In het ‘kweeniemeerhoeveelste’ thema van de Blogboost Najaarschallenge is het tijd om het te hebben over mijn perfecte weekend en weekendgewoontes. Ik vind het eigenlijk best een moeilijk thema, omdat er soms heel wat verschil kan zitten op mijn weekends, maar gemiddeld zijn ze eigenlijk helemaal niet speciaal.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben vrijdagavond best kapot van de week. Wat voor week het ook was. Heel soms is er een sociaal uitje op vrijdagavond (pre-corona), maar dan is dat zeker geen feestje, eerder iets gaan drinken/eten. Maar veel vaker is vrijdagavond mijn ‘ik plof in de zetel’-avond. Met een boek, film of tv-serie. En soms een zak chips. Op vrijdag voer ik niets uit en vier ik dat er twee volle dagen weekend aankomen.
Zaterdag is de dag met de minste routine. Soms voel ik me een hele dag brak van de week. Ik kan dat gevoel niet echt uitleggen, maar zeker in drukke en/of stressvolle tijden moet mijn lichaam precies bekomen van wat geweest is. Dus soms is deze dag vooral rusten. En al wat bloggen.
Maar nog vaker is zaterdag ‘bouwdag’ bij uitstek. Waarbij we dus een hele dag werken aan #projecthuis. Soms is dat zwaar na een volle week werken, soms valt dat best mee. Soms zijn het lange dagen, soms stoppen we op tijd. Daar zit niet echt een lijn in.
Pre-corona was zaterdag ook wel al eens een dag dat het lief en ik een uitje deden, ik afsprak met vrienden of ging shoppen omdat ik zaken nodig had. Dat lijkt allemaal al immens lang geleden nu. Zaterdagavond was ook traditioneel de avond om af te spreken met vriendinnen of iets te gaan eten. Ik zou er geld voor geven om nu gewoon eens op café met vrienden het te hebben over de dinges des levens. Andere zaterdagavonden kijk ik al eens een langere film of haal ik series en docu’s in via de Digibox.
Lezen doe ik opvallend minder in het weekend dan in week. Wat een beetje vreemd aanvoelt aangezien ik er per definitie meer tijd voor zou moeten hebben. Maar mijn routine is anders in het weekend, waardoor mijn vast leesuurtje na de douche er soms tussenuit valt.
Op zondag slaap ik traditioneel wat langer. Ik was als tiener echt team uitslapen en kon soms 12u aan een stuk slapen. Dat lukt me nu niet meer. Vaak ben ik rond 9 wel klaarwakker. Maar het idee alleen al dat ik niet uit mijn bed hoef te springen en gewoon kan blijven liggen hoe lang ik wil is een echte winner.
Ik blog bijna elke zondagvoormiddag. Sowieso blog ik meestal alleen in het weekend. Ik schrijf vaak meerdere posts achter elkaar voor de beide blogs. In de namiddag/avond rijd ik standaard tot bij het lief. Vroeger gingen we vaak iets doen, nu is het vooral om bij hem te zijn. We eten dan samen en kijken wat tv of spelen een board game. In de zomer gingen we ook vaak wandelen. Dit najaar is dat er wat bij ingeslopen. Zondag is echt een beetje heilig als rustdag.
In de winter is het vaak cross op tv in de namiddag, dan kijk ik de hele vrouwen en herencross met commentaar en interviews. Dus dan ben je er vaak een hele namiddag zoet mee. Soms zijn het dubbele weekends en herhaalt zich dit dus beide namiddagen. Dan heb ik dus gemakkelijk 6u cross gekeken in één weekend. Oeps :D. In de zomer zal ik veel vaker actief dingen plannen en gaan doen. Dan is er elk weekend wel iets te doen in de buurt.
Over het algemeen zijn mijn weekends dus zeker niet zo speciaal. Ik heb ook niet echt het gevoel dat dat hoeft. De spontaniteit om iets te gaan doen of net een heel weekend niets uit te steken is wat het net leuk houdt.
Is bij jou elk weekend een beetje hetzelfde? Of verschilt dat net heel erg?
Altijd hetzelfde en toch verschillend. De dagen gaan voorbij. Sneller dan ik er vat op kan hebben. Ik zit met mijn dikke winterkousen en fleece dekentje over me heen achter mijn scherm. De chauffage op mijn slaapkamer is niet voorzien op een hele dag thuiswerk in hartje winter. Om drie uur in de namiddag begint het alweer donker te worden. Mijn kleine bureaulamp zorgt voor een gele schijn op mijn gezicht tijdens de laatste videocall van de dag.
Ik klap de laptop toe en plof in de zetel of op bed. Niet wetende wat ik vanavond wil doen. Heel af en toe slaag ik erin een pilates les op te zetten. Veel vaker voer ik weinig uit. Lees ik een dik uur (thank God voor boeken!). Om vervolgens op te zoek te gaan naar een tv programma dat me net genoeg interesseert. Ik kijk nu al op tegen de periode dat er enkel kerstfilms op tv zullen zijn, want mijn digibox is ondertussen leeg gekeken.
Ik blijf steeds vaker een half uur langer in mijn bed liggen. Om dan toch iets later te beginnen werken. Ik heb mijn planning weer op orde en hou van de dagelijkse ochtendcalls in mijn twee teams (praten met mensen!). Rond 12 uur is het etenstijd en dus middagpauze. Maar veel meer dan eten komt er niet van en ik ben vaak blij dat ik weer in de to do lijst kan vliegen.
Altijd hetzelfde en toch verschillend. Zo voelt het allemaal momenteel. De dagen zijn hetzelfde, maar tegelijk heel anders dan vorig jaar. Dit jaar geen kerstreceptie waarop alle nieuwe collega’s de partners kunnen ontmoeten. Met veel te veel eten. Deze keer zullen we elkaar via een videocall zien. Altijd weer die videocall.
De kerstvakantie komt eraan. Nooit mijn favoriete vakantie. En als niet kerstmens moet ik toegeven dat het niet doorgaan van de familiefeesten voor mij geen probleem is. Eerder een zegen. Maar het idee om opnieuw anderhalve week thuis te zitten. Daar zie ik best tegenop. Altijd maar weer hetzelfde. Met die dikke sokken aan en dat fleecedeken om me heen.
We moeten volhouden. We moeten doorzetten. Het komt allemaal weer terug. Maar voorlopig is het best kaa-u-tee.
Dit bericht werd meer dan een week geleden geschreven, ondertussen gaat het weer wat beter met mij. Maar het besef dat deze situatie nog wel enkele maanden gaat aanslepen, kwam vrij hard binnen.
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
The Fabergé secret* was het 35ste boek dat ik uitlas dit jaar en waardoor ik dus mijn Goodreads reading challenge met succes behaalde! Het gaat over Dimitri, een goede vriend van tsaar Nicholaas II, en speelt zich af vlak voor de Russische revolutie. Dimitri behoort tot de elite, maar leert een jonge dokteres kennen die hem inzicht geeft in hoe het leven van arme boeren eraan toe gaat (spoiler alert: niet zo goed), waardoor hij begint te twijfelen aan het beleid van tsaar. Tussendoor krijg je ook iets mee over de prachtige imperial eggs die juwelier Fabergé voor de tsaar maakte. Onverwacht fijn boek!
In a time for swords* wordt de jonge monnik Hunlaf een echte krijger wanneer de Denen het klooster van Lindisfarne aanvallen en beroven. Wanneer hij twee kinderen wil beschermen krijgt hij daarbij onverwacht hulp van een grote Deen Runolf. Samen willen ze ook de volgende vikingaanval in de kiem smoren en daarvoor rekruteren ze nog enkele andere outcasts. Een entertainend boek met een cliché verhaal. In deze tijden heb je soms niet meer nodig.
Standaard WOII verhalen zijn niet zo mijn ding. In the forgotten orphan* gaat de wees Maisie Reynolds op zoek naar haar afkomst wanneer haar weeshuis sluit en een tehuis voor gewonde soldaten wordt. Te midden van de oorlog leert ze meer over haar verleden en haar tweelingbroer Jack, die jaren geleden wel geadopteerd raakte. Een nogal dunne verhaallijn die me niet zo hard kon boeien.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gekeken
Euhm, niet echt veel? Iemand nog aanraders? Vooral gelezen dus eigenlijk.
Meegemaakt
Ik ben ook eens gaan wandelen met een vriendin toen het net niet gevroren had, waardoor mijn spieren er nog dagenlang plezier van hebben gehad *ahum* 😀
Verder gaan de dagen hier zo’n beetje in stilte voorbij en heb ik niet zo heel veel te melden. Het begint allemaal wat saai te worden.
Het is misschien wel het moeilijkste thema van de Blogboost najaarschallenge: wat zijn de zaken die mij het leven makkelijker maken? Welke shortcuts neem ik? Wat zijn mijn lifehacks?
Ik moest hier wel even over nadenken eigenlijk. Ik zou mezelf niet nog bepaald een productiviteitswonder durven noemen en al helemaal geen wonderwoman in het huishouden. Maar als ik dan toch enkele life hacks/tips moet geven dan zijn het deze:
Maak de cirkel rond
Daarmee bedoel ik: zolang een taakje niet 100% is afgewerkt —omdat bv. de was wel is opgeplooid maar de wasmand er nog staat en niet in de kast ligt— blijft dat een soort to do in je hoofd. Hetzelfde met bepaalde rommel die ergens blijft ophopen en waarvan je denkt ‘ik ruim dat straks wel op’. Neen, als ik thuis kom, hang ik onmiddellijk mijn jas op de juiste plek en zorg ik dat alle boodschappen meteen uitgepakt en weggelegd worden. Ook op het werk probeer ik geen to do’s dagenlang te laten openstaan. Het gebeurt wel eens dat je zoveel dingen tegelijk aan het doen bent en dat alles bijna af is, maar dat er nog niets van je lijstje kan. Dat geeft zoveel stress. Dus soms plan ik bewust tijd in de agenda om de laatste loodjes af te werken.
Eat that frog
Echte productiviteitsgoeroes kennen dit principe ongetwijfeld. Als je tegen een taak op ziet, doe ze dan meteen. Bijt eerst door de kikker zodat je daarna iets leukers kan doen. Anticipatie is je ergste vijand: je maakt dat ene telefoontje waar je tegenop ziet alleen maar erger in je hoofd door het uit te stellen. En geloof me, het is zo’n fijn gevoel wanneer je als eerste dat vervelend klusje kan doorstrepen op je lijstje!
Doe 2-minuten taakjes meteen
Een principe dat ook in getting things done aan bod komt. Als iets maar 2 minuten tijd vraagt, doe het dan meteen ipv. het te noteren op een (geschreven of mentaal) to do-lijstje. Dat vraagt immers evenveel tijd of energie. Dit sluit ook aan bij de cirkel rond te maken: door die jas meteen op de juiste plaats te hangen (duurt maar 2 minuten), heb je meteen een opgeruimder gevoel.
Dus kan je een mailtje meteen beantwoorden, doe het dan ook. Het is zelfs één van die dingen die mij het meest stoort aan collega’s: als ik hen iets vraag van twee minuten en ik het hen zie noteren in een to do app om dan vervolgens twee dagen niets meer van hen te horen. Ik begrijp dat je niet altijd alles wil laten vallen voor een ander, maar het frustreert me soms zo dat ik om iets kleins niet verder kan. Als iets veel tijd vraagt zal ik altijd tegen een collega aangeven dat ik het niet onmiddellijk kan doen, maar om kleine dingen op te zoeken of een vraagje te beantwoorden maak ik altijd meteen tijd. Dan is het meteen van mijn lijstje en mijn collega kan verder. Win-win voor allebei.
Beperkt het aantal (sociale) afspraken per week
Een beetje een rare tip in deze tijden, maar wel een heel belangrijke. Iedere persoon heeft maar een bepaalde dosis energie per dag. En dat geldt zeker niet alleen voor introverten of hoogsensitieve personen. Plan dus niet te veel afspraken op dezelfde dag of in dezelfde week. Ik let daar heel hard op bij het plannen van sociale uitjes: ik ga al twee keer per week sporten en wil minstens één rustige avond voor mezelf, dus dan is er geen tijd om ook nog eens drie keer te gaan uiteten met vrienden.
Maar ook op het werk zie ik collega’s strugglen omdat ze van klantenmeeting naar klantenmeeting hollen. En ik geef het toe: ik heb er ook vaak moeite mee. Want soms moet je je aanpassen aan klanten of plannen andere mensen dingen in in jouw agenda. Maar als ik zelf controle heb over het plannen van een afspraak geef ik altijd heel bewust bepaalde momenten niet mee als optie. Als ik al een afspraak heb die veel energie of voorbereiding vraagt of ik zie dat mijn week al heel vol zit, zal ik een andere dag/week doorgeven om af te spreken. Ademruimte is zo belangrijk.
Stel je persoonlijke administratie niet uit
Bewaar alle facturen, brieven of documenten op één plek en plan elke week een momentje in om ze te behandelen. Betaal facturen dus altijd binnen de week. Schrijf er ‘betaald’ op en klasseer ze dan in een map. Het heeft geen zin om dit soort dingen uit te stellen, en het zorgt voor een pak minder stress.
Kippensoep
Er is letterlijk niks dat kippensoep niet kan oplossen jongens. Vooral bij keelpijn, verkoudheid of een algemeen miserabel gevoel. Kippensoep maakt alles altijd beter.
Ik weet niet zo heel goed hoe ik deze blogpost moet beginnen want het lijkt een relatief banale ontboezeming die ik ga doen. Maar soit. Hier komt het dan: ik kan niet goed tegen het horen of voelen van iemands hartslag. Ook niet die van mezelf. Ik gruwel letterlijk van een hartslag en kan moeilijk focussen op mijn ademhaling.
We peddelen even terug naar de middelbare school waar we voor L.O. onze hartslag in rust moesten meten voor het slapen. Ge weet wel, door met je vinger in je hals te voelen. (Ik heb al moeite met dit neer te pennen). Ik stop dus na twee tellen en vraag ’s morgens aan al mijn vriendinnen hun getal op, om dan zelf iets te nemen dat daartussen ligt. Als we daarna een hartslagmeter om krijgen voor tijdens het lopen geeft die van mij nul aan. Want hij zit eigenlijk veel te los. En dat is misschien een beetje bewust want no way dat ik met een ding ga rondlopen waarvan voortdurend mijn eigen hartslag af te lezen valt. “Die meter zal kapot zijn” besluit de leerkracht. Uhu, dat moet wel ;). (Ik heb trouwens ook nog steeds geen Fitbit of iets dergelijks, want op dat marteltuig wordt je dus CONSTANT geconfronteerd met je eigen HARTSLAG).
Ken je het gevoel dat je zo uitgeput bent van het sporten dat je je eigen hartslag in je keel en oren hoort kloppen? Of dat je met je hoofd op de borstkas van je partner ligt en zijn/haar hartslag hoort? Een zware ademhaling of hartslag in een film of serie? Het zijn één voor één situaties waarin ik me ongemakkelijk voel. Als in: HET MOET NU STOPPEN.
Nog erger vind ik mijn bloeddruk meten, waarbij je hele arm wordt opgepompt, je je eigen hartslag voelt kloppen en dat dat bakske er altijd, maar dan ook altijd (is dat alleen bij mij?) belachelijk lang over doet om een cijfer te geven. Ik ben er zeker van dat mijn bloeddruk net enorm de hoogte ingaat door het nemen ervan. Ik begin letterlijk al te zweten bij het gedacht eraan.
Ik heb duizend keer liever dat ze met een naald in mijn arm steken om bloed te nemen dan dat ze mijn bloeddruk nemen. Allez, mocht ik echt kunnen kiezen hé (tis nu niet dat ik kick op bloed laten trekken, de vorige keer ben ik na drie pogingen van de dokter met telkens een nieuwe naald flauwgevallen—in my defense ik had toen 39 graden koorts).
Bon, misschien verklaart dit heel erg waarom het me precies niet lukt om te starten met mediteren, of waarom ik de ademhalingsoefeningen bij yoga oversla. Zo’n sessie moet altijd per se eerst beginnen met ‘doe je ogen dicht en focus op je ademhaling, voel deze door je lichaam stromen’. Ja daaaag. Oké, ik weet dat het hele mediteren ding net draait om je eigen ademhaling. Jammer, want daardoor is het heel moeilijk om mezelf ervoor open te stellen. Maar als ze te hard focussen op ademhaling word ik nog meer opgefokt dan ik al was, en dat lijkt me net niet de bedoeling.
Begrijp me niet verkeerd: ik zou niets liever willen dan weten hoe ik perfect vanuit mijn buik moet ademhalen en hoe ik mijn hoofd leeg kan krijgen door te mediteren. Maar soms denk ik dat het niet aan mij besteed is. Ooit, zet ik me erover heen. Ooit. Het zit allemaal in mijn hoofd, ik weet het.
Zijn jullie wel normaal of hebben jullie ook zo’n rare angst?
Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.
Op onze laatste dag konden we nog enkele uren spenderen in de stad voor we als echte marathonlopers ons zouden moeten haasten voor het vliegtuig. Want jawel, de bus naar de luchthaven rijdt maar in één richting en dus moesten we eerst nog half Lissabon door om mensen af te zetten, voor we het vliegveld in zicht kregen en niet zo subtiel mensen voorbij staken aan security. (Sorry aan al die Antwerpenaars die naar Charleroi vlogen die dag en nogal stoute dingen naar ons riepen. Wij moesten naar Brussel en die vlucht vertrok echt een pak sneller – en oh ja we hebben jullie wel verstaan, ik wens jullie nog veel huilende kinderen in het vliegtuig toe).
Enfin, we kozen om bairro alto de verkennen. De naam van de wijk zegt het al zelf: het is de hogergelegen wijk, zo’n 30 meter boven Biaxa & Chiado. Deze wijk heeft de aardbeving voor een groot deel wél overleefd en is gekenmerkt door kleine steegjes en mooie uitzichtpunten.
We startten de dag bij alweer een botanische tuin (in Belém bezochten we er ook al twee), deze keer de jardim botanica van de universiteit. Dit is een zeer grote tuin, maar niet alles was toegankelijk wegens renovatie en onderhoud waardoor we geen toegang moesten betalen. Ik heb heel wat exotische planten gespot en de cactussen waren er gigantisch.
Het valt op hoe bol Lissabon staat van de tuinen en parken. Ik vind dat zalig om doorheen te wandelen, zeker als de zon stevig schijnt. We stopten bij een gezellig parkje, Principe Réal. De trekpleister is hier een oude cederboom die voor heel wat schaduw zorgt. Ook heb je meteen een zicht op de lagergelegen buurt en de Taag.
Ik beloofde uitzichtpunten. We hadden namelijk nog één miradouro te goed. De miradouro de sao pedro de Alcantara kijkt uit op een enorm deel van Lissabon, helemaal tot aan het Castelo de Sao Jorge. Het enige wat echt jammer was aan dit uitzichtpunt is de lelijke omheining die voor de effectieve balustrade gezet was. Op onderstaande foto zie je dit gelukkig niet zo :).
We ploften er neer op de strandzeteltjes naast de typische kiosk. Het was onze laatste dag en we wilden nog profiteren van de zon. Eerlijk gezegd begon de reis door te wegen (ik had op dat moment een serieus B-12 tekort zou later blijken, en ik duizelde heel regelmatig, om even te tonen dat niet alles altijd perfect is, ook al lijkt dit de perfecte terrasjesfoto).
Foto @Ditisleen, hier zie je wel de niet zo mooie afspanning, vlak achter de bankjes.
Tijd om toch nog even wat cultuur mee te pikken. We stopten bij de igreja de Sao Roque, een pareltje van een kerk met overvloedig bladgoud en heel wat versieringen. Sober vanbuiten, beetje kitscherig vanbinnen, kortom de typische definitie van een mediterraanse kerk.
Tijd om af te dalen en de typische straatjes te verkennen. Kleurrijke huisjes, veel kasseien en hier en daar trammetjes. In deze wijk zou ik graag nog wat meer tijd doorbrengen.
Uiteindelijk belandden we bij het uitzichtpunt Santa Catarina, waar ons lunchplekje zich bevond. Dit uitzicht tot aan de Taag kwam onverwacht, maar is heel erg de moeite. Het is een super gezellig pleintje om even bij te komen van al dat stappen.
Ik wilde op aanraden van vrienden graag eten bij Pharmacia. Een food sharing restaurant in het apothekersmuseum. We kozen een aantal zomerse gerechten van de kaart en god, wat was het lekker! De smaken waren heerlijk, de porties royaal. Dit is misschien een van onze duurdere lunches geweest, maar absoluut het beste eten van de reis. Van het chocoladedessert droom ik nog. Dit is zo’n plekje waar ik me meteen naar haast de volgende keer dat ik in Lissabon ben.
En toen was het tijd om te vertrekken uit deze mooie stad. Lissabon heeft ontzettend veel te bieden en in Bairro Alto wil ik zeker nog een keer ronddwalen.
Wat is het mooiste uitzichtpunt waar jij ooit bent geweest?
Dit is het laatste verslag over onze citytrip naar Lissabon. Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek. Het is ook het volgende thema in de Blogboost Najaarschallenge, maar ik besloot er geen aparte post voor te gebruiken en gewoon mijn standaard rubriek nog eens online te smijten. Dat is alweer geleden van eind augustus.
Het is deze keer ook echt zoeken naar klein gelukskes, maar bon, we doen ons best.
In september genoot ik van regelmatig naar kantoor te gaan om wat bij te praten met collega’s, een bezoek te brengen aan de bib en gewoon af en toe eens niet een hele dag thuis te zitten.
Ondertussen geniet ik ook wel terug van thuiswerkdagen, we zijn er op ingespeeld ondertussen. Dus qua productiviteit is er nog weinig verschil. Al mis ik de babbels, maar dat heeft meer met de drukte maken.
De afgelopen week belde ik dan ook wat vaker random met collega’s, of we bleven hangen na de serieuze talk. Er is wat meer ademruimte in de agenda dus dat kan weer. Fijn!
Sinds september heb ik een aantal grote leuke projecten gedaan, die ondertussen tot een goed eind zijn gebracht. Het was een heftige periode, maar het zijn eigenlijk ook wel echt het soort projecten dat ik meer wil doen.
Ik switchte officieel van team en van ‘functie’. Ook al loop ik nog wel even mee in het oude team om de nieuwe collega’s op te starten. Ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen en dat voelt fijn.
Ik heb weer heel wat gelezen de afgelopen tijd, ook al zat ik soms in een dipje op dat vlak. Maar ik kijk wel bewust minder tv (het aanbod is dan ook nog nooit zo slecht geweest als dit najaar, toch?).
Ik ging catsitten op de nieuwe kittens van mijn beste vriendin zodat zij toch op wandelweekend kon in België. Met één van de twee werd ik dikke vrienden, met de andere totaal niet. Maar echt totaal niet, ze kroop weg in de douche :D.
Voor #projecthuis waren het enkele intensieve dagen wanneer we de vloerverwarming legden. Ik ben nu heel blij dat het er ligt en dat we klaar zijn voor de volgende stappen. Dus dit is meer een achteraf lichtpuntje want op het moment zelf was het niet zo tof :p.
Ik ben best wel trots op mezelf, vrienden en collega’s dat we ons er zo doorslaan in deze vreemde en moeilijke periode. Ik schrik soms zelf nog wat van de veerkracht die we allemaal tonen. En die ik zelf in me heb.
Ik vind het eigenlijk wel fijn dat bepaalde bloggers voor de Blogboost najaarschallenge hun best gelezen posts nog eens hebben opgelijst. Et voilà, ik ben ook eens in mijn statistieken gedoken. Soms geloof ik mijn statistieken niet echt, ik draai een gratis WordPress blog en geen zelf-gehoste website waar ik met behulp van Analytics meer inzichten zou kunnen verzamelen. Dus het is soms gissen naar vanwaar het verkeer juist komt, soit. Hier zijn mijn 10 best gelezen blogjes.
Een eyeopener voor mezelf wanneer ik ontdekte dat ik eigenlijk niet de typische perfectionist ben, maar wel een die-hard controlefreak. Ik denk dat deze herkenbaar is voor velen en daarom ook veel gelezen is.
Dit was een super slecht scorende post, tot in maart van dit jaar (aka de eerste lockdown). Ineens komt hier bijna alle dagen verkeer op binnen. Ik kan niet echt zien van waar het komt, maar ik vermoed eigenlijk dat deze blogpost bij de bots is belandt, of er ergens naar gelinkt wordt op een andere website of iets dergelijks. Het is in ieder geval iets louche. Want het is nu niet bepaald mijn meest interessante post.
Beetje in dezelfde trend dit. Maar deze keer werd er gezaagd over dingen waar ik me aan erger. Het is ondertussen een wederkerende rubriek geworden (check de corona-editie, mocht je deze gemist hebben).
Ik ben altijd blij als ik mensen van reisinspiratie kan voorzien. Meestal zijn dit niet mijn meest gelezen posts, maar ze scoren soms wel goed in zoekmachines. Tips voor Shoreditch geef ik met plezier, aangezien het één van mijn favoriete wijken in Londen is.
Een heel oude post uit 2015, ik merk dat meteen aan hoe ik zo’n reisverslag toen schreef. Maar ook hier landden best wat bezoekers op. Vaak ook uit andere landen, dus ik denk dat de taal wel niet altijd een match is en verdenk ook hier bots die voor verkeer zorgen, ook deel 1 en 3 van deze vakantie scoren goed trouwens. Boedapest is trouwens een geweldige stad!
Mocht ik zelf een top tien maken van blogposts die het meest een sleutelpunt waren de afgelopen 5 jaar dan zou deze er zeker instaan! Ik schreef deze post in de laatste week van mijn BAS postgraduaat. Het was een moeilijk jaar geweest voor mezelf en hier schrijf ik het open van me af. Sommige toenmalige klasgenoten hebben me er zeer positief over aangesproken omdat ze eindelijk eens in mijn hoofd konden kijken, anderen vonden me hard in deze tekst. Ik blijf achter elk woord staan.
Hier ben ik best blij om want ik heb veel tijd gestoken in dit bericht en ik mistte deze soort blogpost heel erg tijdens mijn voorbereiding van de vakantie. Het plan is om binnenkort eens alle verslagjes van Malta te publiceren en dan terug te linken in deze overzichtspost. Ik stuurde het artikel ook vaak door naar vrienden en kennissen die zelf naar Malta op vakantie gingen dus dat kan ook de hogere cijfers verklaren.
Over de MBTI-test en energie uit jezelf halen. In deze periode heb ik mijn introverte karakter echt leren omarmen dus het is wel een belangrijk inzicht geweest.
Ook dit blijf ik een waardevol inzicht vinden: het leven is geen wedstrijd met allemaal dezelfde start en finish. Het heeft dus geen zin om te gaan vergelijken.
We zijn alweer aanbeland aan het derde thema van de Blogboost Najaarschallenge. Deze keer is de vraag om een blik achter de schermen te geven. Ik speel nog steeds met het idee om in de krochten van mijn blogarchief te duiken om zo vergeten schrijfschepsels nog eens aan het licht te brengen. Alleen degenen die licht verdienen dan wel ^^.
Maar voor vandaag even iets anders: ik ben best een luie blogger. Eén van de prompts voor dit thema luidde als volgt: “Licht in detail toe hoe een blogpost bij jou ontstaat & welke stappen je allemaal onderneemt voor je op publish duwt.” En ik moest hierbij luidop lachen.
De meeste van de berichten die hier verschijnen zijn het resultaat van gemiddeld 15 à 20 minuten. Ik schrijf mijn eerste draft, sla deze op als concept. Keer een paar uur, dagen of soms zelfs weken later nog eens terug naar deze draft om te editeren en vooral veel gemiste woorden in de zin toe te voegen (tijdens een eerste draft proberen mijn vingers hopeloos mijn brein te volgen en daardoor vergeet ik soms simpele woorden zoals ik, en, het…. te typen 😅). Na het editeren kies ik een categorie, enkele tags en een overzichtsfoto (vaak eentje uit het archief, soms eens een nieuwe) en dan prik ik een publicatiedatum. Gemiddeld komen mijn schrijfsels één à twee weken later online dan ze geschreven zijn. Dit om op te dubbelchecken of iets nog altijd relevant is twee weken later en of het niet gewoon mijn hoofd was dat moest spuien—het laatste wat ik wil is achteraf spijt hebben van een bepaalde post.
Er zijn uitzonderingen: mijn reisverslagen nemen zeker wat meer tijd in beslag. Ik moet foto’s kiezen (die vaak al mooi geselecteerd staan in een mapje dat ik ook gebruik om een fotoboek te maken) en informatie zoals prijzen, restaurants en weetjes dubbelchecken op het internet. Ook de history nerd rubriek vraagt op die manier wel meer van mijn tijd.
Maar wanneer ik gewoon schrijf over mijn leven of gedachten heb ik natuurlijk geen factcheck nodig. Dus dan is die stap naar ‘publish’ snel gezet. En ja, dat wil ook zeggen dat hier misschien nog redelijk vaak een typefout verschijnt of God verbied het een dt-fout (al haal ik er nog veel uit tijdens het editeren). So be it.
Een goede schrijfflow helpt zeker. Ik heb amper last van de angst voor het witte blad. Vaak rijpt het idee voor mijn volgende blogpost ergens tijdens de week en ben ik zo meteen klaar om te beginnen schrijven.
Want dat is wel mijn gewoonte: ik schrijf mijn blogposts bijna zonder uitzondering in het weekend. ‘S avonds ontbreekt het me aan fut en tijd.
Voor mijn Engelstalige blog doe ik eigenlijk hetzelfde, alleen dat ik daar iets langer doe over de eerste draft aangezien Engels niet mijn moedertaal is. Ik ga dan al vaker in de eerste fase de schrijfwijze checken of op zoek naar een beter synoniem. Maar in se gaat de blog live na de editeerfase, met eventueel nog een eerste nalezing voor ik op ‘inplannen’ duw. Want ook daar werk ik een week of twee in de toekomst. Waardoor ik dus kan garanderen dat er elke week iets online komt.
Over het reageren op andere blogs kunnen we beter niet hebben. Soms ben ik best actief daarin, soms helemaal niet. Lezen doe ik sowieso de hele week door op mijn smartphone en soms reageer ik direct, maar vaker neem ik in het weekend de tijd om terug te gaan naar die blogs waar ik graag iets op wil zeggen. En dan ontglipt er natuurlijk wel al eens eentje aan mijn aandacht. Soms vind ik het trouwens een tof blogje of leuke review maar weet ik niet goed wat reageren (en elke keer ‘leuke blog’ is een beetje stom denk ik dan) en dan doe ik dat ook niet.
Ik ben voor deze wel heel benieuwd naar jullie ‘achter de schermen’ blogposts!
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Update 40 alweer, zotjes! Hopelijk zijn jullie deze rubriek nog niet beu gelezen :).
Gelezen
Het lukt me niet altijd om veel en geconcentreerd te lezen de laatste tijd. Ook omdat sommige boeken zijn tegengevallen, maar vooral door de drukte op het werk en met de bouw. Dat zorgt voor minder ruimte in mijn hoofd ofzo. Maar toch heb ik weer heel wat uitgelezen sinds de vorige update!
The confessions of Frannie Langton (ook vertaald in het NL) nam ik eerder toevallig mee in de bib door de prachtige cover en de belofte aan een spannend en mysterieus gothic verhaal. Het gaat over een Jamaicaanse huisslavin die verdacht wordt van de moord op haar eigenaars maar zich niets meer kan herinneren van de beruchte avond. Ik vond dit boek jammer genoeg enorm tegenvallen, vooral door de schrijfstijl die echt mijn ding niet was. Maar ook het verhaal zelf was nogal cliché en het gaat soms alle kanten op. Heel jammer!
The revolt* was een eerder kort boek over Eleanor Of Aquitaine (meer over haar leven vertel ik in deze history nerd post) verteld vanuit haar zoon Richard Lionheart en hun gezamenlijke rebellie tegen hun vader, koning Henry II van Engeland. Boeken over Eleanor blijven boeien, al zakt het allemaal wat in elkaar in de tweede helft.
En dan het beste boek in tijden: Sovereign is de derde detective uit de Shardlake serie van S.J. Sansom (ook vertaald) en speelt zich af tijdens Henry VIII’s processie naar het noorden met zijn 5de vrouw Catherine Howard. En uiteraard zijn Shardlake en Barak weer getuige van een moord die ze moeten oplossen. Sansom combineert het beste van een historisch verhaal met een sterke detective. Genoten!
Momenteel ben ik bezig in The gates of Athens van Conn Iggulden. Het gaat over de strijd tussen de Grieken en de Perzen in 480 V.C., maar het gaat nog meer over Athene en de vroege democratie. Ik ga maar traag door het boek omdat ik het echt graag grondig wil lezen. Iggulden schrijft zeker heel goed, maar ik ben minder bekend met de geschiedenis dan met bij de Caesarserie (die ook gewoon moeilijk te overtreffen is).
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Gekeken
Valt voor één keer ook onder geluisterd: Hamilton, the musical! Jep, ik ben helemaal verkocht aan de rapsongs, ik kan de eerste zelfs al deels meezingen dus dat is een prestatie op zich. (En een bewijs dat ik dat al heeel vaak heb geluisterd, dat ook 😅).
Meegemaakt
Een weekje verlof dat vooral gebruikt werd voor #projecthuis. We werkten de voorgevel nog wat af, zorgden voor binnen vensterbanken en we rolden meer dan 1.000 meter vloerverwarming af (en dat is meer gedoe dan je zou denken).
Ook eens gestart aan een online cursus, want tweede lockdown enzo. Alleen gaat mijn cursus over The Tudors (via het MOOC platform Futurelearn), dus het is totaal niet werk gerelateerd ofzo. Maar deze mini opleiding stond al even op mijn lijstje! Er zijn al wel wat zaken die ik wist, maar het is super interessant om alles nog eens te lezen in de juiste historische context. En ik ben ook gewoon een nerd op dat vlak, oké? Laat mij!
Voor de rest is het mentaal wel wat zoeken nu we terug allemaal moeten thuiswerken, er geen danslessen meer zijn en er nog altijd niets leuks in de agenda staat om naar uit te kijken. Ik slaag er niet in om veel buiten te komen momenteel omdat ik ’s middags moeite heb met echt middagpauze nemen, vooral als heel de namiddag vol met geplande klantenmeetings staat. De donkere dagen helpen niet. Er werd al heel wat afgepiekerd hier. Ik ben me er deze keer heel bewust van en probeer dus niet te veel toe te geven aan mijn angsten, maar dat is niet altijd evident.
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat ik al jarenlang een nieuwsmijder ben. Ik kijk geen tv journaal, lees geen papieren krant en blijf zoveel mogelijk weg van de digitale versie. In coronatijden is dat niet eenvoudig en ik moet toegeven dat ik toch wat te veel nieuws consumeer dan goed voor me is.
Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Daarom dacht ik dat het wel eens leuk kon zijn om een aantal nieuwsartikels op te lijsten van nieuwtjes die me echt blij hebben gemaakt of die gewoon mega interessant zijn. Niks COVID-19 of andere negatieve updates. Positieve contentcuratie dus eigenlijk.
Ik kies hier wel voor zaken die ik interessant vind vanuit mijn interesses (bv. lezen, geschiedenis, nerdie stuff…) dus geen idee of anderen het ook interessant vinden.
In New Mexico hebben archeologen 10.000 jaar oude voetstappen ontdekt van een kleuter langs een rivierbedding. De kleuter werd waarschijnlijk vergezeld van een oudere (jong)volwassene, men denkt een vrouw. De vrouw is ook teruggekeerd langs dezelfde weg, maar dan zonder kleuter. Men vond ook afdrukken van prehistorische dieren zoals mammoeten en een luiaard terug bijna tegelijkertijd met de menselijke voetstappen.
Het klinkt een beetje als Ice Age, maar ik vind het zo fascinerend om na te denken over wat het verhaal kan zijn achter deze voetstappen. Misschien is deze vrouw het kind ergens gaan ophalen. Of misschien is ze het kind net verloren of heeft ze het ergens achter gelaten. Misschien ging het niet om een vrouw maar een oudere broer. Wie zal het zeggen?
Tijdens restauratiewerken in de Antwerpse Sint-Jacobskerk vond men een oude luciferdoos terug in de zoldering. In het doosje zat een brief geschreven door 4 mannen die in 1941, in het midden van WOII dus, het plafond aan het restaureren waren.
“Ik geef onze nakomelingen den goede raad als het nog eens oorlog word (sic) in de levensloop zorgt goed, voor een voorraad in huis, zoo als rijst, koffie, bloem, tabak, tarwe, graan voor u in ’t leven te houden!!! Geniet vol op van ’t leven, neemt bijtijds een ander vrouwtje, voor degene die getrouwd zijn pas op ’t huis!!! Salut mannen!!!”
Sinds maart zien verschillende uitgeverijen de verkoop van klassieke werken stijgen. De cijfers in het artikel zijn voor de UK, maar toch wel heel straf. Een 69% hogere verkoop van War and Peace bijvoorbeeld.
Logischerwijs zou je denken dat de no-brain boeken zoals romans en thrillers het beter doen in deze onzekere tijden, maar blijkbaar zoeken veel mensen troost in oudere boeken die de tand des tijds hebben overleefd. Tijd om mijn eigen classics project nog eens op te nemen precies.
“Maar op een of andere manier zien we het. Iets brengt het water voort, en iets moet het daar gevangen houden.”. De ruimte, het fascineert me. Ook al begrijp ik er eigenlijk niet zo veel van.
Het lijkt nu alsof ik een grote archeologie-fan ben, maar eigenlijk is het me vooral om de verhalen achter een bepaalde vondst te doen. Wie waren deze mensen? Hoe organiseerden ze zich? Wat is hun verhaal? En ja kijk, de middeleeuwen zijn gewoon heel interessant :).
“Volgens de archeoloog ging het waarschijnlijk wel maar om kleine nederzettingen, kleine dorpjes met uit elkaar staande boerderijen, kleine houten gebouwen en schuurtjes, met misschien op een centrale plaats een kapelletje, mogelijk uit steen of uit hout.”
September 2019. Het lijkt nu een zeer ver verleden. Ge weet wel toen alles nog mooi was, je uw geliefden nog kon vastpakken en de toekomst er rooskleurig uitzag… Toen schreef ik mijn ode aan de routine.
Routine is voorspelbaar en vereist daarom minder mentale inspanningen. De routine van september voelt ook als een nieuwe start, net zoals in januari. Een nieuw blaadje. Je kan allerlei cursussen of lessen beginnen volgen. Nieuwe mensen leren kennen. Op het werk trappen nieuwe projecten op gang.
En laat routines nu net het tweede thema zijn van de Blogboost Najaarschallenge. Het gaat hier dan niet alleen om het gevoel van sleur en vaste gewoontes, maar eerder om welke routines je hebt.
Want we moeten het toegeven: het is een hele hype geworden in blog- en Instagramland. Morning routines waarbij je eerst je gsm aan de kant legt en nog wat leest. Morning pages schrijft. Mediteert. Of God forbid – een hele workout doet.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik er soms stress van krijg. Die foto’s op Instagram van mensen die met een rood hoofd kei trots zijn dat ze net aan yoga hebben gedaan. Om 7u ’s morgens…
Hierbij een korte beschrijving van mijn huidige morningroutine:
Ik sta op en kleed me aan
Ik zet de wifi van mijn gsm op en stuur het lief een goeiemorgen
Ik geef de katten eten en geef ze allemaal een knuffel
Ik eet – gewoon een simpele boterham trouwens – half over mijn telefoon gebogen of al denkend aan het werk
Ik poets mijn tanden, kam mijn haar, was mijn gezicht – zodat ik er wat plausibel uitzie tijdens een videocall (geen gezichtscrèmes of andere verzorging die tijd vraagt, douchen is voor ’s avonds)
Ik start met werken tussen kwart voor 8 en half 9.
Mocht ik niet thuiswerken zou de routine dezelfde zijn en zou ik in de laatste stap de auto instappen om rond 8u op de trein te zitten richting kantoor.
Geen fancy havermoutontbijt, geen workout, geen meditatie. Maar ook geen gestress met boekentassen en brooddozen, waar de gemiddelde ouder wel mee zal worstelen. Mijn ochtenden zijn niet stresserend, noch memorabel. Ze zijn best kort. Functioneel. Af en toe staar ik zelfs gewoon wat voor me uit.
Mijn avonden zijn zelfs nog iets meer geroutineerd. Daarin maak ik tijd om te lezen, tv te kijken, twee keer per week naar de dansles en jawel, scrollen door sociale media. Want dat is een gewoonte die ik maar niet afgeleerd krijg.
En natuurlijk ben ik wel geïnspireerd door al die routines van anderen. Misschien zou ik het wel zalig vinden om met morning pages te starten of een yogake te doen zo ergens tussendoor. Maar in realiteit heb ik ook al vaak gemerkt dat dingen die lifechanging genoemd worden, vaak allesbehalve lifechanging zijn. You do you weet je wel. En het lukt me momenteel niet om iets aan die routines te doen. Ik ben al blij dat ik in de huidige omstandigheden uit mijn bed geraak.
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Na vier dagen op het hoofdeiland Malta, was het tijd voor onze laatste ochtend in de Three Cities, vandaag stond de toch naar Gozo, het zustereiland, op de planning. Spannend wel want we zouden een kleine halve dag onderweg zijn.
Dit waren de verschillende stappen om uiteindelijk in Marsalforn, onze uitvalbasis voor Gozo te raken. Een hele tocht was dat!
De ferry van The Three Cities naar Valletta
Bus 42 van Valletta naar Cirkewegga. Hier zaten we zeker een dikke twee uur op, met echt een vreselijke chauffeur die super onbeleefd was naar nieuwe mensen die de bus opstapten. En we hebben ergens zeker 10 minuten in the middle of nowhere stilgestaan.
Ferry van Cirkewegga naar de haven Mgarr op Gozo. Er is een ferry elk half uur en het is allemaal heel vlot geregeld. Je koop een kaartje en mag dan in een rij wachten om in te schepen. De overtocht zelf duurt een half uurtje en je hebt zicht op Comino.
Aangekomen in Mgarr was het even chaos om op een bus te raken. Uiteindelijk namen we bus 322 rechtstreeks naar Marsalforn, maar we hadden ook via de hoofdstad Victoria kunnen gaan. En daar dan overstappen richting Marsalforn.
Op de ferry naar Gozo.
We checkten in bij Murella Living en verkenden meteen Marsalforn. Het is een meer toeristisch badplaatsje op Gozo, maar wel strategisch gelegen. In tegenstelling tot enkele andere plekken zijn hier ook heel wat restaurants, wat toch mooi meegenomen is. We lunchten bij Arzella, helemaal op het uiteinde van de baai. Ik had een heerlijke risotto, maar de verse vis zou ook een topper zijn.
We hadden nog een halve dag en kozen ervoor om de kustlijn vertrekkende van Marsalforn te wandelen tot ergens halverwege. Het doel was vooral om de befaamde zoutpannen te gaan spotten en uiteindelijk werd het prachtige Wied-El-Ghasri ons eindpunt. We baseerden ons op de saltpans walk van Visit Gozo, maar die wandeling helemaal uitstappen zou zeker een dag kosten.
Eenmaal Marsalforn uit wandelden we langs een mooie aangelegde boulevard tot in de volgende baai Qbajjar.
Uiteindelijk belandden we aan een uitkijkpunt op de zee met een eenzaam en afgesloten stenen huisje.
Nog één baai verder was dit dan weer het zicht, met een soort witte berg zand aan het uiteinde.
Uiteindelijk kwamen we bij de zoutpannen, al is het dan wel langs een asfalten weg. Je kan gelukkig afslaan naar het onverharde deel en zo tussen de zoutpannen wandelen. En dat geeft mooie plaatjes.
We waren ter plaatse ontzettend gefascineerd over hoe die zoutpannen nu echt werken (uiteraard gaat het om verdamping van zeewater, maar hoe schraap je het zout ervan af?) en of er bij ons Maltees zout in de winkel ligt. Veel vind ik er online niet over, maar ik vermoed dat op Malta en Gozo de zoutpannen niet meer actief worden gebruikt. Het blijkbaar nog wel altijd goed voor de vogels die overvliegen en op die manier aan zoet water kunnen.
Ik vond onze wandeling nu al geslaagd, maar toen we uiteindelijk bij Wied-Al-Ghasri aankwamen viel mijn mond op. Het is een prachtige inham die heel exotisch aandoet. Van boven is het zicht de moeite en via een kleine trap kan je beneden op het strand komen. Nadeel: het strand is een keienstrand.
Het lief ging even zwemmen, ik bewaarde mijn waterdoop voor de dag erop. Ik bleef wat chillen op het strand. Het was er heerlijk rustig.
We deden exact dezelfde weg terug, niet ideaal misschien, maar het werd al wat later en we wilden aan de kustlijn blijven. ’s Avonds aten we nog maar eens een pizza bij Murella in de baai van Marsalforn.
Onze kennismaking met Gozo was alvast geslaagd!
Heb jij al eens zoutpannen kunnen bewonderen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.
Ik deelde een hele tijd geleden als eens twee posts vol volwassen struggles (hier en hier) en kijk er was weer inspiratie genoeg voor een vervolg!
Vroeger gingen gesprekken met vrienden over feestjes, muziekbands en de cover van de Joepie, nu klagen we uren aan een stuk over alle verkeerswerken in de buurt. Want je geraakt tegenwoordig toch nergens meer zonder urenlang te moeten omrijden en die werken daar duren al jaren en WANNEER GAAT DAT NU EENS EINDELIJK KLAAR ZIJN?
Het laatste jaar is het voor het eerst een paar keer voorgevallen dat mensen mij ‘bijna 30’ noemen (ik ben 27) of zelfs ouder dan 30 schatten. HELP MIJ.
Naast ragen over verkeerswerken praten mijn vrienden en ik ook graag over hoe moe we zijn en hoe weinig tijd we hebben voor bepaalde dingen. Weet ge nog dat wij de generatie waren die alles gingen veranderen?
Ik zit op het punt dat ik musea bezoeken en lezen officieel als mijn hobby’s begin te noemen. Niet meer zoals vroeger ‘reizen’ (dat is niet eens een hobby?), met vrienden afspreken (deuh) en creatief bezig zijn (hahaha – hoe zelfs?). Hoe een basic bitch was ik zeg 😅. En lezen en musea, ik begin te snappen waarom mensen mij boven 30 categoriseren. (Al noemden ze me in de nieuwsbrief van Museumpas 20 en ik glunderde van trots, dat ook!)
Slechte gewoonte: maar soms vind ik het fijn dat het slecht weer is want dan hoef ik geen excuus te verzinnen waarom ik vandaag niet buiten ben geweest.
Ik voel me officieel niet meer aangesproken door het woord ‘jongere’. Al zal ‘volwassene’ ook altijd zo’n term zijn waarvan ik niet weet of ik er nu onder val of niet :D.
Nadat we de vacature online hadden gezet voor iemand die deels bepaalde taken van mij zal moeten overnemen nu ik van team switch, solliciteerden er mensen geboren in 1997 of jonger die veel kennis hadden van TikTok, en ik zweer het: er niks beter om u echt oud te laten voelen.
Maar hey, je bent maar zo oud als je je voelt zeker? 😀
Het is eigenlijk schandalig dat er over onze citytrip naar Parijs in maart 2019 nog steeds geen verslag online kwam. Behalve deze ode aan de Notre-Dame toen die een paar weken na ons bezoek deels afbrandde. Maar COVID-19 zorgde voor een eind aan al dat reisplezier en om die reden had ik ook echt geen zin om reisverslagjes te schrijven of te publiceren. Maar dat wil nu terug oppikken door over mijn twee vakanties in 2019 te schrijven en eerst is Parijs dus aan de beurt.
Op woensdag 27 maart stonden Leen en ik zeer vroeg op om de Thalys te nemen naar het Gare Du Nord in Parijs. Ik had eigenlijk helemaal niet door hoe snel je daar kon zijn. Ik was namelijk nog niet echt in Parijs geweest, op één daguitstap in het derde middelbaar na waarbij we de Eiffeltoren vanuit de bus zagen.
We sliepen trouwens in een gezellige AirBNB in de Batignolleswijk tussen Montmartre en het centrum. Met een bakker op de hoek van het straat en dicht bij leuke eetplekjes voor ’s avonds. Perfect!
Op onze eerste dag liet ik me voornamelijk door Leen, ultieme Parijsliefhebster, meenemen naar de belangrijkste bezienswaardigheden in de Franse hoofdstad. We baseerden ons hiervoor op wandeling 5 in de Time To Momo. Uiteindelijk hebben we op een halve dag meer dan 30.000 stappen verzet dus ik zou je aanraden om voor deze wandeling wel echt een hele dag uit te trekken mocht je nog een extra museum willen meepikken ofzo.
We namen de metro tot aan Trocadero waar we meteen een prachtig zicht kregen op, jawel, de Eiffeltoren. Zeker boven aan het neoklassieke Palais de Chaillot is het uitzicht de moeite, en dat kan je merken aan alle Instagramfoto’s die er gemaakt werden, zelfs bij bewolkt weer zoals toen wij er waren.
Palais Du Chaillot
De Eiffeltoren hoeft natuurlijk geen introductie. Ik vind het zeker een indrukwekkend bouwwerk om van beneden te bekijken. Een bezoek helemaal naar boven zag ik echt niet zitten – ik heb dieptevrees en dat speelt vooral op op gammele constructies. Ik had graag onder het bouwwerk door gelopen, maar toen wij er waren was dit afgesloten met hekken, jammer.
Zicht vanop het Palais Du Chaillot. De fonteinen van Trocadero stonden nog droog.Ik deel niet zo heel vaak selfies maar deze vind ik wel leuk :).
Vanaf de Eiffeltoren wandelden we langs de Seine op weg naar de Pont Alexandre III, een van de bekendere bruggen van Parijs. Met gouden beelden op de pilaren is dit een elegante en koninklijke brug gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1900.
Pont Alexandre III
Ondertussen hadden we honger gekregen natuurlijk en ploften we uiteindelijk neer bij Malabar, een piepklein restaurant niet ver van de Tour Eiffel dat Leen zich nog herinnerde van vroeger. Typisch Frans en dus deden we mee. Want het is nooit te vroeg voor wijn als je op vakantie bent, zeker niet van die goede Franse ;).
Vanaf ons lunchplekje zagen we de gouden koepel van Les Invalides al opdoemen. De kanonnen zijn typerend voor het legermuseum dat er nu huist, maar Les Invalides is ooit gebouwd om gewonde soldaten te verzorgen én Napoleon ligt er begraven in de crypte.
Kanonnen kijken zal voor een andere keer zijn, wij besloten een bezoek te brengen aan het Rodinmuseum, dat zich niet ver van Les Invalides bevindt. Voor mij de eerste keer dat ik kennismaakte met deze kunstenaar en met beeldhouwkunst in het algemeen. Een ticketje kost 12 euro, wie 26 jaar of jonger is mag gratis naar binnen.
Je komt binnen via het nieuwere gedeelte van het museum waar zijn schetsen tentoongesteld worden, daarna kom je in de ruimte tuin waar je zijn grote werken zoals ‘De Denker’, ‘De hellepoort’ en ‘De burgers van Calais’ kan bewonderen.
De burgers van CalaisDe hellepoort, geïnspireerd door Dante’s Inferno
In het huis (dat overigens het hele jaar door heel warm is – het was er in maart al zweten) kan je wat kleinere werken bekijken zoals ‘De Kus’ en ‘De kathedraal’. Ik vond het allemaal heel aangenaam ingericht met de tuin als hoogtepunt. Het weer begon op te klaren en het was heerlijk om er rond te wandelen. Een museum dat ik zeker nog eens opnieuw zou doen.
Vanaf het Musée Rodin keerden we terug naar de Seine en wandelden we voorbij Musée D’Orsay dat voor een volgende keer zal zijn.
Musée D’Orsay met beeld van een olifant.
We staken de Seine over via de voetgangersbrug Léopold Sedar Senghor en kwamen zo in Jardin les Tuileries terecht. Vroeger deel van de tuinen die bij het gelijknamige Tuilerieënpaleis hoorde.
Jardin les Tuileries
We kwamen alvast voorbij het Oranjeriemuseum dat we de volgende dag zouden bezoeken. Maar vandaag was het doel duidelijk: we wilden de Champs-Elysées afwandelen richting Arc Du Triompe.
Daarbij verlieten we de tuilerieën via het Place de la Concorde. Dit is nu een zeer druk verkeersplein met moderne reclameborden, maar in de 18de eeuw was dit het toneel van de Franse Revolutie. Het is hier dat koning Louis XVI, zijn vrouw Marie-Antoinette en velen anderen hun hoofd verloren onder de guillotine. Na staat er een Egyptische obelisk in het midden van het plein. De mooie fonteinen stonden jammer genoeg droog.
Zicht op Champs-Elysées vanaf Place de la Concorde
We liepen langs de befaamde Champs-Elysées en begonnen spontaan het lied van Joe Dassin te zingen. We maakten nog even een tussenstop bij Le Grand Palais (te herkennen aan zijn grote glazen koepel) en Le Petit Palais. Beide kunstmusea, maar vooral ook prachtige gebouwen die meteen in het oog springen wanneer je langs de Seine wandelt.
Voorkant van Le Petit Palais, een bezoek zal voor een andere keer zijn.
Loop je verder langs deze ‘paleizen’ kom je opnieuw aan Pont Alexandre III met zicht op de Eiffeltoren. Maar wij maakten nog even rechtsomkeer terug naar de Champs-Elysées. En toen kwamen we almaar dichter bij de Arc Du Triomphe, ons eindpunt voor vandaag.
De Arc ligt ook op een druk kruispunt, maar je kan de voetgangerstunnel nemen, waarin ook een metrohalte huist, handig! Boven kom je dan op het eilandje van de Arc. Op het moment dat wij er waren, was er net een oorlogsherdenking bezig en dus konden we er niet helemaal onder.
Ik keek mijn ogen uit! Ik moet toegeven dat ik er niet veel van had verwacht. Maar ik vind het echt oprecht een prachtig monument, misschien omdat we er later op de dag waren en de zon al begon onder te gaan waardoor het licht een prachtig kleur had. Wie zal het zeggen? Ik vind dit zeker een aanrader!
De Arc Du Triomphe is gebouwd in de 19de eeuw in opdracht van Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken. Je kan ook naar boven met uitzicht over de Champs-Elysées maar dat hebben we niet gedaan (was al gesloten door de herdenking).
En zo namen we doodmoe de metro naar huis, want eigenlijk hadden we al belachelijk veel gestapt en gezien én dat op een halve dag. We aten dicht in de buurt van onze Airbnb Libanees bij Chez Sofia. Het was best lekker maar nog vroeg op de avond voor de Fransen dus we zaten er een beetje alleen.
Deze wandeling is zeker een aanrader voor wie een eerste keer in Parijs is, of wie graag één of meerdere musea meepikt, want ik heb er terloops een aantal vermeldt, maar uiteraard zijn we er nog wel een paar gepasseerd. Op vlak van musea biedt Parijs voor ieder wat wils!
Wat is jouw favoriete plek in Parijs?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
