goannelies, auteur op GoAnnelies

Coronagedachten

29 maart 2020goanneliesLeave a comment

Ik zou nog een paar reisverslagen of andere zaken die klaarstaan kunnen publiceren, maar het leek me nodig om wat random gedachten van me af te schrijven. Zeker nu we hele dagen binnen zitten is het nodig om dingen neer te schrijven. Ik probeer me zoveel mogelijk te focussen op positieve gedachten ook trouwens.

Dat is mijn Coronadagboekje met losse gedachten van de afgelopen twee weken.

De eerste week van de ‘semi-lockdown’ had ik het best moeilijk. Ik kwam net terug van Valencia met een pak stress en moest nog afkicken van het nieuws volgen (nochtans ben ik een echte nieuwsmijder). Ik merkte de afgelopen week dat het al wat beter ging. Ik had nog steeds een aantal moeilijke momentjes, maar ik ben ervan overtuigd dat alles went, ook deze situatie. Hoe erg het ook is, alles went. En mijn hoofd is zich stilaan aan de situatie aan het aanpassen. De persconferentie die aankondigde dat dit nog twee weken langer gaat duren, bekeek ik zelfs niet eens meer. En de aankondiging zelf deed me weinig, mijn hoofd was daar al op ingesteld.
Ik ben best blij dat ik van mezelf al een introverte huismus ben. Ik weet mezelf sowieso al goed bezig te houden met lezen, series kijken, puzzelen en bloggen.
Nog eentje om ontzettend gelukkig met te zijn: ik heb een job die zich perfect leent tot thuiswerk. Onze hele infrastructuur is hierop voorzien. (Misschien deel ik ooit wel eens een post met de tools die we gebruiken?). Hoewel ik veel productiever ben op kantoor, merk ik dat me kunnen focussen op iets ‘nuttigs’ en iets dat ik onder controle heb, me enorm helpt mijn deze #blijfinuwkot-dagen door te komen.
Heel veel liefde voor de collega’s <3. Ik merk dat we elkaar er allemaal proberen doorsleuren en dat onze chat nog nooit zo levendig was. Ook videobellen is toch wel een echte troef aan thuiswerken. Zo kan je elkaar niet alleen nog zien, je kan ook echt goed overleggen over een bepaald project zonder dat je voortdurend door elkaar aan het praten bent.
We werken in de digitale sector en met de hele situatie krijgen we plots heel wat meer vragen binnen om klanten te helpen bij de overschakeling. Het was de afgelopen week dan ook alle hens aan dek. De dagen vlogen erbij, maar het werkt zorgde voor mentale vermoeidheid. De theorie zegt dat je per week op maximaal 5 grote projecten mag werken, ik werkte er deze week op 12(!). Een paar kleinere, maar toch 12 projecten waarop ik actief zaken heb gedaan. Dan merk je vrijdag dat het gewoon te veel is. Misschien net daarom dat er mentaal zo weinig ruimte is voor het lockdownnieuws, aangezien het vol zit hierboven met werk?
Ik ervaar voornamelijk moeite met het niet kunnen controleren van de situatie. Een controlefreak zijn, het is soms zo irritant en vermoeiend. Het enige wat ik kan controleren is binnen blijven. Dus dat gaan we mooi doen.
Ik ben ook nog nooit zo blij geweest met mijn gevulde boekenkast. Voorlopig ben ik nog bezig aan wat bibboeken (onze bib is gesloten momenteel, geen nieuwe ontleningen mogelijk), maar ook voor daarna heb ik nog voldoende leesvoer in de kast staan. Boeken hoarden leek nog nooit zo nuttig. Oh ja, en ik heb ook nog een hele magazinecollectie die kan ik (her)lezen.
Gelukkig woon ik op den buiten en heb ik een tuin om regelmatig de buitenlucht op te snuiven. Ik zou nu niet graag in een appartement in de stad zitten eigenlijk. Maar courage aan iedereen die dat wel moet en ga zeker voldoende naar buiten!
Sporten blijkt wel veel moeilijker. Ik ben echt geen alleen-sporter. En de danslessen gaan uiteraard niet door. Er zijn online heel wat yogasessies die je kan volgen, maar zonder matje is ook dat niet simpel. En hoe kies ik welk matje ik wil kopen??? Al die #firstworldproblems. Enfin, als iemand tips heeft om thuis toch wat te sporten. Of hoe je comfortabel aan yoga kan doen zonder matje, let me know!

Hoe ga jij om met #blijfinuwkot?

Valencia in tijden van Corona

22 maart 2020goanneliesLeave a comment

Voor ik mijn ervaringen ga beginnen typen even een kanttekening: al wat er nu in de wereld gebeurd is ontzettend erg, angstaanjagend en zo belangrijk om serieus te nemen. #Blijfinuwkot enzo. Ik neem het Coronavirus 200% serieus. En deed dat ook tijdens mijn citytrip. Misschien had ik ergens een andere beslissing kunnen of moeten nemen (niet gaan bv, of ter plaatse nog meer gaan binnen zitten…). Maar nogmaals: ik ben tijdens de hele trip altijd heel voorzichtig geweest en meer had ik onder de gegeven omstandigheden niet kunnen doen.

Soit, ik vertrok op 15 maart dan toch met het vliegtuig naar Valencia. Er was daar op dat moment geen sprake van een besmettingshaard en er was geen negatief reisadvies. Er waren wel enkele hygiënemaatregelen die we in acht moesten nemen en dus had ik de nodige extra papieren zakdoekjes en ontsmettingsdoekjes mee.

De eerste dag liep vlot. Onze vlucht was perfect normaal, we arriveerden in een groot en en schoon appartement net buiten het centrum van de Spaanse stad. We deden een street art wandeling onder begeleiding van een gids in de wijk El Carmen. Onze groep bestond slechts uit vier personen. Wij twee, een Duitse man en een Amerikaanse vrouw. Die laatste wist al niet zeker of ze zou thuisraken omdat Trump toen al sprak van de grenzen te sluiten.

De gids vertelde ons ondertussen dat het grootste event van Valencia, Las Falles, dat een week later zou starten, was afgelast. Het zou de eerste keer sinds de Spaanse burgeroorlog zijn dat Las Fallas niet doorgaat. Las Fallas is goed voor 15%(!) van de jaarlijkse omzet die Valencia uit toerisme haalt.

rhdr — Een lokale kunstenaar maakt een aangepaste pop voor Las Fallas. Met als thema ‘This too shall pass’. Hipsters blijven ondertussen poseren voor de pop alsof er niets aan de hand is.

De dag erop trokken we richting de zee. Het was mistig en het strand was daardoor niet zo bevolkt. In de haven was het doods en stil. In de namiddag kwamen we uiteindelijk bij de Ciutat de les Arts i les Ciències, één van de topattracties van de stad. Er waren wel wat andere toeristen, maar we moesten niet aanschuiven bij de Instagramwaardige Valencialetters. Noch vloekte ik omdat er weer een toerist niet had gezien dat ik een foto wou nemen en ergens heel erg in de weg bleef staan.

’s Avonds werd ik voor het eerst wat ongerust. De berichten van het thuisfront waren niet zo positief. Er was een persconferentie gepland. Wij hadden verwacht dat ze scholen gingen sluiten. Maar cafés en restaurants? Dat leek plots hallucinant. In Spanje was die dag alles nog open en kwamen we net van paellarestaurant.

De dag erop stond de oude stad op het programma. Deze keer dus recht in hét toeristische gebied. We bezochten de ‘Torres de quart’ en kwamen slechts drie andere toeristen tegen. In de botanische tuin liepen iets meer mensen rond. We ontsmetten onze handen op een bank in de zon.

Wat later bezochten we een kerk die in elke reisgids werd aangeprezen als de Sixtijnse kapel van Valencia. De mensen aan de ticketbalie waren zo vriendelijk en smeekten ons bijna om een combiticket voor een andere kerk iets verderop te kopen. Het was slechts 1 euro extra. We kochten zo’n ticket en kregen persoonlijke begeleiding in de kerk voor we de audiogids opzetten. Bij het weggaan wees dezelfde persoon ons super enthousiast de weg naar de andere kerk. Ik vroeg hem of ons ticketje voor die kerk ook nog geldig zou zijn de volgende dag, want we hadden nog heel wat andere dingen gepland vandaag. Hij antwoordde dat die kerk morgen (een zaterdag) toe zal zijn. Een eerste alarmbelletje ging af in mijn hoofd.

We gaan naar een cultureel centrum in Carmen. De deur is dicht, de straat is verlaten. De website zegt nochtans dat het open zou moeten zijn. We keren dan maar op onze stappen terug.

cof — Uitzicht vanaf de kathedraalstoren.

We wandelen verder naar de kathedraal, ook een topattractie die we absoluut wilden zien. Het is er rustig aan de ingang en ook in de kerk. Ik beklim de miguelete, de kerktoren met 207 trappen. Het is er smal en er zijn verkeerslichten die bovenaan aangeven of het veilig is om weer af te dalen. Vandaag zijn die lichten niet nodig. Er is weinig volk als ik bovenkom en ook op de terugweg kom ik amper één koppeltje tegen.

Van hieruit willen we naar ‘La lonja de seda’, zijdehallen die UNESCO beschermd zijn. De deur is ook hier toe. Met een briefje erop. “Gesloten voor onbepaalde tijd wegens COVID19”. Dé trekpleister. O-ow.

Aan de overkant vinden we de kerk waarvoor we al een ticket hebben. We wandelen naar de ingang. Er komt net een dame buiten. ‘Sorry, we’re closing’. Het is dan ook al 18u, maar op het bordje staan de openingsuren… De kerk is normaal open tot 20u…

Het begint te dagen. Musea gaan sluiten. Restaurants misschien ook. We snellen naar de winkelstraat, de Desigual binnen. Na 10 minuten moeten we buiten. We vragen of we nog mogen afrekenen. Na wat aandringen mag dat dan toch. Ik vraag of alles dicht gaat vanaf nu. ‘Het is ter preventie’ zegt de jonge dame aan de kassa. Haar gezicht straalt een soort vastberadenheid uit. Ze was niet geïnteresseerd in deze inkomsten, ze wil gewoon sluiten en het virus buiten houden. ‘Take care’ zeg ik bij het buiten gaan.

’s Avonds blijkt dat de provincie/regio Valencia effectief Catalonië, het Baskenland en Madrid volgt en horeca en winkels sluit. Voedingswinkels en apotheken blijven open en je mag je nog steeds verplaatsen. De beslissing komt vanaf het lokaal bestuur, en is niet opgelegd door de nationale regering. De provincie wil gewoon haar verantwoordelijkheid nemen nu het aantal besmettingen in de regio nog vrij laag is (op dat moment waren er in de regio minder besmettingen dan in België).

Zaterdagochtend hebben we nog geen idee wat we gaan doen. Onze vlucht is zondagnamiddag en staat nog steeds gepland. De Spaanse nationale overheid laat weten dat ze vandaag maatregelen gaan aankondigen. Wij vrezen voor het sluiten van de grenzen. We zijn allebei volledig opgejut. We bezoeken nog een drietal parkjes, want dat is het enige wat open is. Er lopen wat verdwaalde Nederlanders rond. Voor de rest is het rustig op straat. We keren terug langs de oude stad. Aan de kathedraal is het stil en leeg. Een eenzame straatmuzikant staat viool te spelen.

Spanje kondigt aan vanaf maandag in lockdown te gaan. Niet meer je huis uit tenzij het moet (werk, apotheek/dokter, supermarkt). Vanuit België krijgen we heel wat bezorgde berichten. De Belgische nieuwssites zijn vergeten te vermelden dat het pas ingaat vanaf maandag en buitenlanders nog steeds mogen terugkeren naar huis. Ook tijdens de lockdown.

De rest van de namiddag en avond nestelen we ons op het appartement. Er is een keuken om eten te bereiden, een terras om in de zon te zitten en een rustige supermarkt om de hoek. Maar we blijven ongerust over de vlucht en willen zo snel mogelijk naar huis. Ik denk aan al die mensen in Valencia die afhankelijk zijn van toerisme en al de mensen in de wereld die de komende maanden en jaren een financieel moeilijke tijd tegemoet gaan.

Zondag trekken we een dikke vijf uur voor onze vlucht naar de luchthaven. Als er iets wijzigt aan de situatie zijn we dan tenminste in de buurt. We zitten ver weg van iedereen buiten een boek te lezen onder de Spaanse zon. Crisis of niet, de zon blijft daar altijd schijnen.

De luchthaven is vrij verlaten op bepaalde plekken. Alle binnenlandse vluchten zijn afgelast en ook Marokko en Rusland kom je niet in. Maar onze vlucht stijgt op. We zien een meisje dat via Brussel naar Oslo moet wenen. Noorwegen heeft de grenzen gesloten en de tweede vlucht is daardoor afgeschaft. Zij kreeg dus te horen dat ze wel naar Brussel kan, maar dat ze daar zal moeten bekijken met de maatschappij hoe ze in Oslo raakt. Ik kan haar onmacht helemaal begrijpen.

Bij het landen zijn we blij dat we thuis zijn. Dit was niet wat we verwacht hadden van een ontspannende citytrip. Ik voel me tiptop, maar zal de volgende weken in mijn kot blijven. Ik wil zeker niemand besmetten.

En ondertussen denk ik aan al die zorgverleners die een zware tijd hebben en de echte strijd leveren.

We zijn een weekje verder. En in het begin van die week had ik het best moeilijk, ondertussen heb ik al veel gewerkt. Ons kantoor is gesloten dus we werken allemaal van thuis uit en die routine van bezig te zijn en mijn collega’s virtueel te zien deed deugd. Ik voel me nog steeds gezond. Ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat. Take care!

Project schermvrije dagen #2

15 maart 2020goanneliesLeave a comment

Sinds een dikke twee maanden probeer ik mijn donderdagavonden schermvrij door te brengen. Zonder tv, laptop of smartphone dus. Geen makkelijke opgave bleek al snel, want onbewust grijp je echt vaak naar een scherm. Om mezelf te blijven motiveren geef ik jullie regelmatig een update. Bij deze de allereerste :).

Do 16/01

Tijdens deze week begon het idee van een schermvrije avond te rijpen en viel de keuze op donderdag. Maar ik moest mijn project een weekje uitstellen. Deze donderdag was ik namelijk op de uitreiking van Klimaatambassadeur 2019. We wonnen de prijs en ik bracht een hele avond door op sociale media (vooral Instagram) en onze interne chattool om collega’s en het netwerk op de hoogte te houden. Externe communicatie is nu eenmaal mijn job.

Do 23/01

De echte start met een eerste schermvrije avond. Ik begon met mijn bureau en tafeltje op te ruimen op mijn slaapkamer en maakte ook een van mijn boekenplanken schoon. Zo kreeg ik een zicht op alle creatieve boeken die ik heb en die een leuk tijdverdrijf zouden kunnen zijn op donderdagavond. Ik koos ook een puzzel uit en begon de stukjes te sorteren op mijn opgeruimde bureau. Ondertussen luisterde ik naar een podcast over de kruistochten (je bent een history nerd of niet). Ik eindigde de avond met een uurtje lezen.

Conclusie: de eerste avond had ik weinig moeite om deze schermvrij door te brengen. De motivatie was nog heel groot.

Do 31/01

Een moeilijkere avond. Ik was ontzettend moe en had eigenlijk gewoon zin om tv te kijken. Maar ik sloeg aan het puzzelen, luisterde opnieuw een podcast en las al wat in een reisgids over Valencia. De avond leek heel lang te duren. Als je weet dat ik normaal geen moeite heb met drie uur lang tv te kijken als ik moe ben, moest ik ineens op zoek naar alternatieven. Ook wegblijven van de smartphone begon een echte opgave te worden. Ik kroop dus vroeg in bed met een boek.

Do 05/02

Date night met het lief. We gingen eten in een Mexicaans restaurant in Leuven en daarna nog iets drinken. De smartphone kwam niet op tafel en ook thuis kroop ik meteen onder de wol. Het is uiteraard veel makkelijker als je iets sociaal gepland hebt.

Do 13/02

Met de collega’s proberen we zeker om de twee maanden op donderdag iets sociaals te doen. Deze keer gingen we naar het lichtfestival in Brussel. Het werd laat. Schermvrij lukte behoorlijk. Omdat je niet voortdurend op je gsm zit in gezelschap. Maar opnieuw werden er heel wat filmpjes en foto’s gemaakt en onderhield ik de Instagram van het werk. Ook op de trein naar huis werd er gezondigd en checkte ik mijn socials.

Do 20/02

Tijdens mijn weekje Staycation wilde ik graag de schermvrije avond behouden. Ondertussen merkte ik dat het steeds moeilijker begon te worden als ik geen plan had voor de avond.

Dus begon ik mijn kledingkasten op te ruimen. Ik gaf mijn steeds groeiende verzameling sokken een grotere schuif en deed heel wat oude spullen weg of in een doos. Daarna puzzelde ik zoals steeds nog even en las ik wat in mijn boek. Deze avond lukte het me dus weer makkelijk.

Woe 26/02

Jep, je leest het goed, een woensdag! Donderdag zou wat moeilijker worden deze week dus verplaatste ik ‘schermvrij’ naar woensdag in de agenda. Deze avond had ik het best moeilijk, want ik had geen plan. Ik puzzelde en las wat en ging dan maar vroeg slapen.

Do 5/03

Deze week stond er een etentje gepland met de dansgroep. Het werd een super gezellige avond waarbij er veel gepraat werd (ocharme die andere mensen in het restaurant, zo negen dames, dat maakt best veel lawaai :D). ‘S avonds keek ik wel wat op mijn smartphone, ik geef het toe.

Conclusie?

Ik heb nood aan een plan voor elke avond. Heb ik iets sociaal gepland, dan is schermvrij amper een probleem. Zit ik de hele avond thuis, dan maak ik best een plan. Bv. wat opruimen. Wat ik ga doen als alles is opgeruimd? Geen idee :p. Maar voorlopig is het wel zalig om af en toe een deeltje van de kasten onder handen te nemen.
Op donderdagavond ben ik vaak al best moe van de week. Ik merk dat het dan meteen een pak moeilijker is. Ik kijk op zo’n avonden meestal tv, en nu kan dat niet dus moet ik me met iets actiever bezig houden. En soms voel ik me gewoon niet zo actief :D.
Schermvrije avonden zijn goed voor mijn reading challenge. Ik lees net nog wat langer dan op een andere avond en zonder afleiding van sociale media.
Ik ga ook vroeger slapen op zo’n avond als ik gewoon thuis ben. Na het lezen scroll ik anders nog gemakkelijk een half uur door mijn socials. Dat half uurtje ga ik nu vroeger slapen.

Heb jij nog tips voor mijn schermvrije avonden?

Op het nachtkastje #32

11 maart 2020goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

De verborgen geschiedenis van Donna Tartt is zo’n boek dat al eeuwen op mijn lijst prijkt. Het is altijd uitgeleend in de bib, maar ik wist er dan toch eindelijk beslag op te leggen. Het gaat over 6 studenten Grieks aan een Amerikaanse universiteit. Eén van hen wordt door de anderen vermoord. Dit boek was een zware tegenvaller voor mij. Ik kon geen van de personages uitstaan, het plot boeide me dan ook niet. Ik vond vooral de verheerlijking van alcohol en drugs ook not done. De personages zijn gewoon voortdurend onder invloed en daardoor nogal zielig. Heel wat mensen zijn zot van dit boek, dus laat mijn recensie je niet afschrikken.
Afgelopen weekend was het Internationale Vrouwendag en die week las ik een feministische hervertelling van de Ilias uit, the silence of the girls. Het gaat over de mythische Trojaanse oorlog, maar dan verteld vanuit Briseis. Een Griekse wiens familie wordt uitgemoord door Achilles waarop zij zijn slavin moet worden. Het boek greep me op bepaalde momenten bij de keel, maar de perspectieven van Achilles die aan het einde opdoken verzwakten het verhaal. Feministisch? Bwa. Boeiend. Zeker! Voor de fans van Miller’s ‘een lied voor Achilles’ die het eens zonder liefdesdriehoek willen en met een rauwer kantje.
Momenteel ben ik bezig in ‘de boekendief‘. Dit gelauwerde boek over WOII stond ook al eeuwen op het lijstje. En gelukkig bevalt deze hype me stukken beter. Ik ben heel geboeid door de unieke vertelstijl. Wederop het bewijs dat de mooiste boeken over de oorlog, niet specifiek over de oorlog gaan, maar een verhaal daarbuiten hebben dat je vasthoudt. Ik hoop deze snel uit te lezen.

Gekeken

Het derde seizoen van The Last Kingdom was te zien op Caz en ik heb deze reeks even volledig opgenomen, want de Belgische Netflix heeft de rechten nog steeds niet. Ik vind de eerste afleveringen echt heel goed, het verhaal blijft dicht bij de boeken, maar er zit ook veel eigen humor in de serie.
Het laatste seizoen van The Medicis loopt dan weer op Eén. En damn, ik keek nog maar twee afleveringen, maar ik ben alweer helemaal hooked. Zo jammer dat het hierna gedaan is.
En met het lief ben ik begonnen aan het vierde seizoen van Outlander en dat brengt ons eindelijk naar Aunt Jocasta op haar River Run, toch wel één van mijn favoriete omgevingen van de hele boekenreeks.
Veel historisch dus, fijn dat er nog enkele van mijn favoriete series met nieuwe seizoenen komen. Verder is het uitkijken naar De Mol hier.

Meegemaakt

Een weekje staycation dat echt belachelijk snel voorbij was. Maar echt, waar is die week naartoe? Ik ging nog eens naar de cross en naar de sauna, en verder was het echt stom weer. Dus veel rust.

Uitkijken naar

Valencia! Op het moment dat dit bericht online komt zit ik namelijk op het vliegtuig richting de Spaanse stad (als alles goed blijft gaan met heel die Coronaheisa).
Ik kijk dus ook enorm uit naar zon. Ik heb het zoooo hard nodig! En wijn. En tapas. Cultuur. Zomerkledij. Aaaah.

Geblogd

Welke series ben jij momenteel aan het verslinden?

Waar ik een hekel aan heb #5

8 maart 2020goanneliesLeave a comment

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^).

Het lijkt eeuwen dat ik hier over schreef, maar ik had nog eens zin om zo’n lijstje te maken. Na de edities over irritante mensen, taalfouten, het verkeer en ambetante geluiden, is het deze keer tijd voor geuren waar ik niet tegen kan. En dat blijken er meer te zijn dan ik dacht. Oh, it’s me not you. Even voor de duidelijkheid 😉

De geur van brooddoos. Echt, ik vind dat verschrikkelijk. Vooral ’s avonds die brooddoos weer open doen en uitwassen. Leeg of niet leeg. Daar zit dan zo’n geurtje aan dat niet te beschrijven is. Ik krijg het al moeilijk door dit neer te schrijven.
Ik ben geen viseter. En kan meestal perfect tegen de geur van vis. Maar sommige vis (lees rotte vis of van die heel stinkende)… daar keert mijn maag van om. Dus aan al die collega’s die ’s middags vis opwarmen in onze open office: nu weet je waarom ik zo’n vies gezicht trek.
Heel felle mannendeo. Ge weet wel, zo vroeger tijdens de lessen LO wanneer je de jongenskleedkamer passeerde… Deo gemengd met tienerzweet. Eikes.
Heel felle spuitbussen zoals deo en van die luchtverfrissers zijn sowieso niet mijn ding. Ze benemen precies alle zuurstof in de ruimte. En daar krijg ik meteen hoofdpijn van.
Eucalyptus. Onpopular opinion, I know. Maar mijn ogen tranen er standaard van en het beneemt zo hard mijn adem dat ik het echt niet moet hebben. Voor mij is dit allesbehalve een ontspannende geur.
Bananen. Omwille van hun geur. Ik ben zo iemand die perfect tegen mandarijnen kan, maar met bananen moet je uit mijn buurt blijven. Ver uit mijn buurt.
De zweetgeur bij het binnenkomen van de danszaal. Wij zijn altijd de laatste groep van de avond en neem van mij aan dat er dan al wat afgezweet is.
De geur van leer. Laat staan hoe dat voelt. Nope, bepaalde erotische spelletjes zouden totaal niets voor mij zijn…
Nog erger: zo een lycra wetsuit dat in aanraking is gekomen met (zee)water. Dat stinkt zo enorm. En dat voelt ook zo vies aan. Bah bah bah! Ik krijg er nu al kippenvel van.
Ziekenhuisgeur. Ik denk dat ik deze niet echt hoef uit te leggen.

Wat kan jij echt niet ruiken?

Malta #4: op zoek naar ridders in The Three Cities

4 maart 2020goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Deze post sluit naadloos aan op de vorige. Na een heuse wandeling met de nodige uitdagingen van de Dingli Cliffs naar de Blue Grotto verkenden we dezelfde dag nog de befaamde Three Cities.

The Three Cities? Dat zijn Vittoriosa (ook wel Birgu genaamd), Senglea en Cospicua. Deze drie ministeden vind je aan de overkant van Valetta en tonen nog het oude middeleeuwse eilandleven.

Wij sliepen in Birgu, de oudste van de drie, en wandelden voornamelijk daarin rond. Het is makkelijk verdwalen in de kleine oude steegjes. Weinig toeristen maken de oversteek, maar ik vond dit veel mooier dan Valletta. Het is er rustig en nog heel bewoond. In tegenstelling tot Valletta dat soms wat op Bokrijk leek.

The Three Cities werden gesticht door de ridderorde van St. John en dateren uit de 16de en 17de eeuw. Het is hier dat het beleg van Malta in 1565 plaatsvond (Christendom tegen de moren), Valletta werd pas gesticht na dat beleg. The Three Cities beschikken daardoor over de nodige verdedigingsmuren en forten. En ze hebben elk een eigen schattig haventje.

In Birgu aten we ook een aantal keer geweldig, het lekkerste van de hele Maltatrip. Het loont dus echt wel om de ferry te nemen vanuit Valletta.

Osteria V.E.: een heerlijk Italiaans geïnspireerd familierestaurant met een klein terras in een leuk steegje.
Del Borgo: een wijnbar en restaurant in de kelder. Dit was met voorsprong het beste eten op Malta. Ik at er een geweldig lokaal vleesgerecht (Bragioli), zware aanrader!

Malta staat bekend voor zijn religieuze feesten en zeker in The Three Cities worden deze uitgebreid gevierd. Daar maakten we de eerste dag al kennis mee. De steegjes werden versierd met middeleeuwse doeken en er was een optocht met een beeld van Maria:

The Three Cities zijn een prachtig stukje authentiek Malta. Bij meer tijd zou ik hier nog verder ronddwalen en ook de andere twee stadjes aandoen. Zeker de moeite om minstens een half dagje te spenderen (en lekker te gaan eten) als je in Valletta bent.

Waar heb jij het echte lokale leven geproefd op vakantie?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Emotionele intelligentie

1 maart 2020goanneliesLeave a comment

Doorheen mijn hele schoolcarrière werd ik slim genoemd. Ik herinner me een les samen met een andere (grote) klas humane wetenschappen, waar wij met ons acht Latinisten de vreemde eend in de bijt waren. Op het einde van het jaar moesten we voor iedereen een compliment op een briefje schrijven. Op mijn briefjes stond een voor een ‘slim’ en daar moest ik het dan mee doen.

Ik vind het moeilijk om mezelf intelligent te noemen. Omdat ik heb ervaren hoe erg dat jaloezie opwekt, zeker als je zonder herexamens je hogere studies doorkomt. Ik weet dat ik best trots mag zijn op de inhoud die ik heb, zonder te beweren dat ik uitzonderlijk ben, want dat ben ik helemaal niet. Intelligentie kan je meten in een IQ. Ik heb nog nooit zo’n test gedaan en ik heb ook geen interesse om dat ooit te doen. Ik vind dat slim zijn niet per se iets zegt over jou als mens. Ik ken heel slimme mensen die ik niet kan uitstaan, omdat ze boertig zijn of uit de hoogte doen. Intelligentie is alleen mooi als je er iets moois of goeds mee doet. Jep, dit kan zo een Pinteresttegeltje worden :D.

De laatste jaren ben ik, zonder het zelf echt te beseffen mijn emotionele intelligentie (EQ) veel meer gaan ontwikkelen. Ik merk dat ik steeds minder moeite heb met vanuit anderen te denken of me te verplaatsen in iemands situatie en zo begrip op te brengen voor gevoeligheden of bepaald gedrag. Een empathische vermogen wordt dit ook wel eens genoemd.

Anderen noemen het hooggevoelig zijn, maar dat is niet helemaal hetzelfde. Iemand die hooggevoelig is, is niet per definitie empathisch. Een empathisch persoon gaat zich verplaatsen in de gevoelens van iemands anders en zo het proberen begrijpen. Een hooggevoelig persoon gaat eerder die gevoelens mee overnemen en zelf ervaren, maar begrijpt daarom niet per se de ander beter.

Ik ga hier niet beweren dat ik super empathisch ben, ik merk wel dat het me veel minder moeite kost om dat te zijn dan de mensen om me heen. Ik heb heel snel gevoeligheden door in een groep. Of het nu de collega’s zijn, of zelfs een groepje klanten waar ik een opleiding aan geef. Ik voel meteen onderliggende emoties aan en kan zo beter inspelen op de echte struikelblokken of twijfels die anders onder het oppervlak zouden blijven.

Ik denk dat die emotionele intelligentie, nog meer dan de gewone intelligentie, van mij een beter mens maakt/zal maken. Ik denk dat het ook iets is dat me beter maakt in mijn job en als collega.

Het is niet altijd een godsgeschenk. Soms ben ik zo overmand door de emoties van de mensen rondom me, dat ik er zelf helemaal van onder de voet ben. Dan weegt het zo op mij dat ik even mijn eigen gevoelens er door laat leiden. Het is dus zoeken naar de balans, en daar ben ik nog volop mee bezig.

Maar het is wel iets waarvan ik absoluut de waarde zie, en waarin ik me verder wil ontwikkelen, al zal dat eerder onbewust zijn. Door met veel verschillende mensen en hun angsten en twijfels in contact te komen. Door me open te stellen voor de wereld rondom me. Door minder vooroordelen te hebben en moeite te doen om mensen te leren kennen (eentje waar ik best nog hard mee struggle). Een open mind en een open heart, weet je wel.

Ik denk dat de trend in het bedrijfsleven sowieso al is ingezet waar managers (zo’n lelijk woord) en zaakvoerders de waarde beginnen inzien van werknemers die emotioneel intelligent zijn (misschien niet geheel toevallig zijn dit vaker vrouwen). Daar ben ik blij om.

Ik weet verder niet echt welke clue ik met dit bericht wil maken. Het was gewoon weer zo’n gedachte die in me opkwam. Misschien is het wel normaal dat bij het ouder worden de emotionele kant meer ontwikkeld wordt. Meer levenservaring betekent natuurlijk ook dat je al met meer mensen in contact bent gekomen.

Hecht jij belang aan emotionele intelligentie?

#nevernotreading: hoe kies ik een volgend boek?

23 februari 2020goanneliesLeave a comment

Door opnieuw een jaaroverzicht van mijn gelezen boeken te maken en ook anderen hun lijstjes te zien delen werd ik geïnspireerd om nog eens een boekige vraag te beantwoorden. Ik deelde namelijk al eens een lijstje met tips om meer te lezen, want voor veel mensen klinkt minstens 35 boeken lezen in 2020 een enorm aantal. Een andere vraag die vaak krijg is de volgende: hoe kies je welke boeken je leest uit dat enorme aanbod in de winkel of de bibliotheek?

Veel mensen kiezen namelijk de foute boeken. Ze lezen ’50 tinten grijs’ of ‘de Da Vinci code’ omdat iedereen ze lijkt te lezen. En ik kan je vertellen dat ik E.L. James en Dan Brown ook heb gelezen, maar dat dit niet twee auteurs zijn die me ertoe hebben aangezet om vaker te lezen. Veel mensen lezen dus die ene hype, om dan opnieuw volledig stil te vallen.

Er zijn enorm veel boeken. Te veel om in een leven uit te lezen. De keuzestress is real. En ik snap dat het als niet veellezer daarom niet gemakkelijk is om een keuze te maken. Ik ga dus proberen om een aantal praktische tips op basis van mijn ervaring te delen.

Het juiste boek bestaat voor iedereen, maar is er niet voor iedereen

Ik ben ervan overtuigd dat er voor iedereen een juist boek bestaat om meer plezier te halen uit het lezen. Het probleem is dat uitgeverijen vaak bepaalde boeken naar voren schuiven en op de markt zetten alsof ze voor iedereen zijn. Waardoor we allemaal dezelfde boeken lezen en de helft afhaakt omdat het ‘hun boek’ niet bleek te zijn.

Het juiste boek vinden is niet gemakkelijk. Misschien is het een non-fictieboek over vogels spotten, misschien een stationsrommantje of misschien die bloederige Scandinavische thriller. Maar ik ken weinig mensen die deze drie boeken allemaal zouden verslinden.

Leer je eigen voorkeuren door en door kennen

De sleutel tot succes komt altijd weer op dit neer. Wat vind je zelf leuk om te lezen?

Wat wil je uit lezen halen? Wil je iets bijleren? Of wil je wegdromen? Moet het verhaal spannend zijn met korte hoofdstukken? Of heb je liever een zeemzoet verhaal waar je niet te veel bij moet nadenken? Mag het voorspelbaar zijn of heb je een hekel aan clichés? Mag er wat uitdaging inzitten? En wat met de personages? Lees je graag vanuit een man of een vrouw?

Het is een hele vragenlijst, maar het is wel belangrijk. Zo heb ik geleerd dat ik niet graag vanuit kinderen lees. Ook young adults met tieners (en hun vaak frivolere problemen) zeggen me niets. En dat ik graag diepgang heb in een boek. Wat wil zeggen dat ik niet graag van die cliché ‘man ontmoet vrouw en is op slag verliefd na een blik’-boeken lees. Liefde moet groeien in de verhalen die ik leuk vind. Om dezelfde reden heb ik echt moeten leren om geen dunne boeken (onder de 200 pagina’s) op te nemen. Daar zit vaak geen diepgang in en ze vallen altijd tegen. Bij de meeste thrillers en detectives zie ik de clue al vroeg aankomen. Dus die lees ik alleen als ik daar op dat moment zin in heb.

Ik lees graag over mensen die grotere problemen hebben dan ik in deze 21ste eeuw. Personages die snel iets opzoeken of die hele Whatsappgesprekken voeren met hun vlam zeggen me weinig. Geen science fiction ook niet voor mij. Ik wil lezen over lang vervlogen tijden. Toen bv. vrouwen nog niet echt rechten hadden, of klasseverschillen ervoor zorgden dat je niet zomaar kon trouwen met die leuke jongen, of de oorlog heel wat gezinnen uit elkaar trok. Gezellig is anders ja, maar het doet me telkens weer beseffen hoe goed wij het hier hebben. Die boeken zijn vaak gevuld met het nodige drama, veel actie en een vleugje romantiek. En hoe ouderwets dit ook klinkt, dat vind ik heerlijk. Nog beter als er wat bloederige veldslagen of politieke intriges aan de pas komen.

Ik heb ook geleerd dat de schrijfstijl van een auteur een boek kan kraken. Of een slecht (open) einde. Maar jammer genoeg zijn dat vaak geen factoren die je op voorhand onder controle hebt (tenzij je echt diep onderzoek gaat doen).

Let op met hypes

Ik besef dat mijn voorkeuren vrij niche zijn. Om die reden is de gemiddelde boekenhype ook niets voor mij. België is een land waar kookboeken en thrillers hoge toppen scheren. Als ik iedereen hoor vertellen hoe spannend ze ‘het meisje in de trein’ wel niet vonden, dan kan ik alleen maar denken aan hoe snel ik de dader gespot had en hoe irritant lamlendig het hoofdpersonage wel niet was. Les gouts et les couleurs.

Om die reden zijn hypes best gevaarlijk en koop ik zulke boeken nooit zelf. Ik leen ze liever uit in de bib. En ik word zeker nog regelmatig positief verrast door zo’n hype. Maar in veel gevallen (jep E.L. James, pointing at you) niet. Je moet je dus niet schuldig voelen als jij dat ook zo ervaart.

Van serie naar boek

Zoals je ziet haal ik veel van de antwoorden uit mijn leesgedrag. Maar wat als je nu niet vaak leest? Dan kan je kijkgedrag op tv of Netflix zeker helpen. Mijn favoriete series en films zijn historisch of kostuumdrama. Mijn favoriete boekengenre is historische fictie. Toeval? Ik denk het niet.

Kijk je graag romcoms? Start dan eens met een chicklit of een roman. Ben je verzot of crimi? Dan is een detectivereeks echt iets voor jou. Je kijkvoorkeuren komen echt vaak overeen met je leesvoorkeuren. En met wat geluk is je favoriete serie gebaseerd op een boek of zelfs een reeks boeken!

Maak een goed lijstje

Maar hoe vind je nu dat boek dat jouw naam schreeuwt in een winkel of de bib? Dat vind ik zelf met momenten echt nog moeilijk. Ik sta soms in de bib omdat mijn vorige boeken uit zijn en ik niet meteen weet wat ik wil ontlenen. (Tip: in dat geval ga ik naar het Engels rek, wat een kleiner aanbod is en dat vergemakkelijkt de keuze).

Ik maak op voorhand een lijstje van boeken die ik wil lezen. Ik gebruik daar zelf Goodreads voor. Maar je moet zien wat werkt voor jou. Ik ken namelijk heel wat mensen die Goodreads als inspiratie gebruiken om alle boeken bij te houden die ze interessant vinden. Ze drukken heel vaak op de ‘want to read’ knop. Ikzelf doe dat niet. Ik ben heel streng op de boeken die in die lijst terechtkomen. En ik heb zo mijn eigen regeltjes.

Zo zal ik nooit meer boeken op die lijst hebben staan, dan het aantal boeken dat ik volgens Goodreads al heb gelezen. Geen lijst van 1.000 boeken dus, maar iets dat doenbaar is. Dat beperkt me sowieso al in eender welk boek toe te voegen. Bekende boeken (of hypes) voeg ik pas toe als ik ze voldoende heb zien passeren en als er mensen het boek goed vinden die ongeveer dezelfde voorkeuren hebben. En dus niet al na één lovende krantenrecensie.

Haal inspiratie bij gelijkgezinden

Ga op zoek naar mensen die dezelfde soort boeken lezen. Zo volg ik een Britse blogster die heel wat historische boeken leest. Haar favoriete auteurs komen sterk overeen met die van mij. Als zij een boek dus 5-sterren geeft en het onderwerp staat mij ook aan, is dat vaak een nieuwe favoriet. Ook van vrienden of andere bloggers weet ik ondertussen wel of onze leessmaak overeen komt of niet. Ik vind het altijd leuk om andere mensen hun reviews te lezen, maar dat wil niet altijd zeggen dat ik de boeken daarna ook moet gaan lezen. Opnieuw: blijf dicht bij jezelf.

Ga met dat lijstje naar de winkel of bib

Ik heb ongeveer permanent een 200-tal boeken op ‘want to read’ staan waarvan ik vrij zeker ben dat ik ze goed (genoeg) ga vinden. Op basis daarvan kies ik mijn volgend boek uit. Vaak moet ik ook rekening houden met beschikbaarheden in de bib, of blijft een boek op de lijst staan omdat de bib het niet heeft. De boeken die ik dan echt uitkies zijn meer een ingeving van het moment. Waar heb ik zin in? Ik wissel ook af tussen zware historische literatuur en iets luchtigere hedendaags. Tussen standalones en delen van een serie. Tussen Engels en Nederlands.

En wat met aanbevelingen van je bibliothecaris of die man in de boekenwinkel? Tips vragen aan mensen wiens job het is om veel van boeken te kennen kan zeker lonen. Als je niet weet waar beginnen, doen dan! Ik heb geleerd uit mijn bibbox-ervaring dat random boeken uitlenen binnen je favoriete genre niet altijd een succes is. Ik ga dus voorlopig vooral van mijn eigen lijstje uit. Nieuwe releases van auteurs die je goed vindt zijn ook altijd ideaal om zo’n lijstje snel aan te vullen. Als je het ene boek goed vond, is het altijd de moeite waard om de rest van zijn of haar oeuvre uit te proberen.

Dus blijf binnen je comfort zone, hoor ik je zeggen?

Zeker niet! Het heeft mij al heel wat leesplezier opgebracht om toch die ene hype of klassieker op te nemen. Ook al had ik er op voorhand mijn twijfels bij. Maar dat je een lijstje hebt met boeken waar je naar uit kijkt om ze te lezen omdat je weet dat je ze waarschijnlijk goed gaat vinden helpt om meer te lezen. Het doet lezen en dat kan het verschil maken tussen 5 of 30 boeken op het einde van het jaar.

Uit je comfort zone lezen is vooral goed als je al een goede leesroutine hebt ontwikkeld en het niet zo erg is dat er dan af en toe is een boek tegenvalt. Zo ben ik na mijn Dan Brown gewoon meteen in iets anders begonnen. Ik weet nu waarom mensen zijn boeken goed vinden, maar zelf laat ik zijn volgende release passeren.

Dit is een enorm lange post geworden dus als je tot hier hebt gelezen, proficiat! 😀 Ik kan blijkbaar heel snel, heel enthousiast worden over boeken. Ik ben trouwens super benieuwd naar hoe jullie een volgend boek uitkiezen. Misschien kan ik zelf nog enkele tips meenemen!

Hoe kies jij een volgend boek uit?

P.s. vanaf dit jaar ben ik ambassadeur bij Leuven Leest en zal ik daar regelmatig wat leestips delen (neem alvast eens een kijkje op mijn profiel).

Londen #11 Shoreditch & Columbia Road

19 februari 2020goanneliesLeave a comment

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Na een regenachtige tweede dag, klaarde het weer wat op. Vandaag op de planning: mijn favoriete wijk Shoreditch!

De vorige keer volgde ik een Alternative Walking Tour en werd ik op slag verliefd op deze wijk met street art. Deze keer wilde ik de wijk daarom wat beter leren kennen en daarom zette ik dezelfde tour nog eens op de planning!

Ook al was het november, ik wou graag de dag beginnen op de Columbia Road Flower Market. Shoreditch staat sowieso bekend voor zijn markten op zondag. De bloemenmarkt is wat verder in East End (richting Hackney & Hoxton) dan het iets commerciëler Brick Lane en hoewel de kleurenpracht wat beperkter bleef door de herfst vond ik het toch een hele fijne sfeer hebben daar. Ik moet zeker eens terug in de zomer.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_11eb

We namen trouwens niet de metro, maar de trein tot in Hoxton om er te raken. Het is wel eens fijn om door een rustiger deel van de stad te wandelen.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_11e0 Van daaruit weer naar Brick Lane, waar het die dag ook markt zou zijn, maar het was nog vroeg.

Na een opwarmpauze bij Nude Espresso, begaven we ons naar Old Spitalfields Market waar we aan de witte geit hadden afgesproken voor de Alternative Walking Tour.

Hoewel ik de tour een jaar eerder al volgde, was het toch weer een fijne ervaring. Het was een andere gids, die dus ook een licht andere route koos en sowieso zijn er heel wat nieuwe werken bijgekomen. Tegelijk ontdekte ik nog enkele van mijn oude favorieten en maakte ik kennis met nieuwe pareltjes. Ondertussen zijn ze overgeschakeld op een vaste fee van 10 pond. Lekker transparant.

Tijdens de wandeling ontdekten we ook twee beschermde werken van Bansky. Het is wat raar als ze glas om zo’n street art werk doen omdat het iets waard is, want daar is het niet echt voor bedoeld. Ik ga zeker nog eens deze tour volgen, ook al zou het dan de derde keer zijn.

Na de begeleide wandeling, warmden we op met een reuzepizza bij Homeslice. Recht uit van die heel grote houtovens. Je kiest twee smaken en daar eet je dan met twee van. Een hele hype want de dag ervoor in Neal’s Yard was er voor een lange tijd geen plek vrij. Wij kozen uiteindelijk een mindere smaak en het nadeel van zo’n megapizza is dat ie ook snel koud wordt. Dus ja, hip, maar niet de beste pizza ever.

Hierna verkenden we de wijk op ons eigen tempo, vooral rond Shoreditch Hight Street & Boxpark. Waar heel wat hippe winkeltjes zijn en ook leuke eetplekjes (een maand later zouden we met het werk terugkeren naar deze wijk, wat we toen nog niet wisten).

En weer terug naar Brick Lane waar de markt in volle gang was. Het was over de koppen lopen. Dus sloegen we een klein weggetje in naar een brug, met alweer prachtige street art en een soort hippie-achtige naar cannabisruikende vreemde plek.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1253

Hierna leidde ik het lief naar drie van mijn favoriete street art werken:

Na een fijne dag waarbij we heel wat hebben afgewandeld trokken we opnieuw de City in op zoek naar iets lekkers. We belandden bij Pho, een ramenrestaurant (Vietnamees). Wat luchtiger na die zware pizza en heel erg lekker. Ook dit is een soort miniketen die verschillende locaties heeft, iets wat je in Londen echt wel vaker ziet.

En zo was er weer een fijne dag achter de rug!

Wat is jouw favoriete street art kunstenaar?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #17

16 februari 2020goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Van in 2019 geleden, dus het is tijd voor een nieuwe update :).

Ik heb drie crossen bijgewoond tijdens de kerstvakantie en het was echt zo fijn om daar nog eens te zijn. Vooral voor de vrouwencross natuurlijk, want met kerst zijn ze er meestal allemaal bij.
Drie fijne dagen in Lille/Rijsel, ondanks TGV-vertragingen. Het is geen speciale stad, maar wel ideaal voor dat beetje vakantiegevoel in de winter.

Met Statik zijn we verkozen tot Klimaatambassadeur 2019. Op het laatste nippertje ging ik mee naar de nieuwsjaarsreceptie van VOKA voor de uitreiking. Het was een super formele netwerkreceptie waar ik me ongemakkelijk voelde en we echt de vreemde eend in de bijt waren. Waarom dan toch een lichtpuntje? Net omdat je voelt hoe anders wij zijn en hoe goed dat voelt. Ik werk samen met een groep heel getalenteerde en authentieke mensen. En we hebben er toch een topavond van gemaakt.
De dag erna was er ons jaarlijks nieuwjaarsetentje. Volledige vegetarisch waardoor ik van alles kon eten (want geen vis eten is vaak geen voorgerecht). En er was ook een heuse lachbui tijdens één van de presentaties waar ik nog altijd niet van over kan :D.
Door de winteravonden opnieuw veel tijd gemaakt om te lezen. Dus ik zit voorlopig goed voor op mijn reading challenge.
Ik ben ondertussen ook Leuven Leest ambassadeur geworden en publiceerde er mijn eerste leestips. Zo leuk om te schrijven over boeken en hopelijk meer mensen aan het lezen te krijgen.
Een leuke dag in Antwerpen onder een winterzonnetje met een bezoek aan het FOMU en gewoon wat rondstruinen in de stad.

De eerste schermvrije avonden. Tijd maken om te lezen en te puzzelen.
Het WK cyclocross. Een heel weekend lang lekker hygge koers kijken. Zalig!
Eindelijk terug wat vulling in mijn werkkalender. Het was de laatste tijd wat rustig en daar word ik net onrustig van. Maar er is beterschap op komst.
Date night met het lief <3
Een fijne schermvrije avond door met de collega’s naar Bright Brussels te gaan. Niet zo spectaculair als het lichtfestival dat al eens zag in Berlijn, maar toch nog steeds de moeite.

Wat maakte jou de afgelopen tijd gelukkig?

Op het nachtkastje #31

12 februari 2020goanneliesLeave a comment

Gelezen

Veel, de eerste maanden van 2020 bleken ideaal om heerlijk te lezen. Thuis en in de trein. Project schermvrije dagen draagt daar natuurlijk ook toe bij.
De muze werd mijn eerste Jessie Burton. Ik zag ooit de tv-serie van haar The miniaturist. Dit boek vertelt het verhaal van twee jonge vrouwen. Odelle in de jaren 60 in Londen en Olive in de jaren 30 in Spanje, ten tijde van de burgeroorlog. Een merkwaardig schilderij verbindt hun levens. Ik ben niet omver geblazen door dit boek en het verhaal is flauw te noemen. Maar ik vind boeken over schilderijen gewoon fijn om te lezen en Burton schrijft zeker ok. Geen hoogvlieger.
Opnieuw naar de wereld van Matthew Shardlake ten tijde van Henry VIII met Dark fire. Matthew moet maar liefst twee moordzaken oplossen, samen met zijn nieuwe sidekick Barak. En de tijd dringt, want de kop van Cromwell kan wel eens gaan rollen. Dik boek vol actie en mysterie. Even goed als deel 1, alleen kan het onderwerp alchemie me iets minder boeien. Matthew is gewoon een super sterk hoofdpersonage. Ik lees zeker verder in deze reeks.
Zo goed als uit: de onsterfelijken van Chloe Benjamin. Nog eens gewoon een roman over 4 broers en zussen die op jonge leeftijd hun sterfdatum voorspeld krijgen. Een heel Amerikaans verhaal wat me vaak niet zo ligt. Ook hier lijden de personages een heel dramatisch leven en zijn er veel losse eindjes. Een tussendoortje dat me niet zo lang gaat bijblijven.

Gekeken

Heel wat Vlaamse tv met Kamp Waes, DNA Nys, Zie me graag en Expeditie Robinson.
Verder wordt ‘in the name of the rose’ elke aflevering spannender.

Meegemaakt

De eerste schermvrije donderdagavonden. Leuk, maar tegelijk ook heel confronterend hoeveel extra tijd er ineens lijkt te zijn.
Naar de expo van Stephan Vanfleteren geweest in het FOMU. Aanrader!
Genoten van heel wat mooie crossen, op tv dan. Geen cross, ook wel het enige nadeel van de lente en zomer.

Uitkijken naar

Weekje staycation.
Valencia half maart <3, laat die tips maar komen.

Geblogd

Heb jij tips voor Valencia?

101 dingen waarover ik me elke dag schuldig voel

9 februari 2020goanneliesLeave a comment

Dat ik vandaag alweer geen berichtje stuurde naar mijn vrienden. Ze zullen me nu wel een slechte vriendin vinden. Ik ben ook echt een slechte vriendin.
Dat ik vandaag alweer heb toegegeven aan al die suiker. In plaats van eens hipstergewijs een gezonde lunch te bereiden. Hoe moeilijk kan het zijn? Op Instagram lukt het iedereen wel.
Dat ik weer veel te negatief deed over iets dat niet zo belangrijk is. In Afrika hebben de kindjes honger, waarover klaag ik eigenlijk?
Dat ik na het werk alweer op mijn lui gat ga zitten, ipv eens iets nuttigs te doen zoals sporten of naar de avondschool. Nee, ik ben altijd maar te moe. Makkelijk excuus.
Dat ik vandaag alweer niet ben geraakt aan project X of Y op het werk. Of die collega niet heb verder geholpen. Je moet niet zoveel afgeleid zijn, Annelies. Komaan, doe eens beter je best.
Dat ik dat ene gesprek vandaag toch wel verkeerd heb aangepakt. Ik had iets anders moeten zeggen, minder direct moeten zijn en er misschien helemaal niet over beginnen. Want zo belangrijk is het ook weer allemaal niet, ik wou er geen spel van maken en nu denkt die andere zeker dat ik onredelijk ben. En misschien ben ik ook wel onredelijk.

En zo kan ik dus nog wel even verder gaan. Voor alle duidelijkheid. Ik klop dit allemaal een beetje op nu. Het gaat goed met mij momenteel. Maar dit bericht is geïnspireerd door deze post. En ik herkende me er zo hard in. Er zijn elke dag zoveel gedachten in mijn hoofd waarin ik ontzettend streng ben voor mezelf en mezelf zelfs de grond in boor. Het zijn vaak maar kleine gedachten die even opduiken en weer weg gaan. En geen enkele gedachte stoelt op de waarheid. Maar ze zijn er wel.

Moraal van het verhaal: we kunnen allemaal wat mildheid gebruiken. Zeker mensen (ik ga hier niet alleen vrouwen noemen) die van nature streng zijn voor zichzelf of perfectionistisch zijn. Bij deze mijn poging om wat milder te zijn over mijn gedachten hierboven.

Mijn vrienden hebben allemaal een drukke dag achter de rug en hebben ook niets gestuurd. Niet omdat ze me een slechte vriendin vinden, maar omdat ze me wel zullen sturen als er echt iets is. Of we dringend nog eens moeten afspreken.
Instagram is fake en al die gezonde hipsterlunchdinges zijn dat ook. Wie weet hebben ze nog een suikerwafel zitten vreten vlak voor de lunch. Ik doe mijn best om elke dag voldoende te eten en dat op zich is al goed zo.
Ik ben nu eenmaal een kritisch persoon en zie in alles zaken die we kunnen verbeteren. Dat is een grote sterkte en wil niet zeggen dat ik ook echt negatief ben over dingen. Dat er in andere delen van de wereld honger wordt geleden betekent niet dat wij hier altijd extreem gelukkig moeten zijn.
Ik ben al twee avonden gaan sporten deze week, dus dat ik nu eens een avond niets doe is helemaal oké. Meer nog, dat heb ik verdiend.
Niemand kan zich 8u per dag concentreren. Dat ik af en toe eens afgeleid ben op het werk is normaal. Niet elke dag is even productief. En als die collega echt hulp nodig heeft zal die het wel nog is komen vragen. En anders spreek ik hem/haar er morgen over aan.
Ik heb recht op een mening en om die te uiten. Sommige gesprekken gaan nu eenmaal moeilijk, maar ik ben blij dat ik het gesprek ben aangegaan ipv te zwijgen en het intern op te kroppen.

Oefening baart kunst, niet waar? 😀

Herken jij dit soort gedachten? Ben jij mild voor jezelf?

Glasgow #3: het westen

5 februari 2020goanneliesLeave a comment

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

Eerder kon je mijn tips vinden voor het centrum en het oosten. Vandaag trekken we naar misschien wel het bekendste deel van de stad: het westen!

Kelvingrove Park & Art Gallery

We ontbeten bij de koffiebar Tinderbox, die je her en der in Glasgow vindt, wij kozen deze aan het Charing Cross kruispunt. Dit was vroeger de arme arbeiderswijk en er staan enkele van de oudste huizen van Glasgow, maar vandaag is het vooral een enorm druk en chaotisch kruispunt.

Ons doel vandaag was de Kelvingrove Art Gallery. Eerst passeerden we door het Kelvingrove Park. Het was een heerlijke lentedag dus overal zagen we bloesems, mensen die hun hond uitlieten en ook aan de rivier, die -je raadt het nooit- Kelvin heet, was het heerlijk vertoeven.

In Glasgow verwacht je niet meteen zonnig weer. Misschien net daarom dat ik het echt een prachtig park vond en dat we er wel wat langer bleven rondlopen. In het park heb je ook al een zicht op het museum en de universiteit verderop naar boven.

Op naar de Kelvingrove Art Gallery dan! Op de populaire musea in Londen na is dit het drukstbezochte museum van het Verenigd Koninkrijk. En het is een staatsmuseum, volledig gratis te bezoeken dus. Hoera! Het is een mix tussen een kunstmuseum en natural history met skeletten en andere opgezette dieren. Dat maakt het een beetje vreemd, maar tegelijk ook interessant voor iedereen en alle leeftijden natuurlijk.

Wij bekeken vooral de kunstverdieping, jammer genoeg was het topstuk van Salvador Dali net uitgeleend aan een ander museum. Er hing wat impressionisme en we genoten van de schoonheid van het gebouw.

We bleven er uiteindelijk niet heel lang. Het was zo’n mooi weer buiten. Al snel trokken we nog hoger richting universiteit.

Glasgow university

De universiteit van Glasgow wordt heel vaak gebruikt in films en series. Heel veel mensen vinden dit enorm lijken op Hogwarts uit Harry Potter, al is er nooit gefilmd. In het derde seizoen van Outlander kan je onderstaande foto, de ondergrondse gewelven van de universiteit, wel herkennen. (Wanneer Claire en Brianna er wandelen na een herdenking voor Frank).

Je kan de universiteit vrij binnen en buiten lopen en elk hoekje exploreren. Het is echt een prachtig gebouw en het moet er zalig zijn om te studeren. Je vindt nog de oorspronkelijke deurtjes terug met erboven de benaming van een ‘oude’ studierichting zoals rechten of geneeskunde.

Het zou nog de moeite zijn om vanuit Kelvingrove Park de rivier Kelvin te volgen waar die samenkomt met de Clyde. Maar het lief moest nog wat uitrusten van zijn trial dus trokken we naar de koffiebar Artisan Road achter de universiteit waarna we weer richting het centrum wandelden.

Herken jij de universiteit van uit een of andere film?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

History nerd #8: Juana Of Castilië

2 februari 2020goanneliesLeave a comment

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen en leg ik uit waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets schreef in deze rubriek. Toen ik werd weggeblazen door een nieuw historisch boek kriebelde het toch weer. Vandaag trekken we naar Spanje en Vlaanderen in de 15de eeuw en verkennen we het dramatische levensverhaal van Juana Of Castilië (in het Nederlands wordt ze Johanna genoemd, maar ik gebruik haar Spaanse voornaam).

Dochter van een verenigd Spanje

Juana werd als derde telg van het huis Trastamara geboren. Haar ouders waren niemand minder dan Isabella Van Castilië en Ferdinand Of Aragon. Zij worden de katholieke koningen genoemd omdat ze niet alleen Spanje verenigd hebben als één land, maar ook onder één geloof (dat ze daarvoor de inquisitie hebben moeten oprichten is een belangrijk detail). Vooral haar moeder Isabella staat bekend als een echte warrior queen die haar land boven alles stelde. Zij was de sterke schakel in het huwelijk. Ferdinand regeerde over het kleinere en verscheurde Aragon.

Juana maakt samen met haar broer Juan en haar zussen Isabella, Maria en Catalina de val van Granada mee. De kroon op het werk van haar ouders: de Moren verdreven van het Iberische schiereiland. Maar hun ambitie rijkt nog veel verder: naast het veroveren van Amerika door Columbus, zetten ze ook in op buitenlandse bondgenootschappen door hun kinderen uit te huwelijken.

Isabella wordt koningin van Portugal, Catalina wordt verbonden aan de Engelse troonopvolger (toen nog Arthur en niet Henry VIII) en Juan, hun enige zoon, trouwt met Margaret Of Austria, dochter van de Habsburgse keizer. Juana zal in dezelfde familie terechtkomen en trouwt met Margaret’s broer, Filip, de troonopvolger. Ze trekt naar Vlaanderen voor haar nieuwe leven.

Een huwelijk met de nodige uitdagingen

Juana en Filip, bijgenaamd the fair of de schone, trouwen onmiddellijk tijdens hun eerste ontmoeting. De vonk slaat meteen over. Niet veel later bevalt ze van een dochter, Eleanor, en ook de troonopvolger, Charles, laat niet lang op zich wachten. Een derde dochter wordt Isabella genoemd, naar Juana’s moeder. Ze hebben samen alles om het te maken.

Maar in Spanje slaat het noodlot toe. Haar broer Juan sterft enkele maanden na zijn huwelijk met Margaret op amper 17-jarige leeftijd. Margaret bevalt vlak daarna van een doodgeboren dochter. Haar zuster Isabella wordt zo de nieuwe troonopvolgster. Zij is zwanger van haar eerste kind, een zoon, als ze in het kraambed overlijdt. Een jaar later sterft ook dat kindje.

Maria, haar enige ongetrouwde en jongere zus, huwt wat later met de weduwnaar, de koning van Portugal. Haar ouders willen koste wat het koste elke alliantie behouden. Maar ondertussen is Juana, met drie gezonde kinderen, de enige echte infanta die de troon van haar ouders zal erven. De eerste troon van een verenigd Spanje.

Vanaf dan begint alles mis te gaan tussen haar en Filip. Filip wil namelijk koning worden van een groot rijk en ook over Spanje heersen. Juana’s ouders weigeren Filip medeheerser te maken omdat Filip heult met de vijand, Frankrijk. Hij huwelijkt zelfs zijn zoon Charles uit aan een Franse prinses.

Juana en Filip trekken samen nog wel naar Spanje, maar na heel wat discussie verdwijnt Filip van het toneel. Juana blijft achter in Spanje en bevalt eenzaam van haar tweede zoon Fernando.

Juana, de laatste koningin

Vanaf dat moment beginnen de eerste geruchten rond te gaan dat Juana misschien wel wat gek is. Ze blijft een tijdje in Spanje voor ze terugkeert naar Vlaanderen waar ze Filip’s Franse minnares aantreft. Tijdens een formele gelegenheid scheurt ze dat meisje letterlijk de kleren van het lijf.

Dan sterft haar moeder Isabella. Juana wordt onmiddellijk troonopvolgster van Castilië. Haar vader heeft daar namelijk geen rechten, want hij is nooit erkent als koning in dat rijk. Door de dood van zijn vrouw, gaat de kroon van Castilië meteen over op zijn dochter. Opnieuw zwanger trekt ze met haar man naar Spanje om de troon op te eisen. Vanaf dat moment begint iedereen haar tegen te werken. Haar man houdt haar buiten alle staatszaken en sluit haar zelfs voortdurend op. Hij blijft rondstrooien dat ze haar verstand heeft verloren en niet geschikt is om te regeren. Haar vader zit in Napels te vechten tegen de Fransen en kan dus geen hulp bieden.

Ze blijft koppig volhouden en doet geen afstand van de troon. Tot ergernis van Filip. Uiteindelijk trekt het koppel zich terug in Burgos, op de vlucht voor de pest. Filip sterft in Burgos aan een ziekte, niet de pest, maar waarschijnlijk tyfus. Juana rouwt enorm om zijn dood.

Verraad

Ze staat er nu alleen voor en trekt met de doodskist van haar man het land door. Iets dat later enorm hard tegen haar gebruikt zal worden. Ze bevalt van een dochter Catalina en haar vader komt eindelijk thuis van de oorlog. Hij stelt haar mederegentschap voor. Vader en dochter samen aan de macht over een verenigd Spanje. Juana stemt in, maar al snel blijkt dat ook hij haar zal verraden.

Ferdinand sluit zijn eigen dochter op in de burcht van het stadje Tordesillas. Ze is koningin in naam alleen. Juana zal de rest van haar leven opgesloten zitten. Meer dan 30 jaar lang. Wanneer haar vader sterft, komt haar zoon Charles aan de macht. Opgevoed als Habsburger wil ook hij de macht niet delen met zijn moeder en hij houdt haar opgesloten als geesteszieke. Juana sterft eenzaam op 75-jarige leeftijd.

Charles zal bekend worden als Charles V, of wat wij zeggen: Keizer Karel. Eén van de grootste vorsten uit die tijd. En al haar andere kinderen zullen heersen over een land als koning of koningin. Maar Juana was wel de laatste koningin van Spanje en de laatste van het Trastamarabloed.

Ze is geslaagd in datgene wat haar ouders niet konden. Via de huwelijken van haar kinderen sluit ze bondgenootschappen over heel Europa en haar zoon Charles regeert over een rijk van nooit geziene omvang. Jammer genoeg heeft ze zelf nooit echt kunnen genieten van dit succes.

La loca, geestesziek?

Of Juana echt last had van een mentale stoornis is een vraagstuk waar we waarschijnlijk nooit uitraken. Veel geschiedkundigen nemen aan dat ze na haar huwelijk effectief leedt aan een soort depressie of melancholie. Dit was zeker het geval tijdens haar opsluiting. Op zich niet zo vreemd. Je zou voor minder depressief worden als je vader en later je zoon je opsluiten.

Het bewijs voor haar ziekte werd zowel toen als nu gezocht in haar grootmoeder, Isabella Of Portugal die wel geestesziek was. Zou het in haar genen zitten? Al is er ook vandaag nog steeds geen wetenschappelijke zekerheid voor het feit dat depressie (helemaal) erfelijk zou zijn. Het speelt mee, maar er zijn nog zoveel andere factoren die een rol kunnen spelen.

Juana sleurde de doodskist van haar man mee door Spanje en ze weigerde afstand te doen van zijn lichaam. Een van de grootste redenen dat haar vader en tegenstanders haar gek noemden. Maar dit label kan evengoed door haar vijanden gebruikt zijn om haar in diskrediet te brengen en via haar te kunnen regeren. De geschiedenis is alleszins niet vriendelijk geweest, want ze wordt enkel herinnerd als ‘la loca’ (the mad, de waanzinnige).

Meer lezen?

Ik las het fantastische ‘the last queen‘ van C.W. Gortner. Hij brengt een ontzettend menselijke Juana naar voren en schetst de context van haar leven bijzonder goed. Hij blijft ook heel dicht bij de realiteit.
Reign of madness van Lynn Cullen staat nog op mijn te lezen lijstje. Geen idee of dit een goed boek is.
Via het boek ‘de bourgondiers‘ van Bart Van Loo krijgt deze periode uit de Vlaamse en Nederlandse geschiedenis weer heel wat aandacht.
Er is ook een Spaanse film gemaakt over haar leven genaamd ‘Juana la loca’ en ze speelt een korte rol in ’the Spanish Princess’ over haar zus Catherine Of Aragon. Beiden heb ik nog niet gezien.

Meer history nerd postjes?

Kende jij het levensverhaal van Juana al?

Meer van dit soort verhalen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief waarbij ik je meeneem naar lang en minder lang geleden. Je kan alvast mijn gepubliceerde nieuwsbrief lezen in het archief. En na inschrijving ontvang je één à twee keer per maand mijn verhalen in je mailbox.

Inschrijven

Project schermvrije dagen #1

26 januari 2020goanneliesLeave a comment

Goede voornemens, ik doe er niet echt aan mee. Januari is er gewoon de periode niet voor. Ik heb het al moeilijk genoeg met die winter te overleven, dat ik mijn leven er echt niet nog moeilijker op wil maken. Maar toen las ik dit Mediumpostje, en plots kwam dat heel erg binnen.

Kort samengevat zegt de auteur hier dat we onze weekavonden verspillen aan hersenloos voor tv of laptop te hangen. Netflix & chill is een van de oorzaken waardoor we massaal het gevoel ervaren geen tijd te hebben voor hobby’s, sporten of je gezin. Kort door de bocht allemaal, maar er zit iets in.

Ik verspil echt vaak een weekavond voor tv. Ik ben dan een half oog een programma aan het bekijken dat me maar matig boeit, terwijl ik door Instagram zit te scrollen. Onder het motto ‘ik ben moe’ praat ik dat allemaal goed. Maar ik kan zoveel meer met die tijd doen, ook al ben ik een beetje moe.

Het idee van een schermvrije avond in de week werd geboren. Het is iets dat al langer speelt, maar waar ik nu eens echt graag mee aan de slag wil. De keuze viel op donderdagavond. De ideale avond wat later in de week om te declutteren.

En het lief doet graag mee, want die sociale controle is ook echt nodig. Aangezien we niet samen wonen, maar elkaar wel graag willen aanmoedigen wordt het meteen wat moeilijker: want je gsm gebruiken om een bericht te typen komt gevaarlijk dichtbij je social media checken… Ik heb alvast een app geïnstalleerd die tot 5 apps tegelijk kan blocken (het is een hele lange zoektocht geweest, de meeste apps die dat doen voor Android zijn betalend of gewoonweg slecht, eigenlijk ben ik nog niet zo tevreden van AppBlock, maar bon het kan er mee door). Instagram, Twitter & Google gaan zo alvast elke donderdagavond uit.

Ik wil van dit project echt iets maken en verplicht mezelf ertoe om jullie regelmatig een update te geven. In deze eerste post dus even wat korte regels:

Schermvrij betekent zo min mogelijk tv, laptop en smartphone. Maar uiteraard zijn er uitzonderingen, anders zou het geen goede regel zijn :D.
Whatsapp is de eerste uitzondering, maar puur en alleen om naar het lief te sturen. Ik heb eigenlijk geen Whatsapp-groepen (die zitten bij mij op Facebook en dat blijft uit), dus in principe moet het lukken om Whatsapp te gebruiken zonder er een hele avond door te brengen.
Tweede uitzondering: een podcast app. Podcasts zijn een ontzettend leuke manier om even te onthaasten en bewust naar iets te luisteren. En ik vind er nooit tijd voor, dus dan lijkt zo’n schermvrije avond me een ideale gelegenheid.
Ik wil meer tijd maken voor mijn (creatieve) hobby’s zoals lezen, bullet journal, kleuren, puzzelen, kruiswoordraadsels, gezelschapsspellen… En die zullen de eerste weken dan ook aan bod komen.
Het zou ook fijn zijn als ik deze avonden zou gebruiken om wat te bewegen zoals yoga (maar dat is dan met youtube tutorial…) of wandelen ofzo. Maar hier ga ik mezelf geen regels over opleggen.
In een later stadium kan ik bekijken in welke mate bloggen (doe ik altijd op de laptop), muziek luisteren via Spotify (ook op de laptop) en een online fotoboek maken (wel offline, maar niet schermvrij) een uitzondering worden. Het zijn creatieve bezigheden waarvoor ik niet altijd tijd lijk te hebben, maar die ik wel ontspannend vind. Alleen wel met een scherm.
Een sociale avond uit met vrienden telt ook als schermvrij. Ik moet dus niet per se thuis gaan zitten de hele avond. Als ik sociale dingen plan is dat vaak op donderdag dus dat komt goed uit :).

Er gaan waarschijnlijk nog wel wat uitdagingen op mijn pad komen wanneer ik hiermee aan de slag ben. Maar het lijkt me gewoon echt fijn om wat bewuster met schermen om te gaan en één avond in de week er van weg te blijven. Binnenkort lezen jullie meer over hoe het me concreet vergaat

Ben jij ook zo verslingerd aan schermen? Heb je nog tips om schermvrijer te leven?