Lijstje Archieven - Pagina 2 van 3

8 willekeurige feitjes over mij #2

7 maart 2021goanneliesLeave a comment

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks. Ik schreef al eerder zo’n post, dus het werd eens tijd voor een vervolg.

Ik kan enkel slapen in een bed. Ga ik op vakantie met het vliegtuig, de auto, de bus of de trein, dan ben ik heel de rit wakker. Het moet donker zijn en ik moet kunnen neerliggen voordat ik comfortabel kan slapen. Zo sliep ik ooit twee keer niet tijdens een schoolreis naar Barcelona met een nachtbus, waardoor ik volledig uitgeput terug thuiskwam. Mensen die wel na 5 minuten in de auto indutten (lees het lief), daar ben ik extreem jaloers op.
Ik kan ontzettend slecht tegen fel licht. Vooral koplampen van andere auto’s. Het lijkt tegenwoordig wel een wedstrijd om ter felst bij de nieuwe auto’s. Ik kan er echt niet tegen. Ik krijg er onmiddellijk hoofdpijn van en ook mijn ogen beginnen te branden of te tranen. Zonlicht op mijn computerscherm, felle weerkaatsingen in de sneeuw… het zijn allemaal zaken die ik probeer te vermijden. Het is een van mijn gevoelige plekken.
Ik heb helemaal niets met sneeuw. Ja, dat is allemaal mooi en de hele natuur ligt onder een prachtig nieuw doek. Ik snap het wel. Maar ik vind er echt niets aan. Het is gevaarlijk om met de auto te rijden. En ik schuif al gewoon te voet uit… Mooi om naar te kijken allemaal goed en wel, maar dan zal ik wel gewoon een postkaart van een besneeuwd landschap kopen. Dan kan ik er naar kijken hoe vaak ik wil. Zonder uitglijden.
Ik ben nog nooit gaan skiën en het zegt me ook absoluut niets. Het is in de sneeuw (minpunt dus), het lijkt me super moeilijk en gevaarlijk. Het ziet er vermoeiend uit. Er is te veel kans op fel licht. En veel mensen gaan naar daar om zich tijdens de après-ski eens goed te bezatten. Iets dat ik als niet alcohol-drinker en controlefreak al helemaal verafschuw. Een skivakantie zou voor mij dus eerder een strafkamp zijn.
Ik drink amper alcohol. Niet eens uit principe, al ben ik ervan overtuigd dat de wereld mooier zou zijn zonder. Ik lust meer dan de helft van de alcoholische dranken gewoon niet. Vooral bier vind ik echt vies smaken. Dus ook alchoholvrij bier is niet aan mij besteed. Ik drink enkel bepaalde zoete en fruitige wijnen, cider en cava die niet te droog of te bitter is. Zelfs al die sterke dranken en cocktails zijn niet aan mij besteed. Ik ben dus heel vaak bob en heb daar ook geen probleem mee.
Ik lees ontzettend graag, maar ik kan niet lang achter elkaar lezen. Je zal mij nooit mijn vakantie aan een zwembad in een ligstoel met een boek zien doorbrengen. Ik lees gewoon elke dag een dik uur, dan ga ik iets anders doen en daarna kan ik nog eens een uurtje lezen als ik daar zin in heb. Hetzelfde trouwens met series: ik kan niet uren na elkaar dezelfde serie kijken. Bingen is echt mijn ding niet.
Ik kan enorm genieten van autorijden. Radio aan en rijden, het is de ultieme vrijheid. Ik word daar gewoon rustig van. Alles valt dan op zijn plaats in mijn hoofd ofzo. Maar tegelijk kan ik mij ook opjagen in het verkeer (zoals je hier wel kon lezen), want mensen hé.
Ik roer in mijn chocomousse. Toch bij van die supermarkt chocomoussekes. Ik eet dat heel graag, maar de mousse zorgt er in mijn idee voor dat de chocoladesmaak minder fel is, dus ik roer die mousse er uit zodat het meer een soort pudding wordt en dan eet ik het op. Ik doe dat al zo lang als ik me kan herinneren en ja dat is raar. En nee, dat is niet op te lossen door chocoladepudding te kopen. There’s a difference. Geloof mij. Je moet het zelf maar eens proberen.

Heb jij wat met sneeuw en skiën?

Struggles van het volwassen leven #3

25 oktober 2020goanneliesLeave a comment

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Ik deelde een hele tijd geleden als eens twee posts vol volwassen struggles (hier en hier) en kijk er was weer inspiratie genoeg voor een vervolg!

Vroeger gingen gesprekken met vrienden over feestjes, muziekbands en de cover van de Joepie, nu klagen we uren aan een stuk over alle verkeerswerken in de buurt. Want je geraakt tegenwoordig toch nergens meer zonder urenlang te moeten omrijden en die werken daar duren al jaren en WANNEER GAAT DAT NU EENS EINDELIJK KLAAR ZIJN?
Het laatste jaar is het voor het eerst een paar keer voorgevallen dat mensen mij ‘bijna 30’ noemen (ik ben 27) of zelfs ouder dan 30 schatten. HELP MIJ.
Naast ragen over verkeerswerken praten mijn vrienden en ik ook graag over hoe moe we zijn en hoe weinig tijd we hebben voor bepaalde dingen. Weet ge nog dat wij de generatie waren die alles gingen veranderen?
Ik zit op het punt dat ik musea bezoeken en lezen officieel als mijn hobby’s begin te noemen. Niet meer zoals vroeger ‘reizen’ (dat is niet eens een hobby?), met vrienden afspreken (deuh) en creatief bezig zijn (hahaha – hoe zelfs?). Hoe een basic bitch was ik zeg 😅. En lezen en musea, ik begin te snappen waarom mensen mij boven 30 categoriseren. (Al noemden ze me in de nieuwsbrief van Museumpas 20 en ik glunderde van trots, dat ook!)
Slechte gewoonte: maar soms vind ik het fijn dat het slecht weer is want dan hoef ik geen excuus te verzinnen waarom ik vandaag niet buiten ben geweest.
Ik voel me officieel niet meer aangesproken door het woord ‘jongere’. Al zal ‘volwassene’ ook altijd zo’n term zijn waarvan ik niet weet of ik er nu onder val of niet :D.
Nadat we de vacature online hadden gezet voor iemand die deels bepaalde taken van mij zal moeten overnemen nu ik van team switch, solliciteerden er mensen geboren in 1997 of jonger die veel kennis hadden van TikTok, en ik zweer het: er niks beter om u echt oud te laten voelen.

Maar hey, je bent maar zo oud als je je voelt zeker? 😀

Herkenbaar? Waardoor voel jij je ‘oud’?

Struggles van het volwassen leven #2

6 oktober 2019goanneliesLeave a comment

Nee, even serieus. Ik vind het volwassen leven best oké. Je bouwt veel levenswijsheid op. Meer zelfvertrouwen. Je neemt je leven in eigen hand. Zo deelde Irene al 2x haar geheimen voor een volwassen leven. En ondertussen een hele tijd geleden lijstte ik al heel wat van mijn eigen struggles op. Maar er is meer, vandaar een nieuw lijstje.

Ik vergelijk prijzen als een malle en koop dus niet zomaar random wat ik nodig heb. En in tegenstelling tot tijdens mijn studentenleven kies ik niet steevast voor het goedkoopste, want daar moet wel iets mis mee zijn. Nee, ik ga op zoek naar de beste prijs-kwaliteit verhouding. Of ik nu in de supermarkt sta, in een kledingwinkel of jawel een drankje bestel op café. Want een cola voor 2,50 euro van 20 cl is een slechtere koop dan een Ice Tea van 33cl voor 2,60 euro, toch?
Bij het kopen van kledij let ik trouwens enorm hard op hoe een bepaald stuk bij de rest van garderobe past. Als in: ik koop bewust kleren. Hallo, hoe oud ben ik? 40?
Ik ben fan van minimalisme, zoals je kon lezen in deze blogpost…. Need I say more?
Ik maak heel volwassen keuzes in verband met #projecthuis. Zoals van welk materiaal mijn dakgoten moeten zijn, waar mijn dampkap moet hangen en of ik hangwc’s wil of niet. Kan iemand mij komen redden?
Voor mijn laatste vakantie maakte ik een heus draaiboek, inclusief een overzicht van de financiën. In een Google Sheet enzo. Hetzelfde voor Project Huis trouwens. Ik ben ineens een Google Sheets (lees excel) -aanhanger. Mijn 16-jarige zelf, die een hekel had aan de excellessen tijdens informatica, lacht me uit.

Ik verplicht iedereen rondom mij zich in te smeren met zonnecrème als de zon zichzelf nog maar een beetje laat zien. Om dan de dag erna heel trots te kunnen zeggen “Ziedewel, zijt ge verbrand? Nee hé”. ~~(En dan zelf ergens een streep zijn vergeten insmeren, shhhttt)~~
Ik begin stilaan bewust herinneringen te hebben aan dingen die ik (meer dan) 10 geleden heb meegemaakt. Zo van die gesprekken waarin je zegt ‘ik deed dat 10 jaar geleden eens’ en mensen niet automatisch meer antwoorden ‘nu ben je aan het overdrijven’.
Selfies met zonnebrillen zien er altijd beter uit dan selfies met vermoeide ogen. Lang leve de zonnebrillen!
Mijn vrijdagavonden beperken zich tot crashen in de zetel, serieke kijken, heel misschien wat lezen en op tijd gaan slapen. Wanneer vrienden willen afspreken op vrijdagavond kondig ik dan ook al aan ‘Das goed, maar ik ga wel moe zijn’.
Nu ik de 26 ben gepasseerd ben, is het dus officieel gedaan met jongerenkortingen. Zelfs de trein is ineens pokkeduur. Meer dan 20 euro voor een enkel ticketje naar zee? Dat is een trein vol miljonairs dan ofzo?

En wat zijn jouw volwassen struggles? 😉

26 dingen waar ik op mijn 26ste nog steeds naar op zoek ben

25 augustus 2019goanneliesLeave a comment

Morgen word ik 26 en in tegenstelling tot de vorige jaren heb ik dit jaar niet zo’n probleem met verjaren. Ergens in mijn hoofd heb ik de switch naar 26 al gemaakt. Geen idee hoe trouwens. Daarom een wat luchtiger blogje vandaag. Want hoeveel ik al 26 ben en al heel wat dingen in mijn leven heb gevonden, zijn er nog veel zaken waar ik naar op zoek ben. Een bloemlezing in de vorm van een lijstje.

Tijd. Mocht je dat eens kunnen kopen in de winkel hé.
De waarheid over de kip en het ei. Wat was er nu in godsnaam eerst?
Armspieren. Ik stond niet vooraan toen ze die uitdeelden.
De kunst van het loslaten.
Die ene andere persoon op de aardbol die ook enthousiast wordt van de Britse geschiedenis en waarmee ik gesprekken kan houden wat over wat er met de prinsjes in The Tower is gebeurd. Want ook naar hen is men nog steeds op zoek.
Een gezonde levensstijl. Met weekmenu’s en een felroze sporttenue enzo.
De zelfcontrole om halverwege de zak chips te stoppen met eten in plaats van deze helemaal naar binnen te proppen tot je er misselijk van wordt.
De wet die trappen met gaten verbiedt, die moet toch bestaan?
De wil om op te staan wanneer de wekker een getal aangeeft dat kleiner is dan 6.
Mijn conditie. Ik heb die ergens achtergelaten… Ik weet alleen niet meer waar.
De inspiratie voor mijn eerste boek. Dromen mag hé.
Goesting om te (leren) koken.
Een printer waar ik niet na 5 minuten al mee wil gooien.
De truc om rond te huppelen alsof je op wolkjes zweeft tijdens de maandelijkse miserie zoals in de Alwaysreclame. Want hoe zalig moet het zijn om zo rond te huppelen? (Ipv. je opgeblazen te voelen en het gevoel te hebben alsof iemand heel de tijd met breinaalden in je onderrug zit te prikken).
Het kerstgevoel. Ik weet niet of dat ooit gaat komen.
De discipline om mijn smartphone op tijd weg te leggen. Verslaafd, zonder twijfel.
Die ene crème die mijn wallen doet wegtoveren. Ik moet toegeven dat ik er nu niet bepaald actief naar op zoek ben ook niet. Vandaar de wallen.
Het recept om me niet meer op te winden over mensen die het niet waard zijn. Ze zijn het echt nooit waard.
De mensheid die heten en noemen correct leert gebruiken.
Minder piekergedachten. Wie niet hé.
Daarbij aansluitend: de remedie tegen stress.
Vrienden met een zwembad. Zou heel handig zijn met die hittegolven van tegenwoordig.
Een vaccin tegen verkoudheid. Of de oorzaak van mijn chronische verkoudheid/allergie.
Een niet hormonaal alternatief voor De Pil, dat wel even makkelijk (geen gedoe) en pijnloos is zoals de Pil.
STRUCTUUR. In zowat alles. Altijd.
Nieuwe blogs om te volgen. Dus drop de jouwe, of je favorieten, zeker in de comments!

En jij, waar ben jij nog naar op zoek? 🙂

De ultieme gids om millennials te spotten in het wild

26 mei 2019goanneliesLeave a comment

In de categorie Annelies vindt het soms zo zalig om eens goed ironisch af te geven op onze maatschappij, presenteer ik jullie deze exclusieve gids. Het is een sequel op die andere gids, die ongetwijfeld jouw leven heeft veranderd. Nog ingrijpender dan Marie Kondo of Gretchen Rubin.

Want ik zou ik niet zijn als ik jullie, mijn allerliefste lezers, af en toe wil helpen. Er bestaan nu eenmaal heel wat onduidelijkheden over millennials. Ik ga deze uit de wereld proberen helpen. Oké, neen, ik ga er mee lachen ;).

Opgelet deze post kan sporen van sarcasme, vooroordelen en veralgemeningen bevatten. Wie allergisch is voor bovenstaande zaken leest maar beter niet verder. Wie zijn gevoel voor humor heeft laten amputeren bij zijn geboorte stopt ook best nu met lezen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Zoals ik al zei bestaan er veel onduidelijkheden over millennials. Om te beginnen al hoe je het schrijft. Want is het nu millenial, milennial of millennial? Gelukkig voor de millennial zelf is zijn schrijvend leven pas begonnen na de nieuwe spelling uit 1993 waarin insekt insect werd enzoverder. Ik zei ‘gelukkig’ want zoiets simpel als heten en noemen juist gebruiken blijkt al een mega opgave.
Maar hoe oud is de millennial dan? Algemeen wordt aangenomen dat millennials tussen de 18 en de 35 jaar oud zijn. Maar dit wordt al zeker een kleine tien jaar zo aangenomen…. Er zit dus wat speling op.
Millennials doen aan job hoppen. Wanneer ze eindelijk afgestudeerd zijn willen ze graag werk vinden om ervaring op te doen, maar ze vinden geen job wegens te weinig ervaring. Daarom nemen ze een job aan onder hun competenties. Want de financiële crisis heeft hen geleerd dat zekerheid belangrijk is. Die job verlaten ze na een tijdje opnieuw omdat ze er geen kansen krijgen of zich dood vervelen. En daardoor krijgen ze het verwijt dat ze niet snel tevreden zijn.
Sommige millennials trekken al eens een jaar rond de wereld tijdens een zogenaamd sabbatjaar. Veroorzaakt door het feit dat ze geen werk vinden. Tijdens deze reis komen ze tot zichzelf. Wat dat ook mag betekenen. Bij thuiskomst starten ze een yogaschool of schrijven ze een boek, maar enkel Eva Daeleman wordt daar rijk van.
Millennials zijn lui. Zo werken ze meer uren dan eender welke generatie ooit en komen ze stikdood thuis. Ze hebben dan het lef om enkele uren in de zetel aan Netflix en chill te doen, terwijl ze eigenlijk ook huizen op Immoweb hadden kunnen kijken die ze niet kunnen betalen.
Millennials zijn verknocht aan technologie. Gelukkig maar, anders zouden ze nog op de trein naar de klaagzang moeten luisteren van die mevrouw over haar kleinkinderen. Nu biedt het bekijken van de Instagram Stories van je neefje van 12 redding.
Millennials denken enkel aan zichzelf. Zo durven ze hun mening openlijk verkondigen. In plaats van te zwijgen en te slikken zoals de vorige generaties dit altijd deden.
Millennials zijn niet serieus. Het zijn echte partybeesten, voortdurend op reis en niet bezig met de toekomst. Of dat denk je toch als je hun Instagramfeed ziet. Zei iemand Netflix en chill?
Babyboomers verwijten millennials dat ze het allemaal makkelijker hebben dan zij vroeger… Want wat hebben zij te klagen? Ze willen veel te veel hé en ze willen het zonder er moeite voor te doen. Zoals bijvoorbeeld aangenomen worden op een job die ze leuk vinden of een betaalbaar huur- of koophuis. Wat arrogant van hen dat ze denken daar recht op te hebben.
Millennials hebben last van sociale druk, twijfels, keuzestress en meer kans om een burnout te ontwikkelen. Kan iemand hen dat kwalijk nemen?

Oeps, het werd misschien niet alleen een ironische post, maar ook een licht cynische. Misschien omdat ik deze keer zelf onder de definitie val ;).

Ben jij een echte millennial?

De ultieme gids om hipsters te spotten in het wild

21 april 2019goanneliesLeave a comment

In de categorie Annelies vindt het soms zo zalig om eens goed ironisch af te geven op onze maatschappij, presenteer ik jullie deze exclusieve gids. Want ik zou ik niet zijn als ik jullie, mijn allerliefste lezers, af en toe wil helpen. Want geef toe, er bestaan veel wannabe hipsters. Hoe je de echte van de fake onderscheidt ontdek je via dit handige lijstje.

(Deze post kwam tot stand naar aanleiding van het Instagramaccount van The avocado Bar in Leuven. Zij leggen heel erg de nadruk op het Instagramgehalte van hun gerechten. Maar daarnaast beweren ze ook honest te zijn, terwijl ze ondertussen één van de meest niet duurzame groenten ooit promoten en Instagram nu niet bepaald bekend staat om zijn eerlijkheid. De wereld is om zeep jongens.)

Hipsters dragen vintage kleren alsof ze nieuw zijn. En dat zijn ze ook. De t-shirts en pulls met inspirerende of iconische quotes en de ruitenhemdjes lagen nooit vaker in de winkels dan de afgelopen jaren. Hadden houthakkers geweten dat ze nu zo populair zouden zijn, er zou geen boom meer rechtstaan.
Borden en glazen zijn passé. Een hipster eet bij voorkeur vanop een leisteen, een houtstronk of (dear help me God) uit een bowl. En hij drinkt zijn homemade lemonade (lees water met een smaakje bestond ook al in de jaren ’90) uit een confituurpot. Een ongebruikte maar speciaal hiervoor in de Ikea aangekochte confituurpot.
De hipster drinkt niet langer een latte macchiato of een flat white (tenzij met havermelk) in zijn favoriete koffiebar. Dat is veel te mainstream. Hij wil een kombucha of een black tonic. Id est gefermenteerde schimmel of koude koffie met tonic. Heerlijk!
Hipsters drommen ’s avonds samen in een trendy eetcafé. Te herkennen aan het feit dat je er niet kan reserveren, er maar een achttal tafeltjes staan met sowieso een lampje (zonder lampenkap) boven tafel en een ongemakkelijke retrostoel. Uiteraard staan de tafeltjes dicht tegen elkaar, je moest de ruzie van het koppeltje naast jou zo eens missen.
Wanneer je eindelijk een plaatsje heb weten te bemachtigen en je hebt je tussen de tafel en de stoel kunnen wringen waarbij de ober al een paar keer net niet een volledige maaltijd over je schoot heeft laten vallen (zo’n leisteen glijdt makkelijker), besef je dat er helemaal geen menukaart is. Het menu, vol met tijdelijke gerechten van verse seizoensgroenten, exotische combo’s en – niet te vergeten – avocado, staat vooraan genoteerd… op een krijtbord. Sta maar weer op dus.
Als je pech hebt moet je zelfs je ~~bord,~~ euh leisteen, nog delen met je gezelschap. Echte hipsters doen namelijk aan food sharing.
Hipsters laten soms ook hun home-made lemonade staan voor craft beer, biologische wijn of Fritz Cola & Ritchie Lemonade (of andere aanverwanten lokale versies van frisdranken). Hipsters zijn met name tegen de grote mainstream merken en kiezen voor lokale alternatieven. Die dan zo populair worden dat ze ineens op grote schaal geproduceerd moeten worden.
Wie dacht dat hipsters zich alleen verplaatsen met een bakfiets is eraan voor de moeite. Vanaf nu scheuren ze met gevoel voor risico door de straten met een elektrische step of een lichtblauwe Swapfiets.
Het Instagramaccount van de hipster is bedekt met witte flatlays van voornamelijk plantjes, koffie en foto’s van polaroidfoto’s… Of reisfoto’s waarbij de hipster de achterkant van zijn geruit hemdje toont terwijl hij op een bergtop zit.
De hipster is ondertussen alles geworden wat hij/zij nooit wou zijn. Mainstream.

Ik vraag mij nu vooral af of er veel hipsters zitten onder mijn lezers? En zijn dat dan nu ex-lezers? 🙈

8 willekeurige feitjes over mij

7 april 2019goanneliesLeave a comment

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks, jawel. ~~Feitje nummer 7 geloof je nooit.~~ 😀

Ik eet elke dag chocola en ik merk – zonder zever – een effect als ik dat niet doe. Op vakantie is die chocola niet altijd vanzelfsprekend en dan ontstaat er na een aantal dagen een ontzettende drang naar chocola waardoor ik chagrijnig word als die onvervuld blijft. Er zijn ergere verslavingen waarschijnlijk, maar zonder mijn dagelijkse cacaoshot kan ik echt niet.
Ik was als kind altijd een moeilijke eter, maar heb de laatste jaren een serieuze inhaalbeweging gedaan. Het resulteert alleen nog in het feit dat ik absoluut geen vis eet. En nee ook geen schaaldieren. Ik lijd dus meestal wat langer honger op etentjes aangezien de hapjes en het voorgerecht vaak met vis zijn. Waardoor ik ook altijd veel medeleven voel met mensen die om andere reden bepaalde zaken niet eten bv. een allergie of een veggie/vegan levensstijl.
Ik heb eigenlijk een grondige hekel aan sociale media en was er ook heel laat bij met Facebook, Instagram en aanverwanten. Facebook maakte ik aan omdat er op de unief te veel groepswerken waren die daar werden besproken. Als online marketeer moet ik daarnaast wel de nodige accounts in stand houden om mijn werk te kunnen doen. En er is mijn blogpagina natuurlijk. Maar als ik echt kon kiezen mochten ze dat afschaffen.
Ik haat het om materialistische dingen te kopen. Aka ik ben geen shopping queen. Niet alleen kledij, schoenen, handtassen, maar ook gsm’s en andere praktische zaken. Minimalisme is al mijn levensstijl van in de vroege jaren 2000 (eat that hipsters) en ja dan loop ik soms rond in schoenen die eigenlijk kapot zijn of te grote broeken omdat ik wat ben afgevallen. Zolang ik maar niet naar de winkel moet.
In dezelfde categorie heb ik nog een grotere hekel aan de supermarkt. Hoe altijd alles van plaats verandert, mensen die met hun kar in de weg staan, jengelende kinderen, het hoogste schap waar je net niet aan kan, mensen met te veel klein geld aan de kassa, jengelende kinderen… Ik wil hier weg.
Ik heb niets met sporten die je alleen en op eigen initiatief moet gaan doen. Zoals lopen of fietsen. Naast saai, is het moeilijk om me te motiveren na een lange dag en dus stel ik het uit met de gedachte dat het morgen ook nog kan. Maar dat dan elke dag. Samengevat: ik ben nogal lui en blijf graag in de zetel liggen. Daarom heb ik een soort sociale druk nodig om op een vast tijdstip per week naar een groepsles te gaan. Vandaar dat mijn danslessen en de zumba zo goed werken. Ik heb even weinig zin om die sportkleren aan te trekken en die zetel uit te komen, maar anders ben ik niet meer mee met de pasjes dus ja, ik moet wel.
Ik ben ~~nogal~~ direct in de omgang. Ik zeg wat ik denk.Maar ik heb daar vaak wel zeer grondig over nagedacht. Het is dus niet zo dat ik er zaken uitflap. Ik denk gewoon zo hard na over de inhoud, dat ik vergeet aandacht te besteden aan de vorm. En dus kan ik al eens fel of bot overkomen. Maar nooit zonder dat wat ik zeg ook op iets slaat. Waardoor ik er vaak mee weg kom. En mijn naaste omgeving dit aan mij apprecieert. Maar iemand die mij niet kent die kan soms raar opkijken. Sorry not sorry.
Ik heb zodus een hekel aan smalltalk. Vooral aan de telefoon. Mensen bellen jou met een reden, dus maak maar direct je punt. In mijn job heb ik leren smalltalken aan de telefoon en tijdens meetings. Maar ik heb het niet zo graag over hond van de tante van de ex-vriendin van je schoonbroer. Dat boeit me helemaal niet. Geef mij maar diepgaande gesprekken die echt over iets gaan.

Herkenbare puntjes? Of helemaal niet?

Waar ik een hekel aan heb… #3

18 november 2018goanneliesLeave a comment

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Ik ging al eerder los over irritante mensen en taalfouten.

De context waarin ik mij met voorsprong het meeste erger aan anderen is *tromgeroffel* het verkeer. Maar echt, sorry, zaten er vroeger soms rijbewijzen in een chipszak zoals flippo’s wanneer ik klein was? Ik denk dat iedereen zich gaat kunnen herkennen in onderstaande puntjes. En daardoor vraag ik mij af wie die mensen die dat doen dan zijn (waarschijnlijk doen we dus het allemaal wel eens ofzo)?

Niet pinken als je van een rotonde gaat! Kijk, ik kan tegen veel. Maar dat ik minutenlang sta te wachten om een rotonde op te kunnen met 85 anderen in mijn gat en dan tientallen auto’s zie afslaan zonder te pinken, daar kan ik nu eens moordlustig van worden se.
Mensen die consequent 10 km/u minder rijden dan dat je er mag. Ook in zone 30. Ik heb geen immens zware voet, maar ik rijd wel graag 50 waar je 50 mag en geen 40.
Mensen die denken dat ritsen enkel die dingen zijn om je jas mee dicht te doen. We willen na een evenement allemaal graag naar huis jongens.
Mensen die geen beslissing kunnen nemen. Ze hebben voorrang, ik stop, en dan gaan ze twijfelen of ze nu echt wel verder mogen rijden… Ik stop niet voor mijn plezier of om jullie velgen van dichtbij te bekijken… ^^. In dezelfde categorie: mensen die de weg aan het zoeken zijn en twijfelen of ze moeten afslaan. Ik ben zo iemand die dan toch afslaat om zeker niet in de weg te rijden en dan in die straat wel even zal stoppen om op de gps te kijken. Maar niet iedereen denkt hetzelfde.
Zigzaggers. Dat is gevaarlijk. Altijd en overal. En je wint er dus niets mee he.
Mensen die te dicht achter me aan rijden. En te dicht is in mijn hoofd voor jullie waarschijnlijk niet eens dicht. Ik weet niet waarom ik daar niet tegen kan. Ik wil gewoon niet dat als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk ik recht in de ogen van iemand staar ofzo.
Sneeuw in combinatie met autorijden. Daar moet ik echt niet van weten.
Toucours mensen die hun pinkers niet gebruiken. Er worden geen auto’s verkocht zonder, al zijn BMW’s een twijfelgeval, dus pink gewoon voor je afslaat.
Auto’s met van die super felle lichten. Ik heb sowieso nogal last van mijn ogen bij fel wit licht en ik heb het gevoel dat alle nieuwe wagens met van die koplampen rijden waar je een hele straat mee kan verlichten. Een verblindend effect is niet nodig. En gevaarlijk. Hopelijk leest er een autoconstructeur mee.
Mijn GPS en ik. We hebben nogal vaak ruzie.
Eikels die overal tussen willen wringen, stoppen zonder te kijken naar wie er achter hen rijdt, zomaar van een parking rijden en dan menen dat ze wel voor jou mogen. Echt, het zijn vaak mannen van rond de 40-50 en dan kijken die je aan alsof je een domme blonde griet bent, terwijl ik niks gedaan heb. Sowieso liggen die thuis onder de sloef.
Mensen die denken dat een wegomlegging voor iedereen geldt behalve voor zichzelf en zich dan vastrijden en alles ophouden.
Mensen die überhaupt vinden dat verkeersregels voor iedereen gelden behalve voor zichzelf.

Is het verkeer ook zo’n bron van ergernissen voor jou?

Struggles van het volwassen leven

16 september 2018goanneliesLeave a comment

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 25 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Nee, even serieus. Ik vind het volwassen leven best oké. Je bouwt veel levenswijsheid op. Meer zelfvertrouwen. Je neemt je leven in eigen hand. Zo deelde Iris al 2x haar geheimen voor een volwassen leven. Maar soms wil je er even allemaal niets van weten, van dat volwassen zijn. Peter Pan is niet voor niets één van mijn favoriete Disneyfilms aller tijden. En dat is oké.

Dit is mijn lijstje van zaken waarvoor ik graag naar Neverland zou willen vluchten:

Stip op nummer één: administratie. Belastingen, bankzaken, verzekeringen, facturen en noem maar op. Gelukkig heb ik een sterk staaltje project management skills in huis, maar wees eerlijk: niemand besteedt graag tijd aan paperassen toch? Waar is de tijd dat de enige briefjes die je schreef liefdesverklaringen waren voor je vriendinnen of stiekeme crushes?
Niet meer kunnen uitslapen: eentje waar ik nog maar een half jaar last van heb. Vroeger sliep ik moeiteloos van 11 tot 11. En nu ben ik standaard om 6 wakker. Weekdag, weekend, vakantie of niet, maakt niet uit. Heel soms slaag ik er dan in om terug in te dommelen tot 9u, maximum 9u! I’m doomed.
Ik heb altijd veel slaap nodig gehad en een drukke werkweek van 40u of meer betekent dus dat ik echt wel veel moet slapen (zeker nu bijslapen in het weekend niet meer aan de orde is). Wat dus ook wil zeggen dat als het een keer later wordt dan pakweg half 12 ik twee dagen moet recupereren. En dat is pijnlijk #ikwordoud.
Wandelen vind ik heerlijk. De natuur in, of kilometers afleggen tijdens een citytrip. Ik ontdek alles graag te voet. Je ziet zoveel meer. Echt, waar is de tijd dat ik een hekel had aan wandelen, want dat is toch saai? Ik heb nog net geen nordic walking stokken en koos voor loopschoenen ipv. bergstapschoenen (want dat is toch nog net te lelijk en zwaar), maar ik vrees dat dat laatste geen 2 jaar meer gaat duren.

Niet meer mee zijn met de hedendaagse muziek. Ik merk dat mijn leeftijdgenoten wel nog mee zijn, het ligt dus aan mij blijkbaar. Ik hang nog steeds ergens in 2010 ofzo. De laatste tijd luister ik zelfs naar de 80ties. Ik was toen nog niet geboren, ik weet het!
Niet meer kwaad worden als iemand je mevrouw noemt. Want ik ben er al aan gewend. En ik voel me soms ook gewoon keihard een mevrouw. Zelfs wanneer ik een straffe meeting aan het doen ben met hartjesondergoed aan ja.
Ik smeer nog altijd niets op mijn gezicht. En dat is dus super slecht. Ik moet mijn huid verzorgen anders heb ik binnen 10 jaar rimpels waar het water blijft instaan na een regenbui en en en… maar ik het zweet breekt me spontaan uit bij de woorden dagcrème, nachtcrème, concealer en weet ik wat nog allemaal. Het leven van een vrouw is hard. En kostelijk. En keuzes jongens. Keuzes.
Ik ben gelukkig al vant straat want qua kledij en schoenen kies ik dus echt wel voor comfort in plaats van fabulous. Er heeft nooit een Sharpey in mij gezeten en die gaat er ook niet meer komen. Naar de bakker in jogging dat kan zelfs tegenwoordig. Sorry bakker. Kleine paniekaanval dat ik naar een trouw moet dit najaar en op zoek zal moeten naar iets dat op pumps lijkt in de diepste krochten van de schoenenkast van mijn 16-jarige ik. In Malta liep ik de hele tijd rond in flashy roze loopschoenen onder mijn jurkjes en shortjes met bloesjes. Wat jij daar van vindt kan me zelfs niet meer schelen want ik had dus geen enkele blaar he! #prioriteiten. Op loopschoenen naar nen trouw is not done zekers?
Ik verbeter spelfouten, ga op zoek naar structuur in pakweg alles, kan niet meer tegen rommel… Help! Peter, mag ik jouw Wendy zijn? Please?

En hoe hard lijk jij op je ouders ondertussen?

12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt

17 juni 2018goanneliesLeave a comment

Ik schreef ooit de megasarcastische post ‘13 opmerkingen die ik als single niet meer wil horen‘ omdat je als single gewoon telkens dezelfde dingen op je bord krijgt. Die niet altijd steek houden en waarbij alles in mij jeukt (maar echt van die enorm harde jeuk) om groffe antwoorden te geven. Maar dat doet Annelies niet, Annelies is altijd vriendelijk enzo. Dus schreef ik het eens van me af. Op mijn manier. Met de nodig portie humor en sarcasme.

Nu blijkt dat als je aankondigt dat je een relatie hebt je evenveel opmerkingen krijgt die op niets slaan. Mensen zullen altijd de verkeerde dingen zeggen. En voor 1 keer is dat niet zo erg, want het levert meer inspiratie voor een nieuwe sarcastische post. #BringItOn

En is het serieus? METEEN MIJN FAVORIET. Mijn reflexantwoord is: ‘Uw vraag of waar hebt ge over?’. Want hallo, ik kruip met willekeurige mensen in bed en die noem ik dan mijn lief. Ah ja, want ik ben een millennial en liefde kennen die niet… Ik ben gewoon f**** serieus ja. Serieus pissed.
Dat werd tijd. Want ik was mijzelf al jaren elke dag in slaap aan het wenen en mijn leven was echt zielig enal zo als single.
En gaat het blijven duren? Onze ‘vriendschap’? Ik denk het niet.
Maar jij wil toch geen kinderen? Ah ja, oei, en van een relatie word je automatisch zwanger, daar had ik nog niet aan gedacht. Nee, ik wil geen kinderen voorlopig en mijn klok begint nog niet te tikken nu ik een relatie heb. Wat is dat trouwens voor een belachelijke metafoor, zo’n biologische klok?
Elkaar gevonden via Tinder zeker? Millennials vinden blijkbaar geen lief meer zonder Tinder. Wij kunnen geen gesprek meer voeren zonder smartphone. Maar laat dat nu net zijn wat er is gebeurd. Wij hebben elkaar in real life ontmoet en zijn zo beginnen praten. Ongelofelijk en baanbrekend. Ik weet het.
Ik had gedacht dat je nog even alleen zou blijven. Lees: ik had gedacht dat je hopeloos was. Dit is zo’n opmerking waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet. Die mensen bedoelen dat niet als een belediging denk ik. Leuk dat je hebt zitten nadenken over mijn liefdesleven, maar ik denk dat ik het alleen ook wel aan kan.

P1030567 — Ik durf zelfs nog zonder hem op reis gaan, foto: @leenvdb

En hoe heet hem? Of haar, want da kan ook hé (al dan niet gevolgd door het woord tegenwoordig). Dit is het vervolg op de opmerking ‘het mag ook een meisje zijn.’ die ik kreeg als single. Iets met dat ik kort haar heb ofzo. Jammer genoeg heeft het lief een naam waaruit duidelijk blijkt dat het om een man gaat. Kim of Sam ofzo was leuker geweest om deze mensen te pesten.
Dan ga je wel niet meer dansen/uit/afspreken/(vul aan met eender welke vrijetijdsbesteding) zeker? Ah nee, dat kan ik mijn lief echt niet aandoen. Dat ik me zonder hem amuseer. Dat kan echt niet. Leibandje aan en volgen.
Nu is dat nog tof hé, jullie moeten elkaar nog leren kennen. Wacht maar. Hoe kan ik het hoofd van betweters die je willen waarschuwen in een pinata laten veranderen? ‘Wacht maar’ zijn de twee hatelijkste woorden ooit. Je wacht op een bus, een trein of een tram. Niet op een relatie of op een ruzie in je relatie.
Hebben jullie al ambras gemaakt? Ambras is hier een woord voor ruzie 😉. Ik weet niet wat mensen willen bereiken met deze vraag. Betekent een ja dat je een slechte relatie hebt? Ter info: het antwoord is nee. De kans is groter dat ik met jou ambras ga krijgen met al die stomme opmerkingen hier.
Wonen jullie al samen? Jep en de kinderkamer is al behangen en morgen gaan de trouwuitnodigingen de deur uit. Serieus mensen, chill even.
Allez, zeg… Enthousiasme, niet iedereen heeft er last van ^^.

Lieve mensen, als iemand een nieuwe relatie aankondigt probeer eens ‘Proficiat’ of ‘Ik ben blij voor u’ ;).

Disclaimer: deze post is puur voor de fun. Ik wil hier niemand mee kwetsen, ik heb niet al deze opmerkingen op deze manier gekregen. Het is een parodie op wat ik over het algemeen heb gehoord. Een overdrijving, want dat doen we graag hier af en toe :D. En dit is ook gewoon mijn blog, ik doe hier wat ik wil.

Heb jij al een van deze opmerkingen op je bord gekregen? Herkenbaar?

Mijn verlof in 12 woorden

30 juli 2017goanneliesLeave a comment

Als starter heb ik ondertussen geleerd om vooral niet te klagen over het feit dat je nog geen volledige vakantie hebt (ok ja, er is zoiets als jeugdvakantie). Maar het is een understatement om te zeggen dat ik nood had aan wat vrijaf. Sinds januari is er enkel die week Londen geweest en 5 dagen citytrippen is niet bepaald rustgevend. Juni was een drukke maand op het werk en in juli viel alles even wat meer stil. Minder adrenaline in het lijf dus en het resultaat was dat de vermoeidheid dan echt wel de kop op begon te steken. Het werd een weekje herbronnen. Bij deze een samenvatting in 12 woorden!

Note voor de perfectionisten onder ons: de lijst is niet alfabetisch. Ergens stoort het me zelf ook wel, maar ik heb het gevoel dat deze volgorde beter is – ok einde perfectionistische opmerking. Lalala.

Zee Geen buitenlandse vakantie dit jaar (want single en geen gezelschap en blablabla). Ook maar 1 week vrijaf. Dus trok ik enkele dagen met een vriendin – alleen – en dan weer met een vriendin naar zee. Zeelucht heeft iets rustgevends – al mogen die duuuzend lawaaierige kinderen en ambetante Duitsers volgend jaar wel thuisblijven.

Wind Ik denk dat het letterlijk aan zee geen enkele dag het weer is geweest dat was voorspeld. Maar al bij al ben ik heerlijk uitgewaaid – letterlijk en figuurlijk. Hoofdje even leeg. Oh en die regenbuien hadden niet gehoeven, maar soit.

Pull Ik vertrok op 21 juli in 30 graden en short naar zee. Eenmaal aangekomen besefte ik dat ik geen jas bij had. Problematisch als je weet dat ze de komende dagen regen gaven (en die voorspelling kwam uiteraard wel uit ^^). Gelukkig had ik een Statikpull van een collega geleend (iets met een fotowedstrijd). Een oversized mannenmodel dat dan maar de hele week dienst deed als verwarmer. Fashionista tot in de kist ik (sarcasme included).

Cultuur Probeer ik elke vakantie tijd voor te maken in de vorm van een museum of een tentoonstelling. Was deze keer niet gelukt, zij het dat we ineens in de duinen bunkers van de Atlantikwall aan het verkennen waren – in de gietende regen dan nog eerst – op het domein Raversyde. Beetje standaard geschiedenis eigenlijk, best wel boeiend.

Letters Mijn voorraad ongelezen tijdschriften is in een week tijd verdubbeld. Ik ben bovendien in boek 5 van Outlander bezig (1000+ pagina’s). En dan al die blogs inhalen bij thuiskomst. Ik heb wel wat lettertjes verslonden.

Offline Het is me eindelijk gelukt om een aantal dagen (6!) offline te leven. Enkel af en toe de 4G opgezet om iets praktisch op te zoeken of berichten van vrienden te beantwoorden. Eerste bescheiden succes van #projectoffline, woohoo!

Opgeblazen Van al dat eten. Maar echt, veel eten. Er is niet op een calorietje gekeken, laat ik zeggen. Ik ga nu toch tijdens de zomer zumba’en, dan mag dat hé? ^^

Platzak Ook van al dat eten. En eindelijk nieuwe schoenen! Geen verdere commentaar nodig.

Muziek Festivallekes meepikken en gewoon staan meezingen of onnozel dansen samen met vele anderen. Dat is wat de zomer zomer maakt!

Snorharen Want vakantie is ook een aantal dagen thuis cocoonen en daar hoort heerlijk knuffelen met de katten natuurlijk bij. Lekker lui de hele dag in de jogging hangen, lezen, tv kijken en weer wat hangen. Soms moet het niet meer zijn.

Slaap Want compleet uitgeput thuiskomen van de laatste dag werken en dan bijna verplicht even de eerste dagen een paar versnellingen lager gaan leven. Zorgeloos uitslapen bleek een must. Ik ben sowieso op tijd blijven gaan slapen (met hier en daar een uitzondering), want anders haal je niet echt rust in natuurlijk.

Dankbaar Voor de zon, de zee, het eten, mijn vrienden en alles en iedereen <3

Hoe is jouw vakantie? Of moet voor jou het beste nog komen?

18 ideeën voor een topzondag

26 februari 2017goanneliesLeave a comment

Wellicht is het jullie al opgevallen dat ik elke zondag een nieuwe post publiceer. Zondag is dan ook mijn favoriete dag van de week. Een dag dat ik vaak geen plannen maak en gewoon doe waar ik zin in heb (inclusief een hele dag in pyjama rondlopen – want chillpants is het leven). Het is gewoon belangrijk om nog even wat energie op te laden voor een nieuwe werkweek. En dat mag best met een dikke portie vrolijk- en onnozelheid. Hey, het is zondag!

Blogs lezen! Als het vandaag zondag is ben je alvast goed bezig 😉 Anders ook hoor.
Haal die Monopoly, Scrabble of Vier-op-een-rij van de zolder. Wedden dat je nog steeds niet tegen je verlies kan?
Schrijf een liefdesbrief aan jezelf en doe hem echt op de post.
Kijk een film uit de jaren ’80. Dirty Dancing, Top Gun, E.T., Indiana Jones,.. Misschien krijg je die videorecorder nog wel aan de praat.
Schrijf eens een verhaaltje. Wat als je naar de ruimte zou gaan? Of voor één dag president wordt van Amerika? ~~(iets met een muur bouwen misschien?)~~
Lees eens een boek van achter naar voor. Waarom? Geen idee.
Herbekijk je favoriete series. Of ontdek een nieuwe en wordt instant verslaafd.
Download een fotobewerkingsapp (Snapchat gaat ook) en ga aan de slag met foto’s van jezelf, je vrienden, huisdieren. Hoe zotter, hoe beter!
Ga op zoek naar je oude CD’s. Luister muziek van vroeger. Van heel vroeger. Je kan sowieso al die hits ~~(van K3)~~ nog meebrullen.

Start met mediteren en schiet na 2 minuten al in de lach.
Pak een stapel oude tijdschriften en scheur eruit wat je inspireert voor een heus moodboard.
Lak je nagels in verschillende kleuren. Vergeet die glittertopping niet.
Bak een taart, wafels, pannenkoeken,… en eet het allemaal alleen op. Delen daar doen we vandaag niet aan mee.
Ga op zoek naar oude (en dus foute) statussen van vrienden op Facebook en like deze opnieuw. Protip: wis wel eerst je eigen jeugdzonden ;).
Wandel als toerist door je eigen buurt (inclusief camera en landkaart!) en kijk naar alles alsof het de eerste keer is. Je ontdekt sowieso nieuwe dingen.
Kijk een aantal Disneyfilms achter elkaar. En zing schaamteloos mee. Let it gooooooo.
Duik in je kleerkast en ga op zoek naar nieuwe combinaties. Misschien kan die te korte jeans nog wel dienstdoen als leuke short?
Kijk naar kattenfilmpjes op Youtube. Deze is een goed begin. Je zondag is zo om.

Wat doe jij het liefst op zondag?

14 dingen die ik niet meer zou moeten doen

9 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Het is weer lijstjestijd! We doen allemaal wel eens zaken waarvan we weten dat het niet goed voor ons is. We kunnen het gewoon niet laten. Hieronder mijn dingen waarmee ik eigenlijk zou moeten stoppen. Niet overmorgen, maar nu meteen!

Piekeren over de meest belachelijke dingen. Ben ik niet te dik in deze broek? Heb ik vandaag wel hard genoeg gewerkt? Vind die persoon mij nog wel leuk?
Op mijn nagels bijten. Vorig jaar tijdens BAS mee begonnen, van de stress. Niet OK.
Mijzelf blijven verantwoorden voor het feit dat ik nog geen lief heb. Iets met mijn leven en moei je er niet mee.
Agressief worden als iets niet lukt. Mijn laptop kan er van meespreken. Perfectionist tot in de kist!
Mij ergeren aan iedereen zijn ‘perfecte’ leventje op sociale media. Ja, ik kijk vooral naar jou, Instagram. Allemaal opgezet spel, geef maar toe.
Om de 10 minuten naar mijn smartphone grijpen, hij zal wel trillen als ik een melding heb. Het toppunt is dat ik soms op zoek ben naar mijn gsm als ik hem al vastheb. Tja.
Mijn mening voor me houden omdat ik denk dat niemand naar mij zal luisteren. Grootste fout tijdens #BAS1516.
Foto’s van mij nooit mooi vinden. Ik heb topfotografen als vrienden. En ik ben wie ik ben. Ook met mijn haar in de war (heeft het vooral niet over de foto hierboven ^^).
Mijn schrijfsels onderwaarderen. Ik vind altijd wel iets dat nog niet goed is. Terwijl ik er heel wat tijd insteek en daar best wel trots op mag zijn. Perfectionisme anyone?
Tijd verspillen aan slechte boeken of tv-programma’s. Ik heb de neiging om alles af te werken waar ik aan begin. Zonde, er zijn nog boeken genoeg!
Überhaupt tijd verspillen aan iemand die het niet waard is. Dat slorpt energie op die ik best voor iets anders kan gebruiken. Een beetje me-time bijvoorbeeld.
Emoties opkroppen. Doet alleen maar meer pijn achteraf.
Geen hulp aanvaarden. Ik sta altijd klaar voor iedereen, maar zelf iets aannemen? Hola, dat is moeilijk hoor. Iets met perfectionisme en een ego ^^
Te weinig genieten van de kleine mooie dingen. Lichtpuntjes weet je wel.

Herkenbaar? Wat zou jij niet meer mogen doen?

Confessions van een crazy cat lady

31 juli 2016goanneliesLeave a comment

Op 8 augustus is het Wereld Kattendag. Hoog tijd om toe te geven dat ik een crazy cat lady ben. Ik zou mijn 13 katten voor geen geld van de wereld kunnen missen. Ze zorgen ervoor dat ik mij geliefd voel als ik thuiskom van een lange dag werken, ze zorgen voor leven in huis en af en toe ook voor troost. Kortom, ik zorg voor hen, maar zij ook voor mij. Meestal toch, want soms doen ze niets anders dan kattenkwaad uithalen.

Op het puntje van je stoel zitten is een mooie uitdrukking voor een spannend moment. Voor mij is het dagelijkse realiteit. Mijn kat neemt namelijk de rest van de stoel in, waardoor er voor mij enkel maar het puntje overblijft. En o wee als je durft bewegen, want dan wordt ze ambetant!
Ze zeggen altijd dat katten pootafdrukken achterlaten op je hart. Dat is waar, maar ze laten nog op veel andere plaatsen afdrukken van hun poezelige (pun intended!) pootjes achter. Mijn leren bureaustoel bijvoorbeeld, of de voorruit van mijn auto. En als je denkt dat je in de zomer gezellig kan rondlopen in een short… verkeerd gedacht! Je blote benen zijn er meteen aan voor de moeite.
Ik heb de reflex ontwikkelt om op 2 seconden tijd recht te springen vanuit mijn stoel. Mijn kat staat namelijk te miauwen aan de deur en je wilt Hare Majesteit echt niet laten wachten. En ja, ik mompel een sorry als het langer dan 2 seconden heeft geduurd.

Een tijdschrift lezen, deze blog typen,… Het is niet zo gemakkelijk als het lijkt met een kat in de buurt. Papier en laptops hebben blijkbaar een ontzettende aantrekkingskracht voor mijn harige huisgenoten.
Ik verlaat de supermarkt nooit zonder een doos. Voor mijn katten… Ik mag zo veel dure speeltjes kopen als ik wil, ze willen enkel dozen. En liefst elke week een nieuwe, want na een dag ligt de vloer alweer vol stukken karton.
Er is niets in huis echt van mij. Al mijn spullen deel ik met mijn katten. Gommen, balpennen en andere bureauspullen vind ik vaak terug onder een kast, een openstaande handtas is nooit veilig en mijn kleren zijn blijkbaar heel zacht. Vooral zwarte kledingstukken, waar hun achtergelaten haren extra goed zichtbaar op zijn, blijken ideaal om op te liggen. Ik slaap ook nooit alleen en het is natuurlijk de kat die het midden van het bed betrekt, ik krijg slechts het randje….

Een hond heeft een baasje, maar een kat heeft personeel 😉 Het leven met katten is in ieder geval nooit saai. Heeft jouw kat ook zo’n vreemde trekjes?

5 dingen waar ik niet zonder kan

26 juni 2016goanneliesLeave a comment

Noem het gerust een verslaving of een ongezond grote obsessie, maar er zijn nu eenmaal dingen waar ik niet zonder kan, niet zonder wil en hopelijk ook nooit zonder moet. Ook al zijn ze niet levensnoodzakelijk, de volgende zaken zou ik toch heel erg missen op een onbewoond eiland in de oceaan.

Zoetigheden

En dan vooral ijs en chocolade. Als het maar zoet is en als het maar veel is. Oké, ik heb een beetje een chocoladeverslaving (sorry suikerspiegel). Ik eet het alleen maar elke dag (een paar keer ^^). Mijn favoriete ijs is trouwens alles behalve chocolade-ijs. Ja, ik ben een beetje vreemd.

Intellectuele uitdaging

Klinkt een beetje zwaar, maar ik denk gewoon graag na (ik heb een hoge need for cognition, waardoor ik met dit soort moeilijke termen kan gooien :p). Zelfs wanneer ik mij wil ontspannen door een boek te lezen of een serie te kijken heb ik graag dat er wat diepgang en complexiteit inzit. Gewoon lekker ‘wegkijken’ zit er bij mij niet in. Geef mij maar iets dat ik kan laten bezinken.

Muziek

Tijdens mijn puberteit was ik ofwel aan het slapen ofwel muziek aan het luisteren. Ondertussen heb ik nog wat andere nevenactiviteiten gevonden ^^, maar muziek is nog steeds erg aanwezig. Vooral tijdens het autorijden is muziek een uitlaatklep (auto en uitlaatklep, heb je hem? xD). Ik heb trouwens geen favoriet muziekgenre, het type muziek dat ik luister hangt echt af van mijn humeur.

Mijn bed

Inclusief mijn katten die vaak het volledige bed inpalmen. Rust is gewoon iets wat ik erg nodig heb, toch zeker zo’n 8u slaap per nacht of ik kan al eens chagrijnig worden (en dat wil je niet ^^). Ik slaap ook nergens zo goed als in mijn bed. En mijn katten blijkbaar ook niet…

Mijn vrienden

Als single komen mijn vrienden natuurlijk op de eerste plaats. Ik heb nu eenmaal iemand nodig om tegen te zagen… Nee mopje! Vriendschap vraagt misschien wel meer inspanning dan een relatie, maar gelukkig heb ik toppers als vrienden. Elkaar steunen door dik en dun en vooral veel plezier maken. Bij mijn vrienden blijf ik me voor altijd 18 voelen!

Wat zou jij enorm missen op een onbewoond eiland?