Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.
Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!
Eerder kon je mijn tips vinden voor het centrum en het oosten. Vandaag trekken we naar misschien wel het bekendste deel van de stad: het westen!
Kelvingrove Park & Art Gallery
We ontbeten bij de koffiebar Tinderbox, die je her en der in Glasgow vindt, wij kozen deze aan het Charing Cross kruispunt. Dit was vroeger de arme arbeiderswijk en er staan enkele van de oudste huizen van Glasgow, maar vandaag is het vooral een enorm druk en chaotisch kruispunt.
Ons doel vandaag was de Kelvingrove Art Gallery. Eerst passeerden we door het Kelvingrove Park. Het was een heerlijke lentedag dus overal zagen we bloesems, mensen die hun hond uitlieten en ook aan de rivier, die -je raadt het nooit- Kelvin heet, was het heerlijk vertoeven.
In Glasgow verwacht je niet meteen zonnig weer. Misschien net daarom dat ik het echt een prachtig park vond en dat we er wel wat langer bleven rondlopen. In het park heb je ook al een zicht op het museum en de universiteit verderop naar boven.
Op naar de Kelvingrove Art Gallery dan! Op de populaire musea in Londen na is dit het drukstbezochte museum van het Verenigd Koninkrijk. En het is een staatsmuseum, volledig gratis te bezoeken dus. Hoera! Het is een mix tussen een kunstmuseum en natural history met skeletten en andere opgezette dieren. Dat maakt het een beetje vreemd, maar tegelijk ook interessant voor iedereen en alle leeftijden natuurlijk.
Wij bekeken vooral de kunstverdieping, jammer genoeg was het topstuk van Salvador Dali net uitgeleend aan een ander museum. Er hing wat impressionisme en we genoten van de schoonheid van het gebouw.
We bleven er uiteindelijk niet heel lang. Het was zo’n mooi weer buiten. Al snel trokken we nog hoger richting universiteit.
Glasgow university
De universiteit van Glasgow wordt heel vaak gebruikt in films en series. Heel veel mensen vinden dit enorm lijken op Hogwarts uit Harry Potter, al is er nooit gefilmd. In het derde seizoen van Outlander kan je onderstaande foto, de ondergrondse gewelven van de universiteit, wel herkennen. (Wanneer Claire en Brianna er wandelen na een herdenking voor Frank).
Je kan de universiteit vrij binnen en buiten lopen en elk hoekje exploreren. Het is echt een prachtig gebouw en het moet er zalig zijn om te studeren. Je vindt nog de oorspronkelijke deurtjes terug met erboven de benaming van een ‘oude’ studierichting zoals rechten of geneeskunde.
Het zou nog de moeite zijn om vanuit Kelvingrove Park de rivier Kelvin te volgen waar die samenkomt met de Clyde. Maar het lief moest nog wat uitrusten van zijn trial dus trokken we naar de koffiebar Artisan Road achter de universiteit waarna we weer richting het centrum wandelden.
Herken jij de universiteit van uit een of andere film?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Op onze derde dag besloten we het zonnige Lissabon te verlaten voor een van de bekendere daguitstappen: het stadje Sintra. Sintra kan je zien als het tweede verblijf van heel wat rijke en koninklijke mensen en het staat vol met originele en kleurrijke kastelen en paleizen, eentje dateert zelfs uit de 10de eeuw. Heel wat stukken van Sintra zijn Unesco werelderfgoed trouwens. Als royals-nerd moest ik er dus heen.
Even praktisch
Vanuit Rossio (het mooie station ligt in de wijk Baixa) neem je een rechtstreekse trein naar Sintra. Een kaartje heen en terug kost ongeveer 5 euro. Probeer zo vroeg mogelijk te treinen, er is veel te zien én het is een drukke trekpleister dus veel volk. Ook aan de kassa’s voor een treinticket.
Wij hadden echter een openbaar vervoerskaartje aangekocht op de eerste dag voor de metro dat we telkens opnieuw konden opladen en dat kaartje werkt ook voor de trein. Dus wij hebben in onze metrohalte opgeladen en moesten daardoor niet aanschuiven. De trein naar Sintra is zowat de enige drukke trein uit Lissabon dus je kan niet missen. Het is een slechts een half uurtje reizen.
Eens je bent aangekomen volg je gewoon de meute, het is een tiental minuutjes wandelen tot aan het centrum van het stadje en het palacio nacional de Sintra, daar stond al een lange rij toeristen aan te schuiven dus wij besloten niet met dat paleis te beginnen. Omdat we nog niet echt een plan hadden trokken we naar het toerismekantoor, daar was geen volk en kochten we meteen een ticket voor drie van de paleizen (Pena, Castle of the Moors & Palacio Nacional). Dat is dus ook echt een goede tip want soms (zeker in het hoogseizoen) kunnen de wachtrijen aan de paleizen zelf wel oplopen. De prijs was bijna 40 euro voor de drie paleizen (exclusief paleis 4, de bus en de trein) dus het is geen goedkope uitstap, maar als je dan op vakantie bent hé.
Er zijn twee buslijnen naar de paleizen: een groene en een blauwe. Het was allemaal wat verwarrend en aan de dure kant. Voor Quinta Da Regeleira namen we (gelukkig) geen bus, dat paleis bleek te liggen op 5 minuten van het toerismekantoor (wel even klimmen). Voor Pena en Castle Of the moors kozen wel voor de bus en dat was soms een getrek en geduw om erop te raken. Jep, zelfs al in april.
We kochten in een lokale bakkerij ook een lunch, want restaurants daar moet je in Sintra niet echt op rekenen, heel toeristisch en we wilden zoveel mogelijk tijd kunnen spenderen met de bezoekjes zelf. Maar dus op naar het eerste paleis.
Quinta Da Regaleira
Eentje die ik graag wou doen, want een gothisch paleis met een ietwat vreemde tuin, dat beloofde wel wat. Dit paleis is nog steeds een beetje privédomein en dus kan je enkel tickets kopen aan de kassa, 8 euro p.p. als ik het me goed herinner en heel goedkoop in vergelijking met de rest.
De binnen was niet volledig open, de verdiepingen werden gerestaureerd. Het is op zijn zachtst gezegd een vreemd gebouw met veel details.
Maar het leuke begint in de tuin. Verborgen gangen, fonteinen, grotten, torens, een kapel. Het is een ware ontdekkingstocht. Er zijn veel Romeinse en renaissance-elementen terug te vinden.
De tuin is best groot en er valt veel te ontdekken, het was er ook wel druk, ondanks de vroegte, en het is natuurlijk een succes bij kinderen om alle geheime plekken te ontdekken.
The Initiation wellAls ik maar kan poseren bij torentjes. Foto @leenvdb
Van alle paleizen is het dit het minst een paleis, maar eerder een ludieke speelplaats van iemand die te veel tijd en geld had om dit allemaal te bedenken en neer te planten. Het zou trouwens ook allemaal ironisch bedoeld zijn als een soort garden of pleasure.
Fountain of abundance
Van Quinta wandelden we weer omlaag naar het centrum waar we de bus namen richting Castle of the Moors & Pena Palace. Eerste stop: Castle of the Moors.
Castle of the Moors
Het Castle Of The Moors is een oud verdedigingskasteel op een van de heuvels van Sintra dat je beneden al van ver kan spotten. Het is gesticht ergens in de 8ste eeuw door de Moslims, maar het werd Christelijk na de verovering van Lissabon in 1147. De oudste overblijfselen die je nog kan bewonderen zijn van de 10de eeuw.
Van het kasteel zelf is niet veel meer te bezichtigen, maar de meterslange verdedigingsmuren staan nog steeds (zij het met een vleugje reconstructie) en je hebt er een panoramisch uitzicht over Sintra en op het nabijgelegen Pena Palace.
Kortom je loopt er tussen de kanteeltjes en de torentjes en dat maakt het tot mijn favoriet van de dag. Want je proeft de geschiedenis letterlijk door er rond te lopen. Het is duidelijk een strategisch gekozen plek voor een fort.
Het is een best een lange smalle weg omhoog langs de kantelen met bovenaan een prachtig zicht op Pena Palace, de volgende stop.
Castle Of The Moors is zo eentje waar ik onmiddellijk terug naartoe wil. En die echt wel op mijn lijstje staat van favoriete kastelen en paleizen (en dat wil al wat zeggen in mijn geval). Ook zeer toegankelijk voor de niet geschiedenisnerd, want eigenlijk leer je ter plaatse weinig (er staan enkele bordjes en heel wat zaken moeten we gissen want we weten niet exact wat hier allemaal gebeurd is vroeger). Voor het uitzicht alleen al is dit de moeite waard. Je bent er wel niet de enige toerist en moet soms even wachten voor een foto (het is er nu eenmaal smal). Mij stoorde dat niet echt.
Dat uitzicht <3
Pena Palace
Het meest bekende paleis uit Sintra is ongetwijfeld Pena Palace. Het lijkt zo uit een Disneyfilm weggelopen. Wij kochten enkel kaartjes voor het park en het paleis langs buiten en daar ben je zeker zoet mee want er valt veel te ontdekken.
Pena Palace staat op de top van één van de hoogste heuvels van Sintra. Het is gebouwd in de 19de eeuw tijdens de romantiek, maar het gebouw zelf bundelt een hoeveelheid aan stijlen (neorenaissance, manuel, neogotiek…). Het paleis is tot aan WOI (vlak daarvoor werd Portugal een republiek) bewoond geweest door de koninklijke familie.
Het is heel kleurrijk en met veel details. De foto-opportuniteiten liggen voor het oprapen, al moet je het volk er wel bijnemen. Wij gingen tegen de latere namiddag waardoor de grootste stroom bezoekers al andere oorden had opgezocht, want velen komen voornamelijk voor Pena naar Sintra.
Je kan rond het rode gebouw lopen en dan heb je een formidabel zicht op Castle Of The Moors. Op goede dagen zou je in de verte zelfs Lissabon moeten kunnen zien.
Hartje voor het uitzicht en Castle Of The Moors. Foto @leenvdb
Pena Palace maakte mijn verwachtingen helemaal waar. Kleurrijk, romantisch en veel stijlen door elkaar. Misschien wil ik er een volgende keer wel binnen.
We namen de bus weer helemaal naar beneden tot vlak voor het Palacio Nacional. De rij toeristen was daar ondertussen verdwenen waardoor we snel binnen waren.
Palacio Nacional De Sintra
Langs buiten is dit best een sober wit gebouw, waarbij de twee schoorstenen meteen opvallen. Het stamt nochtans uit de Middeleeuwen en werd bewoond door de koninklijke familie tussen de 15de en de 19de eeuw. Je merkt binnen dat het gebouw hier en daar aan renovatie toe is (ze zijn op bepaalde plekken ook aan het restaureren).
Binnen ontdek je opnieuw een hoeveelheid aan stijlen en voornamelijk prachtige plafonds. De vermenging van het Christelijke met het Arabische is nooit veraf.
Het is de Coat Of Arms room in manuelstijl die met alle aandacht gaat lopen. De typisch blauw-witte tegels die overgaan in overdadig bladgoud. Heel moeilijk om scherp op foto te krijgen.
Het is een groot contrast met de sobere witte keukens waarin je zeker naar boven moet turen om de schoorsteengaten te spotten.
Zoals je ziet kan het allemaal een opsmukje gebruiken. Palacio Nacional was onze laatste stop en heeft met voorsprong de mooiste binnen. Bij ons was het super rustig op het einde van de dag (op een klas luidruchtige middelbaren na). En daarom vond ik het wel de moeite. Maar ik zou dus vermijden om er ’s morgens naartoe te trekken want dan is het volgens mij echt aanschuiven in de niet altijd even grote ruimtes.
Hierna was het echt wel tijd om terug af te zakken richting Lissabon. Na een kort treinritje ploften we welverdiend neer op het gezellig terras van O’Corvo voor een tapasdiner. Het was een lange dag met veel stappen en indrukken en dus kropen we vroeg onder de wol.
Ben jij al eens in Sintra geweest? Lijkt het jou iets?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
In 2018 ging ik zo vaak op vakantie dat ik een lijstje van 15 reisfavorieten kon maken. Voornamelijk door #projecthuis ben ik in 2019 niet zo vaak op vakantie geweest. Ik trok wel 5 dagen naar Parijs, een week naar Roemenië & twee dagen naar Lille. Dus dit jaar een veel korter lijstje met reisfavorieten. Maar daarom niet minder de moeite waard!
Brasov, Transsylvanië, Roemenië
Met voorsprong op één, de gezellige stad Brasov, vlak naast de Karpaten in Roemenië. Het is een oude Saksische stad met een cozy middeleeuws centrum en tegelijk hangt er een typische Roemeense sfeer. In tegenstelling tot bv. Sighisoara of Sibiu is het stadscentrum, hoewel toeristisch, ook nog best levendig en vol local life. Het was ook een stad waar we beiden niets van hadden verwacht en dan gebeurt het al eens dat het zeer positief uitvalt.
2. Versailles, Parijs, Frankrijk
Versailles, dat is bucketlist materiaal. Ik keek hier zo naar uit en het stelde niet teleur. Wij gingen gelukkig buiten het seizoen waardoor het niet te druk was en hadden nog best mooi weer om alles te ontdekken. Ik had net de serie Versailles uitgekeken en herkende dus veel, het leek allemaal zo vertrouwd.
De spiegelzaal en le petit trianon van Marie Antoinette werden op slag favoriet. In de tuinen hebben we ook lang rondgewandeld. Echt, ik kan hier dagen rondlopen als het moet!
3. Belville, Parijs
Hoewel Parijs echt in zijn geheel veel meer mijn ding bleek dan verwacht, voelde ik het echte Parijse leven het meest in de wijken Montmartre en Belville. Beide wijken staan boordevol street art en je vindt er hippe eetplekjes. De wijdse parken in Belville, het canal Saint-Martin en de rauwe street art blijven me zeker nog een hele tijd bij.
4. Pelès Castle, Sinaia, Roemenië
Aan paleizen dit jaar geen gebrek. Pelès Castle is niet alleen langs buiten een sprookje, maar ook binnenin vind je een smaakvol en royaal interieur. Ik heb erg genoten van de rondleiding en het ontdekken van de verschillende kamers. Sowieso eentje voor in de top 5 van mooiste paleizen die ik al bezocht heb, want het is wel eerder een paleis dan een kasteel.
5. Palais des Beaux-arts, Lille
Ik wou heel graag toch iets meenemen in deze top 5 van het laatste tripje in december. Nee, Lille is geen fantastisch overweldigende stad. Het is qua uitzicht Vlaams, maar in cultuur wel heel Frans vind ik. Maar we waren naar Lille getrokken om het Tweede grootste (algemene) museum van Frankrijk te bezoeken. Het Palais des Beaux-Arts zit in een prachtig gebouw en is mooi ingedeeld. De maquettes van Vauban deden ons versteld staan en er hangt heel wat indrukwekkende kunst (Brueghel, Monet, Goya, Delacroix…).
Zo dit was mijn top 5 uit 2019! In 2020 staat er alvast een tripje naar Valencia op de planning en trek ik naar Brighton & Londen. De zomervakantie staat nog helemaal niet vast dus wie weet waar die mij brengt.
In de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens graag tussenuit. Op kantoor is dat de enige week van het jaar dat we aan collectief verlof doen en ik heb het op zijn zachtst gezegd niet zo voor die ‘kerstgezelligheid’. Ontsnappen aan de drukte deden we in 2018 twee dagen in het Duitse Keulen. Een gevarieerde stad.
Met de ICE trein sta je ook in anderhalf uur vanaf Luik in het centrum van Keulen, ideaal! Gewapend met sjaal, muts en handschoenen kozen we de eerste dag voor een wandeling door de belangrijkste wijken van de stad, geïnspireerd door Time To Momo.
Altstadt
We startten deze wandeling in het oude stadscentrum en meer bepaald aan de iconische Dom, die we een dag later zouden bezoeken.
Restanten van de kerstmarkten waren her en der nog te vinden waardoor niet elk plein zijn echte charme prijsgaf. Maar het pleintje voor de St-Martinskerk is met voorsprong het meest fotogenieke Instagramplaatje van de hele stad. Met kleine oude gekleurde huisjes.
Ik zeg hier nu wel oud. En ja, het hele centrum heeft een middeleeuwse vibe (en ruikt naar bier, ook dat is Duitsland). Maar eigenlijk staan er in Keulen nog maar weinig echt oude gebouwen. Het hele centrum is namelijk platgebombardeerd tijdens WOII.
Nog wel ongeveer in tact is het Rathaus, wat een beetje doet denken aan het Stadhuis van Leuven. Er zijn namelijk ook heel wat stenen beelden van bekende mensen op de gevels te vinden. Zo spotte ik Agrippa & Augustus. Je bent een Latinist of je bent het niet hé.
Ook de Alt St. Albankerk werd vernield en je kan nog altijd een kijkje nemen in de ruïne. Het is een serene stille plek midden in de stad met een reconstructie van het Treurend ouderpaar van Kathe Kollwitz. In Keulen vind je trouwens ook het Kollwitzmuseum.
Rheinauhafen
Hierna lieten we de oude stad achter ons en wandelden we langs de Rijn waar je meer moderne toetsen vindt. De drie Kranhauser zijn echte blikvangers. Ik zou er wel absoluut niet willen wonen/werken, want alles is in glas en hoog. Eikes.
Aan de Rijn vind je ook het immens populaire chocolademuseum. Wie mij kent weet dat ik chocoladeverslaafd ben en dus wat dit zeker een stop waard. Je leert er veel over cacao en de verwerking van deze bonen tot hemelse chocola. Je mag ook proeven natuurlijk! Het is een klein museum en echt ontzettend druk. Ik vond het best leuk, maar we zijn maar een klein uurtje binnen geweest en dan is 12,50 euro inkom per persoon prijzig. Ik zou dit museum niet meteen opnieuw doen.
Het museum bevindt zich trouwens op het Zollhafen-eiland waar je voornamelijk kantoorgebouwen vindt. Maar het is er leuk om te wandelen en er kwam zelfs een zonnetje tevoorschijn.
Hierna was het tijd om op te warmen. Tijdens winterse tripjes is een extra warme lunch altijd meegenomen. Toscanini bleek een lekkere Italiaan en toen we de grote houtoven zagen wilden we allebei heel graag pizza. Het heeft enorm gesmaakt. Eentje om naar terug te gaan.
Hierna wandelden we verder langs deze winkelboulevard en kwamen we uit bij de Severinstorburg. Doorheen heel de stad zijn nog overblijfselen van de oude stadsomwalling te vinden en deze is best impressionant.
Sudstadt
Ondertussen waren we al in Sudstadt, een meer levendige buurt met eetadresjes. We stopten bij een aantal speciale art nouveau huizen en wanneer de zon bijna onder was wandelen we door de Volksgarten, een mooi park waar het in de zomer ongetwijfeld heerlijk vertoeven is.
We dronken koffie in een hipsterbuurt bij Ernst. Omdat het nog te vroeg was om te eten, stapten we nog naar het centrum en aten iets bij The Beef Brothers. Deze wandeling was goed voor een dikke 30.000 stappen en ik was ontzettend uitgeteld. In de winter recupereer ik altijd een beetje minder dan in de zomer, dus ik heb het nog een aantal dagen gevoeld.
De volgende keer vertel ik jullie over ons prachtige hotel, een kunstzinnig museum én een andere wandeling langs de Rijn.
Ben jij al eens in Keulen geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Op onze eerste dag maakten we een uitgebreide herfstwandeling langs The Thames. De tweede dag was heel regenachtig, dus gingen we op zoek naar een leuk museum.
Maar eerst tijd voor een lekker ontbijtje in het fietscafé Look Mum No Hands. Je vindt het vlak bij The Barbican (dit is ook de metrohalte waar je best afstapt) en volgens het lief hebben ze er heel goede koffie (en die kent er wat van). Ik vind het een super gezellige & originele koffiebar in elk geval.
Van hieruit wandelden we naar Trafalgar Square. Tijdens mijn vorige tripje in Londen bezocht ik al eens The National Gallery en bekeek toen misschien maar 1/3de van de volledige kunstcollectie (ik ben hier indertijd ook over vergeten bloggen, oeps!). Deze keer kozen we voor de kleinere versie: The National Portrait Gallery. De ingang vind je om de hoek van het plein en de toegang is gratis.
De National Portrait Gallery vertelt het verhaal van het portret door de eeuwen heen. Als je chronologisch wil volgen begin je best bovenaan in The Tudor Gallery. Het hoeft jullie niet te verbazen dat dit mijn favoriete stuk was. Ik kende veel van de portretten al en het was leuk om deze eens in het echt (of in reproductie) te zien. Ik somde zonder moeite de uitleg van de bordjes op voor het lief zonder ze te lezen. Je kan me gerust boeken voor een privérondleiding ;).
Verder naar beneden vind je portretten van de Stuarts, uit Victoriaans en Edwardiaans Engeland, helemaal tot aan het huidige koningshuis. Er hangen ook enkele moderne portretten van bv. popsterren die regelmatig worden gewisseld. Ik had dat gedeelte van de tentoonstelling groter verwacht eigenlijk.
Het was heel rustig binnen en net als in The National Gallery zijn de ruimtes mooi ingedeeld. Het is geen groot museum, maar we waren wel even zoet.
Dit is by far mijn favoriete museum dat ik al eens bezocht heb in Londen. Ik vind het echt een aanrader. Het is helemaal geen zwaar museum en niet te groot zodat het aanbod overweldigend wordt (heb ik bij zijn grotere broertje wel). Je kan er zo lang rondlopen als je wil en de bordjes lezen, of gewoon naar de portretten van al die mensen uit een vorige eeuw kijken en de sfeer meepikken.
Ondertussen raakte bekend dat The National Portrait Gallery vanaf juni 2020 voor drie jaar de deuren zal sluiten wegens renovatie. Wil je het museum in zijn huidige vorm nog gaan bewonderen, zal je dus snel moeten zijn. Ik ben ook nog van plan om er zelf eens te passeren!
Na dit bezoek lunchten we in Soho, bij Honest Burgers. Een Britse keten die je op veel plekken in Londen vindt, maar op elke plek heeft ie een eigen suggestieburger (en die van onze locatie was hemels, na even zoeken blijkt dat wij in Holborn beland waren). Het ketengevoel had ik in ieder geval helemaal niet en het was enorm lekker.
Van hieruit was het plan om naar Covent Garden en omgeving te gaan. Maar dit viel letterlijk in het water. Het was nog even droog toen we aankwamen bij het kleurrijke Neal’s Yard:
Daarna kwam de regen er helemaal door. We schuilden in een kerk en namen de metro richting Sky Garden (meer over wat het is en hoe je tickets boekt hier), omdat we tickets hadden geboekt rond zonsondergang. Blijkt dat The Sky Garden ’s avonds nogal felroze is… 😀
Het terras was jammer genoeg gesloten door het weer en de regen zorgde ook voor een minder formidabel uitzicht, ook al was de stad verlicht. Jammer voor het lief want het was zijn eerste keer Sky Garden. We zullen terug moeten. Dit blijft een van mijn favoriete gratis activiteiten van Londen.
Hierna wandelden we in de regen de Millennium Bridge over richting Tate Modern. We pikten een verdieping moderne kunst mee en namen een kijkje op het balkon (vergeet zeker nooit naar helemaal boven te gaan in Tate!).
Hierna aten we uitgebreid bij Bill’s in Southwark. Het eten was zeker oké en het was er gezellig binnen, maar ook wel druk. Omdat het nog steeds regende zijn we maar naar het hotel gegaan om nog wat te lezen met uitzicht op The Tower Of Londen. Citizen M heeft namelijk een hele fijne bar boven met een terras (maar door de regen -again- gesloten).
Ter herdenking van het 100-jarige einde van WOI waren er duizenden lichtjes aangestoken rond The Tower. Het was een ware volkstoeloop gedurende het hele weekend, maar we wilden het toch ook wel even gezien hebben. Ik heb geprobeerd om foto’s te nemen, maar met de regen, de drukte en de lichtjes was het onmogelijk. Het zag er zo uit. En het was een unieke ervaring dat we voor Remembrance Day in een land waren waar de Eerste Wereldoorlog zoveel slachtoffers maakte in de Vlaamse loopgraven. Ik had het gevoel dat de oorlog veel feller herdacht wordt in Londen dan in ons eigen belgenlandje.
Wat is jouw favoriete museum in Londen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na een dag in de hoofdstad besloten we om te gaan hiken langs de zuidkust. Op Visit Malta hadden we een wandeling gevonden die ons zou leiden langs de Dingli Cliffs, de tempels van Hagar Qim & Mnandra en The Blue Grotto (de rode wandeling). Zo zouden we meteen heel wat dingen combineren. Zonder op de zaken vooruit te lopen: deze drie bezienswaardigheden bleken de moeite, de wandeling zelf niet echt.
We namen de ferry naar Valletta en vandaar bus 52 naar Dingli, we stapten dan ook uit bij de eindhalte. Opgelet, deze bus stopt niet vlak aan de kliffen (daarvoor moet je een andere nummer nemen, ik denk 51), dus het was even stappen naar het uitzichtpunt. En onderweg doen ze er alles aan om je in de war te brengen :D.
Eens aangekomen op het uitzichtpunt zagen we de eerste Japanners van een bus stappen en wat groepen op segways. Het uitzichtpunt zelf ligt naast een wat rare constructie met gevaarsborden. Het lijkt wel iets kernenergie-achtig. Daarnaast sta je op de hoogste kliffen (en het hoogste punt van het hele eiland), wat ervoor zorgt dat je die kliffen eigenlijk helemaal niet ziet. Het viel dus wel heel erg tegen en de Japanners die meteen hierna weer de bus opstapten zullen zich niet veel van deze stop herinneren achteraf.
Maar dankzij de wandeling zouden we nog wel een mooi zicht krijgen op de kliffen. Verder wandelend langs de grote weg stonden twee kleine kerkjes. Hier zagen we ook de laatste toeristen voor een hele tijd.
Na even stappen gingen we van de grote weg af. Wandelschoenen zijn ten zeerste aangeraden want de ondergrond is allesbehalve stabiel. En toen zagen we ze echt. Dekliffen! Helemaal in de verte spot je nog het bolletje van het zogezegde echte uitzichtpunt. Zoals je ziet is het pas een heel stuk verder dat je de kliffen echt te zien krijgt.
Op dit onverharde stuk zijn overblijfselen van 3000 v.C. terug gevonden. Gaten in de grond uit het Bronzen Tijdperk bv. Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat Malta één van de plekken is waar echt heel oude archeologische vondsten zijn gedaan.
Het mooiste stuk van de wandeling komt hierna, wanneer we door een soort van rotskloof wandelden en zeker een uur lang geen levende ziel tegenkwamen.
Het is ondertussen wel heel warm en het gaat af en toe steil naar omhoog.
Na een dikke 5km wandelen komen we weer op de grote weg en daar begint de helse tocht richting de tempels. Zeker anderhalf uur lang wandelen we door niemandsland, op een asfaltweg waaruit de hitte opstijgt. De tempels en de zee zijn te zien in de verte en lijken dichtbij. Maar dat zijn ze niet. Ik moet ondertussen naar het toilet en heb honger. Ik geef het toe, ik werd er zelfs ambetant van.
Uiteindelijk belanden we uitgeput in het tempelrestaurant van Hagar Qim en Mnandra. Het eten was niet lekker, maar zitten en iets drinken was even het meest zalige gevoel ooit. Als je deze wandeling wil doen, is het misschien toen een idee van een auto te huren, of een stuk met de bus te doen.
Uiteindelijk waren we voldoende opgeladen voor een bezoek aan de tempels. Ik wist niet wat te verwachten, want ik had nog nooit zoiets bezocht. We werden eerst binnengelaten in een soort containermuseum met opgravingen en meer uitleg over de tempels en vooral een heel interessant reconstructiefilmpje in 3D.
Hagar Qim en Mnandra zijn eigenlijk twee verschillende tempels op een steenworp van elkaar. Vermoedelijk zijn ze beiden ergens gebouwd rond 3000 V.Chr. Waarom en door welk volk is nog steeds onbekend. De tempelcultuur kende zijn hoogdagen in een ver verleden, maar is heel snel ook weer van de radar verdwenen. Het is gissen waarom. Welke Goden aanbeden deze mensen? Aargh… zoveel vragen en wellicht nooit een antwoord.
Wat we wel weten is dat er een raam in de tempel van Hagar Qim zat waar enkel op de eerste dag van zomer helder licht doorschijnt en een soort stenen altaar daardoor verlicht werd in de verder donkere tempel. Duidelijk een soort ritueel en super vreemd dat ze 3.000 jaar v.C. al zoveel over de stand van de zon wisten.
De tempels zijn goed bewaard gebleven omdat ze door de tijd heen bedolven waren en in de 18de eeuw zijn ze pas ontdekt. Ondertussen worden ze met veel aandacht bewaard voor toekomstige generaties, vandaar het zonnescherm boven de tempels.
Hagar Qim ligt dicht bij de ingang en is de kleinste tempel van de twee. Niet toevallig, of dat denken wij toch, liggen beiden tempels vlak voor heteilandFifla. Een onbewoond eiland, op wat zeer speciale diersoorten na, dat ons de hele wandeling fascineerde.
Voor Mnandra is het een eind wandelen naar beneden, en dus vooral weer naar boven klimmen achteraf. Er staan chauffeurs met van die karretjes die je voor 1 euro p.p. naar boven willen rijden. Wij hadden die dag al zover gewandeld, dat we dat ook nog wel zouden aankunnen. En het bleek helemaal niet zo steil.
Mnandra is een wat oudere tempel, veel groter en is ook uit een andere soort steen gemaakt. Een meer rode kleisteen.
Beide tempels zijn Unesco beschermd en maken deel uit van de megalithische overblijfselen verspreid over Malta. Zo zouden we later op Gozo nog de Ggantija tempel bezoeken, de oudste resten die werden terug gevonden op de eilandenarchipel. Ik vond deze tempels eigenlijk wel leuker dan Ggantija, dus als je weinig tijd hebt trek dan zeker naar Hagar Qim & Mnandra.
En ja, het zijn eigenlijk maar een hoop stenen. Maar het feit dat die daar doelbewust zo enorm lang geleden zijn gezet om de zon op één dag van het jaar naar binnen te laten vallen… Ik vind dat fascinerend. Want sleur maar met die stenen hé! Maar dat kan aan mijn nerdheid liggen natuurlijk.
Na dit geschiedkundig bezoek hadden we nog één stop: the blue grotto. Dat was maar 2km meer wandelen.
Al van ver zagen we de bootjes liggen. Maar we wilden eerst boven stoppen om een goed zicht op de grot te krijgen.
Eigenlijk zijn het gewone grotten, ware het niet dat er wit zand op de bodem ligt. En als de zon daarop schijnt wordt het water helder blauw. Vandaar Blue Grotto. Je bezoekt deze best in de voormiddag want dan staat de zon op de grote grot en is het effect het grootst (maar ook meer volk). Wij namen het laatste bootje van de dag voor 8 euro p.p. Even zitten! In de kleinere grotten aan de overkant hadden we ook het blauwe effect.
Het blauwe water, jawel!
Ik vond het gewoon zalig om op dat bootje te zitten, blauw water of niet. En de grotten op zich zijn ook gewoon mooi om te bezoeken. Mooie afsluiter van een heftige wandeling.
Het tochtje met de boot duurde ongeveer 20 minuten, hierna namen we een rechtstreekse bus naar Valletta. En dan de ferry naar onze B&B. Om doodop neer te ploffen op ons bed. Nadien zouden we nog gaan rondwandelen in The Three Cities, maar dat is voor een volgende keer.
Ik vond dit een enorm boeiende dag, maar ook zwaar met de warmte en het saaie middenstuk. Ik denk dat ik een volgende keer ’s morgens naar The Blue Grotto zou trekken en dan te voet naar de tempels. Heel misschien zou ik met een bus stoppen aan de Dingli kliffen. Maar als ik eerlijk moet zijn weet ik niet of ik dat stuk nog eens zou doen. De kliffen zijn eerder een nice to have dan een must vind ik.
Bezocht jij al eens ooit een tempel of andere heel oude menselijke overblijfselen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.
Ik nam jullie de afgelopen tijd mee op 4 heerlijke dagen in deze Andalusische stad. Hopelijk heb je zin gekregen om er naartoe te gaan. En om af te sluiten geef ik jullie nog 2 geweldige tips: een avondje vertier om daarna zalig in een warm bed te ploffen.
Flamenco in Triana
Andalusië is de bakermat van de flamenco. Ik herinner mij dat ze ooit bij So You Think You Can Dance (yep, ik ben een die hard fan) op bootcamp gingen naar Sevilla om die aartsmoeilijke dans te leren. Het stond dus al snel vast dat we een flamencovoorstelling wilden zien. Moeilijk was dat niet, want je wordt letterlijk om de oren geslagen met Flamencoshows als je door de straten van de stad wandelt.
Ik denk dat er dus ook best wat tourist traps zijn wat betreft de flamenco. Wij deden op voorhand onze research en kwamen al snel bij de volkswijk Triana uit aan de overkant van de rivier, waar de echte flamenco nog beoefend zou worden.
Uiteindelijk kwamen we, via de connecties van mijn reisgezel, terecht in de bar van de Vlaamse Maria. Hier doen ze aan zigeunerflamenco, oftewel, flamenco vanuit de voeling van de muziek, flamenco à l’improviste eigenlijk. In een zeer klein zaaltje zaten we letterlijk dicht bij elkaar om mee de muziek en de passie van de dansers te voelen. Ik weet niet of dit de beste flamenco was die we konden zien, maar ik zag ooit met school een afgelikte flamencovoorstelling in Barcelona, en dan was dit wel van een hoger kaliber.
Heel snelle voetbewegingen en heel krachtige armen. Dat is flamenco voor mij en dat heb ik wel gezien. Zwaar onder de indruk was Leen, ik iets minder, maar dat ligt zeker niet aan Maria of haar team. Ik denk dat ik als danseres automatisch wat kritischer was, of met wat meer verwachtingen de bar was binnengestapt. Maar ik heb absoluut geen spijt van de show en denk echt dat we hier een vrij authentieke ervaring hebben meegepikt.
We betaalden rond de 16 euro denk ik voor de show en de bar in Triana was T de Triana. Triana is sowieso een leuke wijk om te bezoeken, hier zou je het echte Sevillaanse leven tegenkomen. Wij hadden jammer genoeg niet veel tijd om deze buurt te verkennen.
Overnachten in casas de la Juderia
We boekten dit hotel na wekenlang zoeken online, want eigenlijk wisten we niet goed wat te verwachten. De ligging van casas de la Juderia in combinatie met een vermelding in sommige reisboekjes en op blogs deed ons overstag gaan.
Want het hotel ligt echt vlak in het centrum. Op een kwartier tijd sta je respectievelijk aan het Alcazar, de kathedraal of het casa de Pilatos. Enkel voor Metropol Parasol en de rivier ben je soms al eens iets langer aan het stappen. Kortom: we deden alles te voet en dat was zonder deze centrale slaapplaats zeker niet gelukt.
Maar dan het hotel zelf. Woow. Het is echt een prachtig hotel. Groot, maar nooit zo druk dat het opvalt dat er veel mensen slapen (of dat kwam omdat wij er in november waren). En het was me een beleving.
Het is namelijk een hotel met een grondplan. Het is een aaneenschakeling van patio’s met allerlei kamers, ondergrondse gangen, verborgen liften… Gelukkige escorteerde iemand van het hotel ons naar de kamer want we hadden dat nooit op eigen houtje gevonden. Wij moesten namelijk nog een smal steegje door omdat we sliepen in het nieuwere gedeelte van het hotel, met een eigen receptie en ingang.
Eén van de ondergrondse gangen om uiteindelijk tot bij je kamer te raken… 😀
De kamer zelf was van meer luxe voorzien dan die we geboekt hadden (waarschijnlijk een overbezetting van de kleine kamers). We hadden twee ruime bedden, een salon en een badkamer met bad. De modem hing boven onze deur dus de wifiverbinding was uitstekend en elke ochtend gingen we via onze eigen patio naar buiten. Het personeel is attent, na een nachtje wat koud te hebben, vroegen we donsdekens bij die we naar een kleine reminder ook onmiddellijk kregen. Ontbijten deden we er niet dus daar kan ik niet veel van zeggen.
Het tapasrestaurant in het hotel, Baqus, testten we wel uit en heeft naast heerlijke wijn ook lekkere en originele tapas voor de grote en de kleine honger.
Dit hotel, dat was één van de toppers van de reis. Dus zeker een aanrader!
Dit was het laatste postje over deze prachtige stad. Meer lezen over Sevilla? Ik heb ondertussen een fijne reisgids opgebouwd.
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Deze zomer gingen jullie ongetwijfeld allemaal op vakantie naar Malta & Gozo, na het lezen van mijn gids vorig jaar. Wel dan presenteer ik de ideale bestemming voor de zomer van 2020: Roemenië. Het lief en ik trokken 7 dagen naar dit land aan de Zwarte Zee, en naast een bezoekje aan de hoofdstad Boekarest, trokken we ook 5 dagen op roadtrip in de streek Transsylvanië. Van iedere dag komt er zoals steeds nog een reisverslagje aan (waarvan mij kennende het laatste toch zeker over 3 jaar online komt ^^). Maar ik zorg ook deze keer voor een overzichtspost met onze route, het soort posts dat mij ook steeds enorm helpt met plannen.
Dus geen ultieme gids, zoals de ironische titel doet vermoeden, maar een praktische gids die jullie hopelijk helpt met plannen, net als vorig jaar, in handige bullets.
Praktisch & vervoer
Vliegreis
We waren in Roemenië van woensdag 17 juli t.e.m. dinsdag 23 juli 2019 en hadden het geluk dat de bagage-afhandelaars deze zomer al gestaakt hadden. We vlogen twee keer vanaf Zaventem met Tarum, een Roemeense maatschappij uit het netwerk van Brussels Airlines. Bestemming: de hoofdstad Boekarest. Roemenië telt tal van luchthavens, voornamelijk voor binnenlandse vluchten (want ja zo groot is dat land), maar vanuit België vliegen er geen maatschappijen op een andere luchthaven dan Boekarest Otopeni (Ryanair biedt Cluj-Napoca aan, maar dat is via een binnenlandse vlucht vanuit Boekarest).
Ook Ryanair en Blue Air vliegen op Boekarest, al dan niet vanaf Charleroi. Maar wij hadden wel wat bagage (en dat zou ook optellen bij een low cost maatschappij) dus kozen we op voorhand voor de wat duurdere optie. Boek zeker tijdig, want wij waren al aan de late kant en telden dus wel wat neer voor een vliegticket (ik denk twee keer rond de 150 euro).
Roemenië maakt wel deel uit van de EU, maar nog niet van Schengen. Dit betekent dat je moet aanschuiven aan de paspoortcontrole. Wat vooral in Zaventem een gedoe is in juli en augustus. Wij hebben bijna drie kwartier aangeschoven, een Belgisch ID mag namelijk niet door de automatische poortjes. Als ik één tip mag geven: beschik je door een vorige reis over een EU paspoort dat nog geldig is, neem dat dan aub mee, dan bespaar je dus heel wat tijd. Zo niet: trek dan op tijd naar de luchthaven in het hoogseizoen.
Van de luchthaven naar Boekarest
Vanaf de luchthaven kozen we steeds voor een bus naar de stad. Er zijn twee buslijnen die je naar het centrum brengen de 783 en de 780. Afhankelijk van het verkeer en de locatie van je slaapplaats ben je in minder dan uur in de stad.
Huurauto
Over het rijden met een huurauto en mijn eerste roadtrip kon je al lezen in deze blogpost.
Op aanraden van fervente Roemeniëfans huurden we een auto bij Klasswagen. Je boekt op voorhand de auto die je wil en kiest best voor een volledige verzekering. Ze kunnen je komen ophalen aan de luchthaven met een busje (want ze zitten vlakbij de luchthaven Otopeni), en weer terug brengen wanneer je de auto inlevert. Maar aangezien wij onze vluchtdagen telkens combineerden met een halve dag in Boekarest namen we tweemaal een taxi van en naar de stad. Verder ben ik heel tevreden van de service bij Klasswagen. We kregen op tijd een auto, in ons geval een groter model, en geen gedoe of discussies bij het inleveren. Ook moet je de auto niet kuisen, ze hebben namelijk een eigen carwash in de kelder. Doordat we een volledige verzekering namen hadden we geen kopzorgen mocht er iets gebeuren.
In Roemenië is een auto huren met zo’n verzekering spotgoedkoop. Wij betaalden 25 euro pp. per dag. Ook tanken is niet zo duur, in totaal tankten we voor net geen 50 euro.
Munteenheid & geld wisselen
In Roemenië betaal je met Roemeense Lei (RON), de koers is daar een pak voordeliger dan de euro. Deel elk Roemeens bedrag door iets meer dan 4 om de prijs in euro te berekenen. Geld wisselen doe je best in een wisselkantoor en niet aan een bankautomaat, dan betaal je extra taksen bij het afhalen. In Boekarest en de grote steden kan je makkelijk pinnen/betalen met de kaart, maar in de kleinere dorpjes en sommige bezienswaardigheden moet het nog in cash (bv. Viscri, Peles Castle, parkeerautomaten). Zorg dus zeker dat je cash bijhebt voor je op roadtrip vertrekt.
Uurverschil
In Roemenië is het één uur later dan in België. Vooral op je eerste dag verlies je dus extra tijd.
Reisweg & overnachtingen
Dag 1: aankomst en wandeling door Boekarest
Het presidentieel paleis
Onze vlucht landde omstreeks 14u, waardoor we ongeveer rond iets na 15u plaatselijke tijd in Boekarest aankwamen.
We sliepen bij Upstairs Boutique, een spiksplinternieuw kleinschalig hotel dat zich achter de gevel van een oude cinema bevindt, vlakbij het park Cismigiu. De kamers zijn comfortabel en schoon, het is er megarustig (want van de steenweg weg), maar het ontbijt is zeer pover. Qua ligging echt wel ideaal.
Hierna wandelden we door het historisch centrum. Het lief is al vaker in Boekarest geweest en nam het voortouw. We passeerden heel wat kerken, parken en het Palace Of The People van Ceaușescu.
Die avond hadden we een date met de schoonzus en haar vriend en trokken we daarom richting het chiquere CAJU. Het restaurant is van de hand van Joseph Haddad, de Sergio Herman van Roemenië, die ook nog een sterrenrestaurant uitbaat. Dit is zijn budgetvriendelijk restaurant, maar nog steeds duur voor de gemiddelde Roemeen. Het was met voorsprong het beste eten van de hele trip. Heel originele en lekkere combinaties. Een mix van Roemeens en modern eten. En die desserts, amai!
Dag 2: van Boekarest naar Brasov, via Peles Castle
Peles Castle
We namen de taxi naar Klasswagen en trokken eropuit met onze huurauto.
Eerste stop: Peles Castle, zo’n 2u30 van Boekarest. We kozen voor Peles en niet het meer populaire Bran Castle (wat gelinkt wordt aan Dracula, of toch de inspiratie zou zijn van Stoker voor het Draculakasteel), omdat ik her en der had gelezen dat dit een mooier paleis was.
Voor de parking betaalden we 20 lei. We lunchten op het kasteeldomein met broodjes uit de supermarkt. Je vindt er ook wel een cafetaria en wat winkeltjes hebt, maar allemaal heel toeristisch.
We kozen voor de volledige tour van 60 lei per persoon en het lief betaalde ook nog 35 lei om foto’s te mogen maken. Je kan het paleis dus enkel bezoeken via een tour. Wij hadden het geluk dat er net een Engelstalige rondleiding begon en dus niet moesten wachten. Je moet plastieken zakjes rond je schoenen doen om de vloer niet te beschadigen. De volledige tour duurde ongeveer 45 minuten.
Het paleis is echt prachtig ingericht en veel groter dan je op voorhand denkt. Ik vond dit echt een van de mooiere paleizen die ik al bezocht heb. Het is wel minder fijn dat je aan de tour gebonden bent. De groepen zijn groot en dus luidruchtig.
Eens buiten namen we nog ruimschoots de tijd om foto’s te nemen en wandelden we tot aan het kasteel Pelisor, dat zich een beetje hoger bevindt en dat je ook zou kunnen bezoeken, maar zowel Peles als Pelisor sluiten al de deuren omstreeks 16u.
Het is er druk, dat moet gezegd worden. Maar dat is meestal wel zo als je een paleis bezoekt (denk maar aan Versailles of het Alcazar in Sevilla)
Vanuit Sinaia, het dorpje waar Peles zich bevindt, reden we richting Brasov. Na wat vechten met de parkeerautomaat die enkel muntjes aanneemt (het hotel betaalde uiteindelijk via een gsmticket voor onze parking) checkten we in bij Drachenhaus, ons hotel voor die nacht. We hadden een hele fijne kamer met een uitgebreid ontbijt. De ligging is opnieuw geweldig. Zeker eentje om opnieuw te boeken.
We wandelden alvast wat door het centrum van Brasov, dat ons meteen enorm aansprak.
Dag 3: verkenning van Brasov en aankomst in Viscri
Een straatje in Brasov
Na een uitgebreid ontbijt in Drachenhaus gingen we op pad in Brasov. Dit was helemaal mijn stadje, met een leuke mix van Saksisch erfgoed en het Roemeense leven.
Om 11u waren we present voor de Free Walking Tour van Walkabout. We verkenden alle hoogtepunt van de stad, onze gids gaf echt zeer veel leuke weetjes over de stad en de geschiedenis van Roemenië. Echt een dikke aanrader!
We bezochten in Brasov ook the black church, een grote protestantse kerk, de trekpleister in Brasov. De inkom was 10 lei pp. en ik vond het echt een fijn bezoek. Zeker nadat we door de Tour al heel wat achtergrondinformatie hadden gekregen.
Jammer genoeg was het na een middagmaal tijd om afscheid te nemen van Brasov. We reden richting Viscri, wat ongeveer een dik uur rijden was. In Viscri logeerden we bij Viscri 195.
Viscri is een Unesco beschermd Saksisch dorpje waar de tijd is blijven stilstaan. Er is geen asfalt en er zijn ook geen hotels en amper restaurants. Er is nog maar pas een parking aangelegd buiten het dorp. Je slaapt dus in één van de guesthouses en vaak eet je bij de host die voor zijn/haar gasten kookt.
Die avond dwaalden we wat rond in het dorpje en keken we ’s avonds naar de intocht van de koeien. Jep, elke avond komen de koeien van de weides op hun eigen naar hun stal. Die koeien zijn zo geconditioneerd dat ze zelf de weg kennen.
In Viscri deden we eerst een rit met paard en kar (waarbij je lokale bevolking steunt en de paarden worden trouwens goed verzorgd – ik ben zeer moeilijk wat betreft toerisme met dieren – maar in dit geval vond ik het wel een ethische keuze). Tijdens de rit beland je letterlijk in niemandsland, velden en bergen is al wat je ziet. De stilte is overdonderend. Geweldig!
Daarna bezochten we de bezienswaardigheid van het dorpje, de weerkerk. Veel toeristen komen enkel voor deze kerk naar het dorpje en zijn daarna weer weg. De toegang kost 10 lei pp. en het is één van de mooiere weerkerken uit de streek. In een weerkerk werd niet enkel mis gehouden, maar het was eerder een soort minifort waar alle gezinnen zich konden in terugtrokken bij een inval van de Turken. Over heel Transsylvannië vind je dit soort kerken, meestal op de top van een heuvel, net zoals in Viscri.
Het was tijd voor onze volgende bestemming! In minder dan een uurtje ben je in het historisch centrum van Sighisoara. Ook een oud Saksisch stadje vol kleurrijke huisjes.
Sighisoara is klein genoeg voor een halve dag. We wandelen elke straat zeker drie keer door op die tijd. Belangrijkste trekpleisters zijn de klokkentoren, de oude stadsmuren, het huis van Vlad III (de man waarop Dracula gebaseerd is) en de scholierentrap (een houten trap met 175 treden die de leerlingen elke dag naar boven nemen – waar de school zich bevindt).
We sliepen bij Hotel Sighisoara, dit was met voorsprong de meest ruime kamer van de hele trip.
Plots hadden we wat tijd over voor een extra stop (de transfagarasan rijden bleek geen realistische optie binnen onze tijdspanne). We kozen voor Biertan, een ander Saksisch dorpje met een weerkerk, vergelijkbaar met Viscri. Biertan is iets moderner (wel asfalt op de hoofdwegen en dus ook toeristischer) en ook de weerkerk is heel anders ingedeeld. Ik vond dit wel een hele fijne stop! Toegang tot de weerkerk moet ook iets van een 10 lei pp geweest zijn en we betaalden 3 lei voor parking.
Het was een half uurtje tot in Biertan en vanaf daar reden we via een kleinere weg naar Sibiu (in totaal reden we 2 uur denk ik). Doordat we niet de steenweg namen passeerden we in allerlei kleinere dorpjes en door grote stukken platteland. Het was een leuke ervaring om Roemenië echt te leren kennen.
Iets na de middag kwamen we aan in Sibiu en checkten we in bij The Council. De grootste tegenvaller van alle slaapplaatsen. We hadden een super kleine kamer een mobiele airco waarvoor ze een gat hadden gemaakt in het raam… Veel straatlawaai en nog altijd heel warm dus.
We hadden wat last van vermoeidheid en de hitte en dus deden we het de namiddag in Sibiu rustig aan. We wandelden doorheen het centrum en brachten een bezoek aan het Brukenthalmuseum (we kozen voor de afdeling Europese kunst). Dit is een kunstmuseum in een soort van oude paleisresidentie van baron Brukenthal. De inrichting is specialer dan de kunst zelf en hoewel het niet heel groot is vond ik het een heel fijn museum om te doen (helaas was er binnen geen airco – dat heb je in een oud pand). We betaalden 20 Lei toegang pp. denk ik.
In de voormiddag wandelden we opnieuw door Sibiu. Hoewel het een leuk stadje is voelde ik het niet zo. We gingen hier en daar binnen kijken in één van de mooie kerken. En er zijn toffe straatjes en mooie pleinen. Maar één dag in Sibiu is zeker voldoende wat mij betreft.
Onze roadtrip liep op zijn einde en we reden 4,5 uur terug naar Boekarest, langs de gewone weg en zelfs het laatste stukje op de snelweg vanuit Pitesti. We dropten de auto en namen de taxi naar het Z Executive Boutique Hotel, onze laatste stop. Dit was de meest moderne kamer van de hele reis (en geweldig uitgebreid ontbijt).
Dag 7: Boekarest en terugvlucht naar België
Paraplu’s in Boekarest, er moest toch één hipsterfoto in deze post zitten 😀
Onze laatste dag brachten we opnieuw door in de hoofdstad en opnieuw zonder een echt plan. We liepen nog wat door het historisch centrum en dronken iets in een hippe koffiebar.
Tegen de middag namen we de bus terug naar de luchthaven en zat onze vakantie erop.
Zo, dat was een hele boterham :). Ik moet zeggen dat de planning van onze trip ideaal was. Je hebt zeker niet meer tijd nodig in de meeste stadjes (enkel in Brasov zou ik nog wat langer kunnen verblijven) en een citytrip in Boekarest was niet ons doel. Daar keren we sowieso nog wel naar terug. Transsylvanië is zeker een mooie streek vol geschiedenis en natuur. Alles ligt er ook dicht bij elkaar waardoor je makkelijk kan combineren.
Zegt Roemenië jou iets als bestemming?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).
Berlijn bleek zoveel meer dan een stad getekend door de oorlog en heeft enkele heel toffe levendige buurten. Waaronder Prenzlauer Berg, de wijk waar we sliepen en waar ik jullie vandaag mee naartoe neem.
Dé hipsterbuurt van Berlijn
Tijdens mijn eerste dag in Berlijn zat het lief nog op de conferentie, die plaats vond in de Kulturbrauerei (naast een conferentieplek, ook een soort museum voor tijdelijke tentoonstellingen) in de wijk Prenzlauer Berg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van deze wijk had gehoord.
De wijk blijkt de thuis van hipsters, hoogopgeleiden en jonge gezinnen met kinderen. Naast een grote hoeveelheid hippe kledingboetieks, koffiezaken en speeltuinen kan je dit ook duidelijk afleiden aan de vele buggy’s en bakfietsen.
Ik ontbeet samen met een andere collega in de hipste koffiebar der Berlijnse koffiebars (en dat zijn er veel) denk ik, Distrikt Coffee. Op het menu: huisgemaakte granola en toast avocado. Kan het nog hipsterder?
Niet alleen buggy’s, maar ook veel hondjes in deze wijk.
Daarna wandelden we naar Mitte en bezochten wij het Tranenpalast. Normaal zouden we nog verder Mitte verkennen, maar de Turkse president was in de stad en het hele centrum was afgezet en stond vol politie. Gezellig is anders en dus besloten we onze wijk dan maar te verkennen. Niet veel bezienswaardigheden, maar heel wat leuke kiekjes!
De wijk is eigenlijk amper te vergelijken met een wijk uit een andere grootstad. Er zijn brede boulevards met hoge (heren)huizen, een brede stoep en meestal bomen die voor verkoeling en zuurstof zorgen. Het doet wat Parijsachtig aan, maar ook niet helemaal.
Er woont duidelijk een jonger publiek. Veel bloempotten, street art, fietsen voor de deur en parkjes op elke hoek met speeltuigen. We aten onze lunch (en hun befaamde apfelstrudel als dessert) bij Meierei, een Zwitsers georiënteerd eetplekje in een gezellige straat.
We bezochten het wasserturm park, waar een oude watertoren en enkele andere oude gebouwtjes blenden in de natuur en waar de jeugd komt chillen. Dit zijn mijn soort plekjes. Ik voelde het helemaal.
Een ander bekend park is het Mauerpark, waar op zondagochtend een grote vlooienmarkt is. Er staat ook een permanente legale street art muur waar je elke dag wel artiesten aan het werk kan zien.
Op de plek van dit park stond ooit de Berlijnse muur en de omgeving was deel van niemandsland. Later is deze ruimte dan ingevuld met een park voor de wijk. Niet toevallig vind je daarom wat verderop het Gedenkstatte voor de Berlijnse Muur, waarover ik eerder al schreef.
Er zijn heel wat leuke eetstraatjes in deze wijk waar het ’s avonds heerlijk vertoeven was, voornamelijk rond de Kollwitzplatz. Wij kozen voor het burgerestaurant The Bird aan de andere kant van het Mauerpark. En dat werd een hele voltreffer. Ruime keuze aan burgers en steaks, zeer grote porties en een schappelijke prijs.
Prenzlauer Berg mist toeristische toppers om de grote massa aan te trekken, maar misschien net daarom proef je het echte Berlijnse leven van jonge gezinnen. Ik vind het de ideale wijk om te overnachten in Berlijn. Mitte is heel dichtbij en ’s avonds is er veel te beleven. Ik kom zeker nog eens terug.
Kende jij deze wijk in Berlijn al?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.
Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!
Ik gaf eerder al wat tips voor het centrum. De dag voor de trial in the highlands trokken we richting het oosten van de stad voor een dagje citytrippen op een gezapig tempo. En passeerden we zo heel wat bezienswaardigheden. Ik denk ook dat dit mijn favoriete deel van de stad is.
We ontbeten bij Wilson Street Pantry in the merchant city. Hip, maar betaalbaar. Van daaruit volgden we een stukje van de street art wandeling (waarover later meer) richting Glasgow Cathedral, onze eerste stop van de dag.
Glasgow Cathedral
De kathedraal van Glasgow is het oudste kerkgebouw van de stad en gewijd aan Saint Mungo, de patroonheilige van Glasgow. Zijn resten liggen ook begraven in de kerk. Het is een gotische kerk, dat zie je meteen. Uniek is dat deze kerk niet is geplunderd of half gesloopt tijdens de reformatie die vrij stevig halt hield in Engeland.
De kathedraal is veel groter dan je van buiten zou zeggen. Vooraan doet de kerk vrij modern aan met glasramen die nog niet zo heel oud zijn (gedoneerd in de 18de eeuw, maar van zo’n slechte kwaliteit dat ze opnieuw gerestaureerd moesten worden wat later). Achteraan vind je het middeleeuwse gedeelte en ook een crypte met tombes. Die crypte is trouwens de tweede Outlander-filmlocatie die we zagen (zie je meteen aan alle Outlander merchandise die er verkocht wordt, het is een best commerciële kerk). De crypte figureert als l’hopital des anges in seizoen 2. Maar ik legde die link niet ter plaatse en ook niet de keer na mijn bezoek toen ik die afleveringen herbekeek. *oeps*.
Ik vond de kathedraal best mooi, maar niet enorm indrukwekkend omdat ik het moeilijk vond om voorbij de modernere elementen te kijken. De kathedraal is gratis te bezoeken.
The necropolis
Een kerkhof op citytrip bezoeken, dat leek me wat raar (ondertussen deed ik dat opnieuw in Parijs, en in Sighisoara). Maar the necropolis is een van dé trekpleisters in de stad. Het is een Victoriaans kerkhof op een heuvel naast de kathedraal. Ik meen me te herinneren dat het is opgericht om buiten de stad slachtoffers van de pest te begraven. De brug van de kathedraal naar het kerkhof werd gebruikt voor de begrafenisstoet.
Het is een hele klim, maar vanop de heuvel heb je een prachtig zicht op de stad. En dit tussen de speciale graven. Het ene al wat groter dan het andere.
Ook op de kathedraal heb je een mooi zicht. Hij lijkt zo klein van bovenaf.
Je kan er uren ronddolen tussen de graven. The necropolis is zeker en vast een speciale bezienswaardigheid in Glasgow.
People’s Palace
Vanaf het kerkhof loop je in een kleine twintig minuutjes naar Glasgow Green en het people’s palace, nog net voor je aan de Clyde komt. Het leven van arbeiders was hard vroeger, daarom werd het people’s palace oorspronkelijk opgericht om arbeiders een cultureel uitje te geven. De recreatieve ruimtes en het museum waren namelijk open voor iedereen. Een typische hoogdravende manier van de nobelen om te tonen dat ze inzitten met de armen, die nog steeds geen eten voor hun kinderen hadden, maar nu wel op café konden komen zitten. Great :).
Langs de buitenkant is het een prachtig Victoriaans gebouw. Het is dus geen toeval dat de top van fontein ervoor is gedecoreerd met een standbeeld van koningin Victoria. Dat was trouwens één van de eerste Hanoverkoningen met (een positieve) aandacht voor Schotland.
Vandaag herbergt dit gebouw een mooie botanische tuin waar je iets kan drinken en de beide verdiepingen zijn een museum over het leven van de gewone man in Glasgow door de jaren heen. Het museum is trouwens gratis te bezoeken.
Ik vond het een ouderwets museum. Met veel zaken dicht op elkaar. Kleine bordjes. Wij hebben dus zeker niet alles bekeken, maar het leuke aan het Verenigd Koninkrijk is dat al deze staatsmusea gratis te bezoeken zijn en dus ben je niets verloren met even binnen te piepen. De tuin is echt wel wauw van bovenaf! Dus toch een must om binnen te gaan wat mij betreft.
Glasgow Green
Glasgow Green is het oudste park van de stad en grenst aan de Clyde. Er vinden regelmatig events en optredens plaats.
Een ideaal uitje bij mooi weer. Hondjes spelen samen in het rond terwijl stelletjes picknicken op het gras. Er staan verschillende monumenten in het park. Bijvoorbeeld eentje voor de Commonwealth Games die in 2014 in Glasgow werden gehouden. En deze ark aan een uitgang van het park.
De Clyde
Eens het park door, wandelden we via het aangename pad langs de rivier de Clyde weer terug naar the merchant city voor de lunch. Nu de wolken verdreven waren, was het er heerlijk vertoeven in het zonnetje. Je kan de Clyde volledig afwandelen richting het westen en dan kom je nog wat mooie plekjes tegen, maar het lief mocht zich niet forceren met het oog op de loopwedstrijd van de volgende dag ;).
Ik wist wel een mooie foto te nemen van dit schattige bruggetje:
Bezoek jij al eens een kerkhof op citytrip?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat denk ik. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Onze eerste dag begon met vroeg opstaan voor de Eurostar, inchecken in het hotel en daarna gingen we onmiddellijk de stad in. Het was droog (op dat moment toch ^^) en dus kozen we voor een wandeling langs de rivier Thames.
We sliepen in het Citizen M Tower Of London hotel en hadden het geluk nog een kamer op de 1ste verdieping te scoren met zicht op die fameuze Tower. Daar gaat mijn hartje wat sneller van slaan natuurlijk.
Starten deden we dus aan The Tower Of London en met het oversteken van de befaamde Tower Bridge. Het blijft een indrukwekkende constructie en halfweg heb je een leuk zicht op zowel Southwark als The Tower met het zakelijke centrum erachter.
We namen the Queen’s walk langs de Thames en passeerden het glazen stadhuis en de HMS Belfast, gingen ook even piepen bij Hay’s Galleria. Je ziet dat het al wat donkerder begon te worden. Er hing regen in de lucht.
Eens we aan de volgende brug, de echte London Bridge trouwens, gekomen waren hadden we toch wel honger. We besloten te stoppen bij Borough Market voor een lunch. Keuze genoeg, betaalbaar en gezellig!
Na het eten bezochten we Southwark Cathedral, voor mij de eerste keer. Dat kwam goed uit want ondertussen was het aan het regenen. Voor 1 pond krijg je een infoboekje en mag je foto’s maken. Het is een sobere kerk, typisch Anglicaans, en je ziet dat er nog middeleeuwse elementen zijn behouden.
Maar tegelijk zie je ook dat het interieur is opgeknapt voor de toeristen en dat er nog steeds veel volk over de vloer komt. De kathedraal was binnenin wel veel groter dan ik had verwacht op basis van de buitenkant.
We gingen op zoek naar Doorkin, de kat die in de kerk woont, maar vonden haar jammer genoeg niet :(. In de kerk wordt ze een beetje als een heilige beschouwt. Ik kocht wel een postkaartje met haar erop om de kerk te steunen.
Ondertussen bleef het bewolkt, maar het was niet meer zo fel aan het regenen. We namen Clink Street, een smal middeleeuws straatje waar nog een overblijfsel van het vroegere Winchester Palace te zien is. Je kan er ook een bezoekje brengen aan Clink Prison en komt er een mooie Shakespeare mural tegen.
We wandelden verder langs de Thames en passeerden The Globe, Tate Modern en de Millennium Bridge met in de verte de prachtige koepel van St-Pauls Cathedral natuurlijk.
Onder de Waterloo Bridge vind je een tweedehandsboekenmarkt waar we even bleven snuisteren want #nevernotreading.
Blijf je de Queen’s Walk volgen dan passeer je The London Eye met The Houses Of Parliament aan de overkant. De herfst gaf het een speciaal sfeertje en we zagen de eerste sporen van een kerstmarkt, waar we ver weg van bleven (want ja, ik heb helemaal niets met kerst en al helemaal niet met kerstmarkten, bah!).
De meeste mensen steken dan Westminster Bridge over richting Big Ben (die overigens gerestaureerd wordt momenteel en dus is er maar weinig aan te zien). Wij bleven rechtdoor gaan en kwamen wat mij betreft daardoor op het mooiste stuk van de wandeling. Ik herkende het plaatje van de BBC-serie Howard’s End, het doet dan ook Edwardiaans aan. Ineens was er felle zon waardoor we zelfs even op een bank konden chillen met zicht op het prachtige parlementsgebouw.
Hier was het heerlijk rustig aangezien de meeste toeristen waren afgeslagen. Net voor de volgende brug, die we deze keer wel namen, kom je aan Lambeth Palace. Het paleis is niet toegankelijk jammer genoeg, het is nog steeds de hoofdzetel van de aartsbisschop. Maar voor mij is het gebouw wel van historische waarde aangezien het voorportaal duidelijk uit de Tudorperiode stamt en dat wilde ik toch graag even met mijn eigen ogen zien.
Voor de geïnteresseerden: niet alleen de typische rode baksteen, maar vooral de zwierige ‘schouwen’ bovenaan zijn typisch voor de 16de eeuw. Net zoals nog een aantal details in deze portiek. Het doet wat denken aan Hampton Court Palace, de parel der Tudorarchitectuur.
Met het oversteken van de Lambeth Bridge kwamen we terecht in de Victoria Park Gardens met een prachtig zicht op The Houses Of Parliament.
We maakte een volgende stop aan Westminster Abbey, waar duizenden kruisjes met klaprozen waren verzameld, eentje voor elke gesneuvelde, ter herdenking van de 100ste verjaardag van het einde van WOI (Remembrance Day). Indrukwekkend is het juiste woord hier.
We warmden op met koffie bij Iris & June. Gek op paleizen als ik ben wilde ik nog een laatste stop maken aan Buckingham Palace, het werd al donker ondertussen.
Via St.-James Park namen we de metro naar het hotel. ‘S avonds was het plan om uit eten te gaan in Soho. We belandden bij Wahaca, een Mexicaanse streetfoodketen uit Londen zelf. Op veel andere plaatsen zat het al vol en ik ben altijd in voor Mexicaans. Ik had schrik voor het ketengevoel, maar het werd de beste Mexicaanse maaltijd die ik in tijden had gegeten. Veel keuze uit kleinere gerechtjes die je kan combineren en delen of je neemt gewoon een megaburrito. Kan allebei, aanrader!
Daarna nog even wat avondsfeer meepikken. Piccadilly Circus, Leicester Square, Oxford Street en aangepaste verlichting in Carnaby Street voor de film ‘Bohemian Rhapsody’.
Hoewel ik de meeste plekjes van deze wandeling dus wel al eens had gezien, vond ik dit wel een hele fijne route om in één dag veel topsights te combineren. The queen’s & jubilee walk had ik bv. nog niet gelopen en zeker in de herfst was dat een fijne beleving.
Onze trip zou de dag erna nog iets meer letterlijk in het water vallen (dat kan je uiteindelijk verwachten in Engeland hé), dus ik ben zeer blij dat we op onze eerste dag al zoveel hadden meegepikt. Binnenkort dus nog meer Londen hier op de blog ;).
Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.
Vorige keer lazen jullie over twee Spaanse casas waaraan ik mijn hartje verloor. Casas de Las Duenas bleek de perfecte namiddagactiviteit op onze eerste dag. In de voormiddag verkenden we een van de minder toeristische wijken. Misschien niet de meest logische keuze om onze citytrip te starten, maar we kregen meteen heel wat lokale sfeer mee.
Macarena & Feria
La Macarena is een oude volkswijk met smalle straatjes, veel kerken, kloosters én oeroude tradities. De buurt was in verval geraakt en is begin jaren 2000 wat heropgewaardeerd, onder andere met de bouw van Metropol Parasol. Waardoor nu voornamelijk de buurt rondom het Alameda de Hercules een hippe en arty wijk is geworden.
We ontbeten als prinsessen bij La Cacharreria de Sevilla. Ik post niet vaak foodfoto’s, maar deze is de moeite waard.
Met een goedgevulde maag wandelden we al meteen voorbij de bekende parasollen, die we nog links lieten liggen.
Wat meteen opvalt zijn de honderden kerken met prachtige torens die we tegenkomen. De meeste kerken zijn, net als de bekende kathedraal, gebouwd op de funderingen van vroegere moskeeën en die moorse elementen vind je nog wat terug in hun uiterlijk. Vooral de torens doen nog heel ‘minaret’ aan.
De barokke kerk Iglesia de San Luis de los Franceses is dan weer iets helemaal anders. Er bestaat geen twijfel over dat deze kerk op en top katholiek is. Een protserige voorgevel zoals wij zeggen. Wie protsig niet kent komt al ver met weelderig, maar dan op een negatieve manier ;).
In Macarena vind je nog goed bewaarde overblijfselen van de oude stadsmuren, waar Caesar himself ooit de opdrachtgever van was. Ook de gele toegangspoort El arco de la Macarena staat nog overeind.
Als je door de poort loopt kom je aan de basiliek van Macarena, één van de belangrijkste religieuze plekken van de stad. Ook toen wij er waren zat de kerk vol voor een misdienst. De benaming Macarena heeft trouwens niets te maken met de gelijknamige dans. De wijk is genoemd naar El virgin de Macarena, de heilige waaraan de basiliek is gewijd. Eén keer per jaar gaat er een heuse optocht door de stad met het beeld van La Macarena, dat je dus in deze kerk het hele jaar door kan gaan bewonderen.
Voor wie meer wil weten over de mudejarstijl kan naar het Centro del Mudéjar in het Palacio de los Marqueses de La Algaba (een hele mond vol), dat gratis te bezoeken is. Mudejar betekent letterlijk ‘hij die mocht blijven’ en dat slaat op de moorse elementen die werden getolereerd en zich vermengd hebben met onze Christelijke cultuur. Het was de eerste patio die we zagen, maar heel spectaculair was hij niet. In het museum keken we wat tegeltjes en lazen we wat meer over mudejar in en rond Sevilla. Leuke introductie!
Vervolgens trokken we naar het Alameda de Hercules, wat een levendig plein werd genoemd. Maar blijkbaar leeft dit voornamelijk ’s avonds en is dit de uitgangsbuurt van de stad.
Ooit was dit de grootste openbare tuin van Europa vol beelden. Daarvan zie je nu nog twee pilaren staan met onder andere een beeld van Caesar on top.
Hierna hadden we een hongerke en aten we onze eerste en beste tapas van de reis bij La Huerta Mediterranea. Eenvoudige kip met curry en moussaka smaakten nog nooit zo lekker. Zware aanrader!
Met een volle maag bezochten we Casas de Las Duenas. Maar dat was niet onze laatste stop van de dag. Want we hadden deze morgen natuurlijk Las Setas gespot en het beloofde een heldere zonsondergang te worden.
Metropol Parasol
Of het nu parasollen of paddestoelen zijn, daar ben ik nog niet uit, maar Las Setas roept bij iedereen wel een mening op. De enorme houten constructie (de grootste ter wereld) is niet bij elke local even geliefd en kreeg vandaar de niet zo rooskleurige bijnaam Las Setas, oftewel paddestoelen. Onder de parasollen vind je opgravingen uit de Romeinse tijd en een overdekte markt.
Maar wij wilden natuurlijk naar boven. Voor drie euro mag je van het uitzicht genieten en krijg je er een nog drankje bij. Opgelet: dit gratis drankje krijg je niet op het terras, maar beneden bij het naar buitengaan. Dat is niet echt duidelijk aangegeven.
De constructie is echt wel groter dan je denkt. Je kan er zeker even op rondwandelen en het uitzicht is fantastisch. De parasollen staan pal aan het einde van Macarenawijk waardoor je een groots uitzicht hebt over het centrum tot aan de Guadalquivir. Met een frontaal zicht op de kathedraal met Giralda. Ondertussen was het golden hour en dat zorgde voor zeer mooie plaatjes.
La Macarena was een mooie eerste kennismaking met deze zuiderse stad en staat dus voor mij niet langer alleen voor dat dansje op een foute party ;).
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Op onze tweede dag deden we de wijken Graça, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. In een vorige update vertelde ik je al over Graça, met veel uitzichtpunten en een prachtig klooster.
Na de lunch wandelden we stap voor stap de heuvel op met als einddoel het Castelo de Sao Jorge op de top. Maar eerst was het tijd om rond te dwalen in Alfama.
Alfama
Alfama is een van de zeldzame wijken die de grote aardbeving van 1755 heeft overleefd en waar de smalle middeleeuwse straatjes nog intact zijn. Je lijkt er zo verloren te lopen in de steegjes, ook al is de wijk niet groot.
Het is een echte volksbuurt met was aan de balkons, schotelantennes, afgebladerde verf en kinderen die spelen op straat. Het is ook nog steeds een arme buurt. En dat hakte er bij mij wel een beetje in. Daarover schreef ik eerder al een post.
Er is geen horeca in de wijk, terwijl er honderden toeristen rondlopen. De bewoners zelf verdienen dus niets aan het toerisme. Ik zag een mevrouw van niet veel ouder dan ikzelf haar auto parkeren in een klein steegje en met twee boodschappentassen een klein deurtje binnen gaan. Dat is toch wel heftig.
Omdat het leven hier zo hard is kent de Portugese Fadomuziek niet toevallig zijn oorsprong in deze wijk. De nostalgische harde klanken van de fado kan je als toerist echter niet horen in Alfama. Daarvoor moet je naar een toeristenbar hoger op de heuvels. We deden dit niet, omdat de weeklanken van de fado niet echt ons ding zijn.
We dwaalden nog wel even rond in de steegjes. Ik zag bomma’s met elkaar praten via hun balkon. Ze konden elkaar een hand geven en keken naar de hordes toeristen die foto’s aan het maken waren. Het is geen ‘jonge’ wijk, dat merk je.
In Alfama kan je ook de Chafariz d’El Rei bekijken. Het is een enorme fontein die in de stadsmuren is ingebouwd en uitkijkt op de Taag. Letterlijk een ‘koningsfontein’, maar toen wij er waren stond deze jammer genoeg droog.
Castelo
Ook de wijk Castelo dateert uit de middeleeuwen en is natuurlijk in trek bij toeristen door de aanwezigheid van het Castelo de Sao Jorge op de top. Ik geef het toe: ook ik was excited toen ik de kanteeltjes zag. Het kasteel speelde al in een 12de eeuw een belangrijke rol wanneer koning Alfonso de Moren verdreef uit Lissabon (het bekende boek ‘het beleg van Lissabon’ van Saramango is gebaseerd op deze gebeurtenissen trouwens). De eerste fundamenten werden gelegd in de Romeinse tijd, daarna volgde de moorse overheersing en later werd dit een paleis voor de koninklijke familie.
Om het Castelo te bezoeken en van het uitzicht te genieten betaal je ongeveer 8 euro. De rij ging goed vooruit toen wij er waren. Je moet wel weten dat je niet echt een kasteel bezoekt. In die zin dat er enkel nog muren en torens rechtstaan en dat er niet echt ‘een binnen’ is. Op dat vlak viel het misschien een beetje tegen, maar de views <3.
Wanneer je het kasteeldomein binnengaat word je meteen getrakteerd op een prachtig uitzicht over Lissabon. Die uitzichten werden wij niet beu, nee.
Daarna krijg je al snel de oude kasteelmuren in het vizier. Er staan hier en daar bordjes met uitleg en je krijgt ook een plannetje mee waarop je wat meer info kan vinden. Er zitten pauwen, die sommige toeristen interessanter vonden blijkbaar dan het kasteel zelf. Ik kwam toch vooral voor de kanteeltjes. Die waren er gelukkig in overvloed.
Je kan op de torens en verdedigingsmuren wandelen opnieuw vergezeld van een mooi uitzicht. Ik vond het leuk om te doen, al waren we snel rond want erg groot is het niet. Je vindt op het domein ook archeologische opgravingen uit de Romeinse tijd.
Ik ben blij dat we het Castelo gedaan hebben voor Sintra, want het castle of the moors is daar toch nog indrukwekkender. Maar ik heb geen spijt dat we deze must-bezienswaardigheid hebben bezocht. Zoals je ziet is Lissabon onder een bewolkte hemel nog altijd een plaatje.
Sé Cathedral
Na de hele klim naar het Castelo hadden we, ondanks de regen, zin in een ijsje. Bij Gelato Therapy schuilden we voor een nieuwe regenbui met een heerlijk authentiek Italiaans ijsje en een wafel. We hadden nog een laatste stop op de planning staan: de Sé-kathedraal.
De Sé-kathedraal is na de overwinning op de moren gebouwd op de resten van een moskee en is het oudste kerkgebouw van de stad. Maar door de aardbevingen is de kerk een aantal keren heropgebouwd en daardoor kan je een mix van architecturale stijlen ontdekken in de speciale voorgevel. Binnen is de kerk opvallend sober en donker. Het is eens iets anders dan de overdadige barok die je meestal in het zuiden van Europa vindt. Door een misviering zijn we er niet ontzettend lang binnen geweest, maar ik vond het toch de moeite.
Hierna hadden we wel echt de nodige kilometers achter de rug. We ploften neer bij Esperança Sé, een van de eerste horecazaakjes die een vergunning kreeg in de buurt van de kathedraal. Ze serveren dunne Italiaanse pizza. Die inderdaad lekker was, maar ik had niet veel honger (B-12 tekort ^^) dus heb ik het jammer genoeg niet opgekregen. We waren ontzettend moe die dag en kropen lekker vroeg onder de wol.
Het was absoluut een geslaagde dag. Graça, Alfama & Castelo laten het echte Lissabon (van vroeger) zien. Je vindt er verschillende toeristische plekken en toch ben je tegelijk soms heel alleen. Dat vond ik een mooi evenwicht.
Wat is jouw favoriete plekje in Lissabon? Of moet je er nog naar toe?
Aan mijn normaal tempo zou de eerste post over mijn vijfdaagse citytrip naar Parijs vorige maand ergens deze zomer online komen. Als alles goed gaat ten minste. De Notre Dame, die we pas de vierde dag bezochten zou dan ergens binnen anderhalf tot twee jaar zijn gloriemomentje krijgen op deze blog.
Maar toen was er die brand. Nu een dikke week geleden. Twee weken nadat ik me stond de vergapen aan de prachtige glas-in-lood rosettes en de hoge gotische zuilen. En dus krijgt de Notre-Dame wat ze verdient. Een eigen ode.
Het was een prachtige zaterdag. We slenterden met ons lekker Berthillon-ijsje over het Ile-De-La-Cité. Ik was deze keer echt eens mijn oriëntatie kwijt en was ervan overtuigd dat de Notre-Dame zich aan de andere kant van het eiland bevond. Maar ineens verscheen ze daar.
We gingen dichterbij. Steeds meer toeristen. En bloesems. Er zitten mensen achter de kerk in het parkje tussen de bomen te genieten van het zonnetje met het zicht op de Seine.
Aan de zijkant nog meer bloesems. Ze geven het gebouw net dat beetje extra.
De zijkant is Leen haar favoriet. Je hebt langs buiten een prachtig zicht op de Romaanse elementen. En één van de rosettes.
Stilaan komt de voorkant met de twee iconische klokkentorens in zicht. Meer bloesems. Witte deze keer.
Aan de voorkant wemelt het van de mensen. Ik neem foto’s in de hoogte en probeer de hele gevel erop te krijgen.
“Wil je naar binnen?” vraagt Leen. Ze ziet een rij staan en twijfelt daardoor. “Ik wil graag naar binnen” zeg ik. “Het is gratis, we zijn hier nu toch en de rij gaat goed vooruit. Volgens mij is het niet zo druk. Gewoon eventjes binnen kijken?”. Leen capituleert, want zelf is ze toch ook wel nieuwsgierig naar de binnenkant.
Vijf minuten later staan we binnen. We zijn niet alleen, maar het valt mee. Een kerk als deze krijg je moeilijk representatief op de foto. Leen brandt ondertussen een kaarsje voor haar dierbaren. Ik staar naar het plafond. Zo hoog. Met enkel daarboven ramen. En toch valt hier licht binnen.
Ik heb nog niet veel verteld over de geschiedkundige en architecturale waarde van dit gebouw. De Notre-Dame is een gotische kerk. Maar het gaat om vroeggotiek. Voor gotiek was er de Romaanse bouwstijl, dit zijn vaak donkere kerken. Met gotiek probeerden men indertijd (voor de Notre-Dame hebben we dan over de 11de eeuw!) meer licht en ruimtegevoel binnen te brengen.
De Romaanse stijl is vooral behouden in de rosettes. Maar de echte waarde van deze glasramen zit hem in het glas zelf. Elke kerk is onderhevig aan restauratie en probeert zo goed mogelijk oude elementen te behouden. In het geval van glas is dit heel moeilijk. Maar “the rose windows” in de Notre-Dame bevatten nog steeds 14de eeuws glas. Niet volledig, maar stukjes. Dat vind je bijna nergens meer ter wereld. Een vroeggotische kerk uit de 11de eeuw met glas uit de 14de eeuw. Laat even bezinken hoe speciaal dit is.
De rosettes waren onmogelijk goed op foto te krijgen. Leen en ik doen samen een poging of 65. Dit is het beste wat ik uit mijn camera krijg. En het doet het raam oneer aan.
Dit is the north rose die dateert uit 1250!
We lopen de kerk helemaal rond. Er is ondertussen een misviering bezig. Onderweg kom ik bordjes tegen die de geschiedenis van de kerk uit de doeken doen. Het is er veel te druk om iets te kunnen lezen. Er stond waarschijnlijk dat de kerk te prooi viel aan de beeldenstorm tijdens de Hugenotenvervolging in de 17de eeuw. Er zal ook te lezen geweest zijn dat de kerk geleden heeft tijdens de Franse Revolutie en zelfs geneutraliseerd werd. Misschien ook wel dat Napoleon er terug een kerk van maakte, Victor Hugo er in 1830 een boek over schreef en dat doorheen de 19de eeuw er allerlei restauraties plaatsvonden om de kerk weer zijn vroegere glorie te geven. Het is tijdens die restauraties dat de torenspits werd opgebouwd, naar model van de middeleeuwen. De torenspits die bij de brand moedeloos in elkaar zakte.
We kwamen buiten na een half uurtje. Leen zei dat ze blij was dat we binnen zijn geweest. We nemen nog een selfie met de voorkant (die zal ik jullie besparen ;)). Wat verder aan de Seine doet een laatste foto-opportuniteit zich voor.
De Notre-Dame zal weer opstaan. Misschien in zijn herkenbare vorm, misschien lichtelijk anders. Maar de Notre-Dame zal altijd een belangrijke plek zijn voor Parijzenaars en mensen over de hele wereld die de lichtstad bezoeken. Laten we ons niet beetnemen door discussies over geloof, geld van miljonairs dat beter aan armen wordt besteed en politici die de ramp aangrijpen voor hun eigen propaganda.
De Notre-Dame bracht die rampzalige maandagavond heel wat mensen samen. Dat was in de 11de eeuw al het doel van de kerk en dat zal altijd haar doel blijven. ❤️
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Tijdens onze eerste dag vertrokken we al vroeg voor onze vlucht en landden we vlak voor de middag op de enige luchthaven die het eiland rijk is. Het was eventjes zoeken naar de juiste bushalte, we moesten ook ergens overstappen volgens Google Maps en dat ging even fout, maar dankzij Google Maps en wat geduld kwamen we dan toch uiteindelijk aan in Birgu waar we zouden overnachten. Na het inchecken hadden we een hongerke en we probeerden meteen de lokale specialiteit uit: pastizzi. Dit zijn bladerdeeggebakjes met ofwel kikkererwten ofwel ricotta in. Ik was niet overdonderd. Die met kikkererwten was wel lekker, die met kaas vooral zwaar. Een adjectief waarmee je de Maltese keuken trouwens in één woord kan samenvatten.
Marsaskala
In de namiddag deden we deze wandeling van Visit Malta, met route B langs St. Peter’s Pool. Al volgden we niet de witte bordjes zoals beschreven, maar had het lief de route op zijn sporthorloge opgeslagen, we zullen dus hier en daar wel wat anders gelopen hebben dan op het kaartje. Startpunt was het vissersdorp Marsaskala en de wandeling was in totaal 12km lang.
Marsaskala bleek een schattig dorpje met een haven waar je rond kan. Opvallend is dat de vissserbootjes in Malta niet aan een steiger liggen, maar gewoon in het midden van de haven voor anker. Hoe je op de bootjes raakt is ons een raadsel, al zagen we ook wel van die hele kleine bootjes aan de buitenkant liggen die daar misschien voor gebruikt worden.
Eens je de haven rond bent kom je aan een brede wandelboulevard en voorbij een zwemzone met enkele zoutpannen. Strand vond je niet aan deze kant van het eiland, mensen zonnen hier op de rotsen.
Op weg naar de tweede inham kom je voorbij enkele villa’s en een leegstaand gebouw met mooie street art. De enige street art die we die week zouden zien.
Het tweede haventje leek ons meer gericht op pleziervaart, met vervallen huisjes, veel auto’s, rommel. Beetje chaotisch en typisch mediterraans zeker?
You see what I mean? 😀
Eens Marsaskala uit wenkt een mooi stukje natuur met zicht op witte ‘kliffen’, al zijn ze niet hoog genoeg om de naam kliffen waardig te dragen. Maar het zandweggetje stijgt wel dus dat is even bijten voor de enkels. Het uitzicht loont gelukkig. Ik vond het er prachtig.
Het weggetje naar omhoog.Het uitzichtDe zon stond ook goed, waardoor je het water zag verkleuren door het witte zand.Even bekomen van de klim
Hierna wandel je nog een tijdje langs een zandweggetje met veel cactussen, verlaten oude gebouwen, een muur… Het was wat van alles wat. In de verte lonkt de haven van Marsaxlokk al.
Maar wij namen nog een omweg langs St-Peters Pool. Hiervoor moesten we langs een lange asfaltweg en dat viel zwaar tegen. Heel de tijd auto’s die passeren, heel druk want het was een zondag en eigenlijk is de weg naar het einde van de Pool gewoon te klein om met een auto door te kunnen, maar daar laten Maltezen zich niet door kennen. Zolang ze maar zo dicht mogelijk kunnen parkeren en vooral niet te ver moeten stappen. *Zucht*.
Ook naar het uiterste punt van de uitham wandelen viel wat tegen, zo’n mooie uitzichten vonden we niet meer. Uiteindelijk rustten we wat uit bij St. Peters Pool, waar het druk was en daarom niet zo ons ding.
Durfals kunnen hier van de rotsen in het water springen, maar daar bedankten we voor. Weer naar beneden dan, via dezelfde asfaltweg, en zo kwamen we in Marsaxlokk. Befaamd om zijn zondagse vismarkt, die al dicht was (ik eet toch geen vis) en de typische schattige Maltese bootjes.
Het contrast met de containerschepen in de verte was opvallend.
We waren moe en ploften neer op een terrasje met zicht op de haven. Veel meer hebben we van het dorpje niet verkend. We waren vroeg moeten opgestaan voor onze vlucht en dat eiste zijn tol. Aan het terras zat een uitgemergeld katje met maar één oogje te bedelen voor eten. Ik begon meteen te wenen. De komende dagen zou ik nog een aantal keer geconfronteerd worden met het straatkattenprobleem op Malta en Gozo. Het was soms echt zielig. Mijn klein hartje had het daar heel moeilijk mee.
We namen vlot de bus terug naar onze B&B. We vroegen de eigenares restauranttips in Birgu, het stadje waar wij zaten, omdat we geen zin hadden om nog ver te gaan. Uiteindelijk aten we heerlijke pasta en risotto bij Osteria VE op het terras in een van de vele kleine straatjes die Birgu rijk is.
Malta staat bekend om zijn religieuze feesten en het afsteken van vuurwerk en daar maakten we meteen kennis mee. In Birgu was alles namelijk versierd met kleurrijke lichtjes en middeleeuwse doeken en er werd rondgegaan met een soort mariabeeld in een heuse processie. Er was een fanfare en uiteraard veel vuurwerk. Het gaf onze trip meteen iets extra, zo mee ondergedompeld worden in de lokale cultuur. Birgu is echt prachtig, zowel overdag als ’s avonds. Later meer foto’s, maar nu was het tijd om ons bedje op te zoeken.
Ben jij ook al eens toevallig op een lokaal folkklorefeest beland?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
