goannelies, auteur op GoAnnelies

Een beetje introvert is best oké #2

17 december 2017goanneliesLeave a comment

De afgelopen weken waren zwaar. Fysiek want net zoals zovelen te weinig zonlicht en een lichaam vechtende tegen de ziektekiemen (zoals altijd word ik trouwens nooit ziek genoeg om thuis te blijven ^^). Mentaal, want stress en veranderingen op het werk gecombineerd met zorgen thuis. Als er dan wat sneeuw bij komt kijken waardoor je vast staat met de auto en nergens meer raakt is maandagavond de week precies al om zeep. Wat doe je dan om dat beter te maken?

Anderhalf jaar geleden zou ik doorgegaan zijn tegen mijn limiet en zeker geen sociale afspraken afzeggen. Ondertussen weet ik wel beter. En daar heeft mijn inzicht uit dit oude postje veel mee te maken. Ik ben een introvert. Na een jaar BAS en de eerste weken op mijn huidige job kwam dat besef kei hard aan. Introvert leek iets slechts. Maar god, wat heb ik mij daar ondertussen mee verzoend. Ik ben er namelijk trots op!

Ik ben weliswaar heel aanwezig op het werk en mijn collega’s zouden mij misschien extravert noemen, want ja ik kan praten als een malle en gezellig en social doen. Ik praat zelfs met vreemden op feestjes als ik daar zin in heb. Maar daar gaat het niet om. Ik heb gewoon zoveel nood aan tijd voor mezelf. Dat is wat mij energie geeft, ik haal de motivatie uit mezelf. Dat is introvert zijn.

Introverte mensen hebben een aantal voordelen ten opzichte van extraverten. Het belangrijkste is – mijns inziens – dat we leren alleen te zijn. Dat we leren van onszelf te houden. Omdat we die alleen-tijd nodig hebben en dus gaan waarderen alsof het een luxe is. Ik word niet zenuwachtig van alleen zijn, mijn geluk hangt op die manier ook niet noodzakelijk van anderen af. Ik zit niet te wachten tot iemand mij belt om uit te gaan. Ik ben degene die belt, of die er net voor kiest om thuis te blijven.

Het afgelopen jaar ging ik dan ook verantwoorder met mijn vrije tijd, afspraken en rust om. En dat brengt op! Ik voel dat ik een beter evenwicht heb gevonden. En ja, ik word nog altijd zenuwachtig van een lege agenda, maar nu weet ik dat ik daar dan iets moet aan doen. Net zoals ik weet dat ik in drukke weken niet nog iets erbij moet proppen.

Dus was deze week de beslissing snel gemaakt. Geen sociale dates, maar 1u dansles meepikken (want achterlopen met de choreo willen we nog net niet) en verder veel met een boek in bed én op tijd naar bed. Vrijdag het werk überhaupt halen was het doel. En hoewel vrijdag de moeilijkste dag van de week werd, heb ik dat toch maar mooi gedaan. Ook dit weekend even geen sociale afspraken, de focus ligt volledig op de komende week.

Misschien was ik deze week dus niet die happy sociale Annelies, maar de komende week zal ik ten minste ten volle kunnen genieten van de danslessen en die kerstreceptie op het werk. In plaats van te crashen vlak voor mijn deugddoend verlof.

Zelfkennis, het komt met de jaren. En met dit huizenhoog cliché sluit ik graag af.

Pauline

13 december 2017goanneliesLeave a comment

‘Datgene wat ik al mijn hele leven het liefst doe, fietsen, is mijn grootste nachtmerrie geworden.’ Najaar 2016. Een zeer openlijke Pauline Ferrand-Prévot in tranen na de Olympische Spelen in Rio De Janeiro. Een verre ereplaats tijdens de Olympische wegrit en een opgave in de mountainbikewedstrijd 14 dagen later zorgde dat ze met veel twijfels de Braziliaanse grond verliet.

Het jaar daarvoor won ze in minder dan 365 dagen tijd de regenboogtrui op de weg, in het veld en op de mountainbike. Dat was ongeëvenaard. En dat zal het nog wel een tijdje blijven. Uiteraard werden de Spelen het nieuwe hoofddoel. Wie zou haar daar wat doen?

Rio dus. Daar waar ze enkele weken voor de wegrit nog in een hevige publiekelijke discussie verwikkeld raakte met toenmalig wereldkampioene Elizabeth Armistead, Deignan tegenwoordig. Armistead kwam in opspraak met haar whereabouts, maar daar werd door de UCI geen gevolg aangegeven. Pauline vond dit niet kunnen en reageerde openlijk, waarna Lizzie zo elegant was om Pauline te verwijten dat ze een affaire heeft met een getrouwde man.

Die getrouwde man is trouwens Julien Absalon, tweemalig Olympisch en vijfmalig Wereldkampioen in de cross-country mountainbike. Een levende legende. Ik ben 24 en heb nooit anders geweten dan dat Absalon wereldbekerwedstrijden wint. Straffer dan Nys, dat staat vast. Helemaal niet zo dom van Pauline om zo’n man aan de haak te slaan. Het maakt haar alleen maar beter.

Tot hier is het dus allemaal een sprookje. En toen kwamen die fatale Spelen. Je zou denken dat ze de maanden nadien, na die nachtmerrie-uitspraak, niets meer van zich laat horen. Maar dan ken je Pauline niet. Een tijdje later plaatste ze een foto van haar nieuwe hondje. Ze heeft het hondje Rio genoemd. Rio. Relativeren dat kan de kleine blonde française als geen ander. Pauline had toen al lang mijn hart gestolen, maar dat hondje bezorgt me nog steeds een lach op mijn gezicht wanneer ze weer eens foto van hem post.

Ik maakte met haar kennis toen ze opdook in het veld. Ik die al jaren fan was, en dat nog steeds ben van Marianne Vos (die toen een blessure had en die winter niet zo geweldig zou presteren). Na Pauline’s eerste wedstrijd was ik al verloren. Amper een jaar ouder dan mezelf (ze nog steeds maar 25!), een prachtige stijl op de fiets en altijd die innemende glimlach. Ze reed een prachtig WK in Tabor en terwijl onze Sanne in de coulissen stond te wenen om een gemiste kans, straalde zij op dat podium. Sanne kon die dag niet dezelfde klasse opbrengen als het Franse talent. Gegokt en verloren, Sanne. Geen schande om van een iemand als Pauline te verliezen. Jouw tijd zou nog komen.

Ik bleef haar volgen. Op sociale media is Pauline gelukkig diezelfde innemende persoonlijkheid. Ze is niet het type renster om enkel haar overwinningen te posten. Dat hebben de dames sowieso veel minder dan de heren. Ze toont hoe ze echt is, ze doet zich niet anders voor. Een jaar na Tabor kwam ze niet in het veld wegens de voorbereidingen voor de Spelen, het jaar nadien ook niet, want niet bekomen van de pijnlijke naweeën van diezelfde Spelen. Ik leefde met haar mee. Het was pijnlijk om die gewonnen regenboogtrui in Tabor nooit één keer in het veld te mogen aanschouwen.

Deze zomer stond Pauline er terug. Nog niet helemaal op haar oude topniveau, maar ze reed wel netjes tussen de toppers. Op het WK in Bergen pareerde ze een eerste belangrijke versnelling van de Nederlandse dames. De tweede beslissende versnelling miste ze. Een week daarvoor haalde ze een tweede plaats op het WK Mountainbike. Net als Julien trouwens. Aan zilver geen gebrek ten huize Absalon – Ferrand-Prévot.

Ik durfde niet meer hopen dat ze opnieuw in het veld zou verschijnen. Maar stiekem bouwde ze ook in deze discipline aan haar comeback. En toen was ze daar plots en niet zomaar om zich te amuseren. Een vierde plaats in Essen en winst in de moeder van alle crossen, Overijse. Haar blonde vlecht onder de modder, de tegenstand door de vele valpartijen ook, maar Pauline’s lach blijft stralen. Of ze het WK gaat rijden? ‘Peut–être’.

Wees maar zeker dat ze rijdt in Valkenburg. Geen enkele kampioen, ook vrouwen niet, laat een titel liggen. En dat ze kans maakt daar bestaat geen twijfel over. Marianne en Sanne gaan hun werk hebben aan haar. En ik zit als supporter met een luxeprobleem.

Ja, ik ben supporter van een française. Pauline is de naam. U leert maar best een mondje Frans om die dubbele achternaam van haar uit te spreken. Dat gaat nog van pas komen.

Een leeg blad

10 december 2017goanneliesLeave a comment

Ik kan bijna niet geloven dat we alweer toe zijn aan een nieuw jaar. Enerzijds omdat het najaar als een sneltrein voorbij is gereden. In mijn hoofd zit ik nog in september. Anderzijds omdat december sowieso niet mijn favoriete maand is en ik de kerstgekte aan me voorbij laat gaan. Ik negeer dat het bijna Feestdagen zijn. 2018, dat is nog ver weg. En eerlijk gezegd heb ik er nog niet meteen zin in.

Een nieuw jaar is namelijk zoals een leeg notitieboekje. Je krijgt een nieuwe kans om het te vullen. Normaal vind ik dat fijn, maar dit jaar schrikt me dat allemaal een beetje af. We zijn namelijk 11 december en ik heb letterlijk 0,0 plannen voor het nieuwe jaar. Geen nieuwe uitdaging, geen vakantie geboekt, zelfs geen concert, musical of uitstapje ligt al vast. En dat is volgens mij de eerste keer ooit.

Hiervoor had ik ofwel studieplannen of begon ik met werken. En ja, het afgelopen jaar was ik al volledig aan het werk, maar ik had als starter geen volledige vakantie en heb mij dus kei hard gefocust op het werk en dan nog is het met 2 buitenlandse tripjes en een week staycation aan zee gelukt om veel uit mijn weinige vakantiedagen te halen. Mijn agenda was doorheen het jaar best goed gevuld.

Dit jaar is hij leeg, die future log van mij. En ik ben ondertussen wel al gewend aan de job. Dus is het tijd voor andere dingen, maar die laten dus nog op zich wachten. Hoe of wanneer ik mijn volle vakantiedagen ga opnemen? Geen idee! Wil ik mezelf verder ontwikkelen? Graag, maar ik weet niet waar beginnen. Een nieuwe hobby? Een cursus?

Klinkt voor sommige misschien zalig, een volledig jaar om in te vullen zoals je wil. Maar ik wil er natuurlijk iets van maken (ja hallo, perfectionisme). Ik weet wel dat 2018 een tussenjaar zal worden. En dat ik net daarom wat rustiger aan moet doen. In 2019 start project alleen wonen. Dat gaat een stresserende onderneming worden. Dus 2018 dient vooral om me te informeren, voor te bereiden en te sparen. Dus misschien kijk ik later terug op 2018 als een zalige rustige tijd. Maar momenteel zorgt het vooral voor onrust in mijn hoofd.

Schrijvers of bloggers kunnen al eens last hebben van angst voor de lege pagina. Omdat ze even vastzitten, last hebben van een ‘writers block’ of wel iets willen schrijven maar bang zijn dat het niet goed genoeg is. En daar vergelijk ik het nu even mee. Ik heb een volledig jaar dat ik nog moet schrijven en ergens heb ik schrik dat het niet spannend genoeg gaat worden. Dat het een standaard jaar zal zijn. Een recensie van drie op 5 sterren. Want zeg nu zelf, boeken van drie sterren, die blijven niet bij, toch?

Het zijn natuurlijk maar wat twijfels in mijn hoofd. Een jaar is wat je er zelf van maakt. En misschien wordt 2018 een topjaar. Er is gewoon dat twijfelachtig stemmetje in mijn hoofd waar ik even niet van af raak.

Kijk jij uit naar 2018? En heb jij wel eens twijfels over wat een nieuw jaar gaat worden?

History nerd #1: Isabella d’Este

3 december 2017goanneliesLeave a comment

Na lang wikken en wegen heb ik besloten om toch een geschiedenisrubriek in het leven te roepen. Hierin beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Ik had deze rubriek kunnen starten met de Engelse geschiedenis, want dat is zo hard mijn ding. Maar ik kies met opzet even iets anders. De Italiaanse Renaissance is namelijk ook mijn dingetje. In de categorie: sterke vrouwen uit de geschiedenis wil ik het vandaag even hebben over Isabella d’Este.

Wie? Wel, ik ben er vrij zeker van dat je nog nooit van haar hebt gehoord. Lucrezia Borgia? Die ken je waarschijnlijk wel. Deze twee vrouwen zouden later grote rivalen worden. En wat mij betreft wint Isabella het met haar intelligentie van de meer verdorven Lucrezia.

Het huis d’Este

We schrijven 15de eeuw. Isabella is de dochter van de hertog Ercole d’Este aan het hof van Ferrara, Italië. Ze heeft een jongere zus Beatrice en drie jongere broers, Alphonso, de latere hertog d’Este, Ippolito, Ferrante en een halfbroer Giulio. De drie laatste zouden later in een vrij hevig conflict raken waarbij Ferrante en Giulio uiteindelijk Alphonso wilden vermoorden. Ippolito ontdekt dit en ze worden beide ter dood veroordeeld, maar broedermoord is nogal heftig dus de straf wordt omgezet naar levenslange opsluiting. Een fijne familie om in geboren te worden dus.

Mantua en Milaan

Isabella en Beatrice worden ondertussen uitgehuwelijkt aan andere belangrijke hertogdommen. Er ligt een oorlog met Frankrijk op de loer (zal later bekend staan als de eerste Italiaans Oorlog, wat een vrij ingewikkeld conflict geweest is) en Ferrara heeft nood aan bondgenoten. Isabella huwt met Francesco Gonzaga, de hertog van Mantua.

Beatrice trouwt met Ludovico Sforza, bijgenaamd Il Moro, de hertog van Milaan. Hij is een indrukwekkend man, heeft Leonardo Da Vinci aan zijn Hof en zal een ontzettend belangrijke rol spelen in de oorlog. Fransceso daarentegen is een minder knappe man en heeft wel veel rijkdom en invloed, maar weinig interesse in zijn vrouw. Toch heeft Isabella, zo zal later blijken, de beste deal gedaan. Beatrice sterft op 21-jarige leeftijd in het kraambed en Il Moro wordt uiteindelijk opgesloten door de Franse koning.

Lucrezia Borgia

Uit het liefdeloze huwelijk van Isabella en Francesco zullen uiteindelijk 8 kinderen geboren worden. Wanneer Lucrezia Borgia, de dochter van de paus notabene, trouwt met Isabella’s broer de hertog Alphonso, begint haar nieuwe schoonzus een affaire met haar man. Lucrezia en Francesco zullen een hele tijd lovers blijven tot Lucrezia ontdekt dat hij Syfilis heeft opgedaan in een hoerenkot. Zelfs een Borgia vindt dat een brug te ver 🙂

Mecenas en regentes

Maar waarom is Isabella nu zo bijzonder? Wel, Isabella heeft doorheen haar leven heel wat kunstenaars, schrijvers en andere intellectuelen middelen geschonken. Ze was een enorme mecenas/patrones voor de kunst en heeft gecorrespondeerd met o.a. Da Vinci, Michelangelo, Bembo, Mantegna en nog vele anderen.

Maar ook politiek heeft Isabella een belangrijke rol gespeeld. Toen Milaan, het Hof van haar schoonbroer, door de Franse troepen werd bezet onderhandelde Isabella zelf met de Franse koning om Mantua te beschermen. De Franse koning, Louis, was onder de indruk van haar charmes en Isabella slaagde in haar missie. Meer nog: ze gaf verschillende Milanese vluchtelingen onderdak. Ook na de dood van haar man bleef Isabella politiek en artistiek werk verrichten. Ze werd over heel Italië bewonderd als een goede en sterke vrouw, zowel voor als na haar dood.

Wat ik zo fascinerend vind aan haar is dat ze zich staand heeft weten te houden in een mannenwereld en dat ze eigenlijk daardoor meer respect heeft veroverd dan haar man en zelfs haar broer. Ze is uitgehuwelijkt aan een man die niets om haar gaf en heeft toch een mooi leven voor zichzelf en heel wat mensen rondom haar geschapen. Terwijl thuis in Ferrara iedereen elkaar probeerde uitmoorden en haar broer een overspelige bruid in huis nam, heeft Isabella haar hertogdom beschermd tegen de Fransen en beloftevolle kunstenaars het geld gegeven om er hun beroep van te maken. En die kunstenaars worden tot op de dag van vandaag door ons bewonderd. Ze had smaak, dat in ieder geval.

Mona Lisa

We weten dat haar zus Beatrice is geschilderd door de grote Da Vinci, een man die door Isabella heel erg werd bewonderd en met wie ze heel wat brieven uitwisselde. We weten ook dat Leonardo een schets van Isabella heeft opgestuurd en een aantal jaren later vraagt zij hem in een brief naar ‘het beloofde portret’, dat haar uiteindelijk nooit zal bereiken. Sommige historica menen dat Isabella wel eens Mona Lisa zou kunnen zijn, ook al wordt algemeen aangenomen dat dit Lisa del Giocondo is. De vraag blijft dus of dit ‘beloofde portret’ nooit is geschilderd, nooit is teruggevonden of dat zij dan toch model stond voor het alom bewonderde schilderij dat nu in het Louvre hangt. Ik twijfel persoonlijk tussen 1 of 2 en ik hoop voor haar het tweede zodat haar droom om door hem geschilderd te worden toch is uitgekomen.

Meer lezen?

In deze rubriek zal ik ook steeds enkele boekentips geven. Meestal zijn dit historische fictieboeken, het zijn dus verhalen over de gebeurtenissen, maar niet alles is gebaseerd op feiten. Toch een belangrijke opmerking om mee te geven!

Ik maakte kennis met Isabella door het boek Leonardo’s Swans (de muze van Leonardo in het Nederlands) van Karen Essex. Het verhaal gaat over Isabella en Beatrice, hun onderlinge band, de Italiaanse oorlog en ook over de relatie tussen Da Vinci en de zussen. Van dit boek heb ik indertijd enorm genoten.
Sins of the house of Borgia, dat je ook kan vinden onder de titel The book of love, van Sarah Bower gaat voornamelijk over Lucrezia en Cesare Borgia. Maar het boek speelt zich wel af ten tijde dat Lucrezia was getrouwd met Alphonso d’Este en ze aan het hof van Ferrara verbleef. Isabella is in het boek maar een bijpersonage, maar vooral het plot van de d’Este broertjes wordt hier goed uit de doeken gedaan.

Ik ben eigenlijk wel op zoek naar meer boeken over Isabella of het hof in Ferrara, maar jammer genoeg wordt er niet zo veel over geschreven. Iemand nog een aanrader?

Had jij al eens van Isabella d’Este gehoord? Welke sterke vrouw uit de geschiedenis bewonder jij?

Meer van dit soort verhalen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief waarbij ik je meeneem naar lang en minder lang geleden. Je kan alvast mijn gepubliceerde nieuwsbrief lezen in het archief. En na inschrijving ontvang je één à twee keer per maand mijn verhalen in je mailbox.

Inschrijven

Mijn bullet journal #1

26 november 2017goanneliesLeave a comment

Nadat ik deze post had geschreven en ik voor mijn verjaardag van mijn allerliefste collega’s de handleiding van Kelly rond bullet journaling kreeg, inclusief leuk notitieboekje, was er geen enkel excuus meer om eraan te beginnen. Ik las de handleiding vrij snel uit en begreep the basics. Op dit moment ben ik er nog vooral mijn eigen systeem van aan het maken. Maar ik deel graag mijn weg naar de bujo die voor mij werkt.

Note: ik heb besloten om voorlopig geen foto’s te nemen van specifieke pagina’s uit mijn bujo. Om de simpele reden dat ik vaak namen of persoonlijke dingen vernoem en ik niet mijn volledige levensplanning op het net wil gooien. Ik kan mij voorstellen dat ik later wel wat minder persoonlijke spreads durf delen. Zoals gezegd: ik zit nog in een leerfase wat betreft bullet journaling 😉

Planning

Mijn notitieboekje start met een index en meteen daarna een future log waarin de eerstvolgende 12 maanden staan. Hierin schrijf ik afspraken die langer dan een maand op voorhand worden gepland. Ik heb gemerkt dat dit er sommige maanden heel wat zijn, andere maanden amper. Maar het is ontzettend handig om de zaken die wat verder in de toekomst liggen alvast neer te pennen en zo zeker niet te vergeten.

Ik gebruik eigenlijk enkel een spread voor een maandplanning met aan de ene kant alle dagen van de maand met geplande afspraken en langs de andere een to do lijst voor die maand. Een dagplanning zou bij mij vooral werkgerelateerd zijn en dat laat ik dus ook liever op het werk in mijn agenda staan. En een weekly blijkt voorlopig ook nog niet nodig.

Een nieuwe maand maak ik ergens aan het eind van de vorige en ik vind het vooral handig om tijdens het overschrijven van de afspraken uit de future log en deze aan te vullen met andere zaken meteen in een oogopslag te kunnen zien hoe druk mijn weken al zijn. Heb ik bv. al twee afspraken in een werkweek dan weet ik dat door mijn danslessen op maandag en dinsdag de week al flink vol zal zitten en ik dus best ergens rust in bouw (door bv. het weekend niet propvol te plannen). Voor mijn introverte ik is het boekje voorlopig dus heel handig. Soms zie ik trouwens het tegenovergestelde: een lege week en dan weet ik dat mijn vriendinnen zeker kan sturen om iets leuks te doen. Want een volledige lege week, dat hoeft nu ook weer niet ;).

Trackers

Ik ben pas gaandeweg enkele trackers aan het toevoegen. In de eerste plaats eentje om bij te houden hoe vaak ik naar welke dansles ga (ik volg er drie). Handig om te weten aan het einde van het jaar, vooral omdat ik er eentje met beurtenkaart betaal en misschien komt een abonnement wel goedkoper uit daar.

Sinds vorige maand heb ik ook een mood tracker toegevoegd. Het is een ‘my year in pixels’ (even googelen en je krijgt wel enkele voorbeelden) waarin elke dag een piepklein vakje is dat een van de 6 kleuren krijgt. De verschillende moods zijn gelukkig, ok, verdrietig, kwaad/gefrustreerd, gestresseerd en ziek/moe/fysiek niet in orde. Ik vermoedde al dat mijn humeur de laatste tijd vaak wisselde en inderdaad: ik heb soms echt weken dat het op en af gaat van gelukkig naar verdrietig over gestresseerd. De laatste 2 weken merkte ik dan weer wat stabiliteit, tot het deze week weer compleet ontplofte… Benieuwd wat dat gaat geven als ik wat langer track. Moest er iemand nog handige trackers weten, mag je altijd een seintje geven!

Collecties

Daarnaast heb ik al enkele collecties, of lijstjes die ik bij hou met nuttige zaken. De belangrijkste voor mij zijn mijn bibboeken (en vooral onder welke afdeling ik ze kan vinden), inspiratie voor blogartikels en mijn lijstje met lichtpuntjes. Maar ook praktische zaken zoals mijn geldzaken krijgen een plaatje.

Tot slot heb ik nog wat tijdsgebonden collecties die op een bepaald moment even nuttig zijn, maar niet zullen overgenomen worden in een volgend boekje. De laatste tijd waren dit vooral pagina’s rond mijn tripje naar Sevilla (inpaklijst, lijstje met bezienswaardigheden, praktische info rond het hotel, etc.)

Verandert het nu al mijn leven?

Wel nee, niet echt. Het is niet zo dat ik elke dag mijn bullet journal vast heb, al is dat ergens wel nog altijd de bedoeling. Het lukt gewoon niet elke dag. En misschien wel het belangrijkste: ik heb er precies niet elke dag nood aan. Ik merk dus eigenlijk dat mijn bujo een instrument is dat helpt om alles op orde te scheppen wanneer de chaos om de hoek loert. Aan het begin van de maand bv. om te kijken hoe druk mijn weken al zullen zijn, wanneer ik naar de bib moet om te kijken welke boeken ik zou kunnen lenen of wanneer ik even wat inspiratie nodig heb voor deze blog.

Het is dus nog wat zoeken, maar ik vind het tegelijk heel fijn om er mee bezig te zijn. En alle inspiratie en input is zeker welkom!

Heb jij nog een gouden bullet journal tip?

Op het nachtkastje #4

22 november 2017goanneliesLeave a comment

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Editie 4 van deze rubriek en dan mag er al eens een nieuwigheidje bij, lees snel verder 😉

Letters

Nadat deze boeken uit waren begon ik aan Portret van een vrouw van Jojo Moyes. Ik vond Voor jou geweldig, maar werd nadien teleurgesteld door een ander boek van haar. Maar deze keer genoot ik intens van het verhaal over een kunstroof tijdens WOI en twee vrouwen die vechten voor hun geliefde. Ok, de uitwerking en de personages zijn niet super origineel, maar het is allemaal zo echt beschreven. Een zachte roman.
In Sevilla, en vooral op het vliegtuig, hield De Bekeerlinge me gezelschap. Een boek van Stefan Hertmans, een Belgische schrijver waar al eens wat kritiek op wordt gegeven. Het boek gaat over een Katholiek meisje dat vlucht met haar Joodse vriend tijdens de periode van de Kruistochten. Lang geleden maar tegelijk vreselijk actueel. Het boek is een en al drama en heeft een aparte vertelwijze doordat Hertmans zelf een rol opneemt in het boek. Ik had jammer genoeg niet zo’n grote klik met het hoofdpersonage, maar zeker geen slecht boek!
Als je één boek leest uit deze update laat het dan ‘De verre weg naar het smalle noorden’ zijn. De Man Booker Prize van Richard Flanagan uit 2014. Ik heb mij voorgenomen om meer van deze winnaars te lezen, aangezien ik ze meestal top vind. Dit boek gaat over een krijgsgevangenkamp in Thailand van de Japanners tijdens WOII. Het is best een zwaar boek, maar ook weer geen typisch oorlogsboek. Het gaat meer over het leven dan over de dood. Ook al is de dood heel erg aanwezig. Must read wat mij betreft!
Mijn treinboek is er momenteel eentje over de Deense Revolutie. Het geprezen boek ‘het bezoek van de lijfarts‘ van Per Olov Enquist, meteen mijn eerste Scandinavische auteur. Ik zag al eerder de film ‘A royal affair’ die over dezelfde gebeurtenissen gaat, maar boek en film hebben niets met elkaar te maken. Het boek is helemaal anders dan verwacht. Het is een meer historische opsomming van de feiten met karakterschetsen van de sleutelfiguren van de revolutie, maar dan in romanvorm. Ik moet hier nog wat aan wennen eigenlijk.
En ondertussen ben ik ook bezig in een nieuw boek van Philippa Gregory over de Engelse koningin Elizabeth of York. Mijn haat-liefde verhouding met Gregory is vrij intens. Ik weet sowieso dat dit boek geen topper gaat zijn aangezien ze verder bouwt op historische keuzes die ze in de vorige boeken uit de serie heeft gemaakt. Keuzes waar ik het niet altijd mee eens was (vooral wat betreft The princes in the tower). Maar het leest heerlijk weg en er is onlangs een serie gemaakt van The white princess die ik wil bekijken, dus vandaar eerst even het boek lezen.

Beelden

Ik ben opnieuw wat tv aan het kijken en ik moet vooral nog wat series uitkijken, want er staan wel weer wat nieuwe klaar. Zoals het tweede seizoen van Victoria en Howard’s End, een nieuwe zondagavondserie op BBC.
De vorige zondagavondserie, Gunpowder, was een schot in de roos. Er werd gezegd dat het allemaal wat gewelddadig was. Wel ja, maar die martelingen en executies hebben dan ook echt plaatsgevonden, waarom dit dan verbloemen? Slechts drie afleveringen, maar daardoor werd het verhaal niet uitgemolken. En echt fantastische acteerprestaties, niet alleen van Kit Harrington en Liv Tyler.
Ondertussen ben ik ook begonnen met Tabula Rasa, zoals de rest van Vlaanderen denk ik ^^. Ik zit nog maar 2 afleveringen ver en het integreert me wel. Het doet me momenteel vooral denken aan het boek (en bijhorende film) ‘Before I go to sleep’ van S.J. Watson.

Melodie

De nieuwe Stan Van Samang natuurlijk. Ook al hoor ik hem liever in het Engels, in tegenstelling tot de rest van Vlaanderen ^^.
En dit nummertje, waar ik niet eens goed van weet wie het zingt, geeft me ook altijd heel wat energie. She got horns like a devil, pointed at me and there’s nowhere to run from the fire she breathes.

Gedachten

Deze maand zat ik een weekje in Sevilla en mijn gedachten gingen dus vooral naar genieten. Ik was even vergeten hoe fijn vakantie is. Momenteel is het dan weer eerder stressen nu de eindejaarsdrukte op het werk is aangebroken. Het zal veel te snel kerst zijn.
Verder vind ik dat ik te weinig doe met mijn oude artikels. Vroeger deed ik al eens een throwbackske op mijn Facebookpagina, maar nu staat mijn oude content wat te verstoffen.

Terugblikken

Dus breid ik deze rubriek uit met ’terugblikken’ waarin ik telkens een tweetal oudere artikels in de kijker zet. Misschien zit er nog wel iets leuks bij dat je nog niet hebt gelezen of gewoon nog eens wil lezen 😉

Vorig jaar schreef ik dit herfstige persoonlijke postje. Een terugblik op BAS en mijn eerste jaar aan het werk. Dat lijkt allemaal immens lang geleden. En dit jaar is het een vrije rustige herfst in het hoofd, hoera!
Ondertussen zijn we al bezig met de choreo’s voor het dansoptreden van dit jaar, maar een half jaar geleden was ik volop bezig met repeteren voor de show en schreef ik er voor het eerst een stukje over.

Wat doe jij met je oude content?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Vlaanderen Wonderland: Connecterra

19 november 2017goanneliesLeave a comment

Het is altijd zo fijn om even een uitstap te doen naar een mooie plek in België. Dat zorgt vaak voor een instant vakantiegevoel. Vanaf nu ga ik deze plekjes toch net wat vaker met jullie delen. Want Vlaanderen is soms echt een schoon land!

Op een herfstige zaterdag trok ik met enkele vriendinnen richting Maasmechelen. We parkeerden vlak voor de ingang van Maasmechelen Village, maar niet om te shoppen. Vlak naast de bekende shoppingstraat ligt namelijk één van de ingangen tot het Nationaal park van de Hoge Kempen, ook wel Park Midden-Limburg genaamd, Connecterra.

Connecterra noemt zichzelf het mooiste panorama van België. Dat moesten we gaan ontdekken! De locatie is de vroegere mijn van Eisden en de 2 schachtenbokken zie je dan ook van ver boven alles uittorenen. Eén van de twee schachtenbokken is een reconstructie en je kan er zelfs een stukje opklimmen.

Toegangstickets tot het park kosten 3 euro en je kan kiezen tussen een wandelroute van 4, 7 of 11 km (al kan je ook nog wat verder het park in, maar dan ben je wel even zoet). Aangezien we zeker het eerste panorama wilden meepikken kozen we uiteindelijk voor de 4 km. De 7 km wandelde namelijk rond dit panorama en dat is best jammer. Maar ik ga zeker eens terug voor een langere wandeling, bij voorkeur in de lente wanneer het iets minder vroeg donker wordt (en warmer ^^).

Connecterra bestaat eigenlijk uit twee hoge terrils die zijn ontstaan door de ophoping van overtollige grond die mee naar boven kwam uit de mijnen. Ook al beklommen we enkel de laagste van de twee terrils, toch is het wel een serieuze kuitenbijter. Maar dat vergeet je snel, want het uitzicht is de moeite!

Ik heb sowieso een zwak voor uitzichtpunten. En ook deze keer deed het me even stil worden. Je kijkt uit over de grindplassen, de schachtbokken, maar ook over de kerk en de moskee die wat verder in het centrum vredevol naast elkaar staan. Je wordt er bijna lyrisch van. Het enige jammere is dat je wel wat industrie ziet die het natuurlandschap onderbreekt. Maar ook dat is België natuurlijk. Enfin, ik kan nog uren lullen over het uitzicht, maar de foto’s spreken voor zich ;).

Het park is zeer verzorgd, er staan genoeg bordjes die de richting aangeven en er zijn voldoende picknicktafels zodat je je eigen lunch van een uitzicht kan voorzien. Aan het begin van de wandeling kom je ook de Ecotrons van de universiteit Hasselt tegen, zij doen daar een of ander ecologische experiment. Het is sowieso mooi om te zien dat dit stukje natuur en mijngeschiedenis op een mooie manier bewaard blijft.

Er staan weinig echte loofbomen waardoor de herfst je wandeling niet extra speciaal maakt. Het bleef allemaal vrij groen en er was vooral veel wind. Ik had al een bad hairday, maar toen ik thuis kwam was het echt om zeep 😀 In de lente moet Connecterra op zijn mooist zijn wanneer de paarse heide in bloei staat.

Ik vind Connecterra dus zeker een aanrader voor als je eens een namiddag wil wandelen in een mooie omgeving. Je kan dit altijd combineren met een shoppingsuitje bij Maasmechelen Village.

Kende jij dit stukje natuur al?

EDIT: in augustus 2018 keerde ik terug naar Connecterra op een zonovergoten zomerdag na weken van droogte. Om de wandeling te doen van 11km, die met drie beklimmingen best pittig was in ongeveer 30 graden. Maar zwaar de moeite opnieuw. Enkele foto’s:

Lichtpuntjes #5

12 november 2017goanneliesLeave a comment

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. In mijn Bullet Journal heb ik ook een spread waarin ik die kleine dingen opschrijf. Zo verplicht ik mezelf nog meer om ze bij te houden. En dat maakt het makkelijker om deze rubriek te schrijven natuurlijk 😉

Ik heb elk jaar een zware haat-liefde verhouding met de herfst. Ook dit jaar begon het voor mij met ziektekiemen à volonté. En dat vroeg donker worden, brr. Maar eigenlijk heb ik er momenteel wel vrede mee. Ik duik lekker vroeg onder de lakens met een boek.
De nazomer viel dit jaar samen met de eerste keer dat ik live naar de cross ging kijken. 2 lichtpuntjes meteen samen ;). Dat was tijdens het jaarlijkse bezoek aan de kuil in Zonhoven. Staan puffen en tegelijk genieten van topsport, dubbel win!
Op werk bouwden we al de website en jobdatabank voor YOUCA. Een organisatie die jongerenprojecten in het Zuiden steunt door jongeren van bij ons 1 dag te laten werken bij bedrijven over heel Vlaanderen. Hun ‘loon’ gaat dan naar het goede doel. Wij deden dit jaar voor het eerst mee. Ik kreeg een dagje het gezelschap van Jules én we kregen 2 jonge meisjes uit El Salvador op bezoek. El Salvador is het gevaarlijkste land ter wereld en toch zitten die meisjes vol dromen en toekomstplannen. Ze zijn super geëngageerd en zetten zich in voor hun leeftijdsgenoten. Het was wat onhandig communiceren, zij spraken enkel Spaans, er was gelukkig wel een tolk bij. Maar sommige zaken overschrijden de taalbarrière. Een knuffel op het einde van het gesprek was voldoende om dat kracht bij te zetten.
Ik bouw de laatste weken veel tijd in voor mezelf. Weinig verlof en veel drukte op het werk hebben me wat uitgeput. Heerlijk een dagje niemand hoeven te zien is soms zo zalig voor mijn introverte zelf.
Puzzelen tijdens de middagpauze samen met collega’s. Geen idee hoe we er ooit zijn opgekomen. Maar even te ogen weg van de computer en vloeken omdat dat ene stukje echt wel niet in de doos zit (maar er gewoon naast ligt ^^).
Eindelijk nog eens compleet verslaafd zijn aan een album. Ik was eerst wel even geschrokken dat Beautiful Trauma van P!nk heel volwassen klonk. Het was wat wennen aan de nieuwe stijl, maar ergens past het zo ontzettend bij de levensfase waar ik in zit dat elk lied een betekenis begint te krijgen. Grappig eigenlijk, hoe P!nk zelf een 10tal jaar ouder is, maar op één of andere manier haar nieuwe muziek ook altijd perfect in mijn leven past.
Complimenten krijgen. En daar trots om leren te zijn.
Mijn reading challenge gehaald hebben en gewoon zo heerlijk in een leesflow zitten. Ik las de afgelopen maanden ook echt enkele toppers!
Nieuwe plekjes in België ontdekken. Het was al weer veel te lang geleden dat ik ben gaan wandelen en deze keer deden we het op een toplocatie. Daarover later nog wel meer. Maar hoera voor uitwaaien tijdens de laatste zonnestralen!

Wat maakte jullie blij de afgelopen tijd?

Dominantie

5 november 2017goanneliesLeave a comment

Het blijft krantenkoppen regenen. “De dominantie van Van Der Poel”, “Kan Van Aert de kloof nog dichten?”, “Wie houdt Mathieu tegen in Tabor?”. Of deze titels echt in de krant hebben gestaan, dat weet ik niet. Ik lees geen kranten. De reden daarvoor geef ik aan het einde van dit stuk.

Het regent daarnaast ook opiniestukken. Hoe lang houdt Mathieu dit nog vol? Nys en Wellens spreken zich publiekelijk uit dat die dominantie nog niet meteen zal stoppen. Van Aert wedt namelijk op 2 paarden met de weg in het vooruitzicht en zolang er geen modder is wordt het moeilijk. Mathieu is technisch te superieur.

En dan heb je nog de mening des volks. De ene helft van de publieke opinie vindt de cross saai geworden. Het is over en out voor de concurrentie na ronde 1. Deze mensen raad ik de vrouwencross, een uurtje vroeger, aan. En voor wie afgelopen woensdag de Koppenbergcross heeft gezien weet dat deze groep ongelijk heeft. Over en out na één ronde, vergeet het maar! De andere helft vindt het net mooi om Van Der Poel bezig te zien. Hij is een kunstenaar op zijn fiets en vermaakt het publiek op zijn manier. Ik hoor bij deze helft. Publieke opinie is een vies woord.

Dominantie is niets nieuw. Ik kan het hier hebben over diezelfde Nys en Wellens. Maar dit seizoen doet me vooral terugdenken aan de seizoenstart die Stybar maakte in 2010-2011. Hij won toen ook de eerste crossen met een ruime voorsprong in zijn nieuwe regenboogtrui. De tegenstand stond er bij en keek er naar. Dezelfde krantenkoppen en opiniestukken doken toen op. En ja, Stybar werd dat jaar opnieuw wereldkampioen in Sankt-Wendel. Maar in de tussenperiode ging hij wel degelijk de mist in. Albert, Nys, Pauwels en Meeusen (in zijn eerste seizoen bij de profs) wonnen elk hun wedstrijden. Ik herinner mij de wereldbekermanche in Heusen-Zolder waar zelfs Boom kwam winnen in een spannend besneeuwd duel met Albert (vooral omdat Lars zijn fiets constant in de prak reed ^^). Stybar was daar niet te zien in de top 10. Hij miste enkele wedstrijden door een blessure aan zijn knie en was in Zolder bezig aan de heropbouw.

Het lijkt allemaal zo ver weg dat seizoen. Het valt me wel op hoe weinig er nog wordt gepraat over Stybar in de cross. Hij werd 3 keer wereldkampioen in 5 jaar tijd! Het gaat nog minstens 3 jaar duren voor iemand dat weer kan zeggen. En ergens vind ik dat Van Der Poel mij nog het meest aan die sympathieke Tsjech doet denken. Technisch vernuft, sympathiek en altijd een eerlijke uitleg. En waar werd Stybar voor het eerst wereldkampioen bij de profs? Juist, Tabor! Daar waar vandaag Mathieu naar alle waarschijnlijkheid Europees Kampioen zal worden.

Tabor, waar in 2001, Vervecken en De Clerq samen met eendagsvogel Dlask streden om de wereldtitel. De Clerq die toen letterlijk alles in de strijd gooide, inclusief zijn fiets. Daar waar in 2010 een Tsjech in zijn eigen land de titel pakte. Vandaag is er amper nog een Tsjech te zien in de cross. Zelfs bij de jeugd is er geen nieuwe topper uit die contreien te vinden (of het moet komen van Kopecky bij de junioren?). Is het wishful thinking om te hopen dat Zdenek ooit nog eens echt komt meestrijden?

Oh en Tabor waar in 2015 de jongste wereldkampioen bij de profs ooit werd gekroond. Mathieu kent dit parcours goed genoeg.

Tabor dus. Dat vandaag nog eens een topcross mag organiseren. En waar we er vanuit gaan dat hij wint. Maar dat dachten we vorig jaar in Pont-chateau ook. En in Huijbergen twee jaar geleden was het voor de tegenstand zogezegd een verloren zaak tegen Wout. Toch hebben geen van beide toppers al eens een trui met sterretjes gedragen bij de profs. Om te eindigen met een cliché: de cross moet altijd eerst gereden worden.

En dat zal zo zijn voor de rest van het seizoen. Elke cross opnieuw zal Mathieu zichzelf moeten bewijzen. Die streep als eerste oversteken. In Ronse is dat niet gelukt. In Boom door zijn eigen stomme fout ook niet. In alle andere crossen wel.

Een balans op voorhand opmaken is niet exact afwegen, maar speculeren. En speculeren is altijd gevaarlijk. Daar doe ik niet aan mee. Daar hebben we kranten voor. En daarom lees ik dus geen kranten.

Kan jij de dominantie van Van Der Poel wel smaken?

Londen #7: Daguitstap naar Hampton Court

29 oktober 2017goanneliesLeave a comment

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips.

Ik weet het, ik stop maar niet over Londen. Maar het heeft zo’n ontzettende indruk op mij gemaakt en Wonderland is nu eenmaal ook een belangrijke rubriek op deze blog. Dus ik ben nog niet uitgepraat, binnenkort trouwens alweer tips over een ander tripje ^^.

Enfin, Hampton Court heeft het meeste indruk op mij gemaakt van alles wat we gezien hebben tijdens die 5 dagen. Want dit was helemaal mijn ding. Die indruk laat mij nooit meer los. En ik ga terug. Sowieso.

Even wat geschiedenis: Hampton Court Palace?

Hampton Court Palace is een paleis (deuh ^^) dat stamt uit de Tudorperiode. Het wordt wel eens het Versailles van Londen genoemd. Volledig terecht vind ik (ik ben wel nog niet in Versailles geweest ^^). Origineel gebouwd door Cardinal Wolsey kwam het na diens dood in handen van Henry VIII, je weet wel, die met zijn zes vrouwen. Henry breidde het paleis uit en het werd zijn favoriete buitenverblijf wanneer bv. de pest weer zijn intrede deed in Londen en Whitehall Palace te gevaarlijk werd.

Zijn derde vrouw, Jane Seymour, beviel er van zijn langverwachte zoon, Edward, en de baby kreeg er een fantastisch doopfeest. Koningin Jane stierf er wel 2 weken later in het kraambed. Zijn 5de vrouw, Catherine Howard, werd er dan weer gearresteerd en liep door de hal achter Henry aan om hem te smeken dit niet te doen. Alleen was Henry al lang vertrokken. Catherine pleegde overspel en werd later onthoofd. Er wordt gezegd dat haar geest ’s nachts nog steeds ronddoolt in die befaamde hal van Hampton Court. Maar Catherine’s geest is drukbezet, want ook in The Tower, waar ze werd onthoofd, zou ze komen spoken. Ik ben op beide plaatsen geweest en heb Catherine jammer genoeg niet ontmoet ^^.

So far, so good. Later werd dit een paleis van eerst de Stuarts en daarna de Hannover koningen. Vooral William III breidde het paleis nog wat uit. Vandaag is het geen officiele koninklijke residentie meer.

Het paleis is zeer mooi bewaard gebleven en geeft een prachtig en zelfs uniek beeld van de architectuur en het leven tijdens de Tudors. De tuinen zijn enorm groot en doen je wat wegdromen. Het oudste doolhof van Europa ligt ook in de tuinen en biedt een leuke afwisseling met de musea binnenin.

Hoe geraak je er?

Hampton Court ligt aan de Themes nabij Richmond. Klinkt ver, maar je raakt er heel makkelijk. Je kan namelijk in het Waterloo Station in Londen een rechtstreekse trein nemen. Op die manier ben je er in een half uur. Ook op de trein kan je gebruikmaken van je Oyster Card (hoe handig is dat, een kaart voor bus-metro-trein en je betaalt enkel voor de ritten die je echt doet – taking notes NMBS?), het zijn dan 6 zones. Treinen in het Verenigd Koninkrijk zijn privaat georganiseerd, voor deze reisweg moet je bij de South-western railway zijn. Treinen in de UK rijden ook gewoon op tijd (is dat blad bijna vol, NMBS?) en er zijn voldoende treinen van en naar het paleis. Er zijn zelfs voldoende zitplaatsen. I rest my case.

Tickets voor een dagje kosten ongeveer 19 pond voor toegang tot het paleis, de tuinen en het doolhof. Voor die prijs ben je zeker 3/4 van een dag zoet. Je kan het doen op minder tijd, maar dan zal je keuzes moeten maken.

Mijn indrukken

Langs buiten is het paleis al indrukwekkend. Op het binnenplein heb je de befaamde klok en de architectuur is best speciaal. Uiteraard was ik het meest geïnteresseerd in het Tudorgedeelte. Er is een tentoonstelling over de jonge Henry VIII, het paleisgedeelte van Henry zelf en je kan de keukens uit die periode bezoeken. De kapel (waar je Henry VIII’s kroon kan bekijken) was ook echt de moeite!

Daarnaast heb je nog het gedeelte van William III en Mary waar je een mooie inkijk krijgt in waarvoor elke ruimte werd gebruikt. Ook over hun leven (dat voor mij vrij onbekend was) wordt voldoende verteld. Ten slotte is er in verschillende kamers een uitgebreide kunstcollectie die tentoongesteld wordt. Alleen binnen kan je je dus al een paar uur vermaken.

En dan de tuinen, we waren er nog vroeg in de lente waardoor nog niet alles in bloei stond, maar het was echt wel groot en mooi allemaal. Op het einde doken we het doolhof in op zoek naar het midden. Niet enorm groot, maar wel goed om je oriëntatie even te verliezen ;).

In Hampton Court kan je ook op verschillende plaatsen iets eten en dat is helemaal niet duurder dan ergens anders. Alle delen staan trouwens mooi aangegeven en je krijgt een plannetje, zo ben je zeker dat je niets mist. Er staan overal ook mensen in traditionele kledij die je zeker om uitleg kan vragen. Het is dus een fijne daguitstap die je ook met kinderen kan doen. Naast de doolhof is in de zomer de Magic Garden geopend, een wonderlijke speeltuin.

Waar ik The Tower Of Londen te druk en te lawaaierig (en overvol jongeren zonder respect) vond om mij nog echt verbonden te voelen met de plek, had ik dit in Hampton Court minder. Ja, er zijn veel bezoekers. Maar het is er zo groot dat je je toch alleen voelt. Op de drukste plaatsen binnen (vooral aan de kapel had ik de indruk) mag je maar in 1 richting lopen (waar ik vriendelijk op werd gewezen toen ik terug wandelde om een reisgezel te zoeken ^^). Maar bv. in de kamers van de Hannovers waren wij en een ander koppel de enigen op een bepaald moment en vonden de wachters in de verschillende kamers (er staat er 1 in elke kamer!) het fijn dat er eens iemand passeerde ;).

Hampton Court Palace leeft ook echt. Je kan er regelmatig terecht voor concerten, toneelstukken en ze doen aan re-enactments van de Tudorperiode. Echt, als ik in de buurt zou wonen, ik nam een abonnement.

Valt het op dat ik enthousiast ben? Hampton Court Palace is een dikke aanrader voor al wie into geschiedenis, paleizen à la Versailles en mooie tuinen is.

Meer tips voor Londen vind je hier.

Had jij al eens van dit paleis gehoord? En welk kasteel/paleis vind jij een aanrader om te bezoeken?

Picture imperfect #3: lagom

22 oktober 2017goanneliesLeave a comment

Flow nummer 5. Een artikel over ‘lagom’, een term uit Zweden. Niet mijn eerste kennismaking met het woord want de boekskes staan er vol van, maar wel de eerste keer dat ik het echt begrijp. Dat je soms moet gaan voor goed genoeg, voor dat bijna perfecte. Dat dit net betekent dat je kei hard voor jezelf kiest. Mental note voor mezelf: check!

Lagom staat voor voldoende, voor precies goed. Het gaat dus om matigen, om alle excessen van je menu te schrappen. Letterlijk in termen van voedsel, maar vooral ook figuurlijk. Overdaad schaadt en maakt zeker niet gelukkiger.

Op het eerste zicht lijkt het alsof lagom je leven vooral inperkt. Dat je gaat streven naar de middelmaat. Maar dat is het niet. Het wil je net meer doen genieten van de kleine dingen. Soms ben je iets aan het doen, bv. voor je werk, maar gaat dat ten koste van andere dingen bv. je familie, vrienden, je gezondheid. Dan is dat niet lagom. Je moet je afvragen wat iets je gaat kosten en als dat teveel is of je het dan niet beter zonder doet. Is het zo essentieel om gelukkig te zijn? Of is het nog altijd voldoende zonder?

De Zweedse koffiepauze, ‘fika’ genaamd, is daar het ideale voorbeeld van. Voor Zweden is fika bijna heilig. Dat is een moment dat ze even tot zichzelf komen en genieten van een kop koffie met gebak. Dat voegt voor hen meer waarde toe aan de dag dan even snel wat koffie achterover slaan achter hun laptop tijdens een drukke meeting.

Hoe gaat dat dan in de praktijk? Eigenlijk moet lagom een stuk van je mentaliteit worden. En moet je je bij elke beslissing afvragen of het wel lagom is om te doen. Als ik hier mijn tijd in investeer welke waarde levert mij dat dan op? Wat gaat dit mij kosten? Blijkt de kost groter dan de baat? Dan is het misschien beter om het niet te doen. Wegens niet lagom. Het is ook nog voldoende zonder.

Lagom is natuurlijk een trend die nu ook naar België is overgewaaid. Het is een beetje zoals ‘Hygge’. Je vindt er talloze boeken en cursussen over. En daar kan je snel in verdwalen. Maar het idee achter lagom implementeren in je dagelijkse leven dat kost niets. Dat is zeker het proberen waard. Picture imperfect: het perfecte is niet altijd beter. Goed genoeg is ook ok.

Kende jij lagom al? En ga jij het ook proberen toepassen?

Op het nachtkastje #3

18 oktober 2017goanneliesLeave a comment

Deze maandelijkse rubriek doet me daarnaast heel erg beseffen hoe snel de maanden voorbijvliegen. Het is alweer midden oktober!

Letters

NIEUWSFLASH: deze maand haalde ik mijn reading challenge. Ik las dus nu al 25 boeken! En ook het aantal bladzijden en het gemiddelde aantal pagina’s per boek van vorig jarig zijn ondertussen verbroken. Beste leesjaar ooit. Nu al.
De boeken uit de vorige update zijn ondertussen alweer een tijdje uit. In de tussentijd las ik als 25ste boek een nieuwe Jane Austen, want project klassiekers moet natuurlijk ook verder gezet worden. Northanger Abbey vond ik gelukkig heel wat beter dan Emma en Mansfield Park.
Renaissance Italië is één van mijn favoriete periodes om over te lezen, maar in België vind je maar weinig boeken die zich hier afspelen. In de bib nam ik dus maar een boek mee van Sarah Dunant, queen of de renaissance, waarvan ik al wat boeken had gelezen. Dit keer geen verhaal met personages die echt hebben bestaan, maar een klooster in de 15de eeuw als historische context. Adellijke meisjes werden namelijk vaak tegen hun wil naar zo’n klooster verbannen omdat de ouders geen bruidsschat konden betalen. Ik vond dit haar beste verhaal tot nu toe en een aanrader voor iedereen, ook voor wie niet vaak historisch leest. In ongenade heet het boek in het Nederlands.
Ondertussen lees ik het 5de deel uit de Saxon Stories (The burning land) van Bernard Cornwell. Voor wie de BBC serie The Last Kingdom heeft gekeken: dit zijn de boeken waarop de serie is gebaseerd. Ik zit ondertussen al wat verder met Uthred en zijn strijd tegen de Denen. En het blijft boeiend geschreven, met veel ironie en fantastische veldslagen. Toch ook maar eens een andere serie van Cornwell beginnen lezen.
Mijn treinboek is er een van Ammaniti. Mijn eerste boek van Italiaanse hand. Op aanraden van Leen, want Ammaniti is haar lievelingsschrijver. Tot nu toe iets heel anders dan ik normaal lees, maar het boeit me wel enorm. En hij schrijft ontzettend vloeiend, benieuwd hoe ‘Ik haal je op, ik neem je mee‘ afloopt!

Beelden

Geen nieuwe series op dit moment. Het is uitkijken naar de Gunpower serie op BBC met Kit Harrington in de hoofdrol (start op 21 oktober) en de documentaireserie over Elizabeth I haar adviseurs (ook BBC en 23 oktober).

Melodie

Ik koop normaal nog regelmatig een CD-album, maar nu was het echt al heel lang geleden. Enfin, de komende maand zal Beautiful Trauma van P!nk on repeat staan en niet veel anders vrees ik.

Gedachten

Binnen drie weken trek ik naar het nog zonnige Sevilla. Dus ben ik wat bezig met dit tripje voor te bereiden, zij het wat beperkt. Ik wil mij laten verrassen. Sowieso kijk ik er enorm naar uit. Want vakantie was schaars dit jaar. Heb jij nog een gouden tip voor Sevilla? Laat het dan zeker weten in de comments!
Ik speel er ondertussen al wel even mee om misschien een rubriek te wijden aan geschiedenis: interessante gebeurtenissen of personen en mijn kijk daarop. Vaak geïnspireerd door boeken, documentaires en tv-series. Het is zowat het enige aspect van mijn interesses dat nog niet zwaar aanwezig is op de blog. Al hebben jullie ondertussen wel al door dat ik vaak praat over historische fictieboeken en series in deze update ^^. Wat denken jullie, goed idee?

Las jij nog iets bijzonders de laatste tijd? En heb je misschien een goede serie die mijn verslaving terug kan doen opborrelen?

Trots zijn

15 oktober 2017goanneliesLeave a comment

Ik ben een millennial. Van millennials wordt al eens gezegd dat ze veel willen, dat ze last hebben van keuzestress en dat ze daardoor makkelijk opbranden. Van millennials wordt tegelijk gezegd dat ze meer geven om ervaringen dan geld, dat ze vooral op zoek naar erkenning en waardering én naar een goede balans tussen werk en privé. Klopt allemaal wat mij betreft. Ik herken mij hier enorm in en vind mezelf dan ook een ware millennial.

Ik geef niet alleen om geld, ik geef om ervaringen, om iets bij te leren. En ik ben op zoek naar voldoening, vooral voor mezelf. Maar nog het meest ben ik waarschijnlijk op zoek naar erkenning. Er is alleen dat kleine probleempje: wanneer ik erkenning krijg, heb ik op een of andere manier moeite om die te aanvaarden. Ik kan moeilijk trots zijn op mezelf. Waarschijnlijk is dat die te hoge lat van mij, dat perfectionisme.

Het is namelijk zo dat ik de laatste weken heel hard heb gewerkt en dat ik daar de erkenning voor krijg die ik eigenlijk wel verdien (deze zin is echt niet gemakkelijk geweest om neer te pennen). Maar dat het toch zo ontzettend moeilijk is voor mezelf om daar gewoon blij om te zijn. Om te zeggen ‘dank je’ en daar van te genieten. Om even te glimmen van trots.

Side note: deze foto staat tegenwoordig garant voor een persoonlijk postje. Ik vind dat wel fijn zo die uniformiteit in foto’s.

Ik denk dat ik sowieso iemand ben die sneller complimenten geeft dan dat ik ze krijg. Omdat iedereen ergens wel weet “Annelies, die redt zich wel”. Ik ben het gewoon om te zwemmen in mijn eentje op zoek naar de overkant. Om daarvoor hard te werken. Om daarvoor soms zelfs alles aan de kant voor te zetten. Ik haalde de erkenning uit mezelf. Omdat ik iets wilde en als dat dan lukte, dan was ik daar tevreden over.

Klinkt allemaal heel hard, maar ik ben gewoon om ergens alleen voor te vechten, om van niemand afhankelijk te zijn. En dat is soms verdomd moeilijk. Maar het is altijd goed gekomen. En ik ervan overtuigd dat dit een eigenschap is die mezelf er in moeilijke periodes nog vaak gaat doorhelpen.

Maar nu krijg ik ineens erkenning van collega’s, van het management, van vrienden die vinden dat ik goed bezig ben. En dat is even moeilijk. Trots zijn is iets dat ik nog moet leren. Maar ik wil het proberen. Iets vaker hulp vragen zal nog moeilijk zijn. Maar gewoon een eenvoudig ‘dankjewel’ wanneer iemand een blijk van waardering geeft, dat moet lukken toch? En dat dan wat langer onthouden en daar van genieten. Laten we dat proberen. Trots zijn, stap voor stap.

Iedereen creatief #4: geen schrijfexcuses meer

8 oktober 2017goanneliesLeave a comment

Onder het motto ‘iedereen creatief’ geef ik inzichten, tips en tricks om creatiever door het leven te gaan. De laatste update is ondertussen al weer even geleden. Vandaag wil ik het even hebben over de excuses die ik hoor wanneer mensen praten over schrijven. Veel kennissen vinden het chapeau dat ik het kan opbrengen om vaak te schrijven. Er zijn blijkbaar heel wat mensen die een bepaalde angsten of twijfels hebben wanneer ze willen gaan schrijven.

Om je gerust te stellen: ook ik moet mezelf soms over dat eerste witte blad zetten. En ik heb zeker niet elke dag veel inspiratie (integendeel). Mijn advies luidt simpel: begin er gewoon aan. Iedereen kan namelijk schrijven. Daarom ontkracht ik deze veelgehoorde excuses met plezier.

“Ik ben geen schrijver.”

Hoe bedoel je? Dat je er niet voor wordt betaald? Is dat je doel? Dorpsdichter worden? Begin aub niet met schrijven voor het geld. Zoek dan maar een andere job. Ik ben ervan overtuigd dat ik het zelfs minder fijn zou vinden als ik ervoor betaald werd. Want dan is het van moeten. Geniet er dus maar van dat niets moet. Je kan schrijven over alles, op je eigen manier. Zalig toch? Iedereen is een schrijver, wanneer je begint met schrijven natuurlijk…

“Ik ben niet goed genoeg”

Wil je de nieuwe Hugo Claus, Lize Spit of Dan Brown worden? Of wil je eigenlijk gewoon schrijven en iets vertellen? Denk jij nu echt Bolt tijdens zijn eerste training ook al records verbrak?

“Ik heb niets te vertellen”

Iedereen heeft iets te vertellen. Misschien kan je vandaag niet meteen iets bedenken. Dat kan. Dat gaat zelfs nog gebeuren. Doe er wat aan! Lees. Ga naar buiten. Leef. Heb lief. Amuseer je. Lees. Je zal snel tonnen inspiratie hebben om over te schrijven.

“Schrijven vraagt veel tijd”

Klopt. Als ik wil dat hier elke week een blogpost verschijnt moet ik daar tijd in investeren. Tijd die ik niet doorbreng met Netflix, in de sportschool of met mijn vrienden. Je kan niet verwachten dat iets geen tijd vraagt. Ofwel investeer je er tijd en moeite in, ofwel niet (en zoek je dus best een andere hobby). Een kwestie van prioriteiten.

“Ik schrijf niet zo vlot”

Dat kan. Ik vind van mezelf dat ik ook niet de meest vlotte schrijfster ben. En ik schrijf zeker niet zonder fouten. Maar ik ben wel aan het schrijven. En door het te doen, leer je bij. Je gaat er uiteindelijk beter door schrijven. Dus gewoon starten met die eerste zin op papier te zetten.

Kunnen we die schrijfexcuses nu voor altijd naar de vuilbak verbannen? En gewoon eraan beginnen? Je hoeft echt niet meteen een boek van 500 pagina’s neer te pennen. Begin met een leuke zin. En daarna nog eentje. En wie weet waar je uitkomt!

Iedereen is creatief 😉 Meer inzichten en tips over creativiteit? De vorige berichten uit deze reeks kan je hier lezen.

Heb jij deze excuses ook wel eens gehoord? Of misschien zelf geopperd?

Londen #6: het koninklijke Westminster

1 oktober 2017goanneliesLeave a comment

Voor wie had gedacht dat ik stilaan wel was uitgepraat over Londen… Het spijt me, maar ik heb nog altijd enkele wijken niet behandeld. Met een nieuwe citytrip in zicht steek ik dus even een tandje bij. Vandaag vertel ik iets meer over misschien wel het bekendste deel van de wereldstad: Westminster. Note: deze keer wat meer geschiedenisfeitjes dan anders #historynerd.

Koninklijke residenties

Westminster is de plek in Londen met heel wat officiële regeringsgebouwen en de plek waar al eeuwen koningen worden gekroond. Weetje: het is “pas” sinds Willem De Veroveraar (1066) dat Westminster hiervoor in gebruik is, daarvoor was het hof van de Koning gevestigd in Winchester.

Ten tijde van de Tudors stond er een immens paleis langs de Themes, Whitehall Palace. Het was eigenlijk een stad op zichzelf, jammer genoeg brandde dit paleis bijna volledig af. Enkel Banqueting House staat nog recht (stevig gerestaureerd wel). History fact: dit is ook de plaats waar Charles I, als enige Engelse koning uit de geschiedenis, werd onthoofd. Je kan Banqueting House bezoeken, dat staat op het lijstje voor de volgende keer.

Met je rug naar Banqueting House kan je de huidige koninklijke residentie bijna ruiken. Buckingham Palace heeft niet echt meer een intro nodig. Het is er ontzettend druk, en dan waren we er heel wat uren na de wisseling van de wacht… Maar toch heeft het wel wat indruk gemaakt. Ik had het iets kleiner verwacht, zo midden in het centrum. Fijn om even een halt te houden, wat foto’s te nemen en dan vooral verder te trekken naar een wat minder drukke plek.

Beestjes spotten in St James Park

Tussen de Themes en Buckingham Palace ligt St James Park. Het is een kleiner parkje, zeker vergeleken met Hyde Park of Regent’s Park. Maar eigenlijk vond ik dit echt wel een heel mooi parkje. Je hebt fijne bruggetjes over het water die opnieuw een uitzicht bieden op Buckingham, of op de Horse Guards. Er zitten ook allerlei diertjes: zwanen, eenden en natuurlijk eekhoorns. Het was in St James dat ik echt zware connectie had met een eekhoorn, ik zweer het! 😉

Big Ben & The Houses of Parliament

Via St. James wandel je richting The Themes, onderweg kan je langs de Horse Guards en nog enkele andere statige regeringsgebouwen wandelen. Ook kan je kiezen om even langs 10 Downing Street, het huis van de eerste minister, te passeren. Toen wij er waren had mevrouw May het nogal druk en was de straat afgesloten. We waren er namelijk in maart de week na de eerste aanslag op Westminster Bridge.

Uiteindelijk kom je dan uit bij het bekendste monument van Londen: de Big Ben. Het is meteen ook de plek die overloopt van de toeristen die allemaal (tevergeefs) een selfie proberen nemen met het bovenste deel van de toren. De toren zelf heet de Elizabeth Tower trouwens, het is de klok die Big Ben als naam heeft gekregen.

Momenteel is de klok in restauratie, maar het loont de moeite om ook even ’s avonds terug te keren om de verlichte versie te zien. Steek ook zeker even de rivier over richting The London Eye om het regeringsgebouw van de overkant te bekijken (ook handiger om het op foto te krijgen). The London Eye zelf deden we trouwens niet. Vonden we veel te duur en te lang aanschuiven voor wat het was, dan is The Sky Garden een beter alternatief.

Westminster Abbey

Bij de Big Ben vind je ook de bekendste kerk van Londen, samen met St Pauls, terug. Westminster Abbey is de plaats waar sinds 1066 alle Engelse koningen en koninginnen gekroond werden. De laatste kroning dateert van 1953, toen Elizabeth II de troon besteeg. Er liggen ook heel wat bekende vorsten en personen (Geoffrey Chaucer, Charles Darwin, Isaac Newton…) begraven. Je kan de kerk uiteraard bezoeken, op donderdagavond zelfs voor de helft van de prijs. Ik had niet zo’n kerkgangers bij mij ;), dus voor deze (en St Pauls) moet ik nog eens terug!

Meer Londen?

Krijg je niet genoeg van deze metropool? Alle hotspots kan je terugvinden in mijn Foursquare lijstje. Mijn vorige blogs over Londen kan je hier teruglezen.