We schrijven een standaard dag op het werk. Een collega komt aan mijn bureau iets vragen. Zoals altijd open ik een nieuw tabje in mijn browser en dan volgt de opmerking. “Maar Annelies, je hebt 100 tabs (dit is een overdrijving, dat is wat mensen doen in zo’n situatie ^^) openstaan. Je moet dat dichtdoen als je dat niet meer nodig hebt hé”. En mijn antwoord luidde “Ja, maar ik heb dat allemaal nog nodig.” En toen werd het stil.
Een beetje ironisch allemaal want ik gaf in het verleden al eens tips om productiever te werken. En voor alle duidelijkheid: het open hebben staan van te veel tabbladen is NIET goed voor de productiviteit. Net zoals mijn computer op dat moment vastloopt, flipt mijn brein gewoon helemaal bij het steeds voller worden van die dekselse balk bovenaan mijn scherm.
Het klopte wel wat ik toen zei. Ik moest met elk tabblad nog iets doen (en standaard staan er sowieso een 6tal tabbladen – mailboxen, project management tool, Drive voor bestanden,…) altijd open. Het is door regelmatig te switchen van ‘project’ doorheen de dag – iemand komt iets vragen, een mail van een klant,… dat alle die verschillende vensters uiteindelijk naast elkaar belanden. Maar het is zoals het Inbox-Zero-principe zegt bij een gelezen mail die in de inbox blijft staan omdat je er nog iets mee moet doen: dat geeft stress. Nodeloze stress.
Meer info over Inbox Zero, wat voor mij wel echt de manier is om stressloos met mijn mailbox om te gaan, vind je trouwens in deze post.
Eigenlijk staan die tabbladen vandaag wat symbool voor de mentale situatie waarin ik me bevind. Het is al eens chaotisch hierboven. Dit bericht illustreert perfect wat ik bedoel. Nogmaals: het gaat goed met mij, het is gewoon even een fase waar ik doormoet. Op het werk zijn er – zoals altijd – weer wat dingen aan het veranderen en het ziet er naar uit dat dit ook voor mijn hoofd een verbetering zal worden. Een dingetje minder op mijn piekerlijstje!
En eigenlijk is het simpel, ik moet gewoon sneller en vaker die tabs sluiten. Ik heb hier ondertussen al twee werkdagen goed opgelet: de eerste dag verliep goed en was het aantal tabbladen – naast de standaard van 6 vaste dus – verminderd naar een 5tal. 11 in totaal dus, kon ik best mee leven. De tweede dag was enorm chaotisch op het werk en dat resulteerde dan ook in een nieuw tabbladenrecord.
Langs de ene kant moet ik hier dus gewoon wat opletten, maar langs de andere kant horen al die tabbladen ook wel bij de aard van mijn job. Ik kan nu eenmaal niet 4 uur met hetzelfde document bezig zijn zonder onderbroken te worden. Dat zorgt voor variatie en is fijn, maar soms ook vervelend en stresserend.
Herkenbaar? Of ben jij net een pro in het managen van je tabbladen?
Binnen is er veel te zien. Elk half uur is er een begeleide tour die je gratis kan meepikken (verzamelen hiervoor doe je aan de ingang). De gids is een “Beefeather”, of Yeoman Warder, dat zijn de bewakers van de Tower uitgedost in traditionele kledij. Een Yeoman Warder is in dienst van The Queen en je moet een hele militaire carrière afleggen om dit te kunnen worden. Veel Beefeathers en hun gezin hebben zelfs hun intrek in de Tower zelf (hoe geweldig moet dat wel niet zijn).
e meeste gevangenen werden trouwens buiten de Tower, op de heuvel (Tower Hill) terechtgesteld. Een paar uitzonderingen, waaronder Anne Boleyn, Catherine Howard & Margaret Pole vonden hun dood op de binnenplaats (Tower Green). Je vindt er een gedenkplaat met hun namen op. Ik ben echt heel hard into de Tuderperiode en de gedachte dat Anne Boleyn op die plaats haar laatste woorden (die ik overigens vanbuiten ken) heeft uitgesproken maakte me stil.
Toch weet ik dat ik niet alleen ben. Want vandaag staan we massaal langs de kant van de weg, of op de top van een berg (of ja een Vlaamse heuvel dan toch ^^) om onze stem schor te roepen terwijl een groep renners één keer aan een immense snelheid passeert. De helft van de toppers zat verscholen in het pak en heb je dus gemist. Maar het bier smaakt eens zo goed na die vermeende aanblik van Sagan toch?
