Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na een hele voormiddag in The Blue Lagoon en een middagwandeling op Comino keerden we terug naar Mgarr om de bus te nemen naar Victoria. Victoria is de hoofdstad van Gozo in het midden van het eiland. De lokale naam is Rabat, niet te verwarren met het stadje Rabat op Malta dat naast Mdina ligt (en uiteraard ook niet met de hoofdstad van Marokko).
Omdat we eigenlijk nog niet hadden gegeten kochten we een ijsje bij Bon Bon, omdat dat volgens the Lonely Planet de beste ijsjes van het eiland zijn. En het was ook echt bon (pun intended, yes!).
Eigenlijk hadden we voor Victoria niet echt een plan behalve dat we de citadel wilden bezoeken. We stapten daarom eerst wat rond en kwamen al snel in het middeleeuws aandoende centrum terecht met smalle steegjes.
Zo kwamen we ook langs de San Gorg basiliek verscholen op een gezellig pleintje.
Op naar de citadel nu. Het is een versterkte stad op de hoogste natuurlijke heuvel van het eiland. Vanop de citadel heb je een 360 graden uitzicht over Gozo. Het is een soort stad in een stad met kleine steegjes, een eigen basiliek en wat restaurants.
Als je de klim begint vanaf het centrum zie je rechts een bord ‘ingang’. Wij gingen kijken en kregen te horen dat alles ging sluiten en we geen ticket meer konden kopen. Paniek!
Blijkbaar heb je heel wat musea in de citadel en was dit de ingang om daarvoor een ticket te kopen. Maar gelukkig is de echte ingang tot de citadel hoger en kan je die altijd gratis bezoeken. Oef! De musea zagen er wel super interessant uit en ook de kerk zou ik wel eens willen bezoeken, dus als je meer tijd hebt lijkt me dit wel de moeite.
Alleen al rondwandelen in de citadel is de moeite. En doordat alle musea net gesloten waren, slenterden we er ook bijna helemaal alleen rond. Wat een contrast met het drukke Mdina.
Maar waar je echt voor komt is het uitzicht. Je kan namelijk op de uitkijkposten van de citadel gaan staan. En dan zie je het hele eiland.
De zee die je hierboven ziet is ook de kustlijn waar wij verbleven. In tegenstelling tot Malta is er nog meer open ruimte op Gozo, vooral landbouwgrond.
Het was al best een vermoeiende dag geweest dus we ploften neer op het terras van Ta’Ricardu, als enigen. Het is er volgens mij ook zeker de moeite om iets te eten. We bleven nog wat ronddwalen in de citadel voor we weer de bus opstapten richting Marsalforn. De dag voordien hadden we een eetplekje gespot in een baai verderop.
Qbajjar stond aangeprezen in de Lonely Planet en het was by far het lekkerste eten van de hele reis. Het is er super gezellig, met een ruime keuze aan verse gerechten en in plaats van een dessertenbuffet brengen ze een plateau waarop je een dessert mag aanduiden en daar komen ze je dan een verse portie van brengen. Ja hallo, voor mij is dat de hemel (ik kreeg mijn dessert zelfs niet op en ik krijg altijd mijn dessert op!).
Tegen mijn vrienden die naar Malta trekken en tips vragen roep ik als eerste dat ze hier moeten gaan eten, dus aub ga daar eten. Je zal het je niet beklagen.
Waar heb jij al eens een prachtig uitzicht gehad?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. Op dag 2 verkenden we in de voormiddag Montmartre en Batignolles, in de namiddag deden we een andere wandeling uit Time To Momo: madeleine en opéra (route 2) die ons ook helemaal tot aan het louvre zou brengen.
Omdat we niet zo’n shopping queens zijn, pasten we de wandeling wel wat aan. Wij begonnen de namiddag aan laMadeleine. Een 19de eeuwse glorietempel die Napoleon naar Romeins model liet bouwen. Oorspronkelijk bedoeld als monument voor gevallen soldaten, maar uiteindelijk is het een kerk geworden. Wij namen ook (gratis) een kijkje binnenin. Ik vond het er vooral vrij donker en kil. Niet mijn type kerk.
Madeleine is niet te verwarren met het pantheon van Parijs, dat is een totaal ander gebouw. Beiden doen denken aan het pantheon in Rome.
Van hieruit wandelden we naar het shoppinghart van de stad met als doel het opéragebouw en galeries Lafayette. Die laatste stond niet in onze reisgids, maar is een geheime tip van Leen :).
L’opéra Garnier vanop de grond.
L’opéra Garnier is gebouwd door, jawel, Garnier en bevat een mix aan verschillende bouwstijlen. Het staat op een vrij druk kruispunt, maar laat je niet in bedotten: dit gebouw is enorm groot. Je krijgt het niet in zijn geheel op de foto, of toch niet vanop de grond ;).
Galeries Lafayette is een verborgen parel voor de architectuurliefhebber en voor wie houdt van een prachtig uitzicht over Parijs. Langs de buitenkant ziet het eruit als een standaard winkelcentrum, maar binnenin springt de indrukwekkende glas-in-lood koepel meteen in het oog.
Naast de prachtige koepel, kan je ook via de lift naar het dak van het gebouw. En daar krijg je niet alleen een mooi uitzicht, laar ook meteen een tweede kans om het operagebouw op foto te krijgen.
Opéra Garnier vanop het dak van galeries Lafayette.
In dit deel van de stad zie je enorm goed dat het in de 19de eeuw allemaal opnieuw is heraangelegd door baron Haussmann. De brede winkelboulevards zijn typisch Parijs maar zijn minder mijn ding. Je vindt hier ook veel ‘verborgen’ passages, dit zijn met glas overkoepelende winkelgalerijen. Wij wandelen door de galerie Vivienne, een van de mooiste.
Wandel je deze galerij tot het einde uit, dan ben je meteen bij le jardin du Palais Royal. Bekend om zijn zwart-witte Instagramwaardige pilaren, maar vooral de tuin zelf ging met mijn hart lopen. Het is een van de mooiste plekjes van Parijs wat mij betreft, zeker in het voorjaar met de bloesems.
We liepen er een hele tijd rond. Het moet zalig zijn om hier op een bankje een boek te lezen.
De zwart witte pilaren, getiteld Les deux plateaux, zijn van de hand van David Buren. Onder de zuilengalerij vind je allerlei kleine winkeltjes. Het Palais Royal is zoals de naam het zelf al zegt een oud koninklijk paleis maar niet toegankelijk voor toeristen. Er huist nu het Franse Ministerie van Cultuur, de Franse Raad van State en Grondwettelijke Raad.
Wij profiteerden ook van deze populaire selfiespot. Foto @ditisleen
Niet ver van het Palais Royal vind je het bekendste en meest bezochte museum van de wereld: het Louvre. Je kan er drie dagen in rondwandelen heb ik me laten vertellen. Wij hadden een ander museum op het oog, maar wilden natuurlijk een blik werpen op de bekende glazen piramide.
Op het moment dat wij er waren was het hele binnenplein met ijzeren hekken omringd en lag er een soort installatie voor 500 jaar Da Vinci als ik me niet vergis. er waren ook kleinere ‘fake’ piramides opgezet. Het moet ’s avonds een prachtige lichtshow opgeleverd hebben, maar het was tegelijk ook wel wat jammer dat we niet over het hele plein konden wandelden. Na heel wat proberen lukte het ons om de perfecte piramide foto te nemen waarbij mijn vinger naar de top wijst. De aanwijzigingen van Leen waren dan ook perfect ;).
Ook het Louvre is een vroeger koninklijk paleis. Het oorspronkelijke gebouw werd deels verwoest in de Honderdjarige Oorlog. Wat later liet Catherine De Medici aan de Tuilerieën een ander paleis optrekken (ondertussen ook verdwenen). Bedoeling was om dat paleis met het Louvre te verbinden, maar toen Louis XIV zijn oog liet vallen op Versailles werden die plannen vergeten. Na de Franse Revolutie werd het Louvre een museum.
Van aan het Louvre wandel je zo de tuilerieën binnen. Je wandelt onder Arc de Triomphe du Carrousel, opnieuw opgericht door Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken (net zoals de Arc Du Triomphe). We hadden al heel wat kilometers afgelegd, maar eigenlijk nog niks bezocht. De dag voordien waren we al in de Tuilerieën geweest en hadden we het orangeriemuseum gespot.
Waterlelies van Monet
In dit kleine museum vind je een groots werk van Monet: zijn waterlelies. En als grote fan van het impressionisme wou ik dat gezien hebben. Ik kon als min 26-jarige gratis naar binnen, een volwassen ticket kost 12,50 euro.
Op de benedenverdieping draait alles om Monet en zijn waterlelies. De grote doeken hangen er in twee witte zalen, steeds per 4 met een doek aan elke muur. Je mag er foto’s nemen, maar het is niet altijd eenvoudig om de gigawerken aantrekkelijk op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik heb er best lang naar zitten kijken, de details zijn prachtig.
In de kelder hangen nog veel meer, voornamelijk impressionistische, werken en is er ook plaats voor een tijdelijke tentoonstelling. Ook hier is de opstelling steeds mooi met voldoende licht en ruimte tussen de werken.
Op een dik uurtje ben je wel rond en heb je alles gezien. Wij waren er tot vlak voor sluitingstijd, waardoor de zalen van Monet niet meer vol toeristen zaten en we dus rustig de werken konden bestuderen. Goede timing dus!
Het was een goedgevulde dag die startte in Montmartre en eindige met Monet. We hadden de avond ervoor al gereserveerd bij het veganistische restaurant brEAThe. We schoven de voetjes onder tafel en genoten van een plantaardig driegangenmenu. Het was mijn eerste keer in een vegan restaurant, maar naar brEAThe zou ik zeker nog terugkeren. Het was heerlijk. Aanrader!
Wat is jouw favoriete museum in Parijs? Of welk museum staat nog hoog op je wensenlijstje?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Vorige keer vertelde ik alles over onze eerste goedgevulde dag in Parijs (maart 2019) waarbij we al meteen een aantal top bezienswaardigheden zagen. Na een deugddoende nacht en een snel ontbijt op onze AirBNB, waren we klaar om twee nieuwe wijken te ontdekken.
En we startten bij de wijk waarin we sliepen: Batignolles en Montmartre (wandeling 1 uit Time To Momo). Montmartre is vooral bekend van de Sacré-coeur en om zijn artistieke karakter. Wij begonnen onze dag echter in het minder bekende en rustig gedeelte van de wijk.
We startten onze wandeling bij Le mur des je t’aime in het park achter la place des Abbesses. Op deze muur staat 331 keer ‘ik hou van jou’ in alle talen en dialecten van de hele wereld. Meer ‘stad van de liefde’ wordt Parijs niet.
Het was nog vroeg en dat droeg zeker en vast bij aan de sfeer. Montmartre is een oude volkswijk met schattige kleine straatjes vol kasseien. En hier en daar vind je ook heel wat subtiele street art terug (Invader loert er om elke straathoek!).
Met deze moest ik echt enorm hard lachen :D. In my defense, het was nog vroeg.
Ook windmolens waren vroeger bepalend voor het karakter van de wijk. Le moulin de la galette is nog één van die oude schattige molens die zijn overgebleven uit de 16de eeuw. Het restaurant eronder zou ook een aanrader zijn volgens de reisgids.
Het meest bizarre kunstwerk van allemaal is ongetwijfeld de Passe-muraille van Jean Marais. Deze man die door de muur loopt, vind je niet ver van de molen en wordt vaak overgeslagen door toeristen.
Nog een eerder hidden gem is het schattige doodlopende straatje Villa Leandre, dat we passeerden op weg naar het kerkhof.
Leen mee op de foto in haar knalgele sneakers 😍
Voor we naar de sacré-coeur en het meer toeristische deel gingen, wandelden we nog even bergaf naar het kerkhof van Montmartre. Minder bekend dan Père-Lachaise, maar minstens even mooi en ook hier liggen talrijke beroemdheden begraven.
Het speciale aan dit kerkhof is dat het zich onder een verkeersbrug bevindt. En dat zorgt toch wel voor een vreemd sfeertje. Bij binnenkomst kan je trouwens een kaart nemen van het kerkhof waarbij de bekende graven staan aangeduid, o.a. Emile Zola en Edgar Degas liggen er te ruste.
Ook het feit dat er straatnaambordjes staan was nieuw voor mij. We liepen wel even rond op het kerkhof, dat ook straatkatten opvangt. Zij lagen er te slapen tussen de graven.
Een ideale plek om wat stilte te vinden, te midden van de drukke stad.
Op naar boven nu. We passeerden nog place Dalida, opgedragen aan de bekende Franse zangeres. En stilaan kwam de koepel van de Sacré-coeur in zicht.
Nog even een tussenstop voor die andere trekpleister. Place du Tertre, waar schilders verzamelen en toeristen hun portret kunnen laten tekenen.
Hier merk je meteen dat het drukker wordt. We doken een aantal souvenirwinkeltjes binnen. Ik koop al eens graag wat ansichtkaarten :).
De Sacré-coeur basiliek werd in de 19de eeuw gebouwd om vergiffenis te vragen voor al het vergoten bloed tijdens de Frans-Duitse oorlog. Opgetrokken uit witte travertijn is het een opvallend bouwwerk op de heuvel van Montmartre.
Je kan gratis naar binnen. Al moet je soms even aanschuiven in de rij. Foto’s nemen zijn verboden. Ik herinner me vooral nog dat het binnen veel donkerder en groter was dan ik had verwacht.
Vanop de trappen heb je een prachtig uitzicht over de stad, al hing er toen wij er waren heel wat mist.
Ondertussen was het middag en hadden we een hongerke. We namen de trappen aan de zijkant van de basiliek die ons leidden naar l’été à pente douce. Een super kleurrijk terras met een verse kaart én voldoende opties voor vegetariërs. Aanrader!
Montmartre is zeker één van mijn favoriete wijken in Parijs. Heel wat toeristen doen enkel de Sacré-coeur en place du Tertre aan, maar voor mij waren het vooral de andere straatjes in de wijk die charmeerden. Dus neem zeker wat langer de tijd om rond te dwalen.
Na het eten daalden we alle trappen weer af en kwamen we beneden aan de basiliek uit. Op naar de volgende wijk: madeleine en opera. Maar dat is voor een volgende keer!
Wat is jouw favoriete niet-toeristische plekje in Parijs?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).
Na de kennismaking met Prenzlauer Berg, waar we sliepen, hadden we nog een volledig weekend om de rest van Berlijn te verkennen. We begonnen met een wandeling door het centrum, de wijk Mitte dus. De wandeling is gebaseerd op eentje uit Time To Momo, en doet alle highlights van Mitte aan. Doordat ik de wandeling niet meer kan raadplegen (ik leende het boekje van een vriendin), moet ik toegeven dat het ondertussen al wat moeilijker was om helemaal te reconstrueren hoe we precies hebben gelopen. Maar de hoogtepunten uit de wandeling geef ik hieronder zeker mee.
We ontbeten bij de bekende koffiezaak The Barn op de Schonhauser Allee. De wandeling begon op Museumsinsel. Museumeiland is de toeristische trekpleister voor cultuurliefhebbers, zo vind je er het Neues Museum, Altes Nationalgalerij, Pergamonmuseum en Bodemuseum. Op het vasteland is ook het DDR-Museum en Deutsches Historisches Museum vlakbij. Al deze musea staan nog hoog op het lijstje. Ik ga dus nog een paar keer naar Berlijn moeten :). De blikvanger is echter de Berliner Dom. Ook om deze kerk te bezoeken moet ik absoluut nog eens terug naar de Duitse hoofdstad.
We hadden zo’n zonnige dag dat de focus wel echt lag op het wandelen. We keken dus wel rond bij de musea, maar gingen niet binnen. De gebouwen zijn prachtig langs buiten en je vindt er allerlei zuiltjes. Zuiltjes zijn altijd favoriet hier :D.
Neem je vanaf het museumeiland de bekende laan Unter den Linden richting de Brandenburger Tor, dan kom je het monument Neues Wache tegen. Dit wachthuis staat er al 300 jaar en is nu een zeer sobere herdenkingsplaats voor alle slachtoffers van oorlog en tirannie.
Niet veel verder staken we de Bebelplatz over, met in het midden een gedenkplaat van de massale boekverbranding die hier in 1933 plaatsvond. Op het plein staat ook een gebouw van de universiteit en de staatsopera.
We vervolgden onze weg richting Gendarmenmarkt. Dit 18de eeuwse plein stond in de reisgids omschreven als het mooiste plein van de stad. En hoewel ik altijd sceptisch ben wanneer ik zoiets lees, was het voor een keer niet gelogen. Het is een prachtig plein, met twee mooie kerken die op elkaar lijken. Lijken zeg ik, want ze zijn elk voor een totaal andere reden opgericht. De Französischer Dom herdenkt de Franse Hugenoten die hun land zijn moeten ontvluchten (het museum daarover in de kerk wil ik graag eens bezoeken de volgende keer), terwijl de Deutscher Dom dan weer gebouwd is voor de Duitse protestanten.
De Französischer Dom
In het midden van het plein staat het neoclassicistische concertgebouw.
Onze volgende stop: Checkpoint Charlie. Oftewel de meest toeristische plek van heel Berlijn. Het was tijdens de Koude Oorlog een controlepost om Oost-Berlijn te bereiken aan de overkant van de muur. Het staat wat vreemd nu tussen alle hoge gebouwen en bussen Japanners. Er is ook een museum, maar ik hoorde dat dit niet de moeite zou zijn. Het was er druk, dus stapten we verder in de Friedrichstrasse waar het ineens een pak gezelliger was. We stopten bij de koffiebar Westberlin voor rust en een stuk taart.
Hierna was het tijd voor een bezoek aan Topographie des terrors. Een bezoek dat deed nadenken en dat er wel even inhakte. Ik schreef er al over in deze post.
Na dit bezoek wandelden we weer langs de grote baan naar de Potsdamer platz, ook daar vind je stukken van de Berlijnse muur terug. Maar het is toch vooral het centrum van een heuse zakenwijk met veel verkeer. Het lijkt in het niets op het stukje niemandsland dat het is geweest tijdens de Koude Oorlog.
We vervolgden onze weg met langs de ene kant het park Tiergarten en langs de andere kant het zeer sobere holocaustmonument. De Amerikaan Peter Eisenman ontwierp het om een gevoel van desoriëntatie op te wekken, dat symbool staat voor hoe de joden zich tijdens WOII gevoeld moeten hebben. Ik probeerde me ondertussen niet te laten afleiden door alle hipsters die zonodig een Instagramfoto moesten maken terwijl ze op de blokken zitten of staan (wat dus niet mag).
Nog even verder tot aan de Brandenburger Tor dan. Deze stadspoort is een symbool voor vrijheid geworden en werd gerenoveerd toen wij er waren. Om hem in zijn volle glorie te bewonderen zal ik dus nog eens terugmoeten.
We liepen rechtdoor richting de Reichstag, bekend om zijn immense glazen koepel en volgden zo de Spree tot we weer min of meer aan museumeiland aankwamen.
We gingen nog even een kijkje nemen op de AIexanderplatz met de bekende tv-toren, meer veel vond ik er niet aan. Ik wilde nog graag naar de Hackesche Höfe. Dit zijn binnenplaatsjes met een tiental woningen in jugendstil. Het is er gezellig rondwandelen en je vindt er allerlei exclusieve winkeltjes. Het is een soort dorp in een megastad.
Het was daarna even zoeken naar de ingang, maar het straatje Haus Schwarzenberg, vlakbij de hofjes wilden we niet missen. Het is een straat bomvol street art en graffiti. Met een bekende tekening van Anne Frank en heel wat andere verborgen werken.
We liepen weer terug naar het hotel met een voldaan gevoel. Deze wandeling pikt heel wat leuke en historische plekken mee en dat in één dag. Berlijn had me opnieuw verrast.
Voor het avondeten wilden we gaan eten bij Cocolo Ramen. In de Momo zeiden ze dat het aanschuiven was voor het openingsuur. We geloofden het niet, maar trokken toch tijdig naar daar want we hadden honger. We waren bij de laatste twee koppels die een tafeltje konden claimen en het was 2 na 6 (hun openingsuur). Je eet er heel lekkere verse ramensoep en verschrikkelijk goedkoop. Dus ik snap wel waarom mensen staan aan te schuiven. Het is wel geen plek om een hele avond te blijven hangen.
Maar dat waren we sowieso niet van plan want het was Leuchtet. Het lichtfestival van Berlijn. Ik was nog nooit naar zoiets geweest, maar het viel helemaal in de smaak. O.a. de Dom was mooi verlicht, maar ook op andere gebouwen zagen we indrukwekkende projecties. Mooie afsluiter van deze dag.!
Wat is jouw favoriete plek in het centrum van Berlijn?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Vandaag stond er een nieuwe dag op Gozo op het programma en meer bepaald wilden we richting Comino. Comino is het kleinste van de drie bewoonde eilanden die de eilandstaat Malta vormen. Het ligt tussen Malta en Gozo. Je kan vanop beide eilanden een bootje nemen om Comino te bezoeken.
Praktisch
We stonden vroeg op want we wilden vooral in de voormiddag genieten van de bekende Blue Lagoon. Dat bleek de beste keuze, het was er nog vrij rustig zodat je plaats had om te zwemmen en te zonnen. Tegen het middaguur kwamen er allerlei partyboten aan, werd het luidruchtig en druk. Dat is het moment dat we zijn gaan wandelen op het eiland en later ook de terugtocht hebben ingezet naar Gozo.
Vanaf Marsalforn namen we de bus naar Mgarr, de haven van Gozo waar je ook de ferry kan nemen naar Malta. In Mgarr heb je verschillende excursiebedrijven waarbij je een plaats op een boot heen en terug kan kopen. Een normaal ticket ligt rond de 10 à 12 euro, vragen ze meer dan zetten ze je in ’t zak. Maar wij vonden heel vlot een eerlijke aanbieder en voor je het weet waren we op weg naar Comino.
The Blue Lagoon
Zoals je kan zien is het water echt helderblauw. Dat komt door het witte zand waarop het zonlicht weerkaatst. Zoals bij de Blue Grotto op Malta. Maar vergis je niet: het blijft zeewater. Je zwemt in de Middellandse Zee dus er zit stroming op het water, het is zout en er kan al eens een kwal voorbij drijven.
Ik ben zelf gek op de zee, maar niet per se om erin te zwemmen. Deze keer ging ik er toch voor. Het was een leuke ervaring en het water was goed van temperatuur. Het jammere is dat Comino amper strand heeft en dat elke vierkante meter wordt ingepalmd door strandstoelen die je tegen betaling kan huren, waardoor wij wat verder op harde stenen zijn gaan zitten. Het staat er ook vol met toeristische kraampjes. Op die manier verliest het allemaal wat van zijn charme. Wij waren er nu ook wel eind augustus.
Aan de overkant van The Blue Lagoon ligt Cominetto, het vierde en onbewoonde eiland van Malta. Je kan er naartoe zwemmen, maar er was die dag best veel stroming dus wij bleven mooi aan deze kant.
St. Mary’s Tower
Tegen de middag werd het warmer en kwam er steeds meer volk. We besloten om een wandeling te maken op het eiland naar St. Mary’s Tower. Een hele klim die veel toeristen niet maken. Volkomen onterecht wat mij betreft.
Allereerst passeer je the Crystal Lagoon, een andere inham met helder water waar enkele boten voor anker lagen. In de verte kan je de toren al spotten.
Eigenlijk was het de bedoeling om de volledige Comino walk te doen. Maar het was warm en zoals je kan zien was ook de ondergrond heel droog en moeilijk begaanbaar. We kozen dus om na de toren weer om te keren.
De St. Mary’s Tower is voor iedereen toegankelijk na een kleine donatie. Er is een man die elke dag de toren opent en de vlag ophangt. Die man was telkens super blij wanneer er iemand de toren kwam bezoeken en het was fijn om te zien dat hij zijn job met zoveel passie doet.
Binnen vind je wat informatie over de toren en boven heb je een mooi zicht op heel Comino, Malta en Gozo. Het is een oude verdedigingstoren zoals je er op Malta nog veel terugvindt.
Zicht op de Crystal & Blue Lagoon van Comino en wat verder zie je Mgarr op Gozo.
Comino is ondertussen niet echt meer bewoond. Er is nog een hotel dat enkel in de zomermaanden toeristen ontvangt. Daarnaast vind je er nog resten van een oud ziekenhuis en een aantal andere gebouwen. De naam Comino komt trouwens van de specerij ‘komijn’ dat vroeger geteeld werd op dit eiland.
Op de terugweg heerste er wat chaos. Ons excursiebedrijf voer elke half uur terug naar Gozo, net zoals alle andere bedrijven. Elk excursiebedrijf heeft zijn eigen kleur van tickets, maar er is maar 1 aanlegsteiger. En het zou kunnen dat er voor jouw kleur meer mensen staan te wachten dan er op de boot kunnen. Het was dus wat aanschuiven en er ons tussen wringen, maar uiteindelijk zaten we rond half drie weer op de boot.
In Mgarr waren alle restaurants dicht dus besloten we de bus te nemen naar onze volgende stop: de hoofdstad Victoria. En dat is voor een volgende keer ;).
Heb jij al eens ooit in helderblauw water gezwommen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. De allerlaatste dag stond er bucketlist material op de planning. Een bezoek aan de grootste kerk van de UK, St-Paul’s Cathedral.
Eerst gingen we ontbijten bij de The breakfast club, een ware legende qua ontbijtplekje in Londen en het is vaak aanschuiven. Wij kozen voor die aan The London Bridge en Borough Market, waar het vaak wat rustiger is dan in Soho, en gingen vroeg genoeg. Je eet er een berg american pancakes to die for, of een typisch Engels ontbijt. Niet super goedkoop, maar je hebt er voor een hele tijd mee gegeten.
St-Paul’s Cathedral
En was het tijd om deze beauty te gaan bewonderen. We kochten op voorhand tickets online, daarmee konden we enkele ponden besparen en kregen we een vast toegangsuur. We betaalden nog 17 pond, best prijzig, maar dat heb je met kerken in Londen.
Bij de ingang krijg je een audiogids, die zit inbegrepen in de prijs. Het is echt de beste audiogids die ik ooit heb gehad. Op een interactief scherm selecteer je in welk deel van de kerk je staat. Per deel kan je kiezen tussen verschillende thema’s en na selectie begint er een filmpje met beeld en geluid te spelen.
De architectuur en geschiedenis komen ruim aanbod, net als informatie over de katholieke godsdienst. Je kiest dus echt wat je interesseert. De reconstructies over hoe de kerk er vroeger heeft uitgezien waren ook heel vet. Het is mede dankzij de audiogids dat we bijna drie uur in de kerk zijn binnen geweest. Dan is de prijs ineens niet meer zo duur.
Binnen mag je geen foto’s nemen. Al heb ik dat clandestien wel even gedaan met mijn gsm. Ik ben echt een hele brave, maar op vlak van foto’s krijg ik soms wel eens tegen mijn voeten :p.
Om toch even wat context te geven. Deze St-Paul’s Cathedral is heropgebouwd na de grote brand van Londen in 1666 door Christopher Wren (die ook nog heel wat andere kerken voor zijn rekening nam). Daardoor is het geen typische gotische kerk. De bouwstijl is classicisme en de reformatie was toen al helemaal voltrekken dus de kerk is Anglicaans en ontdaan van alle typische Roomse kitsch.
De koepel bevat scènes uit het leven van Saint Paul en is echt prachtig. Je kan ook de crypte van de kerk bezoeken met een aantal indrukwekkend tombes. O.a. de Duke of Wellington en Lord Nelson liggen er begraven en bekende personen zoals Florence Nightingale en Alexander Fleming worden er herdacht. De kerk werd ook gebruikt voor belangrijke begrafenissen zoals die van Margaret Thatcher en huwelijken, bv. dat van prince Charles met Diana.
Voor fans van de koepel, een uitzicht over Londen en met niet te veel schrik voor draaitrappen met gaten (ik voldoe niet aan de laatste categorie, maar beet heel erg op mijn tanden) kan je de koepel ook beklimmen. Er zijn drie niveaus. Eerst kom je op the whispering gallery, hier zit je nog binnen en kan je de scènes op de koepel van iets dichterbij bekijken.
Dan kom je aan The stone gallery waar je je buiten waant tussen alle omringende gebouwen. Helemaal boven, na dus een heel mottige draaitrap, toren je boven alles uit en kan je 360° rondom de hele city bewonderen. Dit noemen ze heel toepasselijk the golden gallery.
Naar beneden is nog enger dan naar boven op zo’n draaitrap dus ik was blij als ik weer in de kerk stond. Hierna deden we de crypte aan en uiteindelijk wandelden we dus bijna drie uur later weer naar buiten.
Ik had grote verwachtingen van deze kerk, maar ze werden dus echt nog overtroffen. De kathedraal is prachtig, enorm groot en elk klein hoekje is wel de moeite waard. Ook het uitzicht was enorm de moeite. Ik werd er helemaal stil van. Hoewel het dus best prijzig is, wil ik deze kerk zeker nog eens ooit bezoeken. Het lief is trouwens veel minder een kerkenmens dan ik en vond dit ook een super fijn bezoek. Hij verveelde zich geen moment, dus zeker geschikt voor iedereen. Valt het op dat ik enthousiast ben?
St-Paul’s is de tweede grootste kerk ter wereld. Ik bezocht al eerder de grootste in Rome, de Sint-Pieters basiliek, en ook de derde grootste, de kathedraal in Sevilla kan ik al van mijn lijstje schrappen.
Lunch en stop bij het museum of London
Bij het hippe ask for janice aan Smithfield market ploften we neer voor een gezonde lunch. We hadden nog een paar uurtjes tijd voor we de trein moesten halen en kozen om het museum of London, tussen St-Pauls en the barbican, binnen te springen.
Dit museum is een staatsmuseum en dus gratis te bezoeken. Het vertelt het verhaal van de stad Londen van het prille begin tot nu. Ik had me verwacht aan een geschiedenismuseum, maar eigenlijk is het een archeologisch museum. Laat dat nu net het type museum zijn dat ik het minst leuk vind.
Ik vond de bordjes ook heel algemene info weergeven. Ik heb eigenlijk niets nieuws geleerd van dit museum. Het is wel mooi aangekleed en probeert de sfeer van elke periode weer te geven. Maar omdat het een eeuwenlang verhaal moet vertellen zit er weinig diepgang in de tentoonstelling. Ik nam er ook geen foto’s merkte ik achteraf.
Ik denk dat dit met kinderen wel een veel toffer museum is dan bv. de kunst in the national gallery. De voorwerpen die getoond worden maken het allemaal wat tastbaarder. Maar ik hoef er dus niet meteen nog eens naartoe.
En toen was het tijd om naar huis te gaan. Lang zouden we Londen niet vaarwel moeten zeggen, want een maand later keerden we alweer voor twee dagen terug met het werk. Daarover later meer!
Heb jij St-Paul’s Cathedral al eens bezocht?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Op onze laatste dag konden we nog enkele uren spenderen in de stad voor we als echte marathonlopers ons zouden moeten haasten voor het vliegtuig. Want jawel, de bus naar de luchthaven rijdt maar in één richting en dus moesten we eerst nog half Lissabon door om mensen af te zetten, voor we het vliegveld in zicht kregen en niet zo subtiel mensen voorbij staken aan security. (Sorry aan al die Antwerpenaars die naar Charleroi vlogen die dag en nogal stoute dingen naar ons riepen. Wij moesten naar Brussel en die vlucht vertrok echt een pak sneller – en oh ja we hebben jullie wel verstaan, ik wens jullie nog veel huilende kinderen in het vliegtuig toe).
Enfin, we kozen om bairro alto de verkennen. De naam van de wijk zegt het al zelf: het is de hogergelegen wijk, zo’n 30 meter boven Biaxa & Chiado. Deze wijk heeft de aardbeving voor een groot deel wél overleefd en is gekenmerkt door kleine steegjes en mooie uitzichtpunten.
We startten de dag bij alweer een botanische tuin (in Belém bezochten we er ook al twee), deze keer de jardim botanica van de universiteit. Dit is een zeer grote tuin, maar niet alles was toegankelijk wegens renovatie en onderhoud waardoor we geen toegang moesten betalen. Ik heb heel wat exotische planten gespot en de cactussen waren er gigantisch.
Het valt op hoe bol Lissabon staat van de tuinen en parken. Ik vind dat zalig om doorheen te wandelen, zeker als de zon stevig schijnt. We stopten bij een gezellig parkje, Principe Réal. De trekpleister is hier een oude cederboom die voor heel wat schaduw zorgt. Ook heb je meteen een zicht op de lagergelegen buurt en de Taag.
Ik beloofde uitzichtpunten. We hadden namelijk nog één miradouro te goed. De miradouro de sao pedro de Alcantara kijkt uit op een enorm deel van Lissabon, helemaal tot aan het Castelo de Sao Jorge. Het enige wat echt jammer was aan dit uitzichtpunt is de lelijke omheining die voor de effectieve balustrade gezet was. Op onderstaande foto zie je dit gelukkig niet zo :).
We ploften er neer op de strandzeteltjes naast de typische kiosk. Het was onze laatste dag en we wilden nog profiteren van de zon. Eerlijk gezegd begon de reis door te wegen (ik had op dat moment een serieus B-12 tekort zou later blijken, en ik duizelde heel regelmatig, om even te tonen dat niet alles altijd perfect is, ook al lijkt dit de perfecte terrasjesfoto).
Foto @Ditisleen, hier zie je wel de niet zo mooie afspanning, vlak achter de bankjes.
Tijd om toch nog even wat cultuur mee te pikken. We stopten bij de igreja de Sao Roque, een pareltje van een kerk met overvloedig bladgoud en heel wat versieringen. Sober vanbuiten, beetje kitscherig vanbinnen, kortom de typische definitie van een mediterraanse kerk.
Tijd om af te dalen en de typische straatjes te verkennen. Kleurrijke huisjes, veel kasseien en hier en daar trammetjes. In deze wijk zou ik graag nog wat meer tijd doorbrengen.
Uiteindelijk belandden we bij het uitzichtpunt Santa Catarina, waar ons lunchplekje zich bevond. Dit uitzicht tot aan de Taag kwam onverwacht, maar is heel erg de moeite. Het is een super gezellig pleintje om even bij te komen van al dat stappen.
Ik wilde op aanraden van vrienden graag eten bij Pharmacia. Een food sharing restaurant in het apothekersmuseum. We kozen een aantal zomerse gerechten van de kaart en god, wat was het lekker! De smaken waren heerlijk, de porties royaal. Dit is misschien een van onze duurdere lunches geweest, maar absoluut het beste eten van de reis. Van het chocoladedessert droom ik nog. Dit is zo’n plekje waar ik me meteen naar haast de volgende keer dat ik in Lissabon ben.
En toen was het tijd om te vertrekken uit deze mooie stad. Lissabon heeft ontzettend veel te bieden en in Bairro Alto wil ik zeker nog een keer ronddwalen.
Wat is het mooiste uitzichtpunt waar jij ooit bent geweest?
Dit is het laatste verslag over onze citytrip naar Lissabon. Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na vier dagen op het hoofdeiland Malta, was het tijd voor onze laatste ochtend in de Three Cities, vandaag stond de toch naar Gozo, het zustereiland, op de planning. Spannend wel want we zouden een kleine halve dag onderweg zijn.
Dit waren de verschillende stappen om uiteindelijk in Marsalforn, onze uitvalbasis voor Gozo te raken. Een hele tocht was dat!
De ferry van The Three Cities naar Valletta
Bus 42 van Valletta naar Cirkewegga. Hier zaten we zeker een dikke twee uur op, met echt een vreselijke chauffeur die super onbeleefd was naar nieuwe mensen die de bus opstapten. En we hebben ergens zeker 10 minuten in the middle of nowhere stilgestaan.
Ferry van Cirkewegga naar de haven Mgarr op Gozo. Er is een ferry elk half uur en het is allemaal heel vlot geregeld. Je koop een kaartje en mag dan in een rij wachten om in te schepen. De overtocht zelf duurt een half uurtje en je hebt zicht op Comino.
Aangekomen in Mgarr was het even chaos om op een bus te raken. Uiteindelijk namen we bus 322 rechtstreeks naar Marsalforn, maar we hadden ook via de hoofdstad Victoria kunnen gaan. En daar dan overstappen richting Marsalforn.
Op de ferry naar Gozo.
We checkten in bij Murella Living en verkenden meteen Marsalforn. Het is een meer toeristisch badplaatsje op Gozo, maar wel strategisch gelegen. In tegenstelling tot enkele andere plekken zijn hier ook heel wat restaurants, wat toch mooi meegenomen is. We lunchten bij Arzella, helemaal op het uiteinde van de baai. Ik had een heerlijke risotto, maar de verse vis zou ook een topper zijn.
We hadden nog een halve dag en kozen ervoor om de kustlijn vertrekkende van Marsalforn te wandelen tot ergens halverwege. Het doel was vooral om de befaamde zoutpannen te gaan spotten en uiteindelijk werd het prachtige Wied-El-Ghasri ons eindpunt. We baseerden ons op de saltpans walk van Visit Gozo, maar die wandeling helemaal uitstappen zou zeker een dag kosten.
Eenmaal Marsalforn uit wandelden we langs een mooie aangelegde boulevard tot in de volgende baai Qbajjar.
Uiteindelijk belandden we aan een uitkijkpunt op de zee met een eenzaam en afgesloten stenen huisje.
Nog één baai verder was dit dan weer het zicht, met een soort witte berg zand aan het uiteinde.
Uiteindelijk kwamen we bij de zoutpannen, al is het dan wel langs een asfalten weg. Je kan gelukkig afslaan naar het onverharde deel en zo tussen de zoutpannen wandelen. En dat geeft mooie plaatjes.
We waren ter plaatse ontzettend gefascineerd over hoe die zoutpannen nu echt werken (uiteraard gaat het om verdamping van zeewater, maar hoe schraap je het zout ervan af?) en of er bij ons Maltees zout in de winkel ligt. Veel vind ik er online niet over, maar ik vermoed dat op Malta en Gozo de zoutpannen niet meer actief worden gebruikt. Het blijkbaar nog wel altijd goed voor de vogels die overvliegen en op die manier aan zoet water kunnen.
Ik vond onze wandeling nu al geslaagd, maar toen we uiteindelijk bij Wied-Al-Ghasri aankwamen viel mijn mond op. Het is een prachtige inham die heel exotisch aandoet. Van boven is het zicht de moeite en via een kleine trap kan je beneden op het strand komen. Nadeel: het strand is een keienstrand.
Het lief ging even zwemmen, ik bewaarde mijn waterdoop voor de dag erop. Ik bleef wat chillen op het strand. Het was er heerlijk rustig.
We deden exact dezelfde weg terug, niet ideaal misschien, maar het werd al wat later en we wilden aan de kustlijn blijven. ’s Avonds aten we nog maar eens een pizza bij Murella in de baai van Marsalforn.
Onze kennismaking met Gozo was alvast geslaagd!
Heb jij al eens zoutpannen kunnen bewonderen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is eigenlijk schandalig dat er over onze citytrip naar Parijs in maart 2019 nog steeds geen verslag online kwam. Behalve deze ode aan de Notre-Dame toen die een paar weken na ons bezoek deels afbrandde. Maar COVID-19 zorgde voor een eind aan al dat reisplezier en om die reden had ik ook echt geen zin om reisverslagjes te schrijven of te publiceren. Maar dat wil nu terug oppikken door over mijn twee vakanties in 2019 te schrijven en eerst is Parijs dus aan de beurt.
Op woensdag 27 maart stonden Leen en ik zeer vroeg op om de Thalys te nemen naar het Gare Du Nord in Parijs. Ik had eigenlijk helemaal niet door hoe snel je daar kon zijn. Ik was namelijk nog niet echt in Parijs geweest, op één daguitstap in het derde middelbaar na waarbij we de Eiffeltoren vanuit de bus zagen.
We sliepen trouwens in een gezellige AirBNB in de Batignolleswijk tussen Montmartre en het centrum. Met een bakker op de hoek van het straat en dicht bij leuke eetplekjes voor ’s avonds. Perfect!
Op onze eerste dag liet ik me voornamelijk door Leen, ultieme Parijsliefhebster, meenemen naar de belangrijkste bezienswaardigheden in de Franse hoofdstad. We baseerden ons hiervoor op wandeling 5 in de Time To Momo. Uiteindelijk hebben we op een halve dag meer dan 30.000 stappen verzet dus ik zou je aanraden om voor deze wandeling wel echt een hele dag uit te trekken mocht je nog een extra museum willen meepikken ofzo.
We namen de metro tot aan Trocadero waar we meteen een prachtig zicht kregen op, jawel, de Eiffeltoren. Zeker boven aan het neoklassieke Palais de Chaillot is het uitzicht de moeite, en dat kan je merken aan alle Instagramfoto’s die er gemaakt werden, zelfs bij bewolkt weer zoals toen wij er waren.
Palais Du Chaillot
De Eiffeltoren hoeft natuurlijk geen introductie. Ik vind het zeker een indrukwekkend bouwwerk om van beneden te bekijken. Een bezoek helemaal naar boven zag ik echt niet zitten – ik heb dieptevrees en dat speelt vooral op op gammele constructies. Ik had graag onder het bouwwerk door gelopen, maar toen wij er waren was dit afgesloten met hekken, jammer.
Zicht vanop het Palais Du Chaillot. De fonteinen van Trocadero stonden nog droog.Ik deel niet zo heel vaak selfies maar deze vind ik wel leuk :).
Vanaf de Eiffeltoren wandelden we langs de Seine op weg naar de Pont Alexandre III, een van de bekendere bruggen van Parijs. Met gouden beelden op de pilaren is dit een elegante en koninklijke brug gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1900.
Pont Alexandre III
Ondertussen hadden we honger gekregen natuurlijk en ploften we uiteindelijk neer bij Malabar, een piepklein restaurant niet ver van de Tour Eiffel dat Leen zich nog herinnerde van vroeger. Typisch Frans en dus deden we mee. Want het is nooit te vroeg voor wijn als je op vakantie bent, zeker niet van die goede Franse ;).
Vanaf ons lunchplekje zagen we de gouden koepel van Les Invalides al opdoemen. De kanonnen zijn typerend voor het legermuseum dat er nu huist, maar Les Invalides is ooit gebouwd om gewonde soldaten te verzorgen én Napoleon ligt er begraven in de crypte.
Kanonnen kijken zal voor een andere keer zijn, wij besloten een bezoek te brengen aan het Rodinmuseum, dat zich niet ver van Les Invalides bevindt. Voor mij de eerste keer dat ik kennismaakte met deze kunstenaar en met beeldhouwkunst in het algemeen. Een ticketje kost 12 euro, wie 26 jaar of jonger is mag gratis naar binnen.
Je komt binnen via het nieuwere gedeelte van het museum waar zijn schetsen tentoongesteld worden, daarna kom je in de ruimte tuin waar je zijn grote werken zoals ‘De Denker’, ‘De hellepoort’ en ‘De burgers van Calais’ kan bewonderen.
De burgers van CalaisDe hellepoort, geïnspireerd door Dante’s Inferno
In het huis (dat overigens het hele jaar door heel warm is – het was er in maart al zweten) kan je wat kleinere werken bekijken zoals ‘De Kus’ en ‘De kathedraal’. Ik vond het allemaal heel aangenaam ingericht met de tuin als hoogtepunt. Het weer begon op te klaren en het was heerlijk om er rond te wandelen. Een museum dat ik zeker nog eens opnieuw zou doen.
Vanaf het Musée Rodin keerden we terug naar de Seine en wandelden we voorbij Musée D’Orsay dat voor een volgende keer zal zijn.
Musée D’Orsay met beeld van een olifant.
We staken de Seine over via de voetgangersbrug Léopold Sedar Senghor en kwamen zo in Jardin les Tuileries terecht. Vroeger deel van de tuinen die bij het gelijknamige Tuilerieënpaleis hoorde.
Jardin les Tuileries
We kwamen alvast voorbij het Oranjeriemuseum dat we de volgende dag zouden bezoeken. Maar vandaag was het doel duidelijk: we wilden de Champs-Elysées afwandelen richting Arc Du Triompe.
Daarbij verlieten we de tuilerieën via het Place de la Concorde. Dit is nu een zeer druk verkeersplein met moderne reclameborden, maar in de 18de eeuw was dit het toneel van de Franse Revolutie. Het is hier dat koning Louis XVI, zijn vrouw Marie-Antoinette en velen anderen hun hoofd verloren onder de guillotine. Na staat er een Egyptische obelisk in het midden van het plein. De mooie fonteinen stonden jammer genoeg droog.
Zicht op Champs-Elysées vanaf Place de la Concorde
We liepen langs de befaamde Champs-Elysées en begonnen spontaan het lied van Joe Dassin te zingen. We maakten nog even een tussenstop bij Le Grand Palais (te herkennen aan zijn grote glazen koepel) en Le Petit Palais. Beide kunstmusea, maar vooral ook prachtige gebouwen die meteen in het oog springen wanneer je langs de Seine wandelt.
Voorkant van Le Petit Palais, een bezoek zal voor een andere keer zijn.
Loop je verder langs deze ‘paleizen’ kom je opnieuw aan Pont Alexandre III met zicht op de Eiffeltoren. Maar wij maakten nog even rechtsomkeer terug naar de Champs-Elysées. En toen kwamen we almaar dichter bij de Arc Du Triomphe, ons eindpunt voor vandaag.
De Arc ligt ook op een druk kruispunt, maar je kan de voetgangerstunnel nemen, waarin ook een metrohalte huist, handig! Boven kom je dan op het eilandje van de Arc. Op het moment dat wij er waren, was er net een oorlogsherdenking bezig en dus konden we er niet helemaal onder.
Ik keek mijn ogen uit! Ik moet toegeven dat ik er niet veel van had verwacht. Maar ik vind het echt oprecht een prachtig monument, misschien omdat we er later op de dag waren en de zon al begon onder te gaan waardoor het licht een prachtig kleur had. Wie zal het zeggen? Ik vind dit zeker een aanrader!
De Arc Du Triomphe is gebouwd in de 19de eeuw in opdracht van Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken. Je kan ook naar boven met uitzicht over de Champs-Elysées maar dat hebben we niet gedaan (was al gesloten door de herdenking).
En zo namen we doodmoe de metro naar huis, want eigenlijk hadden we al belachelijk veel gestapt en gezien én dat op een halve dag. We aten dicht in de buurt van onze Airbnb Libanees bij Chez Sofia. Het was best lekker maar nog vroeg op de avond voor de Fransen dus we zaten er een beetje alleen.
Deze wandeling is zeker een aanrader voor wie een eerste keer in Parijs is, of wie graag één of meerdere musea meepikt, want ik heb er terloops een aantal vermeldt, maar uiteraard zijn we er nog wel een paar gepasseerd. Op vlak van musea biedt Parijs voor ieder wat wils!
Wat is jouw favoriete plek in Parijs?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
In de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens graag tussenuit. Op kantoor is dat de enige week van het jaar dat we aan collectief verlof doen en ik heb het op zijn zachtst gezegd niet zo voor die ‘kerstgezelligheid’. Ontsnappen aan de drukte deden we in 2018 twee dagen in het Duitse Keulen. Een gevarieerde stad.
We deden het vandaag wat rustiger aan omdat we de dag voordien een intensieve wandeling hadden gestapt. Daarover schreef ik al eerder een verslagje.
Overnachten in een ex-klooster
We werden wakker in een luxueuze kamer van het Q-vest hotel. Het lief boekte deze kamer ruim op voorhand, want het is niet goedkoop. Maar het was echt een prachtig hotel. Het is in een oud kloostergebouw uit de 19de eeuw en je hebt uitzicht op een kerk. Ook niet pal in het centrum, dus een heel rustige omgeving.
Onze kamer was op de hoogste verdieping met een bad. En een bad op verlof is altijd mooi meegenomen. Zeker tijdens winterse tripjes.
Eerste stop van de dag was een bezoek aan de Dom. Het is een typische gotische kerk, die indrukwekkender was binnen dan ik had gedacht. Gotiek is vaak een saaiere bouwstijl voor kerken, voornamelijk omdat het hier in West-Europa ook een dominante bouwstijl is geweest voor een heel lange tijd en dan kan alles wat op elkaar gaan lijken. Maar toch heb ik nog heel wat zaken opgemerkt. Een bezoek aan de Dom is gratis, je kan ook de Dom beklimmen tegen betaling maar dat is echt hoog en daar stond ik nu niet voor te trappelen.
Hierna maakten we nog een wandeling over de Hohenzollernbrucke. Oftewel de slotjesbrug met langs beide kanten een wandelboulevard en in het midden treinsporen. Je hebt er een mooi zicht op de Dom en de rest van het oude stadscentrum.
Doorheen de jaren hebben mensen hier duizenden kleurrijke slotjes gehangen en dat geeft een leuk effect. Voor de street art fans: ga ook zeker op zoek naar de Invader die er hangt.
Deze brug is echt een van de iconische landmarks van Keulen. En tja, ik heb gewoon iets met bruggen. Het levert altijd leuke foto’s op.
Een tip is om aan de overkant even langs de Rheinpromenade te wandelen. Dat is een nieuw aangelegd wandelpad op hoogte van de rivier. In de winter staat het wel vaak onder water, maar in de zomer zal het hier fantastisch zijn om bv. te picknicken en dan kan je zo de volgende brug weer nemen richting het centrum.
Impressionisme en een incident
In Keulen zijn echt tientallen interessante musea. Voornamelijk heel wat grote kunstmusea (het Ludwigmuseum en Kolumba bv.). Wij kozen voor het Wallraf-Richartz museum, omdat dit museum focust op het impressionisme, mijn favoriete kunststroming.
Van buiten is het gebouw niet zo indrukwekkend, maar binnen zijn de zalen heel mooi samengesteld. Toegang kost 13 euro per persoon, als je meerdere musea wil bezoeken is het aan te raden om eens te kijken naar de plaatselijke museumpas, die is een pak voordeliger. Wij deden de tijdelijke tentoonstelling op de bovenste verdieping over Amerikaanse kunst en de kelderverdieping met impressionisme. Daarna was het al vrij laat dus we hebben zelfs niet alles kunnen zien. Het is groter dan je denkt ;).
Nog wel even over dit museum: ik vond ze er absoluut niet vriendelijk. Zo hing er nergens op dat je geen foto’s mocht maken. Ik nam na een uur rondlopen één foto en werd onmiddellijk geblamed door een vrouwelijke zaalwachter die mij al in het oog hield want ‘jij zag me er wel uit als iemand die een foto ging nemen’ (aka ze had gezien dat mijn fototoestel in mijn achterzak zat, heel smart zenne 🙄) en daarna kwam er ook nog eens een mannelijke zaalwachter me shamen omdat hij het op de camera’s had gezien en dacht dat ik nog niet genoeg tegen mijn voeten had gekregen. Die mensen waren ook in het Duits aan het raaskallen en hadden niet door dat we toeristen waren… Ze legden bovendien niet uit waarom er geen foto’s gemaakt mochten worden, iets waar ik sowieso niet tegen kan.
Het ging om deze foto en zoals je ziet was het geen close-up van een schilderij, het was enkel een sfeerbeeld. Ach ja.
Op de benedenverdieping zag ik heel wat mensen foto’s nemen (echt close-ups van pakweg een Monet – close-ups, zeker met flits, kunnen echt wel slecht zijn voor schilderijen, dat doe ik nooit) en zei niemand er iets van, terwijl er ook voldoende zaalwachters aanwezig waren. Dus ofwel mocht je van de tijdelijke tentoonstelling geen foto’s nemen en waren ze dat vergeten aangeven, ofwel werd ik gewoon kei hard geviseerd door deze twee. Maar het was een bittere pil en ik was er echt door aangedaan als feeler die niet tegen onterechte kritiek kan.
Hierna aten we Flammkuchen (je bent in Duitsland tenslotte hé) bij Rheinzeit. Een gewone brasserie in het hartje van de stad. We wandelden nog tot aan een leuke koffiebar, The coffee gang, voor we weer de trein namen naar huis.
Keulen is een leuke stad voor een weekend, zeker als je graag een museum bezoekt. Het is wel zo’n typische Duitse stad waarvan ik altijd heb geweten dat het niet heel erg mijn ding is. Waar Berlijn me heel positief heeft verrast door anders te zijn, heeft Keulen het stereotype van Duitsland bevestigt. De stad is ook heel erg gericht op shopping en toerisme met alle grote ketens en heel veel kitsch. Maar buiten de begaande paden hebben we enkele leuke plekjes gevonden. En er zijn nog genoeg musea om naar terug te keren.
Wat is jouw favoriete Duitse stad?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.
Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!
Tijdens de vorige posts schreef ik over de belangrijkste bezienswaardigheden. Als geherwaardeerde industriële stad is Glasgow daarnaast ook bekend om zijn street art scène. En dat uit zich niet in van die lelijke tags of graffiti. Nope, doorheen de stad vind je echt grote murals en mooie straatkunst die vaak een bepaald verhaal vertellen. In veel gevallen gaat het zelfs om legale street art. Dus geen allegaartje, maar doordachte kunstwerken.
De mural trial stond dan ook op ons verlanglijstje. Ik printte de kaart en we gingen zelf op expeditie. Over elk werk iets schrijven zou ons te ver brengen, bij deze dus mijn favorieten.
Badminton
In 2014 vonden de Commonwealth Games plaats in Glasgow. Iets waar de stad enorm trots op was en daarom werden enkele prestigieuze murals in sportthema voorzien. Badminton kan je nog steeds bekijken in Wilson Street. Het beeldt trouwens de Schotse badmintonspeler Kieran Merrilees af.
Fellow residents of Glasgow
Mijn favoriete werk in Glasgow is ‘fellow residents of Glasgow’. Een megagrote muur aan een parking waarop dieren worden afgebeeld doorheen de vier seizoenen. Het werk vraagt aandacht voor de dieren waarmee we samen in de stad wonen. Het is enorm gedetailleerd en waarheidsgetrouw.
Saint Mungo
Onderweg naar de kathedraal mag je zeker niet vergeten eens om te kijken, want op één van de muren prijkt het bekendste street art werk van Glasgow. Saint Mungo is de patroonheilige van de stad en wordt hier afgebeeld als een bedelaar met een vogel op zijn hand. Dit werk wil duidelijk maken dat Saint Mungo in elke inwoner van Glasgow zit en dat hij vele vormen kan aannemen.
Glasgow’s panda
Aan The lighthouse, midden in het shoppinghart van de stad vind je verschillende werken. Mijn favoriet is Glasgow’s Panda. Jep, ik heb iets met dieren.
Honey, I shrunk the kids
Van de meeste van deze werken heb ik geen flauw benul wie de artiest is. Glasgow investeert in straatkunst en de meeste werken zijn daardoor legaal gemaakt door lokale kunstenaars. Smug is de enige naam uit het rijtje die ik kende. Hij is Australiër, maar woont momenteel in Glasgow. Honey, I shrunk the kids is een levensgroot werk.
The hiphop marionettes
Tijdens het schrijven van deze post bleek dat deze mural ondertussen verdwenen is. Jammer, want het was een van mijn grote favorieten. Ik ben heel erg fan van deze stijl.
Spaceman
En dan nog een laatste. In één van de kleine steegjes rond de winkelstraten vind je spaceman. En zeer kleurrijke astronaut met pop art invloeden. Het vrolijkt het saaie straatje meteen op!
Ook het bekijken waard: aan de Strathclyde university vind je verschillende murals, net als aan de Clyde, o.a. Glasgow’s tiger is daar te spotten.
Waar heb jij de mooiste street art gespot?
Dit was mijn laatste post over Glasgow. Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Tijdens de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens op uit. Na een geslaagd tripje in Keulen vorig jaar, viel onze blik deze keer op Lille of Rijsel in het Vlaams. Net over de grens, maar toch er even tussenuit. Ik was ooit al eens een dag in Lille met school en kon me daar amper iets van herinneren. Tijd voor een tweede kans.
Omdat we het rustig aan deden tijdens ons verblijf en onze TGV heel wat vertraging had (en we daardoor een halve dag misten) vat ik alle highlights samen in deze post.
We verbleven 2 nachten in Hotel Lille Europe, vlak aan het station en het winkelcentrum Euralille. Propere tweepersoonskamer met alles erop en eraan aan een lage prijs. Meer moest dat niet zijn. We namen geen ontbijt, maar ontbeten tweemaal bij We Are Ara. Ruime keuze aan verse en biologische producten in een mooi interieur.
Het kleine middeleeuwse stadscentrum doet heel Vlaams aan, Lille was dan ook tijdens de Bourgondische periode onderdeel van Vlaanderen. Het is heerlijk om rond te struinen in de smalle straatjes.
Het operagebouw met toren op de Place du theatre valt onmiddellijk op, ook de Grote Markt is de moeite, maar het was net na kerst dus stond er een groot reuzenrad met kerstmarkt. Wel sowieso de moeite aan de Grote Markt is La Vieille Bourse. Dit voormalige beursgebouw dateert uit de 17de eeuw en is een architecturaal hoogstandje. Vandaag huist er een tweedehandsboekenmarkt.
Het nabijgelegen Place Rihour huisvest één van de echte pareltjes uit de Bourgondische tijd. In het Palais Rihour was Filips De Schone (je weet wel de man van Juana Of Castilië) ooit thuis. Vandaag vind je er het toerismebureau, altijd handig om een plannetje mee te grabbelen en de binnenkant te bewonderen. Langs de zijkant van het paleis staat een groots monument voor de gesneuvelden van WOI.
Niet veel verder vind je de gotische parel Saint Etienne, met voorsprong de mooiste kerk in Lille en veel groter binnenin dan je zou denken.
Maar de allergrootste en meest eigenaardige kerk is de Cathédrale Notre-Dame de la Treille. De moderne voorgevel zorgt voor een vreemd uitzicht. Gelukkig komt binnenin de typische gotiek wel tot zijn recht.
Wanneer je aan de basiliek bent is het een kleine wandeling richting de citadel. Dit is het groene hart van de stad waar lopers en wandelaars op zondagvoormiddag heerlijk gebruik van maken. De citadel zelf is een militair domein en dus niet toegankelijk. Rondom vind je ook nog een dierentuin en speeltuin voor de kids.
Achter Euralille bevindt zich de jardin des géants. Een merkwaardig kunstmatig aangelegd parkje, dat zelfs in de barre winter fijn was om door te wandelen. Het moet er heerlijk zijn in de zomer. Iets dat we graag op onze laatste dag nog meepikten.
Wil je je heel even in Parijs wanen? Dan moet je richting Porte Du Paris. Deze stadspoort doet denken aan de Arc Du Triomphe en is naast een toegangspoort ook een triomfboog.
Op naar het hoogtepunt van de trip: het Palais des Beaux-Arts. Dit museum voor schone kunsten is het tweede grootste van Frankrijk en er hangen werken van Brueghel, Picasso, Jordaens, Rodin, Goya, Monet, Delacroix en ga zo maar door. Ik heb heel wat inspirerende werken gezien. Het gebouw is ook echt prachtig.
In de kelder huisvest nog een andere schat: 15 miniatuurmaquettes van Vlaamse en Franse steden zoals Oudenaarde, Ieper, Oostende en Lille zelf natuurlijk. De reliëfplattegronden zijn van in de tijd van Lodewijk XVI en ontzettend gedetailleerd. Ze werden dan ook gebruikt door generaal Vauban om verdedigingswerken te plannen (en dan kan je je niet echt fouten permitteren). Ik had nog nooit zoiets gezien en vond het ontzettend fascinerend.
De toegangsprijs is met 7 euro belachelijk laag. En omdat ik zei dat ik onder de 30 was (het lief is dat niet), kregen we allebei nog eens een extra korting en betaalden we 4 euro per persoon uiteindelijk. Dus alleen daarheen!
Pizza?
In Lille moet je duidelijk zijn voor echte Napolitaanse pizza. We vonden immers twee adresjes waar al een half uur voor opening een rij staat aan te schuiven. Uiteindelijk raakten we bij allebei een keertje binnen.
La Bellezza is deel van de Parijse Big-Mamma group en daardoor immens populair. Hier kan je wel online reserveren en dat is aangeraden. Het was er super gezellig, de pizza is heerlijk en de desserts zijn letterlijk to die for.
Papa Raffaele is nog veel meer hipster en je kan er dan ook niet reserveren. Een kwartier op voorhand aanschuiven is een must. Het is er klein en wat rumoerig, maar de pizza is echt heel goed. Typisch Napolitaans!
Geen zin in pizza? We aten ook nog burgers bij Big Fernand. Zeker ok en minder aanschuifgedoe.
Al bij al vind ik Lille een toffe stad voor een dag of twee even weg te zijn. Als je ook nog interesse hebt om te shoppen kan je er zeker nog een dag bij doen, want het is een echte winkelstad.
Maar tegelijk is het ook ontzettend druk, zijn de mensen niet super vriendelijk en heeft de stad dat typische Franse (niet heel proper, veel bedelaars…). Geef mij dan toch maar Parijs :).
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Na een uitstapje naar de kastelen in Sintra, trokken we op onze vierde dag naar Belém. Misschien wel de bekendste wijk van Lissabon. Deze zeer lange wandeling baseerden we op de reisgids Time To Momo (wandeling 5 om precies te zijn). We namen hiervoor vanaf Cais Do Sodré een bus naar het Palacio Nacional da Ajuda.
Dit grote witte paleis is ooit gebouwd voor de koninklijke familie, maar nooit volledig afgewerkt. Nu was het er een gerij van auto’s aangezien het nog steeds voor staatszaken wordt gebruikt. Er was geen toerist te bekennen, het is namelijk een hele klim vanaf het vlakke Belém en dus buiten de gebaande paden. Het was wel het ideale vertrekpunt voor onze wandeling op deze zeer zonnige dag.
Afdalen deden we via de jardim Botanico de Ajuda. Deze oudste botanische tuin van de stad telt heel wat bijzondere plantensoorten. Een drakenbloedboom bv. Er lopen pauwen in allerlei kleuren rond, er staan serres voor de meer tropische planten en er is grote een fontein. We betaalden twee euro toegang en je krijgt er nog een uitzicht tot aan de Taag bij.
Zonder twijfel is dit de mooiste tuin van Lissabon die we bezochten. Ver weg van toeristen en dus heel rustig. Aanrader, zeker in de lente- en zomermaanden! Nog verder naar beneden passeerden we de Igreja da Memoria, een super schattig oud kerkje.
Tijd om opnieuw wat schaduw op te zoeken in de volgende botanische tuin: de jardim Botanico Tropical. Zoals de naam al zegt: hier vind je heel wat tropische plantensoorten. Omdat er op dat moment erg hard gewerkt werd in de tuin (die heel groot, maar ook best oud is), moesten we geen toegang betalen.
De hoge palmbomen vallen meteen op. Verder is er een Chinese tuin en kan je helemaal tot aan een soort paleis wandelen. Dit is het ideale plekje om te picknicken, en veel dichter bij het toeristische Belém voor wie even een rustpunt wil. Maar we vonden de andere tuin wel een pak mooier.
De volgende stop zou het klooster worden, maar eerst was het tijd voor lunch. Ons eetadresje in de Momo bestond niet meer dus aten we tapas bij Belém 2 a 8. Het is in de toeristenstraat van de wijk dus het eten was zeker oké, maar niet speciaal.
En dan dessert! Tijd voor de beroemde Pasteis De Belém. Pasteis de nata zijn zoete bladerdeeggebakjes met pudding en kaneel, een echt exportproduct van Portugal. In Belém zouden ze de originele taartjes maken volgens een geheim recept. Dus schoven we samen met de Japanners aan in de rij ;). Verkijk je hier niet op: het gaat allemaal super vlot en efficiënt. Voor we het wisten stonden we buiten met een portie warme pasteis. En uiteraard waren ze lekker.
Tijd voor het mosteiro dos Jeronimos, dé bezienswaardigheid die in elk boekje staat. Dit 16de eeuwse klooster in Portugese Manuelstijl is een rijkelijk versierd architecturaal hoogstandje. De wijk Belém is bekend van de ontdekkingsreizigers die hier vertrokken in de jaren 1500, waaronder Vasco Da Gama. Daardoor zitten er heel wat verwijzingen naar zeevaart in de decoratie van dit klooster.
Het is een hele opgave om binnen te raken. Er staat altijd een lange rij, in de brandende zon en je kan -denk ik- geen tickets op voorhand boeken. Wees daar dus op voorbereid (hoofddeksel en zonnecrème). De prijs p.p. komt op 10 euro. De kerk is gratis te bezoeken en ook de moeite, maar het is toch vooral het klooster waarin de Manuelstijl tot zijn recht komt.
Binnenin is het druk, maar ook echt prachtig. Het is een uniek weelderig gedecoreerd gebouw dat met niets te vergelijken valt. Je kan verschillende kamers bezoeken met elk hun eigen functie. Maar de gangen en het binnenplein betoveren het meest. We maakten heel wat foto’s (tegen de zon in, want die was overal :p).
Het zal je niet verbazen dat dit klooster ondertussen UNESCO werelderfgoed is samen met de torre de Belém wat verderop.
Het contrast met het sobere klooster in Graça was groot. Ik denk dat ik het klooster in Graça fijner vond om te bezoeken door de rust, maar deze stijl is wel iets dat je nergens anders kan bekijken. Het maakte indruk.
Op naar dat andere bekende bouwwerk in Manuelstijl uit de 16de eeuw, de Torre De Belém. Van torentjes word ik altijd enthousiast! Het is een verdedigingstoren uit de tijd van de ontdekkingsreizigers. Toen stond de toren in het midden van de Taag. Ondertussen lijkt de toren steeds meer op te schuiven richting oever. De kracht van de natuur…
Je kan de toren bezoeken, maar deze keer schoven we niet aan samen met de Japanners. Binnen zou er namelijk niet zo veel te zien zijn en is het altijd heel druk. De schoonheid schuilt langs de buitenkant waar de woeste golven tegen de toren opboksen.
Tijd voor een stevig stukje wandelen langs de Taag. We passeerden eerst nog het Padrao dos Descobrimentos, een monument ter ere van de ontdekkingsreizigers. Je kan ook helemaal naar boven, maar dat zei ons weinig.
Langs de rivier is een breed wandelpad. Van ver doemt de Ponte 25 de Abril op. Deze brug is geïnspireerd op de Golden Gate Bridge in San Francisco, hetzelfde Amerikaanse bedrijf was verantwoordelijk voor de bouw. Aan de andere kant van de brug staat dan weer een Christusbeeld à la Rio de Janeiro. De brug is genoemd naar een belangrijke datum in de anjerrevolutie tegen de dictatuur.
Nog fut in de benen en zin in iets totaal anders? Dan kan je nog een heel stuk verder wandelen richting LX Factory. Onder de brug stonden daar wat verlaten fabriekpanden leeg die nu zijn omgedoopt tot hippe eetzaken en winkels. Vooral de boekenwinkel Ler Devagar met boeken tot hoog aan het plafond en de nodige laddertjes, is de moeite om binnen te lopen. Je kan er even uitblazen bij een koffiebar of je verwonderen aan de leuke street art. Zeker de moeite!
Hierna stapten we weer richting Cais do Sodré, waar je de overdekte markthal Time Out kan binnenlopen. We zochten naar een eetplekje in de buurt voor een licht diner en belanden zo bij Café Tati. Een verse dagkaart met producten van de markthal in een huiselijk interieur, meer moet dat soms niet zijn.
Het is een hele wandeling en de zon brandde stevig dus we kropen vroeg onder de wol. Hoewel heel toeristisch vond ik Belém toch de moeite. Zeker als je ook de tuinen meeneemt en wat langs de Taag wandelt.
Ben jij al eens in Belém geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na drie heerlijke dagen op Malta, maakten we ons op voor de laatste dag op dit eiland. Oorspronkelijk zouden we nog een halve dag gaan hiken, maar de vorige dag (met de zonovergoten zware wandeling aan de zuidkust) had er stevig ingehakt. We besloten er dus een volledige dag cultuur van te maken en niet één, maar twee stadjes te bezoeken.
We namen opnieuw de ferry naar Valletta van in The three cities en daar namen we bus 52 (mijn vooruitziende zelf heeft tijdens de vakantie de busnummers opgeschreven blijkbaar :)) die stopt aan Mdina.
Mdina is de voormalige hoofdstad van Malta en tot in de 15de eeuw was het daardoor de belangrijkste middeleeuwse stad van het eiland. Vandaag staat Mdina bekend als ‘de stille stad’, deze zelfstandige gemeente is volledig ommuurd en er zouden amper auto’s rijden. In Mdina werden beelden geschoten voor het eerste seizoen van Game Of Thrones, wat er onder meer voor zorgt dat het een echte toeristische trekpleister is.
Mijn aandacht werd getrokken door de middeleeuwse steegjes. Een stille stad is het wel niet. Ja, het loopt er vol met toeristen en die maken lawaai. Maar daarnaast rijden er ook gewoon auto’s. En je moet echt vaak aan de kant voor die auto’s in de smalle straten. Dus ik zou het niet echt een stille stad noemen…. :).
Naast ronddwalen, kan je ook St. Paul’s cathedral bezoeken. Deze is ouder dan de St. John’s- co-cathedral in Valletta en romaans van bouwstijl, i.p.v. barok. Naast de kerk krijg je eerst toegang tot een religieus museum in een heel mooi gebouw, en de kerk zelf heeft een prachtige beschilderde koepel. Een ticket kostte slechts enkele euro’s. Aanrader!
We slenterden de hele voormiddag rond in de straatjes tot het echt druk werd. Wat later in de namiddag keerden we terug en zo hadden we hele delen van het stadje voor ons alleen.
Deze Instagramwaardige fotospot bracht al eerder inspiratie voor deze post.
Mdina is zeker niet groot, wij hebben elk straatje een keer of twee gedaan. Er zijn enkele eetplekjes, maar die zijn uiteraard gericht op toeristen. We stopten voor een stuk taart bij het geprezen Fontanella Tea Garden, met een 360 graden zicht over het eiland. Er was een ruime keuze aan taart en die was heerlijk (ik nam uiteraard chocoladetaart, bommetje). De drukte moet je erbij nemen (ik schoof 20 min aan aan het toilet :D).
Het uitzicht was dus wel de moeite 🙂
Mdina is zeker goed voor een halve dag vertier. Ik raad aan om ofwel ’s morgens vroeg te gaan, ofwel wat later in de namiddag vanaf een uur of 3. Dan heb je de steegjes wat meer voor jou alleen.
Tijd voor lunch! We ploften neer bij Ta Doni in het centrum van Rabat. Een kleine, maar super verse kaart en een gezellig terrasje. Rabat is het zusterstadje van Mdina en beschikt over zijn eigen bezienswaardigheden, voornamelijk overblijfselen uit de Romeinse tijd.
Zo kan je een Romeinse villa bezoeken, maar wij kozen voor iets merkwaardiger: een bezoek aan decatacomben. Dit is een kerkhof of hypogeum waarbij de graven ondergronds uit steen werden gebeiteld. Ze werden gebruikt tussen de 3de en 5de eeuw, door de punische volkeren, die volgens de Romeinse traditie buiten de stad begraven moesten worden.
In Rabat kan je verschillende sites met catacomben bezoeken, zoals St. Agatha en St. Pauls. We kozen voor de St. Pauls catacomben aangezien deze de grootste (en ook de bekendste) zijn. Een ticket kost 6 euro en je kan eenvoudig de nummers op de ‘grafzerken’ volgen om af te dalen. Er staat ook steeds een bordje met de periode van de catacomben en het volk dat er begraven lag.
Uiteindelijk lijken de meeste catacomben op elkaar, maar het is wel eens speciaal om dit te bezoeken. Ik vraag me vooral af hoe zwaar het geweest moet zijn om graven te hakken uit steen. Onder een loden zon dan nog.
Na dit macabere bezoek dwaalden we nog wat rond in Rabat. En dit stadje veroverde meteen mijn hart. In tegenstelling tot het Bokrijk-gevoel dat je wat krijgt in Mdina, is dit stadje vol leven. Ook met de nodige mooie steegjes, maar dan met was die te drogen hangt, bloempotjes…
Dit soort zaken moet ik altijd op foto kunnen vastleggen 🙂 lijkt wel een ‘Belgische oplossing’.
Helemaal mijn ding dus. Zoals gezegd doken we nog even Mdina weer binnen, waar het rustiger was, voor we de bus terug naar Valletta namen. Dit was echt één van mijn favoriete dagen van de vakantie. Gewoon lekker rondstruinen en wat dingen bezoeken. Deze twee stadjes zijn dus niet over te slaan bij een bezoek aan Malta.
Waar heb jij al eens mooie middeleeuwse steegjes gespot?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
The Three Cities? Dat zijn Vittoriosa (ook wel Birgu genaamd), Senglea en Cospicua. Deze drie ministeden vind je aan de overkant van Valetta en tonen nog het oude middeleeuwse eilandleven.
Wij sliepen in Birgu, de oudste van de drie, en wandelden voornamelijk daarin rond. Het is makkelijk verdwalen in de kleine oude steegjes. Weinig toeristen maken de oversteek, maar ik vond dit veel mooier dan Valletta. Het is er rustig en nog heel bewoond. In tegenstelling tot Valletta dat soms wat op Bokrijk leek.
The Three Cities werden gesticht door de ridderorde van St. John en dateren uit de 16de en 17de eeuw. Het is hier dat het beleg van Malta in 1565 plaatsvond (Christendom tegen de moren), Valletta werd pas gesticht na dat beleg. The Three Cities beschikken daardoor over de nodige verdedigingsmuren en forten. En ze hebben elk een eigen schattig haventje.
In Birgu aten we ook een aantal keer geweldig, het lekkerste van de hele Maltatrip. Het loont dus echt wel om de ferry te nemen vanuit Valletta.
Osteria V.E.: een heerlijk Italiaans geïnspireerd familierestaurant met een klein terras in een leuk steegje.
Del Borgo: een wijnbar en restaurant in de kelder. Dit was met voorsprong het beste eten op Malta. Ik at er een geweldig lokaal vleesgerecht (Bragioli), zware aanrader!
Malta staat bekend voor zijn religieuze feesten en zeker in The Three Cities worden deze uitgebreid gevierd. Daar maakten we de eerste dag al kennis mee. De steegjes werden versierd met middeleeuwse doeken en er was een optocht met een beeld van Maria:
The Three Cities zijn een prachtig stukje authentiek Malta. Bij meer tijd zou ik hier nog verder ronddwalen en ook de andere twee stadjes aandoen. Zeker de moeite om minstens een half dagje te spenderen (en lekker te gaan eten) als je in Valletta bent.
Waar heb jij het echte lokale leven geproefd op vakantie?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
