goannelies, auteur op GoAnnelies

Parijs #3: op stap in Montmartre

24 maart 2021goanneliesLeave a comment

Vorige keer vertelde ik alles over onze eerste goedgevulde dag in Parijs (maart 2019) waarbij we al meteen een aantal top bezienswaardigheden zagen. Na een deugddoende nacht en een snel ontbijt op onze AirBNB, waren we klaar om twee nieuwe wijken te ontdekken.

En we startten bij de wijk waarin we sliepen: Batignolles en Montmartre (wandeling 1 uit Time To Momo). Montmartre is vooral bekend van de Sacré-coeur en om zijn artistieke karakter. Wij begonnen onze dag echter in het minder bekende en rustig gedeelte van de wijk.

We startten onze wandeling bij Le mur des je t’aime in het park achter la place des Abbesses. Op deze muur staat 331 keer ‘ik hou van jou’ in alle talen en dialecten van de hele wereld. Meer ‘stad van de liefde’ wordt Parijs niet.

Het was nog vroeg en dat droeg zeker en vast bij aan de sfeer. Montmartre is een oude volkswijk met schattige kleine straatjes vol kasseien. En hier en daar vind je ook heel wat subtiele street art terug (Invader loert er om elke straathoek!).

Met deze moest ik echt enorm hard lachen :D. In my defense, het was nog vroeg.

Ook windmolens waren vroeger bepalend voor het karakter van de wijk. Le moulin de la galette is nog één van die oude schattige molens die zijn overgebleven uit de 16de eeuw. Het restaurant eronder zou ook een aanrader zijn volgens de reisgids.

Het meest bizarre kunstwerk van allemaal is ongetwijfeld de Passe-muraille van Jean Marais. Deze man die door de muur loopt, vind je niet ver van de molen en wordt vaak overgeslagen door toeristen.

Nog een eerder hidden gem is het schattige doodlopende straatje Villa Leandre, dat we passeerden op weg naar het kerkhof.

Voor we naar de sacré-coeur en het meer toeristische deel gingen, wandelden we nog even bergaf naar het kerkhof van Montmartre. Minder bekend dan Père-Lachaise, maar minstens even mooi en ook hier liggen talrijke beroemdheden begraven.

Het speciale aan dit kerkhof is dat het zich onder een verkeersbrug bevindt. En dat zorgt toch wel voor een vreemd sfeertje. Bij binnenkomst kan je trouwens een kaart nemen van het kerkhof waarbij de bekende graven staan aangeduid, o.a. Emile Zola en Edgar Degas liggen er te ruste.

Ook het feit dat er straatnaambordjes staan was nieuw voor mij. We liepen wel even rond op het kerkhof, dat ook straatkatten opvangt. Zij lagen er te slapen tussen de graven.

Een ideale plek om wat stilte te vinden, te midden van de drukke stad.

Op naar boven nu. We passeerden nog place Dalida, opgedragen aan de bekende Franse zangeres. En stilaan kwam de koepel van de Sacré-coeur in zicht.

Nog even een tussenstop voor die andere trekpleister. Place du Tertre, waar schilders verzamelen en toeristen hun portret kunnen laten tekenen.

Hier merk je meteen dat het drukker wordt. We doken een aantal souvenirwinkeltjes binnen. Ik koop al eens graag wat ansichtkaarten :).

De Sacré-coeur basiliek werd in de 19de eeuw gebouwd om vergiffenis te vragen voor al het vergoten bloed tijdens de Frans-Duitse oorlog. Opgetrokken uit witte travertijn is het een opvallend bouwwerk op de heuvel van Montmartre.

Je kan gratis naar binnen. Al moet je soms even aanschuiven in de rij. Foto’s nemen zijn verboden. Ik herinner me vooral nog dat het binnen veel donkerder en groter was dan ik had verwacht.

Vanop de trappen heb je een prachtig uitzicht over de stad, al hing er toen wij er waren heel wat mist.

Ondertussen was het middag en hadden we een hongerke. We namen de trappen aan de zijkant van de basiliek die ons leidden naar l’été à pente douce. Een super kleurrijk terras met een verse kaart én voldoende opties voor vegetariërs. Aanrader!

Montmartre is zeker één van mijn favoriete wijken in Parijs. Heel wat toeristen doen enkel de Sacré-coeur en place du Tertre aan, maar voor mij waren het vooral de andere straatjes in de wijk die charmeerden. Dus neem zeker wat langer de tijd om rond te dwalen.

Na het eten daalden we alle trappen weer af en kwamen we beneden aan de basiliek uit. Op naar de volgende wijk: madeleine en opera. Maar dat is voor een volgende keer!

Wat is jouw favoriete niet-toeristische plekje in Parijs?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #21

21 maart 2021goanneliesLeave a comment

De eerste lichtpuntjes van 2021! Ik moet eerlijk toevoegen dat ik niet meteen zeker was of ik wel een hele post zou kunnen vullen. Maar net daarom wou ik het graag proberen, want later terugkijken op die kleine blijmakers is altijd super fijn. Hier gaan we dus.

De meest rustige en dus ook deugddoende kerstvakantie ooit. Gewoon lezen, cross kijken, bloggen, bij het lief zijn, een keer normaal kroketten eten én vooral verder niet te veel gedoe. Ik ga volgend jaar echt opnieuw proberen werk maken van een minimalistische kerstvakantie.
In een super fijne leesflow zitten. Ik slaag er steeds meer in om nog vaker een boek vast te pakken en in de avond lang te lezen in plaats van tv te kijken. En dat is goed voor mijn hoofd.
Op tijd stoppen met werken. Niet altijd goed wetende wat ik dan in de avond moet doen. Maar toch, dat minder werken is eindelijk aan het lukken.
Eindelijk de routine gevonden om tweemaal per week thuis te sporten. Ik doe pilates via de fantastische Nathalie van Studio Natuurlijk (en ik ben dan ook al wekenlang haar lessen aan het aanbevelen aan wie het horen wil, en aan wie het niet horen wil ook). Ik merk echt progress. Al is het maar in het feit dat ik vaker zin heb in de workout dan toen ik ermee startte omdat ik ondertussen al weet dat het me goed zal doen.
De opstart van mijn nieuwsbrief. Het voelt als een eigen exclusief clubje. En ik haal er vooral veel plezier uit van de posts te schrijven. Inschrijven kan nog steeds (hier) en dat zou ik heel fijn vinden <3.
Een dag naar kantoor voor een fijn weerzien met enkele collega’s. Er waren zelfgebakken eclairs en kijk meer moet een mens niet hebben.
De sneeuw die verdwijnt en het zonnetje dat schijnt. Ik ben een zomermens, laat mij.
Een weekje vakantie van vorig jaar opnemen in februari. Het begint stilaan een traditie te worden, maar het zorgt voor een rustpunt na die eerste drukke weken van het nieuwe jaar.
Gaan wandelen onder de eerste lentezon. Een goede portie vitamine D en leuke gesprekken.
Door het warmere weer ook eindelijk nog eens wat deftiger kunnen werken aan #projecthuis.
Horen dat De Mol weer gaat beginnen. Je weet dat het echt erg gesteld is, als dat een van de spannendste dingen is die je meemaakt. Maar bon :D.

Wat maakte jou de afgelopen tijd blij?

Op het nachtkastje #44

17 maart 2021goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

Howard’s end werd de volgende klassieker die ik las. Dit verhaal is geschreven in 1910, een vooroorlogs verhaal dus en dat merk je wel een beetje. Het gaat over de zussen Schlegel die tot de middenklasse behoren, en de families Wilcox, rijk geworden door handel, en Bast, aan lagerwal geraakt en daardoor moeite met de eindjes aan elkaar te knopen. Het is een sociale roman die thema’s zoals sociale klasse, armoede en feminisme aanraakt. Ik vond het boeiend genoeg om te lezen, al had ik soms wat moeite met de schrijfstijl.
In ‘the strange adventures of H‘* ontmoeten we H, die nooit haar volledige naam heeft gekend, en die na de dood van haar vader een leven moet zien op te bouwen in Londen tijdens een periode van veel dramatische gebeurtenissen zoals een pestepidemie en de Grote Brand. H. beleeft allerlei avonturen en de moderne ironie van de auteur geeft het verhaal een frisse stem. Fijn boek dit!
Minder fijn was ‘Amenable women‘ van Mavis Cheek. Het belooft een deels historisch verhaal over Anne Of Cleves, 4de vrouw van Henry VIII, maar eigenlijk gaat het boek over Flora. Flora is net weduwe geworden en rouwt niet om haar man, door toeval geraakt ze geïnteresseerd in Anna’s verhaal en trekt ze naar het Louvre om haar portret te bekijken. Anna’s perspectief zit ook in het boek, maar dan in de vorm van haar portret dat ’s nachts ontwaakt en praat met andere portretten. Je hoort het al, het is een beetje een warrig boek. Eigenlijk een verdoken chick-lit die alle kanten opgaat. Dikke tegenvaller.
Momenteel geniet ik van ‘warriors of the storm‘. Het 9de boek uit The Last Kingdom-serie en dit is nu eens echt een boekenreeks waarbij elk deel even sterk blijft. Het gaat veel te snel uit zijn, dat weet ik nu al.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.

Gekeken

Ik kijk enorm uit naar het nieuwe seizoen van De Mol!

Meegemaakt

HAHAHA. Euhm wat gewerkt aan den bouw? Eens een dag naar kantoor? Verder niet zo veel.

Geblogd

Heb jij nog een goed boek gelezen de afgelopen tijd?

Plopsaland indoor

14 maart 2021goanneliesLeave a comment

Ik weet de laatste tijd eerlijk gezegd niet echt meer waar ik het over moet hebben. Dus ik dacht, laat ik dit eens als startpunt nemen :D. Ik heb vaak veel inspiratie als het niet zo goed gaat. Hoe vreemd dat ook klinkt. Op dat moment heb ik schrijven nodig om sane te blijven ofzo. Maar ook als het wel goed loopt en ik veel fijne dingen meemaak is het vaak makkelijk om een onderwerp te vinden.

Maar nu is het sleep-eat-work-repeat en zo interessant is dat allemaal niet. Het gaat niet slecht met mij. Ik heb niet te klagen. Het gaat ook niet geweldig want er zijn natuurlijk geen uitschieters. Het gaat soms goed, soms ok, soms bwah en soms wil ik gewoon slapen.

Het is een soort mini rollercoaster voor kleine kinderen die op en neer gaat in Plopsaland Indoor. Zo eentje waarbij je de vlinders niet in je buik voelt waardoor je het moet uitroepen, want daarvoor gaat die niet snel en hoog genoeg. Ik voel me de volwassene die samen met een kind op die rollercoaster stapt. Dat kind vindt het allemaal heel spannend en roept het uit, terwijl je zelf al aan het nadenken bent over wat je straks gaat eten. Wie het kind dan is in mijn metafoor, geen idee. Ik had niet beloofd dat dit een samenhangende post ging worden.

Ook op het nieuws en sociale media lijkt het soms wel Plopsaland. Kabouters roepen om ter luidst. Plopperdeplop. Over te weinig vaccins. Te trage vaccins. Te veel vaccins. Foute vaccins. Misschien moeten we toch eens wat slaapmiddel in de Plopmelk doen. De wereld roept nog steeds veel te luid en soms verlang ik zo enorm naar stilte.

En met zijn alleen in Plopsaland Indoor, dat is allesbehalve stil te noemen. Misschien zijn er mensen die daarnaar verlangen momenteel. Een mensenmassa bij elkaar, urenlang aanschuiven. Die misselijkmakende geur van frieten en smoutebollen door elkaar. Het gejoel van kinderen. Er zijn veel parallellen te trekken met de huidige coronasituatie en ik word er doodmoe van. Kabouter lui, het is waarschijnlijk mijn alter ego in Plopsaland.

Wie heeft dat eigenlijk uitgevonden zo’n pretpark binnen? Voor mij is de pret binnen er al lang af. Geef mij maar een echte rollercoaster buiten in open lucht.

En zo weet ik niet of dit alles op dit iets slaat, maar bon :D. Hoe is het daar?

8 willekeurige feitjes over mij #2

7 maart 2021goanneliesLeave a comment

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks. Ik schreef al eerder zo’n post, dus het werd eens tijd voor een vervolg.

Ik kan enkel slapen in een bed. Ga ik op vakantie met het vliegtuig, de auto, de bus of de trein, dan ben ik heel de rit wakker. Het moet donker zijn en ik moet kunnen neerliggen voordat ik comfortabel kan slapen. Zo sliep ik ooit twee keer niet tijdens een schoolreis naar Barcelona met een nachtbus, waardoor ik volledig uitgeput terug thuiskwam. Mensen die wel na 5 minuten in de auto indutten (lees het lief), daar ben ik extreem jaloers op.
Ik kan ontzettend slecht tegen fel licht. Vooral koplampen van andere auto’s. Het lijkt tegenwoordig wel een wedstrijd om ter felst bij de nieuwe auto’s. Ik kan er echt niet tegen. Ik krijg er onmiddellijk hoofdpijn van en ook mijn ogen beginnen te branden of te tranen. Zonlicht op mijn computerscherm, felle weerkaatsingen in de sneeuw… het zijn allemaal zaken die ik probeer te vermijden. Het is een van mijn gevoelige plekken.
Ik heb helemaal niets met sneeuw. Ja, dat is allemaal mooi en de hele natuur ligt onder een prachtig nieuw doek. Ik snap het wel. Maar ik vind er echt niets aan. Het is gevaarlijk om met de auto te rijden. En ik schuif al gewoon te voet uit… Mooi om naar te kijken allemaal goed en wel, maar dan zal ik wel gewoon een postkaart van een besneeuwd landschap kopen. Dan kan ik er naar kijken hoe vaak ik wil. Zonder uitglijden.
Ik ben nog nooit gaan skiën en het zegt me ook absoluut niets. Het is in de sneeuw (minpunt dus), het lijkt me super moeilijk en gevaarlijk. Het ziet er vermoeiend uit. Er is te veel kans op fel licht. En veel mensen gaan naar daar om zich tijdens de après-ski eens goed te bezatten. Iets dat ik als niet alcohol-drinker en controlefreak al helemaal verafschuw. Een skivakantie zou voor mij dus eerder een strafkamp zijn.
Ik drink amper alcohol. Niet eens uit principe, al ben ik ervan overtuigd dat de wereld mooier zou zijn zonder. Ik lust meer dan de helft van de alcoholische dranken gewoon niet. Vooral bier vind ik echt vies smaken. Dus ook alchoholvrij bier is niet aan mij besteed. Ik drink enkel bepaalde zoete en fruitige wijnen, cider en cava die niet te droog of te bitter is. Zelfs al die sterke dranken en cocktails zijn niet aan mij besteed. Ik ben dus heel vaak bob en heb daar ook geen probleem mee.
Ik lees ontzettend graag, maar ik kan niet lang achter elkaar lezen. Je zal mij nooit mijn vakantie aan een zwembad in een ligstoel met een boek zien doorbrengen. Ik lees gewoon elke dag een dik uur, dan ga ik iets anders doen en daarna kan ik nog eens een uurtje lezen als ik daar zin in heb. Hetzelfde trouwens met series: ik kan niet uren na elkaar dezelfde serie kijken. Bingen is echt mijn ding niet.
Ik kan enorm genieten van autorijden. Radio aan en rijden, het is de ultieme vrijheid. Ik word daar gewoon rustig van. Alles valt dan op zijn plaats in mijn hoofd ofzo. Maar tegelijk kan ik mij ook opjagen in het verkeer (zoals je hier wel kon lezen), want mensen hé.
Ik roer in mijn chocomousse. Toch bij van die supermarkt chocomoussekes. Ik eet dat heel graag, maar de mousse zorgt er in mijn idee voor dat de chocoladesmaak minder fel is, dus ik roer die mousse er uit zodat het meer een soort pudding wordt en dan eet ik het op. Ik doe dat al zo lang als ik me kan herinneren en ja dat is raar. En nee, dat is niet op te lossen door chocoladepudding te kopen. There’s a difference. Geloof mij. Je moet het zelf maar eens proberen.

Heb jij wat met sneeuw en skiën?

Wat ik ga doen als alles weer mag

28 februari 2021goanneliesLeave a comment

Vaccinaties of niet, ik vind dat we nog altijd weinig perspectief hebben. Het eerste mooie weer maakt wel een ding duidelijk: de lente komt er stilaan aan. Dus wil ik positief blijven. En heb ik een lijstje gemaakt met dingen die ik wil gaan doen als het weer mag. Of als het weer veilig voelt (want sommige van onderstaande dingen mogen nu al, maar voelen niet zo oké voor mezelf). Het lijstje bestaat eigenlijk opvallend uit kleine dingen. Ik ben dan ook niet de grote dromer of de extravert die de drukke festivals mist. Ik hou niet van mensenmassa’s en zo vlak na covid gaat dat voor mij ook nog een brug te ver zijn denk ik. Maar er zijn genoeg dingen die ik wel mis en graag nog eens zou doen.

Met stip op één: urenlang op een terras zitten babbelen met mijn vrienden. In het zonnetje of de schaduw. Met een (alcoholvrij) aperitiefje en wat knabbels. Ik ben het beu om te gaan wandelen om elkaar te zien. Laat ons gewoon zitten en babbelen.
Een paar keer per week naar kantoor. We zijn zo gegroeid het afgelopen jaar dat elke dag allemaal samen niet gaat lukken en we weten ondertussen dat remote werken wel kan. Dus ik hoef niet elke dag die trein op, maar ik wil wel elke week mijn stuk taart, euh, ik bedoel babbel aan het koffieapparaat.
Gaan lunchen met (ex-)collega’s tijdens de middagpauze.
Terug naar de dansles twee keer per week. En bij voorkeur ook nog eens gaan eten met de mede-dansers. Of een BBQ in den hof van iemand.
Met de trein naar een stad om dan een museum te bezoeken, wat rond te wandelen en lekker te gaan eten. Zo een echte daguitstap.
De trein nemen zonder mondmasker en zonder zorgen.
Naar de bibliotheek om naar hartelust te kunnen struinen tussen de rekken.
Naar zee zonder me af te vragen of dit nu een straat met mondmasker verplicht is of niet. Of zonder constant de straat te moeten oversteken omdat er mensen afkomen. Zonder een druktebarometer te hoeven checken.
Op restaurant lekker gaan uiteten met het lief. En met een groot dessert.
Een volledige dag naar de wellness met een boek. Beetje liggen lezen, beetje zwemmen, saunake doen.
Op vakantie naar het Verenigd Koninkrijk, Brexit of niet. Ik breng tegenwoordig veel tijd door op Google Maps in Engeland, Schotland en Northern Ireland. Oeps.
Op vakantie of een paar dagen weg tout court. Hoeft niet per se in het buitenland te zijn.
Op weekend met het werk. Want ik organiseer dat mee en het zou zo fijn zijn om het met de nieuwe grote groep te doen.
Eindelijk nog eens fysiek gaan winkelen met iemand. Ik ben geen shopper, maar af toe jezelf eens iets nieuw aanschaffen is wel ook fijn. En na een jaar niets kopen, kan ik bepaalde dingen wel gebruiken, *ahum*.
Een kappersafspraak kunnen maken en weten dat die doorgaat.
Een avondje bij iemand thuis gezelschapsspellen spelen of een film kijken. En je niet moeten afvragen hoeveel mensen je mag uitnodigen en of je naar het toilet mag gaan of niet.
Misschien toch ook eens naar een klein optreden, een openlucht event in de buurt, een quiz, Allez chantez… Enfin gewoon iets dat je met meer mensen doet.

Eigenlijk allemaal redelijk simpele dingen, toch? Wat ga jij weer doen als het kan?

Berlijn #3: een wandeling door Mitte

24 februari 2021goanneliesLeave a comment

Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).

Na de kennismaking met Prenzlauer Berg, waar we sliepen, hadden we nog een volledig weekend om de rest van Berlijn te verkennen. We begonnen met een wandeling door het centrum, de wijk Mitte dus. De wandeling is gebaseerd op eentje uit Time To Momo, en doet alle highlights van Mitte aan. Doordat ik de wandeling niet meer kan raadplegen (ik leende het boekje van een vriendin), moet ik toegeven dat het ondertussen al wat moeilijker was om helemaal te reconstrueren hoe we precies hebben gelopen. Maar de hoogtepunten uit de wandeling geef ik hieronder zeker mee.

We ontbeten bij de bekende koffiezaak The Barn op de Schonhauser Allee. De wandeling begon op Museumsinsel. Museumeiland is de toeristische trekpleister voor cultuurliefhebbers, zo vind je er het Neues Museum, Altes Nationalgalerij, Pergamonmuseum en Bodemuseum. Op het vasteland is ook het DDR-Museum en Deutsches Historisches Museum vlakbij. Al deze musea staan nog hoog op het lijstje. Ik ga dus nog een paar keer naar Berlijn moeten :). De blikvanger is echter de Berliner Dom. Ook om deze kerk te bezoeken moet ik absoluut nog eens terug naar de Duitse hoofdstad.

We hadden zo’n zonnige dag dat de focus wel echt lag op het wandelen. We keken dus wel rond bij de musea, maar gingen niet binnen. De gebouwen zijn prachtig langs buiten en je vindt er allerlei zuiltjes. Zuiltjes zijn altijd favoriet hier :D.

Neem je vanaf het museumeiland de bekende laan Unter den Linden richting de Brandenburger Tor, dan kom je het monument Neues Wache tegen. Dit wachthuis staat er al 300 jaar en is nu een zeer sobere herdenkingsplaats voor alle slachtoffers van oorlog en tirannie.

Niet veel verder staken we de Bebelplatz over, met in het midden een gedenkplaat van de massale boekverbranding die hier in 1933 plaatsvond. Op het plein staat ook een gebouw van de universiteit en de staatsopera.

We vervolgden onze weg richting Gendarmenmarkt. Dit 18de eeuwse plein stond in de reisgids omschreven als het mooiste plein van de stad. En hoewel ik altijd sceptisch ben wanneer ik zoiets lees, was het voor een keer niet gelogen. Het is een prachtig plein, met twee mooie kerken die op elkaar lijken. Lijken zeg ik, want ze zijn elk voor een totaal andere reden opgericht. De Französischer Dom herdenkt de Franse Hugenoten die hun land zijn moeten ontvluchten (het museum daarover in de kerk wil ik graag eens bezoeken de volgende keer), terwijl de Deutscher Dom dan weer gebouwd is voor de Duitse protestanten.

In het midden van het plein staat het neoclassicistische concertgebouw.

Onze volgende stop: Checkpoint Charlie. Oftewel de meest toeristische plek van heel Berlijn. Het was tijdens de Koude Oorlog een controlepost om Oost-Berlijn te bereiken aan de overkant van de muur. Het staat wat vreemd nu tussen alle hoge gebouwen en bussen Japanners. Er is ook een museum, maar ik hoorde dat dit niet de moeite zou zijn. Het was er druk, dus stapten we verder in de Friedrichstrasse waar het ineens een pak gezelliger was. We stopten bij de koffiebar Westberlin voor rust en een stuk taart.

Hierna was het tijd voor een bezoek aan Topographie des terrors. Een bezoek dat deed nadenken en dat er wel even inhakte. Ik schreef er al over in deze post.

Na dit bezoek wandelden we weer langs de grote baan naar de Potsdamer platz, ook daar vind je stukken van de Berlijnse muur terug. Maar het is toch vooral het centrum van een heuse zakenwijk met veel verkeer. Het lijkt in het niets op het stukje niemandsland dat het is geweest tijdens de Koude Oorlog.

We vervolgden onze weg met langs de ene kant het park Tiergarten en langs de andere kant het zeer sobere holocaustmonument. De Amerikaan Peter Eisenman ontwierp het om een gevoel van desoriëntatie op te wekken, dat symbool staat voor hoe de joden zich tijdens WOII gevoeld moeten hebben. Ik probeerde me ondertussen niet te laten afleiden door alle hipsters die zonodig een Instagramfoto moesten maken terwijl ze op de blokken zitten of staan (wat dus niet mag).

Nog even verder tot aan de Brandenburger Tor dan. Deze stadspoort is een symbool voor vrijheid geworden en werd gerenoveerd toen wij er waren. Om hem in zijn volle glorie te bewonderen zal ik dus nog eens terugmoeten.

We liepen rechtdoor richting de Reichstag, bekend om zijn immense glazen koepel en volgden zo de Spree tot we weer min of meer aan museumeiland aankwamen.

We gingen nog even een kijkje nemen op de AIexanderplatz met de bekende tv-toren, meer veel vond ik er niet aan. Ik wilde nog graag naar de Hackesche Höfe. Dit zijn binnenplaatsjes met een tiental woningen in jugendstil. Het is er gezellig rondwandelen en je vindt er allerlei exclusieve winkeltjes. Het is een soort dorp in een megastad.

Het was daarna even zoeken naar de ingang, maar het straatje Haus Schwarzenberg, vlakbij de hofjes wilden we niet missen. Het is een straat bomvol street art en graffiti. Met een bekende tekening van Anne Frank en heel wat andere verborgen werken.

We liepen weer terug naar het hotel met een voldaan gevoel. Deze wandeling pikt heel wat leuke en historische plekken mee en dat in één dag. Berlijn had me opnieuw verrast.

Voor het avondeten wilden we gaan eten bij Cocolo Ramen. In de Momo zeiden ze dat het aanschuiven was voor het openingsuur. We geloofden het niet, maar trokken toch tijdig naar daar want we hadden honger. We waren bij de laatste twee koppels die een tafeltje konden claimen en het was 2 na 6 (hun openingsuur). Je eet er heel lekkere verse ramensoep en verschrikkelijk goedkoop. Dus ik snap wel waarom mensen staan aan te schuiven. Het is wel geen plek om een hele avond te blijven hangen.

Maar dat waren we sowieso niet van plan want het was Leuchtet. Het lichtfestival van Berlijn. Ik was nog nooit naar zoiets geweest, maar het viel helemaal in de smaak. O.a. de Dom was mooi verlicht, maar ook op andere gebouwen zagen we indrukwekkende projecties. Mooie afsluiter van deze dag.!

Wat is jouw favoriete plek in het centrum van Berlijn?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over bloggen

21 februari 2021goanneliesLeave a comment

Rond de jaarwisseling word ik altijd overladen met inspiratie wat het schrijven van blogposts betreft. Ook dit jaar vulde mijn blog zich met terug- en vooruitblikken, mijmeringen en lijstjes. Daardoor was ik het laatste thema van de Blogboost challenge uit het oog verloren. Maar zoals steeds valt half februari mijn inspiratie vaak stil, en hoewel er nog enkele concepten klaarstaan, wil ik toch wel elk weekend iets op papier (enfin, digitaal dan) proberen zetten. Dus pak ik toch maar dat laatste thema op: bloggen.

Bloggen bestaat al best lang. En eigenlijk is het vrij zot dat er nog steeds zoveel mensen bloggen en blogs lezen. Anno 2021 waar bedrijven vechten om aandacht en korte TikTokfilmpjes of creatieve Instagram stories het hoogste goed lijken, is het niet eenvoudig om met een blogje tot bij mensen te geraken. En hoewel ik nooit ben beginnen bloggen voor lezers en reacties, maar eerder voor mezelf, doet het me toch telkens deugd om te zien dat ik iemand heb weten raken of inspireren.

Ik hou van schrijven en mijn gevoelens of ideeën in woorden om te zetten. Maar het legt ook meteen iets anders bloot: ik ben helemaal niet van het visuele. Ik kan niet tekenen (nee serieus, ik teken stokmannetjes en een huis is een driehoek op een vierkant bij mij). Ik neem wel graag foto’s maar blink er zeker niet uit en zou niet weten hoe ze te bewerken. Ik heb nog nooit echt video’s gemaakt (toch niet om te publiceren online hé). En ik probeer wel op Instagram iets van mijn stories te maken, maar telkens opnieuw merk ik dat vooral dingen wil vertellen en niet tonen. Ik ben dus ontzettend jaloers op van die mooie Instagramaccounts, de boss babes die hun diensten op allerlei manieren weten te verkopen online, de designers die op mijn werk de mooiste creaties tevoorschijn toveren of andere creatieve zielen (street artists of cartoonisten bv, hoe een mooie dingen kunnen die maken zeg). Ze maken allemaal mooie content. Vaak ook snelle content.

Ik ben ook niet zo van dat vluchtige. Heeft te maken met mijn persoonlijkheid denk ik. Ik heb graag diepgang in mijn gesprekken, maar ook in de boeken die ik lees of de series die ik kijk. En zeker in wat ik lees of bekijk op het internet. En dan zijn blogs exact wat ik nodig heb. Je leert gaandeweg iemands persoonlijkheid kennen en hoewel blogs meestal geen echte longreads zijn, bieden ze toch voldoende inhoud om ergens bij stil te staan. Elk blogje is dan een soort minihoofdstuk van het leven van die blogger.

Ik weet niet echt goed waar dit naartoe gaat, maar ik ben blij dat bloggen nog altijd bestaat en mensen nog altijd de moeite nemen om hier of op een van de andere leuke blogs die ik volg te komen lezen en/of een reactie achter te laten. Dat niet alles zich op Instagram en TikTok afspeelt en dat niet alle content per se heel visueel hoeft te zijn. Ieder zijn talent en zijn medium. Bij mij is dat een blog vol met losse schrijfsels zoals deze :).

Wat vind jij zo fijn aan bloggen of blogs lezen?

Op het nachtkastje #43

17 februari 2021goanneliesLeave a comment

Gelezen

The man in the iron mask van Alexandre Dumas was de tweede klassieker die ik oppakte in januari. Het boek bracht me opnieuw naar de wereld van de vier musketiers. D’Artagnan werkt ondertussen voor de Zonnekoning, terwijl Porthos en Aramis een complot beramen om diens tweelingbroer op de troon te krijgen. Dumas is en blijft een meesterverteller, al heb ik toch een groter boontje voor het oorspronkelijke verhaal.
The fire court van Andrew Taylor neemt ons mee naar Londen, vlak na de grote brand, waar the fire court geschillen tussen huurders en landeigenaars probeert op te lossen. Wanneer de demente vader van James Marwood thuiskomt met een raar verhaal over de moord op een vrouw en nadien zelf overreden wordt, gaat hij op onderzoek uit. En dat brengt hem weer in de armen van Cat Lovett. Deze historische detectivereeks is zeker een aanrader!
Catherine Of Aragon was de eerste vrouw van Henry VIII en Alison Weir brengt haar verhaal in The true queen. Het is een dikke klepper met veel details, en beter dan sommige andere boeken van Weir. Alleen kon het personage van Henry me niet overtuigen. Ik ben benieuwd naar het tweede deel met Anne Boleyn.
Ik lees zowat elke roman van Tatiana De Rosnay met plezier en ook deze had ik op twee dagen weer uit. Bloemen van duisternis speelt zich af in de niet zoverre toekomst na een aanslag op de Eiffeltoren en het uitsterven van de bijen. Schrijfster Clarissa verhuist naar een nieuw appartement waar ze voortdurend door camera’s bespied wordt. Wie kijkt er mee in haar leven? En vooral waarom? Een verhaal over liefde en loslaten. En ook een beetje over artificiële intelligentie, maar laat dat je niet afschrikken.
The girl from Versailles* ten slotte schept een indringend beeld van de laatste jaren van koningin Marie Antoinette tijdens de Franse Revolutie door de ogen van haar kleedster Giselle. Giselle moet kiezen tussen de sympathie voor de koningin en haar liefde voor de revolutionair Leon. Een boek dat vooral het geweld in Parijs bloot legt, maar net niet diep genoeg snijdt.

Goed gelezen dus, het was dan ook een vrij saaie maand, zoals te merken onder de volgende kopjes.

Gekeken

Niet echt veel, ik koos heel vaak voor een goed boek. En ik startte weer met seizoen 1 van The musketeers omdat ik in the mood was na het lezen van the man in the iron mask.
Ik keek wel de Disneyfilm Vaiana en werd instant verliefd op de leuke muziek.

Meegemaakt

Een nieuwsbrief gestart en alvast enkele lockdown stories gepubliceerd. Met hele fijne reacties tot gevolg. Je kan ze lezen via deze link. En inschrijven kan je zeker ook nog.
Heel wat ups en downs qua thuiswerken. Deze ene dag is super productief, de andere totaal niet. Tegen dat dit online komt, zal ik voor het eerst sinds eind september nog eens een dagje op kantoor geweest zijn. En het voelt als een schooluitstap.
Ik ben helemaal geen sneeuwmens en hoeveel dit van het juiste type sneeuw was, namelijk het bleef rustig liggen terwijl de zon scheen, ben ik toch blij dat stilaan de temperaturen wat hoger worden. Laat die lente maar komen, ik ben er klaar voor.

Geblogd

Welk fijn boek las jij de laatste tijd?

De 5 van 2021

14 februari 2021goanneliesLeave a comment

Jep, we zijn ondertussen al wel even 2021. En daarom wil ik dit ook niet als goede voornemens of doelen lijstje zien. Eerder al een aantal focuspunten die in deze vreemde tijden, dit ‘nieuwe normaal’ (moeten jullie hier ook altijd van kokhalzen?) meer richting moeten geven aan mijn vrije tijd. Meer focus dus.

Het zijn allemaal zaken waarin ik al stappen aan het zetten ben. Door ze hier nog eens neer te schrijven vormen ze nog een extra stamp onder mijn kont, en kan ik dus eigenlijk niet anders dan er aan blijven werken. 🙂

De dag starten met een glas water en mijn vitamines

Dit klinkt waarschijnlijk wat flauw. Maar ik probeer al jaren meer water te drinken en dat faalt altijd halverwege januari. Ik ging dus op zoek naar een concreter haalbaar doel. Elke dag 1 glas water meer en dat combineren met mijn broodnodige vitamines (zoals jullie weten struggle ik met B12 en nu ik veel minder buiten kom is vitamine D ook een echte must geworden). Voorlopig is dit al elke dag gelukt. Dus het doel is om binnenkort nog eens een extra glas water in mijn routine te krijgen.

Twee keer per week (thuis) sporten

Ik doe sinds december pilates via Studio Natuurlijk (Nathalie haar lessen zijn echt een aanrader. Ik heb al heel wat mensen haar richting uit gestuurd. Ik ontdekte haar trouwens door een tip van Marlous). Ondertussen doe ik het twee keer per week, op dinsdagavond en zaterdag doorheen de dag, samen met het lief. Die vaste routine plus sociale druk is exact wat ik nodig heb en waarom ik er elke week toch in slaag om (vaak tegen mijn goesting) op die mat te gaan staan. Ik kom er wel altijd met een goed gevoel weer af.

Ik hoop natuurlijk dat de sportscholen snel weer open kunnen, dan ga ik sowieso twee keer per week naar de dansles. Maar ik wil niet langer wachten om met mijn spieren en lenigheid bezig te zijn. Want alle kracht en lengte kwijnt letterlijk weg door vele stilzitten van het thuiswerken. A little goes a long way zegt Nathalie altijd in haar lessen en ik kan niet meer akkoord zijn.

35 boeken lezen, waarvan minstens 8 klassiekers

Blijven lezen. En vooral wat vaker lezen dan tv kijken of op sociale media zitten. Meer gericht boeken lezen die de tand des tijds hebben doorstaan. Dit is een redelijk makkelijk puntje, aangezien lezen al enkele jaren een belangrijke focus is om tot rust te komen. Maar ik ga ook proberen om bewuster boeken uit te kiezen en er dus af en toe eens een oldie tussen te gooien. Mijn leesavonturen kunnen jullie nog steeds volgen door me toe te voegen op Goodreads of via mijn boekenblog.

Meer creëren, minder scrollen

Ondertussen heb ik weer een app geïnstalleerd die om 22u alle sociale media apps afsluit. Ik bots dus voorlopig heel erg op mijn slechte gewoontes, want hoe vaak mijn hand nog automatisch naar mijn gsm gaat… Het is echt gênant. Het zorgt er wel voor dat ik sneller terug met mijn neus in een boek zit of wat vroeger ga slapen.

Daarnaast wil ik bewust ook meer creëren. In eerste instantie bedoel ik daar schrijven mee. Mijn nieuwsbrief is daarvan het eerste resultaat. Maar ook eindelijk eens een voorsprong nemen met het maken van mijn reisfotoboeken (nog anderhalve te gaan), puzzelen (lukt me niet meer nu mijn thuiswerkbureau de plek is waar ik vroeger puzzelde, dus hierop loop ik wat vast), journallen (wanneer mijn hoofd er nood aan heeft) en alle andere manieren om creatief bezig te zijn.

Nieuwe dingen leren of ontdekken

Dit is nog de meest vage focus. Want ik heb het gevoel daar vorig jaar totaal geen tijd voor gemaakt te hebben en toch veranderde ik van functie, deed een cursus over The Tudors, keek ik regelmatig een docu of luisterde ik al eens naar een podcast. Dus dit is eentje waar ik net nog wat meer wil op focussen. Want bijleren en aan jezelf werken is niet alleen belangrijk, het is ook gewoon fijn om te doen.

Heb jij ook bepaalde focuspunten in deze vreemde tijden?

Anticipatie

6 februari 2021goanneliesLeave a comment

Ken je dat gevoel dat je reikhalzend naar iets uitkijkt? Dagenlang. Wekenlang. Soms wel enkele maanden. Dat je de dagen aftelt tot het zover is. Hele scenario’s in je hoofd bedenkt van hoe het zou kunnen zijn. Alles tot in de puntjes hebt voorbereid. Wachtend op iets leuks. Iets groots zoals een groot feest, een festival of een lange vakantie. Of misschien net iets kleins. Een etentje, een wandeling, een bezoek aan de familie.

Ik ben echt een krak in weken op voorhand alleen maar over dat ene waar ik naar uitkijk na te denken en zie daarbij hele scenario’s voorbijkomen. En elke keer loopt het in realiteit natuurlijk een tikkeltje anders. Soms is de realiteit zelfs minder dan wat ik me ervan heb voorgesteld. Soms maakt het de verwachtingen helemaal waar. Maar wanneer het voorbij is en je ligt ’s avonds weer in bed is de conclusie elke keer hetzelfde: ergens naar het uitkijken is het leukste gedeelte. Honger is de beste saus.

Ik kijk trouwens niet alleen verwachtingsvol uit naar grote dingen, ik kan soms ook ontzettend blij rondlopen in de wetenschap dat ik straks de volgende aflevering van mijn favoriete serie kan kijken, in mijn boek verder kan lezen, of gewoon omdat er straks een leuke avond staat gepland met vrienden of het lief. Het zijn de kleine dingen in het leven.

Maar tegenwoordig is die anticipatie wel heel klein geworden. Ja, ik kijk nog altijd uit naar mijn rustmomentjes, of die ene videocall met vrienden zodat je toch nog een soort van sociaal leven lijkt te hebben. Maar dat fijne gevoel om echt ergens naar uit te kijken, weken op voorhand. Dat is er niet meer. Met dank aan dat ene virus dat elk perspectief de vuilbak in gooit. Honger mag dan wel de beste saus zijn, we weten allemaal dat dat hongergevoel op een gegeven moment omslaat in een leeg gevoel. Dat eten er dan niet meer toe doet.

Het enige waar ik nog lijk op te anticiperen is slecht nieuws. Ik zit in een soort modus waarbij ik constant ben voorbereid op het ergste. De cijfers stijgen, het vaccin loopt vertraging op, er is weer een of andere nieuwe variant ontdekt… Ik begin me er tegelijk op voor te bereiden en voor af te sluiten. Want ik wil het eigenlijk niet weten. Ik wil gewoon een perspectief. Iets om naar uit te kijken. En zolang de overheid dat niet geeft, zullen de mensen die zich van nature minder snel aan de regels houden dat ook niet doen. Een vicieuze cirkel die ik zo beu ben.

Dus ja, allemaal goed en wel. We moeten op zoek naar de lichtpuntjes. Maar soms ben ik het zo beu om alleen maar dat nachtlampje te hebben en niet dat grote alom verblindende licht, weet je wel? Ik voel me net als de natuur en wacht in volle spanning op de bloesems van de lente. Dat is de enige anticipatie die er toe doet voorlopig.

Hoe ga jij om met het feit dat er weinig perspectief is momenteel? Heb jij voldoende oog voor de lichtpuntjes?

Working 9 to 5 #4

31 januari 2021goanneliesLeave a comment

Mijn laatste werkupdate dateert van anderhalf jaar geleden en daarin heb ik het vooral over de teambuildings, taart en goede werksfeer. Het voelt een beetje nostalgisch aan, want ondertussen zitten we al een maand of negen thuis te werken. Ik mis het op kantoor zijn wel, ook al omarm ik de voordelen van thuiswerk. Het voelt allemaal een beetje dubbel. Maar we slaan er ons goed door. En er is nog steeds een hoop werk. Daarvoor kussen we onze pollekes.

Ik hintte hier en daar al eens naar het feit ik begin november van team veranderde en dus vond ik het nog wel eens tijd voor een nieuwe update.

We gaan even terug naar januari 2020, wanneer het – zoals steeds eind december en begin januari – wat rustiger was en ik zelf het gevoel had dat ik altijd maar hetzelfde aan het doen was en daarin maar weinig aan het bijleren was. Mijn job in het marketingteam is heel gevarieerd en ik had juist een reeks super fijne groepsopleidingen gegeven. Maar net in die periode ging het vooral om campagnes opzetten, opvolgen en basis dingen instellen in Analytics. Ik had het gevoel ter plaatse te blijven trappelen.

Ik liet dat vallen aan een van de zaakvoerders die ook in het analyseteam zat en zo sprong ik bij op wat analyseprojecten voor een grote klant. Deze projecten namen een groot deel van het voorjaar in beslag, samen met the usual marketing dingen, een onverwachte focus op online events voor diezelfde grote klant én de omslag naar thuiswerk. Het werd een druk voorjaar met enkele strakke deadlines in april en mei. En wat overwerk, dat ook.

In juli vertrokken mijn twee marketingcollega’s voor enkele weken op vakantie en zat ik thuis met een rustige agenda – of zo leek het toch te gaan zijn. Wat aan de eigen website werken, de vaste projecten opvolgen en vooral eens op tijd stoppen. Maar midden juli ging bijna iedereen van het analyseteam ook op vakantie, waardoor er plots een grote offerte op mijn bord kwam. Als we die zouden winnen, zou ik dat project ook moeten trekken want alle andere collega’s waren al volzet. Het was toen de eerste keer dat de titel ‘online strateeg’ achter mijn naam kwam en dat zette me uiteraard hard aan het denken. Want het had niets te maken met het marketingteam en ik merkte op de wekelijkse meetings met dat team dat ik steeds meer op totaal andere projecten zat dan de collega’s. Ik was toen eigenlijk al twee jobs aan het combineren.

Toen de offerte binnen was en mijn eigen verlof in zicht kwam, besloot ik toch nog even te bellen met de zaakvoerder-analist om te praten over dat ik misschien wel andere dingen wil in mijn job. Het campagne en toolmatige werk is niet waar mijn hart ligt. Het vraagt te veel energie van mij om bij te blijven met de snelheid waaraan Google, Facebook en LinkedIn hun knoppen en algoritmes veranderen. Ik zei dat strategie en analyse wel iets is waarin ik interesse heb om te groeien – en dat ik dat al sinds januari aan het doen was. Eigenlijk werd toen de beslissing al min of meer genomen.

Het was een beetje het geluk bij een ongeluk dat intern alle teams herverdeeld zouden worden van skill-based naar mission-based teams. Iedereen kreeg de kans om aan te geven waarin hij/zij zichzelf nog een rol zag spelen. Al zouden er maar weinig mensen zoals ik echt van rol veranderen. Maar ik wachtte niet tot dat moment om mijn teamgenoten in te lichten. Zeker niet nadat één van hen net had aangekondigd dat ze het bedrijf zou verlaten voor haar droomjob. Voor mij was toen de cirkel wel een beetje rond. Het marketingteam zal altijd een soort kindje blijven, maar als er dan toch nieuwe collega’s zouden komen is het misschien wel eens tijd om voor mezelf te kiezen en naar een team te gaan waar ik nog heel wat kan leren. Tot vlak daarvoor was het nooit mijn plan geweest om marketing te ‘verlaten’, maar strategie wat on the side doen is eigenlijk niet mogelijk.

Enfin, ondertussen zit ik al een dikke drie maanden in het nieuwe strategieteam. In dit team bedenken we digitale oplossingen samen met de ontwikkelteams (van strategie naar prototype), maken we de offertes, doen we service design trajecten (hoe kan ik als organisatie mijn doelgroep beter ondersteunen?) en focussen we op de relatie met de klant. Ik loop momenteel nog even dubbel tussen de twee teams om de nieuwe marketingcollega’s op te starten en zal nog steeds intensief blijven samenwerken met mijn oude team op bepaalde projecten. Maar ik voel dat het wel de juiste keuze was.

Vooral de weken voor de switch had ik het moeilijk met alle veranderingen. Er zijn heel wat telefoontjes en traantjes aan de pas gekomen met beide zaakvoerders. Loslaten is nu eenmaal niet mijn sterkste kant ;). Je doet dan plots sollicitaties met nieuwe mensen voor een deel van je eigen job, en dat is raar. Maar tegelijk voel ik ook gewoon dat het eens aan anderen is om het marketingteam te trekken en verder uit te bouwen. En we hebben topmensen aangenomen, daar ben ik zeker van :).

Nu ik in november dat ene grote project tot een goed einde heb gebracht besef ik wel dat ik echt het gevoel had een meerwaarde te brengen in het project. Als strateeg kan ik daarnaast samenwerken met letterlijk elke collega en alle teams, afhankelijk van het project. En ook dat is een grote plus. Ik heb nog veel te leren. Zo moet ik ineens offertes maken voor andere mensen hun werk (developers, designers, analisten…) dus probeer ik goed af te stemmen met collega’s die daar meer ervaring in hebben. Maar dat klantgerichte en het idee van in het begin al te kunnen meedenken is wel iets waar ik blij van word.

Nu is het wachten tot we nog eens een teambuilding kunnen doen of samen taart eten.

Hoe gaat het met jou op je job?

Wat ik wel en niet ben

24 januari 2021goanneliesLeave a comment

Schrijven over jezelf, dat was de boodschap van de dames van Blogboost deze keer. Het moet een makkie zijn voor iemand met een persoonlijke blog, maar ik moest toch even nadenken wat ik deze keer eens wou delen. En plots kreeg ik een idee om een lijstje te maken met eigenschappen waar ik best fier op ben. Maar door daar over na te denken besefte ik ook dat elke eigenschap twee kanten heeft. Doordat ik zus ben, ben ik vaak niet zo. En soms wil ik misschien wel een beetje zo zijn. Dus vandaar maakte ik een lijstje met wat ik wel en niet ben. Het zijn allemaal eigenschappen van mezelf waar ik trots op ben, maar tegelijk ben ik soms jaloers op mensen die het andere zijn.

Structuurjunkie vs. spontaniteit

Ik denk dat iedereen wel weet dat ik van structuur en een plan hou. De J uit mijn MBTI-type zit vrij uitgesproken in mijn persoonlijkheid. Al is het niet zo extreem dat ik alles in lijstjes en excels giet en niet tegen gewijzigde plannen kan, ik ken anderen die het daar moeilijker mee zouden hebben. Maar ik ben een planner. Ik ben altijd ruim op tijd klaar voor de deadline, heb steeds minstens één blogpost klaar staan zodat ik nooit ‘achter’ loop en ik weet graag op voorhand dat er een afspraakje zit aan te komen.

Dat wil niet zeggen dat ik geen spontaan persoon ben, maar soms ben ik wel jaloers op van die mensen die op die manier leven. Iemand die last-minute een vliegtuigticket boekt voor overmorgen of die me opbelt om binnen een uur af te spreken. Ik zou er nog niet aan denken om iemand te durven bellen voor binnen een uur. Want mensen hebben toch zeker al plannen? Ik vind het meestal wel leuk als er zo onverwacht iets gebeurt, dat zijn vaak de beste momenten. Dus ik ga daar regelmatig op in. Maar zelf dat initiatief nemen, nope.

Ik zal nooit naar de cinema gaan zonder te weten voor welke film, ik zoek op vakantie op voorhand op waar we kunnen gaan eten en wat we gaan doen, ik boek geen concerten voor artiesten waar ik de muziek niet van ken. Ik weet graag waar ik aan toe ben. En dat wil waarschijnlijk zeggen dat ik ook wel wat dingen mis. Al voelt dat natuurlijk niet zo aan. Dus ja, ik zou graag wat spontaner willen zijn soms, maar ik ben ook wel trots op het feit dat ik een gestructureerd iemand bent, dat heeft me zeker al ver gebracht.

Betrokken vs. ik laat het los

Als ik ergens voor ga, ga ik er 100% voor. Ik geef heel erg om de dingen waar ik in geloof. Dat gaat om de mensen rondom me, om mijn job, mijn hobby’s… Ik kan niets aan 60% doen, ik ga altijd all-in. Ik was niet het type dat tevreden kon zien met een 6/10 op school vroeger, op het werk ga ik altijd voor kwaliteit en leg ik de lat voor mezelf en collega’s hoog, in mijn privéleven heb ik dat gelukkig iets minder. Een dagje series bingen in de zetel, moet kunnen.

Maar ik ben wel jaloers op die mensen die op een bepaald punt kunnen zeggen ‘Dit is goed genoeg, ik ga iets anders doen’. ‘Het is 17u, laptop toe, morgen nog een dag’. Ik kan die betrokkenheid niet loslaten. Ik blijf nadenken en aanpassen tot ik tevreden ben. Ik noem dit niet perfectionistisch, want dat ben ik privé niet echt extreem, maar eerder betrokken. Ik geef om wat ik doe en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan aanvaarden dat iets onaf ook goed genoeg is. Ik zal dus veel sneller last krijgen stress dan iemand die dit soort zaken makkelijk kan loslaten. En ja, daar ben ik bij momenten serieus jaloers op :D.

De criticus vs. de dromer

Misschien wel de eigenschap waarop ik het vaakst wordt afgerekend, maar ook die sommige mensen het meest appreciëren. Ik heb een kritische geest. En daardoor vinden bepaalde mensen mij een ‘ja maar’-persoon. Terwijl ik net heel bewust mijn kritiek niet op die manier probeer te uiten. Ja maar, helpt niemand verder, ‘Ja en’ daarentegen helpt een strategie te verfijnen en rekening te houden met alle mogelijk valkuilen. Ik vind mezelf dus helemaal geen ‘ja maar’-persoon.

Een kritische geest zorgt ervoor dat ik niet die persoon ben die in brainstorms snel laaiend enthousiast over iets wordt. Ook al ben ik enthousiast. Ik heb altijd oog voor de hordes die nog genomen moeten worden om die situatie te bereiken. En zo’n mensen heb je ook nodig. Anders loop je telkens met je hoofd tegen de muur omdat niemand de muur heeft zien staan. Mijn sterkte is dat ik de muren van ver spot. Mijn zwakte is dat ik soms niet over die muur kan kijken. Dat de ideale situatie nog ver weg lijkt.

Dat zorgt er ook voor dat ik het moeilijk heb met veranderingen als ik weet dat er risico’s verbonden zijn aan die verandering. Velen vinden die vernieuwing net fijn, gaan mee in de flow, ‘we zien wel’. Ik ben dan aandachtig voor de negatieve of moeilijke kanten aan het verhaal. Ik zou het fijn vinden als ik soms wat vaker de ‘we zien wel’ mentaliteit zou kunnen aannemen. Het zou mijn leven zeker makkelijker maken.

Heb je ook eigenschappen waar je best wel trots op bent, maar die er tegelijk ook voor zorgen dat je iets anders niet bent?

Malta #7: the blue lagoon & Comino

20 januari 2021goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Vandaag stond er een nieuwe dag op Gozo op het programma en meer bepaald wilden we richting Comino. Comino is het kleinste van de drie bewoonde eilanden die de eilandstaat Malta vormen. Het ligt tussen Malta en Gozo. Je kan vanop beide eilanden een bootje nemen om Comino te bezoeken.

Praktisch

We stonden vroeg op want we wilden vooral in de voormiddag genieten van de bekende Blue Lagoon. Dat bleek de beste keuze, het was er nog vrij rustig zodat je plaats had om te zwemmen en te zonnen. Tegen het middaguur kwamen er allerlei partyboten aan, werd het luidruchtig en druk. Dat is het moment dat we zijn gaan wandelen op het eiland en later ook de terugtocht hebben ingezet naar Gozo.

Vanaf Marsalforn namen we de bus naar Mgarr, de haven van Gozo waar je ook de ferry kan nemen naar Malta. In Mgarr heb je verschillende excursiebedrijven waarbij je een plaats op een boot heen en terug kan kopen. Een normaal ticket ligt rond de 10 à 12 euro, vragen ze meer dan zetten ze je in ’t zak. Maar wij vonden heel vlot een eerlijke aanbieder en voor je het weet waren we op weg naar Comino.

The Blue Lagoon

Zoals je kan zien is het water echt helderblauw. Dat komt door het witte zand waarop het zonlicht weerkaatst. Zoals bij de Blue Grotto op Malta. Maar vergis je niet: het blijft zeewater. Je zwemt in de Middellandse Zee dus er zit stroming op het water, het is zout en er kan al eens een kwal voorbij drijven.

Ik ben zelf gek op de zee, maar niet per se om erin te zwemmen. Deze keer ging ik er toch voor. Het was een leuke ervaring en het water was goed van temperatuur. Het jammere is dat Comino amper strand heeft en dat elke vierkante meter wordt ingepalmd door strandstoelen die je tegen betaling kan huren, waardoor wij wat verder op harde stenen zijn gaan zitten. Het staat er ook vol met toeristische kraampjes. Op die manier verliest het allemaal wat van zijn charme. Wij waren er nu ook wel eind augustus.

Aan de overkant van The Blue Lagoon ligt Cominetto, het vierde en onbewoonde eiland van Malta. Je kan er naartoe zwemmen, maar er was die dag best veel stroming dus wij bleven mooi aan deze kant.

St. Mary’s Tower

Tegen de middag werd het warmer en kwam er steeds meer volk. We besloten om een wandeling te maken op het eiland naar St. Mary’s Tower. Een hele klim die veel toeristen niet maken. Volkomen onterecht wat mij betreft.

Allereerst passeer je the Crystal Lagoon, een andere inham met helder water waar enkele boten voor anker lagen. In de verte kan je de toren al spotten.

Eigenlijk was het de bedoeling om de volledige Comino walk te doen. Maar het was warm en zoals je kan zien was ook de ondergrond heel droog en moeilijk begaanbaar. We kozen dus om na de toren weer om te keren.

De St. Mary’s Tower is voor iedereen toegankelijk na een kleine donatie. Er is een man die elke dag de toren opent en de vlag ophangt. Die man was telkens super blij wanneer er iemand de toren kwam bezoeken en het was fijn om te zien dat hij zijn job met zoveel passie doet.

Binnen vind je wat informatie over de toren en boven heb je een mooi zicht op heel Comino, Malta en Gozo. Het is een oude verdedigingstoren zoals je er op Malta nog veel terugvindt.

Zicht op de Crystal & Blue Lagoon van Comino en wat verder zie je Mgarr op Gozo.

Comino is ondertussen niet echt meer bewoond. Er is nog een hotel dat enkel in de zomermaanden toeristen ontvangt. Daarnaast vind je er nog resten van een oud ziekenhuis en een aantal andere gebouwen. De naam Comino komt trouwens van de specerij ‘komijn’ dat vroeger geteeld werd op dit eiland.

Op de terugweg heerste er wat chaos. Ons excursiebedrijf voer elke half uur terug naar Gozo, net zoals alle andere bedrijven. Elk excursiebedrijf heeft zijn eigen kleur van tickets, maar er is maar 1 aanlegsteiger. En het zou kunnen dat er voor jouw kleur meer mensen staan te wachten dan er op de boot kunnen. Het was dus wat aanschuiven en er ons tussen wringen, maar uiteindelijk zaten we rond half drie weer op de boot.

In Mgarr waren alle restaurants dicht dus besloten we de bus te nemen naar onze volgende stop: de hoofdstad Victoria. En dat is voor een volgende keer ;).

Heb jij al eens ooit in helderblauw water gezwommen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Later als ik groot ben wil ik Lucy Worsley worden

17 januari 2021goanneliesLeave a comment

Het is een vraag die iedereen wel eens voor de kiezen krijgt. Wat is je droomjob? Ik denk dat ik in een ver verleden al eens heb verteld dat ik niet echt één uitgesproken passie heb en dus ook niet meteen dé droom heb om van die passie mijn beroep te maken. Sowieso hou ik van variatie in mijn job, die is cruciaal. En ben ik in al mijn nerdheid geïnteresseerd in heel veel verschillende dingen.

Maar als je mij vraagt ‘Annelies, wat is je droomjob?’. Dan is mijn antwoord ‘Lucy Worsley’. En ja, Lucy is een persoon en geen job. Maar wat zij doet, dat is mijn ultieme droomjob.

Wie is Lucy Worsley?

Wie is die Lucy Worsley nu? Lucy is een Britse historica gespecialiseerd in koninklijke geschiedenis. Oké, hoor ik u zeggen. Ik had inderdaad ook gewoon geschiedenis kunnen studeren om geschiedkundige te worden. Maar het is niet per sé dat dat ik aan haar benijdt.

Lucy is Chief Curator bij Historic Royal Palaces. HRP is een private organisatie verantwoordelijk voor zes paleizen in en rond Londen: the Tower Of Londen, Kensington Palace, Kew Palace, Hampton Court Palace, Banqueting House en Hillsborough Castle. Lucy mag daar dus dagelijks in rond lopen en komt daardoor waar iemand anders niet komt.

In de documentaire ‘Lucy Worsley’s royal Palace Secrets’ (nog steeds te bekijken op VRT NU) neemt ze ons mee achter de schermen. En daarin vertelde ze doodleuk dat haar sollicitatiegesprek in 2002 heeft plaatsgevonden in de kamer in Kensington Palace waar Queen Victoria is geboren. Haar kantoor in Hampton Court Palace staat dan weer in de vroegere slaapkamer van de eerste drie koninginnen van Henry VIII. Zijn derde vrouw Jane Seymour stierf in die slaapkamer aan de gevolgen van kraamvrouwenkoorts. Als ik dat allemaal hoor en zie komt het speeksel al uit mijn mond ;). Want het zijn ruimtes waar je als gewone bezoeker niet komt.

Lucy is vooral bekend van haar docu’s waarbij ze geschiedenis toegankelijk wil maken voor een breed publiek. Haar docu’s zijn begrijpbaar omdat ze smakelijke feiten uit de geschiedenis als een verhaal weet over te brengen waardoor het langer blijft hangen. Zowel op VRT NU, Netflix als YouTube kan je heel wat van haar docureeksen bekijken (gewoon even zoeken op Lucy Worsley). Eén van mijn favorieten zijn de afleveringen over de Romanovs waar Lucy je meeneemt naar de levens van bekende tsaren zoals Peter De Grote.

Het enige wat ik soms vervelend aan haar vind is dat ze de nood heeft om zichzelf altijd te verkleden in een bepaald personage. Dat lijkt soms wat kinderachtig. In de Amerikaanse versies die ze ook maakt voor PBS, worden die verkleedpartijen er trouwens uitgeknipt en spelen andere acteurs de historische figuren na. Volgens mij is dat verkleden dus eerder typisch Brits.

Hoe kan ik iets meer Lucy Worsley worden?

Ik kan nu natuurlijk afreizen naar Londen om te solliciteren bij HRP, maar zonder diploma geschiedenis wordt dat niet eenvoudig. Ik zou ook kunnen hopen dat Lucy het niet lang meer trekt en dat er dan niemand anders op de aardbol te vinden is om haar te vervangen. Maar bon, ik focus me beter op de realistische scenario’s.

Ik hou van verhalen uit het verleden. Ik put daar veel kracht uit, zeker in deze vreemde tijden. En ik vind het idee om die verhalen toegankelijk te maken voor een breder publiek wel fijn. Ik droom ondertussen al even van een eigen nieuwsbrief, maar had nooit echt een idee waarover die dan zou moeten gaan. En na het ontdekken van een nieuwe tool hakte ik de knoop dan toch door: ik zou een nieuwsbrief starten.

De bedoeling is om een aantal thematische ‘blogreeksen’ te schrijven, waarin per e-mail telkens één verhaal centraal staat. De eerste reeks is getiteld: historische figuren in lockdown. Het leek me wel een gepast onderwerp :). Mijn eerste bericht kan je alvast lezen via deze link.

Heel nieuws dat ik dit doe is het niet natuurlijk. In de rubriek History Nerd vertel ik ook al over de levens van inspirerende historische figuren. Maar in de nieuwsbrief zal het kortere thematische content zijn met veel humor. Een soort tijdreis in een periode waarin reizen nog niet meteen aan de orde is.

Inschrijven kan via inanotherera.substack.com. De nieuwsbrief krijgt dus dezelfde naam als mijn boekenblog, maar zal qua inhoud en stijl veel meer aanleunen bij GoAnnelies. Met hele persoonlijke toets dus. Ik zou het ontzettend fijn vinden mocht je inschrijven. Je mag dan ongeveer 1 à 2 keer per maand een berichtje van mij in je mailbox verwachten.

Inschrijven

Ik wou eens heel graag zo’n button uitproberen van de nieuwe WordPress blokkenbuilder. Dit was mijn kans :D.

De nieuwsbrief is volledig gratis en ik verdien er zelf ook niks mee. Eén van mijn voornemens is om meer te creëren in 2021 en minder te scrollen op sociale media. En dan leek me dit wel een mooie stap om te zetten. Net als Lucy Worsley waarschijnlijk ook niet meteen docu’s mocht presenteren op BBC, zal ik niet snel een geschiedkundige worden. Maar met enthousiasme verhalen van even geleden schrijven, dat maakt me toch al iets meer haar ;). Ik ben trouwens heel benieuwd naar jullie reacties!

Wat is jouw droomjob? Hoe ga jij dit jaar iets doen waar je enthousiast van wordt?