goannelies, auteur op GoAnnelies

Project offline #3: meer magazines

2 juli 2017goanneliesLeave a comment

Hoewel ik in december vol goede moed begon met minder online te zijn, moest ik in april bekennen dat het me nog niet echt gelukt is. Ondertussen ben ik nog altijd verstrengeld met mijn smartphone. Maar met de zomer in zicht merk ik dat ik automatisch iets meer tijd offline spendeer.

In de eerste plaats ben je in juli en augustus natuurlijk vaker een dag of avond weg met vrienden. Terrasjes, bbq, festivals, shoppen en noem maar op. Op zo’n momenten mis ik mijn online media helemaal niet. Ten tweede heb ik de afgelopen tijd belachelijk veel gelezen – zo blijkt uit deze update – en koop ik heel wat (nieuwe) magazines. En dat is vrij nieuw voor mijn doen eigenlijk.

Bij Tina las ik alweer even geleden dat zij een echt magazinemeisje is. Wel ik ben dat eigenlijk nooit geweest. Ja, in het middelbaar las ik natuurlijk ook de Joepie 🙂 (wie niet?), maar verder ben ik echt een boekenmeisje. Graag een – bij voorkeur dik – verhaal waar ik uren in kan verdwalen. Maar nu lees ik ook vaker een magazine letter voor letter uit en ontdek ik ondertussen ook nieuwe boekskes die me interessant lijken. En dat komt project offline alleen meer ten goede 😉

De Flair, TvFamilie, Feeling of Elle zijn niet aan mij besteed. Ik ga op zoek naar die boekjes die net wat meer meerwaarde bieden en die je best ook opnieuw kan lezen (de zogenaamde bibliozines). Even een kort overzicht van mijn favorieten.

Flow Magazine

Het tijdschrift waar ik al het langst fan van ben. Flow gaat over klein geluk, mindfullness en echte mensen. Het is een Nederlands boekje, dat merk je soms wel eens, maar er worden best wel universele thema’s behandeld. Ik hou vooral van hun filosofische en psychologische stukken en wat minder van de paper goodies die er steeds bij zitten. Door Flow ben ik trouwens ooit begonnen met project offline (offline is the new luxury is namelijk één van hun leuzes).

Ik ben een trouwe fan, maar koop ook zeker niet elke maand het boekje (altijd ook een investering, namelijk 7,50 euro per stuk), het hangt wat van de inhoud af. Soms koop ik hun specials, maar enkel als ze echt 100% mijn ding zijn zoals de special over ‘Mindfullness en creativiteit’. Deze zomer kocht ik voor het eerst hun vakantieboek, ik ben zeer benieuwd wat ik daar van ga vinden!

National Geographic Historia

Wie mij kent weet dat ik een geschiedenisnerd ben. Nu zijn er ontzettend veel geschiedenismagazines op de markt, maar ik vond ze nooit de moeite. Een quest of historia vond ik vaak gewoon lelijk vormgegeven, ongestructureerd en met een enorme focus op de geschiedenis van de laatste 150 jaar (inclusief wereldoorlogen). Laat dat nu niet echt de periode zijn waar mijn hart van volloopt.

Een maand geleden zag ik ‘National Geographic Historia’ liggen in de winkel met Lorenzo De Medici op de cover. Mijn aandacht was getrokken. Na even de inhoudstafel bekeken te hebben zat het snel in mijn tas. Ondertussen heb ik hem bijna uit en ben ik verkocht. Het boekje brengt maar een aantal verhalen, maar behandelt deze erg in de diepte.

Het is ook mooi om te door bladeren en logisch opgebouwd. In deze editie kwamen het oude Rome, het oude Egypte, de Middeleeuwen en dus de renaissance met de Medici’s al aan bod. Helemaal mijn ding! Ik heb al wat nieuwe dingen bijgeleerd ook. Het boekje is duidelijk Nederlands en dus kwam er ook een Nederlands verhaal aan te pas. Op zich vind ik dat niet zo erg, want de Nederlandse geschiedenis krijg je als Belg niet zoveel te horen natuurlijk.

Na wat research blijkt dat dit boekje sinds 2015 op de markt is, 4 keer per jaar verschijnt en de prijs per stuk is 6,95 euro. Helaas hebben ze geen echte website of nieuwsbrief die me op de hoogte houdt van nieuwe issues. Werkpuntje zeg maar!

Bohamontes

Als echte koersfanaat wist ik natuurlijk van het bestaan van dit boekje, al heb ik het nog nooit bewust zien liggen in de krantenwinkel. Nadat op Twitter weer wat mensen zich lovend hebben uitgesproken over de nieuwste editie en mijn Flow van juni na 3 dagen al uit was (het was mooi weer ^^) besloot ik het er toch eens op te wagen.

Een heel boekje over de koers, dat steeds een bepaalde thema behandelt (deze sprinters – eigenlijk niet mijn favoriete coureurs). Bohamontes is van Belgische makelij, een echt bibliozine en dus niet goedkoop (9,95 euro per stuk). Ik heb er al eens doorgebladerd en het is zo clean vormgegeven met enkele karaktervolle foto’s en heel veel tekst en interviews om te lezen. Hier ga ik even zoet mee zijn.

Een oude getrouwe en 2 nieuwe ontdekkingen dus. Tja mindfullness, geschiedenis en koers, het klinkt als de ideale combinatie voor mij. Maar ik ben zeker nog op zoek naar andere aanraders om uit te proberen. Welke tijdschriften verslinden jullie? En lees jij één van bovenstaande magazines ook?

Leesupdate: De Verbeelding Book Challenge

25 juni 2017goanneliesLeave a comment

Begin dit jaar stelde ik mezelf enkele stevige leesdoelen. Opnieuw 25 boeken lezen voor de Goodreads challenge, waaronder liefst een paar stevige klassiekers en ondertussen meedoen met de Verbeelding Book challenge. In die blogpost zei ik toen dat ik eerst een half jaar gewoon zou lezen waar ik zin in heb, en na een half jaar wel zou evalueren hoeveel puntjes ik al geschrapt heb. Wel aangezien we bijna eind juni zijn (en 2017 dus al voor de helft gedaan is, serieus hoe hard vliegt de tijd?) werd het toch echt wel tijd om een stand van zaken neer te schrijven.

Verbeelding Book Challenge hoor ik je denken? Wel even een korte recap. Kathleen van Verbeelding stelt elk jaar een lijstje op met 30 puntjes, het ene al wat meer haalbaar dan het andere, om zo lezers te stimuleren uit hun comfort zone te lezen en elkaar te inspireren.

Volgens Goodreads ben ik trouwens on track om 25 boeken te halen. Ik las reeds 12 boeken en van 2 andere boeken ben ik zeker dat ik ze deze maand nog uitkrijg, dus neem ik zelfs een voorsprong. Een totaal van 14 boeken op 6 maand, niet slecht, al zeg ik het zelf.

Maar hoeveel puntjes van de #Verbeeldingbc17 kan ik al afstrepen met deze 14 boeken?

Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)

Nailed it! The Sunne in Splendour, een boek over Richard III telde 1229 pagina’s. Ik ben wel nog maar 1 keer over de 700 pagina’s gegaan. Dat kan beter!

Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)

Deze is voor mij een moeilijke, dunne boeken zijn gewoon niet mijn ding. Tenzij ik een goede reden heb, en Jamie Fraser is een goede reden. Ik las de Outlander prequel De oorsprong, goed voor 134 pagina’s. Gaat niet mijn favoriete boek van dit jaar worden, maar als fan moet je deze gelezen hebben.

Een boek geschreven door meerdere auteurs

Nope. Nog niet. Ik lees eigenlijk zelden iets dat geschreven is door meerdere auteurs merk ik nu op.

Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou

Oei, ik ben niet echt een lezer die fangirlt over auteurs, of daar heel veel informatie over opzoekt. Ik heb dus geen idee, waarschijnlijk nog niet?

Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht

Jane Eyre en Emma zullen wel in deze categorie vallen zeker? The alchemist (currently reading) en All the light we cannot see misschien ook? Enfin, deze moet lukken.

Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)

Euhm ja, nog niet. En waarschijnlijk gaat dat ook niet gebeuren. Ik bedoel, hoe begin er zelfs aan? Iemand tips?

Een boek gepubliceerd in 2017

Ik heb nog een half jaar hé 😉

Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)

Er staan nog heel wat sportbiografieën op het lijstje. Moet ik eens werk van maken.

Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)

Voorlopig is de langste titel All the light we cannot see (in het Nederlands wordt dat nog langer, maar ik las hem in het Engels). Wie weet komt daar nog een langere titel bij.

Een boek met een titel die bestaat uit één woord

Tot nu toe telt hiervoor alleen Emma van Jane Austen. Deze is dus al binnen!

Een boek met een kleur in de titel

Vorig jaar las ik veel boeken met kleuren in de titels. Dit jaar nog niet.

Een boek met een nummer in de titel

Nein. Titels zeggen ook zo weinig over de boeken. Niet echt een prioritair puntje wat mij betreft.

Een boek met een illustratie op de cover

Wat is hier de definitie van een illustratie? Geen foto? Dan heb ik er genoeg. Ik kies er aan het eind van het jaar wel de mooiste geïllustreerde cover uit.

Een non-fictie boek

De val van Matthias Declercq is jammer genoeg geen fictie. Hoewel de schrijfstijl fictief aandoet vertelt dit boek het verhaal van 5 wielrenners en hun vaak tragische leven in het peloton. Een must-read wat mij betreft!

Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen

Deze moet nog wel lukken dit jaar.

Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)

Nog niet echt, maar ik wil weer verder met Outlander, dus ja dan komt die er nog wel aan.

Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt

De radio staat centraal in All the light we cannot see, telt dat ook?

Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat

Iemand suggesties?

Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen

Makkie, bijna elk historisch verhaal kan hiervoor tellen. De Yorks in The Sunne in Splendour, the Seymours uit The May Bride of the Poles uit het fantastische The Courier’s tale. En dan vergeet ik Isabella Van Castilië en haar nageslacht nog uit The queen’s vow. Moeten er nog stambomen zijn?

Een boek gepubliceerd voor je geboren werd

Deze is voor mij natuurlijk gemakkelijker dan een auteur vinden die jonger is. Jane Eyre, Emma, The Alchemist, The Sunne in Splendour,…

Een boek dat je al een keertje las

Nog geen rereads dit jaar.

Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt

Het verste dat ik tot nu toe ben geweest is… Spanje… Of Italië 😀 Nog wat werk aan de winkel dus.

Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest

Afgelopen voorjaar trok ik naar Londen, heel wat boeken die ik las spelen zich daar af. Laat ons voor deze Sword Song van Bernard Cornwall nemen. De ondertitel is namelijk ‘The battle for London’.

Een boek uit de bibliotheek

Check! In juni lid geworden van Tweebronnen in Leuven. Sindsdien al heel wat geleend. Ik kies er nog wel een aanrader uit.

Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid

Ik heb All the light we cannot see gekregen, dat telt hé? :p Ja, echt lenen van iemand anders, daarvoor lees ik te specifiek vrees ik.

Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)

Het verwonderd mij dat ik zo’n boek nog niet las, deze moet in orde komen.

Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las

Jane Eyre, jarenlang op de leeslijst Engels gestaan, nooit opgepakt. Ik begrijp helemaal niet waarom, het is een geweldig verhaal. Lange leve project klassiekers!

Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

Hier komen er ook al een aantal voor in aanmerking, ik kies in december wel.

Een boek dat in ergens ter wereld op de verbannen lijst staat

Dit zou ik eens moeten opzoeken. Ik heb werkelijk geen idee.

Een eerste deel in een reeks

De poorten van Rome is het eerste deel van een reeks over Caesar. Verder ben ik ook begonnen met de lord John reeks van Diana Gabaldon (ok ja Outlander all over the place, I know).

Voorlopig heb ik dus 16/30, dat is alvast niet gebuisd. Ik heb natuurlijk nog wel heel wat boeken te gaan dit jaar. Hoe ver sta jij met je leesdoelen? Heb je nog aanraders voor mij?

P.S. Ik publiceer geen boekrecensies op deze blog. Al mijn gelezen boeken en wat ik er van vond kan je terugvinden op mijn Goodreadsaccount (voeg me gerust toe als vriend). Maar misschien moet ik toch af en toe wat aandacht besteden aan mijn gelezen boeken in de vorm van andere boekgerelateerde artikelen. Wat denk je, goed idee?

Picture imperfect #1 (+oproep)

18 juni 2017goanneliesLeave a comment

Soms heeft het leven van die momenten in petto dat je jezelf wel moet uitlachen. Bridget Jones momenten. Dingen die je niet op Instagram kan of wil zetten. Omdat ze niet perfect zijn. Zaken waar je dus niet over praat, tenzij op een lacherige toon.

En dat steekt me allemaal wat tegen eigenlijk. Ik had me hier voorgenomen om mijn sociale media, en met name Instagram, nieuw leven in te blazen. Maar het lukt me niet. Omdat ik een hekel heb aan het hele perfecte gedoe op dat medium. Mijn computer staat waarschijnlijk vol foto’s die mooi genoeg zijn en die likes zouden verzamelen. Maar toch ben ik bijna elke keer weer teleurgesteld als ik een foto plaats. Niet om het aantal likes, maar om de hypocrisie van die foto. Want bijna nooit staat er een perfect moment op de foto.

Mensen nemen een foto van hun cocktail op een terras, maar niet van hoe ze die een paar minuten later per ongeluk uitgieten over hun bloesje. Of van hun bruine benen in een hemelsblauw zwembad. Wat de volger niet weet is dat het zwembad te koud is om in te zwemmen en die persoon dus even hard ligt te zweten als jij in je iets minder perfecte tuin thuis. Of van die typische foto’s van iemand boven op een berg. Je moet er eens op letten, die persoon staat bijna altijd met zijn/haar rug naar de camera. Misschien is dat wel om te vermijden dat de volger zijn/haar betraande en stoffige gezicht te zien krijgt. Want zo’n bergtocht is zwaar, hels en vermoeiend en je vervloekt jezelf constant.

Ook ik heb heel wat foto’s met mijn rug naar de camera.

Bovenstaande voorbeelden zijn maar denkpistes, of dit echt altijd het geval is dat weet ik niet. Ik verzon er maar even iets bij. Maar het gaat om het principe. Perfecte momenten bestaan niet, ze zijn altijd imperfect op een bepaalde manier en het is net die imperfectie die een moment perfect maakt. Want als de bergtocht op zich leuk is, wat is er dan nog speciaal aan het uitzicht op de top?

En dus wil ik op mijn blog een ode brengen aan het imperfecte moment. Want dat maakt het leven de moeite waard. Laten we deze momenten dus niet wegstoppen of stilzwijgen, maar net vieren. Doe je mee?

Ik zal beginnen. Een greep uit mijn imperfecte momenten van afgelopen week.

Een hele dag op het werk rondlopen op mijn mintgroene sokken omdat mijn nieuwe mintgroene schoenen zoveel pijn deden dat er nu rode vlekken op de achterzijde zijn. Mintgroen met rood is the new black, toch? En nu natuurlijk al een week pijn hebben in zowat elk paar schoenen. En dat proberen niet te laten zien als ik aan het wandelen ben.
Een wrap zo lang hebben opgewarmd in de microgolf dat hij keihard is geworden (want ik was met mijn hoofd weer eens niet bij), dan maar gebruiken als pizza zeker? Serieus, waarom zou je nog pizzadeeg kopen. Wraps zijn gewoon multifunctioneel.
Thuiskomen van een drukke meetingdag en ontdekken dat er een gat zit in je hartjesondergoed (hier ga ik geen verdere uitleg bij geven) en dan beseffen dat je de hele dag daarin professioneel hebt zitten wezen. Hoe relatief is het leven eigenlijk?
Ook in dit blogbericht vier ik duidelijk het imperfecte leven. Dat verhaal van de limonadetap alleen al ^^.

En nu is het aan jou. Heb jij een imperfect moment dat je wil delen? Het komische verhaal achter die ene foto die zoveel likes heeft gehaald (of net niet)? Of wil je even iets kwijt over dit topic? Stuur me dan even een mailtje op goossensannelies93@gmail.com.

Ik zou hier graag een zomerreeks over maken. Het is een beetje een experiment, maar op basis van jullie input vieren we samen het imperfecte leven nog net een beetje meer.

Lichtpuntjes #3

11 juni 2017goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere lichtpuntjes om even bij stil te staan. Het was weer even geleden dat ik zo’n dankbaarheidslijstje schreef. Bij deze een overzicht van de afgelopen twee maand!

Op 1 april zat ik nog een dagje in Londen, april en begin mei werden gekenmerkt door drukke weekends, sinds eind mei doe ik het even wat rustiger aan met belachelijk veel tijd voor mezelf.

Het zonnetje. Echt hoe warm het in ons landje soms ook kan worden en wat voor onweer er op volgt, ik word hier zo gelukkig van. Ik was deze week weer onmiddellijk wat down toen het zo hard regende. Geef mij maar 28 graden hoor.
Lange weekends die ervoor zorgen dat je een extra snipperdagje hebt om iets leuks te doen. Zoals een dag naar het centrum van Brussel. Tegenvaller want alles was dicht (want feestdag en ja dat hadden we niet goed bedacht ^^), dikke meevaller want het was heerlijk rustig. En ik ben eindelijk eens aan het Koninklijk paleis geweest, toch wel een must voor mijn innerlijke prinses.
In april vond ook het jaarlijkse teambuildingsweekend van het werk plaats. Voor mij het eerste en het is eigenlijk raar hoe al die mensen op minder dan een jaar bij je leven zijn beginnen horen. Protip: plak nooit het woord ‘liefdesdrankje’ op iemands hoofd bij wie-ben-ik, blijkbaar is dat niet te raden… Ik dacht “ik zorg voor wat uitdaging” ^^

Mijn dansshow weekend was de max! Ok, tijdens de eerste show was mijn evenwicht bij modern nog niet on point, maar ik ben alvast niet gevallen ^^. Achter de schermen was de sfeer fantastisch en dit is denk ik hét weekend waarbij ik eens echt niet aan werk heb gedacht.
Mijn stagiaire laten gaan een lichtpuntje? Zeker want ze heeft het ontzettend goed gedaan en dat gaat ze blijven doen nu ze is afgestudeerd, dat weet ik zeker! En haar vele traktaties waren best lichtpuntjes ja, voor mijn lijn iets minder.
Tijd voor mezelf. Ik lachte er al een beetje mee in deze post. Maar ik ben wel steeds bewuster wat tijd aan het vrijhouden. Afgelopen weekend bracht ik nog 2 dagen alleen door aan zee. Lezen aan het strand, wat wil een mens meer?

Wat maakte jou blij de afgelopen tijd?

Het verhaal van de tabbladen

4 juni 2017goanneliesLeave a comment

We schrijven een standaard dag op het werk. Een collega komt aan mijn bureau iets vragen. Zoals altijd open ik een nieuw tabje in mijn browser en dan volgt de opmerking. “Maar Annelies, je hebt 100 tabs (dit is een overdrijving, dat is wat mensen doen in zo’n situatie ^^) openstaan. Je moet dat dichtdoen als je dat niet meer nodig hebt hé”. En mijn antwoord luidde “Ja, maar ik heb dat allemaal nog nodig.” En toen werd het stil.

Een beetje ironisch allemaal want ik gaf in het verleden al eens tips om productiever te werken. En voor alle duidelijkheid: het open hebben staan van te veel tabbladen is NIET goed voor de productiviteit. Net zoals mijn computer op dat moment vastloopt, flipt mijn brein gewoon helemaal bij het steeds voller worden van die dekselse balk bovenaan mijn scherm.

Het klopte wel wat ik toen zei. Ik moest met elk tabblad nog iets doen (en standaard staan er sowieso een 6tal tabbladen – mailboxen, project management tool, Drive voor bestanden,…) altijd open. Het is door regelmatig te switchen van ‘project’ doorheen de dag – iemand komt iets vragen, een mail van een klant,… dat alle die verschillende vensters uiteindelijk naast elkaar belanden. Maar het is zoals het Inbox-Zero-principe zegt bij een gelezen mail die in de inbox blijft staan omdat je er nog iets mee moet doen: dat geeft stress. Nodeloze stress.

Meer info over Inbox Zero, wat voor mij wel echt de manier is om stressloos met mijn mailbox om te gaan, vind je trouwens in deze post.

Eigenlijk staan die tabbladen vandaag wat symbool voor de mentale situatie waarin ik me bevind. Het is al eens chaotisch hierboven. Dit bericht illustreert perfect wat ik bedoel. Nogmaals: het gaat goed met mij, het is gewoon even een fase waar ik doormoet. Op het werk zijn er – zoals altijd – weer wat dingen aan het veranderen en het ziet er naar uit dat dit ook voor mijn hoofd een verbetering zal worden. Een dingetje minder op mijn piekerlijstje!

En eigenlijk is het simpel, ik moet gewoon sneller en vaker die tabs sluiten. Ik heb hier ondertussen al twee werkdagen goed opgelet: de eerste dag verliep goed en was het aantal tabbladen – naast de standaard van 6 vaste dus – verminderd naar een 5tal. 11 in totaal dus, kon ik best mee leven. De tweede dag was enorm chaotisch op het werk en dat resulteerde dan ook in een nieuw tabbladenrecord.

Langs de ene kant moet ik hier dus gewoon wat opletten, maar langs de andere kant horen al die tabbladen ook wel bij de aard van mijn job. Ik kan nu eenmaal niet 4 uur met hetzelfde document bezig zijn zonder onderbroken te worden. Dat zorgt voor variatie en is fijn, maar soms ook vervelend en stresserend.

Herkenbaar? Of ben jij net een pro in het managen van je tabbladen?

Londen #2: Terug in de tijd met The Tower

28 mei 2017goanneliesLeave a comment

Wie mij een beetje kent weet dat ik een ontzettende geschiedenisnerd ben. Ik kijk daarom ook vooral series met een historisch tintje, lees fictieboeken over mijn favoriete periodes & zet af en toe een documentaire op. Het is met voorsprong de Engelse (koninklijke) geschiedenis die me zo ontzettend boeit. Als je dan weet dat The Tower Of London zowel een paleis, gevangenis & als executieplaats is geweest, waar zelfs verschillende koninginnen hun hoofd hebben verloren, begrijp je waarom ik er absoluut naartoe moest tijdens mijn tripje naar Londen.

Praktisch

Eerst & vooral: de Tower is niet goedkoop. Om een beetje geld te besparen raad ik aan om op voorhand online tickets te bestellen. Ik dacht dat we zo bovendien ook de rij konden ontwijken (de Tower is een drukbezochte attractie in Londen), maar ook je online tickets moet je inwisselen tegen echte tickets en dit aan de groepticketloketten. Vergeet dit niet! Wij hebben tweemaal aangeschoven omdat we het niet wisten.

De Tower is open vanaf 10u (en niet 9u zoals hier en daar staat aangegeven, ook dat hebben we geleerd uit ondervinding ^^). Omwille van de drukte ga je ook best vroeg in de ochtend. Om alles te bekijken en eventueel de tour te volgen reken je best een drie à viertal uur.

Beefeather Tour

Binnen is er veel te zien. Elk half uur is er een begeleide tour die je gratis kan meepikken (verzamelen hiervoor doe je aan de ingang). De gids is een “Beefeather”, of Yeoman Warder, dat zijn de bewakers van de Tower uitgedost in traditionele kledij. Een Yeoman Warder is in dienst van The Queen en je moet een hele militaire carrière afleggen om dit te kunnen worden. Veel Beefeathers en hun gezin hebben zelfs hun intrek in de Tower zelf (hoe geweldig moet dat wel niet zijn).

De tour duurt ongeveer drie kwartier en nadien ben je alvast ingeleid en weet je wat je waar kan gaan bezichtigen. De reden dat ik de tour absoluut wou volgen is omdat je alleen zo in de kapel van Tower mag, waar onder andere Anne Boleyn & Catherine Howard begraven liggen. De Beefeather maakte ontzettend veel mopjes en weet de geschiedenis goed te brengen. Te goed, want soms klopte hij bepaalde dingen op of verzon hij gewoon stukken, zoals bij de executie van Catherine Howard. Mijn innerlijke nerd schreeuwde het even uit van “dat klopt niet!”, maar men wil het publiek gewoon amuseren. Volg de tour dus zeker voor het amusement, maar neem zijn woorden met een korreltje zout.

Kroonjuwelen en bloederige Towers

Na de tour kan je ook de binnenkant gaan bezichtigen. Veel bezoekers kopen puur een ticket voor de Kroonjuwelen die er tentoongesteld staan. Wij hebben dit natuurlijk ook meegepikt en ja het glimt en glittert allemaal mooi. De Kroonjuwelen zijn sterk bewaakt, blijven stilstaan en foto’s nemen mag niet, maar als je er bent moet je het gezien hebben natuurlijk. In the White Tower is er een tentoonstelling van allerlei wapens (inclusief het laatste gebruikte schavot!) en harnassen van de befaamde Engelse koningen.

De hoogtepunten voor mij waren Traitor’s gate, de ingang waarlangs gevangenen (ook Anne Boleyn) binnenkwamen en vaak nooit meer buitenkwamen. De Bloody Tower waar de verdwenen prinsjes hebben vastgezeten (je weet wel Edward en Richard waarvan ze nog steeds niet weten wat er met hen gebeurd is) en de Oxford Tower waar onder andere Thomas More heeft vastgezeten en waar je inscripties van gevangenen kon bekijken. Er is in ieder geval genoeg te zien!

I’ve come here to die

De meeste gevangenen werden trouwens buiten de Tower, op de heuvel (Tower Hill) terechtgesteld. Een paar uitzonderingen, waaronder Anne Boleyn, Catherine Howard & Margaret Pole vonden hun dood op de binnenplaats (Tower Green). Je vindt er een gedenkplaat met hun namen op. Ik ben echt heel hard into de Tuderperiode en de gedachte dat Anne Boleyn op die plaats haar laatste woorden (die ik overigens vanbuiten ken) heeft uitgesproken maakte me stil.

Voor mij was de Tower dan ook een emotionele rollercoaster. Jammer genoeg was ik precies een beetje de enige. Het is er zo ontzettend druk en het loopt er vol luide kinderen en grote groepen tieners dat ik de sereniteit een beetje miste om er volledig in op te kunnen gaan. Het is een beetje een dierentuin geworden, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik probeerde me heel hard voor te stellen hoe het vroeger daar allemaal geweest moet zijn, maar dat is ontzettend moeilijk met al dat lawaai. Die rust had ik de dag ervoor wel gevonden in Hampton Court Palace.

Ik heb absoluut geen spijt dat ik de Tower heb bezocht, het gebouw staat er al vanaf de 11de eeuw en heeft een indrukwekkende geschiedenis. Het is allemaal mooi bewaard gebleven, maar de authenticiteit is natuurlijk wel een beetje verdwenen ondertussen.

Mijn vorige tips voor Londen lees je hier. Ik bewaar de leukste plekjes ook in deze lijst op Foursquare.

Ben jij al in de Tower Of London geweest?

Can’t stop the feeling

21 mei 20175 december 2025goanneliesLeave a comment

Just dance, dance, dance. Soms zijn er zo van die weekends dat het schrijven er wat tussendoor glipt. Dus vertel ik vandaag gewoon even waarom de afgelopen week zo druk was. Ik heb dit weekend namelijk dansoptreden.

Even terugspoelen, want ik denk niet dat ik het al over deze hobby heb gehad. Ik ben niet echt het type dat heel erg aan sport doet. Ik heb een hekel aan fietsen, laat staan lopen. En ook balsporten zijn niet aan mij besteed, vraag dat maar aan mijn leerkrachten lichamelijke opvoeding uit het middelbaar (ik heb ooit een leraar bijna geraakt met een ijzeren baseball bat, hij kon nog net wegspringen…). Maar ik vind het wel belangrijk om toch in beweging te blijven. Alleen heb ik een soort druk nodig om uit die zetel te komen. Een soort vast moment in de week samen met anderen. En ik moest ik niet zijn als ik daarbij niet ook een doel moet hebben. Gewoon wat rondjes lopen voor de conditie, dan haak ik al snel af. Ik heb uitdaging nodig.

Dus is dansen ideaal. Op een leuke manier aan de conditie en lenigheid werken op een vaste dag in de week met een toffe groep. En je moet wel regelmatig komen want anders ben je niet meer mee met de choreo die we gaan doen op het optreden. Dat dansen voor mij werkt bewijst het feit dat ik al sinds mijn 6 jaar onafgebroken dans in minstens één dansgroep per schooljaar. Dat is al 18 jaar lang. Ik heb dus heel wat pasjes en liedjes voorbij zien komen.

Foto0109 — Foto van de Opendeurdag 2 jaar geleden.

Ik dans bij Let’s Move!, een buurtdansschool waarbij het draait om het plezier. Geen wedstrijden of audities, maar ons gewoon amuseren en iets bijleren. Ik zou ook nooit naar een competitieve school willen gaan. Als kind deed ik reeds videodance, jazz & streetdance. Vanaf mijn 18 ben ik begonnen met moderne dans (je weet wel zo wat rollen op de vloer ^^) en sinds dit jaar heb ik er nog showdance (een mix van alles wat niet moderne dans of klassiek ballet is) aan toegevoegd. Na het werk is het immers zalig om eens even wat te bewegen in plaats van stil op een bureaustoel te zitten!

Dit weekend komt het dansjaar jammer genoeg op zijn einde en sluiten we het af met een spectaculaire dance show, inclusief toffe kostuums & attributen. Dit jaar is het niet gewoon een opendeurdag, maar een echte show met een verhaallijn tussen de dansjes. Afgelopen week werd er dan ook bijna elke avond grondig gerepeteerd. We doen de show maar liefst drie keer in 2 dagen. Voor mij betekent dat dus 6 keer het podium op!

Ik ben totaal niet iemand die graag in de spotlights staat, maar als je er een heel jaar voor hebt gewerkt is het best leuk om een keer te tonen wat we geleerd hebben en achter de coulissen is de sfeer natuurlijk top (of wat had je gedacht?).

Show must go on, dus sluit ik hierbij af. De volgende show lonkt weer 😉

Aan welke sporten doe jij?

Mijn favoriete Eurosongliedjes

14 mei 2017goanneliesLeave a comment

Ik heb eigenlijk een hekel aan zangwedstrijden. Idool, X-factor, The Voice,… het kan me allemaal niet boeien (zeker aangezien je de naam van de winnaar of winnares een jaar later alweer vergeten bent). Maar naar het Eurosongfestival kijk ik wel standaard ieder jaar, toch al sinds 2010. Waarom? Geen idee, ik vind het best wel leuk om eens die over the top acts & outfits te zien en allerlei taaltjes te horen.

Zeker de laatste 10 jaar winnen er ook echt wel goede liedjes die bij ons een hit worden. Ik zet daarom enkele van mijn Eurosongliedjes waarbij ik ’twelve points’ schreeuwde op een rijtje. En dat zijn lang niet enkel winnaars.

Sertab – Everywhere That I can (2003)

Dit is het eerste winnende liedje dat ik mij nog echt herinner. Ik zag Sertab dit ooit live performen en was als jong meisje onder de indruk van haar achtergronddanseressen. Het is echt een radiovriendelijk liedje vind ik. Sertab won voor Turkije, dat ondertussen niet meer deelneemt (want niet echt meer vriendjes met Europa). Fun fact: België werd dat jaar 2de met Urban Trad en hun verzonnen taaltje (Sanomi).

Ruslana – Wild dances (2004)

Wat mij betreft de meest legendarische winnares. Een krachtig lied met een typisch geluid dat ook heel internationaal klinkt en terecht een hit is geworden. Oekraïne won vorig jaar nog een keer met Jamala (1944), maar dan om politieke redenen. Gisteren in Kiev was het toch opnieuw Ruslana die de show stal.

Lordi – Hardrock Hallelujah (2006)

Lordi won het songfestival in de periode dat ik enkel naar dit soort muziek luisterde. Het blijft een steengoed nummer. Of ze zonder de maskers ook gewonnen zouden hebben? Waarschijnlijk niet. Nog steeds heb ik een boontje voor elke act die het komt proberen met een rocknummer. Gisteren was dat enkel Oekraïne trouwens, zonde!

MaNga – We could be the same (2010)

Na 2006 heb ik een tijdje niet meer gekeken, ik herinner me ook niet alle winnaars. 2010 was de eerste keer dat ik echt terug keek en is wat mij betreft tot op het heden nog steeds het strafste jaar qua inzendingen. Mijn favoriete Eurosongnummer aller tijden komt ook uit dat jaar en is van de Turkse groep MaNga. De melodie blijft gewoon zo enorm hangen. Volgens mij werden ze hiermee 2de achter de Duitse Lena. Ik kan echt minstens 8 liedjes opnoemen die dat jaar beter waren dan Satellite (onze eigen Tom Dice bv ook), ik snap nog steeds niet waarom zij gewonnen is.

Farid Mammadov – Hold me (2013)

Azerbaijan is zo’n land waar ik elk jaar naar uit kijk. Zij brengen altijd kwaliteit (behalve dit jaar, wat was dat?). Hold me is gewoon een goed nummer, met een originele choreo. Farid strandde uiteindelijk op de tweede plaats achter Emelie De Forest. Azerbaijan won het songfestival ook één keer in 2011 met het liefdesduet Running Scared.

Loic Nottet – Rhythm Inside (2015)

Heb ik dan ook een Belgisch liedje dat ik tof vind? Wel, we hebben al veel bagger gestuurd, maar de laatste jaren doen we het beter. Loic Nottet blijft mijn all-time favorite. Die man heeft echt een goede stem en had een act die aansprak. Dat jaar was er wel niets te doen aan knappe Mans met Heroes en werden we uiteindelijke 4de.

Bonus: mijn favoriet uit 2017

Kristian Kostov – Beautiful Mess (2017)

2017 vond ik best een teleurstellend jaar, weinig nummers waren echt radioproof. En zelfs de acts waren best saai. Portugal heeft uiteraard meer dan verdiend gewonnen (al speelt het achtergrondverhaal met de hartproblemen wel in zijn voordeel ook). Om toch iets anders te zeggen dat de winnaar, ga ik voor Bulgarije met een jong gastje (17!) die wel degelijk kan zingen. Geen topper, maar leuk nummer dat goed was voor de 2de plaats.

Kijk jij naar Eurosong? Wat is jouw favoriet nummer uit de wedstrijd?

Elsa van Anna van Frozen

7 mei 2017goanneliesLeave a comment

Er zijn zo van die weken dat je leven lijkt op een dramatische Hollywoodkomedie, maar dan zonder onrealistisch knappe barman die verliefd op je wordt. En als er nu één type films is waar ik een hekel aan heb… Liefst zou ik die tenenkrommende humor willen inruilen voor een Disneyfilm. Was mijn leven maar een musical.

Ik ben de laatste tijd wat gevoeliger voor bepaalde dingen, ik trek mij sneller iets aan. Het gaat eigenlijk allemaal over zaken waar ik de nul de botten controle over heb. Privé, werkgerelateerd of gewoon dingen die in mijn hoofd zitten (want hey, mijn hersenen doen gewoon wat ze zelf willen, zonder mijn mening te vragen ^^). Het is niet echt een quarter-life crisis, want geloof me de existentiële vragen probeer ik echt te vermijden momenteel. Mijn humeur gaat op en neer, mijn hormonen zijn om zeep.

Voordat je je zorgen begint te maken: ik ben gezond en best gelukkig. Het ging me deze week gewoon niet af. Ik introduceerde dan ook geïrriteerde Annelies op het werk deze week (sorry not sorry collega’s).

Dus plan ik mijn weken vol en doe ik in de weekends alleen maar dingen voor mezelf. En daar begint de komedie! Afleveringen van Outlander erdoor knallen (en zuchten telkens Jamie in beeld komt), de muziek van Belle en het Beest snoeihard on repeat (ik kijk al uit naar mijn Spotify jaaroverzicht), wanhopig proberen om binnen te lijntjes te kleuren (doe ik ook nog eens iets met dat dekselse kleurboek), artikelen over mindfullness lezen in mijn Flow Magazine (eindelijk iemand die me begrijpt), een gedichtenbundel willen kopen om mijn hogere ziel (bestaat die?) aan te spreken (maar te lui zijn om naar de winkel te stappen),…

En dat was nog maar het weekend. Begin van de week liep ik door de stad in de felle regen met een glazen limonadetap in mijn handen (ik durfde mijn paraplu, die in mijn tas zat, niet te pakken, want met mijn onhandigheid…). Of ik een zakje moet hebben? Nee hoor, als onafhankelijke sterke vrouw kan ik dat wel gewoon dragen, toch? Twee stappen later had ik al spijt.

Halverwege de week had ik met een geweldige vriendin van mij weer eens een bizarre conversatie. Zijn we wel interessant genoeg? Hebben we wel een gefundeerde mening over pakweg de vluchtelingencrisis? Vinden mensen ons niet te simpel? Moeten we niet nog een hobby hebben? Is wat we doen goed genoeg voor deze wereld?

Aan het einde van de week was ik zo ver gevorderd dat ik ben gaan aquafitten (blijkbaar een soort gym in het water) en mezelf kei hard stond uit te lachen omdat ik niet eens op 1 been kon blijven staan in een zwembad.

Maar weet je, door daar zo klunzig te staan, besefte ik hoe fijn ik het vind om in dat water te staan. En hoe weinig ik op zo’n moment aan mijn zogenaamde zorgen moet denken. Dus zou ik dit allemaal zo opnieuw doen. Laat mij maar gewoon raar wezen, dat is dik oké. Er is één ding dat ik deze week nog net iets meer had moeten.

Loslaten. Belle van het Beest inwisselen voor Frozen. Ik ben nu eenmaal een controlefreak. Maar ik moet datgene waar ik geen controle over heb gewoon laten gaan. Dat zal een werkpuntje zijn voor de rest van leven vrees ik. Maar het besef is er na deze vreemde week wel gekomen. Wat een les aquafit allemaal niet kan doen. Ondertussen is mijn Disneyafspeellijst alweer twee keer volledig afgespeeld en ga ik deze week naar de yoga. En koop ik misschien toch die gedichtenbundel. Of nee, dat toch maar niet.

Soms is het goed om Elsa van Anna van Frozen te zijn. Soms moet mijn leven eerst een slechte komedie zijn om daarna een musical te worden. The cold never bothered me anyway.

Hoe was jouw week?

Londen #1: het chique Kensington

30 april 2017goanneliesLeave a comment

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet gehad over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips.

Vandaag vertel ik wat meer over het boutique Kensington (wordt vaak ook Knightsbridge of Chelsea genoemd). Hier vind je de chiquere hotels terug en ook heel wat monumenten en gebouwen die gelinkt zijn aan koningin Victoria en haar man Albert.

Hyde Park

Ons hotel lag vlakbij Hyde Park dus dit was een logische eerste stop. Hyde Park is één van de grotere parken van Londen. We hebben zelfs niet heel het park gedaan, zo groot is het! Bovenaan vind je de Italian Gardens, compleet met fonteinen en een mooi uitzicht op het grote meer.

De hoofdbezienswaardigheid in het park is het Kensington Palace. Hier is koningin Victoria opgegroeid en werd ze opgehaald wanneer ze op 18-jarige leeftijd de troon besteeg. Ook Lady Di heeft hier een hele tijd gewoond toen ze prinses was.

Het paleis is nog steeds in gebruik. Het is namelijk één van de huidige residenties van prins William & Kate Middleton. Wie wil kan de binnenkant van het paleis bezoeken, wij zijn er gewoon even rond gewandeld. Je vindt er ook de prachtige Kensington gardens en een orangerie.

Royal Albert Hall

Wanneer je Hyde Park langs de onderkant verlaat kom je bij het Albert Memorial. Hoewel het een gearrangeerd huwelijk was werden Victoria & Albert echt verliefd. Ze kregen samen immers 9(!) kinderen. Bij de plotse dood van Albert droeg Victoria voor de rest van haar leven zwarte rouwkleding en liet ze onder andere dit gouden monument oprichten.

Prince Albert kijkt hier uit op de indrukwekkend Royal Albert Hall. Hier heeft de wereldtop van de muziek reeds opgetreden en worden vooral eerder klassieke voorstellingen opgevoerd. Werkelijk een prachtig gebouw om even rond te lopen.

Ga je van het concertgebouw recht naar beneden dan kom je uit op de Exhibition Road. Hier vind je hersenvoer in overvloed met het Science Museum, het National History Museum & het Victoria & Albert Museum. Voor ieder wat wils dus en denk eraan dat in Londen alle staatsmusea gratis te bezoeken zijn.

Honger gekregen? Dan loop je Exhibition Road nog wat verder naar beneden, daar vind je een leuk pleintje met allerlei eettentjes. Wij lunchten bij Brown & Rosie, lekker & betaalbaar. De overige eetplekjes werden ook aangeraden door mijn reisgids. Een slechte keuze maak je hier dus niet.

Holland Park

Na het eten wilden we naar Holland Park voor de Kyoto Garden. Wij deden dit te voet en wandelden zo door meerdere villawijken en ook schattige Mews, oftewel kasseistraatjes. Kensington is echt wel de chique buurt van Londen.

Holland Park zelf vond ik wat tegenvallen. Er is heel wat onder constructie momenteel. Breng bijvoorbeeld een bezoek aan de Dutch Garden, met veel kleurrijke tulpen bij elkaar. Doorheen het park vind je ook een aantal tamme pauwen. Eigenlijk echt vreemd, hoeveel dieren wij gezien hebben tijdens deze citytrip. Dat is toch het laatste wat je verwacht in zo’n metropool.

Het hoogtepunt van het park is de Kyoto Garden, opgedragen aan de slachtoffers van de kernramp in Fukushima. Het is een echte klassieke Japanse tuin, een oase van rust. Heel mooi aangelegd ook, alleen wat klein. En ik denk dat dit vooral later in de lente en in de herfst een plaatje moet zijn.

Dus Holland Park zou ik vooral inlassen als stop met de metro (de halte heet Holland Park en dan is het nog amper 5 minuten wandelen) om even de Japanse tuin in te duiken en wat uit te rusten.

Krijg je niet genoeg van boutique Londen, ga dan naar de wijk Notting Hill (bekend van de gelijknamige film). Deze buurt hebben we niet bezocht, maar staat absoluut op het lijstje voor een volgende keer.

Mijn travel tips op Foursquare

Wil je mijn reistips bewaren voor je volgend tripje naar Londen? Dat kan via deze handige lijst op Foursquare. De komende tijd wordt deze zeker nog aangevuld met toffe plaatsen en eetplekjes voor de andere wijken.

Ben jij fan van het chique Kensington? Wat vond jij de leukste wijk in Londen?

Project offline #2

23 april 2017goanneliesLeave a comment

Eind december stelde ik mezelf voor enkele uitdagingen. De meeste ambitieuze, of voor mezelf toch vernieuwende uitdaging was en is nog steeds project offline. Kort samengevat betekent dat minder op mijn smartphone zitten en door mijn sociale media scrollen. Want die nutteloze tijd steek ik toch echt wel beter in andere dingen, niet?

In mijn vorige bericht had ik daarvoor wat zaken opgesomd die ik in de plaats kon doen, maar echt concrete afspraken met mezelf had ik niet gemaakt. Ondertussen zijn we bijna mei dus lijkt het me een goed moment om even terug te blikken op mijn vorderingen.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, veel vorderingen zijn er namelijk niet te vermelden. Enkel tijdens een avondje met vrienden gezelschapsspellen spelen of naar een film kijken lukt het me om die gsm weg te leggen. Eens thuis zit ik dan toch weer een half uur te swipen om ‘bij te lezen’. Jammer dat er zo weinig echt interessants te lezen valt. Want dat is het net, ik besef hoe nutteloos het is en toch kan ik het niet laten.

Ik merk wel dat ik tijdens een aflevering van een serie de reflex heb gekweekt om mijn smartphone wat verder leggen. Zeker bij de nieuwe seizoenen van mijn favoriete series (The Last Kingdom & Versailles zijn opnieuw geweldig) kost me dat geen moeite, maar als het me wat minder boeit…

Het helpt ook niet dat ik op het werk nu ook veel bezig ben met onze Instagrampagina en andere sociale media van bv. klanten. Maar eigenlijk zou mijn online tijd buiten de werkuren beperkt moeten blijven. Dus laat ons zeggen dat er nog wat werkpuntjes zijn, *ahum*.

Dus misschien moet ik het de komende tijd wat anders aanpakken. Door te genieten van de offline tijd die ik hier en daar wil en kan vrijmaken. Dus nog meer wegdromen bij een boek, een serie of tijdens het schrijven. En door leuke avondjes nog langer te laten duren door bij het thuiskomen nog even terug te blikken op mijn fijne avond in plaats van die van anderen via sociale media.

Ach, Rome is ook niet in één dag gebouwd, dus ik blijf gewoon kei hard gaan voor meer offline tijd.

Heb jij nog tips voor mij? Wat werkt bij jou wel of net niet om die dekselse smartphone aan de kant te houden?

Flashback

16 april 2017goanneliesLeave a comment

Het moet zo’n dikke drie maand geleden zijn dat mijn team op het werk de boodschap kreeg dat we er enkele weken later een stagiaire zouden bij krijgen. De ene zou dit fijn vinden, de andere misschien een blok aan het been. Voor mij was het vooral confronterend, in positieve zin dan wel. Het was nog geen jaar geleden dat ik zelf ‘de stagiaire’ was. Ik ben het zelfs drie keer geweest.

Vooral mijn laatste stage zal mij voor altijd bijblijven. Ik was daar namelijk 5 maand en ik ben nog steeds dankbaar hoe veel moeite en energie mijn toenmalige collega’s in me hebben gestoken om me zaken bij te brengen. Ik werd bij zo goed als alles actief betrokken. Door hen was ik klaar voor het werkveld, had ik genoeg zelfvertrouwen om te gaan solliciteren. Zoals altijd zijn het de mensen die een stage of een job fijn en leerrijk maken.

Maar nu moest ik dus, samen met mijn team, zelf de rol van stagebegeleidster op mij nemen. Had ik haar wel iets te leren? Uiteindelijk zit ik nog geen jaar in het vak. Ik begon er dus eigenlijk aan met een klein hartje. En nu haar laatste stagedag erop zit, denk ik dat we er allebei veel van geleerd hebben.

Een namiddag samen op straat werken voor de Internationale dag van het straatkind

Want ja, ik had haar wel effectief zaken te vertellen en te leren. En dan besef je ineens hoe hard je zelf gegroeid bent in een aantal maanden. Het is bij mij een beetje aangekomen als een mokerslag. Want ik heb nog zoveel te leren. Ik kan nog zoveel dingen niet. Maar wat ik dan wel allemaal doe, is blijkbaar niet zo vanzelfsprekend als ik zelf zou denken.

Op mijn 21ste kon ik die zaken namelijk allemaal zelf nog niet. Ik zat toen nog op de unief, met mijn neus in de boeken. Ik vond de universiteit trouwens wel echt een fijne ervaring om te groeien als persoon (zoals je in dit bericht kon lezen), maar echt praktijkgericht was het natuurlijk niet. Ik had nog geen feeling met klanten of commercieel denken. Dus vier jaar unief hebben mijn leven en mentaliteit wel degelijk in sneltempo veranderd. Maar dat anderhalf jaar erna nog veel meer. Aan een snelheid die ik zelf amper kan vatten. En dit is nog maar het begin.

Niemand is ooit klaar voor volwassenheid, maar langzaam kruipt die je leven toch geniepig binnen. En ja, ik heb mijn best gedaan onze stagiaire iets bij te brengen. Net zoals ik destijds overal werd bij betrokken. Maar we hebben evengoed onnozel zitten doen samen. Of tegen elkaar zitten klagen en zagen. Want ook dat is deel van het (werk)leven. En die drie maand zijn voorbij gevlogen.

Wat heb jij het laatste jaar allemaal bijgeleerd?

Londenaar voor 5 dagen

9 april 2017goanneliesLeave a comment

Tijdens de laatste week van maart bracht ik 5 dagen door in de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk. Binnenkort overlaad ik jullie met reistips voor deze geweldige stad. Maar vandaag wil ik het even hebben over wat me is opgevallen aan het Londense leven. Want hoewel je enkel even het kanaal moet oversteken heeft Londen toch een iets andere cultuur en aanpak dan ons klein Belgenlandje. Het is dan ook één van de grootste steden in Europa (en voorlopig nog van de EU ;)).

Als Londenaar voor 5 dagen vielen me dus meteen een aantal zaken op.

Dat ze in Londen met de auto langs de linkerkant rijden dat wist ik. Het is dus even wennen dat je in de andere richting moet kijken bij het oversteken. Maar waar ik niet had bij stilgestaan is dat dit ook op andere vlakken een invloed kan hebben. Bij een trap bijvoorbeeld. Aan welke kant loop je dan? Het viel me op dat Londenaars de linkerkant nemen. Op een roltrap volgen ze dan weer wel ons patroon en is rechts stilstaan en links stappen. Het wordt pas echt verwarrend wanneer je de trap neemt met nog een hele hoop andere toeristen die ook niet weten welke kant te nemen.
Wat dat oversteken betreft. Mijn nummer 1 frustratie in Londen was hoe lang een licht voor voetgangers rood kan blijven. Maar echt minutenlang! Ook al staat daar zo’n bakje om op te duwen. In België wordt het dan meteen groen, in Londen maakt dat blijkbaar geen verschil. Aan de lichten kan je trouwens ontdekken hoe lang bepaalde toeristen al in Londen zijn. De eerste dag wacht je namelijk nog braaf en trek je je wenkbrauwen op bij die Londenaars die gevaarlijk door het rood lopen. De 5de dag ben je daar zelf al zo’n pro in geworden dat je wachtende toeristen gewoon uitlacht ^^
Wil je wachttijd aan de lichten vermijden dan neem je de metro. En die heet daar Tube of Underground (wat op zich een duidelijke naam is ^^). Opvallend daar is dat alles op tijd vertrekt (het kan niet overal zo slecht geregeld zijn als in België). En dat ze aan de lompe mensen onder ons denken want “mind the gap” enal 😉

De spits in de metro is ook echt een beleving. Mensen springen nog tussen de deuren wanneer deze al aan het sluiten zijn en je oefent best een paar potjes Twister om goed lenig en verdraaid in de metro te kunnen staan. En waar moet je in godsnaam naar kijken met al die mensen tegen je aan geplakt?
Wij namen ook een keer een trein en een bus (we moesten toch echt eens op zo’n rode dubbeldekker gezeten hebben). Treinen zijn daar privaat georganiseerd. En je raadt het nooit: geen vertragingen, alles verliep vlot. Er was ook overal veel personeel aanwezig om alles in goede banen te leiden. De Lijn en NMBS lezen jullie mee?
Ze gaan daar dus allemaal in pak of geklede outfit naar het werk hé. Toch iets waarvan ik het niet jammer vind dat het in België anders is.
De pubcultuur vind ik daar persoonlijk geweldig, alleen is het een beetje vreemd dat vanaf het moment dat droog is, iedereen buiten staat met zijn biertje in de hand. Nog strak in het pak ,want deze mensen komen recht van het werk. Echte afterworkdrinks dus, vooral op donderdag en vrijdag had ik de indruk. Bij ons zal je niet snel een massa mensen op straat zien staan met glazen (en geen plastieken bekertjes) bier (of zelfs champagne) voor een café.
In elk restaurant hadden ze trouwens een aangepaste menukaart voor mensen met een allergie. Misschien is dat daar een verplichting, maar het zo fijn om met zekerheid te weten dat een bepaald gerecht safe is. In Belgische restaurants kijken ze nog altijd vreemd op bij het woord lactose-intolerant (want lactose dat is enkel melk toch? Nope, nope, nope!) en met gluten weten ze al helemaal geen raad.
De mensen zijn daar vriendelijk, zowel tegen elkaar als tegen toeristen. Ook wanneer je in de metro door alle drukte op elkaar botst zeggen ze sorry. Kunnen wij in Vlaanderen nog iets van leren.

Ken jij nog opvallende verschillen tussen België en onze buurlanden?

Koersmeisje

2 april 2017goanneliesLeave a comment

Vandaag staat Vlaanderen’s mooiste op het programma. En dan heb ik het niet over Romanie Schotte. Dat is blijkbaar de naam van de huidige Miss België (ja, ik heb dit moeten opzoeken). Nee, vandaag is het koers. En hoewel voor mij Parijs-Roubaix dé wegwedstrijd van het jaar is, zie ik de Ronde toch wel als het hoogtepunt van koersen op onze hobbelige Vlaamse wegen.

P1000616 — Een vroege vlucht toen de Tour De France 2 jaar geleden vlakbij passeerde

De laatste jaren ben ik van crossmeisje in hart en nieren nog meer geëvolueerd naar een koersmeisje tout cours. Niet alleen meer met hart en nieren, maar met elke vezel van mijn lichaam. Met het kijken naar programma’s zoals Alles voor de koers, Kroonprinsen en het lezen van het prachtige, maar emotionele boek De Val is het de laatste maanden alleen maar erger geworden. De koers, dat is een passie. Een passie die in mijn omgeving maar weinigen snappen.

En ook hier worden de artikelen in de categorie Op wieltjes significant minder gelezen. Waardoor ik er al aan heb gedacht om voor het wielrennen een aparte blog op te starten. Maar eigenlijk wil ik hier kunnen schrijven over alles wat me fascineert en daar hoort de koers nu eenmaal bij. Dus hopelijk vinden jullie dit toch een beetje boeiend 😉

Toch weet ik dat ik niet alleen ben. Want vandaag staan we massaal langs de kant van de weg, of op de top van een berg (of ja een Vlaamse heuvel dan toch ^^) om onze stem schor te roepen terwijl een groep renners één keer aan een immense snelheid passeert. De helft van de toppers zat verscholen in het pak en heb je dus gemist. Maar het bier smaakt eens zo goed na die vermeende aanblik van Sagan toch?

En wie niet langs de kant staat, omdat hij zijn zondagse croissant liever verwerkt terwijl hij de krant leest met koppen als Boonen zijn laatste Ronde of Wie klopt van Avermaet, zet zich in zijn zetel om per beklimming een nieuw glas uit te schenken en hopelijk niet naar het toilet te moeten op het moment van de cruciale ontsnapping. De Ronde, dat is magie, dat wisten ze 100 jaar geleden ook al.

Of ze nu de Koppenberg oprijden vandaag of op 1 november met iets plattere tubes, of ene Nino Schurter een duizelingwekkende afdaling neemt in die prachtige wielersport die, bij gebrek aan toppers, in ons Belgenlandje veel te weinig aandacht krijgt. Vergeet ook de vrouwen niet, zij zorgen elke keer weer voor een eigen portie spektakel.

Ik ben een koersmeisje en vandaag ga ik mij daar ook gewoon keihard naar gedragen. Vanuit mijn zetel naar de wedstrijd kijken en in die laatste kilometers net iets enthousiaster supporteren. Een zondag zoals zondag moet zijn, toch?

Kijk jij vandaag naar de Ronde?

Lichtpuntjes #2

26 maart 2017goanneliesLeave a comment

Vandaag wil ik een nieuwe rubriek introduceren. Ik schreef al een heel tijdje geleden hoe belangrijk het is om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag lichtpuntjes om even bij stil te staan. Vanaf nu wil ik ook op regelmatige basis zo’n dankbaarheidslijstje schrijven. Ik vind dit ook altijd super fijn om te lezen bij andere bloggers, dus nu is het mijn beurt 😉

Mijn blijmakers van de afgelopen tijd:

Op nummer één natuurlijk mijn huidig weekje vakantie, met daarin eindelijk mijn langverwachte trip naar Londen. Ik doe mijn job heel graag, maar na maanden dag in dag uit werken, met enkel een weekend ertussen, voelt het zo zalig om eindelijk eens week voor mezelf te hebben. Het gaat ook weer veel te snel om zijn natuurlijk.
De lente. Ik vind dat de winter zeker zijn charme heeft, maar dat zonnetje van de afgelopen dagen doet zo’n deugd! En stilletjes aan beginnen ook de bloesems aan de bomen te komen en wordt het langer licht ’s avonds. Mooiste seizoen in de natuur vind ik dat.
Tijdens een werktripje naar Gent toch nog even onverwacht langs de grote bezienswaardigheden struinen en Gentse neuzen kopen voor de collega’s. Ik was er al een jaar niet meer geweest, maar damn wat is en blijft Gent een geweldig stad. Ik moet dringend terug voor een langer bezoek.
Mijn collega’s. Want ik weet dat met plezier gaan werken geen evidentie is. En of we nu gaan escape roomen, Time’s Up spelen of gewoon achter onze bureau zitten. Ik heb steeds een grote smile tot achter mijn oren. En ik heb het gevoel dat dit niet de laatste keer zal zijn dat hen in deze rubriek vermeld!
Live actionfilms van Disney. Ik ga hiervoor echt altijd naar de cinema en het heeft nog nooit teleurgesteld. Maar Beauty & The Beast, moet je echt gaan kijken. Deze film is nog een klasse beter dan de rest. Je wordt er zo nederig, vredevol en gelukkig van. Disneyfilms uit de mode? De wereld kan best nog wel een beetje moraal en magie gebruiken denk ik dan.

Wat maakte jou de laatste tijd gelukkig?