GoAnnelies

Herfstgedachten: wanneer slecht goed is

6 november 2016goanneliesLeave a comment

November. Het is volop herfst. De jongsten onder ons hebben net een week vakantie achter de rug, terwijl de rest geniet van een warme kop koffie of chocolademelk op hun vrije dagen. De herfst is absoluut niet mijn favoriete seizoen, maar wel het mooiste. Ook ik vergaap mij aan de natuurpracht tijdens een lange boswandeling. Om diezelfde avond onder een dekentje te genieten van de huiselijke warmte.

Maar dit jaar heeft de herfst ook een keerzijde. Ik ben namelijk al een goede drie weken ‘ziek’. Vooral de laatste week kom ik niet veel verder dan de zetel en het werk. Lichamelijk ben ik echt ontzettend moe. Zo moe dat ik in de weekends gewoon het klokje rond slaap. Overdag is het hoesten, proesten en niezen geblazen. Doordat ik zoveel rust moet nemen, heb ik natuurlijk ook veel tijd om na te denken. En dan is het feit dat ik mij lichamelijk slecht voel ineens goed. Wat een verschil met vorig jaar.

Vorig jaar beleefde ik – naar mijn gevoel – de moeilijkste herfst ooit. BAS was op zich al vrij zwaar op dat moment. Naast elke dag meerdere masterclasses, werkten we elke avond door aan onze pitch die tegen vrijdag klaar moest zijn. En oh ja we reisden het hele land door met het openbaar vervoer (wat voor de nodige frustraties en vertragingen zorgde natuurlijk ^^). Ik vertrok voor 7 uur en kwam pas na 22u weer thuis. Heel vermoeiend, maar niets dat ik lichamelijk niet aan kon.

Mentaal, dat was een ander verhaal. Want hoewel ik elke dag leerrijk en uitdagend vond (cliché I know ^^), was het moeilijk om ’s morgens vol energie uit bed te springen. Ik voelde mij namelijk niet goed in de groep, kon mezelf niet zijn en had het gevoel niets bij te brengen. Ik heb mezelf toen moeten slepen naar kerstmis, wanneer ik door mijn stage 5 maanden ‘weg’ zou zijn van de groep. Een periode waarin ik mentaal terug opflakkerde. Na deze herfst is het allemaal veel beter gegaan, ook tijdens de maanden dat ik wel terug tijd doorbracht met de groep.

En nu zijn we een jaar verder en wil mijn lichaam even niet meer mee. Misschien niet abnormaal, ik ben na BAS onmiddellijk aan het werk gegaan en heb als starter natuurlijk geen vakantie. De aanpassing aan het nieuwe ritme, het vele bijleren,… Dat vraagt heel wat energie. Maar mentaal voel ik mij zo goed. Ik amuseer mij, waar ik ook ben. Dus neem ik die vermoeidheid er maar gewoon bij, dat gaat wel weer over.

Wanneer mensen dus vragen hoe het met gaat zou ik kunnen antwoorden dat ik mij slecht voel. Maar in vergelijking met vorig jaar gaat het juist heel goed met met mij. Soms, heel soms, is er geen slecht en alleen maar goed. Mooi zo.

En net als het vaststaande feit dat binnen enkele weken alle bladeren van de bomen zijn gevallen, gaan die lichamelijke kwaaltjes ook wel weer over.

Fijne herfst iedereen!

Pont-château

30 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Dit weekend vinden de Europese kampioenschappen veldrijden plaats in het Franse Pont-château. Het EK heeft, zoals in alle sporten, een beetje een merkwaardige reputatie. De waarde ervan is niet echt duidelijk, daarvoor bestaat het nog niet lang genoeg. Desalniettemin staat er wel een trui op het spel. En of je die nu mooi vindt of niet: een trui toevoegen aan je palmares, daar droomt iedere renner van.

Maar voor de echte veldritliefhebber is het EK in Pont-château vooral een terugkeer naar de plek waar al eerder een belangrijke cross is gereden. In 2004 om precies te zijn. Ergens eind januari. Jawel, een wereldkampioenschap.

Ik kan ze me allemaal voor de geest halen, de WK’s van de laatste 2 decennia. Maar er zijn er maar enkele waarbij het spannend was tot in de laatste ronde. Waarbij elk miniscuul foutje werd afgestraft. Waarbij het hart van iedere supporter een paar tellen te veel sloeg en de hartslag van de renners ver over de limiet ging.

Er is er maar één WK waarbij het spannend was tot de laatste seconde, tot in de laatste 20m. Het was een Belgisch onderonsje, een toenmalige clash tussen de oude en de nieuwe generatie. Tussen de man van het jaar en de man die er elk WK opnieuw stond. Met een duizelingwekkende sprint werd het parcours van Pont-château onsterfelijk.

mathieu — Mathieu Van Der Poel in De kuil van Zonhoven – oktober 2016

Een parcours dat allesbehalve spectaculair genoemd kon worden. Ook vandaag strijden ze op quasi datzelfde rondje. Je zou het zelfs saai kunnen noemen. En zonder regen zal het snel zijn, heel snel, te snel. Maar de inzet is wel opnieuw een trui…

De omloop van Pont-château bewijst dat je niet altijd een prachtig parcours nodig hebt om een fantastische wedstrijd te krijgen. Pont-château zal door het WK van 2004 voor altijd iets mythisch hebben. Voeg daar vandaag de onderlinge strijd tussen Van Der Poel en Van Aert aan toe. Hoe dicht zij bij elkaar liggen. Het kan niet misgaan!

Voor de volledigheid: in 2004 won Bart Wellens met nog geen halve seconde voor op Mario De Clerq. Sven Vanthourenhout kwam als derde over de meet. Geen van deze renners zal vandaag de koers bepalen. Maar neem het van mij aan dat ze met veel nostalgie en trots zullen terugdenken aan die ene wedstrijd, wanneer de winnaar van vandaag over diezelfde eindmeet rijdt.

P.S. ook vorig jaar schreef ik over het EK.

Travel tips: Rome #4

23 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Rome is de stad van Caesar en Augustus, van Bernini en Michelangelo, van de Borgias en Franciscus, van pasta en gelato en jawel ook van Mussolini. Er zijn weinig steden met zo’n rijke geschiedenis als de hoofdstad van Italië. Ik verbleef er 5 dagen en geef je met plezier enkele tips mee.

Vandaag dan eindelijk de laatste lading tips voor deze prachtige stad! De vorige delen lees je hier:

Kerken

Rome is natuurlijk de katholieke hoofdstad van Europa, zeg maar van de wereld. Dat zie je niet alleen in Vaticaanstad. Je vindt verspreid over de stad honderden kerken. Niets speciaal zou je denken, in België heeft elk dorp ook een kerk. Alleen herbergen die niet een schat aan kunstwerken van de groten der aarde zoals Michelangelo, Rafael en Bernini. En zelfs zonder grote namen kan het interessant zijn om gewoon eender welke kerk die je tegenkomt even binnen te lopen. Muurschilderingen, koepels, altaren en andere pracht en praal komen je tegemoet. En de rust in zo’n kerk is ook mooi meegenomen. Zeker gezien de toeristische drukte waaraan Rome wel eens te prooi durft vallen.

Mijn aanraders:

Sant Ignazio met zijn trompe l’oeil in de koepel. Meesterwerkje!
Sant Agnese in Agone op het Piazza Navone – het plein van Bernini -, maar ontworpen door Borromini, zijn grote rivaal.
Santa Maria della Concezione. Een lugubere kerk met schedels en botten van overleden monniken. Deze was gesloten als wij daar passeerden. Zonde!
Santa Maria della Victoria met het wereldberoemde werk van Bernini: De extase van Sint Theresa. Ook gemist, jammer genoeg!
Santa Maria in Trastevere (op de foto) met zijn zuilen en prachtige gouden plafond.
Santa Maria del Popolo op het Piazza del Popolo. Met de Chigikapel van Rafael.

De kerken in Rome zijn allemaal gratis te bezoeken. Check wel zeker de openingsuren, want tijdens de middag zijn sommige kerken enkele uren toe. Neem voor de zekerheid een sjaal mee zodat je jezelf kan ‘bedekken’. En respecteer de rust, dat ligt voor de hand.

Omgeving van het Piazza del Popolo

Niet alleen de kerk Santa Maria del Popolo is de moeite, het plein zelf wordt omgeven door bezienswaardigheden. De Via del Corso is een grote boulevard waar de bekende winkelketens menig shoppinghart doen overslaan. Je eindigt op het plein met de zogenaamde tweelingkerken aan beide kanten. Achter het plein kan je zalig vertoeven in het park Villa Borghese. Ideaal voor een picknick tijdens de lunch. Vanaf het Piazza del Popolo ben je in een oogwenk ook aan de Spaanse trappen. Deze bekende hotspot vond ik zelf niet zo speciaal. Het zijn trappen waarop veel volk zit :p. Heerlijk ‘mensenkijken’ kan je er natuurlijk wel.

Fonteinen

Rome staat ook bekend voor zijn fonteinen. De bekendste is natuurlijk de Trevifontein, waar je een muntstuk ingooit om er zeker van te zijn dat je zal terugkeren naar de stad (alsof je dat zo al niet zou willen). Deze stond droog en in de steigers als wij daar waren (balen!). Maar het zou echt de moeite zijn, dus baan even je weg door de talloze toeristen. En geniet van de andere fonteinen die je verspreid over de stad tegenkomt.

Conclusie

Ik vond Rome echt driedubbel de moeite. Ja, het is super toeristisch, maar er zijn zoveel mogelijkheden om die drukte af en toe te ontwijken in bv. één van de honderden musea of kerken. Vanuit Rome kan je ook meerdere daguitstappen maken bv. naar Ostia, Tivoli of fiets eens langs de Via Appia. Ik wil zeker nog eens terug, al was het maar om de Trevifontein deze keer wel met water te aanschouwen.

Dus kom maar op met jouw tips, wat mag ik de volgende keer niet overslaan?

De kuil

16 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Het is weer zover. De eerste bladeren verkleuren en laten daarna kale boomtoppen achter. Het wordt kouder en natter. We halen die kleurrijke sjaal en muts weer boven. En we zitten sneller bij de dokter met een stevige verkoudheid dan we gehoopt hadden.

Ik heb best wel al heimwee naar de zomer, maar toch trek ik vandaag met veel plezier die muts over mijn hoofd en zet ik die verkoudheid even opzij. Want vandaag trek ik naar ‘de kuil’. In minder dan 5 jaar tijd een echt begrip geworden in het veldrijden.

De cross in Zonhoven wil maar één ding zeggen: zand. Massa’s zand. Van dat zand dat hoe droger, hoe moeilijker ligt om door te rijden (en laat het nu net niet veel geregend hebben ^^). En dan heb je de kuil. Geliefd door het publiek, gevreesd door de renners. Metershoog en vooral heel stijl. Je moet hier als crosser maar liefst twee keer per ronde induiken en weer uit klauteren.

Daar bovenaan in dat mulle zand heb je als veldrijder maar één keuze: niet denken, maar durven! Naar beneden, zonder omkijken, op gevaar van eigen leven en onder het kabaal van al die supporters. Oorverdovend naar het schijnt. Alsof je een Olympische arena betreedt.

En ja, het lukt menig renner niet om heelhuids beneden te raken. ‘Ooooh’ klinkt het dan als een Mexican wave door het publiek. En ben je wel goed beneden geraakt, dan moet het zwaarste nog komen. Naar boven. Voetje per voetje. Pijnlijk voor de enkels. Dat beseffen ook de supporters wanneer ze een cross en enkele pinten later de warmte van de feesttent willen opzoeken.

Na een uur heb je hier sowieso een verdiende winnaar. De sterkste. En de rest? Die baalt dat ze weer een jaar zullen moeten wachten om deze oh zo mooie cross op hun palmares te schrijven. Want als je in Zonhoven hebt gewonnen, ben je een topper. Het geeft je talent dat klein beetje meer glans.

Ze zeggen altijd dat het veldritseizoen pas begint op 1 november. Op de Koppenberg in Oudenaarde. Laat ons zeggen dat dit niet meer klopt. Nee, de echte cross start wanneer in de eerste ronde daar in die kuil in Zonhoven duizenden supporters hun keel openzetten. Een klassieker in wording. Of is het dat al?

14 dingen die ik niet meer zou moeten doen

9 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Het is weer lijstjestijd! We doen allemaal wel eens zaken waarvan we weten dat het niet goed voor ons is. We kunnen het gewoon niet laten. Hieronder mijn dingen waarmee ik eigenlijk zou moeten stoppen. Niet overmorgen, maar nu meteen!

Piekeren over de meest belachelijke dingen. Ben ik niet te dik in deze broek? Heb ik vandaag wel hard genoeg gewerkt? Vind die persoon mij nog wel leuk?
Op mijn nagels bijten. Vorig jaar tijdens BAS mee begonnen, van de stress. Niet OK.
Mijzelf blijven verantwoorden voor het feit dat ik nog geen lief heb. Iets met mijn leven en moei je er niet mee.
Agressief worden als iets niet lukt. Mijn laptop kan er van meespreken. Perfectionist tot in de kist!
Mij ergeren aan iedereen zijn ‘perfecte’ leventje op sociale media. Ja, ik kijk vooral naar jou, Instagram. Allemaal opgezet spel, geef maar toe.
Om de 10 minuten naar mijn smartphone grijpen, hij zal wel trillen als ik een melding heb. Het toppunt is dat ik soms op zoek ben naar mijn gsm als ik hem al vastheb. Tja.
Mijn mening voor me houden omdat ik denk dat niemand naar mij zal luisteren. Grootste fout tijdens #BAS1516.
Foto’s van mij nooit mooi vinden. Ik heb topfotografen als vrienden. En ik ben wie ik ben. Ook met mijn haar in de war (heeft het vooral niet over de foto hierboven ^^).
Mijn schrijfsels onderwaarderen. Ik vind altijd wel iets dat nog niet goed is. Terwijl ik er heel wat tijd insteek en daar best wel trots op mag zijn. Perfectionisme anyone?
Tijd verspillen aan slechte boeken of tv-programma’s. Ik heb de neiging om alles af te werken waar ik aan begin. Zonde, er zijn nog boeken genoeg!
Überhaupt tijd verspillen aan iemand die het niet waard is. Dat slorpt energie op die ik best voor iets anders kan gebruiken. Een beetje me-time bijvoorbeeld.
Emoties opkroppen. Doet alleen maar meer pijn achteraf.
Geen hulp aanvaarden. Ik sta altijd klaar voor iedereen, maar zelf iets aannemen? Hola, dat is moeilijk hoor. Iets met perfectionisme en een ego ^^
Te weinig genieten van de kleine mooie dingen. Lichtpuntjes weet je wel.

Herkenbaar? Wat zou jij niet meer mogen doen?

Werelddierendag: confessions van een crazy cat lady #2

2 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Op 4 oktober is het Werelddierendag. Jullie weten ondertussen al dat ik een crazy cat lady ben. Ik kan er wel om lachen, maar mijn katten zijn echt wel mijn dierbaarste bezit. Die schepseltjes maken van een huis mijn thuis. Oké, heel sentimenteel allemaal dit. Ik wil eigenlijk een nieuw lijstje maken met nog meer betekenissen van een katteneigenares. Here we go!

Na een lange dag werken kom je eindelijk thuis. Je katten staan je op te wachten. Eigenlijk niet om je te verwelkomen hoor, maar om je een dik schuldgevoel te bezorgen. Om je te verwijten dat je hen zooolang alleen hebt gelaten. Of je nu maar een uur of twee dagen bent weggeweest, het leek voor hen een eeuwigheid en je zal het geweten hebben!
Een hond die blijft kwispelen of het nu de eerste of 235ste aai is. Hij vindt het nog altijd even fijn. Bij een kat ligt dat lichtjes anders. 1 aai, 2 aaitjes, 3, 4…. BANG, als je niet oppast zit je hand onder het bloed. En waag het niet van het een 5de keer te proberen hé!
Katten moeten regelmatig hun nagels blijven scherpen. We hebben twee krabpalen in huis, maar niets krabt zo goed als de zetel, toch?
Wanneer hun nagels weer scherp zijn, gaan ze ze toch nog eens extra wassen. Nagel per nagel. Het is precies zo’n messenslijper die je met een killerblik aankijkt. Dat aaien is duidelijk niet voor nu.

Er zijn me dunkt 60 verschillende merken katteneten op de markt. En mijn katten vinden het allemaal best lekker. Voor even en dan halen ze hun neus op voor datgene waar ze gisteren nog verlekkerd op waren. Dan maar opnieuw naar de winkel zeker? Oh, en die halve verpakking die nog over is niet weggooien. Twee weken later smaakt dat opnieuw hemels als ik mijn katten moet geloven…
Ze staat te miauwen aan de deur, je staat zo snel mogelijk op, je doet de deur open, de kat komt in beweging, maar opeens… Opeens is ze toch niet meer zo zeker of ze nog wel binnen wilt. En dus blijft ze in deuropening zitten. Om na te denken? Nee hoor, ik denk eerder om jou daar te laten staan als haar slaafje.
Je kat zit rustig naast jou, je staat even op om iets te halen. Binnen een paar minuten sta je opnieuw in de kamer, waar precies net een orkaan is doorgeraasd. Alles ligt overhoop! En de kat? Die zit nog steeds op datzelfde plaatsje met een onschuldige blik te kijken. Heb ik niet gedaan hoor…

Herkenbaar, toch? Ach, ik zou ze niet kunnen missen! Een hele fijne Werelddierendag iedereen!

Meer crazy cat lady confessions kan je hier lezen.

Iedereen creatief #1: de ontdekkingsreis

25 september 2016goanneliesLeave a comment

Creativiteit, er zijn weinig woorden waar zoveel over gesproken en geschreven is. Typ het maar eens in een zoekmachine en je vindt honderden meningen over het topic. Sommigen vinden dat creativiteit dood is, dat alles al eens is gedaan. Anderen stellen dat je niet gelukkig kan zijn zonder dat je job je aanzet tot creatief denken. En dan heb je nog zij die menen dat creativiteit alleen maar een hobby kan of mag zijn. Ook mijn opinie over creativiteit is het afgelopen jaar op proef gesteld en zelfs volledig door elkaar geschud. Alsof er nog niet genoeg artikels over bestaan, besloot ik om er vanaf nu ook een rubriek aan te wijden. Onder het motto ‘iedereen creatief’ geef ik inzichten, tips en tricks om creatiever door het leven te gaan.

Maar laten we beginnen bij het begin. Wat is creativiteit nu juist? En vind ik mezelf creatief? Laat ons zeggen dat het antwoord daarop jarenlang resoluut neen is geweest. Ik kan niet, ik herhaal niet (!) tekenen of schilderen en vraag mij geenszins om mooi te handletteren (tenzij je eens goed wil lachen). Ik vond mezelf dus niet creatief genoeg en liep weg van alles wat dat woord in mijn hoofd deed oproepen. Het stond zeker en vast niet als eigenschap van mezelf op mijn CV.

Maar toen ging ik solliciteren voor BAS, wat best een creatieve richting was en waardoor het angstzweet al in mijn schoenen liep. Ik loste het op door te stellen dat ik best account of strateeg kon worden, maar creatieven waren “een andere soort mensen”. Ik blogde ondertussen elke week, maar zag dat niet als creatief.

Tja, ik was dus ontzettend fout hé. De helft van mijn stage heb ik doorgebracht als copywriter en conceptbedenker. En tijdens ons pop-up bureau was mijn titel op Linkedin niet account of strateeg, maar (surprise!) creatief. Ik heb op mijn stage mijn creatieve kant ontdekt, hij is er altijd geweest, maar ik was er blind voor. Ik ben creatief, niet als jij!

Ondertussen besef ik dat creativiteit meer is dan mooi kunnen schilderen. Het doet je op een andere manier denken, het brengt je bij oplossingen die niet meteen voor de hand liggen. En die creativiteit uit zich bij iedereen op een andere manier. Bij mij in mijn schrijfsels, bij anderen in fotografie, koken of het ordenen van spullen. En ja ook coderen is creatief, een minuscule verandering in code zorgt voor een ander uitzicht. Creatief speelgoed, me dunkt!

Met andere woorden, creativiteit is geen eindproduct, het is een mentaliteit. Een denkwijze die naar mijn mening mensen gelukkiger, productiever (ze vinden sneller een oplossing) en succesvoller maakt. Creatieve mensen lijken dus waardevolle werknemers voor je bedrijf. Maar dat is het net, je moet geen “creatieven” aannemen. De hokjes creatieven en niet creatieven bestaan helemaal niet. Iedereen is creatief, op zijn manier. Alleen stimuleert nog niet iedereen zijn creatieve kant. Je bent misschien, net als ik een jaar geleden, blind voor je eigen creativiteit.

Creativiteit is dus niet alleen voor in je vrije tijd, of voor op je werk. Een creatieve mindset neem je altijd aan. Hoe? Probeer het gewoon eens uit! Kijk naar een probleem op een andere manier, lees iets wat je inspireert en ga er mee aan de slag, neem gitaarlessen of koop zo’n gehypet kleurboek voor volwassenen. Het zal even zoeken zijn naar jouw ding, maar je vindt het heus wel.

Ik hoop jou in deze rubriek nog wat meer te inspireren, maar voor nu: you’re going on an adventure! Eentje die je rijker zal maken als persoon op het einde van de rit (Hé, misschien ben je wel goed in pretparkattracties verzinnen?).

En de discussie of creatieve ideeën dood zijn… Wie dit denkt moet dringend op zoek naar zijn eigen creativiteit en zal op die manier zijn stelling zelf wel teniet doen 😉

Heb jij hem al beet, die creatieve mindset?

Keuzes met het hart

18 september 2016goanneliesLeave a comment

Keuzestress, het wordt de ziekte van onze generatie, de millennials, genoemd. Er is te veel keuze. En niet alleen in de supermarkt, of op de menukaart van een restaurant. Ik wil het hebben over diepgaandere keuzes in je professionele carrière of je privéleven. Er zijn honderden studierichtingen, miljoenen jobtitels en 7 miljard mensen op de wereld om een partner uit te kiezen. We kunnen alles doen wat we willen, mits het financieel wat meezit natuurlijk.

Studeren is niet langer een privilege. Het stond afgelopen week nog in de krant. Jongeren stellen hun studiekeuze almaar langer uit. Wij zijn de generatie die verlamd lijkt door de overvloed aan opties. Nochtans is de correlatie tussen een studierichting en een effectieve job nog nooit zo laag geweest. Een diploma begint in verschillende sectoren (waaronder de mijne!) niet veel meer uit te maken. Waarom kies je dan niet gewoon voor wat je graag doet? Voor wat je interessant lijkt? Daar wringt het schoentje, want we zitten met een economische crisis waarin een job vinden niet simpel is. Die studiekeuze lijkt ineens dan toch heel belangrijk. En dus gaan we het overdenken.

Ik zou een heel artikel kunnen schrijven met tips en tricks om keuzes te maken (en misschien doe ik dat nog wel eens). Maar nee, ik ga het hebben over hoe ik mijn keuzes altijd maak. Ik ben een vrij rationeel persoon, maar als het gaat om belangrijke zaken zoals een studierichting of een job maak ik vaak vreemde sprongen.

In derde middelbaar was ik onderweg mij in te schrijven voor Wetenschappen – Talen, ik had het wel gehad met Latijn. Een uur later kwam ik thuis met een inschrijvingsbewijs voor, jawel, Latijn – Talen. Ik heb heel lang getwijfeld om aan de universiteit iets met economie te gaan studeren, toch koos ik uiteindelijk voor Communicatiewetenschappen. En een jaar geleden zou ik dan wel iets met economie gaan doen, een master in het Management. Was het niet dat ik besloot om me, na de selectiedag overigens, toch kandidaat te stellen voor BAS. Ik wist amper wat dat jaar precies inhield, maar een week later was ik geselecteerd (hoera?!). Mijn drie stages heb ik gekozen op basis van één gesprek, het gesprek op mijn latere stageplaats. Kijken of het ergens anders beter was? Niet nodig blijkbaar. Het gras is overal even groen.

Mijn laatste ietwat vreemde beslissing dateert van dit voorjaar. Ik was aan het solliciteren als project manager in de reclame. En toen kwam de twijfel om het toch niet als copywriter te proberen. Ik heb uiteindelijk een contract getekend als online marketeer, niet in de reclame.

Van geen enkele keuze die ik hierboven noem heb ik spijt. Al begrijp ik mezelf ook niet altijd. Het lijkt alsof ik belangrijke beslissingen, die toch wel mijn huidig leven bepaald hebben, zomaar neem. In een ogenblik. Heel impulsief. Ik kan het eigenlijk zelf niet verklaren.

De ware reden is waarschijnlijk dat ik in zo’n gevallen naar mijn hart luister. Niet bewust, maar ik doe het wel. Ik geloof gewoon dat je diep vanbinnen wel weet wat de juiste beslissing is. Maar door externe factoren, zoals je ouders en de media die je wijzen op de economische crisis, ga je met je verstand beginnen denken en een eventuele rationele beslissing uitspreken. Op het moment van de keuze zelf heb ik echter altijd naar mijn hart geluisterd.

Waarschijnlijk was economie jobzekerheidgewijs (is dat een woord?) een betere keuze, net als wetenschappen in het middelbaar misschien wel nuttiger was dan Latijn. En project manager was de veilige optie geweest (maar ja comfort zones zijn er om te breken, of niet?), waar ik ervaring kon in voorleggen. Maar telkens lag mijn hart ergens anders.

Dus misschien moet je gewoon even diep in jezelf graven. Daar heb je allang een beslissing genomen. Een beslissing die je vast ook wel met rationele argumenten kan ondersteunen. Het eerste zal alvast zijn ‘ik wil dit echt’. Een betere reden kan ik mij niet bedenken. En laat anderen vooral hun mening zeggen, uiteindelijk maak jij je keuze. Met je hart.

Luister jij vooral naar je hart of naar je verstand als je een belangrijke keuze maakt?

Working 9 to 5 #1

11 september 2016goanneliesLeave a comment

Vandaag zijn we exact twee maand na mijn eerste werkdag bij Statik. Ik startte er op 11 juli als online marketeer. In de rubriek ‘Working 9 to 5′ hou ik jullie op de hoogte van hoe het werkleven me bevalt. Hoe gaat het nu met mij? Wat vind ik van de job? En mis ik het studentenleven niet te hard?

De job? Wel in de eerste plaats kan ik al wat meer vertellen over wat ik nu precies doe. Ik ben marketeer in het nieuwe online marketingteam, maar mijn focus zal liggen op alles wat met content te maken heeft. In de eerste plaats het uitdenken van een grondige contentstrategie en het verzorgen van de verspreiding van deze content via verschillende kanalen zoals sociale media en nieuwsbrieven. Op termijn zal daar ook zeker een grondig stuk contentcreatie, en in mijn geval dus copywriting bijkomen.

Ik besef nu pas dat mijn hart volledig bij content ligt. Natuurlijk ben ik via mijn blog elke dag met content bezig, maar hier schrijf ik vanuit mezelf, zijn er geen regels en is er geen juist of fout publiek. Ik schrijf voor mijn plezier en niet meteen om producten te verkopen, zelfs niet om bekendheid te creëren. De juiste boodschap via het juiste kanaal bij het juiste publiek krijgen is nog een ander paar mouwen. Ik heb nog veel te leren en zo heb ik het graag.

Over mijn takenpakket heb ik alvast niet te klagen. En over de rest eigenlijk ook niet. Ik heb super fijne collega’s (dat is het allerbelangrijkste!) die openstaan voor al mijn vragen. Het is een inspirerende werkplek in de mooiste stad van Vlaanderen. Er gebeuren zoveel fijne dingen naast het werken, de sfeer is gewoon top!

Of ik het studentenleven mis? Wel niet echt, behalve dan de vrije tijd (en vakantie) die je als student (te?) veel hebt. Ik zit ondertussen in een goed bioritme waarbij ik ’s avonds genoeg tijd heb om iets leuks te doen of uit te rusten. En mijn weekends zijn goed gevuld! Ik heb meer tijd voor mezelf dan tijdens BAS, waardoor ik me beter in mijn vel voel.

Het gaat dus goed met mij. Hier vertelde ik meer over het feit dat ik het zo moeilijk had met binnen de grote BAS-groep te passen. Bij Statik zijn we met meer dan 25 en heb ik vreemd genoeg geen enkele moeite met mezelf te zijn. Ik ben niet de meeste extraverte, en zal dat nooit worden, maar met mijn mening op tafel te gooien heb ik voorlopig helemaal geen problemen ^^. Ik pas hier een pak beter in de groep, en net als bij mijn stage op Seven, heb ik heel snel mijn plekje gevonden. Misschien was de groep tijdens BAS gewoon een grote uitzondering waarin het echt niet lukte om mijn eigen plaats te claimen.

Het enige wat ik misschien een beetje mis is de creativiteit die zowel bij Seven als binnen BAS constant aanwezig was. De lange conceptuele brainstorms, uren nadenken over een slogan, een radiospot schrijven,…. Bij Statik is het eerder resultaatgericht werken, met een focus op data. Er is natuurlijk wel plaats voor creativiteit binnen dat werkkader, maar het zal altijd wat beperkter blijven dan in een reclamebureau.

Het voordeel hiervan is dan weer dat mijn hoofd vol met inspiratie zit. Echt, ik kan mijn eigen gedachten niet doen stoppen. Ik heb zoveel (zotte) ideeën voor mijn blog en mijn persoonlijk leven. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan. Nog even genieten van de nazomer, en dan tijdens de herfst- en wintermaanden lekker bijleren, schrijven en jullie inspireren. Ik heb daar zoveel zin in!

Ik hou jullie op de hoogte! Doe jij wat je graag doet?

Te veel chaos vandaag

4 september 2016goanneliesLeave a comment

September wordt weleens de drukste maand van het jaar genoemd. Kinderen terug naar school, deadlines op het werk, sportscholen die opnieuw hun deuren openen,… Het komt allemaal samen op je schouders. En dat weegt. De chaos is compleet! We kunnen alleen maar hunkeren naar die rustige zomeravonden van weleer.

Bij mij valt de chaos dit jaar goed mee, ik heb de hele zomer gewerkt dus is er niet zo veel verschil met de vorige weken. Ik ben zelfs blij dat iedereen rondom mij ook weer in een vaste structuur valt. Niettemin is september een moeilijk maand voor iedereen. Hieronder enkele tips om er mee om te gaan. Voor je het weet is het zo alweer oktober.

Routine

Eigenlijk is niet september, maar de zomer de boosdoener. Tijdens de zomer ligt je ritme, zowel privé als op het werk, lager dan tijdens de rest van het jaar. Je hebt niet alleen een tijdje vakantie, je doet elke dag meer ontspannende dingen. Zoals langer slapen, want de kinderen moeten niet vroeg op. Huishoudelijke klusjes kunnen wachten tot morgen en de sportschool is een tijdje dicht. Koken? We gaan wel op restaurant. En met de helft van de collega’s op vakantie worden deadlines vaker uitgesteld.

De afgelopen twee maanden hebben je routine dus grondig doorbroken. Dat is de reden dat je lichaam het nu zo moeilijk heeft. Je voelt je futloos en oververmoeid. Veel mensen proberen de zomer nog wat langer vast te houden door in september nog veel avonden tot laat van huis weg te zijn. Heel fijn, maar het maakt het niet makkelijker om te wennen aan de routine.

Mijn tip: omarm in september de routine, geniet terug van de gewone dingen (een kopje koffie bij het ontbijt). Die fijne uitjes hoef je niet uit te stellen, maar plan ze gewoon in het weekend (heb je meteen iets om naar uit te kijken). Zo bouw je opnieuw een bioritme op en ga je je snel fitter voelen.

Schrijf het op

Chaos speelt zich vooral af in je hoofd. Je hebt het gevoel dat je nog 256 dingen moet doen, allemaal tegelijk. Schrijf daarom al je to do’s neer op een blaadje papier. Op die manier zul je zien dat er bepaalde zaken zijn die je op dit moment toch niet kunt aanpakken (bv. ik moet morgenavond naar de proefles aquazumba), door ze neer te schrijven zijn ze echter wel uit je hoofd en kan je focussen op de belangrijkste to do’s.

Een tweede blad gebruik je om al je losse gedachten neer te pennen. Als je deze nadien leest, zul je zien dat dit meestal dingen zijn waar je niets kan aan veranderen. Door ze op te lijsten kun je ze opnieuw beter van je af te zetten. En waarom je zorgen maken om iets waar je toch niets aan kan doen?

Prioriteiten

Ik zei het al: focus op de belangrijkste to do’s. Je kan niet alles tegelijk (ook al denk je van wel, multitasken werkt niet!). Het kopen van een winterjas kan in oktober ook nog, net als dat etentje dat op een moment valt dat je eigenlijk toch liever een avond rust hebt. Orden dus meteen je to do’s volgens je prioriteiten.

Hoe je prioriteiten stelt? Wanneer je je lijstje overloopt, zul je snel natuurlijk aanvoelen welke zaken je het belangrijkste vind. Ook al is een bepaalde taak niet fijn, ga gewoon aan de slag. Just do it! Als je echt een uitsteller bent, kan je elke taak een deadline geven.

Door opnieuw een routine aan te nemen, je gedachten op te schrijven en deze te ordenen volgens je prioriteiten kom je al een heel eind ver om die chaos te verdrijven. Probeer verder gewoon te genieten van alledaagse dingen (zoek naar de lichtpuntjes) en dan komt alles wel weer goed. Want het komt altijd goed, toch?

Heb jij last van een chaotisch hoofd deze dagen?

Travel tips: Rome #3

28 augustus 2016goanneliesLeave a comment

Ik gaf al eerder mijn tips voor een tripje naar de hoofdstad van Italië hier en hier. Vandaag neem ik jullie mee naar dat andere land dat je kan bezoeken tijdens je verblijf in Rome, Vaticaanstad. En ik ga het meteen toegeven: ik vond Vaticaanstad het mooiste dat ik in die 5 dagen heb gezien.

Sint-Pietersplein en de basiliek

Vaticaanstad is de kleinste staat ter wereld en natuurlijk het hart van het katholieke geloof. Het Sint-Pieterplein is ontworpen door Bernini en aangelegd in de vorm van een sleutel. De colonnade bevat maar liefst 160 beelden van heiligen en in het midden staat een gigantische obelisk. Het is hier dat de paus jaarlijks zijn urbi et orbi uitspreekt voor tienduizenden gelovigen.

De echte blikvanger is natuurlijk de Sint-Pieterbasiliek. De toegang is gratis, maar er staat steeds een lange rij over het hele plein. Geen nood, dit is enkel om door de metaaldetector te lopen en om na te kijken dat je wel voldoende ‘bedekt’ bent. Het gaat snel vooruit dus na maximum een half uur aanschuiven ben je wel binnen. Ga tegen het einde van de namiddag en het gaat zelfs allemaal nog een beetje vlotter.

Random tip: in de meeste kerken van Rome mag je niet binnen indien je schouders niet bedekt zijn. In de Sint-Pieter zijn ook shortjes en rokken tot boven de knieën uit den boze. Dan vragen ze je om een soort papieren broek te kopen om toch binnen te mogen (heel sexy én duur ^^). Neem dus steeds een sjaal mee voor je schouders en doe indien mogelijk een lange broek aan.

Eens je de basiliek binnen bent kan de verwondering beginnen. De prachtige koepel van Michelangelo overdonderde mij. Het is gewoon een prachtige kerk. Vooraan vind je ook La Pieta van diezelfde Michelangelo, dat is maar één van de vele kunstschatten die de basiliek rijk is. Ik voelde de rust op mij neerdalen daarbinnen, de emoties van de gelovigen die eindelijk hun basiliek bezoeken bezorgde me kippenvel.

Neem dus rustig de tijd om alles te bekijken en ga dan naar boven. Naar boven? Je kan de koepel van de Sint-Pieter namelijk zelf beklimmen. Voor 5 euro maak je de hele beklimming, voor 7 euro brengt een lift je halverwege vanwaar het nog ‘maar’ 320 treden zijn. Op het einde wordt het wat smalletjes, maar wat een uitzicht! Je krijgt een prachtige kijk op het sleutelvormige plein en de rest van Rome.

In Vaticaanstad rekenen ze goed door voor eten en drinken. In de Via Borgo Pio kan je nog behoorlijk betaalbaar eten. Wij lunchten bij Tre Pupazzi.

Vaticaanse musea

De Vaticaanse musea herbergen alle grote kunstschatten van het Vaticaan. Het is eigenlijk een verzameling van paleizen die door de eeuwen is gegroeid. Trek zeker wat tijd uit voor deze musea, alles bezichtigen is trouwens onmogelijk. Door de bezoekersstroom te volgen kom je sowieso langs alle hoogtepunten: de gang met kaarten, de Stanze van Rafael en de Borgia kamers met muurschilderingen van Pinturicchio. Alle routes eindigen in de Sixtijnse Kapel. Het is in deze kapel dat alle kardinalen worden opgesloten voor het conclaaf en het plafond van Michelangelo is wereldberoemd. Durf daarnaast eens links en rechts afslaan, weg van de massa, om in alle rust een kamer te bekijken.

Neem een audiogids en beslis zelf waar je meer uitleg over wilt horen. Vooral bij de immense muurschilderingen vond ik dit een echte meerwaarde.

Mijn gouden tip voor deze musea: boek je kaartjes op voorhand online (en doe dit bij de officiële website). Hierbij moet je een dag en uur aangeven en is het essentieel dat je er dan bent, maar je spaart er ontzettend veel tijd mee uit. Wanneer je naar de ingang wandelt zal je merken dat er een kilometerslange rij wachtenden staat, in de verschroeiende zon meestal. Deze mensen mag je met een online ticket allemaal voorbij en je moet eigenlijk niet wachten. Je betaalt dan wel 4 euro meer, je bent ten minste binnen in een ogenblik.

Castel Sant Angelo

Castel Sant Angelo is officieel al terug Italiaans grondgebied, maar de Engelenburcht heeft een direct link met het Vaticaan. Het is gebouwd als mausoleum, en heeft doorheen de eeuwen dienst gedaan als gevangenis en toevluchtsoord voor de paus. Vandaag huist er een museum, dat zeker interessant is om door te wandelen. Het dak geeft opnieuw een prachtig uitzicht over de stad en op de Sint-Pieter. Hier kan je mooie plaatjes schieten. De Engelenbrug verbindt het Castel met de rest van Rome. Op de brug staan verschillende engelenbeelden die gemaakt zijn door de leerlingen van Bernini.

Kortom, Vaticaanstad is een prachtige staat op zichzelf. Je vult er zonder moeite een hele dag!

Ben jij al in Vaticaanstad geweest?

De (on)zin van comfort zones

19 augustus 2016goanneliesLeave a comment

Life begins at the end of your comfort zone

Grote kans dat je bovenstaande quote al eens hebt gedeeld op pakweg Instagram of Pinterest. Ik waarschijnlijk ook. Een comfort zone is de verzameling van situaties in je leven waarin je je veilig en ontspannen voelt. Dit is voor iedereen anders. Een gesprek met de koning is voor jou wellicht ver buiten je comfort zone, maar voor zijn vrouw de koningin is dat het niet. Wanneer de koningin morgen uit een vliegtuig springt zal ze iets meer schrik hebben dan een ervaren springer.

Sociale druk

Van zo’n comfort zone wordt gezegd dat je eruit moet stappen om het echte geluk te vinden, dat je dan pas je dromen kan waarmaken. En neem dat moeten gerust letterlijk, want het lijkt wel een vorm van sociale druk geworden.

Comfort zones zijn vandaag de dag een hot topic. We moeten allemaal naar de andere kant van de wereld reizen. Om daar dan het liefst een berg te gaan beklimmen met een go-pro om onze nek. Als bewijs voor de kleinkinderen later. Een avondje in de zetel is te saai, te gemakkelijk. Ga eens een les taekwondo ofzo volgen, dan voel je pas echt dat je leeft.

Iedere loopbaancoach zal het je bevestigen. Ook op carrièrevlak moeten we rekening houden met onze comfort zone. Ik schreef al eerder dat BAS mij dwong om mijn comfort zone aan stukken te scheuren. Ook mijn nieuwe job als online marketeer staat ver af van wat ik al gedaan heb. Het is nog elke dag opnieuw bijleren en aanpassen. En dat is maar goed ook want na een jaar advertising school zou een job in advertising te simpel zijn geweest, toch? Te veel in mijn comfort zone? Dat was mijn redenering althans.

Vloek of zegen?

Maar is een comfort zone altijd iets positief? Als ik deze week voor de eerste keer in mijn leven een salespresentatie moet geven dan is dat dik uit mijn comfort zone. Dan zal dat stress opleveren, klamme handjes en doe ik de dag erna best een ander bloesje aan. Maar niet erg, want het gevoel van opluchting en die trots die je voelt nadat je geslaagd bent in je opzet is eens zo fijn.

Maar wat als die opluchting er niet is? En na een tweede, een derde keer ook niet? Dan hou ik dat misschien twee maanden vol, om daarna volledig uitgeput te moeten toegeven dat dit deel van de functie toch niet aan mij besteed is. Dan ben ik uit mijn comfort zone geweest om mezelf nog meer uit te putten. Is dat dan geluk? Het waarmaken van mijn dromen? Een comfort zone kan niet alleen verrijken, maar ook belemmeren. En dat is belangrijk om mee te nemen.

A ship is safe in harbor, but that’s not what ships are for.

Durven springen

Wil ik hiermee zeggen dat comfort zones onzin zijn? Nee, ik wil alleen maar zeggen dat niet alleen de binnenkant van een comfort zone voor iedereen persoonlijk is. Ook de mate waarin je jezelf kan uitdagen is persoonlijk. Hoe meer je dat doet, hoe groter je comfort zone zal worden en hoe verder je dus zal moeten stappen om er buiten te treden. En soms wordt die afstand te groot. Avonturiers die halverwege hun leven besluiten zich te gaan settelen bijvoorbeeld. En soms, zoals in het voorbeeld van de salespresentatie, is de afstand klein, maar staat er een sterke wind waartegen je moet opboksen.

Een comfort zone gaat om het feit dat je moet durven springen. Of zoals een andere bekende quote zegt: je moet een schip gebruiken waarvoor het bedoeld is en er mee naar het midden van de oceaan varen. Maar wat die quote vergeet te zeggen is dat een schip niet perfect is. Het moet af en toe terugkeren naar de veilige haven. Voor bevoorrading en een stevige opknapbeurt. Dat is minstens even belangrijk als het varen zelf. Durf springen, maar doe dit in beide richtingen.

Ga jij vaak buiten je comfort zone?

Series #4: volstrekt paranormaal

14 augustus 2016goanneliesLeave a comment

Wat is er leuker om te ontdekken dan een geweldige nieuwe serie? Ik kijk veel liever series dan films (en dan vooral series die zich in het verleden afspelen), om de simpele reden dat het verhaal uitgebreider is en je de personages veel diepgaander leert kennen. Elke maand heb ik wel weer een nieuwe serieverslaving en deze wil ik graag met jullie delen.

Paranormale horrorseries zijn hot. Kijk maar naar de hype rond de Netflix serie Stranger Things (zelf heb ik deze nog niet gekeken). Ik deel hieronder mijn drie favorieten in dit genre. Geesten, heksen of vampieren? Aan jou de keuze!

The living and the dead

The Living And The Dead is een recente BBC serie met ‘Merlin’-ster Colin Morgan in de hoofdrol. De miniserie bestaat uit zes afleveringen, het is momenteel nog onduidelijk of er een 2de seizoen komt. Ik hoop in ieder geval van wel.

Waar gaat het over? Nathan Appleby keert samen met zijn tweede vrouw Charlotte (gespeeld door de geweldige Charlotte Spencer) terug naar zijn geboortehuis in Somerset. De moderne tijd kondigt zich aan en Charlotte wil enkele moderne landbouwtechnieken invoeren, zeer tegen de zin van het personeel. Ondertussen probeert Nathan als psycholoog te verklaren waarom sommige van de inwoners onverklaarbare zaken zien en horen. Nathan zelf kampt bovendien met een trauma uit zijn verleden en de gebeurtenissen op de boerderij gaan van kwaad naar erger. Is Nathan vervloekt? En is er meer tussen leven en dood?

Zoals de serietitel al doet vermoeden spelen de doden een belangrijke rol in deze reeks. Elke aflevering draait rond een bepaalde persoon die geteisterd wordt door een geest uit het verleden. Naar het einde toe gaat ook Nathans verleden steeds meer naar voren komen. Ik vond deze serie in het begin doodeng. Niet zozeer door wat je te zien krijgt, maar door de spanning die op geniale wijze wordt opgebouwd. Vooral de muziek geeft het verhaal een extra dimensie. Het einde was op zijn zachts gezegd heel vreemd en liet me wat verdwaasd achter. Een aparte serie met knap acteerwerk!

Salem

Geen geesten deze keer, maar heksen. Salem is een Amerikaanse serie van WGN America. Shane West en Janet Montgomery spelen de hoofdrollen. Het derde seizoen, van opnieuw 13 afleveringen, komt dit najaar uit.

Waar gaat dit over? In de 17de eeuw geloofde men dat het stadje Salem bezeten was door heksen. John Alden kan deze hysterie niet langer aanzien en vertrekt naar de oorlog. Hiervoor moet hij zijn grote liefde Mary achterlaten. Wanneer John na zeven jaar terugkeert blijkt Salem nog steeds in de ban van de heksen. Mary is ondertussen de belangrijkste vrouw van de stad. Samen met heksenjager Cotton Mather gaat hij op zoek naar de waarheid. Wie is te vertrouwen? En wat is het grote plan van de heksen?

In de 17de eeuw werden effectief heksenprocessen gevoerd in het stadje Salem. In de serie bestaan deze heksen echt en willen ze maar één ding: de puriteinen in Salem vernietigen. Het zijn geen heksen die zo maar eventjes op een bezem door de lucht vliegen, het is echt een nieuwe kijk op hun macht. De eerste aflevering maakte mij erg aan het schrikken, maar nadien went het wel. Het verhaal focust daarnaast op de relatie tussen Mary en John, waardoor de reeks naast horror ook heel wat gothic romance elementen heeft.

Dracula

https://www.youtube.com/watch?v=ztME-XRR76Y

Als we spreken over gothic romance dan is Dracula het ultieme verhaal in dat genre. De gelijknamige NBC-serie uit 2013 met Jonathan Rhys Meyers in de hoofdrol is wellicht één van de beste verfilmingen van dit klassieke vampierenverhaal. Het eerste seizoen bestaat uit 10 afleveringen, waarna de serie door NBC werd afgelast. Netflix heeft ooit aangekondigd een tweede seizoen te gaan produceren, maar sindsdien is het stil rond Dracula.

Waar gaat het over? In Victoriaans Engeland heeft de Amerikaan Alexander Grayson een nieuwe manier gevonden om licht te produceren. Hiermee wil hij de eeuwenoude Orde Van De Draak kapotmaken. Deze orde heeft hem en zijn kompaan Van Helsing eeuwen geleden alles afgenomen, inclusief zijn grote liefde Ilona. Wanneer Alexander de hulp inschakelt van journalist Jonathan Harker blijkt diens vriendin Mina Murray verdacht veel op Ilona te lijken.

Oké, ik geef het toe. Ik ben deze serie beginnen kijken voor Jonathan Rhys Meyers, en ik ben blijven kijken toen bleek dat hij regelmatig zijn bloot bovenlijf toont. Daarnaast is de serie gewoon heel sfeerrijk gefilmd. Lekker duister en de kostuums zijn ook prachtig. De serie is niet echt eng, maar de vampieren zorgen er natuurlijk voor dat er wel wat bloed vloeit.

Hou jij van dit genre? Wat is jouw favoriete paranormale horrorserie?

Bekijk ook mijn andere serietips:

Olympisch vuur

7 augustus 2016goanneliesLeave a comment

Hier stond eerst een post waarin ik mijn beklag deed over hoe weinig animo er leek te zijn voor de Olympische Spelen in Rio. Hieronder lees je een fragment uit die post. Maar op anderhalve dag kan er veel veranderen…

Misschien komt het, na het EK voetbal en de Tour De France, doordat we sportmoe zijn. Het EK heeft een serieuze kater achtergelaten bij veel sportminnende Belgen. Met alle respect voor dat Europees Kampioenschap, maar de Olympische Spelen zijn nog wel een paar categorieën hoger te plaatsen. Dit is het grootste sportevenement in de wereld. Hier is deelnemen belangrijker dan winnen. En we doen mee. En we kunnen winnen. In meerdere disciplines. Kijk naar hoe de Belgen de Tour mee gekleurd hebben. België is een land vol sporttalent (ja ook onze voetballers!), laten we daar aandacht aan besteden.

Misschien komt het doordat de media alleen maar negatief lijkt te berichten over de Spelen. Doemscenario’s over het Zika-virus bijvoorbeeld. Of angst voor een terroristische aanslag. En dan steeds weer die kwestie van doppinggebruik. Het feit dat Russische sporters eerst wel, dan niet, dan weer wel, weer niet en nu toch wel, maar niet helemaal, mogen deelnemen helpt Rio niet echt vooruit.

We doen mee en we kunnen winnen. Al moesten we eerst een teleurstelling wegwerken. Judoka Van Snick kwam in de 2de ronde niet voorbij de titelverdedigster Menezes. Een eerste medailledroom aan stukken.

Des te mooier was het moment dat Greg Van Avermaet als winnaar over de finish reed in Copacabana. GOUD. Goud, aan de rand van de Braziliaanse zon. Is er iemand in heel het universum die dit onze Greg niet gunt? Is er iemand die nu nog twijfelt aan het feit dat België het beste koersland ter wereld is?

Wat de Spelen verder ook nog mogen brengen, we hebben een eerste medaille. Een gouden medaille. En Rio is duidelijk nog niet voorbij. Vanmorgen stond ik op met het bericht dat Kirsten Flipkens Venus Williams heeft verslagen in de 1ste ronde van het tennis. Evi Van Acker is zich intussen in alle rust aan het voorbereiden op haar zeilrace. We mogen dan geen Europees Kampioen voetbal geworden zijn, op Olympisch niveau hebben we na één dag al indruk gemaakt.

Om nog even terug te komen op het afwezige enthousiasme voor Rio. Of je nu wel niet moet hebben van de Olympische Spelen, de waarheid is dat we nu meer dan ooit nood hebben aan dit toernooi. Al in 776 V.C. hadden de Grieken door dat sport zorgt voor verbinding. En laat verbinding nu net datgene zijn wat er in deze wereld nog te veel ontbreekt. Het maakt niet uit wat je afkomst, geslacht of sociale klasse is, er is iets wat alle deelnemers gemeenschappelijk hebben: passie voor hun sport. En passie is een toverwoord!

Als ik ooit een tattoo laat zetten zullen het de Olympische ringen zijn. De cirkels zijn natuurlijk niet toevallig gekozen. Verbinding. Laat verbinding en passie de twee woorden zijn die voor eeuwig aan Rio 2016 doen denken.

Confessions van een crazy cat lady

31 juli 2016goanneliesLeave a comment

Op 8 augustus is het Wereld Kattendag. Hoog tijd om toe te geven dat ik een crazy cat lady ben. Ik zou mijn 13 katten voor geen geld van de wereld kunnen missen. Ze zorgen ervoor dat ik mij geliefd voel als ik thuiskom van een lange dag werken, ze zorgen voor leven in huis en af en toe ook voor troost. Kortom, ik zorg voor hen, maar zij ook voor mij. Meestal toch, want soms doen ze niets anders dan kattenkwaad uithalen.

Op het puntje van je stoel zitten is een mooie uitdrukking voor een spannend moment. Voor mij is het dagelijkse realiteit. Mijn kat neemt namelijk de rest van de stoel in, waardoor er voor mij enkel maar het puntje overblijft. En o wee als je durft bewegen, want dan wordt ze ambetant!
Ze zeggen altijd dat katten pootafdrukken achterlaten op je hart. Dat is waar, maar ze laten nog op veel andere plaatsen afdrukken van hun poezelige (pun intended!) pootjes achter. Mijn leren bureaustoel bijvoorbeeld, of de voorruit van mijn auto. En als je denkt dat je in de zomer gezellig kan rondlopen in een short… verkeerd gedacht! Je blote benen zijn er meteen aan voor de moeite.
Ik heb de reflex ontwikkelt om op 2 seconden tijd recht te springen vanuit mijn stoel. Mijn kat staat namelijk te miauwen aan de deur en je wilt Hare Majesteit echt niet laten wachten. En ja, ik mompel een sorry als het langer dan 2 seconden heeft geduurd.

Een tijdschrift lezen, deze blog typen,… Het is niet zo gemakkelijk als het lijkt met een kat in de buurt. Papier en laptops hebben blijkbaar een ontzettende aantrekkingskracht voor mijn harige huisgenoten.
Ik verlaat de supermarkt nooit zonder een doos. Voor mijn katten… Ik mag zo veel dure speeltjes kopen als ik wil, ze willen enkel dozen. En liefst elke week een nieuwe, want na een dag ligt de vloer alweer vol stukken karton.
Er is niets in huis echt van mij. Al mijn spullen deel ik met mijn katten. Gommen, balpennen en andere bureauspullen vind ik vaak terug onder een kast, een openstaande handtas is nooit veilig en mijn kleren zijn blijkbaar heel zacht. Vooral zwarte kledingstukken, waar hun achtergelaten haren extra goed zichtbaar op zijn, blijken ideaal om op te liggen. Ik slaap ook nooit alleen en het is natuurlijk de kat die het midden van het bed betrekt, ik krijg slechts het randje….

Een hond heeft een baasje, maar een kat heeft personeel 😉 Het leven met katten is in ieder geval nooit saai. Heeft jouw kat ook zo’n vreemde trekjes?