Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks. Ik schreef al eerder zo’n post, dus het werd eens tijd voor een vervolg.
Ik kan enkel slapen in een bed. Ga ik op vakantie met het vliegtuig, de auto, de bus of de trein, dan ben ik heel de rit wakker. Het moet donker zijn en ik moet kunnen neerliggen voordat ik comfortabel kan slapen. Zo sliep ik ooit twee keer niet tijdens een schoolreis naar Barcelona met een nachtbus, waardoor ik volledig uitgeput terug thuiskwam. Mensen die wel na 5 minuten in de auto indutten (lees het lief), daar ben ik extreem jaloers op.
Ik kan ontzettend slecht tegen fel licht. Vooral koplampen van andere auto’s. Het lijkt tegenwoordig wel een wedstrijd om ter felst bij de nieuwe auto’s. Ik kan er echt niet tegen. Ik krijg er onmiddellijk hoofdpijn van en ook mijn ogen beginnen te branden of te tranen. Zonlicht op mijn computerscherm, felle weerkaatsingen in de sneeuw… het zijn allemaal zaken die ik probeer te vermijden. Het is een van mijn gevoelige plekken.
Ik heb helemaal niets met sneeuw. Ja, dat is allemaal mooi en de hele natuur ligt onder een prachtig nieuw doek. Ik snap het wel. Maar ik vind er echt niets aan. Het is gevaarlijk om met de auto te rijden. En ik schuif al gewoon te voet uit… Mooi om naar te kijken allemaal goed en wel, maar dan zal ik wel gewoon een postkaart van een besneeuwd landschap kopen. Dan kan ik er naar kijken hoe vaak ik wil. Zonder uitglijden.
Ik ben nog nooit gaan skiën en het zegt me ook absoluut niets. Het is in de sneeuw (minpunt dus), het lijkt me super moeilijk en gevaarlijk. Het ziet er vermoeiend uit. Er is te veel kans op fel licht. En veel mensen gaan naar daar om zich tijdens de après-ski eens goed te bezatten. Iets dat ik als niet alcohol-drinker en controlefreak al helemaal verafschuw. Een skivakantie zou voor mij dus eerder een strafkamp zijn.
Ik drink amper alcohol. Niet eens uit principe, al ben ik ervan overtuigd dat de wereld mooier zou zijn zonder. Ik lust meer dan de helft van de alcoholische dranken gewoon niet. Vooral bier vind ik echt vies smaken. Dus ook alchoholvrij bier is niet aan mij besteed. Ik drink enkel bepaalde zoete en fruitige wijnen, cider en cava die niet te droog of te bitter is. Zelfs al die sterke dranken en cocktails zijn niet aan mij besteed. Ik ben dus heel vaak bob en heb daar ook geen probleem mee.
Ik lees ontzettend graag, maar ik kan niet lang achter elkaar lezen. Je zal mij nooit mijn vakantie aan een zwembad in een ligstoel met een boek zien doorbrengen. Ik lees gewoon elke dag een dik uur, dan ga ik iets anders doen en daarna kan ik nog eens een uurtje lezen als ik daar zin in heb. Hetzelfde trouwens met series: ik kan niet uren na elkaar dezelfde serie kijken. Bingen is echt mijn ding niet.
Ik kan enorm genieten van autorijden. Radio aan en rijden, het is de ultieme vrijheid. Ik word daar gewoon rustig van. Alles valt dan op zijn plaats in mijn hoofd ofzo. Maar tegelijk kan ik mij ook opjagen in het verkeer (zoals je hier wel kon lezen), want mensen hé.
Ik roer in mijn chocomousse. Toch bij van die supermarkt chocomoussekes. Ik eet dat heel graag, maar de mousse zorgt er in mijn idee voor dat de chocoladesmaak minder fel is, dus ik roer die mousse er uit zodat het meer een soort pudding wordt en dan eet ik het op. Ik doe dat al zo lang als ik me kan herinneren en ja dat is raar. En nee, dat is niet op te lossen door chocoladepudding te kopen. There’s a difference. Geloof mij. Je moet het zelf maar eens proberen.
Vaccinaties of niet, ik vind dat we nog altijd weinig perspectief hebben. Het eerste mooie weer maakt wel een ding duidelijk: de lente komt er stilaan aan. Dus wil ik positief blijven. En heb ik een lijstje gemaakt met dingen die ik wil gaan doen als het weer mag. Of als het weer veilig voelt (want sommige van onderstaande dingen mogen nu al, maar voelen niet zo oké voor mezelf). Het lijstje bestaat eigenlijk opvallend uit kleine dingen. Ik ben dan ook niet de grote dromer of de extravert die de drukke festivals mist. Ik hou niet van mensenmassa’s en zo vlak na covid gaat dat voor mij ook nog een brug te ver zijn denk ik. Maar er zijn genoeg dingen die ik wel mis en graag nog eens zou doen.
Met stip op één: urenlang op een terras zitten babbelen met mijn vrienden. In het zonnetje of de schaduw. Met een (alcoholvrij) aperitiefje en wat knabbels. Ik ben het beu om te gaan wandelen om elkaar te zien. Laat ons gewoon zitten en babbelen.
Een paar keer per week naar kantoor. We zijn zo gegroeid het afgelopen jaar dat elke dag allemaal samen niet gaat lukken en we weten ondertussen dat remote werken wel kan. Dus ik hoef niet elke dag die trein op, maar ik wil wel elke week mijn stuk taart, euh, ik bedoel babbel aan het koffieapparaat.
Gaan lunchen met (ex-)collega’s tijdens de middagpauze.
Terug naar de dansles twee keer per week. En bij voorkeur ook nog eens gaan eten met de mede-dansers. Of een BBQ in den hof van iemand.
Met de trein naar een stad om dan een museum te bezoeken, wat rond te wandelen en lekker te gaan eten. Zo een echte daguitstap.
De trein nemen zonder mondmasker en zonder zorgen.
Naar de bibliotheek om naar hartelust te kunnen struinen tussen de rekken.
Naar zee zonder me af te vragen of dit nu een straat met mondmasker verplicht is of niet. Of zonder constant de straat te moeten oversteken omdat er mensen afkomen. Zonder een druktebarometer te hoeven checken.
Op restaurant lekker gaan uiteten met het lief. En met een groot dessert.
Een volledige dag naar de wellness met een boek. Beetje liggen lezen, beetje zwemmen, saunake doen.
Op vakantie naar het Verenigd Koninkrijk, Brexit of niet. Ik breng tegenwoordig veel tijd door op Google Maps in Engeland, Schotland en Northern Ireland. Oeps.
Op vakantie of een paar dagen weg tout court. Hoeft niet per se in het buitenland te zijn.
Op weekend met het werk. Want ik organiseer dat mee en het zou zo fijn zijn om het met de nieuwe grote groep te doen.
Eindelijk nog eens fysiek gaan winkelen met iemand. Ik ben geen shopper, maar af toe jezelf eens iets nieuw aanschaffen is wel ook fijn. En na een jaar niets kopen, kan ik bepaalde dingen wel gebruiken, *ahum*.
Een kappersafspraak kunnen maken en weten dat die doorgaat.
Een avondje bij iemand thuis gezelschapsspellen spelen of een film kijken. En je niet moeten afvragen hoeveel mensen je mag uitnodigen en of je naar het toilet mag gaan of niet.
Misschien toch ook eens naar een klein optreden, een openlucht event in de buurt, een quiz, Allez chantez… Enfin gewoon iets dat je met meer mensen doet.
Eigenlijk allemaal redelijk simpele dingen, toch?Wat ga jij weer doen als het kan?
Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).
Na de kennismaking met Prenzlauer Berg, waar we sliepen, hadden we nog een volledig weekend om de rest van Berlijn te verkennen. We begonnen met een wandeling door het centrum, de wijk Mitte dus. De wandeling is gebaseerd op eentje uit Time To Momo, en doet alle highlights van Mitte aan. Doordat ik de wandeling niet meer kan raadplegen (ik leende het boekje van een vriendin), moet ik toegeven dat het ondertussen al wat moeilijker was om helemaal te reconstrueren hoe we precies hebben gelopen. Maar de hoogtepunten uit de wandeling geef ik hieronder zeker mee.
We ontbeten bij de bekende koffiezaak The Barn op de Schonhauser Allee. De wandeling begon op Museumsinsel. Museumeiland is de toeristische trekpleister voor cultuurliefhebbers, zo vind je er het Neues Museum, Altes Nationalgalerij, Pergamonmuseum en Bodemuseum. Op het vasteland is ook het DDR-Museum en Deutsches Historisches Museum vlakbij. Al deze musea staan nog hoog op het lijstje. Ik ga dus nog een paar keer naar Berlijn moeten :). De blikvanger is echter de Berliner Dom. Ook om deze kerk te bezoeken moet ik absoluut nog eens terug naar de Duitse hoofdstad.
We hadden zo’n zonnige dag dat de focus wel echt lag op het wandelen. We keken dus wel rond bij de musea, maar gingen niet binnen. De gebouwen zijn prachtig langs buiten en je vindt er allerlei zuiltjes. Zuiltjes zijn altijd favoriet hier :D.
Neem je vanaf het museumeiland de bekende laan Unter den Linden richting de Brandenburger Tor, dan kom je het monument Neues Wache tegen. Dit wachthuis staat er al 300 jaar en is nu een zeer sobere herdenkingsplaats voor alle slachtoffers van oorlog en tirannie.
Niet veel verder staken we de Bebelplatz over, met in het midden een gedenkplaat van de massale boekverbranding die hier in 1933 plaatsvond. Op het plein staat ook een gebouw van de universiteit en de staatsopera.
We vervolgden onze weg richting Gendarmenmarkt. Dit 18de eeuwse plein stond in de reisgids omschreven als het mooiste plein van de stad. En hoewel ik altijd sceptisch ben wanneer ik zoiets lees, was het voor een keer niet gelogen. Het is een prachtig plein, met twee mooie kerken die op elkaar lijken. Lijken zeg ik, want ze zijn elk voor een totaal andere reden opgericht. De Französischer Dom herdenkt de Franse Hugenoten die hun land zijn moeten ontvluchten (het museum daarover in de kerk wil ik graag eens bezoeken de volgende keer), terwijl de Deutscher Dom dan weer gebouwd is voor de Duitse protestanten.
De Französischer Dom
In het midden van het plein staat het neoclassicistische concertgebouw.
Onze volgende stop: Checkpoint Charlie. Oftewel de meest toeristische plek van heel Berlijn. Het was tijdens de Koude Oorlog een controlepost om Oost-Berlijn te bereiken aan de overkant van de muur. Het staat wat vreemd nu tussen alle hoge gebouwen en bussen Japanners. Er is ook een museum, maar ik hoorde dat dit niet de moeite zou zijn. Het was er druk, dus stapten we verder in de Friedrichstrasse waar het ineens een pak gezelliger was. We stopten bij de koffiebar Westberlin voor rust en een stuk taart.
Hierna was het tijd voor een bezoek aan Topographie des terrors. Een bezoek dat deed nadenken en dat er wel even inhakte. Ik schreef er al over in deze post.
Na dit bezoek wandelden we weer langs de grote baan naar de Potsdamer platz, ook daar vind je stukken van de Berlijnse muur terug. Maar het is toch vooral het centrum van een heuse zakenwijk met veel verkeer. Het lijkt in het niets op het stukje niemandsland dat het is geweest tijdens de Koude Oorlog.
We vervolgden onze weg met langs de ene kant het park Tiergarten en langs de andere kant het zeer sobere holocaustmonument. De Amerikaan Peter Eisenman ontwierp het om een gevoel van desoriëntatie op te wekken, dat symbool staat voor hoe de joden zich tijdens WOII gevoeld moeten hebben. Ik probeerde me ondertussen niet te laten afleiden door alle hipsters die zonodig een Instagramfoto moesten maken terwijl ze op de blokken zitten of staan (wat dus niet mag).
Nog even verder tot aan de Brandenburger Tor dan. Deze stadspoort is een symbool voor vrijheid geworden en werd gerenoveerd toen wij er waren. Om hem in zijn volle glorie te bewonderen zal ik dus nog eens terugmoeten.
We liepen rechtdoor richting de Reichstag, bekend om zijn immense glazen koepel en volgden zo de Spree tot we weer min of meer aan museumeiland aankwamen.
We gingen nog even een kijkje nemen op de AIexanderplatz met de bekende tv-toren, meer veel vond ik er niet aan. Ik wilde nog graag naar de Hackesche Höfe. Dit zijn binnenplaatsjes met een tiental woningen in jugendstil. Het is er gezellig rondwandelen en je vindt er allerlei exclusieve winkeltjes. Het is een soort dorp in een megastad.
Het was daarna even zoeken naar de ingang, maar het straatje Haus Schwarzenberg, vlakbij de hofjes wilden we niet missen. Het is een straat bomvol street art en graffiti. Met een bekende tekening van Anne Frank en heel wat andere verborgen werken.
We liepen weer terug naar het hotel met een voldaan gevoel. Deze wandeling pikt heel wat leuke en historische plekken mee en dat in één dag. Berlijn had me opnieuw verrast.
Voor het avondeten wilden we gaan eten bij Cocolo Ramen. In de Momo zeiden ze dat het aanschuiven was voor het openingsuur. We geloofden het niet, maar trokken toch tijdig naar daar want we hadden honger. We waren bij de laatste twee koppels die een tafeltje konden claimen en het was 2 na 6 (hun openingsuur). Je eet er heel lekkere verse ramensoep en verschrikkelijk goedkoop. Dus ik snap wel waarom mensen staan aan te schuiven. Het is wel geen plek om een hele avond te blijven hangen.
Maar dat waren we sowieso niet van plan want het was Leuchtet. Het lichtfestival van Berlijn. Ik was nog nooit naar zoiets geweest, maar het viel helemaal in de smaak. O.a. de Dom was mooi verlicht, maar ook op andere gebouwen zagen we indrukwekkende projecties. Mooie afsluiter van deze dag.!
Wat is jouw favoriete plek in het centrum van Berlijn?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Rond de jaarwisseling word ik altijd overladen met inspiratie wat het schrijven van blogposts betreft. Ook dit jaar vulde mijn blog zich met terug- en vooruitblikken, mijmeringen en lijstjes. Daardoor was ik het laatste thema van de Blogboost challenge uit het oog verloren. Maar zoals steeds valt half februari mijn inspiratie vaak stil, en hoewel er nog enkele concepten klaarstaan, wil ik toch wel elk weekend iets op papier (enfin, digitaal dan) proberen zetten. Dus pak ik toch maar dat laatste thema op: bloggen.
Bloggen bestaat al best lang. En eigenlijk is het vrij zot dat er nog steeds zoveel mensen bloggen en blogs lezen. Anno 2021 waar bedrijven vechten om aandacht en korte TikTokfilmpjes of creatieve Instagram stories het hoogste goed lijken, is het niet eenvoudig om met een blogje tot bij mensen te geraken. En hoewel ik nooit ben beginnen bloggen voor lezers en reacties, maar eerder voor mezelf, doet het me toch telkens deugd om te zien dat ik iemand heb weten raken of inspireren.
Ik hou van schrijven en mijn gevoelens of ideeën in woorden om te zetten. Maar het legt ook meteen iets anders bloot: ik ben helemaal niet van het visuele. Ik kan niet tekenen (nee serieus, ik teken stokmannetjes en een huis is een driehoek op een vierkant bij mij). Ik neem wel graag foto’s maar blink er zeker niet uit en zou niet weten hoe ze te bewerken. Ik heb nog nooit echt video’s gemaakt (toch niet om te publiceren online hé). En ik probeer wel op Instagram iets van mijn stories te maken, maar telkens opnieuw merk ik dat vooral dingen wil vertellen en niet tonen. Ik ben dus ontzettend jaloers op van die mooie Instagramaccounts, de boss babes die hun diensten op allerlei manieren weten te verkopen online, de designers die op mijn werk de mooiste creaties tevoorschijn toveren of andere creatieve zielen (street artists of cartoonisten bv, hoe een mooie dingen kunnen die maken zeg). Ze maken allemaal mooie content. Vaak ook snelle content.
Ik ben ook niet zo van dat vluchtige. Heeft te maken met mijn persoonlijkheid denk ik. Ik heb graag diepgang in mijn gesprekken, maar ook in de boeken die ik lees of de series die ik kijk. En zeker in wat ik lees of bekijk op het internet. En dan zijn blogs exact wat ik nodig heb. Je leert gaandeweg iemands persoonlijkheid kennen en hoewel blogs meestal geen echte longreads zijn, bieden ze toch voldoende inhoud om ergens bij stil te staan. Elk blogje is dan een soort minihoofdstuk van het leven van die blogger.
Ik weet niet echt goed waar dit naartoe gaat, maar ik ben blij dat bloggen nog altijd bestaat en mensen nog altijd de moeite nemen om hier of op een van de andere leuke blogs die ik volg te komen lezen en/of een reactie achter te laten. Dat niet alles zich op Instagram en TikTok afspeelt en dat niet alle content per se heel visueel hoeft te zijn. Ieder zijn talent en zijn medium. Bij mij is dat een blog vol met losse schrijfsels zoals deze :).
In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?
Gelezen
The man in the iron mask van Alexandre Dumas was de tweede klassieker die ik oppakte in januari. Het boek bracht me opnieuw naar de wereld van de vier musketiers. D’Artagnan werkt ondertussen voor de Zonnekoning, terwijl Porthos en Aramis een complot beramen om diens tweelingbroer op de troon te krijgen. Dumas is en blijft een meesterverteller, al heb ik toch een groter boontje voor het oorspronkelijke verhaal.
The fire court van Andrew Taylor neemt ons mee naar Londen, vlak na de grote brand, waar the fire court geschillen tussen huurders en landeigenaars probeert op te lossen. Wanneer de demente vader van James Marwood thuiskomt met een raar verhaal over de moord op een vrouw en nadien zelf overreden wordt, gaat hij op onderzoek uit. En dat brengt hem weer in de armen van Cat Lovett. Deze historische detectivereeks is zeker een aanrader!
Catherine Of Aragon was de eerste vrouw van Henry VIII en Alison Weir brengt haar verhaal in The true queen. Het is een dikke klepper met veel details, en beter dan sommige andere boeken van Weir. Alleen kon het personage van Henry me niet overtuigen. Ik ben benieuwd naar het tweede deel met Anne Boleyn.
Ik lees zowat elke roman van Tatiana De Rosnay met plezier en ook deze had ik op twee dagen weer uit. Bloemen van duisternis speelt zich af in de niet zoverre toekomst na een aanslag op de Eiffeltoren en het uitsterven van de bijen. Schrijfster Clarissa verhuist naar een nieuw appartement waar ze voortdurend door camera’s bespied wordt. Wie kijkt er mee in haar leven? En vooral waarom? Een verhaal over liefde en loslaten. En ook een beetje over artificiële intelligentie, maar laat dat je niet afschrikken.
The girl from Versailles* ten slotte schept een indringend beeld van de laatste jaren van koningin Marie Antoinette tijdens de Franse Revolutie door de ogen van haar kleedster Giselle. Giselle moet kiezen tussen de sympathie voor de koningin en haar liefde voor de revolutionair Leon. Een boek dat vooral het geweld in Parijs bloot legt, maar net niet diep genoeg snijdt.
Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.
Goed gelezen dus, het was dan ook een vrij saaie maand, zoals te merken onder de volgende kopjes.
Gekeken
Niet echt veel, ik koos heel vaak voor een goed boek. En ik startte weer met seizoen 1 van The musketeers omdat ik in the mood was na het lezen van the man in the iron mask.
Ik keek wel de Disneyfilm Vaiana en werd instant verliefd op de leuke muziek.
Meegemaakt
Een nieuwsbrief gestart en alvast enkele lockdown stories gepubliceerd. Met hele fijne reacties tot gevolg. Je kan ze lezen via deze link. En inschrijven kan je zeker ook nog.
Heel wat ups en downs qua thuiswerken. Deze ene dag is super productief, de andere totaal niet. Tegen dat dit online komt, zal ik voor het eerst sinds eind september nog eens een dagje op kantoor geweest zijn. En het voelt als een schooluitstap.
Ik ben helemaal geen sneeuwmens en hoeveel dit van het juiste type sneeuw was, namelijk het bleef rustig liggen terwijl de zon scheen, ben ik toch blij dat stilaan de temperaturen wat hoger worden. Laat die lente maar komen, ik ben er klaar voor.
Jep, we zijn ondertussen al wel even 2021. En daarom wil ik dit ook niet als goede voornemens of doelen lijstje zien. Eerder al een aantal focuspunten die in deze vreemde tijden, dit ‘nieuwe normaal’ (moeten jullie hier ook altijd van kokhalzen?) meer richting moeten geven aan mijn vrije tijd. Meer focus dus.
Het zijn allemaal zaken waarin ik al stappen aan het zetten ben. Door ze hier nog eens neer te schrijven vormen ze nog een extra stamp onder mijn kont, en kan ik dus eigenlijk niet anders dan er aan blijven werken. 🙂
De dag starten met een glas water en mijn vitamines
Dit klinkt waarschijnlijk wat flauw. Maar ik probeer al jaren meer water te drinken en dat faalt altijd halverwege januari. Ik ging dus op zoek naar een concreter haalbaar doel. Elke dag 1 glas water meer en dat combineren met mijn broodnodige vitamines (zoals jullie weten struggle ik met B12 en nu ik veel minder buiten kom is vitamine D ook een echte must geworden). Voorlopig is dit al elke dag gelukt. Dus het doel is om binnenkort nog eens een extra glas water in mijn routine te krijgen.
Twee keer per week (thuis) sporten
Ik doe sinds december pilates via Studio Natuurlijk (Nathalie haar lessen zijn echt een aanrader. Ik heb al heel wat mensen haar richting uit gestuurd. Ik ontdekte haar trouwens door een tip van Marlous). Ondertussen doe ik het twee keer per week, op dinsdagavond en zaterdag doorheen de dag, samen met het lief. Die vaste routine plus sociale druk is exact wat ik nodig heb en waarom ik er elke week toch in slaag om (vaak tegen mijn goesting) op die mat te gaan staan. Ik kom er wel altijd met een goed gevoel weer af.
Ik hoop natuurlijk dat de sportscholen snel weer open kunnen, dan ga ik sowieso twee keer per week naar de dansles. Maar ik wil niet langer wachten om met mijn spieren en lenigheid bezig te zijn. Want alle kracht en lengte kwijnt letterlijk weg door vele stilzitten van het thuiswerken. A little goes a long way zegt Nathalie altijd in haar lessen en ik kan niet meer akkoord zijn.
35 boeken lezen, waarvan minstens 8 klassiekers
Blijven lezen. En vooral wat vaker lezen dan tv kijken of op sociale media zitten. Meer gericht boeken lezen die de tand des tijds hebben doorstaan. Dit is een redelijk makkelijk puntje, aangezien lezen al enkele jaren een belangrijke focus is om tot rust te komen. Maar ik ga ook proberen om bewuster boeken uit te kiezen en er dus af en toe eens een oldie tussen te gooien. Mijn leesavonturen kunnen jullie nog steeds volgen door me toe te voegen op Goodreads of via mijn boekenblog.
Meer creëren, minder scrollen
Ondertussen heb ik weer een app geïnstalleerd die om 22u alle sociale media apps afsluit. Ik bots dus voorlopig heel erg op mijn slechte gewoontes, want hoe vaak mijn hand nog automatisch naar mijn gsm gaat… Het is echt gênant. Het zorgt er wel voor dat ik sneller terug met mijn neus in een boek zit of wat vroeger ga slapen.
Daarnaast wil ik bewust ook meer creëren. In eerste instantie bedoel ik daar schrijven mee. Mijn nieuwsbrief is daarvan het eerste resultaat. Maar ook eindelijk eens een voorsprong nemen met het maken van mijn reisfotoboeken (nog anderhalve te gaan), puzzelen (lukt me niet meer nu mijn thuiswerkbureau de plek is waar ik vroeger puzzelde, dus hierop loop ik wat vast), journallen (wanneer mijn hoofd er nood aan heeft) en alle andere manieren om creatief bezig te zijn.
Nieuwe dingen leren of ontdekken
Dit is nog de meest vage focus. Want ik heb het gevoel daar vorig jaar totaal geen tijd voor gemaakt te hebben en toch veranderde ik van functie, deed een cursus over The Tudors, keek ik regelmatig een docu of luisterde ik al eens naar een podcast. Dus dit is eentje waar ik net nog wat meer wil op focussen. Want bijleren en aan jezelf werken is niet alleen belangrijk, het is ook gewoon fijn om te doen.
Heb jij ook bepaalde focuspunten in deze vreemde tijden?
Ken je dat gevoel dat je reikhalzend naar iets uitkijkt? Dagenlang. Wekenlang. Soms wel enkele maanden. Dat je de dagen aftelt tot het zover is. Hele scenario’s in je hoofd bedenkt van hoe het zou kunnen zijn. Alles tot in de puntjes hebt voorbereid. Wachtend op iets leuks. Iets groots zoals een groot feest, een festival of een lange vakantie. Of misschien net iets kleins. Een etentje, een wandeling, een bezoek aan de familie.
Ik ben echt een krak in weken op voorhand alleen maar over dat ene waar ik naar uitkijk na te denken en zie daarbij hele scenario’s voorbijkomen. En elke keer loopt het in realiteit natuurlijk een tikkeltje anders. Soms is de realiteit zelfs minder dan wat ik me ervan heb voorgesteld. Soms maakt het de verwachtingen helemaal waar. Maar wanneer het voorbij is en je ligt ’s avonds weer in bed is de conclusie elke keer hetzelfde: ergens naar het uitkijken is het leukste gedeelte. Honger is de beste saus.
Ik kijk trouwens niet alleen verwachtingsvol uit naar grote dingen, ik kan soms ook ontzettend blij rondlopen in de wetenschap dat ik straks de volgende aflevering van mijn favoriete serie kan kijken, in mijn boek verder kan lezen, of gewoon omdat er straks een leuke avond staat gepland met vrienden of het lief. Het zijn de kleine dingen in het leven.
Maar tegenwoordig is die anticipatie wel heel klein geworden. Ja, ik kijk nog altijd uit naar mijn rustmomentjes, of die ene videocall met vrienden zodat je toch nog een soort van sociaal leven lijkt te hebben. Maar dat fijne gevoel om echt ergens naar uit te kijken, weken op voorhand. Dat is er niet meer. Met dank aan dat ene virus dat elk perspectief de vuilbak in gooit. Honger mag dan wel de beste saus zijn, we weten allemaal dat dat hongergevoel op een gegeven moment omslaat in een leeg gevoel. Dat eten er dan niet meer toe doet.
Het enige waar ik nog lijk op te anticiperen is slecht nieuws. Ik zit in een soort modus waarbij ik constant ben voorbereid op het ergste. De cijfers stijgen, het vaccin loopt vertraging op, er is weer een of andere nieuwe variant ontdekt… Ik begin me er tegelijk op voor te bereiden en voor af te sluiten. Want ik wil het eigenlijk niet weten. Ik wil gewoon een perspectief. Iets om naar uit te kijken. En zolang de overheid dat niet geeft, zullen de mensen die zich van nature minder snel aan de regels houden dat ook niet doen. Een vicieuze cirkel die ik zo beu ben.
Dus ja, allemaal goed en wel. We moeten op zoek naar de lichtpuntjes. Maar soms ben ik het zo beu om alleen maar dat nachtlampje te hebben en niet dat grote alom verblindende licht, weet je wel? Ik voel me net als de natuur en wacht in volle spanning op de bloesems van de lente. Dat is de enige anticipatie die er toe doet voorlopig.
Hoe ga jij om met het feit dat er weinig perspectief is momenteel? Heb jij voldoende oog voor de lichtpuntjes?
Mijn laatste werkupdate dateert van anderhalf jaar geleden en daarin heb ik het vooral over de teambuildings, taart en goede werksfeer. Het voelt een beetje nostalgisch aan, want ondertussen zitten we al een maand of negen thuis te werken. Ik mis het op kantoor zijn wel, ook al omarm ik de voordelen van thuiswerk. Het voelt allemaal een beetje dubbel. Maar we slaan er ons goed door. En er is nog steeds een hoop werk. Daarvoor kussen we onze pollekes.
Ik hintte hier en daar al eens naar het feit ik begin november van team veranderde en dus vond ik het nog wel eens tijd voor een nieuwe update.
We gaan even terug naar januari 2020, wanneer het – zoals steeds eind december en begin januari – wat rustiger was en ik zelf het gevoel had dat ik altijd maar hetzelfde aan het doen was en daarin maar weinig aan het bijleren was. Mijn job in het marketingteam is heel gevarieerd en ik had juist een reeks super fijne groepsopleidingen gegeven. Maar net in die periode ging het vooral om campagnes opzetten, opvolgen en basis dingen instellen in Analytics. Ik had het gevoel ter plaatse te blijven trappelen.
Ik liet dat vallen aan een van de zaakvoerders die ook in het analyseteam zat en zo sprong ik bij op wat analyseprojecten voor een grote klant. Deze projecten namen een groot deel van het voorjaar in beslag, samen met the usual marketing dingen, een onverwachte focus op online events voor diezelfde grote klant én de omslag naar thuiswerk. Het werd een druk voorjaar met enkele strakke deadlines in april en mei. En wat overwerk, dat ook.
In juli vertrokken mijn twee marketingcollega’s voor enkele weken op vakantie en zat ik thuis met een rustige agenda – of zo leek het toch te gaan zijn. Wat aan de eigen website werken, de vaste projecten opvolgen en vooral eens op tijd stoppen. Maar midden juli ging bijna iedereen van het analyseteam ook op vakantie, waardoor er plots een grote offerte op mijn bord kwam. Als we die zouden winnen, zou ik dat project ook moeten trekken want alle andere collega’s waren al volzet. Het was toen de eerste keer dat de titel ‘online strateeg’ achter mijn naam kwam en dat zette me uiteraard hard aan het denken. Want het had niets te maken met het marketingteam en ik merkte op de wekelijkse meetings met dat team dat ik steeds meer op totaal andere projecten zat dan de collega’s. Ik was toen eigenlijk al twee jobs aan het combineren.
Toen de offerte binnen was en mijn eigen verlof in zicht kwam, besloot ik toch nog even te bellen met de zaakvoerder-analist om te praten over dat ik misschien wel andere dingen wil in mijn job. Het campagne en toolmatige werk is niet waar mijn hart ligt. Het vraagt te veel energie van mij om bij te blijven met de snelheid waaraan Google, Facebook en LinkedIn hun knoppen en algoritmes veranderen. Ik zei dat strategie en analyse wel iets is waarin ik interesse heb om te groeien – en dat ik dat al sinds januari aan het doen was. Eigenlijk werd toen de beslissing al min of meer genomen.
Het was een beetje het geluk bij een ongeluk dat intern alle teams herverdeeld zouden worden van skill-based naar mission-based teams. Iedereen kreeg de kans om aan te geven waarin hij/zij zichzelf nog een rol zag spelen. Al zouden er maar weinig mensen zoals ik echt van rol veranderen. Maar ik wachtte niet tot dat moment om mijn teamgenoten in te lichten. Zeker niet nadat één van hen net had aangekondigd dat ze het bedrijf zou verlaten voor haar droomjob. Voor mij was toen de cirkel wel een beetje rond. Het marketingteam zal altijd een soort kindje blijven, maar als er dan toch nieuwe collega’s zouden komen is het misschien wel eens tijd om voor mezelf te kiezen en naar een team te gaan waar ik nog heel wat kan leren. Tot vlak daarvoor was het nooit mijn plan geweest om marketing te ‘verlaten’, maar strategie wat on the side doen is eigenlijk niet mogelijk.
Enfin, ondertussen zit ik al een dikke drie maanden in het nieuwe strategieteam. In dit team bedenken we digitale oplossingen samen met de ontwikkelteams (van strategie naar prototype), maken we de offertes, doen we service design trajecten (hoe kan ik als organisatie mijn doelgroep beter ondersteunen?) en focussen we op de relatie met de klant. Ik loop momenteel nog even dubbel tussen de twee teams om de nieuwe marketingcollega’s op te starten en zal nog steeds intensief blijven samenwerken met mijn oude team op bepaalde projecten. Maar ik voel dat het wel de juiste keuze was.
Vooral de weken voor de switch had ik het moeilijk met alle veranderingen. Er zijn heel wat telefoontjes en traantjes aan de pas gekomen met beide zaakvoerders. Loslaten is nu eenmaal niet mijn sterkste kant ;). Je doet dan plots sollicitaties met nieuwe mensen voor een deel van je eigen job, en dat is raar. Maar tegelijk voel ik ook gewoon dat het eens aan anderen is om het marketingteam te trekken en verder uit te bouwen. En we hebben topmensen aangenomen, daar ben ik zeker van :).
Nu ik in november dat ene grote project tot een goed einde heb gebracht besef ik wel dat ik echt het gevoel had een meerwaarde te brengen in het project. Als strateeg kan ik daarnaast samenwerken met letterlijk elke collega en alle teams, afhankelijk van het project. En ook dat is een grote plus. Ik heb nog veel te leren. Zo moet ik ineens offertes maken voor andere mensen hun werk (developers, designers, analisten…) dus probeer ik goed af te stemmen met collega’s die daar meer ervaring in hebben. Maar dat klantgerichte en het idee van in het begin al te kunnen meedenken is wel iets waar ik blij van word.
Nu is het wachten tot we nog eens een teambuilding kunnen doen of samen taart eten.
Schrijven over jezelf, dat was de boodschap van de dames van Blogboost deze keer. Het moet een makkie zijn voor iemand met een persoonlijke blog, maar ik moest toch even nadenken wat ik deze keer eens wou delen. En plots kreeg ik een idee om een lijstje te maken met eigenschappen waar ik best fier op ben. Maar door daar over na te denken besefte ik ook dat elke eigenschap twee kanten heeft. Doordat ik zus ben, ben ik vaak niet zo. En soms wil ik misschien wel een beetje zo zijn. Dus vandaar maakte ik een lijstje met wat ik wel en niet ben. Het zijn allemaal eigenschappen van mezelf waar ik trots op ben, maar tegelijk ben ik soms jaloers op mensen die het andere zijn.
Structuurjunkie vs. spontaniteit
Ik denk dat iedereen wel weet dat ik van structuur en een plan hou. De J uit mijn MBTI-type zit vrij uitgesproken in mijn persoonlijkheid. Al is het niet zo extreem dat ik alles in lijstjes en excels giet en niet tegen gewijzigde plannen kan, ik ken anderen die het daar moeilijker mee zouden hebben. Maar ik ben een planner. Ik ben altijd ruim op tijd klaar voor de deadline, heb steeds minstens één blogpost klaar staan zodat ik nooit ‘achter’ loop en ik weet graag op voorhand dat er een afspraakje zit aan te komen.
Dat wil niet zeggen dat ik geen spontaan persoon ben, maar soms ben ik wel jaloers op van die mensen die op die manier leven. Iemand die last-minute een vliegtuigticket boekt voor overmorgen of die me opbelt om binnen een uur af te spreken. Ik zou er nog niet aan denken om iemand te durven bellen voor binnen een uur. Want mensen hebben toch zeker al plannen? Ik vind het meestal wel leuk als er zo onverwacht iets gebeurt, dat zijn vaak de beste momenten. Dus ik ga daar regelmatig op in. Maar zelf dat initiatief nemen, nope.
Ik zal nooit naar de cinema gaan zonder te weten voor welke film, ik zoek op vakantie op voorhand op waar we kunnen gaan eten en wat we gaan doen, ik boek geen concerten voor artiesten waar ik de muziek niet van ken. Ik weet graag waar ik aan toe ben. En dat wil waarschijnlijk zeggen dat ik ook wel wat dingen mis. Al voelt dat natuurlijk niet zo aan. Dus ja, ik zou graag wat spontaner willen zijn soms, maar ik ben ook wel trots op het feit dat ik een gestructureerd iemand bent, dat heeft me zeker al ver gebracht.
Betrokken vs. ik laat het los
Als ik ergens voor ga, ga ik er 100% voor. Ik geef heel erg om de dingen waar ik in geloof. Dat gaat om de mensen rondom me, om mijn job, mijn hobby’s… Ik kan niets aan 60% doen, ik ga altijd all-in. Ik was niet het type dat tevreden kon zien met een 6/10 op school vroeger, op het werk ga ik altijd voor kwaliteit en leg ik de lat voor mezelf en collega’s hoog, in mijn privéleven heb ik dat gelukkig iets minder. Een dagje series bingen in de zetel, moet kunnen.
Maar ik ben wel jaloers op die mensen die op een bepaald punt kunnen zeggen ‘Dit is goed genoeg, ik ga iets anders doen’. ‘Het is 17u, laptop toe, morgen nog een dag’. Ik kan die betrokkenheid niet loslaten. Ik blijf nadenken en aanpassen tot ik tevreden ben. Ik noem dit niet perfectionistisch, want dat ben ik privé niet echt extreem, maar eerder betrokken. Ik geef om wat ik doe en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan aanvaarden dat iets onaf ook goed genoeg is. Ik zal dus veel sneller last krijgen stress dan iemand die dit soort zaken makkelijk kan loslaten. En ja, daar ben ik bij momenten serieus jaloers op :D.
De criticus vs. de dromer
Misschien wel de eigenschap waarop ik het vaakst wordt afgerekend, maar ook die sommige mensen het meest appreciëren. Ik heb een kritische geest. En daardoor vinden bepaalde mensen mij een ‘ja maar’-persoon. Terwijl ik net heel bewust mijn kritiek niet op die manier probeer te uiten. Ja maar, helpt niemand verder, ‘Ja en’ daarentegen helpt een strategie te verfijnen en rekening te houden met alle mogelijk valkuilen. Ik vind mezelf dus helemaal geen ‘ja maar’-persoon.
Een kritische geest zorgt ervoor dat ik niet die persoon ben die in brainstorms snel laaiend enthousiast over iets wordt. Ook al ben ik enthousiast. Ik heb altijd oog voor de hordes die nog genomen moeten worden om die situatie te bereiken. En zo’n mensen heb je ook nodig. Anders loop je telkens met je hoofd tegen de muur omdat niemand de muur heeft zien staan. Mijn sterkte is dat ik de muren van ver spot. Mijn zwakte is dat ik soms niet over die muur kan kijken. Dat de ideale situatie nog ver weg lijkt.
Dat zorgt er ook voor dat ik het moeilijk heb met veranderingen als ik weet dat er risico’s verbonden zijn aan die verandering. Velen vinden die vernieuwing net fijn, gaan mee in de flow, ‘we zien wel’. Ik ben dan aandachtig voor de negatieve of moeilijke kanten aan het verhaal. Ik zou het fijn vinden als ik soms wat vaker de ‘we zien wel’ mentaliteit zou kunnen aannemen. Het zou mijn leven zeker makkelijker maken.
Heb je ook eigenschappen waar je best wel trots op bent, maar die er tegelijk ook voor zorgen dat je iets anders niet bent?
Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.
Vandaag stond er een nieuwe dag op Gozo op het programma en meer bepaald wilden we richting Comino. Comino is het kleinste van de drie bewoonde eilanden die de eilandstaat Malta vormen. Het ligt tussen Malta en Gozo. Je kan vanop beide eilanden een bootje nemen om Comino te bezoeken.
Praktisch
We stonden vroeg op want we wilden vooral in de voormiddag genieten van de bekende Blue Lagoon. Dat bleek de beste keuze, het was er nog vrij rustig zodat je plaats had om te zwemmen en te zonnen. Tegen het middaguur kwamen er allerlei partyboten aan, werd het luidruchtig en druk. Dat is het moment dat we zijn gaan wandelen op het eiland en later ook de terugtocht hebben ingezet naar Gozo.
Vanaf Marsalforn namen we de bus naar Mgarr, de haven van Gozo waar je ook de ferry kan nemen naar Malta. In Mgarr heb je verschillende excursiebedrijven waarbij je een plaats op een boot heen en terug kan kopen. Een normaal ticket ligt rond de 10 à 12 euro, vragen ze meer dan zetten ze je in ’t zak. Maar wij vonden heel vlot een eerlijke aanbieder en voor je het weet waren we op weg naar Comino.
The Blue Lagoon
Zoals je kan zien is het water echt helderblauw. Dat komt door het witte zand waarop het zonlicht weerkaatst. Zoals bij de Blue Grotto op Malta. Maar vergis je niet: het blijft zeewater. Je zwemt in de Middellandse Zee dus er zit stroming op het water, het is zout en er kan al eens een kwal voorbij drijven.
Ik ben zelf gek op de zee, maar niet per se om erin te zwemmen. Deze keer ging ik er toch voor. Het was een leuke ervaring en het water was goed van temperatuur. Het jammere is dat Comino amper strand heeft en dat elke vierkante meter wordt ingepalmd door strandstoelen die je tegen betaling kan huren, waardoor wij wat verder op harde stenen zijn gaan zitten. Het staat er ook vol met toeristische kraampjes. Op die manier verliest het allemaal wat van zijn charme. Wij waren er nu ook wel eind augustus.
Aan de overkant van The Blue Lagoon ligt Cominetto, het vierde en onbewoonde eiland van Malta. Je kan er naartoe zwemmen, maar er was die dag best veel stroming dus wij bleven mooi aan deze kant.
St. Mary’s Tower
Tegen de middag werd het warmer en kwam er steeds meer volk. We besloten om een wandeling te maken op het eiland naar St. Mary’s Tower. Een hele klim die veel toeristen niet maken. Volkomen onterecht wat mij betreft.
Allereerst passeer je the Crystal Lagoon, een andere inham met helder water waar enkele boten voor anker lagen. In de verte kan je de toren al spotten.
Eigenlijk was het de bedoeling om de volledige Comino walk te doen. Maar het was warm en zoals je kan zien was ook de ondergrond heel droog en moeilijk begaanbaar. We kozen dus om na de toren weer om te keren.
De St. Mary’s Tower is voor iedereen toegankelijk na een kleine donatie. Er is een man die elke dag de toren opent en de vlag ophangt. Die man was telkens super blij wanneer er iemand de toren kwam bezoeken en het was fijn om te zien dat hij zijn job met zoveel passie doet.
Binnen vind je wat informatie over de toren en boven heb je een mooi zicht op heel Comino, Malta en Gozo. Het is een oude verdedigingstoren zoals je er op Malta nog veel terugvindt.
Zicht op de Crystal & Blue Lagoon van Comino en wat verder zie je Mgarr op Gozo.
Comino is ondertussen niet echt meer bewoond. Er is nog een hotel dat enkel in de zomermaanden toeristen ontvangt. Daarnaast vind je er nog resten van een oud ziekenhuis en een aantal andere gebouwen. De naam Comino komt trouwens van de specerij ‘komijn’ dat vroeger geteeld werd op dit eiland.
Op de terugweg heerste er wat chaos. Ons excursiebedrijf voer elke half uur terug naar Gozo, net zoals alle andere bedrijven. Elk excursiebedrijf heeft zijn eigen kleur van tickets, maar er is maar 1 aanlegsteiger. En het zou kunnen dat er voor jouw kleur meer mensen staan te wachten dan er op de boot kunnen. Het was dus wat aanschuiven en er ons tussen wringen, maar uiteindelijk zaten we rond half drie weer op de boot.
In Mgarr waren alle restaurants dicht dus besloten we de bus te nemen naar onze volgende stop: de hoofdstad Victoria. En dat is voor een volgende keer ;).
Heb jij al eens ooit in helderblauw water gezwommen?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Het is een vraag die iedereen wel eens voor de kiezen krijgt. Wat is je droomjob? Ik denk dat ik in een ver verleden al eens heb verteld dat ik niet echt één uitgesproken passie heb en dus ook niet meteen dé droom heb om van die passie mijn beroep te maken. Sowieso hou ik van variatie in mijn job, die is cruciaal. En ben ik in al mijn nerdheid geïnteresseerd in heel veel verschillende dingen.
Maar als je mij vraagt ‘Annelies, wat is je droomjob?’. Dan is mijn antwoord ‘Lucy Worsley’. En ja, Lucy is een persoon en geen job. Maar wat zij doet, dat is mijn ultieme droomjob.
Wie is Lucy Worsley?
Wie is die Lucy Worsley nu? Lucy is een Britse historica gespecialiseerd in koninklijke geschiedenis. Oké, hoor ik u zeggen. Ik had inderdaad ook gewoon geschiedenis kunnen studeren om geschiedkundige te worden. Maar het is niet per sé dat dat ik aan haar benijdt.
Lucy is Chief Curator bij Historic Royal Palaces. HRP is een private organisatie verantwoordelijk voor zes paleizen in en rond Londen: the Tower Of Londen, Kensington Palace, Kew Palace, Hampton Court Palace, Banqueting House en Hillsborough Castle. Lucy mag daar dus dagelijks in rond lopen en komt daardoor waar iemand anders niet komt.
Hampton Court Palace, maart 2017
In de documentaire ‘Lucy Worsley’s royal Palace Secrets’ (nog steeds te bekijken op VRT NU) neemt ze ons mee achter de schermen. En daarin vertelde ze doodleuk dat haar sollicitatiegesprek in 2002 heeft plaatsgevonden in de kamer in Kensington Palace waar Queen Victoria is geboren. Haar kantoor in Hampton Court Palace staat dan weer in de vroegere slaapkamer van de eerste drie koninginnen van Henry VIII. Zijn derde vrouw Jane Seymour stierf in die slaapkamer aan de gevolgen van kraamvrouwenkoorts. Als ik dat allemaal hoor en zie komt het speeksel al uit mijn mond ;). Want het zijn ruimtes waar je als gewone bezoeker niet komt.
Lucy is vooral bekend van haar docu’s waarbij ze geschiedenis toegankelijk wil maken voor een breed publiek. Haar docu’s zijn begrijpbaar omdat ze smakelijke feiten uit de geschiedenis als een verhaal weet over te brengen waardoor het langer blijft hangen. Zowel op VRT NU, Netflix als YouTube kan je heel wat van haar docureeksen bekijken (gewoon even zoeken op Lucy Worsley). Eén van mijn favorieten zijn de afleveringen over de Romanovs waar Lucy je meeneemt naar de levens van bekende tsaren zoals Peter De Grote.
Het enige wat ik soms vervelend aan haar vind is dat ze de nood heeft om zichzelf altijd te verkleden in een bepaald personage. Dat lijkt soms wat kinderachtig. In de Amerikaanse versies die ze ook maakt voor PBS, worden die verkleedpartijen er trouwens uitgeknipt en spelen andere acteurs de historische figuren na. Volgens mij is dat verkleden dus eerder typisch Brits.
Hoe kan ik iets meer Lucy Worsley worden?
Ik kan nu natuurlijk afreizen naar Londen om te solliciteren bij HRP, maar zonder diploma geschiedenis wordt dat niet eenvoudig. Ik zou ook kunnen hopen dat Lucy het niet lang meer trekt en dat er dan niemand anders op de aardbol te vinden is om haar te vervangen. Maar bon, ik focus me beter op de realistische scenario’s.
Citizen M Tower Of Londen, november 2018
Ik hou van verhalen uit het verleden. Ik put daar veel kracht uit, zeker in deze vreemde tijden. En ik vind het idee om die verhalen toegankelijk te maken voor een breder publiek wel fijn. Ik droom ondertussen al even van een eigen nieuwsbrief, maar had nooit echt een idee waarover die dan zou moeten gaan. En na het ontdekken van een nieuwe tool hakte ik de knoop dan toch door: ik zou een nieuwsbrief starten.
De bedoeling is om een aantal thematische ‘blogreeksen’ te schrijven, waarin per e-mail telkens één verhaal centraal staat. De eerste reeks is getiteld: historische figuren in lockdown. Het leek me wel een gepast onderwerp :). Mijn eerste bericht kan je alvast lezen via deze link.
Heel nieuws dat ik dit doe is het niet natuurlijk. In de rubriek History Nerd vertel ik ook al over de levens van inspirerende historische figuren. Maar in de nieuwsbrief zal het kortere thematische content zijn met veel humor. Een soort tijdreis in een periode waarin reizen nog niet meteen aan de orde is.
Inschrijven kan via inanotherera.substack.com. De nieuwsbrief krijgt dus dezelfde naam als mijn boekenblog, maar zal qua inhoud en stijl veel meer aanleunen bij GoAnnelies. Met hele persoonlijke toets dus. Ik zou het ontzettend fijn vinden mocht je inschrijven. Je mag dan ongeveer 1 à 2 keer per maand een berichtje van mij in je mailbox verwachten.
Ik wou eens heel graag zo’n button uitproberen van de nieuwe WordPress blokkenbuilder. Dit was mijn kans :D.
De nieuwsbrief is volledig gratis en ik verdien er zelf ook niks mee. Eén van mijn voornemens is om meer te creëren in 2021 en minder te scrollen op sociale media. En dan leek me dit wel een mooie stap om te zetten. Net als Lucy Worsley waarschijnlijk ook niet meteen docu’s mocht presenteren op BBC, zal ik niet snel een geschiedkundige worden. Maar met enthousiasme verhalen van even geleden schrijven, dat maakt me toch al iets meer haar ;). Ik ben trouwens heel benieuwd naar jullie reacties!
Wat is jouw droomjob?Hoe ga jij dit jaar iets doen waar je enthousiast van wordt?
Ook in 2021 ga ik door met deze rubriek, in de hoop dat ik stilaan meer en meer te vertellen ga hebben onder het kopje meegemaakt. Want de laatste tijd is dat natuurlijk maar beperkt. Het gaat denk ik wel fijn zijn om over een paar jaar blogposts uit deze vreemde tijd te herlezen. Als je er zo over nadenkt is dit toch best historisch allemaal te noemen. Maar wat mij betreft is het wel historisch genoeg geweest nu :D.
Gelezen
Ik las nog eens een historisch (haha, pun intended) boek uit de eigen boekenkast. In ‘Queen of the North‘ vertelt Anne O’ Brien het verhaal van Elizabeth Mortimer. Als nicht van de koning beschikt ze over koninklijk bloed en ze is getrouwd met Harry ‘Hotspur’ Percy, een belangrijke edelman uit het Noorden. Wanneer koning Richard II wordt afgezet door een andere neef, Henry Of Lancaster, vindt Elizabeth dat haar neefje Edmund Mortimer de enige echte erfgenaam van de troon is (kan je nog volgen? Er zit een stamboom bij het boek, no worries). Maar om dat te verwezenlijken zal ze verraad moeten plegen. O’ Brien is niet de beste schrijfster van historische koninklijke verhalen, maar ze kiest er wel altijd interessante vrouwen uit en geeft hen een stem. Genoten van deze.
Milady zijn jullie al tegengekomen in mijn top 10 van 2020. Het is een hervertelling van ‘de drie musketiers’ van Dumas vanuit de vrouwelijke schurk Milady De Winter. Milady is met voorsprong mijn favoriete personage uit het oorspronkelijke verhaal en in dit boek gaan we terug naar haar jeugd in Engeland om zo te ontdekken hoe ze Frankrijk’s meest gevreesde spion is geworden.
De komende vijf jaar heb ik me geëngageerd voor ’the classics club’. Een project waarbij je in 5 jaar tijd 50 klassiekers wil lezen. Je leest er alles over op de boekenblog. De eerste klassieker die er moest aan geloven is ‘the tenant of Wildfell Hall‘ van Anne Brontë, een Victoriaanse briefroman van de minste bekende Brontëzus. Ik heb enorm genoten van dit boek omdat het verhaal goed in elkaar zit en de schrijfstijl heel leesbaar is. Anne heeft geen geesten of spokende huizen nodig zoals haar zussen. Ze heeft een ‘modern’ verhaal geschreven over een vrouw die haar ongezond huwelijk ontvlucht.
Gekeken
Ik ben begonnen aan het 4de seizoen van ’the last kingdom’, dan kan ik binnenkort weer verder met de volgende boeken. Uhtred en Finan zijn nog steeds geweldig.
Op Disney+ kijk ik naar de serie ‘once upon a time’. 7 seizoenen met telkens meer dan 20 afleveringen dus ik ben nog wel even zoet. Heel verslavend heb ik al gemerkt.
Ik keek ook het eerste seizoen van ’the Spanish princess’ gratis via Starz (in de kerstvakantie was het een week gratis). Historisch gezien is de serie nog onrealistischer dan het boek van Gregory al was (en dat is niet makkelijk te overtreffen). Maar het kijkt natuurlijk belachelijk goed weg.
Meegemaakt
Ik was voor het eerst te gast in een podcast. Weliswaar die van Statik, waar ik werk. Maar toch, het was een hele beleving want de aflevering werd digitaal opgenomen. In Schoon schip nemen we kmo’s mee in het verhaal van Duurzaam Ondernemen. In de derde aflevering (hier te beluisteren op Spotify) schoof ik samen met Wannes Van Gielen, communicatiespecialist, aan tafel om het te hebben over duurzame marketing, gedragsverandering, greenwashing en McDonalds.
Een heerlijk rustige kerstvakantie waardoor ik voor het eerst in jaren eens niet ziek aan het nieuwe werkjaar ben begonnen. Ik had dit zo nodig. Kunnen we de kerst niet altijd skippen uit de kerstvakantie?
Naar zeer goede gewoonte blik ik elk jaar terug op mijn gelezen boeken. De statistieken zijn makkelijk bij te houden dankzij Goodreads en zijn fameuze ‘year in books‘. Ik maak ook altijd een lijstje met mijn favoriete boeken van het afgelopen jaar, zodat jij meteen weer wat leesinspiratie hebt voor 2021. En ik blik ook al even kort vooruit naar het komende leesjaar.
De statistieken van 2020
Ik las het afgelopen jaar 39 boeken, ruim voldoende om mijn Goodreads challenge te behalen. Gemiddeld las ik dus ongeveer 3 boeken per maand.
Ik las één boek meer dan vorig jaar, en het is mijn op één na beste leesjaar in aantal boeken. In 2018 las ik 40 boeken.
De 39 boeken van dit jaar waren goed voor 14.495 pagina’s (geschat op basis van de oorspronkelijke uitgaves). Dat zijn toch wel 2.000 pagina’s minder dan vorig jaar. Zo’n geweldig leesjaar was het dus toch niet, er waren heel wat periodes dat ik het niet eenvoudig vond om op een boek te concentreren (met dank aan een bepaald virus).
En de reden voor het lagere aantal pagina’s is simpel: ik las minder dikke boeken dan de afgelopen jaren. Gemiddeld waren mijn boeken 371 pagina’s dik. Niet slecht, maar meestal scoor ik ruim over de 400 pagina’s.
Ik las dit jaar geen echte kleppers bv. van over de 1.000 pagina’s. Het dikste boek was sovereign van C.J. Sansom met slechts 583 pagina’s. Dus daardoor is het gemiddelde een ‘normaler’ aantal. Mijn dunste boek was ‘een Parijse affaire‘ van Tatiana De Rosnay, een kortverhalenbundel van 114 pagina’s.
Ik gaf een gemiddelde rating van 3.6 sterren, dat is iets hoger dan de afgelopen jaren. Ik las dan ook drie 5-sterren boeken en heel wat andere boeken kregen 4 sterren toebedeeld. Het was dus zeker geen slecht leesjaar!
Covid zorgde ervoor dat ik opvallend minder boeken uit de bib ontleende. Vooral in de eerste helft van het jaar las ik daardoor fysieke boeken uit de kast. In totaal las ik 7 boeken uit de kast en kocht ik maar 1 fysiek boek. Ik ben dan ook sinds februari niet meer fysiek in een boekenwinkel geweest.
In de zomer kocht ik mijn e-reader waardoor ik ondertussen 11 e-boeken heb gelezen (waarvan sommigen verkregen via Netgalley om een review over te schrijven op mijn boekenblog).
Ik las voornamelijk in het Engels, aangezien zowel de boeken in de kast als op de kindle Engelstalig zijn en ik ook in de bib vooral in het Engelse rek ging zoeken om snel een keuze te kunnen maken. Het verdict: ik las slechts 6 van de 39 boeken in het Nederlands.
De beste boeken van 2020
Dit jaar presenteer ik jullie een top tien van boeken die ik echte aanraders vond. Ik lees voornamelijk historische boeken, dus dat zal je ook merken in mijn top tien. Maar er zitten zeker heel toegankelijke pareltjes tussen!
We beginnen met de 5-sterren boeken, waarna ik mijn 7 meest favoriete 4-sterren boeken aan het lijstje toevoeg (de keuze was moeilijk, dus onder het laatste boek geef ik nog wat extra aanraders). Als het boek vertaald is in het Nederlands zet ik het erbij, maar dat is niet altijd het geval.
The glass woman – Caroline Lea *****
Ik heb iedereen die erom vroeg of die er niet om vroeg met dit boek om de oren geslagen het afgelopen jaar. The glass woman is een originele gothic novel die je meeneemt naar het barre en grauwe Ijsland. Alleen al om die setting is het de moeite waard. Maar ook omdat Rosa zo’n straffe jonge vrouw is, het verhaal spannend opgebouwd wordt en er een aantal wendingen in het boek zitten die ervoor zorgen dat je aan niets anders meer kan denken dan dit boek uitlezen.
Toen mijn favoriete historische auteur ineens historische thrillers begon te schrijven, was ik toch wel heel benieuwd. The poison bed stelde niet teleur! Dit is een soort historische gone girl gebaseerd op een waargebeurd schandaal aan het Stuarthof in Engeland. Een man en vrouw gaan beiden The Tower in voor dezelfde moord. De man ontkent, de vrouw bekent schuld. Slechts één van hen is de dader. Prangend verhaal
In the shadow of the crown *****
Eentje voor de liefhebbers van historische verhalen die zich niet altijd tijdens een wereldoorlog hoeven af te spelen. In the shadow of the crown neemt ons mee naar de 10de eeuw in Saksisch Engeland. Waar een jong meisje naar een vreemd land reist om een oudere koning te trouwen. Emma Of Normandië wordt echter niet verliefd op haar koning, maar op diens zoon. En tot overmaat van ramp plannen de Denen een aanval op haar nieuwe land. Een verhaal zo vlot geschreven vanuit verschillende perspectieven over een zeer sterke vrouw. Want ja, verhalen van sterke vrouwen zijn favoriet hierzo!
In het gezelschap van de courtisane – Sarah Dunant ****
Een verhaal over een prostituee en een dwerg die na een persoonlijk drama hun leven proberen heropbouwen in Venetië. Een boek over outcasts, vriendschap en kunst. Zo maakt de schilder Titiaan zijn opwachting. Voor de boeken van Dunant moet je geen liefhebber zijn van geschiedenis, maar wel van ‘La dolce vita’. Ze zijn ideaal voor iedereen op zoek naar een sfeerrijk verhaal bij een goed glas wijn.
Een inkijkje in het leven van de wreedste vrouwelijke schurk uit de geschiedenis van de literatuur: Milady De Winter uit ‘de drie musketiers’ van Dumas. Milady biedt een originele blik op haar leven van jong meisje op het Engelse platteland tot de meeste gevreesde Franse spion. Want we weten allemaal dat de geschiedenis door mannen is geschreven, en dat die mannen vaak zaken verkeerd hebben ;).
The silence of the girls – Pat Barker ****
Vertaald als ‘de stilte van vrouwen‘. Een hervertelling van de Trojaanse oorlog vanuit het perspectief van Briseis, een Griekse prinses die de slavin wordt van Achilles. Een rauw, volwassen en ietwat feministisch boek waardoor je een heel andere kijk krijgt op de held Achilles. Er is een vervolg in de maak dat hoog op mijn te lezen lijstje staat (getiteld ’the women of Troy’).
Een boek over twee vrouwen in Georgian London met elk hun eigen problemen. Bess heeft het financieel niet breed en laat daarom haar babydochter achter in het Londense Foundling weeshuis. Alexandra is een rijke weduwe die door een jeugdtrauma niet buiten de deur durft gaan en ook haar dochter binnenhoudt. Wanneer Bess enkele jaren later haar dochter weer wil ophalen, krijgt ze te horen dat iemand anders onder haar naam de baby al geclaimd heeft. The foundling is een intrigerend en warm verhaal. Ondertussen blijkbaar vertaald als ‘De vondeling’.
In sovereign moeten Matthew Shardlake en zijn kompaan Barak opnieuw op zoek naar een moordenaar én documenten die een eeuwenoud geheim over het koningshuis bevatten. Zoals steeds komen alle verhaallijnen op het einde van het boek feilloos samen. Tot nu toe het beste deel van de reeks. Ze zijn zeker als standalone te lezen, maar ik raad aan om met boek 1 ‘dissolution‘ of ‘kloostermoord’ te beginnen. (Sovereign wordt ‘Advocaat van kwade zaken’ in het Nederlands, nu weet je meteen waarom ik ze in het Engels lees, met die rare NL titels…).
Jaja, eindelijk las ik dit boek in 2020. Iedereen bleef me ermee achtervolgen. En ik heb ervan genoten. Een origineel oorlogsverhaal verteld vanuit de Dood over de verbeeldingskracht en de liefde voor boeken van een jong meisje. Triest en hoopgevend. Geen average oorlogsverhaal.
The silken rose – Carol McGrath ****
Omdat het gaat over een koningin die niet zoveel aandacht krijgt, omdat borduren er een rol in speelt en omdat McGrath als auteur een nieuwe ontdekking was. The silken rose vertelt het verhaal van Eleanor Of Provence, koningin van Henry III en she wolf genoemd in haar tijd. Het geeft een mooi tijdsbeeld en is vlot geschreven vanuit drie verschillende vrouwelijke perspectieven.
Ik koos voor The silken rose na lang twijfelen tussen nog enkele historische verhalen. Dus ik smijt nog even wat extra titels je richting uit: queen of the north (over Elizabeth Mortimer), the autumn throne (over Eleanor Of Aquitaine) & Valhalla (over queen Mary Of Teck, grootmoeder van de huidige queen). Aanraders voor fans van historische koninklijke verhalen (met dus een stamboom vooraan in het boek, ah ja :)).
Leesdoelen 2021
Wat wil ik nu gaan lezen in 2021? Mijn Goodreads challenge komt opnieuw op 35 boeken. Ik wil blijven focussen op kwaliteit en niet op kwantiteit, gemiddeld drie boeken per maand is voorlopig meer dan oké. Daarnaast wil ik wat vaker een klassieker lezen (ik doe mee aan the classics club, meer daarover op mijn boekenblog) en doe ook mee aan de historische fictie challenge waarbij ik minstens 25 historische boeken wil lezen. In 2020 las ik er 34 dus dat zou geen probleem mogen zijn.
Dus ik ga eigenlijk wat verder op hetzelfde elan, in dit vreemd jaar is nog maar eens gebleken hoeveel troost boeken kunnen bieden en hoe belangrijk lezen in mijn leven is.
Meer leestips?
Zoals steeds zal je elke maand mijn leesvordering kunnen volgen in de rubriek #ophetnachtkastje en op Goodreads (voeg me zeker toe als vriend), uitgebreide reviews en andere bookish content schrijf ik mijn andere blog In Another Era. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen en zo nog wat aanraders te ontdekken? Deze kan je hier terugvinden: 2019, 2018, 2017, 2016 en 2015.
Wil je weten hoe ik zoveel boeken lees op een jaar tijd? Ik schreef ooit al eens een post met tips om meer te lezen.
Ben jij tevreden met je leesjaar? Wat was jouw favoriete boek uit 2020?
Normaal gezien schrijf ik in december een hele reeks blogposts die terugblikken op het afgelopen jaar. Ik moet eerlijk toegeven dat ik 2020 eerst wou skippen. Want wat valt er te zeggen? Tot ik mijn anekdotes van 2019 er nog eens op na las en besefte hoe leuk dat wel niet is om terug te lezen. Er hoeft niks wezenlijks gebeurd te zijn om dat te doen. Vorig jaar eindige mijn intro met “Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar.” Awel ja. Laat ons dat opnieuw houden voor volgend jaar ;).
Het concept: Ik blik per maand even terug op wat er gebeurd is en kies een favoriete blogpost.
Januari
Gek om daar nu over na te denken, maar in januari ging alles nog zijn gewone gangetje. Het was cross op de Balenberg, en het lief won tickets voor die in Brussel een paar dagen later. Ik hervatte het werk in het gezelschap van een stevige verkoudheid. Dit was de periode dat ik wat begon te twijfelen aan mijn takenpakket en dat zou een thema worden doorheen dit jaar. Ik startte blijkbaar met schermvrije avonden op donderdag en puzzelde erop los.
De cross in Brussel
Begin januari wonnen we met het werk de prijs van Klimaatambassadeur 2019. Ik trok daarvoor een kleedje aan en kreeg een ketting met parels van een collega want het thema was ‘The roaring twenties’ (super origineel aangezien zowat elk feest dat thema zou gaan hebben ^^ – enfin ja velen van die feesten zouden uiteindelijk niet doorgaan). Ik bracht daardoor veel tijd door op Instagram voor een live verslag. De receptie op zich was niet zo ons ding (mensen die zich zelfs op het toilet komen voorstellen om contactgegevens uit te wisselen en zich daardoor interessanter voordoen dan ze zijn), maar er was veel eten. En dessert.
Een dag later was er ook het jaarlijkse nieuwjaarsetentje waarbij we voor het eerst volledig vegetarisch gingen. Er was een heuse lachbui van zowat iedereen tijdens één van de presentaties waar ik nog steeds niet van bekomen ben.
Favoriete blogpost: over generaties en stop zeggen. Deze blijft zo relevant nog steeds. Ik zie vooral generatie X het heel moeilijk hebben met de huidige maatregelen, terwijl de millennials veel verweten worden. Er is nog steeds geen verdraagzaamheid tussen generaties, zelfs nu de maatschappij niet meer alleen figuurlijk, maar ook letterlijk ziek is.
Februari
Achteraf gezien waarschijnlijk de leukste maand van het jaar. Ik kon nog met het lief op date night op restaurant. We trokken met het werk naar Bright Brussels voor een heus lichtspektakel. En raakten daar wat volk van de groep kwijt die blijkbaar al de trein naar huis hadden genomen.
FOMU in Antwerpen
Ik ging met het lief naar Antwerpen voor Stephan Vanfleteren in het FOMU. En ik had een weekje vakantie om alvast even te bekomen van de winter en om nog wat werk voor #projecthuis te verzetten. Er was veel cross op tv, nog gewoon met publiek enzo. Ik begon me voor te bereiden voor Valencia en organiseerde mee het jaarlijkse teambuildingsweekend. Dat zouden de twee hoogtepunten worden van maart.
Favoriete blogpost: 101 dingen waarover ik me elke dag schuldig voel. Deze post zorgde voor heel wat herkenbaarheid bij iedereen denk ik. En mildheid is in coronatijden nog veel belangrijker geworden dan het al was.
Maart
Ik keek enorm uit naar maart: een citytrip, de jaarlijkse quiz en het weekend met het werk. Ik had wel elke week leuke dingen gepland. In het begin van de maand bereikte ons vooral het slechte nieuws van de situatie in Italië. Ik sloeg een enorme zucht want Leen en ik hadden enorm getwijfeld om naar Spanje dan wel Italië op reis te gaan. Uiteindelijk werd het Valencia in Spanje, waar op dat moment de cijfers niet erger waren dan in België.
Valencia, tijdens één van de meer zorgeloze dagen.
We vertrokken naar Valencia voor 5 dagen. Na lang twijfelen, maar op dat moment was er nog geen sprake van lockdowns, mondmaskers of vluchten die geannuleerd zouden worden. En we hadden allebei zo hard nood aan een vakantie. Ik schreef al eerder een hele post over hoe de ervaring er was. Na twee dagen redelijk relaxed citytrippen in een lege stad (maart is normaal de drukste maand in Valencia door het festival Las Fallas, dat dit jaar werd afgelast) sloeg de stress ons om het hart.
Niet in het minst omdat er toen een lockdown in België werd afgekondigd: scholen, horeca, sportscholen, musea… allemaal dicht. We bezochten de dag erna nog wat bekende hotspots in de stad, maar toen nam de provincie ook daar de beslissing om de dag erna al te sluiten en veel eetgelegenheden en musea wachtten niet en deden meteen de deur op slot. We zijn letterlijk uit een winkel gezet omdat ze NU gingen sluiten.
Terug thuis heb ik zeker 14 dagen lang niemand gezien. Je weet maar nooit. Maar ondertussen zaten we in lockdown. Het lief en ik konden elkaar niet zien, we moesten full-time thuiswerken en alles wat gepland was, werd afgelast. Het was een vreemde tijd waarin we ons moesten aanpassen. En vooral de scheiding van het lief viel me zwaar. Ik weet één ding: wanneer er opnieuw een perimeter komt, kan ik niet beloven me eraan te gaan houden. Ik zag namelijk al mijn kennissen wel gewoon naar hun lief trekken, en eigenlijk is dat toch een basisrecht, neen? Er is nooit echt duidelijkheid geweest of dit nu wel of niet mocht. En ik ben zo’n brave seut die zich aan de regels wil houden.
Nog steeds in lockdown en ook dat was vrij pijnlijk aangezien ik normaal deze maand op conferentie ging naar Brighton en dan ook enkele dagen Londen zou doen met het lief. Die ik nog altijd niet had gezien sinds begin maart. Uiteindelijk bleven we 6 weken gescheiden en zag ik hem vlak voor de eerste versoepelingen.
Lieve post tijdens het thuiswerken
Op het werk was de drukte ondertussen niet te overzien. Waar andere agencies werknemers op tijdelijke werkloosheid moesten zetten of zelfs ontslaan, stroomden bij ons de extra vragen binnen. (Ik ben nog steeds zo blessed met mijn werkplek. Dat heb ik dit jaar wel echt beseft.) Ik schaarde me dan ook achter enkele digitale events, met veel avond- en weekendwerk tot gevolg.
Favoriete blogpost: mijn favoriete board games. Het lief en ik hebben dit jaar wel echt het plezier ontdekt om met twee board games te spelen.
Mei
In mei werd er in de verlengde weekends vooral doorgewerkt aan #projecthuis. De ramen en deuren waren ondertussen geplaatst dus konden we binnen verder met heel wat kleine klusjes. De kapper kon eindelijk nog eens komen en ik ging voor een ultrakorte coupe.
#projecthuis
Ik zag het lief nu terug wekelijks. Die kon eindelijk verhuizen naar zijn nieuw appartement, dus ik reed wat rond met meubelen. Ik kreeg bericht dat er in juni en juli terug wat danslessen georganiseerd zouden worden. Stilaan kwamen er meer en meer versoepelingen in zicht, zou het dan het toch een normale zomer worden?
In juni was het redelijk mooi weer dus ik ging een aantal keer wandelen, we werkten verder aan de elektriciteit en staken ook glaswol dakisolatie tijdens de eerste hittegolf van het jaar. Met voorsprong het meest vreselijke klusje van de hele bouw en zeker in 32 graden.
Zowat de enige foto die werd genomen met mijn hele korte coupe 😀
Eind juni ging ik voor het eerst weer naar kantoor voor een boostweek driedaagse. Zo zag ik ook bijna alle collega’s een keer terug, en het was net een eerste schooldag. Ik kon ook eindelijk nog eens naar de bib. En ging wekelijks naar de dansles, die was nu buiten op grote afstand van elkaar.
Ik ging met Leen naar Museum M voor Rodin én met het lief naar Villers-La-Ville waar ik mijn ogen uitkeek. Ook nu ging ik nog regelmatig een dagje naar kantoor waar het wat rustiger was. Ik bleef wekelijks naar de workout dansles gaan om toch eens wat andere mensen te zien dan enkel het lief. Ik kocht ook mijn kindle en spendeerde menig uur al lezend in de zon.
Ik herinner me een street art wandeling in Leuven, nog meer lezen op de Kindle in de schaduw tijdens een hele lange warme hittegolf en stijgende cijfers waardoor ik heel veel schrik had voor een nieuwe lockdown pal tijdens mijn twee weken vakantie.
Bulskampveld
Uiteindelijk werd de bubbel verkleind en kwam het niet tot een sluiting van bepaalde zaken. Ik trok in mijn verlof dus nog wel enkele dagen naar zee (je weet wel vlak na die rellen in Blankenberge). In plaats van typische zeedingen te doen, wandelen we erop los in Bulskampveld, de Polders en toch ook op het strand. We bleven dus ver weg van alle drukte. Tijdens mijn tweede week vakantie koos ik de vloer en de badkamer. En gingen we op mijn verjaardag naar Chateau De Seneffe en ook lekker uiteten bij La Stanza in Leuven.
Chateau De Seneffe
Ik startte deze maand met mijn tweede blog: In Another Era. En hakte op het werk de knoop door om van functie te veranderen. Ik zou voortaan deel gaan uitmaken van het strategieteam ipv het marketingteam.
Favoriete blogpost: Moeilijke keuze, het kabbelt omschrijft nog steeds perfect mijn gevoel en jezelf iets gunnen is best oké vond ik ook een belangrijke om te beseffen.
September
Alle kabels van de elektriciteit waren ondertussen gelegd en dus kon de chapper in september een eerste keer komen. Ik kwam terug uit vakantie en het werk vloog me al meteen om de oren. Er was een grote offerte met een strakke deadline gevallen en de hele eerste week zat ik bij een klant voor een boostweek. Op het einde van die week werd er champagne gekraakt, we mochten allemaal blij zijn op het resultaat.
We gingen ook een dag vrijwilligerswerk doen op een coöperatieve boerderij en hoewel het fijn was om iedereen terug te zien, had ik mentaal een best zware dag. Ik had die dag liever gewoon gewerkt want mijn to do lijst was nog eindeloos en ik had lange dagen achter de rug. Mijn nek en rug zaten vast en dus zag ik het niet zitten om een hele dag gebukt onkruid te wieden. Een wat venijnige opmerking van één van de boeren zorgde er dan ook voor dat ik kraakte. Nogmaals een oproep: je hebt geen idee van de strijd die iemand in zijn hoofd/leven aan het leveren is dus hou uw belachelijke commentaar voor jezelf. Uiteraard was ik veel te braaf om op dat moment een repliek te verzinnen.
Daarna werd er vooral weer van thuis uit gewerkt trouwens. Want je zag het wel weer allemaal aankomen, die slechtere cijfers. Eind september gingen de gewone danslessen binnen weer van start, we wisten allemaal wel dat het een mirakel zou zijn mochten we het hele jaar kunnen blijven dansen. Maar soit, voorlopig kon het nog en het was het zowat mijn enig sociaal contact in die periode.
Favoriete blogpost: gemis. In 2020 werd heel wat dingen gemist, gelukkig zijn er ook goede dingen uit de crisis voort gekomen.
Oktober
Ik trok nog naar Gent om een opleiding te geven, de week voordat thuiswerken opnieuw verplicht zou worden. De overige opleidingen gaf ik jammer genoeg via Teams. Het was nog steeds alle hens aan dek op het werk trouwens, maar voor #projecthuis was dit een rustigere maand. Dus in het weekend stak ik niet zoveel uit. Er was terug cross op tv, zonder publiek. Ik heb daar heel lang aan moeten wennen, en nu heb ik hetzelfde met fragmenten van crossen van vorig jaar waar er een massa volk staat. Toch opvallend hoe snel iets vreemd is geworden.
Ik schreef me deze maand in voor Blogboost Najaarschallenge aangezien ik wel wat nieuwe schrijfinspiratie kon gebruiken.
Ik moest een weekendje catsitten op de kittens van mijn beste vrienden. En had een week herfstvakantie. We gebruikten die om de voorgevel af te werken én vloerverwarming te leggen. Dat bleek moeilijker dan verwacht.
In tegenstelling tot de rest van België ging ik niet elke week wandelen. Maar toch soms eens.
Ondertussen zaten we volop in een nieuwe semi-lockdown. Sportscholen dicht. Cultuur dicht. Horeca dicht. En ook even niet-essentiële winkels dicht. Ik verwerkte dat vooral door hard te werken: alle event deadlines kwamen stilaan dichterbij. Uiteindelijk is alles geweldig verlopen maar het waren lange werkdagen. Ik switchte nu ook effectief van team en ook dat zorgde voor heel wat aanpassingen, maar een maand later is alles en iedereen alweer mooi op zijn pootjes beland :).
Alles behalve een speciale maand. Mijn agenda werd wat leger op het werk en ik ademde opnieuw. Ik kon zelfs het digitale kerstfeestje mee organiseren. De boodschap dat de cijfers terug begonnen te stijgen en dat niemand zich van plan was aan de kerstregels te houden kwam hard binnen. Vaccin of geen vaccin, het kan nog wel eens maanden duren voor ik normaal naar kantoor of de dansles kan. En allemaal omdat we per se deze maand kalkoen moeten eten met elkaar. Ik zal kerstmensen nooit begrijpen.
De vloer werd geleverd, ik ging nog eens wandelen met een vriendin en zo stond die kerstvakantie weer plots voor de deur.
Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. De allerlaatste dag stond er bucketlist material op de planning. Een bezoek aan de grootste kerk van de UK, St-Paul’s Cathedral.
Eerst gingen we ontbijten bij de The breakfast club, een ware legende qua ontbijtplekje in Londen en het is vaak aanschuiven. Wij kozen voor die aan The London Bridge en Borough Market, waar het vaak wat rustiger is dan in Soho, en gingen vroeg genoeg. Je eet er een berg american pancakes to die for, of een typisch Engels ontbijt. Niet super goedkoop, maar je hebt er voor een hele tijd mee gegeten.
St-Paul’s Cathedral
En was het tijd om deze beauty te gaan bewonderen. We kochten op voorhand tickets online, daarmee konden we enkele ponden besparen en kregen we een vast toegangsuur. We betaalden nog 17 pond, best prijzig, maar dat heb je met kerken in Londen.
Bij de ingang krijg je een audiogids, die zit inbegrepen in de prijs. Het is echt de beste audiogids die ik ooit heb gehad. Op een interactief scherm selecteer je in welk deel van de kerk je staat. Per deel kan je kiezen tussen verschillende thema’s en na selectie begint er een filmpje met beeld en geluid te spelen.
De architectuur en geschiedenis komen ruim aanbod, net als informatie over de katholieke godsdienst. Je kiest dus echt wat je interesseert. De reconstructies over hoe de kerk er vroeger heeft uitgezien waren ook heel vet. Het is mede dankzij de audiogids dat we bijna drie uur in de kerk zijn binnen geweest. Dan is de prijs ineens niet meer zo duur.
Binnen mag je geen foto’s nemen. Al heb ik dat clandestien wel even gedaan met mijn gsm. Ik ben echt een hele brave, maar op vlak van foto’s krijg ik soms wel eens tegen mijn voeten :p.
Om toch even wat context te geven. Deze St-Paul’s Cathedral is heropgebouwd na de grote brand van Londen in 1666 door Christopher Wren (die ook nog heel wat andere kerken voor zijn rekening nam). Daardoor is het geen typische gotische kerk. De bouwstijl is classicisme en de reformatie was toen al helemaal voltrekken dus de kerk is Anglicaans en ontdaan van alle typische Roomse kitsch.
De koepel bevat scènes uit het leven van Saint Paul en is echt prachtig. Je kan ook de crypte van de kerk bezoeken met een aantal indrukwekkend tombes. O.a. de Duke of Wellington en Lord Nelson liggen er begraven en bekende personen zoals Florence Nightingale en Alexander Fleming worden er herdacht. De kerk werd ook gebruikt voor belangrijke begrafenissen zoals die van Margaret Thatcher en huwelijken, bv. dat van prince Charles met Diana.
Voor fans van de koepel, een uitzicht over Londen en met niet te veel schrik voor draaitrappen met gaten (ik voldoe niet aan de laatste categorie, maar beet heel erg op mijn tanden) kan je de koepel ook beklimmen. Er zijn drie niveaus. Eerst kom je op the whispering gallery, hier zit je nog binnen en kan je de scènes op de koepel van iets dichterbij bekijken.
Dan kom je aan The stone gallery waar je je buiten waant tussen alle omringende gebouwen. Helemaal boven, na dus een heel mottige draaitrap, toren je boven alles uit en kan je 360° rondom de hele city bewonderen. Dit noemen ze heel toepasselijk the golden gallery.
Naar beneden is nog enger dan naar boven op zo’n draaitrap dus ik was blij als ik weer in de kerk stond. Hierna deden we de crypte aan en uiteindelijk wandelden we dus bijna drie uur later weer naar buiten.
Ik had grote verwachtingen van deze kerk, maar ze werden dus echt nog overtroffen. De kathedraal is prachtig, enorm groot en elk klein hoekje is wel de moeite waard. Ook het uitzicht was enorm de moeite. Ik werd er helemaal stil van. Hoewel het dus best prijzig is, wil ik deze kerk zeker nog eens ooit bezoeken. Het lief is trouwens veel minder een kerkenmens dan ik en vond dit ook een super fijn bezoek. Hij verveelde zich geen moment, dus zeker geschikt voor iedereen. Valt het op dat ik enthousiast ben?
St-Paul’s is de tweede grootste kerk ter wereld. Ik bezocht al eerder de grootste in Rome, de Sint-Pieters basiliek, en ook de derde grootste, de kathedraal in Sevilla kan ik al van mijn lijstje schrappen.
Lunch en stop bij het museum of London
Bij het hippe ask for janice aan Smithfield market ploften we neer voor een gezonde lunch. We hadden nog een paar uurtjes tijd voor we de trein moesten halen en kozen om het museum of London, tussen St-Pauls en the barbican, binnen te springen.
Dit museum is een staatsmuseum en dus gratis te bezoeken. Het vertelt het verhaal van de stad Londen van het prille begin tot nu. Ik had me verwacht aan een geschiedenismuseum, maar eigenlijk is het een archeologisch museum. Laat dat nu net het type museum zijn dat ik het minst leuk vind.
Ik vond de bordjes ook heel algemene info weergeven. Ik heb eigenlijk niets nieuws geleerd van dit museum. Het is wel mooi aangekleed en probeert de sfeer van elke periode weer te geven. Maar omdat het een eeuwenlang verhaal moet vertellen zit er weinig diepgang in de tentoonstelling. Ik nam er ook geen foto’s merkte ik achteraf.
Ik denk dat dit met kinderen wel een veel toffer museum is dan bv. de kunst in the national gallery. De voorwerpen die getoond worden maken het allemaal wat tastbaarder. Maar ik hoef er dus niet meteen nog eens naartoe.
En toen was het tijd om naar huis te gaan. Lang zouden we Londen niet vaarwel moeten zeggen, want een maand later keerden we alweer voor twee dagen terug met het werk. Daarover later meer!
Heb jij St-Paul’s Cathedral al eens bezocht?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
