even laten gaan. En dit in dit langgerekte weekend met dank aan het winteruur en 1 november nog net een beetje meer. Zondagen mag best een werkwoord worden, toch?

Wat ga jij doen dit (verlengde) weekend?