GoAnnelies

Londen #8: het gekke Camden

11 februari 2018goanneliesLeave a comment

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips. En dat ben ik letterlijk aan het doen, want dit is alweer het 8ste berichtje over de stad. Ooit stop ik ermee, beloofd. Al is de kans dat ik voor die tijd ben terug geweest natuurlijk ook reëel ;).

Op ons laatste dagje trokken we naar Camden om van daaruit een mooie wandeling te maken die zou eindigen in Little Venice, en dat was vlak bij ons hotel. Ideale afsluiter dus!

Camden Market

Wanneer afgelopen zomer mij het bericht bereikte dat een deel van Camden market was afgebrand deed mijn hart een beetje pijn. Ik had eerst geen hoge verwachtingen over deze Londense wijk. Ooit was Camden namelijk een iets wat ruwere achterbuurt. Maar tegenwoordig is het vooral een toeristische trekpleister. De alternatieve bewoners trokken eerder richting Shoreditch, en nu ook die wijk commercieel aan het worden is trekken ze nog verder landinwaarts. Londen is constant in verandering. Heerlijk!

Maar eigenlijk vond ik Camden toch wel geweldig. Dat het niet te druk was in de ochtend hielp natuurlijk wel. De markt was nog aan het opstellen en ik keek mijn ogen uit. Al die gekke kleurrijke kraampjes en heerlijke geuren van de eettentjes. Ik kocht er een topje, we aten Churros en we bezochten de gekke winkel Cyberdog. Echt een tip om even binnen te wandelen. Alles was hier in een fluo, glow-in-the-dark & robotthema. En de onderste etage was op zijn zachtst gezegd best wel kinky.

Na 4 dagen citytrippen hadden we niet meer nodig dan wat rond te struinen op deze leuke plek.

Eigenlijk mocht je helemaal geen foto’s nemen in de winkel, oeps!

Londen Canal Walk

Vanuit Camden Lock kan je langs het water wandelen tot helemaal in Little Venice. Dit is de zogenaamde Londen Canal walk. Deze wandeling is niet zo super bekend onder het grote publiek en toont een ander Londen. Het was er super rustig, niet altijd even verzorgd, maar we zagen ook wel de mooiste plaatjes van onze vakantie.

P1080026 kopie.JPG — Het vertrekpunt in Camden Lock

Onderweg kom je voorbij de Londen Zoo en zie je effectief enkele dieren in hun kooien zitten. Via één van de vele bruggen kan je er voor kiezen om Regent’s Park in te duiken. Wat we met veel plezier deden want dit park hadden we nog niet bezocht.

En de prijs voor de mooiste foto van de hele vakantie gaat naar…

Regent’s Park

Regent’s Park is misschien niet zo groot als Hyde Park, maar het is zeker even mooi. Verschillende tuintjes wisselen zich af met uitgestrekte vlakten waar kinderen ravotten, eekhoorntjes rondhuppelen en koppeltjes picknicken aan het water, want de kanalen lopen uiteraard verder door het park.

Mijn vriendinnen en ik namen ook de tijd om enkele foto’s van elkaar te nemen – en uiteraard ook samen – in een mooie omgeving. De lente was toen net in het land, dus bloesems overal. Het was een heerlijke dag.

Little Venice

Van het park stapten we terug richting het water. Waar soms de weg wat moeilijker te bewandelen werd en het een keer ook flink zoeken was door een onderbroken kanaalpad en we daarom de omleidingsbordjes moesten volgen. Daar zijn we meestal niet zo goed in *ahum*. Maar uiteindelijk kwamen we heelhuids aan in Little Venice, waar we de enige regendruppels te verwerken kregen van de volledige trip (voor een week in maart hadden we dus heel veel geluk!).

Little Venice wordt omgeschreven als extreem cute en cozy, maar ik vond het jammer genoeg wat tegenvallen. Het is normaal een soort minihaventje waar de boten aan de kade liggen, maar toen we er waren lagen er amper boten.

In een meer toeristische/warme periode zal het er best wel mooi zijn, dus laat dit je niet tegenhouden om erheen te gaan. De wandeling an sich is ook gewoon de moeite, voor wie eens wat anders wil in deze metropool.

Vanuit Little Venice vertrekken ook toeristenbootjes die tot in Camden varen en terug. Dat kan zeker ook fijn zijn als je niet elke dag de kaap van 30 000 stappen wil halen op je citytrip. Wij stapten in ieder geval wel wat af die dag, maar het was een zalige afsluiter!

Hebben jullie al eens langs de Londense kanalen gewandeld?

Picture imperfect #4: ode aan onproductiviteit

4 februari 2018goanneliesLeave a comment

Wat een mooie longread heeft Selma Franssen van Charlie Magazine geschreven over hoe onze maatschappij maakbaarheid inzake productiviteit en werkdruk oplegt. Alsof elke minuut nuttig besteed moet worden. Het is misschien typisch millennial dat ik dit zeg: maar als er nu een soort druk is die ik voel dan is het wel om mijn tijd goed te besteden. En als er nu één ding is waar ik soms mee worstel dan is het dat wel.

Want ik ben een dagdromer. Ik ben iemand die altijd minder minuten nodig heeft om iets te doen, maar er toch evenveel minuten als een ander aan besteed omdat mijn hoofd ineens ergens anders zit. Dat was zo op de middelbare school, op de unief en dat is met momenten ook zo op het werk. Een paar uur doorknallen op een project betekent ook dat ik verschillende keren ergens anders zat met mijn gedachten. That’s how I roll. Ik denk zelfs dat ik dat nodig heb om een goed resultaat te bekomen.

En de laatste tijd is doorknallen bij mij een moeilijke geworden. Ik word constant onderbroken door andere projecten. En dan hoor ik jullie al zeggen: dat is toch net wat goed voor jou werkt? Nee, werk onderbreken door meer werk zorgt ervoor dat er nog amper tijd overblijft om even weg te dromen. Om voor je uit te staren. Die tijd heb je niet en het zijn die kleine momentjes die ik zo koester. Want we kunnen wel tegen elkaar zeggen dat ’s avonds hersenloos voor tv zitten niet goed is. En vooral dat je ’s morgens op weg naar het werk nog maar best even een boek leest, de krant doorneemt of een blogje typt in plaats van uit het raam te staren. En ja, er zijn energieverspillers met sociale media en tv op kop die ons niet per se gelukkiger maken. Maar dat voor je uit staren is helemaal niet zo stom. Dat maakt je creatiever, gelukkiger en minder gestresseerd.

Fuck miracle morning, hell week en al die andere boeken die zeggen dat je per se voor 6u uit je bed moet komen om een rondje te joggen, granola met 0% vetpercentage te maken al luisterend naar een podcast over mindfulness. Om daarna minstens 8 uur hyperproductief achter je bureau te zitten. Alsof je daar dan ineens geen koffie meer voor nodig hebt. Om vervolgens thuis te komen, een heerlijk gezonde veganistische en glutenvrije maaltijd op tafel te toveren, bikram yoga te beoefenen, je bijberoep te onderhouden en de nieuwste aflevering – of een paar afleveringen- van Stranger Things gezien te hebben – want je moet toch kunnen meepraten aan het koffiemachine.

Ik weet niet wat jullie daarvan denken maar – pardon my French – een welgemeende f*** you aan de mensen die vinden dat we zo moeten leven en dat ons dat meer focus gaat opleveren.

In Flow 8 van 2017 stond een artikel over de voordelen van dagdromen. Over hoe belangrijk het is om te ontfocussen. Zo zorg je ervoor dat je brein ontspant. Door te gaan wandelen, te tekenen, te dagdromen en te prutsen. Srini Pillay drukt het als volgt uit:

Als je minder focust zie je meer.

Je staat meer open voor nieuwe ervaringen en komt op nieuwe ideeën. En die nieuwe ervaring kan best een portie bikram yoga zijn. Maar een dag heeft maar 24 uur. Laten we onproductiviteit daar dan ook een plaatsje in geven. Hyperproductief dat is een woord voor machines, niet voor mensen. Aanlummelen is een te mooi woord om naar te vergetelheid te verbannen.

Vandaag is het zondag en zak ik even onproductief achterover in de zetel. Wie doet er mee?

Over stappen zetten en verandering

28 januari 2018goanneliesLeave a comment

“Isn’t it funny how day by day nothing changes, but when you look back everything is different.” C.S. Lewis

Een tijdje geleden schreef ik een post over hoe ik dacht/denk dat 2018 een weinig baanbrekend jaar zal worden. Een tussenjaar. Een leeg blad. Lieze schreef een gelijkaardige post over 2017, dat ze daarin geen grote stappen heeft gezet. Dat ze meer van 2018 wil maken. Dit zette me aan het denken. Klopt het wel dat wij denken dat er niets verandert? Een week na die post van mij werd ik met mijn neus al meteen op de feiten gedrukt. Dat klopt helemaal niet.

De mens houdt van nature niet van verandering. Verandering wordt door ons brein opgedeeld in de categorie gevaar, samen met brand, hongersnood en de angst om vermoord te worden door een voorbijganger wanneer we alleen wandelen in een donkere steeg. Ok, ik overdrijf misschien een beetje. Maar wij houden zo vast aan verandering. Of dat denken we toch, want zelfs tijdens dat vasthouden is alles continue in verandering.

Niets blijft hetzelfde in onze wereld, alleen lopen wij vaak enkele tellen achter om dat te beseffen. Het is dus niet zo dat er in 2017 niets is gebeurd of veranderd. En ook in 2018 zal onze wereld overhoop gehaald worden. Het is amper half januari en ik kan de veranderingen in mijn leven al niet bijhouden. Wij zetten allemaal elke dag stappen. En daar mogen we godverdomme trots op zijn.

Het probleem met stappen zetten is dat je ze pas ziet op speciale momenten. Wanneer je achterom kijkt op het strand of in de sneeuw zie je de voetafdrukken die je achterlaat. Op een gewone doordeweekse dag niet. Wie kijkt er dan achterom? Waarom zou je? Maar je zet die stappen wel.

Op het strand, in de sneeuw zijn hier metaforen voor de leuke momenten. Die speciale momenten die je wil koesteren. Dan is achterom kijken leuk en je geniet van elke stap. Maar tijdens de ratrace waarin we elke dag verwikkeld zijn hebben we de tijd en/of zin niet om om te kijken, om te blijven stilstaan. We gaan vooruit. Ons brein maakt daarvan dat we elke dag hetzelfde pad bewandelen: van en naar het werk, naar de sportschool, in de zetel. Maar toch krijgen we elke dag nieuwe indrukken te verwerken, ontmoeten we nieuwe mensen en krijgen we kansen – die we ofwel aanvaarden ofwel negeren.

Wij zijn constant in beweging, onze voetafdrukken vervagen sneller dan wij beseffen. Stap voor stap ziet onze wereld er zo een stukje anders uit. En als je dan ineens de tijd neemt om terug te kijken of er gebeurt plots iets baanbrekend dan komt dat kei hard aan. Als een mokerslag. Hoe hard ons brein het ook probeert, je kan verandering niet stoppen. En dat is maar goed: altijd hetzelfde dat zou niet werken.

Stap voor stap, dat is het enige pad.

Hoe ga jij om met verandering?

Liebster award

21 januari 2018goanneliesLeave a comment

Het was op kerstavond dat Talitha een stukje schreef over de Liebster Award die ze had ontvangen en ze nomineerde mij – me, moi! – daarop voor de award. Ow yess! Ik ben zelf een enorme fan van de stukjes die Talitha schrijft. Ze is zo heerlijke rechtuit en grappig. Dat we in dezelfde sector werken zorgt ook wel voor gemeenschappelijkheden. Ok genoeg loftrompetten, anders krijgt ze nog sterallures 😉 Volg haar blog gewoon even zelf!

Het principe van de Liebster award is dat je enkele blogs nomineert die je tof vindt en hen enkele vragen voorlegt. Deze bloggers beantwoorden de vragen en stellen op hun beurt enkele vragen aan de bloggers die zij op hun beurt nomineren. En zo gaat het almaar verder.

Talitha bedacht alvast 5 pittige vragen. Dit zijn mijn antwoorden:

Waar ben je heel trots op?

Bam, meteen een knaller. Ik schreef namelijk al eerder een stukje over hoe moeilijk ik het vind om ergens trots op te zijn. Maar ik ga het proberen. En meteen ook even melig doen. Ik ben namelijk best trots op de persoon die ik op mijn 24ste geworden ben. Ik denk dat ik op mijn 16 een bepaald beeld had over waar ik wilde staan op mijn huidige leeftijd. En natuurlijk is het niet allemaal gelopen zoals ik dacht. Maar ik ben wel tevreden met wat het is geworden. Ik heb een vaste job die ik graag doen en een paar echt goede vrienden waar ik altijd terecht kan. Ik blijf ook bijleren en ben soms sterker dan ik denk.

En nee, ik heb mijn leven nog niet helemaal uitgedokterd, maar hey, ik ben ook nog maar 24 hé! Dat lijkt op je 16de oud, maar ik weet wel beter nu ;).

Waar ben je echt heel bang voor?

Haha, nog zo’n persoonlijke. Ik ben niet bang van cliché dingen zoals spinnen, het donker of weet ik veel wat. Ok, ik heb wat dieptevrees. Ergens bovenop staan dat niet vaststaat zoals een ladder of brug of whatever. Nee nee, liever niet. Bang om te vallen dus. Ik haat ook liften waar je kan doorkijken of van die ijzeren industriële trappen met gaten in. Bah bah.

Om met een serieuzere noot te eindigen: ik ben ook bang van het gevoel dat onmacht heet. Heeft te maken met mijn controledrang. Ik haat het als er een situatie is waaraan ik niets kan doen om het beter te maken. Dat je er op moet staan kijken en niets kan doen. Onmacht is het meest verschrikkelijke gevoel ter wereld wat mij betreft.

Wat is je favoriete serie aller tijden?

Dat verandert eigenlijk constant. Sowieso een historische serie! Outlander en Vikings zijn ultieme favorieten, maar deze series zijn nog bezig en kunnen dus nog afzwakken. Dan ga ik voor The Tudors, omdat het ondanks alle onjuistheden een serie is die me nauw aan het hart ligt. Het was een van de eerste kostuumdrama’s waar ik echt verslaafd aan was en ik herbekijk het nog regelmatig (ok, misschien minder dan ik zou willen). Het is mijn favoriete stukje geschiedenis. Het blijft ook goed tot en met de laatste aflevering.

Wat is je ultieme droomberoep? (En je mag dromen, dus zonder beperkingen zoals talent of diploma’s.)

Er zijn verschillende beroepen waarvan ik denk dat ik zo heel graag zou doen, maar ik ben de eerste om te beseffen dat elke job heel wat nadelen heeft ook. Travel blogger lijkt me de max. Gratis reizen en daar over schrijven. Maar dat is ook heel eenzaam volgens mij. En alles begint dan op de duur op elkaar te lijken. Reizen wordt niet meer speciaal.

Copywriter op zelfstandige basis lijkt me ook tof. Maar al die administratie en die financiële onzekerheid… Of eigenaresse van een toffe boekenwinkel met een kopje koffie of thee erbij, maar ook dat is veel onzekerheid en hard werken.

De enige job waar ik op dit moment alles voor zou laten vallen is als ze me vragen om wielerjournaliste te worden of werken bij een wielerploeg als communicatiemedewerker ofzo. Een job in de koers. Ook dat heeft immens veel nadelen (financiële onzekerheid, deadlines, veel van huis), maar schrijven en koers combineren zou wel een droomjob zijn. Daarvoor mogen ze me altijd bellen 😉

Wat zou je een geweldig kerstcadeau vinden? (En het is kerstmis y’all, dus ik bedoel brand new materiële dingen, niks saais zoals gezondheid en liefde!)

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo materieel ingesteld. Als ik iets echt nodig heb zal ik het wel kopen, maar nutteloos geld uitgeven aan dingen doe ik niet vaak. Eerder aan eten haha :). Dus ja, ik ben best saai op dat vlak, sorry!

Moest ik echt geld te veel hebben ga ik voor een hele hoop boeken ofzo, liefst historisch en nog een met boeken gevulde e-reader erbij voor op de trein. Zodat ik de komende twee jaar verder kan met lezen. En wat vliegtuigticketjes. Zo één keer per maand ofzo. Onbetaald verlof nemen en wegwezen. En een sauna, bubbelbad en zwembad voor in de tuin. Ja, dat mag altijd geleverd worden hier zo!

Mijn nominaties

Zo en nu is het tijd voor mijn nominaties. Een moeilijke want ik heb het gevoel dat veel blogs rondom mij recent al een keer genomineerd zijn. Ik ga dus een poging doen om mensen voor de eerste keer te nomineren (dit jaar ^^), sorry als ik zorg voor dubbele nominaties, zie het als een extra compliment! 🙂 Een mix van nieuwe blogs en oude getrouwen die ik zelf al een hele tijd volg.

Tina – Solivagant – omdat haar blog best nog wel wat meer lezers verdient en ik ga haar missen <3

Katrien – Perfect Imperfect – omdat we veel interesses gemeenschappelijk hebben (de koers en communicatie) en ik altijd graag terugkom op haar blog!

Julie – Viedejulie – omdat ik er nog altijd niet in geslaagd ben om haar persoonlijk eens te ontmoeten. Zij is dit jaar met BAS bezig en telkens ze daar weer over schrijft zorgt dat voor een vleugje nostalgie.

Ann – Wannderful – Recent ontdekt, zij deelt altijd hele fijne plekjes binnen en buiten België. Daar kan je altijd inspiratie over gebruiken.

Leen – Puurder Leven – Omdat dit lijstje zonder haar niet compleet zou zijn.

Mijn vragen aan jullie:

Waar zou je graag willen staan binnen 5 jaar?
Wat is je grootste passie? (de ondertitel van mijn blog is passie als toverwoord voor iets ^^).
Welk dier zou je voor één dag willen zijn en waarom?
Hoe kom je tot rust?
Wat is je favoriete plekje in België?
En omdat er nooit genoeg leestips worden doorgegeven: Wat is je favoriete boek aller tijden?

Ik kijk uit naar jullie antwoorden! Iedereen mag trouwens in de comments een poging doen om mijn vragen te beantwoorden – zeer benieuwd!

Op het nachtkastje #6

17 januari 2018goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Letters

In de kerstvakantie was het plan veel te lezen, maar uiteindelijk bleef het bij één boek. Ik las Norwegian Wood uit van Murakami. En hoewel ik het een mooi boek vond en het vooral goed geschreven is, ben ik nu ook niet compleet van mijn sokken geblazen. Gewoon een mooi typisch Japans verhaal.
Ondertussen staat de teller van uitgelezen boeken in 2018 op één. Het zesde deel uit The Last Kingdom serie sleurde mij weer helemaal naar de 10de eeuw, maar tegelijk boeide het net iets minder dan het vorige deel. Misschien ook omdat zoals de titel Death of kings al doet vermoeden er een belangrijk personage sterft, en dat was één van mijn favoriete personages. Snif snif.
Eén van mijn leesdoelen dit jaar is om meer uit de eigen kast te lezen dus pakte ik de klepper The pillars of the earth eindelijk eens vast. En hoewel het nog even gaat duren voor ik hem uit heb (900+ pagina’s) zit ik al helemaal in die heerlijke Kingsbridge-sfeer. Het enige jammere is dat ik weet wat er gaat gebeuren omdat ik de serie al gekeken heb jaren geleden, maar het is verfrissend hoe Follett de verschillende perspectieven afwisselt en in elkaar weeft. Veel liefde voor dit boek!
Op de trein ben ik gegaan voor gemakkelijke literatuur en een echte guilthy pleasure. Ik zat namelijk even in een kort leesdipje dus laat mij gewoon lezen en niet nadenken. Broeders van het zwaard is een deel uit de Outlander bijserie over Lord John. Heel veel hartjes voor lord John. En hoewel het minder prangend is dan de echte Outlanderboeken (en veel korter) is het gewoon fijn om te lezen. Geen bijblijver, maar ideaal voor op de trein.

Beelden

De BBC was op dreef in de kerstvakantie. Zo zonden ze Little women en the miniaturist uit als nieuwe series, allebei gebaseerd op een boek. Little women heb ik bijna uitgekeken en het is een heerlijk verhaal, aan the miniaturist moet ik nog beginnen.
Toch ook begonnen aan Big little lies, zoals iedereen blijkbaar. Maar ik vind het vooral tegenvallen #onpopularopinion. Zoveel drama van vrouwen die niets te doen hebben, het is een succesfactor van veel series, maar het werkt niet bij mij. Ik zal het wel uitkijken om de clue mee te hebben en het bespaart me vooral een bestsellerboek uit dat ik nu niet meer moet lezen.

Melodie

Weinig naar muziek geluisterd de laatste tijd. Legendary van Welsch arms vind ik wel echt een topper.

Gedachten

Dat het beter met me gaat dan in december, want wat een maand was me dat zeg. Dat het daarnaast ook wel megadruk is en het dus nog altijd wel wat zoeken is naar de balans.

Terugblikken

Voor wie het nieuwe jaar productief wil beginnen. Ik deelde ooit mijn gouden tip voor meer productiviteit en daar sta ik nog altijd achter.
Je favoriete series nog in winterstop? Misschien haal je hier wel inspiratie uit. Drie series die naar mijn bescheiden mening alvast een pak beter zijn dan Big little lies :).

Hoe gaat het met jullie aan het begin van een nieuw jaar?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Sevilla #1: het Alcazar

14 januari 2018goanneliesLeave a comment

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Je leest het goed: dit is de eerste post die ik hiervoor publiceer. Ik ben altijd super enthousiast over mijn tripjes en dat is met Sevilla zeker niet anders. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3. Maar dat maakt het ook net zo moeilijk om er iets over neer te schrijven. Want er is zoveel te vertellen. Enfin, ik heb besloten om het voorlopig even omgekeerd aan te pakken en jullie als eerste te vertellen over onze laatste dag in de Andalusische hoofdstad. Omdat het kan ^^.

Toen hadden we namelijk een concreet doel: het koninklijk paleis bezoeken. En dat paleis is een mooie samenvatting van alles wat we daarvoor al hadden gezien: mujedararchitectuur, patio’s en mooie tuinen vol fonteinen en tegeltjes.

Een stevig ontbijt

Bij een bezoek aan het paleis hoort natuurlijk een koninklijk ontbijt (binnenkopper dit ^^). Niet ver van de ingang bevind zich een leuk pleintje in een smal eeuwenoud steegje. Bij Salt & Sugar is het al zoetigheden wat de klok slaat, maar wij kozen voor iets gezonder (vers fruit met yoghurt en toch ook een versgebakken koekje voor onderweg). Je moet er wel vroeg bij zijn om één van de weinige plekjes te bemachtigen.

Het Alcazar

Het Alcazar van Sevilla is nog steeds een officiele koninklijke residentie, wat wil zeggen dat de Spaanse koning en koningin er af en toe hun intrek nemen in voor het publiek afgesloten vertrekken. Het paleis werd in de 10de eeuw gebouwd en doorheen de eeuwen verbouwd waardoor het ondertussen een mix van allerlei architecturale stijlen is. Het paleis is, samen met de kathedraal en het Archivo des Indias, ook Unesco beschermd. En nog een weetje: in het paleis werden enkele scènes van Game Of Thrones opgenomen.

Je vindt het paleis naast de twee andere beschermde monumenten in de middeleeuwse wijk Santa Cruz. Als je niet veel tijd hebt in de stad is deze wijk de place to be. Het is bijgevolg ook de meest toeristische wijk.

De toegangspoort tot het paleis. Maakt deel uit van de moorse vestigingsmuur die het volledige paleisdomein omringt.

Aangezien we op onze laatste dag tegen een uur of 5 op de luchthaven moesten zijn wisten we dat we dat we geen gigantische wandeling meer konden maken en best een grote bezienswaardigheid hielden voor deze laatste voormiddag. Wat we op voorhand niet hadden bedacht is dat het op zaterdag nog wel een pak drukker zou zijn in het centrum en dat er dan ook heel wat Spanjaarden de meest toeristische ‘attractie’ zouden bezoeken.

Enfin, we hadden geen tickets op voorhand en dus was het even aanschuiven. Met even bedoel ik een 20tal minuten. Dat viel op zich wel mee. Weet dus dat online tickets bestellen een goed idee is als je de wachtrij wil vermijden 😉 Tickets kosten 9,50 euro. Ik vind dit een zeer schappelijke prijs.

Wij – lees twee vrouwen die echt elk hoekje en kantje gezien wilden hebben en er uitgebreid foto’s van wilden nemen en even in op een bankje in één van de tuinen uitgerust hebben – deden er meer dan 3 uur over om alles gezien te hebben. Een normaal persoon waarschijnlijk iets minder :p. Meer reken sowieso een kleine 2 uur als je ook door de tuinen wil wandelen.

Moors meets katholiek

Toegang tot het moorse gedeelte van het paleis

Eens je de poort doorloopt kan je links en rechts enkele kleinere gebouwen met patio’s bezoeken. Rechtdoor loop je het moorse paleis in mujedarstijl binnen. Mujedar is een architectuurstijl die een combinatie is van Katholieke en moorse elementen. Lees: tegelmozaïeken (moors) en heel veel overdadigheid (katholiek). De Mujedarstijl is trouwens enkel te vinden in dit deel van Andalusië.

Dit is bij uitstek het meest weelderige gedeelte van het paleis met de ambassadeurszaal met indrukwekkende koepel als hoogtepunt. Ik heb de koepel wel 25 keer gefotografeerd omdat ik dacht dat het heel moeilijk ging zijn om dit mooi op foto te krijgen, maar achteraf bleek dat de eerste al best gelukt was, LOL. Het was ook wel een beetje survival of the fittest met alle mensen daarbinnen. Sowieso is het in het moorse gedeelte over de koppen lopen.

In het midden vind je de patio de las Munecas (ik geef het toe, dit komt uit de reisgids ^^). Je kijkt je ogen uit.

P1020312 — Die dag scheen de zon volop, overbelichte witte delen op de foto waren dus niet te vermijden.

Wat verderop vind je het paleis van Karel V, dit is opgetrokken in gotische stijl. Maar Spanje zou Spanje niet zijn als ze hier een hele dosis kleur bovenop doen. Het hele gebouw baadt in het geel, oker of oranje.

P1100406 — Wat een heerlijk plekje is dit!

Tuinen en patio’s

Achter de gebouwen vind je allerlei kleine schattige patio’s met steeds één zekerheid: een fontein met tegeltjes.

P1020249 — De zon scheen nogal fel in mijn ogen. Credits @leenvdb

Heb je even genoeg van architectuur en toeristen dan kan je de tuinen in wandelen. En daar ben je wel even zoet mee! De tuinen weerspiegelen ook zeer mooi de verschillende tijdsperiodes: een strakke 19de eeuwse tuin, een dromerige Engelse tuin, Romeinse invloeden, een doolhof en veel palmbomen!

Je gaat het paleis buiten via het Patio de las Banderas, een sober pleintje met sinaasappelbomen. Hier heb je een prachtig zicht op de Giralda van de kathedraal.

Ik begrijp waarom mensen dit de topbezienswaardigheid van Sevilla noemen. Het vat namelijk de stad mooi samen: de architectuur, de begroeiing, de geschiedenis… Ik vind dit dus zeker een must-see. Maar het is natuurlijk ook een toeristische trekpleister. Als je het allemaal wat rustiger wilt kan je ook één van de kleinere paleizen bezoeken, maar daarover later meer!

Welk paleis vind jij absoluut de moeite om te bezoeken?

Leesdoelen 2018

10 januari 2018goanneliesLeave a comment

Na een uitvoerige terugblik op mijn afgelopen leesjaar is het nu ook tijd om vooruit te blikken en leesdoelen te stellen voor 2018. Mijn maandelijkse progressie zal je kunnen lezen in de rubriek Op het nachtkastje en wanneer nodig post ik een aparte update.

Goodreads en Verbeelding Book Challenge

Eigenlijk wilde ik eerst mijn Goodreads Challenge opnieuw op 25 zetten. Want ik vind dat al een mooi aantal en het is gewoon niet elk jaar mogelijk om evenveel te lezen. Maar aangezien ik in 2017 36 boeken las is dat misschien toch te weinig uitdaging. Dus ik zet de teller mooi op 30. Ik heb bewezen dat het haalbaar is. En het is niet toevallig ook het aantal puntjes van de Verbeelding Book Challenge, waaraan ik ook dit jaar opnieuw deelneem. Ik ben doorheen het jaar niet super bewust met de challenge bezig, maar ik vind het fijn om te kijken hoe ver ik kom.

Daarnaast stel ik mezelf nog enkele specifieke doelen wat betreft het lezen van boeken uit de eigen kast en de bib. Ik leg hierbij dus al 10 titels (of 1/3de) vast die ik het komende jaar wil verslinden. Verder wil ik niet alleen dit jaar, maar eerder de komende jaren ook klassiekers en Man Booker Prize winnaars blijven lezen en heb ik alvast enkele lijstjes gemaakt die hierbij kunnen helpen ter inspiratie.

Uit de eigen kast

Want sinds ik een abonnement bij de bib heb komt het er niet echt meer van. Niet dat ik zo veel ongelezen boeken in de kast heb staan, maar toch, de boeken die er staan wil ik wel erg graag lezen. Vicieuze cirkel? Hell yeah! Daar gaan we dit jaar iets aan doen. De volgende boeken zou ik graag lezen in 2018:

De pilaren van de aarde – K. Follett. Want die blijft maar nieuwe boeken aan de reeks toevoegen en ik weet dat ik het verhaal geweldig vind (ik keek ooit de serie).
Preditably irrational – D. Ariely. Mijn vakliteratuur blijft te hard verstoffen, want ik wil liever een verhaal lezen en kendet? Nochtans vind ik het altijd weer fijn om lezen en bijleren te combineren.
Een lied voor Achilles – M. Miller. Dit boek over het Oude Griekenland krijgt ontzettend veel lof. En toen ik kocht wou ik er meteen in beginnen. Alleen zijn we alweer enkele jaren later, oeps!
De kroon – N. Bilyeau. Een boek dat zich afspeelt in Tudor England. Meer weet ik er niet over, maar het is genoeg om op mijn TBR lijstje te belanden :).
The agincourt bride – J Hickson. Hickson is een fantastische historische schrijfster. Dit is een verhaal over Catherine Of Valois, koningin van Henry V. Ik las nog nooit over haar, maar zij staat letterlijk aan de wieg van de Tudordynastie.

Uit de bib

Je hebt zo van die boeken die je wel wil lezen, maar die precies steeds onderaan je lijstje bengelen. Of waaraan je om een of andere reden nooit durft te beginnen. Bij deze mezelf toch even verplichten om een 5-tal boeken uit deze categorie te lezen.

Het spel van de engel – C. Ruiz Zafon. Op mijn 17de las ik Schaduw van de wind en hoewel ik nog heel jong was vond ik het een geweldig boek. Maar de vervolgdelen lezen, dat komt er maar niet van. Nu het laatste deel onlangs is verschenen moet ik toch eens vooruitgang beginnen maken in de reeks.
A game of thrones – G.R.R. Martin. Ik denk dat ik letterlijk al jaren op deze blog zeg dat ik aan deze boekenserie ga beginnen. Ergens heb ik misschien schrik dat het gaat tegenvallen ofzo, geen idee.
Het meisje in de trein – P. Hawkins. Thrillers lezen daar doe ik meestal niet aan mee, tenzij ze, zoals deze, erg gehypet zijn. Alleen vrees ik dat deze wel echt gaat tegenvallen. Enfin, ik ga het pas weten als ik het gelezen heb.
The lady of the rivers – P. Gregory. Ik heb besloten om de overige boeken die ik nog moet lezen van deze schrijfster in chronologische volgorde te gaan lezen. Ze publiceert zo vaak nieuwe verhalen dat het gewoon niet bij te houden is en ik ben ook niet altijd gemotiveerd omdat haar boeken soms echt kei hard tegenvallen. Maar deze over Jacquetta Rivers integreert me wel.
De verborgen geschiedenis – D. Tartt. Dit is zo’n boek dat de afgelopen jaren een status heeft gekregen als must-read. Geen idee waarover het gaat, maar ik wil het graag proberen. Alleen komen er steeds andere boeken op mijn pad. Dit jaar toch echt eens oppakken dus.

Project klassiekers

Ook dit jaar wil ik weer wat klassiekers lezen. Ik wil minstens even goed doen als de afgelopen twee jaar: opnieuw 3 klassiekers of meer lezen dus. Dat is een haalbare kaart, maar ik blijf het belangrijk vinden om ook andere boeken te lezen dus wil ik mezelf op voorhand niet te hard vastrijden.

Om mezelf te helpen heb ik een lijstje gemaakt van de eerste boeken die ik hiervoor zou willen lezen, maar het doel is hierbij niet om deze in 2018 allemaal gelezen te hebben. Het is meer een leidraad waaruit ik dit jaar kan kiezen.

Persuasion – J. Austen
Lady Susan – J. Austen
The three musketeers – A. Dumas
War and peace – L. Tolstoy
Rebecca – D. Du Marier

Project Man Booker Prize

Zelfde principe als hierboven, een project met een langere termijn dan één jaar. Ik geniet altijd zo van Man Booker winnaars dat ik er meer wil lezen. Omdat ik reeds Wolf Hall, Bring up the bodies en The deep end to the narrow road las zijn dit de 5 meeste recente ongelezen winnaars. Geen idee waarover de boeken gaan, maar dat zal ik wel snel ontdekken dan ;).

Lincoln in the bardo – G. Saunders – winnaar 2017
The sellout – P. Beatty – winnaar 2016
The brief history of seven killings – M. James – winnaar 2015
The luminaries – E. Catton – winnaar 2013
The sense of an ending – J. Barnes – winnaar 2011

Zo dat is meer dan genoeg uitdaging voor 2018, hiernaast wil ik namelijk gewoon oppikken wat me interessant lijkt. Een stevige portie historische fictie en vooral verder lezen in een aantal series (Outlander, The Last Kingdom, de Emperorreeks over Caesar…). Wie weet welke boeken 2018 me allemaal brengt ;).

Wat zijn jullie leesdoelen voor 2018?

2017 in 12 anekdotes

7 januari 2018goanneliesLeave a comment

Ik zag bij heel wat bloggers een jaaroverzicht verschijnen (O.a. bij Evi die nog naar een heel aantal andere postjes verwijst :)), vaak via foto’s of verhalen per maand. En hoewel ik echtig en techtig waar (is dat een officieel spreekwoord?) gezworen heb om dit jaar niet aan jaaroverzichten te doen kom ik nu toch met een jaaroverzicht. Ik ben een vrouw, die veranderen al eens van gedacht. In tegenstelling tot eind 2015, pak ik het deze keer wel niet te serieus aan. I’m late to the party, want het is natuurlijk al lang 2018, maar alle goede dingen laten op zich wachten *ahum*.

Januari

Het jaar begint traditioneel op de Grote Prijs Sven Nys in ons dorp. Aangezien ik al jaar en dag regelmatig naar de cross ga in deze periode kan ik best wel tegen de koude en weet ik hoe ik mij warm moet aankleden. Maar deze 1 januari was het freaking crazy koud. Als in: heel de dag onder het vriespunt. De nul graden hebben we zelfs geen minuut gehaald. Nope, het vriespunt lag nog in bed met een kater. En hij was niet de enige. Je ziet wat op zo’n dag rond het parcours. De lucht die je dan inademt bevat meer alcohol dan zuurstof denk ik!

Ik ben nog net niet beginnen opzoeken of je kan doodgaan van de kou (sowieso wel, ik was er bijna denk ik). Terwijl ik nog altijd niet begrijp hoe ik ben thuisgeraakt met nog steeds 10 vingers en 10 tenen was ik keihard aan het balen dat het alweer voorbij is. Want 1 januari is de mooiste dag van het jaar, ook al daalt mijn lichaamstemperatuur als een malle en had ik echt wel blauw bloed die dag (move over Paola). Het was geweldig!!! En ook dit jaar is het alweer voorbij. *Insert emotioneel gezucht.*

Verder herinner ik mij niet veel meer van deze maand. Er was een nieuwjaarsetentje met het werk en er was dessert zonder ijs. Snif snif.

Februari

In februari ging ik nog eens een laatste keer naar de cross. Samen met de collega’s deze keer. Met voorsprong de dag dat ik de meeste sms’en en telefoontjes kreeg. Om exact 10 voor 3 begon iedereen mij te zoeken. Leg de weg maar eens uit op een veldritparcours tussen de bomen. Mission Impossible. Maar 10 minuten later waren we dan toch allemaal samen om de start mee te maken. Hoe we dat gedaan hebben? Geen idee!

Ook van deze maand herinner ik mij echt niet veel. Hier zit ik dan met mijn ultra nuttig jaaroverzicht.

Maart

De maand dat ik mijn onlangs overleden basilicumplant (RIP) plantte (want ja dat doe je met een plant ^^). Ik ging die maand blijkbaar ook naar Gent voor het werk en kocht er neuzekes. Ah ja.

Het was vooral de maand dat ik naar Londen trok. Die vakantie was echt fantastisch. We zijn erin geslaagd om niet overreden te worden in het drukke verkeer, wij zijn niet om middernacht in een schrale achterbuurt verloren gelopen en mijn vriendin met een lactose-allergie is levend en wel terug thuis geraakt. Trots op ons. Oh en we hebben geweldig mooie dingen gezien, gedaan en lekker gegeten. Dat ook ja.

April

Op Paasmaandag trok ik met een vriendin naar Brussel om daar dan te ontdekken dat alles dicht was, want Paasmaandag hé. We werkten een dag op straat voor het goede doel. En we gingen vooral op teambuildingsweekend met de collega’s! Naar Jabbeke, maar dat wisten we toen nog niet. We moesten de bestemming raden tijdens een race in verschillende groepjes. Elk team moest een gekke naam bedenken. ‘Gewoon mooi en sexy’ werd het bij ons. Wisten wij veel dat we wat later die naam luidop moesten zeggen bij een bakker om onze lunch op te halen.

Daar stond ik dan ‘gewoon mooi en sexy’ te roepen bij een bakker. De verkeerde bakker. Die bakkerin had de dag van haar leven en ik was vooral snel buiten en wat stiller bij de volgende bakker, die gelukkig wel de juiste was. We wonnen de race uiteindelijk niet, maar we waren wel de enige groep die een uur achter zijn lunch heeft liggen zoeken. En plezier dat wij daarin gehad hebben *ahum*. Morele winnaars.

Mei

In mei waren er vrije weekends, maar was er vooral mijn dansoptreden. Het was de grote editie met een megapodium en drie shows en attributen en outfits en alles. Het was heftig want pas met de generale kende ik de pasjes van de moeilijkste choreo. Maar het was zo fijn!

Tijdens de eerste show vergat ik wel de laatste nogal lange draai en ik stond net dan op de eerste rij in het midden. Mijn timing zat zoals steeds goed *kuch kuch*. Later aan een draai beginnen is niet echt mooi. Dus wat doe je dan? Wel, door je knieën buigen en daarbij je kleedje omhoog heffen zoals een prinses in de films en vooral heel veel glimlachen en doen alsof het kei hard de bedoeling was en dat die anderen allemaal fout zijn met hun stomme draai. Nah.

Juni

In juni trok ik tijdens het Pinksterweekend alleen naar de zee om wat uit te blazen. Het was strandweer maar er was nogal veel wind, waardoor ik zand at als middageten, heerlijk! Het was best een drukke periode op het werk toen, maar we deden ook veel fijne activiteiten. Die ik me niet allemaal meer herinner, maar deze keer was er wel ijs als dessert. Yass!

Juli

De eerste weken van juli waren niet zo fijn. Ik had nood aan vakantie en ik zou pas de laatste week verlof hebben. Je weet wel zo die ene week in de grote vakantie dat het echt elke dag regende. Ja die week had ik vakantie. En ik zat aan de zee. Uitgeregend in een openluchtmuseum is wat ik mij nog levendig voor de geest kan halen. Protip voor als je ook eens een openluchtmuseum wil doen: check het weer op voorhand. Het is toffer als het niet regent. Baanbrekende tip, ik weet het!

Ik vierde in juli ook nog mijn werk- en blogverjaardag dus het werd best nog wel een fijne maand!

Augustus

In augustus had ik nul de botten congé. Maar net als in juli maakte ik van elk weekend gebruik en ging ik naar toffe events en festivals in de buurt. Ik stond dus meermaals luidkeels mee te kelen. Altijd heel fijn, behalve die ene keer met Get ready. Echt die zijn verschrikkelijk live. Ik vind de jaren ’90 tof, maar voor Get Ready is het best jammer dat ze niet zijn uitgestorven in de jaren ’90. Soms moet je beseffen wanneer iets voorbij is. Soms is het toch echt wel te laat (punt intended ja!!!).

Het beste moment in augustus was het laatste weekend, niet toevallig mijn verjaardagsweekend. Ik vierde mijn verjaardag tijdens een heuse kasteelwarming met barbecue in het diepe en verre Limburg. Ja, soms moet je gewoon niet te veel nadenken. Dat heb ik in 2017 precies sowieso niet veel gedaan. En de dag erna was er een tweedaagse op het beste stadsfestival ter wereld: Maanrock. Terug in Mechelen zijn en meeschreeuwen met Stan Van Samang. Kon het maar elk weekend Maanrock zijn.

Het was prachtig weer en ik nam toch nog een extra dagje verlof om uit te blazen. Ik kon niet meer praten, dus het was nodig. Die massage in de wellness was zalig!

September

September was eventmaand op het werk en op de een of andere manier ben ik erin geslaagd om met elk event iets te maken hebben. Druk dus. Google Slides was mijn beste vriend in die periode. Ik was niet veel thuis, maar het was toch een hele fijne maand.

Eind september kwam er een klein katje bij ons aan. Heel vreemd om nu foto’s te zien van de kleine Simba, hij is al immens gegroeid op 4 maand tijd. De mooiste cadeau uit 2017!

Oktober

In oktober werd ik door mijn eigen teamgenoten afgeschoten tijdens het lasershooten. Iemand had de kleurcodes niet zo goed door en ik belandde ergens op – 1 miljoen ofzo ^^. Ik genoot ook van de nazomer, want ja in oktober werd het nog belachelijk warm. En ook het crossseizoen werd weer op gang getrokken.

November

Begin november was er een leuke ontdekking met een wandeling in Connecterra. Een weekje later trok ik met een vriendin naar Sevilla en dat werd de beste beslissing van 2017. Sevilla als bestemming was een impulsieve beslissing, maar de stad was geweldig en ik moet echt nog heel vaak terugdenken aan dit tripje.

We hadden een hotel met een plattegrond omdat je anders je kamer niet zou terugvinden, ik dronk meer wijn in één week dan tijdens het hele jaar en was overboeft door de tapas. Ik bleef koppig rondlopen in een kort rokje want hoewel het op de middag rond de 20 graden was, was het ’s morgens toch wel minstens 5 graden kouder. We bezochten meer paleizen dan koningin Mathilde al gezien heeft in haar leven en doolden 2 volle uren rond in een kerk. Je hoort het, een topvakantie!

December

Na Sevilla werd het allemaal wat minder. Ik liep op zijn zachtst gezegd slechtgezind rond. Ik ben sowieso al vrij direct in wat ik zeg, maar als ik op mijn paard zit dan ben ik echt niet altijd even aangenaam. Kwam er nog is bij dat december met de feesten echt niet mijn favoriete maand is.

Enfin, het werkjaar werd afgesloten met een kerstreceptie en een weekje kerstvakantie. Een week waarvan ik op voorhand dacht dat ik niets te doen zou hebben (dus lekker luieren en lezen) en het vandaag (ik schrijf dit wel degelijk nog in 2017, 30 december om precies te zijn) eigenlijk toch de eerste dag is dat ik op mijn gemak thuis ben (ik las nog geen letter zelfs :-/). Ik heb zelfs nog geen tijd gehad om een Disneyfilm te kijken! Enfin, laat ons zeggen dat 2017 deze week al heel geslaagd werd afgesloten. En dat ik ineens wel heel veel zin heb in 2018.

Enfin, in 2017 werd er dus duchtig gefaald en gebeurde er weinig baanbrekends. Maar al bij al was dit best een goed jaar. Ik zou het opnieuw doen. En misschien moet ik dit jaar iets vroeger dingen beginnen bijhouden voor een nuttig jaaroverzicht :p.

Wil jij nog iets kwijt over 2017 of ben je al die ’terugblik-zever’ nu echt wel beu?

Gelezen in 2017 & Verbeelding Book Challenge

31 december 2017goanneliesLeave a comment

Goodreads was er weer vroeg bij met zijn ‘year in books‘. Ik heb toch nog even gewacht met het schrijven van dit postje tot het laatste boek uitgelezen werd. Want mijn statistieken moeten kloppen ^^ Ik had al snel door dat de kerstvakantie dit jaar geen geweldige leesperiode zou worden. Te veel andere zaken die nog in orde gebracht moesten worden. Maar ik klaag allesbehalve over mijn leesjaar. Mijn leesdoelen voor 2018 komen er nog aan in een apart postje, vandaag even een terugblik op mijn gelezen boeken.

Begin dit jaar stelde ik mezelf enkele stevige leesdoelen. Opnieuw 25 boeken lezen voor de Goodreads challenge, waaronder liefst een paar stevige klassiekers en ondertussen meedoen met de Verbeelding Book challenge. Stiekem wilde ik ook het record van 11.000 pagina’s verbreken. Trouwe lezers weten ondertussen dat mijn Goodreads challenge al een tijdje geleden gehaald werd. Maar waar strand ik nu precies?

De concrete cijfers op een rijtje:

Ik las 36 boeken, dat zijn er dus 11(!) meer dan mijn doel en dan vorig jaar.
Ik las 15,545 pagina’s, ook dat zijn er minstens 4.000 meer dan in 2016
Een boek bestond gemiddeld uit 432 pagina’s. Dat is exact 1 pagina minder lang dan vorig jaar. Ontzettend bizar hoe mooi gelijk de dikte van mijn boeken blijft, ondanks dat ik veel meer boeken las en ook echt wel enkele dunne boeken.
Jane Eyre was het eerste boek dat ik las, Norwegian Wood het laatste.
Ik las al deze boeken op papier.
10 van de 36 boeken komen uit mijn kast, de overige 26 leende ik bij de bib. Ik maak dus gretig gebruik van de mijn abonnement. Dat de bib om de hoek is van mijn werk heeft hier waarschijnlijk ook veel mee te maken.
Ik las ook nooit meer magazines dan dit jaar.

Het was dus een goed leesjaar 🙂

Top 5

Van welke boeken heb ik nu het meest genoten? Welke boeken moeten dus absoluut op jouw lijstje?

De val – Matthias Declercq
De narrow road to the deep north – Richard Flanagan
In ongenade – Sarah Dunant
The sunne in splendour – Sharon Kay Penman
The courier’s tale – Peter Walker

Enkel De Val heb ik dit jaar beoordeeld met 5 sterren, de overige 4 boeken heb ik dus gekozen uit de vele 4 sterren verhalen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het gevoel heb dat ik enkele boeken oneer aan doe door ze hier niet te vernoemen. Maar ik moest ergens een keuze maken. De laatste 2 zijn zeer specifieke historische verhalen, niet voor iedereen even toegankelijk misschien. Ik waarschuw je dus al op voorhand ;).

Meer variatie

Ik heb dit jaar heel gevarieerd gelezen, hoewel ik ook weer heel wat historische lectuur achter de kiezen heb. Op die variatie ben ik best trots :). Een korte bloemlezing: Ik las klassieke boeken die in het middelbaar ook al op de leeslijst stonden, gehypte populaire boeken die wel of niet mijn ding waren. Ik las over veldslagen tussen de vikingen en de Engelsen en hoe de Galliërs op het zwaard van de Romeinen botsten. Ik las een Pulitzer en een Man Booker Prize. Ik las geen enkele thriller. Ik las het dikste boek uit de Outlanderserie tot nu toe. Ik las voor het eerst iets van een Italiaanse, Scandinavische, Zuid-Amerikaanse en Japanse auteur. Ik las zelfs voor het eerst boeken van enkele geprezen Vlaamse auteurs. Ik las over de koers en de minnaressen van de Franse koning. Over het leven en de dood. De liefde en de eenzaamheid. Ja, ik word er een beetje lyrisch van.

Wat betreft Project klassiekers strand ik ook dit jaar op 3: Emma en Northanger Abbey van Jane Austen en Jane Eyre van Charlotte Bronte. Ergens kon dit wel beter dat besef ik, maar ik heb op heel wat andere vlakken zwaar uit mijn comfortzone gelezen. Volgend jaar wil ik het opnieuw even goed of beter doen. Minimum drie dus.

De Verbeelding Book Challenge

Maar hoe zit het met die Verbeelding Book Challenge? Een tijdje geleden poste ik een update waarin ik alvast 16 van de 30 puntjes kon schrappen, soms wel met dezelfde boeken. Omdat ik wonder boven wonder dit jaar meer dan 30 boeken las probeer ik in onderstaand lijstje elk boek maar één keer te gebruiken.

Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)

Het viel wel mee met die dikke kleppers dit jaar. Maar dit blijkt het makkelijkste puntje op de lijst ;). Het dikste boek werd Het vlammende kruis van Diana Gabaldon. Het meest lijvige deel uit de Outlanderserie. Goed voor 1.443 pagina’s! En ja, ik vond dit een goed boek, ook al haken veel fans vanaf dit deel af. Ik blijf verder lezen in deze serie in 2018!

Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)

Tot mijn eigen verbazing las ik meerdere boeken onder de 200 pagina’s (3 zelfs!). De Outlander prequel De oorsprong is goed voor 134 pagina’s en hoewel niet super speciaal, als Outlanderfan heb ik er best wel van genoten. Je hebt nooit genoeg Jamie Fraser in je leven. Ok, ik ga het vanaf nu niet meer over Outlander hebben, beloofd!

Een boek geschreven door meerdere auteurs

Nope. Niet speciaal op gelet.

Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou

Ik heb even wat auteurs gegoogled, maar zoals ik al dacht is niemand jonger dan ik. Beetje moeilijk ook om iemand te vinden die voor 1993 is geboren. Of gewoon ook niet te veel moeite gedaan hiervoor ^^.

Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht

In het historische genre is Het bezoek van de lijfarts van Enquist er zo eentje. Eén van de grote tegenvallers dit leesjaar. Het verhaal vind ik super boeiend, maar de schrijfstijl haalde mijn enthousiasme jammer genoeg helemaal naar beneden.

Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)

Ik heb eerlijk waar geen enkel idee of dat zo is. Ik ben vrij zeker van niet aangezien ik vrij bekende internationale boeken heb gelezen.

Een boek gepubliceerd in 2017

Probeer die maar eens vast te krijgen in de bib 😉 Ik zit sowieso altijd achter wat betreft nieuwe boeken.

Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)

Is Kelly Deriemaeker een celebrity? In blogland een beetje wel toch ;). Ik las dit jaar haar handboek voor bullet journaling en raakte meteen geïnspireerd om aan de slag te gaan.

Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)

De langste titel is The narrow road to the deep end. Man booker prize en één van de beste boeken die ik dit jaar las. Op jullie lijstje ermee 😉

Een boek met een titel die bestaat uit één woord

Emma van Jane Austen. Niet haar beste verhaal. Ik had een hekel aan het hoofdpersonage wat niet zo handig is als je van het boek wil genieten ^^.

Een boek met een kleur in de titel

The white princess van Phillipa Gregory. Geen leesjaar zonder een Gregory.

Een boek met een nummer in de titel

Niet naar op zoek gegaan en dus ook niet gehaald. De zeven zussen van Lucinda Riley lijkt me een tof boek. Misschien eentje voor volgende jaar.

Een boek met een illustratie op de cover

Ik vind de cover van Spoetnikliefde van Murakami wel mooi geïllustreerd in deze editie.

Een non-fictie boek

De val van Matthias Declercq is jammer genoeg geen fictie. Hoewel de schrijfstijl fictief aandoet vertelt dit boek het verhaal van 5 wielrenners en hun vaak tragische leven in het peloton. Mijn favoriete boek uit 2017, met voorsprong! Een must-read, ook voor wie geen koersfanaat is!

Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen

In de naam van de roos gaat over een reeks van mysterieuze moorden in een klooster. De bibliotheek speelt hierin een hele grote rol. En aan de hand van enkele aanwijzingen in boeken vinden ze achteraf de dader. Telt dus wat mij betreft. Alleen is dit boek wel echt zeer langdradig. Ik had hier immens veel meer van verwacht.

Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)

De bekeerlinge gaat over een jonge vrouw en haar vriend die moeten vluchten voor hun geloof. Hamoutal reist van Frankrijk naar Egypte en weer naar Spanje. Ze blijft niet lang op één plek. Kan tellen voor dit puntje dus.

Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt

De radio staat centraal in All the light we cannot see. Verder ook echt een prachtig verhaal <3.

Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat

Hier zou ik een of andere vergezochte redenering kunnen opvoeren, maar we gaan eerlijk zijn: in geen enkel boek speelde een seizoen een betekenisvolle rol.

Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen

Makkie, bijna elk historisch verhaal kan hiervoor tellen. The Seymours uit The May Bride of the Poles uit het fantastische The Courier’s tale. En dan vergeet ik Isabella Van Castilië en haar nageslacht nog uit The queen’s vow. Of de zusjes Nesle uit de zussen van Versailles. Moeten er nog stambomen zijn?

Een boek gepubliceerd voor je geboren werd

Deze is voor mij natuurlijk gemakkelijker dan een auteur vinden die jonger is. Ik ga voor The sunne in splendour, een klepper over Richard III die ik echt heel erg de moeite vond.

Een boek dat je al een keertje las

Ik herlees eigenlijk zelden. Niet dat ik dat niet wil, maar er zijn zoveel leuke boeken.

Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt

Ademhalen van Lucy Clarke speelt zich voor een groot deel af in Tasmanië bij Australië. Veel verder van mijn bed kan niet echt :).

Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest

Afgelopen voorjaar trok ik naar Londen, heel wat boeken die ik las spelen zich daar af. Laat ons voor deze Sword Song van Bernard Cornwall nemen. De ondertitel is namelijk ‘The battle for London’.

Een boek uit de bibliotheek

Meer dan de helft van de boeken die ik las komen uit de bibliotheek. Ik kies er In ongenade van Sarah Dunant uit. Omdat dit boek zich afspeelt tijdens de Italiaanse Renaissance, waar ik een zwak voor heb (en dit jaar te weinig boeken over gelezen heb). Het is een toegankelijk historisch boek over jonge meisjes die vaak tegen hun wil worden opgesloten in een klooster.

Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid

Op aanraden van Leen las ik iets van haar lievelingsschrijver Ammaniti. Ik vind dat dat ook zeker telt want zonder haar had ik dit boek zeker niet gelezen. Ik haal je op, ik neem je mee werd een fijne kennismaking met de Italiaanse literatuur.

Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)

Er zit magie in Outlander, maar ik had iets beloofd hé ^^. Voor deze neem ik de horlogemaker van Londen, er zit heel subtiel wat magie in.

Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las

Jane Eyre, jarenlang op de leeslijst Engels gestaan, nooit opgepakt. Ik begrijp helemaal niet waarom, het is een geweldig verhaal. Lange leve project klassiekers!

Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

Ik heb heel erg dat gevoel bij de boeken van Griet Op De Beeck. Kom hier dat ik u kus was een aangename kennismaking met deze Vlaamse schrijfster.

Een boek dat in ergens ter wereld op de verbannen lijst staat

Ik las ergens dat de boeken van Paulo Coelho verbannen zijn (geweest?) in Iran. Waarschijnlijk om de katholieke inslag. De Alchemist was niet 100% mijn ding, maar toch graag gelezen.

Een eerste deel in een reeks

De poorten van Rome is het eerste deel van een reeks over Caesar. Afgelopen jaar las ik meteen ook de 2 volgende delen. Deze reeks uitlezen staat sowieso op de planning voor 2018.

Ik kom uiteindelijk uit op 23/30. Niet slecht want ik heb helemaal niet gelezen met de challenge in het achterhoofd. En ik ben vooral trots dat ik 23 verschillende boeken heb kunnen gebruiken.

Hoe was jouw leesjaar? Heb jij de Verbeelding Book Challenge gehaald?

Lichtpuntjes #6

24 december 2017goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. De laatste weken waren op zijn zachtst gezegd moeilijk. In zo’n periode is het dubbel zo belangrijke om lichtpuntjes bij te houden (wat ik BTW veel te weinig heb gedaan ^^).

Met voorsprong op nummer één: mijn citytrip naar Sevilla in november. Zon, prachtige stad, culturele bezoekjes, fijn gezelschap en veel lekker eten (tapas!) en wijn! Ik heb nog geen letter kunnen schrijven over deze vakantie, maar dat komt er in 2018 zeker aan 😉
De laatste tijd echt wel een lichtpuntje: het feit dat ik op zaterdag en/of zondag even kan uitblazen door naar de cross te kijken op tv. De vrouwencross is ook dit jaar weer super spannend en attractief. Deze week ga ik eindelijk nog eens een paar keer live kijken!
Toch ook wel heel trots op mezelf hoe ik de periode november – december ben doorgekomen. Soms ben je sterker dan je zelf denkt.
Mijn danslessen zijn ook echt wel een vermelding waard. Door alle stress en drukte vertrek ik meestal zonder er echt zin in te hebben, maar na 2 minuten ben ik alles compleet vergeten. Ik kom altijd weer thuis als nieuw en kan terug dingen relativeren. En dan kreeg ik afgelopen tijd nog een compliment van mijn lerares modern dat ik perfecte balletvoeten heb. Ik strek mijn tenen blijkbaar heel mooi en dat zonder ooit 1u ballet gehad te hebben. Trots op mijn hard werk 🙂

De eerste kleine plannen voor 2018 zijn een feit. Nog altijd een te leeg blad wat mij betreft, maar ik ga er eens werk van maken ;).
Leuke reacties op mijn nieuwe rubriek History Nerd en ook Op het Nachtkastje wordt veel gelezen. De aandachtige lezer zal misschien gemerkt hebben dat er deze maand 6 berichten online zullen komen. Qua blog improvement heb ik het dit jaar wel goed gedaan.
Het werk in 2017 op een relatief goede manier kunnen afsluiten. Targets gehaald, tevreden klanten en een fijne kerstreceptie. Januari wordt sowieso een spannende maand, dus goed om mijn verlof op deze manier in te gaan.
Ik heb een weekje kerstvakantie en hoewel de meeste dagen wel al bezet zijn (ik wou dat ik kon uitschrijven voor de feestdagen ^^) hoop ik toch ook een paar daagjes goed uit te rusten fysiek en mentaal om dan de volgende lange periode goed door te komen.
Kerstvakantie beginnen met een bezoekje aan de musical The Little Mermaid in Gent. En ow, wat ik heb genoten. Ergens blijft er toch altijd een Disneyprinsesje in mij zitten. Meer van dit soort dingen in 2018!

Fijne feesten iedereen!

Vorige lichtpuntjes teruglezen?

Wat doe jij met de feestdagen? Vakantie? Werken? Feesten met de familie of net wat me-time?

Op het nachtkastje #5

20 december 2017goanneliesLeave a comment

Letters

Conn Iggulden is toch wel de auteur-ontdekking van dit jaar. Ik ben zijn Caesarreeks aan het verslinden en was aanbeland aan het derde deel (van 5) over Julius zijn tijd in Gallië. ‘Het zwaard van de macht‘ was opnieuw boeiend met veel veldslagen, maar ergens miste ik Rome heel erg. Ondertussen zijn we de Rubicon over dus het vervolg belooft de moeite te worden. To be continued ;).
Meer lezen van Belgische schrijvers is stilaan wel een doel aan het worden. Dus lees ik momenteel eindelijk een boek van Griet Op De Beeck. Het werd ‘Kom hier dat ik u kus‘. Ik ben echt aangenaam verrast over hoe vlot ik door het verhaal raas. Over het gewone echte leven en alle twijfels die je daarbij kan hebben. Niet mijn laatste boek van haar!
Soms laat ik mij leiden door een mooie cover en een toffe titel. Ik grabbelde ‘De horlogemaker van Londen‘ dus gewoon even mee in de bib. Het gaat over een horlogemaker in Londen (deuh^^) en het is een beetje een bizar boek. Een samenvatting van het plot is moeilijk. Het is een magisch en tegelijk mysterieus verhaal. Het boek speelt zich per toeval ook nog eens af in het verleden (Victoriaans Engeland). Het einde gaf best wel voldoening, zware meevaller!
Net begonnen in het meest gelauwerde boek van Murakami ‘Norwegian Wood‘. Ik ben op zijn zachtst gezegd heel benieuwd!
Ondertussen kijk ik ook al een beetje terug op mijn afgelopen leesjaar, al zal er in de kerstvakantie nog veel gelezen worden! En ik heb natuurlijk ook al enkele nieuwe leesdoelen gesteld. Wordt allemaal vervolgd 😉

Beelden

Howard’s End, een BBC-serie naar het gelijknamige boek van E.M. Forster, dat ondertussen al op het leeslijstje is gegooid. Hayley Atwell & Matthew Macfayden spelen de hoofdrollen, alleen daarom dus al de moeite. De dialogen zijn soms wat moeilijk te volgen, maar de serie heeft dat heerlijke typische ‘kostuumdrama-BBC -sfeertje’.
Het tweede seizoen van Victoria, want royals, Engeland, David Oakes, Jenna Coleman en Rufus Sewell <3. Niet de meest diepgaande kostuumserie (is dan ook ITV en geen BBC), maar het kijk heerlijk weg.
Tabula Rasa uitgekeken ondertussen. En ik geef toe het einde was verrassend, maar als je even 2 seconden nadenkt over het motief van de dader dan is het allemaal ook wel heel cliché. Dus ik ben ergens tussen enthousiast en teleurgesteld.

Melodie

Ik heb op Spotify een fijne playlist gevonden, ‘pop-punk powerhouses‘. Helemaal mijn ding, dus deze staat regelmatig op!

Gedachten

Het zijn zware weken. Veel drukte en stress op het werk, donker, sneeuw (ik heb altijd een hekel aan sneeuw zelfs op zondag), vechten tegen ziektekiemen. Het is dus vooral uitkijken naar een weekje kerstvakantie en relativeren. Veel relativeren. En self-care. Hatelijk woord, maar dat ook.
Mijn ‘op wieltjes’ berichten komen er voorlopig ook doordeweeks aan. Niet iedereen vindt dit even fijn om te lezen, dus wil ik op zondag andere artikels blijven aanbieden. Met het veldritseizoen in volle versnelling (pun intended) vloeit de inspiratie wel heel erg, dus stoppen met schrijven over de koers doe ik zeker niet ;). Trots op dit bericht.

Terugblikken

Tja een moeilijke periode/winterdip overwinnen is iets waar ik dit jaar opnieuw mee worstel. Een hele tijd geleden verzamelde ik mijn tips tegen een winterdepressie in een postje. Even zelf opnieuw lezen en misschien helpt het jullie ook wel?
Het is weer bijna zover, de feesten. En dit jaar ben ik opnieuw geen fan, door mijn winterdipje misschien nog minder dan anders. Waarom kerst niet zo mijn ding is vertelde ik je afgelopen winter al een keer.

Hoe gaat het met jullie in deze donkere periode?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Een beetje introvert is best oké #2

17 december 2017goanneliesLeave a comment

De afgelopen weken waren zwaar. Fysiek want net zoals zovelen te weinig zonlicht en een lichaam vechtende tegen de ziektekiemen (zoals altijd word ik trouwens nooit ziek genoeg om thuis te blijven ^^). Mentaal, want stress en veranderingen op het werk gecombineerd met zorgen thuis. Als er dan wat sneeuw bij komt kijken waardoor je vast staat met de auto en nergens meer raakt is maandagavond de week precies al om zeep. Wat doe je dan om dat beter te maken?

Anderhalf jaar geleden zou ik doorgegaan zijn tegen mijn limiet en zeker geen sociale afspraken afzeggen. Ondertussen weet ik wel beter. En daar heeft mijn inzicht uit dit oude postje veel mee te maken. Ik ben een introvert. Na een jaar BAS en de eerste weken op mijn huidige job kwam dat besef kei hard aan. Introvert leek iets slechts. Maar god, wat heb ik mij daar ondertussen mee verzoend. Ik ben er namelijk trots op!

Ik ben weliswaar heel aanwezig op het werk en mijn collega’s zouden mij misschien extravert noemen, want ja ik kan praten als een malle en gezellig en social doen. Ik praat zelfs met vreemden op feestjes als ik daar zin in heb. Maar daar gaat het niet om. Ik heb gewoon zoveel nood aan tijd voor mezelf. Dat is wat mij energie geeft, ik haal de motivatie uit mezelf. Dat is introvert zijn.

Introverte mensen hebben een aantal voordelen ten opzichte van extraverten. Het belangrijkste is – mijns inziens – dat we leren alleen te zijn. Dat we leren van onszelf te houden. Omdat we die alleen-tijd nodig hebben en dus gaan waarderen alsof het een luxe is. Ik word niet zenuwachtig van alleen zijn, mijn geluk hangt op die manier ook niet noodzakelijk van anderen af. Ik zit niet te wachten tot iemand mij belt om uit te gaan. Ik ben degene die belt, of die er net voor kiest om thuis te blijven.

Het afgelopen jaar ging ik dan ook verantwoorder met mijn vrije tijd, afspraken en rust om. En dat brengt op! Ik voel dat ik een beter evenwicht heb gevonden. En ja, ik word nog altijd zenuwachtig van een lege agenda, maar nu weet ik dat ik daar dan iets moet aan doen. Net zoals ik weet dat ik in drukke weken niet nog iets erbij moet proppen.

Dus was deze week de beslissing snel gemaakt. Geen sociale dates, maar 1u dansles meepikken (want achterlopen met de choreo willen we nog net niet) en verder veel met een boek in bed én op tijd naar bed. Vrijdag het werk überhaupt halen was het doel. En hoewel vrijdag de moeilijkste dag van de week werd, heb ik dat toch maar mooi gedaan. Ook dit weekend even geen sociale afspraken, de focus ligt volledig op de komende week.

Misschien was ik deze week dus niet die happy sociale Annelies, maar de komende week zal ik ten minste ten volle kunnen genieten van de danslessen en die kerstreceptie op het werk. In plaats van te crashen vlak voor mijn deugddoend verlof.

Zelfkennis, het komt met de jaren. En met dit huizenhoog cliché sluit ik graag af.

Pauline

13 december 2017goanneliesLeave a comment

‘Datgene wat ik al mijn hele leven het liefst doe, fietsen, is mijn grootste nachtmerrie geworden.’ Najaar 2016. Een zeer openlijke Pauline Ferrand-Prévot in tranen na de Olympische Spelen in Rio De Janeiro. Een verre ereplaats tijdens de Olympische wegrit en een opgave in de mountainbikewedstrijd 14 dagen later zorgde dat ze met veel twijfels de Braziliaanse grond verliet.

Het jaar daarvoor won ze in minder dan 365 dagen tijd de regenboogtrui op de weg, in het veld en op de mountainbike. Dat was ongeëvenaard. En dat zal het nog wel een tijdje blijven. Uiteraard werden de Spelen het nieuwe hoofddoel. Wie zou haar daar wat doen?

Rio dus. Daar waar ze enkele weken voor de wegrit nog in een hevige publiekelijke discussie verwikkeld raakte met toenmalig wereldkampioene Elizabeth Armistead, Deignan tegenwoordig. Armistead kwam in opspraak met haar whereabouts, maar daar werd door de UCI geen gevolg aangegeven. Pauline vond dit niet kunnen en reageerde openlijk, waarna Lizzie zo elegant was om Pauline te verwijten dat ze een affaire heeft met een getrouwde man.

Die getrouwde man is trouwens Julien Absalon, tweemalig Olympisch en vijfmalig Wereldkampioen in de cross-country mountainbike. Een levende legende. Ik ben 24 en heb nooit anders geweten dan dat Absalon wereldbekerwedstrijden wint. Straffer dan Nys, dat staat vast. Helemaal niet zo dom van Pauline om zo’n man aan de haak te slaan. Het maakt haar alleen maar beter.

Tot hier is het dus allemaal een sprookje. En toen kwamen die fatale Spelen. Je zou denken dat ze de maanden nadien, na die nachtmerrie-uitspraak, niets meer van zich laat horen. Maar dan ken je Pauline niet. Een tijdje later plaatste ze een foto van haar nieuwe hondje. Ze heeft het hondje Rio genoemd. Rio. Relativeren dat kan de kleine blonde française als geen ander. Pauline had toen al lang mijn hart gestolen, maar dat hondje bezorgt me nog steeds een lach op mijn gezicht wanneer ze weer eens foto van hem post.

Ik maakte met haar kennis toen ze opdook in het veld. Ik die al jaren fan was, en dat nog steeds ben van Marianne Vos (die toen een blessure had en die winter niet zo geweldig zou presteren). Na Pauline’s eerste wedstrijd was ik al verloren. Amper een jaar ouder dan mezelf (ze nog steeds maar 25!), een prachtige stijl op de fiets en altijd die innemende glimlach. Ze reed een prachtig WK in Tabor en terwijl onze Sanne in de coulissen stond te wenen om een gemiste kans, straalde zij op dat podium. Sanne kon die dag niet dezelfde klasse opbrengen als het Franse talent. Gegokt en verloren, Sanne. Geen schande om van een iemand als Pauline te verliezen. Jouw tijd zou nog komen.

Ik bleef haar volgen. Op sociale media is Pauline gelukkig diezelfde innemende persoonlijkheid. Ze is niet het type renster om enkel haar overwinningen te posten. Dat hebben de dames sowieso veel minder dan de heren. Ze toont hoe ze echt is, ze doet zich niet anders voor. Een jaar na Tabor kwam ze niet in het veld wegens de voorbereidingen voor de Spelen, het jaar nadien ook niet, want niet bekomen van de pijnlijke naweeën van diezelfde Spelen. Ik leefde met haar mee. Het was pijnlijk om die gewonnen regenboogtrui in Tabor nooit één keer in het veld te mogen aanschouwen.

Deze zomer stond Pauline er terug. Nog niet helemaal op haar oude topniveau, maar ze reed wel netjes tussen de toppers. Op het WK in Bergen pareerde ze een eerste belangrijke versnelling van de Nederlandse dames. De tweede beslissende versnelling miste ze. Een week daarvoor haalde ze een tweede plaats op het WK Mountainbike. Net als Julien trouwens. Aan zilver geen gebrek ten huize Absalon – Ferrand-Prévot.

Ik durfde niet meer hopen dat ze opnieuw in het veld zou verschijnen. Maar stiekem bouwde ze ook in deze discipline aan haar comeback. En toen was ze daar plots en niet zomaar om zich te amuseren. Een vierde plaats in Essen en winst in de moeder van alle crossen, Overijse. Haar blonde vlecht onder de modder, de tegenstand door de vele valpartijen ook, maar Pauline’s lach blijft stralen. Of ze het WK gaat rijden? ‘Peut–être’.

Wees maar zeker dat ze rijdt in Valkenburg. Geen enkele kampioen, ook vrouwen niet, laat een titel liggen. En dat ze kans maakt daar bestaat geen twijfel over. Marianne en Sanne gaan hun werk hebben aan haar. En ik zit als supporter met een luxeprobleem.

Ja, ik ben supporter van een française. Pauline is de naam. U leert maar best een mondje Frans om die dubbele achternaam van haar uit te spreken. Dat gaat nog van pas komen.

Een leeg blad

10 december 2017goanneliesLeave a comment

Ik kan bijna niet geloven dat we alweer toe zijn aan een nieuw jaar. Enerzijds omdat het najaar als een sneltrein voorbij is gereden. In mijn hoofd zit ik nog in september. Anderzijds omdat december sowieso niet mijn favoriete maand is en ik de kerstgekte aan me voorbij laat gaan. Ik negeer dat het bijna Feestdagen zijn. 2018, dat is nog ver weg. En eerlijk gezegd heb ik er nog niet meteen zin in.

Een nieuw jaar is namelijk zoals een leeg notitieboekje. Je krijgt een nieuwe kans om het te vullen. Normaal vind ik dat fijn, maar dit jaar schrikt me dat allemaal een beetje af. We zijn namelijk 11 december en ik heb letterlijk 0,0 plannen voor het nieuwe jaar. Geen nieuwe uitdaging, geen vakantie geboekt, zelfs geen concert, musical of uitstapje ligt al vast. En dat is volgens mij de eerste keer ooit.

Hiervoor had ik ofwel studieplannen of begon ik met werken. En ja, het afgelopen jaar was ik al volledig aan het werk, maar ik had als starter geen volledige vakantie en heb mij dus kei hard gefocust op het werk en dan nog is het met 2 buitenlandse tripjes en een week staycation aan zee gelukt om veel uit mijn weinige vakantiedagen te halen. Mijn agenda was doorheen het jaar best goed gevuld.

Dit jaar is hij leeg, die future log van mij. En ik ben ondertussen wel al gewend aan de job. Dus is het tijd voor andere dingen, maar die laten dus nog op zich wachten. Hoe of wanneer ik mijn volle vakantiedagen ga opnemen? Geen idee! Wil ik mezelf verder ontwikkelen? Graag, maar ik weet niet waar beginnen. Een nieuwe hobby? Een cursus?

Klinkt voor sommige misschien zalig, een volledig jaar om in te vullen zoals je wil. Maar ik wil er natuurlijk iets van maken (ja hallo, perfectionisme). Ik weet wel dat 2018 een tussenjaar zal worden. En dat ik net daarom wat rustiger aan moet doen. In 2019 start project alleen wonen. Dat gaat een stresserende onderneming worden. Dus 2018 dient vooral om me te informeren, voor te bereiden en te sparen. Dus misschien kijk ik later terug op 2018 als een zalige rustige tijd. Maar momenteel zorgt het vooral voor onrust in mijn hoofd.

Schrijvers of bloggers kunnen al eens last hebben van angst voor de lege pagina. Omdat ze even vastzitten, last hebben van een ‘writers block’ of wel iets willen schrijven maar bang zijn dat het niet goed genoeg is. En daar vergelijk ik het nu even mee. Ik heb een volledig jaar dat ik nog moet schrijven en ergens heb ik schrik dat het niet spannend genoeg gaat worden. Dat het een standaard jaar zal zijn. Een recensie van drie op 5 sterren. Want zeg nu zelf, boeken van drie sterren, die blijven niet bij, toch?

Het zijn natuurlijk maar wat twijfels in mijn hoofd. Een jaar is wat je er zelf van maakt. En misschien wordt 2018 een topjaar. Er is gewoon dat twijfelachtig stemmetje in mijn hoofd waar ik even niet van af raak.

Kijk jij uit naar 2018? En heb jij wel eens twijfels over wat een nieuw jaar gaat worden?

History nerd #1: Isabella d’Este

3 december 2017goanneliesLeave a comment

Na lang wikken en wegen heb ik besloten om toch een geschiedenisrubriek in het leven te roepen. Hierin beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Ik had deze rubriek kunnen starten met de Engelse geschiedenis, want dat is zo hard mijn ding. Maar ik kies met opzet even iets anders. De Italiaanse Renaissance is namelijk ook mijn dingetje. In de categorie: sterke vrouwen uit de geschiedenis wil ik het vandaag even hebben over Isabella d’Este.

Wie? Wel, ik ben er vrij zeker van dat je nog nooit van haar hebt gehoord. Lucrezia Borgia? Die ken je waarschijnlijk wel. Deze twee vrouwen zouden later grote rivalen worden. En wat mij betreft wint Isabella het met haar intelligentie van de meer verdorven Lucrezia.

Het huis d’Este

We schrijven 15de eeuw. Isabella is de dochter van de hertog Ercole d’Este aan het hof van Ferrara, Italië. Ze heeft een jongere zus Beatrice en drie jongere broers, Alphonso, de latere hertog d’Este, Ippolito, Ferrante en een halfbroer Giulio. De drie laatste zouden later in een vrij hevig conflict raken waarbij Ferrante en Giulio uiteindelijk Alphonso wilden vermoorden. Ippolito ontdekt dit en ze worden beide ter dood veroordeeld, maar broedermoord is nogal heftig dus de straf wordt omgezet naar levenslange opsluiting. Een fijne familie om in geboren te worden dus.

Mantua en Milaan

Isabella en Beatrice worden ondertussen uitgehuwelijkt aan andere belangrijke hertogdommen. Er ligt een oorlog met Frankrijk op de loer (zal later bekend staan als de eerste Italiaans Oorlog, wat een vrij ingewikkeld conflict geweest is) en Ferrara heeft nood aan bondgenoten. Isabella huwt met Francesco Gonzaga, de hertog van Mantua.

Beatrice trouwt met Ludovico Sforza, bijgenaamd Il Moro, de hertog van Milaan. Hij is een indrukwekkend man, heeft Leonardo Da Vinci aan zijn Hof en zal een ontzettend belangrijke rol spelen in de oorlog. Fransceso daarentegen is een minder knappe man en heeft wel veel rijkdom en invloed, maar weinig interesse in zijn vrouw. Toch heeft Isabella, zo zal later blijken, de beste deal gedaan. Beatrice sterft op 21-jarige leeftijd in het kraambed en Il Moro wordt uiteindelijk opgesloten door de Franse koning.

Lucrezia Borgia

Uit het liefdeloze huwelijk van Isabella en Francesco zullen uiteindelijk 8 kinderen geboren worden. Wanneer Lucrezia Borgia, de dochter van de paus notabene, trouwt met Isabella’s broer de hertog Alphonso, begint haar nieuwe schoonzus een affaire met haar man. Lucrezia en Francesco zullen een hele tijd lovers blijven tot Lucrezia ontdekt dat hij Syfilis heeft opgedaan in een hoerenkot. Zelfs een Borgia vindt dat een brug te ver 🙂

Mecenas en regentes

Maar waarom is Isabella nu zo bijzonder? Wel, Isabella heeft doorheen haar leven heel wat kunstenaars, schrijvers en andere intellectuelen middelen geschonken. Ze was een enorme mecenas/patrones voor de kunst en heeft gecorrespondeerd met o.a. Da Vinci, Michelangelo, Bembo, Mantegna en nog vele anderen.

Maar ook politiek heeft Isabella een belangrijke rol gespeeld. Toen Milaan, het Hof van haar schoonbroer, door de Franse troepen werd bezet onderhandelde Isabella zelf met de Franse koning om Mantua te beschermen. De Franse koning, Louis, was onder de indruk van haar charmes en Isabella slaagde in haar missie. Meer nog: ze gaf verschillende Milanese vluchtelingen onderdak. Ook na de dood van haar man bleef Isabella politiek en artistiek werk verrichten. Ze werd over heel Italië bewonderd als een goede en sterke vrouw, zowel voor als na haar dood.

Wat ik zo fascinerend vind aan haar is dat ze zich staand heeft weten te houden in een mannenwereld en dat ze eigenlijk daardoor meer respect heeft veroverd dan haar man en zelfs haar broer. Ze is uitgehuwelijkt aan een man die niets om haar gaf en heeft toch een mooi leven voor zichzelf en heel wat mensen rondom haar geschapen. Terwijl thuis in Ferrara iedereen elkaar probeerde uitmoorden en haar broer een overspelige bruid in huis nam, heeft Isabella haar hertogdom beschermd tegen de Fransen en beloftevolle kunstenaars het geld gegeven om er hun beroep van te maken. En die kunstenaars worden tot op de dag van vandaag door ons bewonderd. Ze had smaak, dat in ieder geval.

Mona Lisa

We weten dat haar zus Beatrice is geschilderd door de grote Da Vinci, een man die door Isabella heel erg werd bewonderd en met wie ze heel wat brieven uitwisselde. We weten ook dat Leonardo een schets van Isabella heeft opgestuurd en een aantal jaren later vraagt zij hem in een brief naar ‘het beloofde portret’, dat haar uiteindelijk nooit zal bereiken. Sommige historica menen dat Isabella wel eens Mona Lisa zou kunnen zijn, ook al wordt algemeen aangenomen dat dit Lisa del Giocondo is. De vraag blijft dus of dit ‘beloofde portret’ nooit is geschilderd, nooit is teruggevonden of dat zij dan toch model stond voor het alom bewonderde schilderij dat nu in het Louvre hangt. Ik twijfel persoonlijk tussen 1 of 2 en ik hoop voor haar het tweede zodat haar droom om door hem geschilderd te worden toch is uitgekomen.

Meer lezen?

In deze rubriek zal ik ook steeds enkele boekentips geven. Meestal zijn dit historische fictieboeken, het zijn dus verhalen over de gebeurtenissen, maar niet alles is gebaseerd op feiten. Toch een belangrijke opmerking om mee te geven!

Ik maakte kennis met Isabella door het boek Leonardo’s Swans (de muze van Leonardo in het Nederlands) van Karen Essex. Het verhaal gaat over Isabella en Beatrice, hun onderlinge band, de Italiaanse oorlog en ook over de relatie tussen Da Vinci en de zussen. Van dit boek heb ik indertijd enorm genoten.
Sins of the house of Borgia, dat je ook kan vinden onder de titel The book of love, van Sarah Bower gaat voornamelijk over Lucrezia en Cesare Borgia. Maar het boek speelt zich wel af ten tijde dat Lucrezia was getrouwd met Alphonso d’Este en ze aan het hof van Ferrara verbleef. Isabella is in het boek maar een bijpersonage, maar vooral het plot van de d’Este broertjes wordt hier goed uit de doeken gedaan.

Ik ben eigenlijk wel op zoek naar meer boeken over Isabella of het hof in Ferrara, maar jammer genoeg wordt er niet zo veel over geschreven. Iemand nog een aanrader?

Had jij al eens van Isabella d’Este gehoord? Welke sterke vrouw uit de geschiedenis bewonder jij?

Meer van dit soort verhalen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief waarbij ik je meeneem naar lang en minder lang geleden. Je kan alvast mijn gepubliceerde nieuwsbrief lezen in het archief. En na inschrijving ontvang je één à twee keer per maand mijn verhalen in je mailbox.

Inschrijven