Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^).
Het lijkt eeuwen dat ik hier over schreef, maar ik had nog eens zin om zo’n lijstje te maken. Na de edities over irritante mensen,taalfouten,het verkeer en ambetante geluiden, is het deze keer tijd voor geuren waar ik niet tegen kan. En dat blijken er meer te zijn dan ik dacht. Oh, it’s me not you. Even voor de duidelijkheid 😉
De geur van brooddoos. Echt, ik vind dat verschrikkelijk. Vooral ’s avonds die brooddoos weer open doen en uitwassen. Leeg of niet leeg. Daar zit dan zo’n geurtje aan dat niet te beschrijven is. Ik krijg het al moeilijk door dit neer te schrijven.
Ik ben geen viseter. En kan meestal perfect tegen de geur van vis. Maar sommige vis (lees rotte vis of van die heel stinkende)… daar keert mijn maag van om. Dus aan al die collega’s die ’s middags vis opwarmen in onze open office: nu weet je waarom ik zo’n vies gezicht trek.
Heel felle mannendeo. Ge weet wel, zo vroeger tijdens de lessen LO wanneer je de jongenskleedkamer passeerde… Deo gemengd met tienerzweet. Eikes.
Heel felle spuitbussen zoals deo en van die luchtverfrissers zijn sowieso niet mijn ding. Ze benemen precies alle zuurstof in de ruimte. En daar krijg ik meteen hoofdpijn van.
Eucalyptus. Onpopular opinion, I know. Maar mijn ogen tranen er standaard van en het beneemt zo hard mijn adem dat ik het echt niet moet hebben. Voor mij is dit allesbehalve een ontspannende geur.
Bananen. Omwille van hun geur. Ik ben zo iemand die perfect tegen mandarijnen kan, maar met bananen moet je uit mijn buurt blijven. Ver uit mijn buurt.
De zweetgeur bij het binnenkomen van de danszaal. Wij zijn altijd de laatste groep van de avond en neem van mij aan dat er dan al wat afgezweet is.
De geur van leer. Laat staan hoe dat voelt. Nope, bepaalde erotische spelletjes zouden totaal niets voor mij zijn…
Nog erger: zo een lycra wetsuit dat in aanraking is gekomen met (zee)water. Dat stinkt zo enorm. En dat voelt ook zo vies aan. Bah bah bah! Ik krijg er nu al kippenvel van.
Ziekenhuisgeur. Ik denk dat ik deze niet echt hoef uit te leggen.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
The Three Cities? Dat zijn Vittoriosa (ook wel Birgu genaamd), Senglea en Cospicua. Deze drie ministeden vind je aan de overkant van Valetta en tonen nog het oude middeleeuwse eilandleven.
Wij sliepen in Birgu, de oudste van de drie, en wandelden voornamelijk daarin rond. Het is makkelijk verdwalen in de kleine oude steegjes. Weinig toeristen maken de oversteek, maar ik vond dit veel mooier dan Valletta. Het is er rustig en nog heel bewoond. In tegenstelling tot Valletta dat soms wat op Bokrijk leek.
The Three Cities werden gesticht door de ridderorde van St. John en dateren uit de 16de en 17de eeuw. Het is hier dat het beleg van Malta in 1565 plaatsvond (Christendom tegen de moren), Valletta werd pas gesticht na dat beleg. The Three Cities beschikken daardoor over de nodige verdedigingsmuren en forten. En ze hebben elk een eigen schattig haventje.
In Birgu aten we ook een aantal keer geweldig, het lekkerste van de hele Maltatrip. Het loont dus echt wel om de ferry te nemen vanuit Valletta.
Osteria V.E.: een heerlijk Italiaans geïnspireerd familierestaurant met een klein terras in een leuk steegje.
Del Borgo: een wijnbar en restaurant in de kelder. Dit was met voorsprong het beste eten op Malta. Ik at er een geweldig lokaal vleesgerecht (Bragioli), zware aanrader!
Malta staat bekend voor zijn religieuze feesten en zeker in The Three Cities worden deze uitgebreid gevierd. Daar maakten we de eerste dag al kennis mee. De steegjes werden versierd met middeleeuwse doeken en er was een optocht met een beeld van Maria:
The Three Cities zijn een prachtig stukje authentiek Malta. Bij meer tijd zou ik hier nog verder ronddwalen en ook de andere twee stadjes aandoen. Zeker de moeite om minstens een half dagje te spenderen (en lekker te gaan eten) als je in Valletta bent.
Waar heb jij het echte lokale leven geproefd op vakantie?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Doorheen mijn hele schoolcarrière werd ik slim genoemd. Ik herinner me een les samen met een andere (grote) klas humane wetenschappen, waar wij met ons acht Latinisten de vreemde eend in de bijt waren. Op het einde van het jaar moesten we voor iedereen een compliment op een briefje schrijven. Op mijn briefjes stond een voor een ‘slim’ en daar moest ik het dan mee doen.
Ik vind het moeilijk om mezelf intelligent te noemen. Omdat ik heb ervaren hoe erg dat jaloezie opwekt, zeker als je zonder herexamens je hogere studies doorkomt. Ik weet dat ik best trots mag zijn op de inhoud die ik heb, zonder te beweren dat ik uitzonderlijk ben, want dat ben ik helemaal niet. Intelligentie kan je meten in een IQ. Ik heb nog nooit zo’n test gedaan en ik heb ook geen interesse om dat ooit te doen. Ik vind dat slim zijn niet per se iets zegt over jou als mens. Ik ken heel slimme mensen die ik niet kan uitstaan, omdat ze boertig zijn of uit de hoogte doen. Intelligentie is alleen mooi als je er iets moois of goeds mee doet. Jep, dit kan zo een Pinteresttegeltje worden :D.
De laatste jaren ben ik, zonder het zelf echt te beseffen mijn emotionele intelligentie (EQ) veel meer gaan ontwikkelen. Ik merk dat ik steeds minder moeite heb met vanuit anderen te denken of me te verplaatsen in iemands situatie en zo begrip op te brengen voor gevoeligheden of bepaald gedrag. Een empathische vermogen wordt dit ook wel eens genoemd.
Anderen noemen het hooggevoelig zijn, maar dat is niet helemaal hetzelfde. Iemand die hooggevoelig is, is niet per definitie empathisch. Een empathisch persoon gaat zich verplaatsen in de gevoelens van iemands anders en zo het proberen begrijpen. Een hooggevoelig persoon gaat eerder die gevoelens mee overnemen en zelf ervaren, maar begrijpt daarom niet per se de ander beter.
Ik ga hier niet beweren dat ik super empathisch ben, ik merk wel dat het me veel minder moeite kost om dat te zijn dan de mensen om me heen. Ik heb heel snel gevoeligheden door in een groep. Of het nu de collega’s zijn, of zelfs een groepje klanten waar ik een opleiding aan geef. Ik voel meteen onderliggende emoties aan en kan zo beter inspelen op de echte struikelblokken of twijfels die anders onder het oppervlak zouden blijven.
Ik denk dat die emotionele intelligentie, nog meer dan de gewone intelligentie, van mij een beter mens maakt/zal maken. Ik denk dat het ook iets is dat me beter maakt in mijn job en als collega.
Het is niet altijd een godsgeschenk. Soms ben ik zo overmand door de emoties van de mensen rondom me, dat ik er zelf helemaal van onder de voet ben. Dan weegt het zo op mij dat ik even mijn eigen gevoelens er door laat leiden. Het is dus zoeken naar de balans, en daar ben ik nog volop mee bezig.
Maar het is wel iets waarvan ik absoluut de waarde zie, en waarin ik me verder wil ontwikkelen, al zal dat eerder onbewust zijn. Door met veel verschillende mensen en hun angsten en twijfels in contact te komen. Door me open te stellen voor de wereld rondom me. Door minder vooroordelen te hebben en moeite te doen om mensen te leren kennen (eentje waar ik best nog hard mee struggle). Een open mind en een open heart, weet je wel.
Ik denk dat de trend in het bedrijfsleven sowieso al is ingezet waar managers (zo’n lelijk woord) en zaakvoerders de waarde beginnen inzien van werknemers die emotioneel intelligent zijn (misschien niet geheel toevallig zijn dit vaker vrouwen). Daar ben ik blij om.
Ik weet verder niet echt welke clue ik met dit bericht wil maken. Het was gewoon weer zo’n gedachte die in me opkwam. Misschien is het wel normaal dat bij het ouder worden de emotionele kant meer ontwikkeld wordt. Meer levenservaring betekent natuurlijk ook dat je al met meer mensen in contact bent gekomen.
Door opnieuw een jaaroverzicht van mijn gelezen boeken te maken en ook anderen hun lijstjes te zien delen werd ik geïnspireerd om nog eens een boekige vraag te beantwoorden. Ik deelde namelijk al eens een lijstje met tips om meer te lezen, want voor veel mensen klinkt minstens 35 boeken lezen in 2020 een enorm aantal. Een andere vraag die vaak krijg is de volgende: hoe kies je welke boeken je leest uit dat enorme aanbod in de winkel of de bibliotheek?
Veel mensen kiezen namelijk de foute boeken. Ze lezen ’50 tinten grijs’ of ‘de Da Vinci code’ omdat iedereen ze lijkt te lezen. En ik kan je vertellen dat ik E.L. James en Dan Brown ook heb gelezen, maar dat dit niet twee auteurs zijn die me ertoe hebben aangezet om vaker te lezen. Veel mensen lezen dus die ene hype, om dan opnieuw volledig stil te vallen.
Er zijn enorm veel boeken. Te veel om in een leven uit te lezen. De keuzestress is real. En ik snap dat het als niet veellezer daarom niet gemakkelijk is om een keuze te maken. Ik ga dus proberen om een aantal praktische tips op basis van mijn ervaring te delen.
Het juiste boek bestaat voor iedereen, maar is er niet voor iedereen
Ik ben ervan overtuigd dat er voor iedereen een juist boek bestaat om meer plezier te halen uit het lezen. Het probleem is dat uitgeverijen vaak bepaalde boeken naar voren schuiven en op de markt zetten alsof ze voor iedereen zijn. Waardoor we allemaal dezelfde boeken lezen en de helft afhaakt omdat het ‘hun boek’ niet bleek te zijn.
Het juiste boek vinden is niet gemakkelijk. Misschien is het een non-fictieboek over vogels spotten, misschien een stationsrommantje of misschien die bloederige Scandinavische thriller. Maar ik ken weinig mensen die deze drie boeken allemaal zouden verslinden.
Leer je eigen voorkeuren door en door kennen
De sleutel tot succes komt altijd weer op dit neer. Wat vind je zelf leuk om te lezen?
Wat wil je uit lezen halen? Wil je iets bijleren? Of wil je wegdromen? Moet het verhaal spannend zijn met korte hoofdstukken? Of heb je liever een zeemzoet verhaal waar je niet te veel bij moet nadenken? Mag het voorspelbaar zijn of heb je een hekel aan clichés? Mag er wat uitdaging inzitten? En wat met de personages? Lees je graag vanuit een man of een vrouw?
Het is een hele vragenlijst, maar het is wel belangrijk. Zo heb ik geleerd dat ik niet graag vanuit kinderen lees. Ook young adults met tieners (en hun vaak frivolere problemen) zeggen me niets. En dat ik graag diepgang heb in een boek. Wat wil zeggen dat ik niet graag van die cliché ‘man ontmoet vrouw en is op slag verliefd na een blik’-boeken lees. Liefde moet groeien in de verhalen die ik leuk vind. Om dezelfde reden heb ik echt moeten leren om geen dunne boeken (onder de 200 pagina’s) op te nemen. Daar zit vaak geen diepgang in en ze vallen altijd tegen. Bij de meeste thrillers en detectives zie ik de clue al vroeg aankomen. Dus die lees ik alleen als ik daar op dat moment zin in heb.
Ik lees graag over mensen die grotere problemen hebben dan ik in deze 21ste eeuw. Personages die snel iets opzoeken of die hele Whatsappgesprekken voeren met hun vlam zeggen me weinig. Geen science fiction ook niet voor mij. Ik wil lezen over lang vervlogen tijden. Toen bv. vrouwen nog niet echt rechten hadden, of klasseverschillen ervoor zorgden dat je niet zomaar kon trouwen met die leuke jongen, of de oorlog heel wat gezinnen uit elkaar trok. Gezellig is anders ja, maar het doet me telkens weer beseffen hoe goed wij het hier hebben. Die boeken zijn vaak gevuld met het nodige drama, veel actie en een vleugje romantiek. En hoe ouderwets dit ook klinkt, dat vind ik heerlijk. Nog beter als er wat bloederige veldslagen of politieke intriges aan de pas komen.
Ik heb ook geleerd dat de schrijfstijl van een auteur een boek kan kraken. Of een slecht (open) einde. Maar jammer genoeg zijn dat vaak geen factoren die je op voorhand onder controle hebt (tenzij je echt diep onderzoek gaat doen).
Let op met hypes
Ik besef dat mijn voorkeuren vrij niche zijn. Om die reden is de gemiddelde boekenhype ook niets voor mij. België is een land waar kookboeken en thrillers hoge toppen scheren. Als ik iedereen hoor vertellen hoe spannend ze ‘het meisje in de trein’ wel niet vonden, dan kan ik alleen maar denken aan hoe snel ik de dader gespot had en hoe irritant lamlendig het hoofdpersonage wel niet was. Les gouts et les couleurs.
Om die reden zijn hypes best gevaarlijk en koop ik zulke boeken nooit zelf. Ik leen ze liever uit in de bib. En ik word zeker nog regelmatig positief verrast door zo’n hype. Maar in veel gevallen (jep E.L. James, pointing at you) niet. Je moet je dus niet schuldig voelen als jij dat ook zo ervaart.
Van serie naar boek
Zoals je ziet haal ik veel van de antwoorden uit mijn leesgedrag. Maar wat als je nu niet vaak leest? Dan kan je kijkgedrag op tv of Netflix zeker helpen. Mijn favoriete series en films zijn historisch of kostuumdrama. Mijn favoriete boekengenre is historische fictie. Toeval? Ik denk het niet.
Kijk je graag romcoms? Start dan eens met een chicklit of een roman. Ben je verzot of crimi? Dan is een detectivereeks echt iets voor jou. Je kijkvoorkeuren komen echt vaak overeen met je leesvoorkeuren. En met wat geluk is je favoriete serie gebaseerd op een boek of zelfs een reeks boeken!
Maak een goed lijstje
Maar hoe vind je nu dat boek dat jouw naam schreeuwt in een winkel of de bib? Dat vind ik zelf met momenten echt nog moeilijk. Ik sta soms in de bib omdat mijn vorige boeken uit zijn en ik niet meteen weet wat ik wil ontlenen. (Tip: in dat geval ga ik naar het Engels rek, wat een kleiner aanbod is en dat vergemakkelijkt de keuze).
Ik maak op voorhand een lijstje van boeken die ik wil lezen. Ik gebruik daar zelf Goodreads voor. Maar je moet zien wat werkt voor jou. Ik ken namelijk heel wat mensen die Goodreads als inspiratie gebruiken om alle boeken bij te houden die ze interessant vinden. Ze drukken heel vaak op de ‘want to read’ knop. Ikzelf doe dat niet. Ik ben heel streng op de boeken die in die lijst terechtkomen. En ik heb zo mijn eigen regeltjes.
Zo zal ik nooit meer boeken op die lijst hebben staan, dan het aantal boeken dat ik volgens Goodreads al heb gelezen. Geen lijst van 1.000 boeken dus, maar iets dat doenbaar is. Dat beperkt me sowieso al in eender welk boek toe te voegen. Bekende boeken (of hypes) voeg ik pas toe als ik ze voldoende heb zien passeren en als er mensen het boek goed vinden die ongeveer dezelfde voorkeuren hebben. En dus niet al na één lovende krantenrecensie.
Haal inspiratie bij gelijkgezinden
Ga op zoek naar mensen die dezelfde soort boeken lezen. Zo volg ik een Britse blogster die heel wat historische boeken leest. Haar favoriete auteurs komen sterk overeen met die van mij. Als zij een boek dus 5-sterren geeft en het onderwerp staat mij ook aan, is dat vaak een nieuwe favoriet. Ook van vrienden of andere bloggers weet ik ondertussen wel of onze leessmaak overeen komt of niet. Ik vind het altijd leuk om andere mensen hun reviews te lezen, maar dat wil niet altijd zeggen dat ik de boeken daarna ook moet gaan lezen. Opnieuw: blijf dicht bij jezelf.
Ga met dat lijstje naar de winkel of bib
Ik heb ongeveer permanent een 200-tal boeken op ‘want to read’ staan waarvan ik vrij zeker ben dat ik ze goed (genoeg) ga vinden. Op basis daarvan kies ik mijn volgend boek uit. Vaak moet ik ook rekening houden met beschikbaarheden in de bib, of blijft een boek op de lijst staan omdat de bib het niet heeft. De boeken die ik dan echt uitkies zijn meer een ingeving van het moment. Waar heb ik zin in? Ik wissel ook af tussen zware historische literatuur en iets luchtigere hedendaags. Tussen standalones en delen van een serie. Tussen Engels en Nederlands.
En wat met aanbevelingen van je bibliothecaris of die man in de boekenwinkel? Tips vragen aan mensen wiens job het is om veel van boeken te kennen kan zeker lonen. Als je niet weet waar beginnen, doen dan! Ik heb geleerd uit mijn bibbox-ervaring dat random boeken uitlenen binnen je favoriete genre niet altijd een succes is. Ik ga dus voorlopig vooral van mijn eigen lijstje uit. Nieuwe releases van auteurs die je goed vindt zijn ook altijd ideaal om zo’n lijstje snel aan te vullen. Als je het ene boek goed vond, is het altijd de moeite waard om de rest van zijn of haar oeuvre uit te proberen.
Dus blijf binnen je comfort zone, hoor ik je zeggen?
Zeker niet! Het heeft mij al heel wat leesplezier opgebracht om toch die ene hype of klassieker op te nemen. Ook al had ik er op voorhand mijn twijfels bij. Maar dat je een lijstje hebt met boeken waar je naar uit kijkt om ze te lezen omdat je weet dat je ze waarschijnlijk goed gaat vinden helpt om meer te lezen. Het doet lezen en dat kan het verschil maken tussen 5 of 30 boeken op het einde van het jaar.
Uit je comfort zone lezen is vooral goed als je al een goede leesroutine hebt ontwikkeld en het niet zo erg is dat er dan af en toe is een boek tegenvalt. Zo ben ik na mijn Dan Brown gewoon meteen in iets anders begonnen. Ik weet nu waarom mensen zijn boeken goed vinden, maar zelf laat ik zijn volgende release passeren.
Dit is een enorm lange post geworden dus als je tot hier hebt gelezen, proficiat! 😀 Ik kan blijkbaar heel snel, heel enthousiast worden over boeken. Ik ben trouwens super benieuwd naar hoe jullie een volgend boek uitkiezen. Misschien kan ik zelf nog enkele tips meenemen!
Hoe kies jij een volgend boek uit?
P.s. vanaf dit jaar ben ik ambassadeur bij Leuven Leest en zal ik daar regelmatig wat leestips delen (neem alvast eens een kijkje op mijn profiel).
Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Na een regenachtige tweede dag, klaarde het weer wat op. Vandaag op de planning: mijn favoriete wijk Shoreditch!
De vorige keer volgde ik een Alternative Walking Tour en werd ik op slag verliefd op deze wijk met street art. Deze keer wilde ik de wijk daarom wat beter leren kennen en daarom zette ik dezelfde tour nog eens op de planning!
Ook al was het november, ik wou graag de dag beginnen op de Columbia Road Flower Market. Shoreditch staat sowieso bekend voor zijn markten op zondag. De bloemenmarkt is wat verder in East End (richting Hackney & Hoxton) dan het iets commerciëler Brick Lane en hoewel de kleurenpracht wat beperkter bleef door de herfst vond ik het toch een hele fijne sfeer hebben daar. Ik moet zeker eens terug in de zomer.
We namen trouwens niet de metro, maar de trein tot in Hoxton om er te raken. Het is wel eens fijn om door een rustiger deel van de stad te wandelen.
Van daaruit weer naar Brick Lane, waar het die dag ook markt zou zijn, maar het was nog vroeg.
We spotten alvast een ROA
Na een opwarmpauze bij Nude Espresso, begaven we ons naar Old Spitalfields Market waar we aan de witte geit hadden afgesproken voor de Alternative Walking Tour.
Hoewel ik de tour een jaar eerder al volgde, was het toch weer een fijne ervaring. Het was een andere gids, die dus ook een licht andere route koos en sowieso zijn er heel wat nieuwe werken bijgekomen. Tegelijk ontdekte ik nog enkele van mijn oude favorieten en maakte ik kennis met nieuwe pareltjes. Ondertussen zijn ze overgeschakeld op een vaste fee van 10 pond. Lekker transparant.
Dit is één van mijn nieuwe favorieten, met de juiste app beweegt dit kunstwerk.De langste legal street art wall van de wijkDe bekende mannetjes van Thierry Noir, ook te vinden op de Berlijnse muur
Tijdens de wandeling ontdekten we ook twee beschermde werken van Bansky. Het is wat raar als ze glas om zo’n street art werk doen omdat het iets waard is, want daar is het niet echt voor bedoeld. Ik ga zeker nog eens deze tour volgen, ook al zou het dan de derde keer zijn.
Space Invader meets Star Wars
Na de begeleide wandeling, warmden we op met een reuzepizza bij Homeslice. Recht uit van die heel grote houtovens. Je kiest twee smaken en daar eet je dan met twee van. Een hele hype want de dag ervoor in Neal’s Yard was er voor een lange tijd geen plek vrij. Wij kozen uiteindelijk een mindere smaak en het nadeel van zo’n megapizza is dat ie ook snel koud wordt. Dus ja, hip, maar niet de beste pizza ever.
Hierna verkenden we de wijk op ons eigen tempo, vooral rond Shoreditch Hight Street & Boxpark. Waar heel wat hippe winkeltjes zijn en ook leuke eetplekjes (een maand later zouden we met het werk terugkeren naar deze wijk, wat we toen nog niet wisten).
En weer terug naar Brick Lane waar de markt in volle gang was. Het was over de koppen lopen. Dus sloegen we een klein weggetje in naar een brug, met alweer prachtige street art en een soort hippie-achtige naar cannabisruikende vreemde plek.
Het was natuurlijk Remembrance Day weekend
Hierna leidde ik het lief naar drie van mijn favoriete street art werken:
De pelikaan van ROA en het werk ernaast dat ik ook mooi vind en waarvan ik de kunstenaar niet ken.Het bekende werk van Stik én de mooie ronde werken van een artiest(e) die je heel vaak in Shoreditch vindt en van wie ik de naam jammer genoeg ook niet ken.Street art kan ook heel klein zijn. Dit is een werk van Jonesy op een verkeerspaal.
Na een fijne dag waarbij we heel wat hebben afgewandeld trokken we opnieuw de City in op zoek naar iets lekkers. We belandden bij Pho, een ramenrestaurant (Vietnamees). Wat luchtiger na die zware pizza en heel erg lekker. Ook dit is een soort miniketen die verschillende locaties heeft, iets wat je in Londen echt wel vaker ziet.
En zo was er weer een fijne dag achter de rug!
Wat is jouw favoriete street art kunstenaar?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.
Van in 2019 geleden, dus het is tijd voor een nieuwe update :).
Ik heb drie crossen bijgewoond tijdens de kerstvakantie en het was echt zo fijn om daar nog eens te zijn. Vooral voor de vrouwencross natuurlijk, want met kerst zijn ze er meestal allemaal bij.
Drie fijne dagen in Lille/Rijsel, ondanks TGV-vertragingen. Het is geen speciale stad, maar wel ideaal voor dat beetje vakantiegevoel in de winter.
Met Statik zijn we verkozen tot Klimaatambassadeur 2019. Op het laatste nippertje ging ik mee naar de nieuwsjaarsreceptie van VOKA voor de uitreiking. Het was een super formele netwerkreceptie waar ik me ongemakkelijk voelde en we echt de vreemde eend in de bijt waren. Waarom dan toch een lichtpuntje? Net omdat je voelt hoe anders wij zijn en hoe goed dat voelt. Ik werk samen met een groep heel getalenteerde en authentieke mensen. En we hebben er toch een topavond van gemaakt.
De dag erna was er ons jaarlijks nieuwjaarsetentje. Volledige vegetarisch waardoor ik van alles kon eten (want geen vis eten is vaak geen voorgerecht). En er was ook een heuse lachbui tijdens één van de presentaties waar ik nog altijd niet van over kan :D.
Door de winteravonden opnieuw veel tijd gemaakt om te lezen. Dus ik zit voorlopig goed voor op mijn reading challenge.
Ik ben ondertussen ook Leuven Leest ambassadeur geworden en publiceerde er mijn eerste leestips. Zo leuk om te schrijven over boeken en hopelijk meer mensen aan het lezen te krijgen.
Een leuke dag in Antwerpen onder een winterzonnetje met een bezoek aan het FOMU en gewoon wat rondstruinen in de stad.
De eerste schermvrije avonden. Tijd maken om te lezen en te puzzelen.
Het WK cyclocross. Een heel weekend lang lekker hygge koers kijken. Zalig!
Eindelijk terug wat vulling in mijn werkkalender. Het was de laatste tijd wat rustig en daar word ik net onrustig van. Maar er is beterschap op komst.
Date night met het lief <3
Een fijne schermvrije avond door met de collega’s naar Bright Brussels te gaan. Niet zo spectaculair als het lichtfestival dat al eens zag in Berlijn, maar toch nog steeds de moeite.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Veel, de eerste maanden van 2020 bleken ideaal om heerlijk te lezen. Thuis en in de trein. Project schermvrije dagen draagt daar natuurlijk ook toe bij.
De muze werd mijn eerste Jessie Burton. Ik zag ooit de tv-serie van haar The miniaturist. Dit boek vertelt het verhaal van twee jonge vrouwen. Odelle in de jaren 60 in Londen en Olive in de jaren 30 in Spanje, ten tijde van de burgeroorlog. Een merkwaardig schilderij verbindt hun levens. Ik ben niet omver geblazen door dit boek en het verhaal is flauw te noemen. Maar ik vind boeken over schilderijen gewoon fijn om te lezen en Burton schrijft zeker ok. Geen hoogvlieger.
Opnieuw naar de wereld van Matthew Shardlake ten tijde van Henry VIII met Dark fire. Matthew moet maar liefst twee moordzaken oplossen, samen met zijn nieuwe sidekick Barak. En de tijd dringt, want de kop van Cromwell kan wel eens gaan rollen. Dik boek vol actie en mysterie. Even goed als deel 1, alleen kan het onderwerp alchemie me iets minder boeien. Matthew is gewoon een super sterk hoofdpersonage. Ik lees zeker verder in deze reeks.
Zo goed als uit: de onsterfelijken van Chloe Benjamin. Nog eens gewoon een roman over 4 broers en zussen die op jonge leeftijd hun sterfdatum voorspeld krijgen. Een heel Amerikaans verhaal wat me vaak niet zo ligt. Ook hier lijden de personages een heel dramatisch leven en zijn er veel losse eindjes. Een tussendoortje dat me niet zo lang gaat bijblijven.
Gekeken
Heel wat Vlaamse tv met Kamp Waes, DNA Nys, Zie me graag en Expeditie Robinson.
Verder wordt ‘in the name of the rose’ elke aflevering spannender.
Meegemaakt
De eerste schermvrije donderdagavonden. Leuk, maar tegelijk ook heel confronterend hoeveel extra tijd er ineens lijkt te zijn.
Naar de expo van Stephan Vanfleteren geweest in het FOMU. Aanrader!
Genoten van heel wat mooie crossen, op tv dan. Geen cross, ook wel het enige nadeel van de lente en zomer.
Dat ik vandaag alweer geen berichtje stuurde naar mijn vrienden. Ze zullen me nu wel een slechte vriendin vinden. Ik ben ook echt een slechte vriendin.
Dat ik vandaag alweer heb toegegeven aan al die suiker. In plaats van eens hipstergewijs een gezonde lunch te bereiden. Hoe moeilijk kan het zijn? Op Instagram lukt het iedereen wel.
Dat ik weer veel te negatief deed over iets dat niet zo belangrijk is. In Afrika hebben de kindjes honger, waarover klaag ik eigenlijk?
Dat ik na het werk alweer op mijn lui gat ga zitten, ipv eens iets nuttigs te doen zoals sporten of naar de avondschool. Nee, ik ben altijd maar te moe. Makkelijk excuus.
Dat ik vandaag alweer niet ben geraakt aan project X of Y op het werk. Of die collega niet heb verder geholpen. Je moet niet zoveel afgeleid zijn, Annelies. Komaan, doe eens beter je best.
Dat ik dat ene gesprek vandaag toch wel verkeerd heb aangepakt. Ik had iets anders moeten zeggen, minder direct moeten zijn en er misschien helemaal niet over beginnen. Want zo belangrijk is het ook weer allemaal niet, ik wou er geen spel van maken en nu denkt die andere zeker dat ik onredelijk ben. En misschien ben ik ook wel onredelijk.
En zo kan ik dus nog wel even verder gaan. Voor alle duidelijkheid. Ik klop dit allemaal een beetje op nu. Het gaat goed met mij momenteel. Maar dit bericht is geïnspireerd door deze post. En ik herkende me er zo hard in. Er zijn elke dag zoveel gedachten in mijn hoofd waarin ik ontzettend streng ben voor mezelf en mezelf zelfs de grond in boor. Het zijn vaak maar kleine gedachten die even opduiken en weer weg gaan. En geen enkele gedachte stoelt op de waarheid. Maar ze zijn er wel.
Moraal van het verhaal: we kunnen allemaal wat mildheid gebruiken. Zeker mensen (ik ga hier niet alleen vrouwen noemen) die van nature streng zijn voor zichzelf of perfectionistisch zijn. Bij deze mijn poging om wat milder te zijn over mijn gedachten hierboven.
Mijn vrienden hebben allemaal een drukke dag achter de rug en hebben ook niets gestuurd. Niet omdat ze me een slechte vriendin vinden, maar omdat ze me wel zullen sturen als er echt iets is. Of we dringend nog eens moeten afspreken.
Instagram is fake en al die gezonde hipsterlunchdinges zijn dat ook. Wie weet hebben ze nog een suikerwafel zitten vreten vlak voor de lunch. Ik doe mijn best om elke dag voldoende te eten en dat op zich is al goed zo.
Ik ben nu eenmaal een kritisch persoon en zie in alles zaken die we kunnen verbeteren. Dat is een grote sterkte en wil niet zeggen dat ik ook echt negatief ben over dingen. Dat er in andere delen van de wereld honger wordt geleden betekent niet dat wij hier altijd extreem gelukkig moeten zijn.
Ik ben al twee avonden gaan sporten deze week, dus dat ik nu eens een avond niets doe is helemaal oké. Meer nog, dat heb ik verdiend.
Niemand kan zich 8u per dag concentreren. Dat ik af en toe eens afgeleid ben op het werk is normaal. Niet elke dag is even productief. En als die collega echt hulp nodig heeft zal die het wel nog is komen vragen. En anders spreek ik hem/haar er morgen over aan.
Ik heb recht op een mening en om die te uiten. Sommige gesprekken gaan nu eenmaal moeilijk, maar ik ben blij dat ik het gesprek ben aangegaan ipv te zwijgen en het intern op te kroppen.
Oefening baart kunst, niet waar? 😀
Herken jij dit soort gedachten? Ben jij mild voor jezelf?
Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.
Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!
Eerder kon je mijn tips vinden voor het centrum en het oosten. Vandaag trekken we naar misschien wel het bekendste deel van de stad: het westen!
Kelvingrove Park & Art Gallery
We ontbeten bij de koffiebar Tinderbox, die je her en der in Glasgow vindt, wij kozen deze aan het Charing Cross kruispunt. Dit was vroeger de arme arbeiderswijk en er staan enkele van de oudste huizen van Glasgow, maar vandaag is het vooral een enorm druk en chaotisch kruispunt.
Ons doel vandaag was de Kelvingrove Art Gallery. Eerst passeerden we door het Kelvingrove Park. Het was een heerlijke lentedag dus overal zagen we bloesems, mensen die hun hond uitlieten en ook aan de rivier, die -je raadt het nooit- Kelvin heet, was het heerlijk vertoeven.
In Glasgow verwacht je niet meteen zonnig weer. Misschien net daarom dat ik het echt een prachtig park vond en dat we er wel wat langer bleven rondlopen. In het park heb je ook al een zicht op het museum en de universiteit verderop naar boven.
Op naar de Kelvingrove Art Gallery dan! Op de populaire musea in Londen na is dit het drukstbezochte museum van het Verenigd Koninkrijk. En het is een staatsmuseum, volledig gratis te bezoeken dus. Hoera! Het is een mix tussen een kunstmuseum en natural history met skeletten en andere opgezette dieren. Dat maakt het een beetje vreemd, maar tegelijk ook interessant voor iedereen en alle leeftijden natuurlijk.
Wij bekeken vooral de kunstverdieping, jammer genoeg was het topstuk van Salvador Dali net uitgeleend aan een ander museum. Er hing wat impressionisme en we genoten van de schoonheid van het gebouw.
We bleven er uiteindelijk niet heel lang. Het was zo’n mooi weer buiten. Al snel trokken we nog hoger richting universiteit.
Glasgow university
De universiteit van Glasgow wordt heel vaak gebruikt in films en series. Heel veel mensen vinden dit enorm lijken op Hogwarts uit Harry Potter, al is er nooit gefilmd. In het derde seizoen van Outlander kan je onderstaande foto, de ondergrondse gewelven van de universiteit, wel herkennen. (Wanneer Claire en Brianna er wandelen na een herdenking voor Frank).
Je kan de universiteit vrij binnen en buiten lopen en elk hoekje exploreren. Het is echt een prachtig gebouw en het moet er zalig zijn om te studeren. Je vindt nog de oorspronkelijke deurtjes terug met erboven de benaming van een ‘oude’ studierichting zoals rechten of geneeskunde.
Het zou nog de moeite zijn om vanuit Kelvingrove Park de rivier Kelvin te volgen waar die samenkomt met de Clyde. Maar het lief moest nog wat uitrusten van zijn trial dus trokken we naar de koffiebar Artisan Road achter de universiteit waarna we weer richting het centrum wandelden.
Herken jij de universiteit van uit een of andere film?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen en leg ik uit waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.
Het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets schreef in deze rubriek. Toen ik werd weggeblazen door een nieuw historisch boek kriebelde het toch weer. Vandaag trekken we naar Spanje en Vlaanderen in de 15de eeuw en verkennen we het dramatische levensverhaal van Juana Of Castilië (in het Nederlands wordt ze Johanna genoemd, maar ik gebruik haar Spaanse voornaam).
Dochter van een verenigd Spanje
Juana werd als derde telg van het huis Trastamara geboren. Haar ouders waren niemand minder dan Isabella Van Castilië en Ferdinand Of Aragon. Zij worden de katholieke koningen genoemd omdat ze niet alleen Spanje verenigd hebben als één land, maar ook onder één geloof (dat ze daarvoor de inquisitie hebben moeten oprichten is een belangrijk detail). Vooral haar moeder Isabella staat bekend als een echte warrior queen die haar land boven alles stelde. Zij was de sterke schakel in het huwelijk. Ferdinand regeerde over het kleinere en verscheurde Aragon.
Juana maakt samen met haar broer Juan en haar zussen Isabella, Maria en Catalina de val van Granada mee. De kroon op het werk van haar ouders: de Moren verdreven van het Iberische schiereiland. Maar hun ambitie rijkt nog veel verder: naast het veroveren van Amerika door Columbus, zetten ze ook in op buitenlandse bondgenootschappen door hun kinderen uit te huwelijken.
Isabella wordt koningin van Portugal, Catalina wordt verbonden aan de Engelse troonopvolger (toen nog Arthur en niet Henry VIII) en Juan, hun enige zoon, trouwt met Margaret Of Austria, dochter van de Habsburgse keizer. Juana zal in dezelfde familie terechtkomen en trouwt met Margaret’s broer, Filip, de troonopvolger. Ze trekt naar Vlaanderen voor haar nieuwe leven.
Een huwelijk met de nodige uitdagingen
Juana en Filip, bijgenaamd the fair of de schone, trouwen onmiddellijk tijdens hun eerste ontmoeting. De vonk slaat meteen over. Niet veel later bevalt ze van een dochter, Eleanor, en ook de troonopvolger, Charles, laat niet lang op zich wachten. Een derde dochter wordt Isabella genoemd, naar Juana’s moeder. Ze hebben samen alles om het te maken.
Maar in Spanje slaat het noodlot toe. Haar broer Juan sterft enkele maanden na zijn huwelijk met Margaret op amper 17-jarige leeftijd. Margaret bevalt vlak daarna van een doodgeboren dochter. Haar zuster Isabella wordt zo de nieuwe troonopvolgster. Zij is zwanger van haar eerste kind, een zoon, als ze in het kraambed overlijdt. Een jaar later sterft ook dat kindje.
Maria, haar enige ongetrouwde en jongere zus, huwt wat later met de weduwnaar, de koning van Portugal. Haar ouders willen koste wat het koste elke alliantie behouden. Maar ondertussen is Juana, met drie gezonde kinderen, de enige echte infanta die de troon van haar ouders zal erven. De eerste troon van een verenigd Spanje.
Vanaf dan begint alles mis te gaan tussen haar en Filip. Filip wil namelijk koning worden van een groot rijk en ook over Spanje heersen. Juana’s ouders weigeren Filip medeheerser te maken omdat Filip heult met de vijand, Frankrijk. Hij huwelijkt zelfs zijn zoon Charles uit aan een Franse prinses.
Juana en Filip trekken samen nog wel naar Spanje, maar na heel wat discussie verdwijnt Filip van het toneel. Juana blijft achter in Spanje en bevalt eenzaam van haar tweede zoon Fernando.
Juana, de laatste koningin
Vanaf dat moment beginnen de eerste geruchten rond te gaan dat Juana misschien wel wat gek is. Ze blijft een tijdje in Spanje voor ze terugkeert naar Vlaanderen waar ze Filip’s Franse minnares aantreft. Tijdens een formele gelegenheid scheurt ze dat meisje letterlijk de kleren van het lijf.
Dan sterft haar moeder Isabella. Juana wordt onmiddellijk troonopvolgster van Castilië. Haar vader heeft daar namelijk geen rechten, want hij is nooit erkent als koning in dat rijk. Door de dood van zijn vrouw, gaat de kroon van Castilië meteen over op zijn dochter. Opnieuw zwanger trekt ze met haar man naar Spanje om de troon op te eisen. Vanaf dat moment begint iedereen haar tegen te werken. Haar man houdt haar buiten alle staatszaken en sluit haar zelfs voortdurend op. Hij blijft rondstrooien dat ze haar verstand heeft verloren en niet geschikt is om te regeren. Haar vader zit in Napels te vechten tegen de Fransen en kan dus geen hulp bieden.
Ze blijft koppig volhouden en doet geen afstand van de troon. Tot ergernis van Filip. Uiteindelijk trekt het koppel zich terug in Burgos, op de vlucht voor de pest. Filip sterft in Burgos aan een ziekte, niet de pest, maar waarschijnlijk tyfus. Juana rouwt enorm om zijn dood.
Verraad
Ze staat er nu alleen voor en trekt met de doodskist van haar man het land door. Iets dat later enorm hard tegen haar gebruikt zal worden. Ze bevalt van een dochter Catalina en haar vader komt eindelijk thuis van de oorlog. Hij stelt haar mederegentschap voor. Vader en dochter samen aan de macht over een verenigd Spanje. Juana stemt in, maar al snel blijkt dat ook hij haar zal verraden.
Ferdinand sluit zijn eigen dochter op in de burcht van het stadje Tordesillas. Ze is koningin in naam alleen. Juana zal de rest van haar leven opgesloten zitten. Meer dan 30 jaar lang. Wanneer haar vader sterft, komt haar zoon Charles aan de macht. Opgevoed als Habsburger wil ook hij de macht niet delen met zijn moeder en hij houdt haar opgesloten als geesteszieke. Juana sterft eenzaam op 75-jarige leeftijd.
Charles zal bekend worden als Charles V, of wat wij zeggen: Keizer Karel. Eén van de grootste vorsten uit die tijd. En al haar andere kinderen zullen heersen over een land als koning of koningin. Maar Juana was wel de laatste koningin van Spanje en de laatste van het Trastamarabloed.
Ze is geslaagd in datgene wat haar ouders niet konden. Via de huwelijken van haar kinderen sluit ze bondgenootschappen over heel Europa en haar zoon Charles regeert over een rijk van nooit geziene omvang. Jammer genoeg heeft ze zelf nooit echt kunnen genieten van dit succes.
La loca, geestesziek?
Of Juana echt last had van een mentale stoornis is een vraagstuk waar we waarschijnlijk nooit uitraken. Veel geschiedkundigen nemen aan dat ze na haar huwelijk effectief leedt aan een soort depressie of melancholie. Dit was zeker het geval tijdens haar opsluiting. Op zich niet zo vreemd. Je zou voor minder depressief worden als je vader en later je zoon je opsluiten.
Het bewijs voor haar ziekte werd zowel toen als nu gezocht in haar grootmoeder, Isabella Of Portugal die wel geestesziek was. Zou het in haar genen zitten? Al is er ook vandaag nog steeds geen wetenschappelijke zekerheid voor het feit dat depressie (helemaal) erfelijk zou zijn. Het speelt mee, maar er zijn nog zoveel andere factoren die een rol kunnen spelen.
Juana sleurde de doodskist van haar man mee door Spanje en ze weigerde afstand te doen van zijn lichaam. Een van de grootste redenen dat haar vader en tegenstanders haar gek noemden. Maar dit label kan evengoed door haar vijanden gebruikt zijn om haar in diskrediet te brengen en via haar te kunnen regeren. De geschiedenis is alleszins niet vriendelijk geweest, want ze wordt enkel herinnerd als ‘la loca’ (the mad, de waanzinnige).
Meer lezen?
Ik las het fantastische ‘the last queen‘ van C.W. Gortner. Hij brengt een ontzettend menselijke Juana naar voren en schetst de context van haar leven bijzonder goed. Hij blijft ook heel dicht bij de realiteit.
Reign of madness van Lynn Cullen staat nog op mijn te lezen lijstje. Geen idee of dit een goed boek is.
Via het boek ‘de bourgondiers‘ van Bart Van Loo krijgt deze periode uit de Vlaamse en Nederlandse geschiedenis weer heel wat aandacht.
Er is ook een Spaanse film gemaakt over haar leven genaamd ‘Juana la loca’ en ze speelt een korte rol in ’the Spanish Princess’ over haar zus Catherine Of Aragon. Beiden heb ik nog niet gezien.
Meer van dit soort verhalen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief waarbij ik je meeneem naar lang en minder lang geleden. Je kan alvast mijn gepubliceerde nieuwsbrief lezen in het archief. En na inschrijving ontvang je één à twee keer per maand mijn verhalen in je mailbox.
Goede voornemens, ik doe er niet echt aan mee. Januari is er gewoon de periode niet voor. Ik heb het al moeilijk genoeg met die winter te overleven, dat ik mijn leven er echt niet nog moeilijker op wil maken. Maar toen las ik dit Mediumpostje, en plots kwam dat heel erg binnen.
Kort samengevat zegt de auteur hier dat we onze weekavonden verspillen aan hersenloos voor tv of laptop te hangen. Netflix & chill is een van de oorzaken waardoor we massaal het gevoel ervaren geen tijd te hebben voor hobby’s, sporten of je gezin. Kort door de bocht allemaal, maar er zit iets in.
Ik verspil echt vaak een weekavond voor tv. Ik ben dan een half oog een programma aan het bekijken dat me maar matig boeit, terwijl ik door Instagram zit te scrollen. Onder het motto ‘ik ben moe’ praat ik dat allemaal goed. Maar ik kan zoveel meer met die tijd doen, ook al ben ik een beetje moe.
Het idee van een schermvrije avond in de week werd geboren. Het is iets dat al langer speelt, maar waar ik nu eens echt graag mee aan de slag wil. De keuze viel op donderdagavond. De ideale avond wat later in de week om te declutteren.
En het lief doet graag mee, want die sociale controle is ook echt nodig. Aangezien we niet samen wonen, maar elkaar wel graag willen aanmoedigen wordt het meteen wat moeilijker: want je gsm gebruiken om een bericht te typen komt gevaarlijk dichtbij je social media checken… Ik heb alvast een app geïnstalleerd die tot 5 apps tegelijk kan blocken (het is een hele lange zoektocht geweest, de meeste apps die dat doen voor Android zijn betalend of gewoonweg slecht, eigenlijk ben ik nog niet zo tevreden van AppBlock, maar bon het kan er mee door). Instagram, Twitter & Google gaan zo alvast elke donderdagavond uit.
Ik wil van dit project echt iets maken en verplicht mezelf ertoe om jullie regelmatig een update te geven. In deze eerste post dus even wat korte regels:
Schermvrij betekent zo min mogelijk tv, laptop en smartphone. Maar uiteraard zijn er uitzonderingen, anders zou het geen goede regel zijn :D.
Whatsapp is de eerste uitzondering, maar puur en alleen om naar het lief te sturen. Ik heb eigenlijk geen Whatsapp-groepen (die zitten bij mij op Facebook en dat blijft uit), dus in principe moet het lukken om Whatsapp te gebruiken zonder er een hele avond door te brengen.
Tweede uitzondering: een podcast app. Podcasts zijn een ontzettend leuke manier om even te onthaasten en bewust naar iets te luisteren. En ik vind er nooit tijd voor, dus dan lijkt zo’n schermvrije avond me een ideale gelegenheid.
Ik wil meer tijd maken voor mijn (creatieve) hobby’s zoals lezen, bullet journal, kleuren, puzzelen, kruiswoordraadsels, gezelschapsspellen… En die zullen de eerste weken dan ook aan bod komen.
Het zou ook fijn zijn als ik deze avonden zou gebruiken om wat te bewegen zoals yoga (maar dat is dan met youtube tutorial…) of wandelen ofzo. Maar hier ga ik mezelf geen regels over opleggen.
In een later stadium kan ik bekijken in welke mate bloggen (doe ik altijd op de laptop), muziek luisteren via Spotify (ook op de laptop) en een online fotoboek maken (wel offline, maar niet schermvrij) een uitzondering worden. Het zijn creatieve bezigheden waarvoor ik niet altijd tijd lijk te hebben, maar die ik wel ontspannend vind. Alleen wel met een scherm.
Een sociale avond uit met vrienden telt ook als schermvrij. Ik moet dus niet per se thuis gaan zitten de hele avond. Als ik sociale dingen plan is dat vaak op donderdag dus dat komt goed uit :).
Er gaan waarschijnlijk nog wel wat uitdagingen op mijn pad komen wanneer ik hiermee aan de slag ben. Maar het lijkt me gewoon echt fijn om wat bewuster met schermen om te gaan en één avond in de week er van weg te blijven. Binnenkort lezen jullie meer over hoe het me concreet vergaat
Ben jij ook zo verslingerd aan schermen? Heb je nog tips om schermvrijer te leven?
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Op onze derde dag besloten we het zonnige Lissabon te verlaten voor een van de bekendere daguitstappen: het stadje Sintra. Sintra kan je zien als het tweede verblijf van heel wat rijke en koninklijke mensen en het staat vol met originele en kleurrijke kastelen en paleizen, eentje dateert zelfs uit de 10de eeuw. Heel wat stukken van Sintra zijn Unesco werelderfgoed trouwens. Als royals-nerd moest ik er dus heen.
Even praktisch
Vanuit Rossio (het mooie station ligt in de wijk Baixa) neem je een rechtstreekse trein naar Sintra. Een kaartje heen en terug kost ongeveer 5 euro. Probeer zo vroeg mogelijk te treinen, er is veel te zien én het is een drukke trekpleister dus veel volk. Ook aan de kassa’s voor een treinticket.
Wij hadden echter een openbaar vervoerskaartje aangekocht op de eerste dag voor de metro dat we telkens opnieuw konden opladen en dat kaartje werkt ook voor de trein. Dus wij hebben in onze metrohalte opgeladen en moesten daardoor niet aanschuiven. De trein naar Sintra is zowat de enige drukke trein uit Lissabon dus je kan niet missen. Het is een slechts een half uurtje reizen.
Eens je bent aangekomen volg je gewoon de meute, het is een tiental minuutjes wandelen tot aan het centrum van het stadje en het palacio nacional de Sintra, daar stond al een lange rij toeristen aan te schuiven dus wij besloten niet met dat paleis te beginnen. Omdat we nog niet echt een plan hadden trokken we naar het toerismekantoor, daar was geen volk en kochten we meteen een ticket voor drie van de paleizen (Pena, Castle of the Moors & Palacio Nacional). Dat is dus ook echt een goede tip want soms (zeker in het hoogseizoen) kunnen de wachtrijen aan de paleizen zelf wel oplopen. De prijs was bijna 40 euro voor de drie paleizen (exclusief paleis 4, de bus en de trein) dus het is geen goedkope uitstap, maar als je dan op vakantie bent hé.
Er zijn twee buslijnen naar de paleizen: een groene en een blauwe. Het was allemaal wat verwarrend en aan de dure kant. Voor Quinta Da Regeleira namen we (gelukkig) geen bus, dat paleis bleek te liggen op 5 minuten van het toerismekantoor (wel even klimmen). Voor Pena en Castle Of the moors kozen wel voor de bus en dat was soms een getrek en geduw om erop te raken. Jep, zelfs al in april.
We kochten in een lokale bakkerij ook een lunch, want restaurants daar moet je in Sintra niet echt op rekenen, heel toeristisch en we wilden zoveel mogelijk tijd kunnen spenderen met de bezoekjes zelf. Maar dus op naar het eerste paleis.
Quinta Da Regaleira
Eentje die ik graag wou doen, want een gothisch paleis met een ietwat vreemde tuin, dat beloofde wel wat. Dit paleis is nog steeds een beetje privédomein en dus kan je enkel tickets kopen aan de kassa, 8 euro p.p. als ik het me goed herinner en heel goedkoop in vergelijking met de rest.
De binnen was niet volledig open, de verdiepingen werden gerestaureerd. Het is op zijn zachtst gezegd een vreemd gebouw met veel details.
Maar het leuke begint in de tuin. Verborgen gangen, fonteinen, grotten, torens, een kapel. Het is een ware ontdekkingstocht. Er zijn veel Romeinse en renaissance-elementen terug te vinden.
De tuin is best groot en er valt veel te ontdekken, het was er ook wel druk, ondanks de vroegte, en het is natuurlijk een succes bij kinderen om alle geheime plekken te ontdekken.
The Initiation well
Als ik maar kan poseren bij torentjes. Foto @leenvdb
Van alle paleizen is het dit het minst een paleis, maar eerder een ludieke speelplaats van iemand die te veel tijd en geld had om dit allemaal te bedenken en neer te planten. Het zou trouwens ook allemaal ironisch bedoeld zijn als een soort garden of pleasure.
Fountain of abundance
Van Quinta wandelden we weer omlaag naar het centrum waar we de bus namen richting Castle of the Moors & Pena Palace. Eerste stop: Castle of the Moors.
Castle of the Moors
Het Castle Of The Moors is een oud verdedigingskasteel op een van de heuvels van Sintra dat je beneden al van ver kan spotten. Het is gesticht ergens in de 8ste eeuw door de Moslims, maar het werd Christelijk na de verovering van Lissabon in 1147. De oudste overblijfselen die je nog kan bewonderen zijn van de 10de eeuw.
Van het kasteel zelf is niet veel meer te bezichtigen, maar de meterslange verdedigingsmuren staan nog steeds (zij het met een vleugje reconstructie) en je hebt er een panoramisch uitzicht over Sintra en op het nabijgelegen Pena Palace.
Kortom je loopt er tussen de kanteeltjes en de torentjes en dat maakt het tot mijn favoriet van de dag. Want je proeft de geschiedenis letterlijk door er rond te lopen. Het is duidelijk een strategisch gekozen plek voor een fort.
Het is een best een lange smalle weg omhoog langs de kantelen met bovenaan een prachtig zicht op Pena Palace, de volgende stop.
Castle Of The Moors is zo eentje waar ik onmiddellijk terug naartoe wil. En die echt wel op mijn lijstje staat van favoriete kastelen en paleizen (en dat wil al wat zeggen in mijn geval). Ook zeer toegankelijk voor de niet geschiedenisnerd, want eigenlijk leer je ter plaatse weinig (er staan enkele bordjes en heel wat zaken moeten we gissen want we weten niet exact wat hier allemaal gebeurd is vroeger). Voor het uitzicht alleen al is dit de moeite waard. Je bent er wel niet de enige toerist en moet soms even wachten voor een foto (het is er nu eenmaal smal). Mij stoorde dat niet echt.
Dat uitzicht <3
Pena Palace
Het meest bekende paleis uit Sintra is ongetwijfeld Pena Palace. Het lijkt zo uit een Disneyfilm weggelopen. Wij kochten enkel kaartjes voor het park en het paleis langs buiten en daar ben je zeker zoet mee want er valt veel te ontdekken.
Pena Palace staat op de top van één van de hoogste heuvels van Sintra. Het is gebouwd in de 19de eeuw tijdens de romantiek, maar het gebouw zelf bundelt een hoeveelheid aan stijlen (neorenaissance, manuel, neogotiek…). Het paleis is tot aan WOI (vlak daarvoor werd Portugal een republiek) bewoond geweest door de koninklijke familie.
Het is heel kleurrijk en met veel details. De foto-opportuniteiten liggen voor het oprapen, al moet je het volk er wel bijnemen. Wij gingen tegen de latere namiddag waardoor de grootste stroom bezoekers al andere oorden had opgezocht, want velen komen voornamelijk voor Pena naar Sintra.
Je kan rond het rode gebouw lopen en dan heb je een formidabel zicht op Castle Of The Moors. Op goede dagen zou je in de verte zelfs Lissabon moeten kunnen zien.
Hartje voor het uitzicht en Castle Of The Moors. Foto @leenvdb
Pena Palace maakte mijn verwachtingen helemaal waar. Kleurrijk, romantisch en veel stijlen door elkaar. Misschien wil ik er een volgende keer wel binnen.
We namen de bus weer helemaal naar beneden tot vlak voor het Palacio Nacional. De rij toeristen was daar ondertussen verdwenen waardoor we snel binnen waren.
Palacio Nacional De Sintra
Langs buiten is dit best een sober wit gebouw, waarbij de twee schoorstenen meteen opvallen. Het stamt nochtans uit de Middeleeuwen en werd bewoond door de koninklijke familie tussen de 15de en de 19de eeuw. Je merkt binnen dat het gebouw hier en daar aan renovatie toe is (ze zijn op bepaalde plekken ook aan het restaureren).
Binnen ontdek je opnieuw een hoeveelheid aan stijlen en voornamelijk prachtige plafonds. De vermenging van het Christelijke met het Arabische is nooit veraf.
Het is de Coat Of Arms room in manuelstijl die met alle aandacht gaat lopen. De typisch blauw-witte tegels die overgaan in overdadig bladgoud. Heel moeilijk om scherp op foto te krijgen.
Het is een groot contrast met de sobere witte keukens waarin je zeker naar boven moet turen om de schoorsteengaten te spotten.
Zoals je ziet kan het allemaal een opsmukje gebruiken. Palacio Nacional was onze laatste stop en heeft met voorsprong de mooiste binnen. Bij ons was het super rustig op het einde van de dag (op een klas luidruchtige middelbaren na). En daarom vond ik het wel de moeite. Maar ik zou dus vermijden om er ’s morgens naartoe te trekken want dan is het volgens mij echt aanschuiven in de niet altijd even grote ruimtes.
Hierna was het echt wel tijd om terug af te zakken richting Lissabon. Na een kort treinritje ploften we welverdiend neer op het gezellig terras van O’Corvo voor een tapasdiner. Het was een lange dag met veel stappen en indrukken en dus kropen we vroeg onder de wol.
Ben jij al eens in Sintra geweest? Lijkt het jou iets?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is een onderwerp dat ik wel al vaker heb aangesneden op deze blog. Het verschil tussen generaties, de vooroordelen & de polarisering der media. Generaties? Wel, de Millennials (de huidige jonge werkende bevolking) vs. baby boomers (de huidige gepensioneerden), generation X (mijn ouders – de generatie die al 20 jaar aan het werk is en waar depressies en burnouts hoogtij vieren) die er op toekijkt. En dan heb je nog Gen Z, de huidige jeugd die nog op school zit en die er nog heel ander gedrag en waarden op na houdt. De toekomst dus eigenlijk.
Om het even uit generaties te trekken, geef ik mezelf als voorbeeld. Ik ben 26, drieënhalf jaar aan het werk, hoog opgeleid, in een relatie, introvert met hoogsensitieve eigenschappen. Niet gelukkig. Niet ongelukkig.
Ik ben 26 en dit is wat ik al geleerd heb, op die toch wel jonge leeftijd:
Jezelf kapot werken is niet de oplossing.
Druk zijn is niet cool.
Instagram (en bij uitbreiding alle sociale media) is fake.
Werk moet tof zijn, maar geen enkele job is perfect. En het is maar een job.
Iedereen is eenzaam, verdrietig, gefrustreerd en angstig, van tijd tot tijd.
De wereld is niet enkel duur, maar ook cynisch en gaat stilaan kapot onder de klimaatverandering. Ik alleen kan dit niet veranderen, maar ik heb hier wel een invloed op.
Rust is super belangrijk.
Fysieke gezondheid is heel belangrijk, maar mentale gezondheid is minstens even belangrijk
Voortdurend geluk bestaat niet, er zijn evenveel goede als slechte dagen.
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het ding is: ik ben 26 en ik ben super trots op het feit dat ik dit al allemaal besef. En dat mijn generatie van leeftijdsgenoten dit ook begint te beseffen. Ok ja, er zijn duizenden millennials met een burnout en depressie en andere vormen van mentale en fysieke onrust. En er zijn heel wat mensen die dit wijten aan onze verwende opvoeding. Maar verandering is nabij. Het besef is daar.
En neen, al die burnouts komen niet doordat we zijn opgevoed met het maakbaarheidsideaal. De “alles kan” filosofie, het idee dat we keuzes kunnen maken en dingen mogen eisen omdat we diploma’s hebben. Ikzelf ben een tiener geweest tijdens de bankencrisis van 2008. En ik ben gaan solliciteren in de periode dat de jobs niet aan de bomen hingen. Dat heeft er niet voor gezorgd dat ik als een verwende twintiger een job ben gaan opeisen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik veel moeite heb moeten doen voor vast werk en dat ik mijn pollekes kus dat het mij gelukt is.
We zijn onze ouders, generation X, gewoon gevolgd. Het was ons enige voorbeeld, ons referentiepunt. Je wil werken? Dan moet je verdomme hard je best doen. Niet opgeven. Je wil een relatie? Dan moet je feestjes afschuimen! Je wil een sociaal leven? Dan moet je een toffe persoon zijn met veel hobby’s (iets waarvoor sociale media ideaal zijn om dat te etaleren). Je wil een huis, een auto of weetikveelwat? Hard werken, alleen zo krijg je opslag.
We zijn massaal gecrasht. En dat wordt ons verweten. Burnouts, depressies… Er zijn heuse wachtlijsten voor psychologische hulp. Maar wat niemand beseft: we zijn gewoon opnieuw een voorbeeld gevolgd. Het voorbeeld van generation X.
Want onze ouders zijn eigenlijk de generatie die alles wat ik hierboven vertel al 20-30 jaar aan het volhouden zijn. Dat is de generatie die al 20 jaar geleden is gecrasht. Maar hen werd geen psycholoog aangeraden. Ze kregen pillen te slikken: slaapmiddelen, kalmeermiddelen, antidepressiva… Blijven ploeteren. Ze hebben nog steeds depressies, bore-outs & burnouts. Ik kan letterlijk geen enkele vriend of vriendin opnoemen van wie ik weet dat een van beide ouders niet al gesukkeld heeft met de mentale gezondheid.
De millennials zijn de eerste generatie die stop zeggen. Die het willen veranderen. Wij willen niet op ons vijftigste, wanneer we nog altijd 20 jaar moeten werken, voor de zoveelste keer crashen. Wij crashten de allereerste keer misschien vroeg, tussen ons 25 en 35. Maar één keer is genoeg. Wij willen dat het stopt. We willen dit voorbeeld niet geven aan de volgende generaties.
En in plaats van dat de oudere generaties dit toejuichen, krijgen wij de stempel verwend van onze grootouders. En gen X zegt niets en doet lustig voort met druk wezen en hun mentale en fysieke gezondheid op het spel zetten. Ik vind het moeilijk om naar te kijken, maar het besef moet echt van hunzelf komen. Ik heb het al geprobeerd, bij mijn eigen ouders bv., maar het ‘blijven ploeteren’ krijg je er amper uit.
Maar dat zij blijven doorjagen wil niet zeggen dat ik dat ook moet doen. Ik kies voor mezelf. En dat wil inderdaad zeggen dat ik soms een dag volledig nutteloos in de zetel hang. Terwijl ik had kunnen kuisen, heel sociaal wezen of een cursus volgen. Ik zeg ‘stop’ en hoop oprecht dat al mijn leeftijdsgenoten hetzelfde signaal willen blijven uitzenden. Noem ons egoïstisch dat we voor onszelf kiezen. Ga je gang.
De druktemaatschappij moet stoppen. Het zou zo fijn zijn als Gen Z de eerste generatie is die de arbeidsmarkt op een gezonde manier kan bestormen. Dat ze ons voorbeeld volgen en het naar hun hand zetten. Naar iets dat haalbaar is.
Ik besef dat wat ik zeg voor wat polemiek kan zorgen. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Generaties zijn iets arbitrair. Er zijn altijd enorme uitzonderingen. En dit is gewoon mijn eigen mening gekoppeld aan wat ik zie gebeuren rondom mij. Ik zie mijn vrienden allemaal kiezen voor een andere weg, eentje met meer rust. Ik zie hen tegelijk nog altijd enorm strugglen zowel financieel als met de verwachtingen van de oudere generaties. Daarnaast zie ik hun ouders gewoon een voor een uitvallen met depressies, burnouts en andere mentale ziektes. Ik zie sowieso teveel mensen rondom mij crashen.
Er is geen generatie ziek, de maatschappij is ziek. Dat heb ik al eens gezegd en dat zal ik blijven zeggen. Wij kunnen dit collectief ondergaan, of er collectief iets aan doen. En dat begint zonder vooroordelen. En het begint bij jezelf. Want er zijn altijd jongeren die aan jou een voorbeeld kunnen nemen. Geef dan aub het juiste voorbeeld <3.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Nogal wat sinds de laatste update. The familiars van Stacey Halls vertelt het verhaal van de jonge vrouw Fleetwood tijdens de Pendle Witch Trials in de 17de eeuw. Zij is zwanger, maar leest in een brief dat ze de bevalling niet zal overleven en doet beroep op Alice, een vroedvrouw uit het dorp. Boeiend verhaal dat doet denken aan de goede gothic klassiekers zoals Rebecca en Jane Eyre, maar dan met vleugje historie ertussen geweven.
The last queen van C.W. Gortner werd op het nippertje het beste boek uit 2019. Het vertelt het dramatische levensverhaal van Juana of Castilië, de laatste koningin van Spanje in haar eigen recht. Juana is de geschiedenis ingegaan als ‘de waanzinnige’, maar was ze dat echt? Het tweede boek dat ik las van deze auteur en hij schopt het daardoor meteen tot een van mijn favoriete auteurs. Gelukkig maar, want er staan nog boeken van hem in mijn kast!
Van Tracy Chevalier las ik enkel nog maar het befaamde ‘meisje met de parel’. Toen mijn oog op haar naam viel in de bib nam ik ‘a single tread‘ of ‘een losse draad’ mee. In dit verhaal volgen we Violet die in de nadagen van WOI haar leven als alleenstaande vrouw probeert op te bouwen in Winchester. Ze komt in aanraking met de nodige taboes en sluit zich aan bij een groep vrouwen die handwerk doen voor de kathedraal. Boeiend en traag verhaal. Alleen jammer van het super cliché einde waarvan ik even ging rologen.
Momenteel ben ik bezig in ‘the winter crown‘, het tweede deel over Eleanor Of Aquitanië van Elizabeth Chadwick. Het eerste was niet 100% mijn ding, maar ik was toch getriggerd om verder te lezen. In dit deel is Eleanor koningin van Engeland en dat loopt niet altijd even vlot. Zeker met de conflicten tussen haar man Henry en de aartsbisschop Thomas Beckett.
Gekeken
Met de komst van seizoen 5 in Amerika hebben het lief en ik eindelijk seizoen 3 van Outlander uitgekeken. En ik was dus vergeten dat ik het einde van dit boek echt fantastisch vond. Alleen jammer dat de serie de laatste aflevering minder straf heeft gemaakt dan die in het boek was. En wat meer voor het melodrama heeft gekozen :D.
Ik ben gestart aan ‘in the name of the rose’, een serie naar het gelijknamige boek. Ik las het boek van Eco al eens, maar vond dat niet zo goed en heb er weinig van onthouden. Dus via de serie geef ik het boek een nieuwe kans.
Ben ook wat Orange is the new black aan het kijken via VTMGO. Gewoon als tussendoortje, seizoen 1 is dat nog maar.
Meegemaakt
De kerstvakantie die best fijn was met eindelijk nog eens een paar crossen waar ik live naartoe ben gegaan.
En een fijne driedaagse in Lille, ware het niet dat onze tgv was afgeschaft en we twee uur hebben moeten doorbrengen in Brussel-Zuid. Lille zelf was wel tof. We hebben leuke plekjes gezien, een fijn museum bezocht en lekker gegeten. Geen speciale stad, maar goed om even weg te zijn.
Plan winter heeft niet echt goed gewerkt, want net als vorig jaar werd ik ziek tijdens de eerste werkdagen van het nieuwe jaar. Een serieuze verkoudheid, dus de schade viel nog mee. Maar toch, ik heb het gevoel dat dit gewoon nooit mijn periode is, hoe hard ik ook rust neem en vitamines pak. Ik blijf me ziek, moe en rusteloos voelen. Is het al maart?
Uitkijken naar
Maart. Ik het gehad met de winter en de donkerheid en alles.
Een weekje staycation in februari, daar kijk ik ook wel naar uit.
In 2018 ging ik zo vaak op vakantie dat ik een lijstje van 15 reisfavorieten kon maken. Voornamelijk door #projecthuis ben ik in 2019 niet zo vaak op vakantie geweest. Ik trok wel 5 dagen naar Parijs, een week naar Roemenië & twee dagen naar Lille. Dus dit jaar een veel korter lijstje met reisfavorieten. Maar daarom niet minder de moeite waard!
Brasov, Transsylvanië, Roemenië
Met voorsprong op één, de gezellige stad Brasov, vlak naast de Karpaten in Roemenië. Het is een oude Saksische stad met een cozy middeleeuws centrum en tegelijk hangt er een typische Roemeense sfeer. In tegenstelling tot bv. Sighisoara of Sibiu is het stadscentrum, hoewel toeristisch, ook nog best levendig en vol local life. Het was ook een stad waar we beiden niets van hadden verwacht en dan gebeurt het al eens dat het zeer positief uitvalt.
2. Versailles, Parijs, Frankrijk
Versailles, dat is bucketlist materiaal. Ik keek hier zo naar uit en het stelde niet teleur. Wij gingen gelukkig buiten het seizoen waardoor het niet te druk was en hadden nog best mooi weer om alles te ontdekken. Ik had net de serie Versailles uitgekeken en herkende dus veel, het leek allemaal zo vertrouwd.
De spiegelzaal en le petit trianon van Marie Antoinette werden op slag favoriet. In de tuinen hebben we ook lang rondgewandeld. Echt, ik kan hier dagen rondlopen als het moet!
3. Belville, Parijs
Hoewel Parijs echt in zijn geheel veel meer mijn ding bleek dan verwacht, voelde ik het echte Parijse leven het meest in de wijken Montmartre en Belville. Beide wijken staan boordevol street art en je vindt er hippe eetplekjes. De wijdse parken in Belville, het canal Saint-Martin en de rauwe street art blijven me zeker nog een hele tijd bij.
4. Pelès Castle, Sinaia, Roemenië
Aan paleizen dit jaar geen gebrek. Pelès Castle is niet alleen langs buiten een sprookje, maar ook binnenin vind je een smaakvol en royaal interieur. Ik heb erg genoten van de rondleiding en het ontdekken van de verschillende kamers. Sowieso eentje voor in de top 5 van mooiste paleizen die ik al bezocht heb, want het is wel eerder een paleis dan een kasteel.
5. Palais des Beaux-arts, Lille
Ik wou heel graag toch iets meenemen in deze top 5 van het laatste tripje in december. Nee, Lille is geen fantastisch overweldigende stad. Het is qua uitzicht Vlaams, maar in cultuur wel heel Frans vind ik. Maar we waren naar Lille getrokken om het Tweede grootste (algemene) museum van Frankrijk te bezoeken. Het Palais des Beaux-Arts zit in een prachtig gebouw en is mooi ingedeeld. De maquettes van Vauban deden ons versteld staan en er hangt heel wat indrukwekkende kunst (Brueghel, Monet, Goya, Delacroix…).
Zo dit was mijn top 5 uit 2019! In 2020 staat er alvast een tripje naar Valencia op de planning en trek ik naar Brighton & Londen. De zomervakantie staat nog helemaal niet vast dus wie weet waar die mij brengt.
Van daaruit weer naar Brick Lane, waar het die dag ook markt zou zijn, maar het was nog vroeg.
