Tijd voor een nieuwe portie kleine en grote blijmakers. De vorige editie dateerde alweer van mei. Dus noteerde ik hieronder wat me in juni en juli gelukkig maakte.
Onverwacht uitgenodigd worden voor het vaccin via qvax.
Een heel fijn en deugddoend weekje verlof in juni.
Een uitstap naar Parcum en weer maar eens beseffen hoeveel inspiratie zo’n museumuitstap geeft.
Heel veel leuke boeken lezen. Vooral de boeken van Kate Mosse werden hier een instant favoriet!
Vloeren in de living en het daar heel erg vooruit zien gaan.
De badkamer die stilaan is afgewerkt (stilaan he, neen, ik ben nog niet aan het verhuizen đ ).
Nog eens bijbabbelen met vrienden, buiten op een terras of nog steeds via videocall.
Eens lekker gaan eten.
De zon, zeker na die zware regenval.
De immense solidariteit na de verschrikkelijke overstromingen, dat geeft terug wat geloof in de mensheid.
Plannen maken voor ons verlof in augustus. Eindelijk weer dingen om naar uit te kijken!
Een boek dat altijd uitgeleend is in de bib en nu plots beschikbaar blijkt als je er bent.
Lezen in het zonnetje in de tuin. Dat heb ik echt gemist!
Fijne projecten op het werk, zowel momenteel als in het vooruitzicht voor dit najaar. Het wordt druk, maar boeiend.
Et voila, zo zijn het echt weer de kleine dingen precies die me gelukkig maakten :).
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na een hele voormiddag in The Blue Lagoon en een middagwandeling op Comino keerden we terug naar Mgarr om de bus te nemen naar Victoria. Victoria is de hoofdstad van Gozo in het midden van het eiland. De lokale naam is Rabat, niet te verwarren met het stadje Rabat op Malta dat naast Mdina ligt (en uiteraard ook niet met de hoofdstad van Marokko).
Omdat we eigenlijk nog niet hadden gegeten kochten we een ijsje bij Bon Bon, omdat dat volgens the Lonely Planet de beste ijsjes van het eiland zijn. En het was ook echt bon (pun intended, yes!).
Eigenlijk hadden we voor Victoria niet echt een plan behalve dat we de citadel wilden bezoeken. We stapten daarom eerst wat rond en kwamen al snel in het middeleeuws aandoende centrum terecht met smalle steegjes.
Zo kwamen we ook langs de San Gorg basiliek verscholen op een gezellig pleintje.
Op naar de citadel nu. Het is een versterkte stad op de hoogste natuurlijke heuvel van het eiland. Vanop de citadel heb je een 360 graden uitzicht over Gozo. Het is een soort stad in een stad met kleine steegjes, een eigen basiliek en wat restaurants.
Als je de klim begint vanaf het centrum zie je rechts een bord ‘ingang’. Wij gingen kijken en kregen te horen dat alles ging sluiten en we geen ticket meer konden kopen. Paniek!
Blijkbaar heb je heel wat musea in de citadel en was dit de ingang om daarvoor een ticket te kopen. Maar gelukkig is de echte ingang tot de citadel hoger en kan je die altijd gratis bezoeken. Oef! De musea zagen er wel super interessant uit en ook de kerk zou ik wel eens willen bezoeken, dus als je meer tijd hebt lijkt me dit wel de moeite.
Alleen al rondwandelen in de citadel is de moeite. En doordat alle musea net gesloten waren, slenterden we er ook bijna helemaal alleen rond. Wat een contrast met het drukke Mdina.
Maar waar je echt voor komt is het uitzicht. Je kan namelijk op de uitkijkposten van de citadel gaan staan. En dan zie je het hele eiland.
De zee die je hierboven ziet is ook de kustlijn waar wij verbleven. In tegenstelling tot Malta is er nog meer open ruimte op Gozo, vooral landbouwgrond.
Het was al best een vermoeiende dag geweest dus we ploften neer op het terras van Ta’Ricardu, als enigen. Het is er volgens mij ook zeker de moeite om iets te eten. We bleven nog wat ronddwalen in de citadel voor we weer de bus opstapten richting Marsalforn. De dag voordien hadden we een eetplekje gespot in een baai verderop.
Qbajjar stond aangeprezen in de Lonely Planet en het was by far het lekkerste eten van de hele reis. Het is er super gezellig, met een ruime keuze aan verse gerechten en in plaats van een dessertenbuffet brengen ze een plateau waarop je een dessert mag aanduiden en daar komen ze je dan een verse portie van brengen. Ja hallo, voor mij is dat de hemel (ik kreeg mijn dessert zelfs niet op en ik krijg altijd mijn dessert op!).
Tegen mijn vrienden die naar Malta trekken en tips vragen roep ik als eerste dat ze hier moeten gaan eten, dus aub ga daar eten. Je zal het je niet beklagen.
Waar heb jij al eens een prachtig uitzicht gehad?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Vrijdagavond en ik plof in de zetel. De opties zijn eindeloos. Ik kan inloggen op Spotify en eender welk nummer nu afspelen. Zo vaak ik wil. Of ik open Netflix of Disney+ en klik op ‘nu afspelen’. Wanneer ik op Amazon een ebook koop wordt het onmiddellijk naar mijn e-reader gestuurd en kan ik het een paar minuten later beginnen lezen. Deliveroo brengt een warme maaltijd aan huis. Niet onmiddellijk na bestelling, maar toch vaak binnen het uur.
Bovenstaande typeert een beetje de on-demand maatschappij waarin we momenteel leven. Alles is beschikbaar, vaak in realtime. Een webshop met een levertijd van enkele weken zal een pak minder verkopen wanneer hetzelfde product bij een concurrent een dag later al in huis kan zijn.
Dit hoeft allemaal niet zo negatief te zijn, maar het verklaart ook wel onze mentaliteit over dingen die minder materieel zijn. Het is namelijk niet zo complex om meteen toegang te krijgen tot een maaltijd, een film of een boek dat je koop in een webshop. Maar voor andere dingen in het leven werkt dat zo niet.
Ook al dalen we coronacijfers. Een normale besmettingsvrije samenleving komt niet zomaar op bestelling. Net zomin als dat lagere cijfer op de weegschaal wanneer we al een volle dag aan het diëten zijn. Of die promotie op het werk (of extra klanten voor je bijberoep) na een groot succes. We zijn generatie ongeduld geworden.
“Impatience is a dream killer. Good things take time” las ik onlangs ergens. Door ongeduldig te zijn maken we onze eigen dromen en passies kapot. We geven dat dieet of die sportlessen op omdat het toch geen effect lijkt te hebben. Ik had die grote offerte op het werk allang afgeschreven omdat de klant niets meer van zich liet horen binnen de beloofde timing en nogal flauw reageerde op de reminder. ‘Niet gelukt’, dacht ik met een wrang gevoel. Tot een week later de bevestiging kwam dat ze met veel enthousiasme met ons in zee willen gaan. Good things take time.
Dit geldt nog meer op vlak van zelfzorg. Een nieuwe routine kweken heeft tijd nodig. En eens die routine er is, moet daar nog wat tijd overgaan voor het tot een zichtbaar resultaat leidt. Geef jezelf die tijd. Zet door. Geniet van de weg er naartoe. En dan komt het echt wel. En dat zeg ik even hard tegen mezelf als tegen jou. Want ik stond vooraan toen ze de porties ongeduld uitdeelden.
Misschien moeten we soms terug wat meer leren uitkijken naar dat pakje dat op de stoep landt, in plaats van vol ongeduld op de klok te kijken omdat de e-mail zei dat het pakje er al moest zijn. Alle goede dingen nemen zijn tijd. Dan mag jij die tijd ook echt wel nemen.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
Ik las de klassieker ‘Far from the madding crowd‘ van Thomas Hardy and hoewel die man geweldig goed kon schrijven vond ik het een vreselijk boek door de personages. Ik vond echt niemand sympathiek, zelfs niet Gabriel Oak die heel hard zijn best doet om een goede en lieve man te zijn. Het verhaal gaat over Bathsheba die een boerderij moet leiden na de dood van haar nonkel en daarmee de aandacht trekt van drie heel verschillende mannen. Jammer, maar helaas.
Ik mocht Cecily* lezen, een boek over Cecily Neville, de moeder van twee koningen uit de Rozenoorlogen. Ik vond het echt een mooi relaas van het leven van deze sterke vrouw. Annie Garthwaite is een nieuwe stem in het genre en ik hoop oprecht dat ze nog boeken van dit kaliber gaat schrijven. Misschien een beetje te feitelijk geschreven, maar Cecily start decennia voor de oorlogen en focust zo op het groeien van de onrust. Een nieuwe insteek over deze boeiende periode.
Griekse mythologie is hot. Daughters of Sparta* is een van de vele hervertellingen met een focus op een vrouwelijk perspectief uit de Ilias van Homerus. Klythemnestra en Helena zijn prinsessen van Sparta en moeten allebei een groots huwelijk sluiten. Daardoor zullen ze beiden meegesleept worden in de Trojaanse oorlog. Misschien niet de allersterkste karakterontwikkeling. De schrijfster wil Klythemnestra en Helena neerzetten als gewone vrouwen en dat botst een beetje met hun levens en daden. Maar de oorlog rond Troje en het lot van de Trojanen (vooral de vrouwen) blijft beklijven. Eentje in de traditie van Barker en Miller.
Uiteraard moest ik ook ‘Stad van tranen‘, het vervolg op ‘Tijden van vuur’ lezen. Kate Mosse neemt ons mee naar Parijs waar we getuige zijn van de Bartholomeusnacht, nadien komen we aan in Amsterdam, de stad van tranen. Minou en Piet staan weer heel wat dramatische dingen te wachten, zeker omdat hun aartsvijand Vidal nog steeds naar hen op zoek is. Misschien wel beter dan het eerste boek, door opnieuw een sterke context. Ik wacht met smacht op het derde deel dat volgend jaar uitkomt.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gezien
Enola Holmes op Netflix. Ideaal voor wie op zoek is naar een licht ontspannend verhaal dat zich afspeelt in Londen, met Henry Cavill (reden genoeg om te kijken dus) als Sherlock Holmes. Grappig en entertainend, meer moet dat soms niet zijn.
Meegemaakt
Stilaan begin ik wat dingen te boeken voor het verlof in augustus. Een paar dagen naar de ardennen. Een openluchtconcert. Er komen wat kleine feestjes in de agenda. En er is de terugkeer naar kantoor in september. Toch een paar dingen om naar uit te kijken dus. Verder hou ik het nog wat rustig in juli, ik wil eerst die tweede inenting.
Bijna een jaar. Zo lang duurde het voor ik mijn Museumpas nog eens kon bovenhalen. De vorige keer ging ik op mijn verjaardag naar het kasteel van Seneffe. Museumpas zorgde trouwens voor een prima communicatie tijdens de lockdown. Zo werd er automatisch een pauzeknop geactiveerd tijdens de verplichte sluiting en kon je op je eigen tempo opnieuw activeren. Ondertussen is een museumbezoek zeker en vast een coronaproof uitstapje. Je moet bijna overal een tijdslot reserveren zodat er nooit te veel volk tegelijk aanwezig is.
We besloten het niet te ver te zoeken en gingen eindelijk naar Parcum, het Leuvense museum voor religieuze kunst en cultuur in Abdij van het Park. En voor het eerst opent de abdij zijn hart voor bezoekers in de tentoonstelling ‘Als de bliksem, 900 jaar Norbertijnen’. De abdij viert dit jaar dan ook zijn 900ste verjaardag.
De abdij werd gesticht in 1121 als een religieuze orde van Norbertijnen. Zij waren volgers van de heilige Norbertus. De legende gaat dat Norbertus op een dag van zijn paard valt, getroffen door de bliksem. Hij beseft hierdoor dat hij zijn losbandig leven achter zich moet laten en wijdt zich vanaf dan volledig aan God.
De expo neemt je mee doorheen 9 eeuwen geschiedenis van de abdij. Met bloeiperiodes en verval, o.a. tijdens de reformatie en Franse Revolutie. Je krijgt een inzicht in de gebruiken en invloed van de orde, de dagelijkse gewoontes en rituelen van de bewoners en de rol van de verschillende ruimtes.
Blikvanger is de prachtige doorgang die uitkijkt op de binnentuin en net gerestaureerd is. Hier hingen in de 15de eeuw tientallen unieke glasramen die het leven van Norbertus uitbeeldden. Twintig onder hen zijn ondertussen teruggevonden en hangen opnieuw te schitteren aan de ramen.
Loop je de gang verder door, kom je in de refter waar vooral het barokke stucplafond in het oog springt. Via een prachtig staaltje reliëfkunst springt het laatste avondmaal er letterlijk uit. Een meesterwerk van kunstenaar JanChristian Hansche. Het museum plaatste tactisch enkele spiegels zodat je de taferelen zonder nekpijn kan bewonderen.
Ook in de bibliotheek, uiteraard mijn favoriete ruimte, mocht Hansche zijn gang gaan. Hier zie je enkele taferelen uit het leven van Norbertus, maar ook de Heilige Augustinus kan je spotten. Het is de leer van Augustinus die nog steeds wordt gevolgd in de abdij. De audiogids is een echte aanrader, vooral omdat deze in combinatie met een lichtspel de specifieke elementen waarover wordt gesproken weet uit te lichten. Zo kijk je steeds naar het juiste tafereel op het plafond.
Verder zijn er nog heel wat andere schatten te bezichtigen. Muurtekeningen uit de 15de eeuw bijvoorbeeld. Of enkele unieke atlaskaarten die iets meer vertellen over de unieke economische positie en invloed van abdij. Het domein sterkte vroeger veel verder uit en in heel wat andere Vlaamse gemeenten vind je nog resten terug van die invloed.
De tentoonstelling eindigt in de kerk, waar de Norbertijnen acht keer per dag gingen bidden, ook in het midden van de nacht. Ik vond dit echt een mooie opgezette tentoonstelling met een unieke blik achter de schermen van de abdij. De expo loopt nog tot 1 augustus 2021. Reserveren kan via de website.
Welk museum staat nog op jouw lijstje voor deze zomer?
Wie mij kent weet dat ik wel fan van ben van metaforen om iets in woorden uit te drukken. Een bepaald beeld zegt vaak zoveel meer. Ik las in de Libelle zo’n rake metafoor van Dr. Elke Van Hoof over wat ik enkele weken geleden het grotsyndroom noemde.
Onze oude jas (het leven tijdens corona) is aan vervanging toe en er hangt een nieuw exemplaar (het leven na corona) klaar. Sommigen hebben die jas al aan en showen hem enthousiast aan iedereen die ze tegenkomen (dat zijn de mensen die al enthousiast een vakantie of concerttickets hebben gebouwd). Anderen hebben de jas zien hangen, maar weten nog niet of ze er wel mee staan. Ze staan er wat voor de spiegel mee te draaien. Bij nog anderen hangt de jas nog uit het zicht in de kast, want de oude jas zit nog als gegoten en waarom veranderen?
Het toont aan hoe iedereen op zijn eigen tempo naar het nieuwe normaal aan het toewerken is. Want we zullen allemaal die nieuwe jas gaan dragen (de oude gaat het echt wel begeven), maar niet bij iedereen loopt dat proces op dezelfde manier.
Grappig genoeg was dit zo herkenbaar op veel vlakken. Ik ben iemand die helemaal niet graag kledij wegdoet, ook al zijn ze eigenlijk aan vervanging toe, want ik ben er toch altijd wat aan gehecht. Maar als ik iets nieuws koop ben ik meestal ook wel heel blij om het meteen te dragen. Et voila, zo besef ik weer het allemaal wel goed komt.
Op kantoor is er stilaan sprake van een duidelijk plan voor de terugkeer in september. Maar voorlopig merk ook daar dat die nieuwe jas nog vooral voor de spiegel wordt gedragen. Er zijn al eens wat drukkere dagen op kantoor, maar even vaak blijven de meeste stoelen leeg. Sociaal gezien durf ik al eens hopen op wat plannen met vrienden. Ik denk na over uitstapjes (in België weliswaar). Ik boekte zelfs tickets voor een buitenconcert.
De ritssluiting is misschien nog niet dicht, maar de nieuwe jas hangt toch al over mijn schouders.
En de laatste maanden krijgt die zwarte wolf weer veel te veel eten. Het is alsof de weerslag van de hele coronacrisis nu pas echt naar boven komt. Nu dat er weer meer mag, blokkeer ik. Doordat die zwarte wolf ondertussen zo groot is geworden, is het moeilijk voor de witte om zich te laten gelden. Dat moet veranderen. En dat ga ik proberen door stap voor stap meer eten te geven aan de witte wolf. The one you feed weet je wel. Het is tijd om dat zinnetje nog eens op een megagrote post-it boven mijn bureau te hangen.
Over Hongarije
Die zwartere gevoelens zorgen er ook voor dat ik me meer dan nodig opwind over wat er in de wereld gebeurt. Over Hongarije die een wet goedkeurt zodat holebi’s niet langer zichzelf mogen zijn. Over de verontwaardiging die daarop in BelgiĂ« volgt en het feit dat 30% van diezelfde verontwaardigde mensen op een partij zal stemmen tijdens de volgende verkiezingen die exact dezelfde wet zou willen doordrammen in ons landje. Of toch iedereen die anders is zouden willen beteugelen.
Ik hou van mensen die anders zijn. Die hun eigen pad kiezen. Liefde is liefde. Dat zorgt voor zoveel rijkdom en verscheidenheid. Ik was verdomme verdrietig toen ik het nieuws van Hongarije las. Mijn hart breekt. Een stadion in regenboogkleuren is lang niet voldoende om uit te drukken hoe droevig dit is.
Over het EK voetbal
Over stadions gesproken. Er was hier ook heel wat ogengerol door het feit dat de regering de nieuwe versoepelingen laat ingaan op de dag van de match van de Rode Duivels. Wanneer voetbal de politieke agenda begint te bepalen in tijden van nog steeds enorme crisis… Dat wil niet zeggen dat ik niemand dit gun. Ik ben zelf een enorme sportliefhebber. Ik weet hoe het is om daarin op te gaan en daarvan te genieten. En ik hoop dat iedereen dit doet. We hebben het verdiend.
Er komt in 2022 een Tour De France voor vrouwen. Bij de Olympische Spelen gaat er ondertussen ook al evenveel aandacht naar de vrouwen als de mannen. Maar voor de vrouwen in het voetbal is er nul, nada, noppes aandacht. Hoe moeilijk is het om een parallelle competitie voor vrouwen op te starten? Andere sporten hebben allang bewezen dat het voor extra publiciteit kan zorgen en dus ook commercieel interessant is voor sponsors. Bon, ik ben blijkbaar feministischer dan ik zelf zou toegeven.
Als de Belgian Cats (ons vrouwen basketbalteam) dan eindelijk het nieuws halen omdat ze in de halve finale staan van hun EK, dan is het nog omdat de Rode Duivels een filmpje hebben gemaakt om hen te steunen. Zei iemand iets over ogengerol? đ
Et voila, sorry voor mijn rage. Hoe gaat het met jou?
Omdat we niet zo’n shopping queens zijn, pasten we de wandeling wel wat aan. Wij begonnen de namiddag aan laMadeleine. Een 19de eeuwse glorietempel die Napoleon naar Romeins model liet bouwen. Oorspronkelijk bedoeld als monument voor gevallen soldaten, maar uiteindelijk is het een kerk geworden. Wij namen ook (gratis) een kijkje binnenin. Ik vond het er vooral vrij donker en kil. Niet mijn type kerk.
Madeleine is niet te verwarren met het pantheon van Parijs, dat is een totaal ander gebouw. Beiden doen denken aan het pantheon in Rome.
Galeries Lafayette is een verborgen parel voor de architectuurliefhebber en voor wie houdt van een prachtig uitzicht over Parijs. Langs de buitenkant ziet het eruit als een standaard winkelcentrum, maar binnenin springt de indrukwekkende glas-in-lood koepel meteen in het oog.
Naast de prachtige koepel, kan je ook via de lift naar het dak van het gebouw. En daar krijg je niet alleen een mooi uitzicht, laar ook meteen een tweede kans om het operagebouw op foto te krijgen.
In dit deel van de stad zie je enorm goed dat het in de 19de eeuw allemaal opnieuw is heraangelegd door baron Haussmann. De brede winkelboulevards zijn typisch Parijs maar zijn minder mijn ding. Je vindt hier ook veel ‘verborgen’ passages, dit zijn met glas overkoepelende winkelgalerijen. Wij wandelen door de galerie Vivienne, een van de mooiste.
Wandel je deze galerij tot het einde uit, dan ben je meteen bij le jardin du Palais Royal. Bekend om zijn zwart-witte Instagramwaardige pilaren, maar vooral de tuin zelf ging met mijn hart lopen. Het is een van de mooiste plekjes van Parijs wat mij betreft, zeker in het voorjaar met de bloesems.
We liepen er een hele tijd rond. Het moet zalig zijn om hier op een bankje een boek te lezen.
De zwart witte pilaren, getiteld Les deux plateaux, zijn van de hand van David Buren. Onder de zuilengalerij vind je allerlei kleine winkeltjes. Het Palais Royal is zoals de naam het zelf al zegt een oud koninklijk paleis maar niet toegankelijk voor toeristen. Er huist nu het Franse Ministerie van Cultuur, de Franse Raad van State en Grondwettelijke Raad.
Wij profiteerden ook van deze populaire selfiespot. Foto @ditisleen
Niet ver van het Palais Royal vind je het bekendste en meest bezochte museum van de wereld: het Louvre. Je kan er drie dagen in rondwandelen heb ik me laten vertellen. Wij hadden een ander museum op het oog, maar wilden natuurlijk een blik werpen op de bekende glazen piramide.
Op het moment dat wij er waren was het hele binnenplein met ijzeren hekken omringd en lag er een soort installatie voor 500 jaar Da Vinci als ik me niet vergis. er waren ook kleinere ‘fake’ piramides opgezet. Het moet ’s avonds een prachtige lichtshow opgeleverd hebben, maar het was tegelijk ook wel wat jammer dat we niet over het hele plein konden wandelden. Na heel wat proberen lukte het ons om de perfecte piramide foto te nemen waarbij mijn vinger naar de top wijst. De aanwijzigingen van Leen waren dan ook perfect ;).
Ook het Louvre is een vroeger koninklijk paleis. Het oorspronkelijke gebouw werd deels verwoest in de Honderdjarige Oorlog. Wat later liet Catherine De Medici aan de Tuilerieën een ander paleis optrekken (ondertussen ook verdwenen). Bedoeling was om dat paleis met het Louvre te verbinden, maar toen Louis XIV zijn oog liet vallen op Versailles werden die plannen vergeten. Na de Franse Revolutie werd het Louvre een museum.
Van aan het Louvre wandel je zo de tuilerieën binnen. Je wandelt onder Arc de Triomphe du Carrousel, opnieuw opgericht door Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken (net zoals de Arc Du Triomphe). We hadden al heel wat kilometers afgelegd, maar eigenlijk nog niks bezocht. De dag voordien waren we al in de Tuilerieën geweest en hadden we het orangeriemuseum gespot.
Waterlelies van Monet
In dit kleine museum vind je een groots werk van Monet: zijn waterlelies. En als grote fan van het impressionisme wou ik dat gezien hebben. Ik kon als min 26-jarige gratis naar binnen, een volwassen ticket kost 12,50 euro.
Op de benedenverdieping draait alles om Monet en zijn waterlelies. De grote doeken hangen er in twee witte zalen, steeds per 4 met een doek aan elke muur. Je mag er foto’s nemen, maar het is niet altijd eenvoudig om de gigawerken aantrekkelijk op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik heb er best lang naar zitten kijken, de details zijn prachtig.
In de kelder hangen nog veel meer, voornamelijk impressionistische, werken en is er ook plaats voor een tijdelijke tentoonstelling. Ook hier is de opstelling steeds mooi met voldoende licht en ruimte tussen de werken.
Op een dik uurtje ben je wel rond en heb je alles gezien. Wij waren er tot vlak voor sluitingstijd, waardoor de zalen van Monet niet meer vol toeristen zaten en we dus rustig de werken konden bestuderen. Goede timing dus!
Het was een goedgevulde dag die startte in Montmartre en eindige met Monet. We hadden de avond ervoor al gereserveerd bij het veganistische restaurant brEAThe. We schoven de voetjes onder tafel en genoten van een plantaardig driegangenmenu. Het was mijn eerste keer in een vegan restaurant, maar naar brEAThe zou ik zeker nog terugkeren. Het was heerlijk. Aanrader!
Wat is jouw favoriete museum in Parijs? Of welk museum staat nog hoog op je wensenlijstje?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Naar aloude gewoonte maak ik ook dit jaar een bucketlist voor de zomer. Net zoals vele andere bloggers bij wie ik ook al zo’n tof lijstje heb zien passeren. En ook dit jaar zal het geen evidente zomer worden door de naweeĂ«n van de pandemie en #projecthuis. Dus heb ik een niet al te lange realistische lijst opgesteld van dingen die ik graag wil doen. Voor mij loopt de zomer tot eind september. Ik ga er namelijk vanuit dat er eind september nog meer mag (misschien zelfs zonder mondmasker?) of dit ik me er toch al veiliger bij voel.
Ingeënt worden. Op het moment van schrijven wist ik nog niet dat ik niet veel later zou opgeroepen worden via Qvaxx en dat ik daardoor nu al een eerste prik heb gehad. De tweede prik staat gepland op 17/07, dus voila.
Iedere maand een museum bezoeken. Daardoor staat de teller op drie, dat lijkt me haalbaar? Ik wil mijn Museumpas nog ten volle gebruiken deze zomer! En met veel inspiratie naar huis gaan en verslagjes maken voor jullie. Op het lijstje: de tentoonstelling in Parcum, LABIOMISTA, het vernieuwde Mu.Zee en ik hoop ook eens in Gent of Antwerpen te raken om zonder voorkennis een museum binnen te stappen.
Enkele dagen naar zee. Want dat moet gewoon.
Een aantal leuke daguitstappen. Zo met rondslenteren, dingen bezoeken, lekker uit eten en een voldaan gevoel op de terugrit.
Fijne avonden met vrienden. Dit jaar echt. En waarschijnlijk zal dit pas voor augustus/september zijn, maar ik wil echt wel urenlang bijbabbelen in goed gezelschap en met lekker eten.
Lezen in de zon. Lezen in de schaduw. Lezen op bed. Lezen op een terras. Gewoon veel lezen en daarvan genieten.
Toch proberen 1 keer per week naar kantoor te gaan. Om eens een andere omgeving te hebben. Collega’s terug te zien. In de stad wat rond te lopen. In hittegolfweken blijf ik liever fris thuis, maar anders reserveer ik graag een plekje.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
‘In tijden van vuur‘ van Kate Mosse tipte ik al als een van mijn aanraders voor de zomer. Het gaat over een oud familiegeheim dat voor veel onheil zal zorgen. Mosse neemt je mee naar de Franse ommuurde stad Carcasonne tijdens de Hugenotenoorlogen. Ik kijk al uit naar het volgende boek.
In the vanishing witch ontmoeten we de rijke wolhandelaar Robert die verliefd wordt op de mysterieuze weduwe Catlin. Maar is Catlin wel wie ze claimt te zijn? Wanneer plots mensen onnatuurlijk beginnen te sterven wordt het woord hekserij in de mond genomen. Tegelijk woedt er een boerenopstand nadat koning Richard II een extra belasting hief. Gunther en zijn familie werken voor Robert maar kunnen de combinatie van een verhoogde huur en de belasting niet langer betalen. Dit is een heel interessant historisch verhaal met magische elementen. Maitland schrijft wel heel gedetailleerd en dus las het maar traag.
Wanneer Ruth’s moeder als heks wordt opgehangen, vlucht ze naar London om te gaan werken voor Elizabeth Poole. Ondertussen woedt The Civil War in Engeland en dreigt een koning zijn hoofd te verliezen. En Elizabeth die zal door haar rebelse opvattingen en sterk geloof een rol gaan spelen in het proces van de eeuw. Maar zijn ze zelf wel veilig? The crimson ribbon is een iets luchtiger boek dat je introduceert tot the Civil War en een inkijk geeft in de levens van Oliver Cromwell en Elizabeth Poole, een sleutelgetuige in het proces. Ik heb deze best graag gelezen.
Et voila, weeral niet slecht gelezen, het boek waar ik momenteel in bezig ben hou ik voor de volgende keer ;).
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.
Gekeken
Raya and the last dragon is de nieuwste Disneyfilm en heeft alles wat je van een Disneyfilm mag verwachten. Een sterk hoofdpersonage, leuke bijpersonages (vooral de dieren), prachtige animaties (de draken!!) en een mooie moraal.
Meegemaakt
Mijn eerste prik gaan halen! Ik ben afgelopen vrijdagavond gecontacteerd via Qvaxx om op zaterdagochtend langs te komen dus die kans heb ik natuurlijk direct gegrepen. Heel fijn ook om te horen dat heel wat mensen uit mijn omgeving (ook leeftijdsgenoten) stilaan ofwel al een eerste keer geprikt zijn ofwel hun uitnodiging hebben gekregen.
Ik geniet momenteel van een week vakantie en gezien de hoge temperaturen kon dat niet beter uitkomen. Er zal misschien iets minder gewerkt worden op de bouw, maar daardoor kan ik de nodige tijd nemen voor rust want het is nodig.
We kunnen ondertussen weer buiten dansen, dus fijn om dat weer wat op te bouwen. Normaal kunnen we vanaf 1 juli ook weer binnen dansen en gezien de felle zon is dat mooi meegenomen.
Al twee zomers lang, kom ik in juni met een lijstje van vijf boekentips (klik door voor editie 2019 en editie 2020). Die traditie wil ik graag handhaven. Inspiratie haal ik uit de boeken die ik voorlopig al las in 2021. Volgens Goodreads loop ik ruim voor om mijn challenge van 35 boeken te halen. De zomer staat voor mij gelijk met urenlang lezen in de zon, of de schaduw tijdens een hittegolf, op een ligbed in de tuin. Dat is echt mijn happy place.
Ik heb gekozen voor vijf heel diverse boeken zodat iedereen hopelijk een aanrader vindt voor op zijn of haar lijstje. Ik lees voornamelijk boeken met een historische inslag en heb ook al wat klassiekers op de teller. Als het boek in het Nederlands is vertaald, geef ik de Nederlandse titel. Anders is het enkel in het Engels te verkrijgen. Ik voeg ook altijd een review toe naar ofwel Leuvenleest ofwel mijn Engelse boekenblog. Boekenvriendjes worden op Goodreads kan trouwens hier.
Tijden van vuur – Kate Mosse
Minou Joubert woont in Carcasonne met haar vader, broer en zus wanneer ze op een dag een briefje vindt in haar vaders boekenhandel met daarop de tekst ‘Ze weet dat je nog leeft’. Niet veel later helpt ze de roodharige hugenoot Piet Reydon de stad uit ontsnappen nadat hij gezocht wordt voor een moord en de diefstal van een heilige relikwie. Wanneer Minou met haar broer naar Toulouse wordt gestuurd, ontmoet ze Piet opnieuw, die daar een van de leiders is van het protestantse verzet. De onrust tussen katholieken en hugenoten zal tot bloedvergieten leiden. Piet en Minou zitten samen vast in de stad, terwijl ook de dame van Puivert op Minou jaagt. Goodreads link
Een tip van Evi die ik ook graag met jullie deel. Mosse verraste met een sterk mysterieus verhaal over een oud familiegeheim. Ik vond vooral de historische achtergrond, de Hugenotenoorlogen in Frankrijk, boeiend maar dat is zeker niet de grootste focus van het verhaal. Het mysterie neemt je helemaal mee naar de levens van twee families. Dit lijkt me nu eens een ideaal boek om je in te laten meeslepen met je billen in de zon. En het beste nieuws? Er is een vervolg (stad van tranen) en dat komt op mijn zomerlijstje!
In de vroege 20ste eeuw groeien de zwarte zusjes Nettie en Celie op in het zuiden van Amerika waar zwarten werken voor de blanken en een vrouw als minderwaardig wordt gezien. Na misbruik door haar stiefvader vlucht Celie in een liefdeloos huwelijk met een oudere man en verliest ze haar zusje Nettie uit het oog. Wanneer Celie de wulpse Shug Avery ontmoet en ze vriendinnen worden neemt ze haar lot meer in eigen handen. Goodreads link
Een boek waarover vaak wordt gezegd dat elke vrouw het gelezen moet hebben. Ik ben niet zo van mensen verplichten om iets te lezen. Want wat je een goed verhaal vindt, is best persoonlijk. Soit, lees dit boek vooral als je geĂŻnteresseerd bent in het leven van zwarte vrouwen in het begin van 20ste eeuw. Of omdat je graag een briefroman leest. Of omdat je graag leest over vriendschap tussen sterke vrouwen. Of omdat je niet weet wat je moet lezen. Dit boek gaat altijd een snaar raken. En hoop geven. En het is niet dik of moeilijk geschreven.
Ook een klassieker en een briefroman: The tenant of Wildfell Hall van Anne BrontĂ«. Voor wie graag Jane Austen gewijs een verhaal leest over enkele nobele families en hun intriges. Met een sterke vrouw in de hoofdrol die een nieuwe start wil maken. In dit ‘oud’ boek komen opvallend veel moderne thema’s naar voren. Review op In Another Era
First of The Tudors – Joanna Hickson
Jasper Tudor en zijn broer Edmund zijn halfbroers van koning Henry IV Plantagenet. Die heeft nood aan vertrouwelingen nu de hertog van York zijn beleid in twijfel in trekt. Edmund wordt zo Earl of Richmond en mag trouwen met Margaret Beaufort, de enige erfgenaam van de Beaufort landgoederen. Jasper krijgt de titel van Earl of Pembroke en de opdracht om de grens met Wales, het land van zijn vader Owen, te beschermen. Maar de Rozenoorlogen staan voor de deur en de loyaliteit van Jasper zal zwaar op de proef gesteld worden. Zeker wanneer hij het hoederecht krijgt over zijn neefje Henry Tudor. Goodreads link
Een andere tip over The Tudors is trouwens ‘Catherine Of Aragon, the true queen‘, het eerste boek in de serie van Alison Weir over de zes koninginnen van Henry VIII. Het is een klepper, maar zeker toegankelijk geschreven. Review op In Another Era
De Marwood & Lovett serie van Andrew Taylor
1666. Londen staat dagenlang in brand. Ten midden van de chaos wordt een lijk teruggevonden in St. Paul’s met de duimen aan elkaar vastgebonden. Alles wijst in de richting van moord. Zeker wanneer een paar dagen later een tweede lijk op dezelfde manier wordt aangetroffen. James Marwood is de zoon van een veroordeelde volgeling van Cromwell en wordt belast met het onderzoek. En daarin duikt ook steeds de naam van Catherine Lovett op, een jonge vrouw op zoek naar haar vader, een andere regicide. Goodreads link
Hierbij de samenvatting van het eerste deel ’the ashes of London’. Taylor schrijft historische detectiveverhalen die zich afspelen net na de grote brand in London. Met in de hoofdrol James Marwood, de zoon van een verrader en een clerk in Whitehall, en Cat Lovett, de dochter van een koningsmoordenaar op de vlucht. Ik las dit jaar deel 2 (The fire court) en 3 (The king’s evil) en de serie wordt met het boek beter. Maar begin dus bij The ashes of London of binge de hele serie deze zomer op een terras met een goed glas wijn of Aperol Spritz.
Kingmaker, Winter Pilgrims – Toby Clemens
Thomas en Catherine moeten na een dramatisch voorval hun veilige thuishaven van het klooster verlaten. Ze kennen elkaar niet en hebben geen benul dat ze buiten midden in de gruwelijke Rozenoorlogen zijn beland. De hertogen van York en Warwick verzetten zich samen tegen de koning en diens Franse koningin. Na een nederlaag verzamelen de legers van Warwick zich in Calais. Catherine en Thomas belanden er zelf door het toeval en sluiten zich aan onder John Fakenham. Dit nieuwe bondgenootschap zal hen tot aan de slagvelden van Northampton en Towton leiden…
Winter Pilgrims is het eerste deel in een serie over twee gewone mensen die proberen te overleven tijdens de Engels Rozenoorlogen. Het is een echte avonturenroman met drama en plottwists. En je moet ook tegen een portie bloed, veldslagen en oorlog kunnen. Dit is echt zo eentje die je de wereld rondom je doet vergeten. Misschien niet het allersterkste plot, maar heerlijk entertainend. Review op In Another Era
Et voila, dat waren voorlopig mijn aanraders. Het was dit jaar wat moeilijker om een lijstje samen te stellen, omdat ik wat specifiekere boeken las ofzo. Maar de boeken die ik hier noem zijn zeker de moeite voor iedereen :). Happy summer reading!
Maar soit, het grotsyndroom is dus het nieuwste paard in de stal en betekent zoveel als “dat mensen het misschien wel moeilijk gaan hebben om na de pandemie hun gewone leven weer op te pakken en de normale sociale interacties weer aan te gaan.” Omdat er nieuwe gewoontes zijn gekweekt tijdens de lockdowns of de angst er nog in zit om besmet te worden. Velen voelen daardoor een druk om toch al sociale dingen te plannen en er aan mee te doen, terwijl ze er eigenlijk nog geen zin in hebben.
Ik heb ook nog geen zin om op een overvolle trein te stappen, of ergens staan aan te schuiven. En echt naar het buitenland gaan? Ik zou het zo graag doen, maar het voelt nog niet juist. En ergens vind ik het niet zo’n fijn gevoel dat anderen rond me stilaan wel beginnen boeken. Iedereen doet wat hij of zij wilt he. Maar een drukke reiszomer kan er potentieel voor zorgen dat we in het najaar terug binnen zitten. Het kan zoveel weer kapot maken. (en ik geef toe, de onzekerheid in Valencia was redelijk hard een ervaring en is niet hoe ik me een vakantie inbeeld dus ik wil dat risico niet opnieuw nemen). En dan voelt het wat dubbel om blij te zijn dat iemand op vakantie gaat. (Ik krijg gewoon heel veel stress van het feit dat mensen vanaf nu weer gaan doen en laten wat ze willen, maar dat dat potentieel een impact kan hebben op mij als het weer de foute kant dreigt op te gaan. Tegen dat ik weer durf, mag het misschien niet meer.).
Het naar buiten gaan is moeilijk. Maar anderzijds is het constant thuis blijven en binnen zitten stilaan ook aan het doorwegen. De muren komen soms letterlijk op mij af. Ik heb daardoor vaak het gevoel opgesloten te zitten in mijn hoofd met mijn eigen gedachten. Ik maak mezelf soms gek. Dus moet ik naar buiten.
En als ik dan buiten ga (in een context waarbinnen ik me goed en veilig voel), dan slaat ironisch genoeg soms het gemis aan thuis toe. Dan voelt het fout om thuis achter te laten en daar niet te zijn. Dan voel ik me soms slecht, met mijn gedachten niet in het nu. Het zit allemaal redelijk hard in mijn hoofd. Dat besef ik ten volle. Maar die gewoonte is nu gekweekt en het zal even duren voor ik die weer kan loslaten. Ik vertrouw erop dat dat wel zal lukken.
Voorlopig heb ik soms zowel moeite met binnen blijven als met naar buiten gaan. Dat grotsyndroom, het is precies toch niet om mee te lachen. En het snijdt langs twee kanten.
Herkenbaar? Of heb jij minder moeite met de overgang naar terug een sociaal leven?
We kunnen er niet omheen. De jaren 2020 en 2021 zullen voor altijd verbonden zijn met het woord covid en hopelijk stopt het hier en moeten we volgend jaar niet de conclusie maken dat dit voor 2022 ook nog geldt. Maar niet alles is kommer en kwel deze dagen en deze situatie heeft er ook voor gezorgd dat we weer heel wat zaken hebben bijgeleerd. Ook over onszelf. Ik dacht dat het wel eens fijn kan zijn om dat op te lijsten. Dus bij deze mijn poging. Het zijn zaken die ik heb geleerd, dus dat stemt niet noodzakelijk overeen met jouw ervaring.
We zijn veerkrachtiger dan we vaak denken
Van de ene op de andere dag moesten we allemaal omschakelen naar binnen blijven, thuiswerken, sociale contacten beperken, afstand houden… en hoewel dat niet eenvoudig was en is, is dat bij velen toch min of meer gelukt. We vonden nieuwe routines en andere manieren om in contact te blijven. Ik vind dat we allemaal een schouderklopje verdienen voor die omschakeling, hoe moeilijk het soms ook was. Wij mensen houden van nature niet van verandering, maar eigenlijk zijn we ook best flexibele en veerkrachtige wezens. En dat vond ik chique om te beseffen.
Er zijn lichtpuntjes overal, als je maar goed kijkt
We worden dagelijks overstelpt met slecht nieuws. Nooit eerder kregen we een dagelijkse update over hoeveel mensen er sterven of in het ziekenhuis belanden, niet bepaald een opbeurend bericht. Los van alle andere mediaheisa over de maatregelen, vaccinproblemen, mensen die de regels niet volgen, varianten die opduiken. Het perspectief ontbrak heel lang en elk goed bericht werd wel door een ander negatief nieuwtje de grond in geboord. Je wordt hier snel moedeloos van. Maar toch is het mij, en velen met mij, gelukt om regelmatig de lichtpuntjes te zien. We klappen misschien al even niet meer voor de zorg en er wordt niet meer gezongen in de meeste straten, maar er is nog altijd wel veel solidariteit.
Collega’s die voor elkaar inspringen, buren die helpen met de boodschappen, vrienden die luisteren, mensen die achter hun mondmasker proberen glimlachen. Het gebeurt. Het is er. En het geeft hoop. We komen er samen wel uit. Het is makkelijk om je te laten meeslepen in die negatieve spiraal, maar deze crisis heeft me echt doen beseffen hoe belangrijk het is om te focussen op het positieve.
Ik heb mijn introverte zelf en alleentijd omarmd
Alleen zijn is niet noodzakelijk hetzelfde als eenzaam zijn. En ik kan goed alleen zijn. Maar binnenblijven staat niet meteen synoniem voor alleen zijn als je huisgenoten hebt. Dus ik heb enerzijds beseft dat ik redelijk goed alleen kan zijn (of toch me kan bezig houden als alle hobby en sociale activiteiten wegvallen) en anderzijds is het duidelijk dat ik ook echt nood heb aan alleen zijn en stilte af en toe. En dat laatste was/is niet evident, hoe contradictorisch dat ook klinkt.
Ik denk dat die nood aan alleentijd bij heel veel mensen naar voren is gekomen de laatste maanden. Dus laat ons dat ook onthouden nadat alles weer kan.
En dit zijn nog maar de eerste drie dingen die bij mij opkwamen. Wat heb jij geleerd tijdens deze pandemie?
In 2018 ging ik zo vaak op vakantie dat ik nog steeds niet over alles iets geschreven heb. Onze werkgever deed er nog een bonusreisje bovenop toen we in december 2018 twee dagen naar Londen mochten. Een maand eerder trokken het lief en ik ook al naar Londen (al die verslagjes staan ondertussen online) en dus keerde ik wel heel snel terug naar mijn favoriete stad. Normaal gezien zou ik in 2020 opnieuw naar Londen zijn gegaan, maar nu begint het stilaan door te dringen dat het waarschijnlijk nog wel even zal duren voor ik weer aan de oevers van de Thames kan wandelen.
Over een bezoek aan St. Pauls kan je meer lezen in deze post.
We namen de metro richting St. Pauls om de Millennium bridge over te steken. De eerste stop was het uitzicht vanop Tate Modern.
Verplichte foto wanneer ik op de Millennium bridge ben đ
Om in Tate Modern op het uitzichtpunt te raken, moet je naar het andere zijgebouw om daar de lift te nemen tot op het 7de (denk ik). We raakten al snel de helft van de groep kwijt die al naar beneden was, dus heel veel tijd was er niet om lang van het uitzicht te genieten. Londen â€ïž Ik mis het zo.
In een overvolle lift namen we nog een groepsselfie (Is dat een woord? Een gewone foto dus eigenlijk :p). Ondertussen moesten we ons reppen naar het middageten. We hadden gereserveerd in een pub in het zakelijke centrum achter St. Pauls. Terug de Thames over dus. The pub heette ‘the slaughtered lamb‘ en was zeker gezellig (en rumoerig, we waren dan ook met dik 20 personen). Ik had ondertussen koud en honger dus ik herinner me vooral nog dat ik blij om een bord met frieten voor mijn neus te hebben staan.
In de namiddag had ik voorgesteld een begeleide wandeling te doen. Ik was hierover terecht gekomen op de site van Londen walks. Ik koos voor de wandeling disastrous London aangezien de omschrijving me wel trok.
“Bloody, Flaming, Poxy London. Plague, Fire & Revolution. The Black Death. Churchyards brimming with bodies. The harvest of Death. The zombie apocalypse â but for real. What changes? Everything. We start at an ancient Carthusian priory built next to a plague pit so the brothers could pray for the tormented souls of the dead. We visit an execution spot. But not just any execution spot â THE execution spot â Protestants (yep, the big reboot) and Mel Gibson (ahem). We visit the site of revolt â in effect tour a battlefield â a poll tax â not Maggie â this is 1381, a Lord Mayor, a king, a revolutionary. Spoiler alert. It ends badly. Fast forward to 1666 and the Great Fire (weâll see several pre-fire structures), the Duke of York and 100 men, poised, a last stand â Cock Lane (yep, itâs exactly what it says on the tin) and then a peek at Londonâs great phoenix, St. Paulâs, raised from the ashes in all its glory.”
Aan het park staat Charterhouse priory, in Tudorstijl gebouwd, dat nu heel hoog op het lijstje staat om te bezoeken. En waar je dus ook wat meer te weten komt over de periode van de pest.
Ik vond de wandeling heel interessant, maar het nadeel voor de groep was dat deze zich opnieuw afspeelde rond the barbican en St. Pauls (het eindpunt), daar waren we in de voormiddag dus net geweest. Voor sommigen was het hun eerste keer in Londen en dan was dat misschien net wat jammer. En ander nadeel is dat deze wandeling ook twee oude pubs aandoet waar je even naar binnengaat en ze verwachten dat je iets drinkt. En dat je dus met een andere wandeling misschien net iets meer hebt gezien.
Ik heb best wat bijgeleerd en een aantal plekken opgeschreven die ik de volgende keer in meer detail wil bezoeken. En een volgende keer kies ik zeker opnieuw voor een andere wandeling van London Walks. Het aanbod is enorm groot.
Op het einde van de wandeling gaat het over The great fire of 1666 en dan moet je het natuurlijk hebben over St. Pauls
’s Avonds aten we iets in Shoreditch, daar is zowat elk restaurant een aanrader. Wij hadden gereserveerd in een apart zaaltje bij Andina. Het is een Peruviaans restaurant dat inzet op food sharing. Ik had nog nooit Peruviaans gegeten, maar blijkbaar is ceviche een typisch gerecht daar en ik eet eigenlijk geen vis. Ook koriander wordt vaak gebruikt in het eten, en ik kan er best tegen, maar voor sommigen collega’s smaakte daardoor alles naar zeep. Enfin, er waren zeker ook hele lekkere dingen, maar voor mijn smaak was het allemaal wat te speciaal :). Gelukkig zat de rest zo vol dat ik een extra portie dessert scoorde #prioriteiten.
De groep trok nog het nachtleven in en zou ferm verloren lopen (dat verhaal gaat nog altijd mee). Ik trok met het lief en enkele andere collega’s naar the city voor de kerstlichtjes. Het was niet mijn idee, maar er hing toen nog de Bohemian Rhapsody verlichting in Carnaby Street ;). En Londen in kersttijd, zelfs als niet kerstfan moet ik toegeven dat het wel iets heeft.
De volgende dag konden we vrij besteden en zouden we naar het Natural History Museum trekken, maar dat is voor een volgende post.
Hou jij van begeleide wandelingen tijdens een citytrip?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Met de zomer en vaccins in aantocht, merk ik dat het gemoed bij sommigen meteen een pak beter wordt. Het is en blijft belangrijk om stil te staan bij de kleine blijmakers, dus doe ik nog eens een poging!
Verlof plannen! Want het is nodig. Wat we in dat verlof gaan doen, zullen we nog wel zien.
