GoAnnelies

8 willekeurige feitjes over mij

7 april 2019goanneliesLeave a comment

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks, jawel. ~~Feitje nummer 7 geloof je nooit.~~ 😀

Ik eet elke dag chocola en ik merk – zonder zever – een effect als ik dat niet doe. Op vakantie is die chocola niet altijd vanzelfsprekend en dan ontstaat er na een aantal dagen een ontzettende drang naar chocola waardoor ik chagrijnig word als die onvervuld blijft. Er zijn ergere verslavingen waarschijnlijk, maar zonder mijn dagelijkse cacaoshot kan ik echt niet.
Ik was als kind altijd een moeilijke eter, maar heb de laatste jaren een serieuze inhaalbeweging gedaan. Het resulteert alleen nog in het feit dat ik absoluut geen vis eet. En nee ook geen schaaldieren. Ik lijd dus meestal wat langer honger op etentjes aangezien de hapjes en het voorgerecht vaak met vis zijn. Waardoor ik ook altijd veel medeleven voel met mensen die om andere reden bepaalde zaken niet eten bv. een allergie of een veggie/vegan levensstijl.
Ik heb eigenlijk een grondige hekel aan sociale media en was er ook heel laat bij met Facebook, Instagram en aanverwanten. Facebook maakte ik aan omdat er op de unief te veel groepswerken waren die daar werden besproken. Als online marketeer moet ik daarnaast wel de nodige accounts in stand houden om mijn werk te kunnen doen. En er is mijn blogpagina natuurlijk. Maar als ik echt kon kiezen mochten ze dat afschaffen.
Ik haat het om materialistische dingen te kopen. Aka ik ben geen shopping queen. Niet alleen kledij, schoenen, handtassen, maar ook gsm’s en andere praktische zaken. Minimalisme is al mijn levensstijl van in de vroege jaren 2000 (eat that hipsters) en ja dan loop ik soms rond in schoenen die eigenlijk kapot zijn of te grote broeken omdat ik wat ben afgevallen. Zolang ik maar niet naar de winkel moet.
In dezelfde categorie heb ik nog een grotere hekel aan de supermarkt. Hoe altijd alles van plaats verandert, mensen die met hun kar in de weg staan, jengelende kinderen, het hoogste schap waar je net niet aan kan, mensen met te veel klein geld aan de kassa, jengelende kinderen… Ik wil hier weg.
Ik heb niets met sporten die je alleen en op eigen initiatief moet gaan doen. Zoals lopen of fietsen. Naast saai, is het moeilijk om me te motiveren na een lange dag en dus stel ik het uit met de gedachte dat het morgen ook nog kan. Maar dat dan elke dag. Samengevat: ik ben nogal lui en blijf graag in de zetel liggen. Daarom heb ik een soort sociale druk nodig om op een vast tijdstip per week naar een groepsles te gaan. Vandaar dat mijn danslessen en de zumba zo goed werken. Ik heb even weinig zin om die sportkleren aan te trekken en die zetel uit te komen, maar anders ben ik niet meer mee met de pasjes dus ja, ik moet wel.
Ik ben ~~nogal~~ direct in de omgang. Ik zeg wat ik denk.Maar ik heb daar vaak wel zeer grondig over nagedacht. Het is dus niet zo dat ik er zaken uitflap. Ik denk gewoon zo hard na over de inhoud, dat ik vergeet aandacht te besteden aan de vorm. En dus kan ik al eens fel of bot overkomen. Maar nooit zonder dat wat ik zeg ook op iets slaat. Waardoor ik er vaak mee weg kom. En mijn naaste omgeving dit aan mij apprecieert. Maar iemand die mij niet kent die kan soms raar opkijken. Sorry not sorry.
Ik heb zodus een hekel aan smalltalk. Vooral aan de telefoon. Mensen bellen jou met een reden, dus maak maar direct je punt. In mijn job heb ik leren smalltalken aan de telefoon en tijdens meetings. Maar ik heb het niet zo graag over hond van de tante van de ex-vriendin van je schoonbroer. Dat boeit me helemaal niet. Geef mij maar diepgaande gesprekken die echt over iets gaan.

Herkenbare puntjes? Of helemaal niet?

Gastblog: Talitha over haar quarter life

3 april 2019goanneliesLeave a comment

Of we een keer van gastbloggen konden doen? Op die vraag van Talitha zei ik heelhuids ‘Hoe kan het zelfs dat dat nog nooit eerder is gebeurd?’. Waarop mijn blogje bij haar verscheen vol lovende woorden. En nu is het aan mij om deze intro vol te lullen over haar, met even positieve noten. Dat kost me gelukkig geen enkele moeite!

Maar ik ga het kort houden. Talitha is één van de beste copywriters/creatives die ik ken. En neen, ik ken haar niet persoonlijk. Dat gevoel heb ik wel door haar blog te lezen, haar persoonlijkheid spat namelijk van het scherm. Ik zag wel ooit haar portfolio. En believe me, you’re a lucky bastard als je met haar mag samenwerken.

We hebben dus wel wat gemeen. Naast onze gemeenschappelijke achtergrond in reclame en schrijven, ergeren we ons aan veel zaken, eten we graag taart (wie de foto bovenaan niet snapt komt duidelijk te weinig op haar blog), kunnen we zeer ironisch uit de hoek komen (en Talitha ook heel DRAMATISCH) en volgens mij houdt ze ook niet van trappen met gaten in. Want WIE WEL? De levende hel zeg ik je.

Enfin, genoeg inleiding. Het woord is aan copyqueen Talitha.

Annelies heeft al een paar keer over de zogeheten quarterlifecrisis geschreven. Je weet wel, dat ding dat wij millennials een tijdje geleden hebben verzonnen om nog een pakske meer te kunnen zagen over al ons ingebeelde leed en entitled zelfmedelijden. Right. Ik roep nogal vaak dat ik me inmiddels al aan de verkeerde kant van 25 bevind – waarop doorgaans met gegrinnik (-25-jarigen) dan wel met gesputter (+25-jarigen) wordt gereageerd – maar ik ben wel degelijk nog een twintiger. Ik kan evenwel niet direct antwoorden op de vraag of ik zélf met zo’n crisis zit of die wellicht al achter de rug heb. Enfin, zo’n grote crise zal het dus sowieso wel niet zijn, maar toch.

Ik begrijp de quarterlifecrisis namelijk wel. Annelies verwoordde het al treffend: als twintiger begin je naarstig tje eigen leven te vergelijken met anderen. En daar loopt het veelal mis. Want hoe de fuck spelen die anderen dat allemaal klaar? Een droomjob vinden, de perfecte relatie onderhouden, een geweldig huis kopen, waanzinnig veel vrienden hebben waarmee ze exotische vakanties beleven en zowat elk weekend spectaculaire feestjes mee vieren,… Terwijl ik in een permanente staat van verwarring en met droogshampoo gemaskeerd semi-vettig haar lijk te verkeren en al die exotische vakanties vooral passief in mijn Instagram feed meemaak, languit in vegetatieve toestand op de zetel met hier en daar wat popcorn in mijn bh (als ik er al eentje draag).

Het is een soort checklist, zegt Annelies. Eentje waarvan we met z’n allen onszelf hebben wijsgemaakt dat het gelijkstaat aan hoe geslaagd ons leven is. Laten we ‘m even overlopen.

Een coole job waar je gelukkig van wordt en die ook nog eens achterlijk goed verdient

Ik beken: mijn job is heel belangrijk voor mij. Het is een essentieel stukje van mijn identiteit. Ik haal er veel voldoening en, sure, ook wel een hoop eigenwaarde uit. Ik ben echter geen workaholic: ik weiger om structureel over te werken en zodra de deur achter me dichtgaat, zet ik alle werkgerelateerde gedachten uit mijn hoofd. Ben ik erg goed in. Maar tijdens de uren die ik op mijn werk doorbreng, wil ik wel gelukkig worden van wat ik doe. En dus heb ik me al aan wat job hopping gewaagd, tot ik iets vond dat ik echt tof vond. Als ik het ergens niet meer leuk vind, heb ik er ook geen probleem mee om weg te gaan en iets anders te zoeken. Maakt dat mij verwend? Misschien. Maar ik weiger om me 40+ uur per week ergens ongelukkig te voelen, puur omwille van de zekerheid/het geld/de prestige/het gemak/de toffe mensen. En het boeit me werkelijk geen ene moer wat de rest van de wereld daarvan vindt.

Ik vind zelf dat ik een heel coole job heb (native reclamecampagnes bedenken bij Medialaan/De Persgroep). Ik word er gelukkig van. Verdient helaas niet achterlijk goed, maar zeker wel voldoende. Dus ja, aan deze checkbox hecht ik zeker wel belang en ik heb me er in mijn beginjaren op de arbeidsmarkt ook écht wel zorgen over gemaakt, ettelijke uren slaap aan verloren en een paar liter tranen om verspild. Check, check, check.

De perfecte relatie met de perfecte man/vrouw en dan nog een hoop perfecte kinderen ook

Ik ben al zowat driehonderd miljoen jaar samen met mijn Lief, give or take a few. Oké ja: zeven en een klets, om iets preciezer te zijn. Wij hebben zeker niet de Perfecte Relatie. Maar wij amuseren ons nog elke dag kostelijk met elkaar. Hij is mijn favoriete persoon ter wereld en kent me door en door. Alles is leuker en beter met hem erbij. Het is geen Perfecte Relatie met hoofdletters, maar hij is wel mijn Lief met hoofdletter. Technisch gezien is hij, sinds een paar maanden, zelfs mijn Verloofde. Dus ja, deze checkbox kan ik in elk geval afvinken. Ik ben al sinds mijn twintigste van ’t straat, dus ik heb me nooit zorgen hoeven maken over ‘op tijd’ een lief vinden. Dat onderdeel van de grote QLC ken ik dus niet. Integendeel: ik heb het stiekem zelfs altijd wel wat jammer gevonden dat we elkaar zo snel zijn tegengekomen, omdat ik het oprecht tof vond om single te zijn als student.

En wat betreft kinderen: neen, dank u. Kan ik nu echt nog niet aan. Ik voel daar ook hoegenaamd geen druk over. Onze kat is op dit moment ruim voldoende kots- en kakopruimwerk, dank je feestelijk.

Een eigen huis met oprit en grote tuin en vrijstaande brievenbus die bij de bakstenen van de voorgevel passen enal

Aaah, de Belgische droom. Ik heb zelf de voorbije negen jaar in Amsterdam doorgebracht, alwaar iedereen in veredelde schoendozen van 50m2 op elkaar gepropt zit, daar huurprijzen van vier cijfertjes voor neertelt en dat allemaal heel normaal vindt. Bijgevolg heb ik bijlange nog niet genoeg geld kunnen sparen om ook maar in de buurt te komen van een enigszins realistische eigen inbreng. Een eigen huis ligt voor ons dus zeker nog niet direct in het verschiet. Da’s een heel gekke aankondiging voor de meeste van mijn leeftijdgenoten, kan ik u vertellen, gezien de doorsnee Vlaming je basically beschouwd als gefaald in het leven als je voor je dertigste nog geen eigen appartement of huis bezit. Het liefst plant je er natuurlijk zelf nog eentje neer, rap-rap voor de broodnodige betonstop, maar tot die tijd koop en verbouw je dat het een lieve lust is.

Tja. Bouwen interesseert me echt helemaal niets. Ik vind nieuwbouwhuizen ook nooit echt mooi, dus dat scheelt. Ik hoef geen grote tuin, hoef niet op een vrijstaand stuk grond in de suburbs te wonen, hoef geen 3 aparte wc’s en dubbel zoveel slaapkamers als er eigenlijk ooit mensen in het huis gaan wonen. Ik vind het prima om iets kleiner te wonen. Maar ik wil uiteindelijk wel een huis kunnen kopen en, toegegeven, daar maak ik me soms ook wel wat zorgen over. Vooral als ik het vergelijk met leeftijdsgenoten, die zo goed als allemaal al een eigen woning bezitten. Kan ik soms wel een beetje panisch of verdrietig door worden. Maar dan bedenk ik even later ook: ik heb bijna een decennium van mijn leven in de, wat mij betreft, mooiste stad ter wereld doorgebracht en dat pakt niemand mij meer af. Ik heb er financiële achterstand door op gelopen, maar in vergelijking met mijn leeftijdsgenoten heb ik er wel een heel bijzondere studententijd aan overgehouden. Worth every euro of it, zeg ik u.

Alles uit het leven halen want je bent jong en je wil wat en al die Pinterest-tegeltjes-bullshit

Ja, je moet feesten en festivals afschuimen en elke vrijdag comazuipen en al je zuurverdiende geld opmaken aan hipstervakanties met rugzakken in Thailand en op een opblaasbare zwaan ronddobberen in een zwembad in Bali en elk vrij weekend gaat cityhoppen all over Europa. Ik weet het allemaal wel. Ik wil ook wel graag groots en indrukwekkend en meeslepend leven, maar tegelijkertijd is het nieuwe seizoen van Queer Eye net op Netflix en is mijn zetel zo zacht en was mijn week zo druk en stond ik net al een uur in de file, so fuck it. Ik heb al lang geen last meer van FOMO – een van de beste voordelen van aan de andere kant van 25 zitten, geloof ik. Het zal allemaal wel, met je feestfoto’s op Instagram. Lijkt me allemaal erg vermoeiend.

Over all denk ik dus dat het wel goed zit met mijn QLC. Over dingen als FOMO en mijn carrière heb ik me vroeger een pak drukker gemaakt dan nu. Het zal wel de berusting van de latere twintigerjaren zijn, I guess. Daar staat tegenover dat de serieuzere topics des levens, zoals een eigen huis kopen en hoe-ga-ik-in-godsnaam-ooit-een-bruiloft-organiseren-laat-staan-betalen, me nu ineens zorgen beginnen te baren. Omdat, ja, ik mijn situatie vergelijk met anderen. Ik heb er dus wel een beetje last van. Maar evengoed besef ik: ik kan mijn situatie niet één-op-één vergelijken met die van anderen. Om handenvol geld uit te geven aan hun frequente verre vakanties werkt een bevriend stel soms weken aan een stuk zeven dagen op zeven. Om haar enorme huis te kunnen betalen, blijft een vriendin van mij al drie jaar noodgedwongen bij een job die ze haat. Dat zijn dingen die ik er bijvoorbeeld niet voor over heb. En dus heb ik minder geld en huur ik nog steeds een appartement. You win some, you lose some. Je maakt keuzes and you deal with it.

That’s grown-up life, hastn. En we hebben nog een jaar of dertig om keihard aan al die gemaakte keuzes te gaan twijfelen, wanneer onze mid-life crisis aanbreekt. HOEZEE!

Over onze kantoortuin en mijn zaagcactus

31 maart 2019goanneliesLeave a comment

Mijn vorige werkupdate was misschien niet zo positief. Ik vertelde hoe ik mij moest aanpassen aan de veranderende groepsdynamiek door alle nieuwe mensen. En dat is nog steeds zo, want ook in 2019 zijn er alweer twee nieuwe collega’s bijgekomen. Daarnaast had ik het ook al eens over mijn twijfels of ik niet op sommige vlakken kenmerken van hoogsensitiviteit vertoon en dat werken in een kantoortuin of open office daardoor niet evident was.

Vandaar dat ik wel eens even een post wil wijden aan mijn relatie met onze kantoortuin. Toen ik 2,5 jaar geleden begon met werken vond ik zo’n open office echt heel fijn. Het zorgt voor een dieper contact met je collega’s. Je bent namelijk in dezelfde ruimte, maakt veel meer praatjes en het zorgt voor verbinding. Die verbinding had ik nodig na BAS, waar ik me een jaar lang niet zo oké voelde in de groep. Die verbinding zorgde er ook voor dat ik me snel thuis voelde.

Maar niet alles is rozengeur en maneschijn natuurlijk, ondertussen besef ik dat er ook nadelen zijn verbonden aan deze indeling. Vroeger zat ik op een hoek van de lange tafel die ons bureau doorkruist, vandaag zit ik in het midden. Meer mensen rondom mij en dat betekent ook meer lawaai. Daarnaast zit ik ondertussen in het meest extraverte team van allemaal (het strategieteam) en dat zijn de mensen die in de buurt zitten. Daarvoor zat er een developmentteam in de buurt en dat is toch wel iets anders ;). Vroeger waren er plaatsen over aan tafel, nu zitten we gewoon vol. Dus again, meer geluid. Was vroeger dan alles beter? Neen, dat is wat kort door de bocht.

Ik krijg nog steeds energie van de mensen rondom mij en vind het heerlijk dat er zoveel ruimte is voor smalltalk en verbinding. Maar ik leer mezelf elke dag beter kennen. Ik vertoon op het werk hoogsensitieve eigenschappen. Ik hoor namelijk alles. Ik luister onbewust heel wat gesprekken mee en dat leidt af. En hoe ouder ik word, hoe gevoeliger ik word voor geluid, zo blijkt.

Voor mijn 25ste verjaardag kreeg ik van enkele collega’s een zaagcactus. Als grapje uiteraard. (Dat is een plant ja en die staat mooi op mijn bureau, nog steeds, hij leeft nog, ik kan blijkbaar toch voor een plant zorgen. Oké oké, het is een collega die hem water geeft. Eigenlijk doe ik helemaal niks daarvoor. Maar hij leeft nog!). En soms komt die innerlijke zaagcactus in mij naar boven. Dan moet ik vragen of het wat stiller kan. Dan zijn er zoveel gesprekken, is er zoveel geroezemoes en wil ik nog dingen gedaan krijgen. Dan moet ik streng zijn. En soms vind ik dat heel erg, ik mag dan een van de weinige introverten zijn in mijn team (we zijn met 4 op een totaal van 9 nochtans), ik ben niet op mijn mondje gevallen. Soms moet er gewerkt worden. Maar het is vervelend om anderen hun smalltalk af te nemen.

Uiteindelijk ben ik dan toch gezwicht voor een koptelefoon. Niet geluidsbestendig, maar gewoon eentje om af en toe muziek te spelen en zo het geroezemoes te sussen. Ik was lang tegen een koptelefoon omdat ik in de flow van het kantoor wou zijn. Maar het woog te zwaar op mij. Ik kon het even niet meer.

Werk dan van thuis hoor ik je denken? Ik doe dat regelmatig, maar al na één dag mis ik de sfeer op kantoor enorm. Het is soms echt nodig om even te kunnen doorwerken, maar elke week een dag thuiswerken zou mijn ding niet zijn. Privé en werk gescheiden houden is dan ook niet zo evident.

Toch wil ik niet naar een systeem waarbij iedereen een eigen kantoor heeft of elk team apart zit. We zijn exploratief aan het kijken naar een nieuwe locatie en ergens heb ik schrik dat de indeling helemaal anders gaat zijn. Ik zou het nog altijd fijn vinden mochten alle teams vrij dicht bij elkaar zitten, maar dan in een iets meer geluidsisolerende ruimte ofzo. Dat in combinatie met wat meer plekjes om je terug te trekken zoals een buiten en wat verborgen hoekjes en kantjes zou voor mij helemaal werken.

Ik hou enorm van de sfeer op kantoor, ik hou ook enorm van mijn collega’s, extravert of niet. Maar ik besef dat ik sneller overprikkeld ben dan iemand anders en dat zorgt ervoor dat ik de laatste tijd iets anders moet tewerk gaan. Nog evenveel smalltalk, maar iets meer focus af en toe. En meer muziek in mijn leven, dat is zeker niet slecht.

Ik ben dus duidelijk nog op zoek naar een evenwicht. Mijn zaagcactus heeft water nodig, maar niet te veel want het blijft een cactus. Hetzelfde gevoel heb ik bij een kantoortuin, ik vind het fijn en heb het soms nodig, maar het mag niet te veel worden. Met mate, zoals alles in het leven.

Werk jij in een kantoortuin?

Malta #1: Van Marsaskala naar Marsaxlokk

27 maart 2019goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Tijdens onze eerste dag vertrokken we al vroeg voor onze vlucht en landden we vlak voor de middag op de enige luchthaven die het eiland rijk is. Het was eventjes zoeken naar de juiste bushalte, we moesten ook ergens overstappen volgens Google Maps en dat ging even fout, maar dankzij Google Maps en wat geduld kwamen we dan toch uiteindelijk aan in Birgu waar we zouden overnachten. Na het inchecken hadden we een hongerke en we probeerden meteen de lokale specialiteit uit: pastizzi. Dit zijn bladerdeeggebakjes met ofwel kikkererwten ofwel ricotta in. Ik was niet overdonderd. Die met kikkererwten was wel lekker, die met kaas vooral zwaar. Een adjectief waarmee je de Maltese keuken trouwens in één woord kan samenvatten.

Marsaskala

In de namiddag deden we deze wandeling van Visit Malta, met route B langs St. Peter’s Pool. Al volgden we niet de witte bordjes zoals beschreven, maar had het lief de route op zijn sporthorloge opgeslagen, we zullen dus hier en daar wel wat anders gelopen hebben dan op het kaartje. Startpunt was het vissersdorp Marsaskala en de wandeling was in totaal 12km lang.

Marsaskala bleek een schattig dorpje met een haven waar je rond kan. Opvallend is dat de vissserbootjes in Malta niet aan een steiger liggen, maar gewoon in het midden van de haven voor anker. Hoe je op de bootjes raakt is ons een raadsel, al zagen we ook wel van die hele kleine bootjes aan de buitenkant liggen die daar misschien voor gebruikt worden.

Eens je de haven rond bent kom je aan een brede wandelboulevard en voorbij een zwemzone met enkele zoutpannen. Strand vond je niet aan deze kant van het eiland, mensen zonnen hier op de rotsen.

Op weg naar de tweede inham kom je voorbij enkele villa’s en een leegstaand gebouw met mooie street art. De enige street art die we die week zouden zien.

Het tweede haventje leek ons meer gericht op pleziervaart, met vervallen huisjes, veel auto’s, rommel. Beetje chaotisch en typisch mediterraans zeker?

Eens Marsaskala uit wenkt een mooi stukje natuur met zicht op witte ‘kliffen’, al zijn ze niet hoog genoeg om de naam kliffen waardig te dragen. Maar het zandweggetje stijgt wel dus dat is even bijten voor de enkels. Het uitzicht loont gelukkig. Ik vond het er prachtig.

Hierna wandel je nog een tijdje langs een zandweggetje met veel cactussen, verlaten oude gebouwen, een muur… Het was wat van alles wat. In de verte lonkt de haven van Marsaxlokk al.

Maar wij namen nog een omweg langs St-Peters Pool. Hiervoor moesten we langs een lange asfaltweg en dat viel zwaar tegen. Heel de tijd auto’s die passeren, heel druk want het was een zondag en eigenlijk is de weg naar het einde van de Pool gewoon te klein om met een auto door te kunnen, maar daar laten Maltezen zich niet door kennen. Zolang ze maar zo dicht mogelijk kunnen parkeren en vooral niet te ver moeten stappen. *Zucht*.

Ook naar het uiterste punt van de uitham wandelen viel wat tegen, zo’n mooie uitzichten vonden we niet meer. Uiteindelijk rustten we wat uit bij St. Peters Pool, waar het druk was en daarom niet zo ons ding.

Durfals kunnen hier van de rotsen in het water springen, maar daar bedankten we voor. Weer naar beneden dan, via dezelfde asfaltweg, en zo kwamen we in Marsaxlokk. Befaamd om zijn zondagse vismarkt, die al dicht was (ik eet toch geen vis) en de typische schattige Maltese bootjes.

We waren moe en ploften neer op een terrasje met zicht op de haven. Veel meer hebben we van het dorpje niet verkend. We waren vroeg moeten opgestaan voor onze vlucht en dat eiste zijn tol. Aan het terras zat een uitgemergeld katje met maar één oogje te bedelen voor eten. Ik begon meteen te wenen. De komende dagen zou ik nog een aantal keer geconfronteerd worden met het straatkattenprobleem op Malta en Gozo. Het was soms echt zielig. Mijn klein hartje had het daar heel moeilijk mee.

We namen vlot de bus terug naar onze B&B. We vroegen de eigenares restauranttips in Birgu, het stadje waar wij zaten, omdat we geen zin hadden om nog ver te gaan. Uiteindelijk aten we heerlijke pasta en risotto bij Osteria VE op het terras in een van de vele kleine straatjes die Birgu rijk is.

Malta staat bekend om zijn religieuze feesten en het afsteken van vuurwerk en daar maakten we meteen kennis mee. In Birgu was alles namelijk versierd met kleurrijke lichtjes en middeleeuwse doeken en er werd rondgegaan met een soort mariabeeld in een heuse processie. Er was een fanfare en uiteraard veel vuurwerk. Het gaf onze trip meteen iets extra, zo mee ondergedompeld worden in de lokale cultuur. Birgu is echt prachtig, zowel overdag als ’s avonds. Later meer foto’s, maar nu was het tijd om ons bedje op te zoeken.

Ben jij ook al eens toevallig op een lokaal folkklorefeest beland?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #12

24 maart 2019goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal van kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

En we vliegen er meteen in:

Het goede weer in februari. Blauwe lucht en zon all over the place. ZALIG. Ik word hier zo gelukkig van.
Goede gesprekken op het werk. Waardoor ik me toch weer wat meer begrepen voelde.
Vitaminesupplementen die aanslaan waardoor ik me energieker voel en meer concentratie had.
Wat meer projecten op het werk in combinatie met de verbeterde concentratie waardoor het weer wat beter gaat met de productiviteit en de motivatie.
Tijdens de middag even buiten in het zonnetje in het park gaan zitten en een boek lezen.
Diepe gesprekken met vrienden over het leven. Want ja, het leven hé.
Het eerste terrasje van 2019.
Het eerste ijsje van 2019.

De laatste cross van het jaar. In het zonnetje.
Zei ik al dat het zonnetje een lichtpuntje is voor mij?
Een aantal daagjes vakantie om wat uit te blazen en praktische zaken in orde te brengen.
Helen Wyman die mijn blogbericht over/voor haar heeft gelezen en erop antwoordt.
Nog meer goede gesprekjes en etentjes met vrienden.
Florence+The Machine in het Sportpaleis, hallokes rosse vonk.
Het Statikweekend, met een boksinitiatie en een wandeling door het prachtige Hombourg met dit uitzicht als letterlijk hoogtepunt.

Welk lichtpuntje vind jij het delen waard?

Op het nachtkastje #20

20 maart 2019goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

Ik las eindelijk Quiet van Susan Chain, over de kracht van een introvert in een wereld vol extraverte idealen. Ik moet Susan heel veel credit geven over hoe respectvol en wetenschappelijk onderbouwd ze dit boek heeft neergepend. Echt, chapeau. Verder vond ik het een grote tegenstelling, voor mij werden er te veel openstaande deuren ingetrapt. Ik heb namelijk sowieso al een sterke interesse in persoonlijkheidskenmerken en een achtergrond in sociale wetenschappen en heb dus maar weinig bijgeleerd jammer genoeg.
En ja, ik zit helemaal in de Millennium-trilogie ondertussen. Ik las het tweede deel nog maar net uit. Dit keer focust het verhaal zich op Lisbeth Salander en haar achtergrond, en naast een inleiding die precies niet echt bij de rest paste, was ik helemaal mee. Tot de laatste bladzijde op het puntje van mijn stoel (allez bed eigenlijk). Alweer bezig met deel 3 trouwens ;).
Op de trein zit ik verdiept in een historisch boek over Catherine De Medici, the Devil’s Queen. Renaissance Italië blijft ontzettend boeiend en dit keer gaan we dus ook naar Frankrijk. Ik las al eerder iets over Catherine, maar met een focus op de Bartholomeusnacht, dus ik vind het fijn dat dit boek bij haar jeugd begint. Kalogridis is ook gewoon een fijne historische schrijfster die veel weet over Italië.

Gekeken

De laatste aflevering van het tweede seizoen van The medici’s. Ik lijk nu helemaal in een Mediciperiode te zitten en dat is misschien ook wel zo. Fascinerende familie die zoveel successen en ook zoveel tegenslagen heeft gekend. Dit seizoen was misschien iets minder dan het eerste, maar de seizoensfinale was echt denderend.
The white princess, eindelijk, ook al vond ik het boek van Gregory wat minder en zitten er historische foutjes in. Een serie over The Tudors gaat er altijd in.
De Mol is begonnen jongens, ik heb er zin in! Ik kijk eerder voor de zotte proeven dan om de mol op te sporen trouwens. Zo goed gemaakt.

Meegemaakt

Veel te veel stress voor het teambuildingsweekend met het werk. Ik organiseerde het mee en zou als enige van de organisatie het weekend zelf ook aanwezig zijn. Dus ja volle verantwoordelijkheid enzo. Een nachtmerrie de week voordien waarin alles fout liep hielp ook niet echt.
Maaaaaar. Het weekend was fantastisch! Alles verliep vlot en de activiteiten was een schot in de roos (boksen en een spelwandeling). De slaapplaats was beter dan op de foto’s en het was gewoon heel fijn. Het regende en er was een storm, maar dat zijn bijzaken. Wegwaaien en wakker worden van de wind ’s nachts, dat is toch geweldig? (Ik wil zomer!!!!)
Florence+The Machine in het Sportpaleis, want joehoe wat kan die zingen zeg. Zelfs als ze wat ziekjes is. Wat een energie. Florence is de meest zweverige kant van mezelf trouwens. Af en toe moet dat kunnen hé. Hold on to each other and say that you love each other, guys.

Uitkijken naar

Parijs <3. 5 dagen Parijs! Smijt jullie tips maar in de comments!
En Versailles. Ik bedoel, bucket list material hé!
Een MBTI-sessie op het werk. Tja, je bent een persoonlijkheidsnerd of je bent het niet.
Het moment dat niet langer alles en iedereen naar natte hond ruikt. Beter weer dus.

Geblogd

Hebben jullie nog iets goeds gelezen/gekeken/meegemaakt?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

(Niets) Nieuws

17 maart 2019goanneliesLeave a comment

Het is eigenlijk nog niet zo lang geleden. De tijd dat ik de actualiteit intensief volgde. Tijdens mijn eerste jaar op de unief, met niet alleen communicatie- maar ook politieke vakken, werd gezegd dat het nieuws volgen goed zou zijn voor je resultaten. Om alle actuele voorbeelden in de les te begrijpen begon ik dus elke dag braaf de actualiteit te volgen.

In het derde jaar koos ik voor allemaal politieke vakken als keuzevakken. Internationale organisatie, by far mijn favoriet, belichtte organisaties zoals de VN, NAVO, IMF… Plots begreep ik nog veel meer van die politieke artikels online. Ook op vakken als bestuurskunde en overheidsmanagement waardoor ik moeiteloos onze 6 regeringen en parastatalen en intercommunalen uit elkaar kon houden, kijk ik soms met weemoed terug. Mijn nerdie kant leefde op.

Ik heb zelfs heel lang getwijfeld om een extra master politieke wetenschappen te gaan studeren. Ik besefte gelukkig dat dit niet meteen een job zou opleveren en koos voor het meer praktische BAS. Maar ik heb lang spijt gehad dat ik die master nooit zou kunnen volgen. Het zou een jaar puur uit interesse geweest zijn. Voor mezelf. En dat leek heel aanlokkelijk. Vandaag heb ik geen spijt meer van die beslissing.

Tijdens BAS was ik amper thuis en ineens had ik veel minder tijd om het nieuws te volgen. Bovendien kon ik niet altijd meer mee met het politieke nieuws. Ik herinner mij autoritjes naar mijn stage waar het radionieuws mijn enige bron was van wat er in de wereld gebeurde. De aankondiging van de aanslagen in Brussel staat me nog bij alsof het gisteren was.

Journalistiek was trouwens een andere optie, want schrijven bleek ineens wel iets voor mij. Naast het feit dat de kans sowieso klein zou geweest zijn dat ik überhaupt aan een job in de journalistiek geraakt was, ben ik nog blijer dat ik deze keuze niet gemaakt heb. Ik zou geen job in de journalistiek willen, het zou me ziek maken.

Vandaag ben ik geëvolueerd naar een bijna complete nieuwsmijder. Tv-nieuws kijk ik al heel lang niet meer (want ik ben nooit thuis om 7 en ik kijk liever andere dingen terug). Online scroll ik nog amper door de kranten, ik denk dat ik nog wel een krant volg op Facebook, maar aangezien die app niet meer op mijn telefoon staat… In de auto speel ik voornamelijk mijn eigen muziek, want ik kan niet meer tegen al dat getetter.

Ik kan het niet meer opbrengen om naar het nieuws te kijken/luisteren/lezen. Ja, het vraagt tijd en energie die ik misschien niet heb, maar dat is het niet alleen. Ik volgde namelijk geen politieke richting, maar een communicatierichting. En dan word je dood geslagen met de effecten van de media en vooral met framing en de manier waarop alles eenzijdig wordt getoond in de media.

Om een lang verhaal kort te maken: ik kan geen nieuws meer volgen omdat ik dan niets anders doe dan mij opwinden over de onjuistheid, foute representatie of subjectieve woordenschat die gebruikt wordt. Ik erger mij zo hard aan de media dat ik tegen de tv of het computerscherm begin te roepen. Hoe zaken op de agenda gezet worden. Zoals hoe wij ineens massaal, en enkel in februari, bezig zijn met wel/geen alcohol drinken (as if?). Hoe mensen bang gemaakt worden. Hoe bepaalde groepen van de maatschappij weergegeven worden. Hoe er überhaupt groepen gemaakt worden. Hoe cijfers uit wetenschappelijk onderzoek misbruikt worden om toch maar dat ene feit dat ze willen bewijzen te staven (causale verbanden, niet elke journalist heeft er kaas van gegeten).

Ik haal de trucjes er zo uit. Daarom lees ik ook zo weinig thrillers, omdat ik de stilistische trucjes om mensen verdacht te maken ook nogal makkelijk onderschep. Wel, dat is met de media ook zo. Mijn energie kan wel anders gebruikt worden dan me elke dag op te winden over het nieuws. Dus ik volg het niet meer. Dat wil niet zeggen dat ik niet weet wat er in de wereld gebeurt. Je pakt altijd dingen mee. Om bv. de klimaatdiscussie en Trump kan je niet heen, hoe graag ik dit soms ook zou willen (vooral in het geval van Trump dan).

Maar het zijn voor mij vluchtige stukjes informatie waar ik me niet langer in vastbijt. Het is een beetje zoals het weer. Je weet wat je mag verwachten als je naar buiten gaat, maar af en toe mispak je je eens en is het wat kouder dan gedacht. En dan sta je toch weer te roepen op de pers.

Nieuws mijden heeft me meer rust gebracht. Paradoxaal genoeg voel ik me er ook meer betrokken door met de wereld. Ik ben volop bezig met de mensen rondom mij. Met de zaken die me echt boeien. En dat maakt mijn leven rijker. Wat echt telt in het leven, daar ga je namelijk altijd wel tijd voor maken.

Volg jij het nieuws intensief?

Waar ik een hekel aan heb #4

10 maart 2019goanneliesLeave a comment

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Ik ging al eerder los over irritante mensen, taalfouten en met voorsprong datgene waarin ik me het meest in opjaag: het verkeer.

Vandaag: geluiden/lawaai waar ik niet tegen kan. Ik heb blijkbaar heel gevoelige oren ;).

Het geluid van krijtjes op een schoolbord. Irritanter dan dat kan niet.
Het geluid van knippende vingers of eender welk ander lichaamsdeel dat kraakt. Eikebah!
Het geruis van een tv of radio die geen signaal ontvangt. Zet dat af!
Nog erger: een micro die te dicht tegen de geluidsbox wordt gehouden. AUW. En mensen die dan niet doorhebben hoe dit komt en die micro daartegen blijven houden. Wilt gij ons allemaal doof maken ofwat?
Piepende geluiden tout court: bv. in de trein of wanneer de batterij van het alarm bijna plat is.
Mensen die praten wanneer ik in de sauna zit. Dat is hier geen café!
Het getetter tijdens ochtendprogramma’s op de radio. Ik moet nog wakker worden. Speel gewoon muziek. Ik moet uw privéleven niet weten. Speel muziek. Dat is het concept van radio.
Irritante reclames waarin 100 keer hetzelfde gezegd wordt. Lensonline staat echt aan top in dat klassement trouwens. Lensonline.
Etende mensen die geluid produceren. We doen het misschien allemaal wel eens, maar sommigen wat vaker dan anderen ;).
Lensonline.
Zo van die mensen met een extreem bulderende lach die alles en iedereen moeten overstemmen. Lachen mag, maar how joh rustaaag soms.
Een Antwerps of Kempens dialect. Sorry, ik vind dat echt niet mooi.
Wanneer het geluid op tv ineens luider wordt, bv. door muziek of reclame. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om dat op elkaar af te stemmen?
Mensen die heel luid praten of bellen in de trein zodat de hele coupé (en de coupés ernaast en de mensen in de trein die onze trein passeert en misschien zelfs de auto’s die stilstaan aan de overweg…) het hoort. Ik haat het wanneer ik ongewild moet meeluisteren en ik me eigenlijk wil concentreren op mijn boek, mijn gsm of het staren naar mijn voeten. I tell ya, vervelend!
Mensen die te stil praten wanneer ik wel wil meeluisteren. Ah ja zeg! Inconsistent? Ik? Waar haal je dat?

Zo dat was het weer voor even. Zo eens goed afgeven, dat doet deugd soms ;).

Welk geluid kan jij echt niet uitstaan?

Helen’s laatste ronde

6 maart 2019goanneliesLeave a comment

Tijdens de laatste cross van het seizoen in Oostmalle is er traditioneel ook net iets meer aandacht voor zij die de fiets aan de haak slaan. Kevin Pauwels kreeg terecht veel aandacht (ik schreef eerder al eens hoe moeilijk zijn generatie het gehad heeft) en gaat voortaan als ex-crosser door het leven.

Maar Kevin was niet de enige voor wie het de laatste ronde was. Helen Wyman is vanaf deze maand niet langer een actieve veldrijdster. Een logische keuze, na een iets minder seizoen. En na een carrière als die van haar met overwinningen in nationale en Europese kampioenschappen en een paar fenomenale aankomsten op de Koppenberg. Maar Helen Wyman is zo een van die rensters waarvan je niet kan geloven dat ze er ooit mee stoppen. Alsof ze er altijd is geweest en ze er altijd zal zijn.

En dat is ook zo. Helens successen zullen niet stoppen. Helen blijft verrassen. Na een succesvolle eerste editie van een juniorencross voor meisjes in Loenhout zullen er volgend seizoen meerdere van die wedstrijden zijn binnen de DVV-verzekeringen trofee en krijgen de meisjes junioren ook een eigen trofee. Diezelfde meisjes rijden in 2020 ook hun eerste WK. Hoog tijd, als je weet dat er voor junioren mannen al regenboogtruien worden uitgedeeld sinds 1979.

Het is een beetje tegendraads, een Britse die in België aan de kar moet komen trekken om jonge meisjes een eigen koers te laten rijden. We kunnen nu al zeggen dat er in 2020 geen Belgische wereldkampioen zal worden bij de dames junioren, en de vijf jaren daarna waarschijnlijk ook niet. We hebben de boot gemist.

Helen stopt misschien als voltijds veldrijdster, maar niet als voltijds ambassadrice. Ze zal de jeugd begeleiden met evenveel passie als ze de afgelopen 15 jaar op de fiets zat. Helens succes zit in al die Britse jeugd die het zo goed doet. Of wat dacht u van Tomas Pidcock, Evie Richards en Ben Tulett?

Helens succes zit in haar eerlijkheid, in haar oprecht geloof in een droom en dat die droom voor iedereen werkelijkheid kan worden als je er meer hard genoeg in gelooft en openstaat voor de mensen rondom je. Ik kan het niet mooier verwoorden dan zijzelf:

“Wat ik wil overbrengen is dat onze levens bubbels zijn en dat we het soms moeilijk hebben om er buiten te kijken. Maar je kunt de bubbel ook uitbreiden. We leven in een ongelofelijke wereld, vol met bijzondere mensen die bereid zijn hun huis open te stellen en hun leven te delen met jou.”

(Uit de prachtige tekst waarmee ze haar afscheid aankondigde.)

Het was haar laatste ronde, maar zij zal nog vaak een nieuwe koers rijden. Samen met al die jonge vrouwelijke talentjes die ze begeleidt. En terwijl de eerste voorjaarsklassiekers hun nieuwe winnaar kennen, droom ik al van die eerste regenboogtrui in de nieuwe categorie daar in Dübendorf. Met Helen Wyman aan de zijlijn en een grote glimlach op haar gezicht.

Quarter life #5: we doen allemaal maar wat

3 maart 2019goanneliesLeave a comment

Mijn leeftijd staat op 25 ondertussen. Voor velen is dat de ideale leeftijd. Je moet nog veel beslissingen maken in je leven. Alles kan nog. Maar het is tegelijk de leeftijd dat velen zich wat vastrijden. Dat de keuzemogelijkheden je belemmeren. Dat je je afvraagt of dit het nu wel is. Wat dit ook mag zijn.

Omdat er over schrijven kan helpen om het onderwerp toegankelijker en meer bespreekbaar te maken vond ik het een goed idee om een rubriek in het leven te wijden die enkele moeilijkheden, vragen, onzekerheden over de quarter life bespreekt. Want er is zoveel zever over te vinden online en dat helpt de vooroordelen niet echt de wereld uit.

Er is geen recept

Uit mijn vorige posts liet ik al een aantal zaken uitschijnen. Er blijkt een lijst met checkboxes die we willen aanvinken, er is een soort impliciete standaard om aan te voldoen en anderen hebben verwachtingen over hoe wij ons leven gaan invullen. Al deze zaken lijken er op te wijzen dat er zoiets bestaat als een pad naar geluk. Een recept dat je moet volgen om tot een goed resultaat te komen.

Je raadt het al: dat is er niet. Er is niet een recept dat voor iedereen naar geluk leidt. Het leven zou anders nogal saai, eentonig en voorspelbaar zijn. Misschien willen we wel allemaal hetzelfde gerecht bereiden, maar onze koelkast zit nu eenmaal vol met andere ingrediënten die zorgen voor een verschillend smaakaccent.

En we hebben niet allemaal een chef-kokdiploma. We zijn amateurs, hobbykoks die proberen om iets deftigs op tafel te toveren. Oftewel: we doen allemaal maar wat.

We doen allemaal maar wat

En dat is helemaal niets leeftijdsgebonden wat mij betreft. We mogen de beste hobbykok zijn, maar dat wil niet zeggen dat het potje eens niet kan overkoken, of dat het vlees altijd de perfecte cuisson zal hebben. Een nieuw sausje kan al eens schiften… Voor jullie nu echt honger krijgen zal ik de metafoor even stoppen. Maar: you get the point.

Hoeveel levenservaring we ook (denken te) hebben, we blijven ons best doen in de hoop dat het iets wordt. We doen allemaal maar wat we denken dat goed is. Niemand heeft de waarheid in pacht.

Dat is op zich goed. Het probleem is dat we dat verbloemen. Iedereen lijkt het voor elkaar te hebben. We geven aan elkaar niet toe dat we eigenlijk geen idee hebben. Waardoor we van elkaar denken dat er toch een recept moet bestaan, alleen dat wijzelf dat dan net niet hebben ontdekt. Ook hier doen sociale media meer kwaad dan goed. Net als een foodblogger gaan we daar enkel mooie foto’s tonen van een geslaagd gerecht op een mooi wit bord.

Nog maar 25

Maar als je al wat ouder bent dan kan je dat plaatsen. Dan besef je dat je dat recept niet per se nodig hebt. Dat het zonder ook wel goed komt. Je hebt het namelijk al heel je leven zonder moeten doen. Je begint stilaan te begrijpen dat de weg naar het eindresultaat vaak mooier is dan dat resultaat zelf. Op je 25 heb je dat inzicht niet noodzakelijk.

En dus raak je in paniek. Word je onzeker. En kan je al eens blokkeren of crashen. Want je weet niet meer welke pad je moet nemen. Je lijkt de enige persoon op de wereld die het niet voor elkaar heeft. “Ik weet het niet” uitspreken wordt synoniem voor falen. En niemand wil falen. We willen niet toegeven dat we soms een omweg maken langs donkere steegjes.

We zijn nog maar 25. We hebben niet al die jaren ervaring om iets te plaatsen. Eigenlijk zijn we nog lang niet volwassen, als dat al ooit bestaat. We zijn nog jong, in een wereld vol mogelijkheden en vol mensen die doen uitschijnen dat ze alles voor elkaar hebben.

Ik heb zelf heel erg het gevoel dat mensen altijd meer van mij verwachten omdat ik vaak als volwassener wordt gezien dan mijn leeftijd. Maar ik blijf ‘nog maar’ 25, met ook nog maar 25 jaar ervaring en met de onzekerheden die inherent bij die leeftijd horen.

We doen allemaal maar wat is dan het inzicht dat je absoluut nodig hebt om te relativeren. Maar daarvoor moeten we eerst stoppen met elkaar als chef-koks te zien. En terugkeren naar de amateurs die we eigenlijk echt zijn. Ik ben er van overtuigd dat we onze onwetendheid wat vaker met elkaar moeten delen. Dat het taboe eraf moet.

Wanneer we toegeven dat ‘ik weet het niet’ geen schande is, dat twijfels en mislukkingen bij het leven horen en dat we allemaal zoekende zijn zal dat zorgen voor veel interne rust. Bij jezelf en bij de mensen rondom je.

Ik neem mij alvast voor om vaker uit te spreken dat ik het niet weet. Dat ik maar wat doe. En om te luisteren wanneer anderen mij dezelfde boodschap willen brengen.

Doe jij ook maar wat?

Rotterdam #3: Museum Boijmans Van Beuningen‎

27 februari 2019goanneliesLeave a comment

Rotterdam, een stad die niet meteen een top-of-the-bill plaats bekleedde op mijn bucketlist. Ik had namelijk geen idee wat er te beleven viel. Hierdoor kon ik er twee dagen zonder vooroordelen rondstappen. Het verrassingstripje van het lief was op dat vlak dus al volledig geslaagd. En hoewel het niet 100% mijn stad is genoot ik toch met volle teugen. Een stad langs het water met een grote haven, dan waaien al je zorgen letterlijk weg.

De dag ervoor deden we een ijskoude wandeling door het centrum en het havengebied in de verwachting dat het zondag zou regenen. Maar eigenlijk scheen zondag de zon. Toch bleven we bij ons idee om één van de bekendste musea van de stad te bezoeken.

Bojmans Van Beuningen is een kunstmuseum, maar dan vanuit het alle kunst onder één dak principe. Niet enkel antieke kunst, niet enkel moderne werken. Ook geen focus op één kunstenaar, tijdperk of stroming. Je vindt er van alles wat en het staat ook allemaal wat door elkaar. En alleen al om die beleving vind ik het een echte aanrader.

Ook op het binnenplein merk je al dat dit geen standaard museum is:

Een ticketje kost 17,50 euro, misschien vrij prijzig denk je, maar je krijgt er wel wat voor terug. De ruimtes zijn zeer mooi ingedeeld en gebruikt. Op de eerste verdieping draait het rond schilderkunst. Elke kamer heeft een bepaald thema, maar het mooie is dus dat de ene kamer niet noodzakelijk op de andere volgt. En dat je dus plaats tussen de heel moderne kunst loopt en dan weer een Rubens spot.

Ik was natuurlijk het meest geïnteresseerd in de antiekere kunst, vooral uit de 14de tot 17de eeuw en ik kwam zeker aan mijn trekken. Maar geconfronteerd worden met die moderne kunst was ook wel weer goed, want die comfort zone hé.

Op de benedenverdieping gaan ze voorbij de schilderkunst en gaat het om voorwerpen of zoals zij het noemen ’toegepaste kunst & design’. Zoals een omgekeerde ladder met lichtjes aan. Leuk om door te wandelen, maar ik verkies toch de schilderijen ;).

Het museum heeft daarnaast telkens wat tijdelijke tentoonstellingen lopen, opnieuw in hele mooie ruimtes. Ik vind het best wel belangrijk dat een museum ruim en licht is en dat is hier zeker het geval. In combinatie met de grote en kleinere namen aan kunstenaars, uit binnen- en buitenland heb ik enorm genoten van mijn kunstbad. Als je dus nog een leuke culturele activiteit zoekt in Rotterdam is dit zeker een aanrader!

Na dit bezoekje moesten we jammer genoeg terug naar huis. Hoe koud het ook was, de stad heeft ons zeker warm gehouden tijdens dit weekendje. Een laatste blik op de oude haven met de kubushuisjes in de verte.

Bezoek jij graag een kunstmuseum?

Mijn andere berichten over Rotterdam:

We zingen niet over geluk

24 februari 2019goanneliesLeave a comment

And it’s hard to write about being happy
‘Cause the older I get
I find that happiness is an extremely uneventful subject

Het is de openingszin van het liedje ‘No choir‘ van Florence+ The Machine. (Ik ben mij aan het voorbereiden op hun Sportpaleisconcert en daar hoort het leren van de onbekendere liedjes op de nieuwe CD natuurlijk ook bij).

Deze zin viel me op, omdat ik eerder al een interview zag met P!nk bij Ellen Degeneres waarbij het ook ging over geluk en hoe kunst in al zijn vormen vooral ontstaat door pijn en niet zozeer door geluk. Ik voeg het interview er even bij:

“Does art ever come from happiness?” “No.”

“Pain is a catalyst for change, it’s a motivator, it’s worth talking about.”

Ik denk dat ik hen gelijk moet geven. Ik merk dat ik zelf veel makkelijker ga schrijven wanneer het wat moeilijker gaat. En moeilijk hoeft echt niet meteen ongelukkig of pijn te betekenen. Ellen noemt het een soort leegte die je gaat vullen met kunst, in mijn geval schrijven. Door het op te schrijven, is het uit mijn hoofd en verwerk ik het beter.

Wil dat dan zeggen dat je minder stilstaat bij geluk? Want door er niet over te schrijven vergeet je die momenten misschien te koesteren. Waarschijnlijk wel. In hetzelfde liedje bezingt Florence ook hoe dit gelukkige moment compleet vergeten zal worden. “There will be no grand choirs to sing, no chorus will come in, no ballad will be written, it will be entirely forgotten…”.

Klinkt een beetje triest. Dat we de positieve momenten lijken te vergeten en focussen op het negatieve. Maar het is gewoon zo. Bij een negatieve ervaring treden er gewoon veel meer coping mechanismen op waardoor je hoofd heel erg je best doet om het te verwerken. En het een iets meer blijvende indruk nalaat.

Daardoor zijn we meer geneigd het negatieve te onthouden en voorbij te gaan aan de goede dingen. Daarom dat het noteren van lichtpuntjes zo belangrijk is. Daarom dat ik soms even geen inspiratie heb om te schrijven, omdat alles even goed gaat. En ook dat is ergens onzin want zoals P!nk het zo mooi zegt “dan schrijf ik wel over iets anders”. Er valt altijd over iets te schrijven, maar de nood is dan vaak minder groot.

Het toont tegelijk ook aan dat constant geluk niet bestaat. We worden creatiever wanneer we ongelukkig zijn, wanneer er iets mis is. We gaan dan actie ondernemen, in al zijn vormen. En dat maakt dat er vandaag dat ene liedje door je radio knalt of er start-ups bestaan die iets nieuws proberen. Pijn houdt de wereld evenzeer draaiende als geluk.

Het is gewoon weer zo’n inzicht dat me overviel, al luisterend naar Florence haar stem op een drukke ochtend. Ik moet niet constant gelukkig zijn. Het is niet erg om je soms rot te voelen. Je bent lang niet de enige. Ik zou ik niet zijn zonder pijn, verdriet en woede.

Maar die mooie momenten wil ik toch wat vaker koesteren. Een ballade erover schrijven gaat misschien wat ver. Maar die lichtpuntjes blijven zien, daar gaan we voor.

Haal jij soms inspiratie uit een liedje?

Op het nachtkastje #19

20 februari 2019goanneliesLeave a comment

Gelezen

Ik las ‘The marriage game‘ van Alison Weir over Queen Elizabeth I. Ik was zwaar teleurgesteld in dit boek, niet zozeer omwille van het verhaal, al vond ik dat oppervlakkig en de personages heel inconsistent, maar vooral door de schrijfstijl. Ik las al vaker iets van Weir, maar in dit boek heeft ze haar schrijftalent even aan de kant geschoven ofzo. Heel jammer, het blijft zoeken naar een boek over Elizabeth dat ik wel goed vind.
Je hebt misschien al door dat ik de laatste tijd wat boeken heb gelezen die ik achteraf gezien niet zo goed vond. Daarom koos ik nog eens voor een totaal ander genre en voor het boek dat het laagste stond op mijn TBR, in die zin dat ik hem er het eerst aan heb toegevoegd op Goodreads (ergens in 2013 ofzo). Ik las ‘mannen die vrouwen haten‘ van Stieg Larsson, deel één uit de bejubelde Millenniumtrilogie. Geen dun boek, maar ik ben er letterlijk door gevlogen. Ik wist nog een aantal dingen van de film, maar zeker niet veel meer. Het is zo vlot geschreven en gewoon een goed verhaal. Net geen 5-sterren boek omdat er een deel van het verhaal me wat minder lag. Het was lang geleden dat ik nog zo genoten heb van een boek en deel twee ligt al klaar.
Op de trein las ik het eerste deel over de Medici’s, de befaamde familie uit Firenze. Ik dacht dat er een link was met de gelijknamige tv-serie, maar dat bleek niet zo te zijn. Het boek is nogal oppervlakkig met korte hoofdstukken en niet echt een samenhangend plot. Ik vond het dus wat tegenvallen, al las het wel vlot (typisch voor Italiaanse schrijvers) en was ik er dus snel door. Maar ik ga niet meteen de vervolgdelen lezen.
Ondertussen ben ik bezig in ‘Life after life‘ van Kate Atkinson. Prijzen gewonnen en heel wat mensen uit mijn omgeving vinden het goed. Ik was tijdens de eerste 50 bladzijden absoluut niet enthousiast, moest wennen aan de schrijfstijl waarbij iedereen elkaar met de voornaam benoemd, ook de kinderen hun ouders. Vreemd. Maar nu ik rond de 200 pagina’s ver ben kan ik alleen maar zeggen dat ik in het verhaal zit en dat het intrigeert. Benieuwd!

Gekeken

Het zijn drukke tijden voor de digibox. Er is wel wat op tv en veel nieuwe programma’s heb ik nog niet kunnen bekijken. Zo startte deze week ‘Baptiste’ op BBC, een soort prequel van The Missing met ook Vlaamse acteurs zoals Barbara Sarafian en Boris Van Severen.
Ik ben Les miserables van de BBC aan het kijken, de vorige zondagavondserie (ik zit achter, jaja). Nog twee afleveringen tot het einde. Het is niet een niet-musical-versie en voor mij een eerste kennismaking met het verhaal. De eerste aflevering was niet wow, maar ondertussen ben ik helemaal mee en vind ik het prachtig gemaakt. Perfecte voorbereiding op Parijs ook.

Meegemaakt

Februari was een veel rustigere maand dan januari en amen to that. Ik genoot enorm van de rust, al heb ik nog altijd het gevoel dat ik duizend en één dingen moet doen.
Op het werk begint de agenda ook wat over te lopen, dat zorgt voor meer druk en ook meer motivatie in mijn geval, maar deze week vrijdag begint mijn mini-verlof, nog een overblijfsel van vorig jaar trouwens :).
Ontzettend genoten van de eerste echte zonnestralen van 2019. Dat maakt mentaal zo’n verschil. Ik ben absoluut geen wintermens, geef mij gewoon zon en blauwe lucht, maakt niet uit hoeveel graden het dan is. Danku <3.
Ik organiseer dit jaar het teambuildingsweekend op het werk, binnen 3 weken is het al zover en de timing was best kort. Stresserend en toch ook leuk om zaken in elkaar te steken en die dan geheim te moeten houden. Héhé.

Uitkijken naar

Een aantal dagen vakantie met al wat sociale activiteiten, wat praktische zaken voor #projecthuis en toch ook wat extra rust.
Meer zonneschijn.
Teambuildingsweekend met het werk, spannend!

Geblogd

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis?

17 februari 2019goanneliesLeave a comment

Ik heb er al vaak naar gehint via de hashtag #projecthuis. Maar ik besefte onlangs dat ik het daar eigenlijk nog nooit echt over heb gehad. Ik ben dan misschien wel een pak persoonlijker gaan bloggen en jullie krijgen best vaak een inkijk in mijn gedachten (al dan niet vrijwillig :D). Bloggen over waar ik ga wonen vind ik toch wel heel persoonlijk. Misschien vandaar.

Maar dus: ja, ik ga alleen wonen. Alleen is het geen standaard bouwproject waardoor ik over een jaar aan het verhuizen ben. En dus krijg ik ook vanuit mijn omgeving best wel veel vragen, en vaak dezelfde, die ik nu in heuse FAQ-stijl wil beantwoorden. Zo zijn jullie meteen helemaal mee.

Wanneer ga je verhuizen?

De meest gestelde vraag van het afgelopen jaar. Maar om het antwoord te begrijpen moet je snappen dat dit geen standaard bouwproject is. Wij (ik praat niet graag over ik, wij is hier wel degelijk ik, maar ik zeg liever wij, lalala) werken namelijk niet met een aannemer of zijn niet in een woonproject gestapt. We gaan eigenlijk alles zelf doen, zoals dat dan heet.

Wat niet wil zeggen dat we echt alles zelf gaan doen. We doen beroep op een architect, metser, elektricien, verwarmingsfirma etc. Alleen is er geen tussenpersoon, geen aannemer. En gaan we ook zelf wel actief meehelpen met metsen, het dak leggen, vloerverwarming installeren… Stap voor stap dus.

Dit zorgt er uiteraard voor dat er misschien wel binnen een jaar een afgewerkte ruwbouw is, maar den binnen is het meeste werk en dat zal niet op 1,2,3 klaar zijn. Tegelijk zorgt dat er ook voor dat er geen deadline is. Ik woon nog thuis, dus er is geen datum dat mijn huurcontract afloopt. Geen druk.

Het was een vijfjarenplan en ondertussen is er al een dik jaar voorbij. Dus ik schat dat ik binnen ongeveer 4 jaar aan het verhuizen ben. Misschien vroeger, misschien later. Er is geen haast, maar we willen ook niet aanmodderen. Het is voor mensen blijkbaar moeilijk om te begrijpen dat ik geen verhuisdatum heb. Ik snap niet goed waarom, maar het blijkt voor anderen moeilijk te aanvaarden dat ik pas over 4 jaar verhuis. Maar zelf zorgt dat absoluut niet voor stress, integendeel.

Waar sta je nu in het project?

De fundering, inclusief betonplateau is klaar. Dit voorjaar start de ruwbouw, waarvoor de materialen (gevelsteen, dakpannen, isolatie) al zijn gekozen. De volgende stap is het kiezen van de ramen, deuren en garagepoorten. Verder moeten er ook beslissingen gemaakt worden inzake verwarming bv.

Inrichting? Dat zal pas iets zijn voor over een dikke twee jaar. Ik heb daar ook echt nog niet deftig over nagedacht. Ik wil het stap voor stap doen.

Welke stijl van huis ga je zetten?

Een huis met een puntdak. Jawel, baanbrekend, ik weet het. Tegenwoordig worden er veel van die witte of zwarte legoblokken gezet (zo noem ik dat dan ^^). Dat is helemaal niet mijn ding. Ik ga voor een vrij traditioneel huis langs buiten. Hoevestijl, met één verdieping (en dus slaapkamers onder het dak, super gezellig) en een rustieke gevelsteen. Dat wil niet noodzakelijk zeggen dat de inrichting ook traditioneel zal zijn.

Ik wil wel gaan voor een warme kleurrijke inrichting en geen zwart-wit of Scandinavisch design. Dat past gewoon niet bij mijn persoonlijkheid. Maar verder ligt op dat vlak alles nog open.

Waar ben je aan het bouwen?

Ik zou Baal nooit kunnen verlaten. Dus blijf ik in dit mooie dorp ;).

Dat kan je toch niet betalen op je 25ste?

En toch zal ik volledig onafhankelijk op het einde van de rit mijn huisje zelf betaald hebben. Er is niemand anders die mijn rekening moet maken, alleen ikzelf. En hoewel er al allerlei doemscenario’s voorbij zijn gekomen in mijn hoofd, weet ik dat het me wel zal lukken.

Ik heb altijd bewuste geldkeuzes gemaakt en al best veel gespaard. Ik ben bijvoorbeeld nooit op kot geweest om mezelf en mijn ouders dat geld te besparen. Dat was een bewuste keuze op mijn 18de die nu een beetje oplevert en zo heb ik nog wel wat keuzes gemaakt. Ik ben niet enig kind trouwens dus het niet zo dat er me massa’s geld in de schoot geworpen wordt.

Uiteraard zal het niet gemakkelijk zijn en zal ik sommige dingen moeten laten vallen in functie van het huis. Maar ik ben ervan overtuigd dat dat ook zo zal zijn als ik er op mijn 30ste pas aan begin. Dus waarom wachten? En als je goed hebt opgelet verhuis ik helemaal niet op mijn 25ste, maar op mijn 29ste en dat is dan eigenlijk vrij laat om alleen te gaan wonen.

En hoe zit dat dan met het lief?

Deze vraag komt van mensen die weten dat ik al met de bouw bezig was voor ik een relatie had. Want wachten op de prins op het witte paard voor je actie onderneemt, dat zit niet in mij. Dus ja, de bouw is voorlopig vooral mijn project. Want je mag de grootste optimist ter wereld zijn, je moet gewoon toegeven dat over 4 jaar mijn leven en mijn relatie er anders kan uitzien. Of net hetzelfde is gebleven. Het kan alle kanten uit.

Het is cliché, maar er regelmatig over praten helpt. Het lief wordt zeker betrokken, maar staat niet elk weekend op de werf. Omdat geen van ons twee dat op dit moment nodig vindt. Time will tell. En ik heb er alle vertrouwen in dat we er samen zullen uitkomen. Ja, goed gespot, er zit soms ook een optimist in mij.

Hoe blijven we op de hoogte?

Mijn beste vrienden geef ik regelmatig een update via Instagram Stories, omdat ik gewoon niet iedereen elke maand zie en zo kunnen ze toch een beetje inschatten hoe het vordert.

Daarnaast zal je in mijn persoonlijke posts hier ook af en toe wel een idee krijgen van hoe het gaat. Ik ben gewoon niet het type dat elke dag foto’s online zal plaatsen van het huis, dat voelt niet juist voor mezelf. Ik kan me ook wel voorstellen dat ik over een jaar weer totaal andere vragen krijg over #projecthuis en ze opnieuw bundel in dit soort post.

Staat je vraag er niet tussen?

Daarvoor dienen gelukkig de comments!

Sevilla #5: patio’s en tegeltjes in 2 echte Spaanse casas

13 februari 2019goanneliesLeave a comment

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen en het eten <3. Voor wie nog een winterse citytripbestemming zoekt kan ik Sevilla alleen maar warm aanbevelen. De stad veroverde snel een plaatsje in mijn top 3 van Europese steden.

Ik wist helemaal niet wat ik van een stad als Sevilla moest verwachten. Op onze eerste dag wandelden we al bladerend door onze reisgidsen om te kijken wat er in de stad te doen was. We belandden uiteindelijk aan Casa De Las Duenas, maar liepen door want het was met inkom betalen en we wisten niet goed of dit ons ding was. We keerden op het einde van de namiddag toch terug en waren op slag verkocht. Zo’n minipaleisje met een heuse patio en leuke tuinen, dat is Sevilla ten voeten uit.

Vandaag neem ik je dus mee naar de twee bekendste casas van Sevilla en vertel ik je waarom ze beiden zo bijzonder zijn en dus een bezoekje waard.

Casa palacio de Las Duenas

Las Duenas, ook wel Casa de Alba genoemd, is minder bekend dan zijn tegenhanger Casa de Pilatos. Het is nog maar enkele jaren open voor publiek. Tot 2016 woonde hier de duchess de Alba. Haar erfgenamen zijn nog steeds eigenaar, maar hebben besloten om er een soort museum van te maken.

Dat was ook meteen het unieke aan dit casa. Het lijkt alsof de duchess elk moment kan binnenwandelen om zich te nestelen in een zetel met zicht op haar patio. Het meubilair is allemaal nog aanwezig en ook de tuinen zijn zeer mooi onderhouden.

Je loopt door een mooie okeren poort naar binnen

Je betaalt 10 euro voor een ticket tot het paleis. Wij arriveerden in de late namiddag en het was er heerlijk rustig waardoor we het casa bijna voor ons alleen hadden. In de voormiddag werden er nog bussen Japanners gedropt, dus het is sowieso een aanrader om ofwel heel vroeg ofwel laat in de namiddag te arriveren.

Je komt binnen en meteen valt de paarse begroeiing van het gebouw je op. De voorgevel is echt prachtig.

Er staan bordjes die de volgorde van de ruimtes aangeven met steeds wat korte uitleg. Er is ook de mogelijkheid tot een audiogids. Via de paardenstallen kom je eerst in de tuin. Het is een typische stadstuin, maar dan met een Spaans tintje uiteraard. Fonteintjes, tegeltjes en heel wat verborgen hoekjes en kantjes.

En dan de patio. Er zijn amper woorden om die beschrijven. Zo kleurrijk, met zelfs in hartje november veel in bloei, inclusief prachtige palmbomen. Een geweldig plekje om te genieten in de schaduw in hartje zomer en ook in de wintermaanden nog de nodige zon mee te pikken. We zagen veel patio’s tijdens 5 dagen Sevilla, maar dit is met voorsprong mijn favoriet!

We namen veel foto’s en genoten van de sfeer die er hing. Je kan ook verschillende binnenruimtes en de kapel bezoeken. Naar boven mag je niet, maar de prachtige trap met tegeltjes is zeker het bekijken waard.

De combinatie van Moorse en Westerse elementen is overduidelijk. Het heeft allemaal ook iets (neo)renaissance-achtig. Er staan bovendien veel Griekse en Romeinse beelden in het paleis. Het was helemaal mijn stijl.

Er is nog een tweede patio, die iets soberder is met witte muren en okeraccenten, maar ook hier lijkt het me heerlijk om te zitten.

Uiteindelijk ga je via de voortuin weer naar buiten. Casa de las Duenas was voor ons de perfecte kennismaking met Sevilla op onze eerste dag en zou ons nog lang bijblijven. Ik vond dit het mooiste paleis dat we hebben bezocht denk ik. Misschien omdat we zo onvoorbereid waren en we er bijna alleen ronddoolden. In het Alcazar en in Pilatos was het drukker, dat zijn ook bekendere trekpleisters. Sla dit dus zeker niet over!

Casa de Pilatos

Nu we de smaak te pakken hadden bezochten we de dag erop ’s morgens het casa de Pilatos. In de reidsgids stond beschreven dat we er de mooiste patio van Sevilla te zien zouden krijgen. Meteen werd duidelijk dat dit paleis weer iets totaal anders was dan Las Duenas.

Toegang tot de benedenverdieping kostte 10 euro, voor 12 euro kan je ook naar boven, maar dit kan enkel met een begeleidde tour. Beneden is in ieder geval voldoende te zien en je krijgt ook een audiogids gratis mee.

Pilatos is echt een combinatie van Moorse Mudejar en renaissance. En dat merk je meteen want bij toegang kom je onmiddellijk op de prachtige patio terecht. Soberder dan Las Duenas, maar wat een details!

Er hangen bustes op van bekende Romeinse veldheren/nobelen/keizers. Zo spotte ik Cicero en Marcus Antonius, maar Caesar was bv. niet te vinden. Oh en de muren hangen vol, maar echt vol, met moorse tegeltjes, wat een pracht!

Het enige jammere aan dit paleis was dat we niet in de mooiste tuinen mochten wandelen. We konden enkel een foto nemen van veraf.

Aan de andere kant konden we gelukkig wel een stukje de tuin in en vonden we vooral veel bloempotjes en opnieuw tegeltjes

Via de trap, die helemaal betegeld is, kan je een glimp opvangen van de bovenverdieping. Misschien hadden we een klein beetje spijt dat we die tour hadden afgeslagen.

Ik snap waarom Pilatos als het pareltje van Mujedarstijl wordt aanzien en ik vind dit zelfs mooier dan het Alcazar. Het is allemaal wat afgelikter en heeft een minder bewoond gevoel dan Las Duenas, maar het is echt wel een must-see. Eigenlijk is dit de mooiste patio van allemaal, maar ons hart hadden we toen al wat verloren in las Duenas.

Beide palacios zijn dus zeker de moeite waard als je in Sevilla bent, durf verder kijken dan het Alcazar voor mooie Mudejararchitectuur.

Extra: casa de la Lebrija

En voor wie niet genoeg krijgt van deze casas of palacios. Ik vertelde al eerder over het Casa de la Lebrija, met opnieuw een prachtige patio met een vloer van Romeinse mozaïek en een prachtige gele buitenkoer.

Aan casas geen gebrek in Sevilla!

In welk paleis zou jij je het meeste thuisvoelen?