Close
Zolder bij valavond.

Fotoreeks: Wereldbeker Zolder

Gisteren ging ik naar de wereldbekerwedstrijd in Zolder waar een schitterende Mathieu Van Der Poel de wedstrijd won. Zoals steeds heb ik dan mijn (kleine) camera mee. Meestal doe ik niet zo veel met mijn kiekjes, maar nu heb ik een kleine fotospecial gemaakt met een selectie van de mooiste plaatjes. Kijk maar even mee!

Ik vind sportfotografie echt heel moeilijk, maar door mijn passie voor de cross ben ik er wel graag mee bezig en probeer ik de renners zo goed mogelijk op beeld te laten plakken ;). Tips om hierin te verbeteren zijn altijd welkom.

2015, het jaar van de rollercoaster

Terugblikken. Het is niet iets wat ik vaak doe. Het zit gewoon niet in mij. Ik ben zo gefocust op alles wat nog komen moet dat ik vergeet stil te staan bij wat is geweest en wat ik heb gedaan. 2014 was het jaar van de ommekeer voor mij. Ik ben toen gaan leven met het idee dat ik minder moet gaan twijfelen en gewoon doen. Dingen gaan ervaren. En soms viel dat tegen, maar meestal werd ik er rijker van als persoon.

In januari 2015 was ik ervan overtuigd dat het moeilijk zou worden om 2014 te overtreffen. Ik had werkelijk geen flauw benul van wat 2015 mij zou brengen. Mijn agenda was geboekt tot pakweg midden juni. En dan, het grote gat. En dat angstig stemmetje in mijn hoofd: wat nu? Als ik terugkijk op 2015 besef ik dat veel van mijn beslissingen toch opnieuw terugkomen op ervaring. “Als dit niet goed komt, dan heb ik het tenminste gedaan, dan ben ik een ervaring rijker.”

Over 2016 durf ik geen uitspraken meer doen. Met #BAS1516 is mijn agenda opnieuw goed gevuld tot en met juni 2016. En daarna? Sowieso werk zoeken, maar als wat? Geen idee. En weet je, dat maakt niet uit. Ik zie wel waar ik uitkom.

Ik zei het al, ik doe het niet vaak dat terugblikken. Dit jaar is er nochtans veel om naar terug te kijken, om trots op te zijn. In de eerste helft van 2015 breidde ik een eind aan mijn master in de Bedrijfscommunicatie. Ik had een goede januariblok, deed daarna stage op de marketingdienst van de KU Leuven en schreef mijn gevreesde masterproef. Begin juli kwam de verlossing: ik was met glans geslaagd en zo zaten vier mooie jaren erop.

En dan was het zomer en sloeg de onzekerheid me om het hart. Midden juli ben ik uiteindelijk gegaan voor één van de laatste vijf plekken bij BAS. Dat lukte en zo had ik op amper één week tijd toch ineens weer een nieuw doel. Toen kon de vakantie echt beginnen. Ik had een geweldige zorgeloze vakantie! Ik verkende Boedapest en startte eindelijk met deze blog. Nog steeds beleef ik veel plezier aan het schrijven van mijn blogposts en krijg ik vele positieve reacties op mijn schrijfsels (bedankt om deze te willen lezen!).

Eind september begon #BAS1516 en sindsdien zit mijn leven in een stroomversnelling. We gingen op teambuilding en verkenden acht weken lang de reclamesector via bedrijfsbezoeken, lezingen en netwerkevents. Als kers op de taart verbleven we drie dagen op Eurobest. Ondertussen loop ik alweer stage bij Seven Productions en leer ik elke dag bij. En nu is het december en zit het jaar er weer op. Het is allemaal zo snel gegaan.

Als ik zo terugkijk op 2015 dan kom ik tot één conclusie: 2015 was het jaar van de rollercoaster. Ik had veel hoogtepunten, maar ook heel wat onzekere momenten en enkele dieptepunten. Net als in een rollercoaster heb ik zo weinig mogelijk proberen schreeuwen en zoveel mogelijk genoten. Maar een rollercoaster heeft nu eenmaal een grote snelheid, je vliegt aan alles voorbij.

De wereld was niet mooi in 2015 en eigenlijk was ik zo met mezelf bezig dit jaar dat het allemaal aan me voorbij is gegaan. Misschien is het nodig om in 2016 wat meer stil te staan bij mezelf, bij de wereld, bij de mensen om me heen. Maar misschien ook niet, misschien is het allemaal goed zo.

Wat 2015 jou ook gebracht heeft, ik hoop dat 2016 voor ons allemaal veel hoop en liefde brengt. En als je het komende jaar het gevoel hebt dat je in een rollercoaster bent beland, vergeet dan niet dat na elke afdaling opnieuw een hoogtepunt volgt.

Fijne feestdagen!

Veel liefs,

Annelies

Mijn liefde voor historische fictie

Ik moet iets bekennen. Je gaat het misschien niet begrijpen. Maar ik word er blij van. Uiteindelijk is dat toch waar het om draait, niet?

Zoals jullie al weten heb ik een passie voor alles wat met communicatie, marketing en reclame te maken heeft. Daarom zit ik in #BAS1516. Ik heb ondertussen een marketingknop in mijn hoofd waarbij de off-functie al lang is afgebroken. Er is geen ontkomen meer aan…

Zoals jullie al weten heb ik een passie voor het veldrijden. Ik besteed er belachelijk veel tijd aan. Ik ga naar de cross, ik (her)bekijk de cross op TV, ga op zoek naar alle nieuwtjes en weetjes die er maar te vinden zijn. Ik ben verkocht aan de sport. Er is geen ontkomen meer aan…

Maar er is iets wat jullie nog niet weten. Ik heb ook nog een grote liefde. Minder sterk dan mijn twee passies, maar wel aanwezig. Een liefde waar alle overgebleven tijd naar uit gaat. Naast #BAS1516, de cross, mijn sociale leven en mijn huisdieren ben ik bezig met deze liefde.

Ik heb altijd een voorliefde gehad voor geschiedenis. Het was één van mijn favoriete vakken op school. Ik heb zes jaar Latijn gestudeerd omwille van het geschiedenisaspect aan dat vak. Verder dan interesse kwam het echter niet. Tot enkele jaren geleden.

Ik besefte dat er zoiets bestaat als een kostuumdrama, een film of serie gebaseerd op historische feiten. Ik was meteen verkocht. Bij boeken spreekt men van het genre historische fictie, een boek dat vertrekt vanuit de geschiedenis om een verhaal te vertellen. Ik bekeek dit jaar al heel wat kostuumdrama’s en ik las vele historische fictieboeken. Ik hou van deze vorm van entertainment. Er is geen ontkomen meer aan…

Hou ik dan van droge gechiedenisfeiten? Van eindeloze data van veldslagen? Neen! Ik hou van de mensen en de redenen waarom ze gedaan hebben wat ze hebben gedaan. Geschiedenis is immers niets meer dan een opsomming van feiten. Caesar werd vermoord in ’44 V.C., Henry VIII had zes vrouwen, de Franse Revolutie maakte een eind aan het Ancien Regime. Allemaal waar, absolute waarheid zelfs. Feitelijke informatie die we allemaal hebben moeten leren.

P1050604.JPG
Hetzelfde land, dezelfde kaart, andere periode, andere indeling én vooral andere interpretatie

Maar waarom zijn de feiten wat ze zijn? Dat is de kunst van het interpreteren. Achter elke absolute waarheid zit een interpretatie. En dat maakt geschiedenis interessant. Waren de moordenaars van Caesar helden of nieuwe tirannen? Was Caesar überhaupt een tiran of een man van het volk?

Feiten zijn absoluut, waarheid is relatief. 

Was Henry VIII een gewetenloze vrouwenmoordenaar of was hij bang om zijn onderdanen geen stabiele opvolger na te laten?  Dat is interpretatie en elke interpretatie is per definitie subjectief. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een revolutie gestart vanuit de leuze ‘vrijheid, gelijkheid en broederschap’ geleid heeft tot een nieuwe vorm van dictatuur? 

Een geschiedenisboek gaat naar mijn mening niet veel verder dan de opsomming van historische feiten. In historische fictie, of het nu boeken of series zijn, gaat de schrijver zaken interpreteren. En ja, daarbij worden sommige feiten fout weergegeven, soms worden er zelfs personages verzonnen. Maar de kracht van historische fictie is dat het echte mensen maakt van historische figuren. Het maakt de geschiedenis menselijker en probeert zaken eens vanuit een ander perspectief te bekijken. Het daagt je als persoon uit om zelf eens na te denken over het waarom van de dingen. Over hoe alledaagse menselijke beslissingen de wereld vorm gegeven hebben zoals die nu is.

Dit is geen oproep om allemaal massaal geschiedenis te gaan studeren. Ik ben dat ook niet gaan doen. Dit is een ode aan mijn favoriete TV- en boekengenre: historische fictie. Of het nu verhalen zijn over het Oude Rome, Renaissance Italië of Tudor Engeland (mijn drie meest geliefde tijdsperiodes), elke keer wordt mijn beeld over wat er is gebeurd bijgesteld door de interpretatie van de schrijver/scenarist.

Verder is het ook gewoon inspirerend om te lezen over een tijd waarin er nog geen smartphones waren en nog geen Google. Een tijdperk waarin mensen nog echt keuzes moesten maken die het verschil konden uitmaken tussen leven of dood. Het plaatst mijn huidige leven steeds weer in perspectief. We hebben het allemaal zo slecht nog niet (hier in Europa dan toch…).

Ik beken dus zonder scrupules: historische fictie is een grote liefde van mij, er is geen ontkomen meer aan…

Wat is jouw favoriete entertainmentgenre? 

Mijn eerste reclamefestival

Voor alle duidelijkheid: ik ben niet naar Werchter getrokken om reclamespotjes te bekijken. Ik ben afgelopen week wel drie dagen naar Eurobest geweest. Eurowatte? Eurobest. Een reclamefestival dat elk jaar de beste reclamecampagnes van Europa beloond. Eurobest is dus best (oké flauw mopje, ik geef het toe…) een goede naam voor zo’n evenement 😉

Toevallig in het jaar dat ik deel uitmaak van de BAS-bende vindt het Europese reclamefestival plaats in Antwerpen. Toevallig is de toegangsprijs ook nog eens betaalbaar tot 22 jaar. Hoeveel chance kan je hebben? Zonder veel te aarzelen trok het merendeel van BAS samen naar de stad die heel even het reclamewalhalla van Europa was. Antwerp!

Wat gebeurt er dan allemaal op zo’n reclamefestival? Ja, ik wist het ook niet. Ik wist niet hoe ik mij moest kleden of wat men van mij verwachtte. Best (ik doe het weer!) spannend allemaal dus.

Drie dagen lang waren er elk half uur lezingen op drie verschillende stages, aangevuld met enkele workshops en natuurlijk een bar om wat te drinken en te netwerken. De lezingen werden gegeven door topsprekers van succesvolle reclamebureaus en adverteerders vanuit heel Europa. Dit jaar waren er natuurlijk ook enkele Belgische sprekers zoals Peter Ampe van DDB en de mannen van Mortierbrigade.

p1020730-2

Het enige ambetante aan Eurobest vond ik dat veel lezingen uitliepen, waardoor ik interessante sessies op een ander podium niet heb kunnen zien. Toch heb ik in totaal zo’n 25 lezingen bijgewoond, tonnen inspiratie dus! Toppers waren de sessies van Coley Porter Bell over strategie, Thomas Kolster over goodvertising, de sessie van Facebook (die wonder boven wonder totaal niet commercieel getint was!) en de vervangsessie van Contagious en Razorfish over de toekomst van reclame (een update van hun talk afgelopen juni in Cannes!).

Natuurlijk waren er ook lezingen die tegenvielen, maar over het algemeen was er voor ieder wat wils: lezingen over design, gedragsverandering, creativiteit in het oostblok,… Er waren zelfs sessies over porno en de Miniontictacs (waarover ik niet in detail ga treden ^^).

Het hoogtepunt van het festival was natuurlijk de uitreiking van de awards op donderdagavond. De crème da la crème van de Europese reclamewereld verzamelde in de grote zaal van de Arenbergschouwburg om de beste campagnes en bureaus te belonen met een gouden Eurobestbeeldje (dat leek op een omgekeerde Eiffeltoren). Er hing een fijne uitgelaten sfeer en er zat een goed tempo in de show. Ik heb mij geamuseerd!

Al bij al was het een fijne ervaring om eens naar een reclamefestival te gaan en zoveel mensen te horen spreken en te ontmoeten. Mensen die allemaal dezelfde passie hebben als ik. Even was de reclam het middelpunt van alles. Heel even maar. Want er waren ook heel wat mensen niet. Iets met terreur. Dat maakt het allemaal toch weer even bijzaak…

Travel tips: hotspots Amsterdam

Met 25 man naar Amsterdam. Dat hebben we gedaan met #BAS1516. Veel tijd om aan sightseeing te doen hadden we niet want we waren er natuurlijk om reclamebureaus te bezoeken en alvast wat werk te verzetten voor de pitch van de week. Ik was zo druk bezig dat ik zelfs vergeten ben om foto’s te maken (!) maar gelukkig heb ik wel twee toffe eettentjes gespot.

Pllek is toffe plek (wat wil je met zo’n naam?) om te vertoeven, gelegen aan het water op de NDSM werf in Amsterdam Noord. In dit containerrestaurant kan je biologisch verantwoord eten en er vinden regelmatig exposities plaats. In de zomer kan je er over de koppen lopen, maar wij waren er voor een snelle lunch en toen was het er vrij rustig. Het eten was prijs kwaliteit zeker oké, je betaalt natuurlijk iets meer omdat het gaat om duurzaam eten.

pllek

Tussen de Dam en het Redlight District ligt de levendige Warmoesstraat. Het is er super toeristisch (en dus prijzig) en er zijn veel uitgaansplekken. Burgerfabriek is een welgekomen afwisseling, waar je kwaliteit krijgt voor weinig geld in een gezellig interieur. Zeer betaalbare en super lekkere gourmetburgers met frietjes of een aardappel in de schil. Het personeel was ontzettend vriendelijk en in het interieur zijn de oude elementen van een vroegere fabriek mooi behouden. De Italiaanse burger  is een aanrader, maar alles zag er lekker uit.

IMG_0137

Ik wil absoluut nog een keer terug naar Amsterdam om de rest van de stad grondig te verkennen en nog meer leuke hotspots te ontdekken. Naar deze twee plekken zal ik echter met veel plezier terugkeren!

Welke hippe eettentjes in Amsterdam mag ik de volgende keer zeker niet overslaan?

Van Der Haar met de kannibaal in zijn wiel.

Sterretjes

Nee, ik ga het niet hebben over Twitter die deze week zijn sterretjes in hartjes veranderde. Ik ga het hebben over andere sterretjes. Over de sterretjes in het veldrijden. De cross telt vele stercoureurs maar allemaal zien ze momenteel de sterretjes voor hun ogen vliegen. Dat is de schuld van één man. Nu ja, van een jongetje van nauwelijks 21 jaar.

8/10. In acht van de tien wedstrijden waaraan Wout Van Aert deelnam reed hij als eerste over de streep. Dat zijn de feiten. Wat de feiten niet weergeven is dat hij die acht wedstrijden heeft gewonnen met overmacht. Met belachelijk veel overmacht. Las Vegas, Neerpelt, Erpe-Mere, Gieten, Ronse, Kruibeke, Zonhoven, de Koppenberg,… Toegegeven, hij smeet niet elke keer met minuten maar het oogde allemaal zo vlotjes, zo gemakkelijk.

Oké, behalve dat ene moment in Ronse waar Wout tot een paar ronden voor het einde niet de sterkste in koers leek. Dat was hij waarschijnlijk ook niet, maar hij was wel de slimste. Hij reed weg waar niemand volgde en kwam uitgeteld over de meet. Toen leek het mogelijk om de heerschappij te doorprikken. En dat deed Lars Van Der Haar de week erna in zijn Valkenburg.

Maar die nederlaag in Valkenburg betekende niet dat de zegereeks ten einde was. Lars versloeg Wout nog wel in Boom maar de demonstraties van Van Aert in Zonhoven en Oudenaarde waren fenomenaal. Op de mythische Koppenberg, het echte begin van het seizoen, had niemand een antwoord op die ene moordende versnelling. Hij finishte ruim een halve minuut voor de rest.

Van Der Haar is in de vorm van zijn leven. Nys is terug op niveau. Pauwels is goed, Meeusen begint onder de mensen te komen. Er staat bovendien een hele horde jonge renners te springen om het beste van zichzelf te geven met Sweeck, Merlier en de kleine Vanthourenhout op kop. En toch zien ze allemaal sterretjes. Ze zien hem vertrekken en weten dat het weer voorbij is. Op maandag dan maar terug de fiets op en hopen dat je dit weekend beter kunt of dat hij minder goed is. Het is de enige manier… (En laat ons niet vergeten dat er thuis nog een jongetje staat te trappelen om ook eens een cross te rijden en Van Aert alle kleuren van de regenboog te laten zien.)

Als al de rest nu al weken sterretjes ziet, wie houdt hem dan tegen in Huijbergen om de sterretjes te plukken? Want dat is de inzet komende zaterdag op het Europees kampioenschap. Een blauwe trui met sterretjes. Ik zie hem al schitteren. Of toch niet?

Travel tips: Boedapest #3

My house in Budapest, my hidden treasure chest, golden grand piano, my beautiful castillo – Geogre Ezra. Eind juli had ik de eer om vier dagen te verblijven in de stad die ook wel het Parijs van het oosten genoemd wordt: Boedapest. Dat het daar mooi is. En dat ik genoten heb. Wat mij betreft is Boedapest zeker een aanrader voor een citytrip. Aangezien ik zelf altijd de dagen vooraf het internet afschuim voor fijne reistips zet ik de mijne even op een rijtje. Eerder liet ik jullie al kennismaken met de hoogtepunten uit Boeda en Pest. In deze laatste post over Boedapest vertel ik jullie wat meer over de Joodse wijk en ons prachtige hotel.

Herinneringen aan de gruwel

IMG_7531

Boedapest ligt pal in het oostblok. Hongarije is nog maar sinds 1990 een democratisch land en in de stad vind je nog genoeg sporen van de Nazi-bezetting en de overheersing door de Sovjet-Unie. Als je hierin geïnteresseerd bent zou ik zeker The House of Terror op de Andrassy Ut bezoeken. Dit was lange tijd het meest gevreesde huis in Boedapest, aangezien zowel de fascisten als de communisten er hun hoofdkwartier hadden. Hiervoor ga ik zeker eens terug.

Wij bezochten de Grote Synagoge in de Joodse wijk. Dit is de grootste synagoge op het Europese vasteland. De toegang is best prijzig, een volwassene betaalt 12 euro voor de synagoge en het bijhorende memorial park.

P1010491

De buitenkant van de synagoge is op zich al indrukwekkend en heeft de typische kleuren van Boedapest: okergeel en rood. Om binnen te gaan moet je allereerst door de controle en mannen krijgen een papieren keppeltje. Ik vond de binnenkant eigenlijk heel indrukwekkend. Het is erg roze en dat had ik totaal niet verwacht.

IMG_6221

Na even in de synagoge tot rust gekomen te zijn, kan je verder naar het memorial park. Tijdens WOII was er op deze plaats een joods getto en zijn er dus ontzettend veel joden gestorven.

P1010498

In het park staan heel wat gedenkplaten met honderden en honderden namen. Tekst en uitleg zijn vaak in het Hongaars maar de woorden never again zeggen meer dan genoeg. Hier word je toch wel even stil van… In het park staat ook het gedenkteken de treurwilg van Imre Varga, de bekendste kunstenaar uit Boedapest. Op elk blaadje staat de naam van een jood gestorven tijdens de holocaust. En het zijn veel blaadjes…

IMG_6277

Wil je voordat je de Joodse wijk bezoekt nog even stevig ontbijten? Ga dan naar According to my mom op de Wesselenyi Utca 25 (o.a. de grote synagoge bevindt zich aan het einde van die straat). Het is een klein gezellig ontbijt- en koffiehuisje, typisch joods en ingericht als een ode aan alle moeders. Aanrader!

P1010580

Aan de Donau, tussen de Kettingbrug en het parlement, vind je het gedenkmonument Schoenen aan de Donau. 60 paar schoenen staan er op een rijtje opgesteld aan de rand van de rivier. Tijdens WOII moesten joden en andere (politieke) tegenstanders van Hitler hun schoenen uitdoen voordat ze werden neergeschoten en in de rivier vielen. Er staan heel wat toeristen foto’s te trekken van de schoenen maar wat opvalt is dat iedereen behoorlijk stil is. De aanblik van een paar kinderschoenen is dan ook confronterend.

Doorheen de stad vind je dus overblijfselen genoeg van een minder fijne periode uit de Hongaarse geschiedenis. Ik vond het zeker de moeite om ook deze gedenktekens te bezoeken en toch even stil te staan bij de gruweldaden die daar zijn verricht.

Corinthia Hotel Budapest

Als er één stad is waar je je eens goed kan laten gaan wat betreft het hotel dan is dat in Boedapest. Een verblijf in een luxehotel is er best betaalbaar. Onder het motto we doen ne keer zot boekten wij een verblijf van vier nachten in het Corinthia Hotel Budapest.

IMG_7570

Dit vijfsterrehotel ligt in Pest op de Erzsebet Korut. Dat is een vrij drukke straat maar het voordeel is dat de tram- en metrohaltes bijna voor de deur liggen. Het hotel is dicht bij de Andrassy Ut en het Heldenplein maar ook bv. de Sint-Pietersbasiliek en de Donau zijn op loopafstand. Wij hebben alles te voet gedaan en vonden dit zeker te doen. De ligging van het hotel is dus zeer goed.

IMG_7349

We namen een superieur king room, de goedkoopste kamer. De kamer was zeer ruim met twee aparte bedden, een badkamer met bad én douche en verder alles wat we ons maar konden wensen. Het ontbijt was vrij duur en dus zijn we elke ochtend buiten het hotel gaan ontbijten. Dit hotel heeft daarnaast ook een royal spa die gratis is voor hotelbezoekers. Je stapt dan in je badjas in een speciale lift en op die manier zit je binnen enkele tellen in de sauna, de jacuzzi of het prachtige zwembad. Zalig was dat! Het enige nadeel was dat de spa reeds om 22u sloot waardoor we vaak maar een uurtje meer de tijd hadden om te relaxen na een dag stappen.

IMG_7306

Kortom: het Corinthia hotel is een aanrader! We voelden ons echt als twee prinsesjes in een kasteel. Het is gewoon overweldigend prachtig en de kamers zijn zeer luxueus, om over de spa nog maar te zwijgen. Ons verblijf in dit hotel was over de top maar zeer fijn om eens mee te maken. Hou rond januari de website van het hotel zeker in de gaten want dan zijn er acties tot 50%!

Op zoek naar een goed restaurantje in de buurt van het hotel? Ga dan eten bij M. Dit klein gezellig restaurantje heeft een beperkte maar voortdurend wisselende eetkaart met Hongaarse gerechten en overheerlijke limonade. Het hele restaurant zit onder het bruine kaftpapier waarop allerlei zaken zijn getekend. Tijdens het wachten op je eten krijg je ook stiften en kleurpotloden en kan je het kind in jezelf naar bovenhalen en tekenen op het tafelpapier. Het personeel is daarnaast ook zeer vriendelijk en het eten belachelijk goedkoop. Doen!

Budapest by night

Ga ook zeker s’avonds naar buiten. Boedapest is namelijk een levendige uitgaansstad. Ga bv. naar een ruinepub, dat zijn oude gebouwen die tijdelijk worden omgevormd tot een bar in een knotsgek interieur. De bekendste is Szimpla Kert in de Joodse wijk (opgelet zeer druk op een vrijdagavond!). Eén van de meest levendige uitgaansplekken in Boedapest is het straatje Gozsdu Udvar. Er zitten tientallen restaurantjes en pubs. Spiler is een aanrader: uitgebreide drank- en etenskaart en heel het jaar door gezellige kerstverlichting en een omgekeerde trap aan de toog. Only in Budapest ;).

Vergeet voor je het nachtleven induikt niet nog even langs de Donau te wandelen. De Kettingbrug, het parlement, het paleis, het Vissersbastion,… Al deze gebouwen zijn dan prachtig verlicht. Echt een sprookje. En soms zeggen foto’s meer dan woorden…

IMG_6662

IMG_6637

Ik kan alleen maar stellen dat ik ontzettend genoten heb van ons verblijf in Boedapest. Een hele mooie stad met een rijke geschiedenis en lekker eten. Meer moet dat niet zijn! Ik ga zeker nog eens terug om de thermale baden te proberen en enkele musea te bezoeken. Heb jij nog tips voor mijn volgende bezoek aan de stad? 

So, how’s #BAS1516?

“Succes is like pregnancy. Everybody congratulates you but nobody knows how many times you got fucked to achieve it”.

Met deze quote begonnen we een dikke drie weken geleden bij BBDO aan #BAS1516. Het vat de afgelopen tijd grondig samen: succesvol zijn is verdomd hard werken. Maar de voldoening achteraf is eens zo leuk.

De afgelopen drie weken stond ik elke morgen -zonder uitzondering- enorm vroeg op om pas heel laat weer thuis te komen. Ik ben gemiddeld 12 uur per dag fulltime met BAS bezig. En eigenlijk heb ik daar helemaal geen probleem mee. Het feit dat ik -absoluut geen ochtendmens zijnde- elke dag zonder zeuren op een vroeg uur mijn bed uit spring (nu ja stap ^^) bewijst voor mij des te meer hoe graag ik dit wil en hoe fijn ik dit vind. De afgelopen drie weken waren hard maar vooral leerrijk, interessant en -jawel- tof!

We hebben een fijne groep, we hebben reeds voor merken zoals Tabasco, Mastercard en Mazda mogen werken en we hebben een hele hoop reclamebureaus bezocht. Om nog maar te zwijgen van alle inspirerende mensen die we hebben ontmoet. Ik ben een geluksvogel! Antwerpen, Gent en Brussel waren al niet veilig voor BAS en deze week gaan we naar -mijn grote liefde- Leuven <3 Natuurlijk zijn we meestal in Mechelen, een stad die ik totaal niet kende, nochtans zo dichtbij en vooral zo divers.

P1020240 (2)

P1020247 (2)

P1020259 (1)

Serieus, hoe mooi is Mechelen onder een herfstzonnetje?

Ons BAS-lokaal begint stilaan vorm te krijgen. Je vindt ons achter een felgroene deur op de bovenste verdieping van Campus de Ham. Op vrijdag zijn we voor de -gevreesde- pitch in het Ondernemingshuis van Mechelen, een inspirerende plek.

P1020361 (2)

P1020257 (2)

Mijn vrienden vragen mij tegenwoordig niet meer How’s life? maar wel How’s BAS? Ze hebben ondertussen wel al door dat het veel van mijn tijd vergt. Wel, #BAS1516: tis druk maar tis geweldig! Ik hou jullie op de hoogte!

P1020310

Project: klassiekers lezen

Het is oktober. Het wordt de komende maanden super druk met BAS en ik kom weer met een klein project voor mezelf op de proppen. Enfin, gezien de timing zal het eerder een project voor tijdens mijn twintiger jaren worden. Ik wil namelijk meer klassiekers gaan lezen. Ik lees, vooral in de zomer, heel graag. Ik vind het heerlijk om mij te verdiepen in een – bij voorkeur – historisch boek. Of een fijne roman. Of een heftige thriller. Klassiekers glijden echter altijd door de mazen van het net bij mij (jeej voor vreemde spreekwoorden!).

Maar daar moet nu verandering in komen! Aanleiding was mijn verjaardag waar ik enkele boekenbonnen van vriendinnen heb gekregen (altijd een goed cadeau). Ik wilde er minstens één mooi exemplaar van een klassieker mee kopen voor in mijn kast. Ik ben zo iemand die later droomt van een mooie boekenkast ^^ (dat soort mensen bestaan dus echt nog :p). Het is uiteindelijk de Penguin classics deluxe edition geworden van de complete werken van Jane Austen. Hé, als ik iets doe, dan doe ik het meteen goed he :D.

P1020003 (3)

Dit boek is een echte beauty en bevat Austen’s zeven boeken (in het Engels uiteraard). Een dikke 1250+ pagina’s leesplezier dus. Hier ben ik alvast even zoet mee.

Ik heb al enkele klassiekers gelezen zoals Wuthering Heights, The Great Gatsby, The picture of Dorian Gray en Robinson Crusoe (eigenlijk allemaal aanraders). Jammer genoeg nog nooit iets van Austen en dat terwijl ik films en series verslind die zich in het 18de eeuwse Engeland afspelen. Ik vertrouw er dus wel op dat ik de boeken goed zal vinden. Na Austen staat The Three Musketeers van Dumas (in het Engels toch ook goed voor 550 pagina’s) al te blinken in mijn boekenkast. Door de BBC-serie The Musketeers hou ik alvast van de personages :). En daarna zien we weer wel. Jane Eyre wil ik zeker nog lezen. Oh en de Russische klassiekers zoals Anna Karenina ook wel!

Benieuwd hoe het lezen van klassiekers (en andere boeken) mij afgaat? Voeg me dan toe op Goodreads, een geweldig sociaal netwerk over boeken (dat bestaat ja!). Hier kan je vanop de eerste rij volgen welke boeken ik lees en wat ik er van vond.

Het is dus best een ambitieus project, maar het lijkt me fijn om als ik 30 ben (nog enkele jaren te gaan dus) te kunnen zeggen dat ik tijdens mijn twenties toch wel wat klassieke literatuur heb gelezen. Verhalen als Pride And Prejudice en Jane Eyre zijn volgens mij ook gewoon ideale literatuur voor de levensfase waar ik mij momenteel in bevind.

Lees jij vaak klassiekers? Kan je mij een bepaald klassiek boek aanraden?

Wat ‘mijn botten’ over mij vertellen

Woensdagavond 23 september. Het startpunt van een nieuw hoofdstuk. Het hoofdstuk #BAS1516. De ingrediënten: een jeugdhuis ergens in Vlaanderen, 25 nieuwsgierige jonge getalenteerde mensen, twee lectoren en veel drank. We hebben gebabbeld, we hebben gelachen, maar we hebben vooral nog veel meer gezeverd.

Onmiddellijk aan de praat raken met 24 individuen die je niet kent, dat is ferm uit mijn comfort zone. Gelukkig (?) moesten we een voorwerp meenemen om ons voor te stellen. Eén voorwerp om uit te leggen wie Annelies is. Geen gemakkelijke opgave!

En dus nam ik mijn knalrode katchou botten mee. Dat leverde wel wat vreemde blikken op moet ik zeggen ;).

P1020159 (2)

Mijn botten staan voor één van mijn grootste passies: het veldrijden. Ik gebruik mijn laarzen ook eigenlijk alleen maar om naar de cross te gaan, zo’n acht tot tienmaal per seizoen. Gezien het (regenachtige) weer in België geen overbodige luxe, het hoort er gewoon bij. Het veldrijden is dus de meest obvious link tussen mezelf en mijn katchou botten.

Maar zeggen mijn rubberen laarzen ook iets over mijn persoonlijkheid? Jazeker! Zoals je ziet zijn het felrode laarzen en dat verwijst naar mijn kleurrijke kledingstijl. Ik ben gewoon een kleurrijk meisje en zal altijd het positieve in dingen zien. Daarnaast staan botten ook voor iemand die van aanpakken weet. Als ik iets doe, dan ga ik er volledig voor. Ten slotte sta je met je botten letterlijk dicht bij en vaak zelfs in de grond. Dat verwijst naar het feit dat ik redelijk down-to-earth ben. Ik ben een zeer realistisch persoon en ben niet snel tevreden. Ik ben dus absoluut geen zweverig type.

Door de voorwerpenronde wist je toch al meteen iets over elkaar en was het dus makkelijker om een ijsbreker te vinden. De kennismaking is eigenlijk nog best vlot verlopen. We waren immers allemaal wat zenuwachtig en onzeker, maar we hebben er samen drie hele fijne dagen van gemaakt. Ik ben helemaal klaar om met dit team aan de slag te gaan!

Zo zie je maar. Mijn botten vertellen meer over mij dan je denkt ;).

Travel tips: Boedapest #2

My house in Budapest, my hidden treasure chest, golden grand piano, my beautiful castillo – Geogre Ezra. Eind juli had ik de eer om vier dagen te verblijven in de stad die ook wel het Parijs van het oosten genoemd wordt: Boedapest. Dat het daar mooi is. En dat ik genoten heb. Wat mij betreft is Boedapest zeker een aanrader voor een citytrip. Aangezien ik zelf altijd de dagen vooraf het internet afschuim voor fijne reistips zet ik de mijne even op een rijtje. Eerder liet ik jullie al kennismaken met de hoogtepunten uit Boeda. Deze keer zet ik de mooiste plekjes van Pest op een rijtje. 

Pest is het meest levendige deel van de stad. Hier vind je enkele prachtige gebouwen zoals het parlement, de Sint-Stefanusbasiliek en het Heldenplein. Maar Pest is meer dan dat. De lekkere goedkope restaurantjes, hippe winkels en originele ruinpubs mag je zeker niet overslaan tijdens je bezoek aan de stad. Uitrusten kan in het stadspark achter het Heldenplein of op het Margitszgit (Margaretha-eiland).

Wijk rond het parlement

P1010545

Eén van de opvallendste gebouwen in Pest is de Sint-Stefanusbasiliek, het Hongaarse antwoord op de Sint-Pieter. Binnen is het licht opvallend sober gehouden waardoor alle aandacht gaat naar het beeld van ene st. Stefanus aan het altaar. Sint-Stefanus was de eerste koning van Hongarije en achterin de basiliek is nog steeds zijn rechterhand te bewonderen. Deze rechterhand (die echt niet op een hand lijkt trouwens) is de belangrijkste relikwie van Hongarije en er worden magische krachten aan toegeschreven. De basiliek is gratis te bezoeken, voor enkele euro’s kan je ook naar boven waar je een mooi uitzicht hebt op o.a. het parlement. Het uitzicht was best mooi maar niet te vergelijken met het zicht dat we de dag daarvoor op de Gellertberg hadden.

P1010564

Van de basiliek kan je doorwandelen naar de Postspaarbank (nu het financieel ministerie van Hongarije), al zit de ware schoonheid van dit gebouw vanboven: het opvallende dak (rechts op de foto hierboven). Achter dit gebouw ligt het vrijheidsplein met een aantal officiële gebouwen zoals de Amerikaanse ambassade. Midden op het plein staat het Sovjetmonument – waar de Hongaren trouwens een hekel aan hebben – en wat verderop een standbeeld voor de Amerikaanse president Ronald Reagan. Vanop het plein heb je reeds een mooi zicht op de koepel van het parlement.

IMG_6860

Honger? Dan is het gezellige buurtcafé Farger, gelegen aan het vrijheidsplein, een goede keuze. Je kan er heerlijk lunchen (burgers, broodjes, wraps,…) voor een klein prijsje en dat in een fijn interieur.

IMG_7011

Het parlement is het bekendste gebouw van Boedapest en eigenlijk ook het mooiste. Het is gebouwd in neogotische stijl naar het model van het Britse parlement. Bekijk het vanuit alle hoeken en zeker ook s’ avonds wanneer het prachtig verlicht is. We zijn niet naar binnen gegaan maar als je dat wilt zou ik op voorhand tickets online bestellen.

P1010571

Margaretha-eiland

IMG_7083

Een oase van rust is in een wereldstad altijd mooi meegenomen. Margeratha-eiland is zo’n rustig plekje (behalve tijdens Sziget dan natuurlijk). Eerlijk is eerlijk: ik vond dit eiland niet zo speciaal. Er zijn allerlei bloementuinen en wat ruïnes van kloosters maar verder is er niet zo veel te zien. Het was wel een leuke afwisseling met de stadsdrukte. Omdat onze voeten wat moe waren van al dat stappen (we hebben geen openbaar vervoer gebruikt dus dan is vier dagen ronddwalen best vermoeiend!) besloten we een soort go-cart te huren aangezien iedereen dat daar blijkbaar deed. Goed idee dachten we: we konden dan op een snelle manier een groot deel van het eiland zien. Huur zeker zo’n karretje als je dat wilt maar GEEN oranje karretje. Pff, verkeerde verhuurder gekozen! Ons karretje ging heel slecht vooruit, we werden door alles en iedereen voorbijgestoken (zelfs door voetgangers, no kidding). Het was gewoon stuk denk ik. Enfin wandelen was minder vermoeiend geweest eigenlijk :p.

Heb je tijd over? Ga dan zeker naar het eiland. Anders kan je dit best overslaan en bv. naar het stadspark voor rust (dat ik mooier vond). Het enige leuke was de muzikale fontein, we waren daar om 18u en toen speelde de fontein net wat nummers. Ideaal rustmoment na een vermoeiend gocartrondje.

IMG_7239

Een fijne namiddag op het eiland gespendeerd? Ga dan eten bij Kiskakukk, dat is Hongaars voor kleine koekoek. Het restaurant bestaat al van voor WOI en binnen is de tijd duidelijk stil blijven staan. Heerlijke vleesgerechten (maar soms best pittig), vriendelijk personeel en prijs/kwaliteit heel erg oké.

Andrassy Ut en Varosliget 

Andrassy Ut is de winkelstraat van Boedapest. Zeg maar winkelboulevard! Winkels zoals Gucci, Guess, Armani zitten er in de mooiste panden. Ik vond dit echt een hele mooie straat. Halverwege vind je ook het gebouw van de staatsopera (waar Japanners hopeloos proberen om zichzelf met het volledige gebouw op de foto te krijgen…). Het is een hele wandeling maar als je de Andrassy Ut volledig afloopt kom je uit aan het Heldenplein.

IMG_7389

Dit Millenniummonument uit 1896 is neergezet voor prestige en om – uiteraard – de Hongaarse nationale helden te eren. Op het plein vind je ook twee musea. Achter het plein ligt Varosliget oftewel het stadspark. IMG_7528IMG_7519

In het park staat het Vajdahunyad kasteel, puur neergezet voor schoonheid en prestige. Het kasteel herbergt het landbouwmuseum en is werkelijk een allegaartje van architecturale stijlen. De buitenkant doet wat Dracula-achtig aan terwijl het binnenplein duidelijk renaissance is.

IMG_7498

In het stadspark bevinden zich ook de bekende Szechenyi baden en de dierentuin. Op onze laatste dag hadden we echter alleen maar tijd om overal eens voorbij te lopen. Ik vond het stadspark mooier dan het Margaretha-eiland en je kan er volgens mij zeker een volledige dag spenderen door ook de baden of de dierentuin te bezoeken.

Vaci Utca en Grote Markthal

Een laatste deel van Pest dat we bezocht hebben is het deel rond de Vaci Utca, de meest toeristische straat van Boedapest. Hier zitten de bekende winkelketens en de typische souvernirshops.

IMG_6169

Bij Molnar’s op de Vaci Utca kan je Kurtoskalacs (wat een taaltje dat Hongaars!) eten. Schoorsteenkoek is een soort feestelijke zoetigheid die in Hongarije vooral op kermissen en festivals wordt gegeten maar bij Molnars vind je ze altijd. Deeg wordt rond een houten stok gedraaid en in een oven gebakken. Daarna wordt de koek in een door jou gekozen topping gerold zoals chocolade of kaneel. Enfin moeilijke uitleg maar zeker doen want het was heerlijk (en goed vullend, zoals de hele Hongaarse keuken :p).

IMG_6107

Aan het eind van de Vaci Utca vind je de Grote Markthal in een prachtig gebouw zowel vanbinnen als vanbuiten. Het is een gigantische overdekte markt met beneden allerlei etenswaren (gigantisch veel paprika, het nationale specerij) en boven enkele eetkraampjes en soevenirs. Heel leuk om eens een kijkje in te gaan nemen op bv. een regenachtige voormiddag.

P1010452

Zo dat waren enkele hoogtepunten van Pest. Volgende keer bespreek ik ons bezoek aan de Joodse wijk én het prachtige hotel waar we gelogeerd hebben. Wat wil jij zeker niet overslaan aan een (volgende) bezoek aan Boedapest? 

Vier mooie jaren

Afgelopen vrijdag was het zover. Het einde van een tijdperk. Onder het motto eentje is geentje ging ik voor de tweede keer naar de proclamatie van de faculteit Sociale Wetenschappen van de KU Leuven. Dit keer om een geweldige periode af te sluiten samen met de vriendinnetjes. Of mijn studententijd de mooiste periode uit mijn leven zal zijn, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat het vier mooie jaren waren.

Vier jaar geleden, toen ik eindelijk van die middelbare school af was, ging voor mij een nieuwe wereld open. Als boerenmeisje voor het eerst naar de grote stad Leuven en dat elke dag met de trein (ik was nogal optimistisch toen ^^).

Al snel bleek dat Leuven niet zo’n grote stad is. Maar wat vaststaat is dat Leuven geweldig is! Ik ga Leuven ontzettend missen. De clash tussen jong en oud, de terrasjes die na één zonnestraal al vol zitten, het lekkere eten, de mooie gebouwen, … Leuven, je bent nog niet van mij af, ik zal je blijven bezoeken.

De trein: tja ik heb dat vier jaar gedaan. Elke dag opnieuw. Correctie: elke dag dat er geen treinstaking was (en er was nogal vaak een staking). Ik ben ook niet elke dag op tijd in de les geraakt (ofwel veel te vroeg natuurlijk). Enfin, ik zou uren kunnen vertellen over mijn belevenissen met de NMBS tijdens de afgelopen vier jaar maar ik zal het kort houden: ik denk niet dat ik nog vaak een trein zal nemen.

p1020091

En dan het studeren zelf. Eindresultaat: een bachelor Communicatiewetenschappen en een master Bedrijfscommunicatie. Goed voor 240 studiepunten, meer dan 40 opleidingsonderdelen (en dus evenveel examens), twee stages, twee seminaries, vele groepswerken en één Masterproef. Het was vaak afzien en blijven zwemmen maar ik heb de eindmeet gehaald.

Ik heb heel wat kennis vergaard over media en strategische communicatie maar ook over politiek en taalkunde, over recht en psychologie, over statistiek en wetenschap,… Het meest heb ik echter geleerd over mezelf. Ik ben niet langer dat meisje van vier jaar geleden. Ik heb ondertussen een vele ruimere blik op de wereld, een kritische blik ook. Ik heb ontelbare mensen ontmoet en met hun bijhorende achtergrond en levensvisie kennis gemaakt.

Na vier jaar leef en denk ik als een communicatiewetenschapper en dat… dat had ik niet verwacht. Het lijkt allemaal zo banaal: je gaat naar lessen, maakt opdrachten, leert de theorie en legt examen af. En dat steeds opnieuw en opnieuw. Maar het doet meer met je dan je denkt. Je neemt een bepaalde houding aan, een bepaalde mentaliteit, een levensvisie bijna. Ik ben nu een meisje van 22 met een kritische open geest. En dat valt niet in punten of graden te omschrijven. Dat is iets dat ze me nooit meer afpakken.

Beste KU Leuven, u hebt mij gevormd als persoon. En laat dat nu net het doel van een universiteit zijn: onderwijs en vorming. Ik dank u en alle mensen waarmee ik de afgelopen vier jaar in contact ben gekomen. Bedankt voor vier mooie jaren! 

De staat van het parcours…

Bijna (maar nog niet helemaal…)

We schrijven begin september. Op het journaal zijn huilende kindjes met veel te grote boekentassen te zien. En ongeruste moeders. De hervorming van het secundair onderwijs is opnieuw een hot topic. De kusthoreca is voor het eerst in jaren tevreden. Het was een prachtzomer. Laundry Day warmt zich op voor wat één van de laatste grote festivals van de zomer zal zijn. Maar over iets wordt nog niet gepraat. Nog niet. Het is nog te vroeg.

Ik kan het alvast ruiken. Zelfs een beetje proeven. Het is aantocht. Maar het is nog te vroeg. De zon schijnt nog, sommige bloemen staan nog in bloei. Te vroeg. In Amerika en China kan het al, in België nog niet. Geduld, Annelies. Geduld.

Ik ben een zomermeisje. Ik hou van de lange warme dagen waarin mensen buiten komen en gewoon gezellig wezen. Ik hou van terrasjes en van languit liggen in parken. Ik hou van gratis festivals en al die andere dingen die bij vakantie horen. Ik hou van de zomer.

Maar diep vanbinnen hou ik ook van de koude en de modder. Diep vanbinnen wil ik mijn botten alvast klaarzetten. Ik wil renners zien afzien in die kou en in die modder. Ik wil naar buiten kunnen gaan met mijn muts scheef op mijn hoofd en met een niet bij de muts passende sjaal om mijn nek staan roepen naar lichamen die zichzelf afbeulen in een modderig veld. Of in een zandvlakte. Of op gevaarlijk glad ijs. Om de week erna, wanneer het nu toch echt wel te koud is om buiten te komen, met een tas thee en een haardvuur dichtbij diezelfde groep lichamen zichzelf opnieuw te zien afbeulen. Deze keer horen ze me niet maar ik roep naar het scherm alsof ze dat wel doen.

Voor sommige zal het het eerste profseizoen ooit zijn. Voor hem is het het laatste. Het is het seizoen waarin de tussengroep voor de laatste keer gekneld zit tussen jong en oud. Voor je het weet zal die tussengroep zelf behoren tot de categorie oud. De jeugd moet bevestigen. Zij staan te trappelen om zich te bewijzen. Hij wil nog één keer genieten. Nog één keer schitteren in zijn speeltuin.

Het wordt een pracht van een veldritseizoen. Ik kan het ruiken, proeven en al vaag voelen. Maar voorlopig enkel nog huilende kindjes met veel te grote boekentassen in beeld. Nog even geduld. Nog heel even.

Tot die dag aan de overkant van de grote plas. Tot Las Vegas op woensdag 16 september.

22 dingen die ik geleerd heb op mijn 22ste

Exact 22 jaar geleden zag ik het levenslicht. 22 jaar, ik kan het zelf amper geloven. Mijn 21ste verjaardag lijkt nog maar gisteren en we zijn alweer een jaar verder. Stiekem vind ik het zelfs een beetje jammer want 21 is best een mooie leeftijd. Maar de tijd staat nu eenmaal niet stil…

Vandaag een lijstje met, oh hoe toevallig, 22 dingen die ik de afgelopen tijd heb bijgeleerd over mezelf maar vooral over het leven van een twintiger. Here we go!

  1. De tijd vliegt. Als kind leek een dag, laat staan een week, eindeloos te duren. Nu zijn 24u zo voorbij (waarom duurt een dag niet langer?). En ja, we verliezen dan ook nog eens heel wat tijd met het zeuren tegen iedereen die het maar wil horen dat de tijd zo snel vooruit gaat :).
  2. Heel wat contacten/vriendschappen tussen je 18de en 25ste levensjaar zijn vluchtig. Het is een cliché maar het klopt. Als jongvolwassene leer je heel wat nieuwe mensen kennen en vaak klikt het geweldig, voor een tijdje. Daarna verlies je elkaar weer uit het oog. Tja, dat is gewoon zo.
  3. Vriendschap is kostbaar. Voorgaand op het vorige met alweer een cliché: je leert je echte vrienden kennen. En dat zijn er eigenlijk niet zo veel. En nee dat hoeft ook helemaal niet.
  4. Echte vriendschap vertaald zich niet in tientallen sms’jes per dag, of whatsappjes of whatever. Mijn beste vrienden een paar weken niet gehoord? Eén keer afspreken en het is net alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben. En dat is goed zo.
  5. Niet iedereen vind jou ‘leuk’. Vroeger wilde ik dat iedereen me graag mocht, nu weet ik dat dat onmogelijk is. Ik vind ook niet iedereen leuk.
  6. Sommige mensen vinden je opeens niet meer ‘leuk’. Alsof de ‘vind-ik-niet-meer-leuk’-knop van Facebook geïntegreerd is in het echte leven. Vroeger zag ik dat als een mes in mijn rug. Oké, ik geef het toe, ik zie dat nog altijd zo. Maar zo’n mensen ben je beter kwijt dan rijk (dit is een post vol clichés aan het worden :D).
  7. Sociale media zijn niet het echte leven. FAKEbook! Mensen met het perfecte leventje op Facebook of Instagram? Nja, ik wil toch niet ruilen hoor!
  8. Je wordt bedachtzamer. Ik toch in ieder geval. Als tiener dacht ik gewoon niet na over de dingen die ik zei of deed. Nu denk ik soms te veel na. Ober in een restaurant: ‘Heeft u al een keuze gemaakt?’. Ik: ‘euh nee’ (ik zit hier nog maar amper een kwartier op de menukaart te staren, geef me een beetje tijd alstublieft!).
  9. Ik ben een piekeraar. Elk jaar neem ik me voor om minder te piekeren (goede voornemens enzo ^^). Nee hoor ik blijf gewoon piekeren.
  10. Slaap is belangrijk. Mijn bed is soms mijn beste vriend. Gaan slapen om 22u na een drukke dag? Jep, ik lig al in te dommelen.
  11. Algemene trend: Alcohol: ja! Drinken: nee! Als twintigers is de fun van veel drinken op korte tijd gepasseerd. Een glaasje wijn (of 2) bij het eten: graag! Drinken en rijden? No way, echt niet cool! Note to myself: ‘cool’ is geen sociaal geaccepteerd woord meer na je twintigste. 
  12. Het innerlijke wordt belangrijker. Een zeer fijne evolutie! Je gaat sneller moeite doen om iemand echt te leren kennen en je neemt mensen zoals ze zijn. Merkkledij en afkomst maken ook echt niet meer uit.
  13. Ik kan niet zo goed kaartlezen… Oké oké ik kan NIET kaartlezen. Als er één vrouwelijk cliché is dat klopt bij mij dan is het dit. Ik stuurde mijn vriendin ooit naar de andere kant van Rome dan waar we moesten zijn omdat ik de kaart omgekeerd hield (kan gebeuren hé). Maar als ik ergens één keer ben geweest kan ik me wel heel goed oriënteren. En ik kan parkeren. Meestal. Dus niet alle vrouwelijk clichés zijn van toepassing op mij hoor ^^.
  14. Ik krijg de kriebels als iemand mij mevrouw noemt. Ik mag dan wel de 20 gepasseerd zijn, mevrouw is zoooo 30.
  15. Je weet nog steeds niet precies waar je met je leven naartoe wilt. En dat is oké! Hallo, ik ben ‘nog maar 22’.
  16. Soms ben ik ook ‘al 22’ hoor. Het is maar wat me het beste uitkomt :D.
  17. Bepaalde situaties schrikken me minder af. Een presentatie geven, een sollicitatiegesprek,… Ik heb nog steeds zweethandjes maar alles ik nu gewoon mezelf ben dan komt het wel goed. Toch?
  18. Je snapt niets meer van de jeugd. De muziek waar ze naar luisteren, de kleren die ze dragen, de woorden die ze gebruiken, dat comazuipen… Moet dat nu allemaal? Tja, dat heet jeugdcultuur en ja wij zijn zelf ook zo geweest maar alleen geven we dat niet graag toe ;).
  19. Steeds vaker word je ermee geconfronteerd dat je jeugd voorbij is. MSN bestaat allang niet meer, net als netlog. Wie koopt er trouwens nog CD’s? K3 stopt ermee.. What’s happening?
  20. Je begint ‘grote mensendingen’ graag te doen. Naar theater gaan, een documentaire kijken, gaan wandelen, je leest meer boeken op een jaar dan tijdens je hele middelbare schoolcarrière,… Saai? Ik dacht het niet!
  21. Nietsdoen is zalig. Vroeger heette dat vervelen, nu is het verdiende rust.  Vanuit je bed een romcom (of in mijn geval een kostuumdrama) kijken met een grote kop thee of chocolademelk: heerlijke me-time!
  22. Alles komt altijd goed. Het is al jaren mijn levensmotto maar het klopt ook gewoon. Op het einde valt alles op zijn plaats.

Hey, I’m feeling 22 en eigenlijk is dat best oké! 🙂

Travel tips: Boedapest #1

My house in Budapest, my hidden treasure chest, golden grand piano, my beautiful castillo – Geogre Ezra. Eind juli had ik de eer om vier dagen te verblijven in de stad die ook wel het Parijs van het oosten genoemd wordt: Boedapest. Dat het daar mooi is. En dat ik genoten heb. Wat mij betreft is Boedapest zeker een aanrader voor een citytrip. Aangezien ik zelf altijd de dagen vooraf het internet afschuim voor fijne reistips zet ik de mijne even op een rijtje. Vandaag: alles wat je moet zien en doen in Boeda. 

IMG_5779

Boedapest bestaat uit Boeda en Pest die van elkaar gescheiden zijn door de Donau. Er lopen maar liefst 11 bruggen tussen Boeda en Pest waarvan de Kettingbrug de bekendste (en mooiste wat mij betreft) is. Wij hebben de hoogtepunten van Boeda gezien in ongeveer anderhalve dag.

IMG_5331

P1010262

De burchtwijk

Als je de kettingbrug overgestoken hebt kom je beneden aan het paleis uit. Je kan dan kiezen om via de kabelbaan (siklo) naar boven te gaan of je kan de Boedaberg zelf beklimmen (hiervoor kozen wij, het was onze eerste dag en wij waren nog fris en enthousiast, enfin de beklimming is goed te doen en halverwege zijn er mooie uitzichtspunten).

P1010398

Bovenaan kom je het Sandorpaleis tegen waar de president woont. Om 12u kan je hier de wissel van de wacht meemaken. Niet echt spectaculair maar fijn om even mee te pikken. Wandel daarna rond het Boedapaleis. Een prachtig gebouw dat ook twee musea herbergt (geen tijd voor gehad). Het binnenplein met de Matthiasfontein is een plaatje.

IMG_5490P1010320

Na het paleis ga je heerlijke taart eten en frisse limonade drinken bij Ruszwurm, de oudste patisserie van de stad, of je gaat meteen door naar de Matthiaskerk. De neogotische Matthiaskerk ligt in de historische burchtwijk van Boeda en is herkenbaar aan zijn kleurrijk dak. Je kan de kerk ook vanbinnen bezoeken (voor een achttal euro’s als ik mij niet vergis). Binnen is geen centimeter onbeschilderd en kan je ook een mini-museum bezoeken. Ik vond het zeker de moeite om binnen te gaan maar mijn reispartner en ik bezoeken sowieso graag kerken op reis.

IMG_5730

P1010340

Next up: het vissersbastion. Dit is echt Disneyland in het klein. Er is een gratis en een betalend gedeelte (ongeveer 2 euro). Ik vond persoonlijk dat het betalende deel weinig meerwaarde bood. Je hebt dan wel foto’s van jezelf zonder andere toeristen op maar als je wat geduld hebt bij het gratis gedeelte moet dat ook wel lukken. Vanaf het Vissersbastion heb je een prachtig uitzicht op de Donau en het parlement.

P1010389

P1010370

In de burchtwijk kan je verder nog wat ronddwalen in middeleeuwse straatjes. Je vindt er de resten van de Maria Magdalenakerk, mooie gebouwen en nog enkele musea.

P1010390 P1010394

De burchtwijk van Boeda is meer dan terecht dé toeristische trekpleister van de stad en persoonlijk vind ik dit één van de mooiste plekjes van Boedapest. Zeer sprookjesachtig allemaal en dat met een prachtig uitzicht op Pest.

Gellert Hill

De volgende dag dwaalden we in de voormiddag rond in Pest maar in namiddag stond de Gellertberg op het programma die zich ook in Boeda bevindt. Hiervoor staken we de Elisabethbrug over.

P1010457

Even voor de duidelijkheid. De gellertberg is vrij hoog, het is dus een bijzonder zware klim. Wij deden dit op een niet zo warme dag maar dan nog was het puffen. En bovenaan is helemaal niets te zien! Er staat een standbeeld en een soort van oude bunker maar verder helemaal niets. Je doet dit puur voor het uitzicht dat werkelijk prachtig is. Wanneer je niet zo voor uitzichten bent dan raad ik je aan om dit over te slaan en wat meer in Pest te bezoeken.

P1010534

IMG_6434

Beneden zie je nog de Gellertbaden op de foto die ook in dit deel van Boedapest gevestigd zijn, doordat we er niet lang waren en een spa hadden in ons hotel hebben we echter geen baden bezocht (daar ga ik voor terug ;)).

Neem bovenaan Gellert hill de tijd om uit te blazen, geniet van het uizicht en neem foto’s. Daarna kan je beginnen aan de afdaling (ik hou daar trouwens altijd trillende benen aan over). Als je, net als ons, honger hebt gekregen na de beklimming dan kan je bij Aranyszarvas gaan eten. Dat staat blijkbaar voor het Gouden Hert. Het restaurant heeft al wat prijzen gewonnen en zit wat verloren tussen de Gellert- en de Boedaberg op een pleintje naast een drukke autoweg met wat verder een kerk. Niet toeristisch dus. Wild is er vanzelfsprekend de specialiteit. In Boeda zijn de restaurants wat duurder dan in Pest maar bij het Gouden Hert is de prijs-kwaliteit dik oké. Vriendelijke mensen ook en als je nog plek hebt voor een dessert: doen!

Dit waren mijn tips voor de Boedakant van Boedapest. Nog meer Boedapest tips? Bekijk de hoogtepunten van Pest en ons geweldig hotel.  Staat Boedapest bij jou al op het ‘must-see’ lijstje?