Close

Met de museumpas #7: James Ensorhuis in Oostende

Eind februari waren we een aantal dagen aan het zeetje en aangezien de wind nogal fel waaide in de nadagen van de storm besloten we naar Oostende te trekken en onze Museumpas nog eens boven te halen. In Oostende heb je de keuze uit twee musea: het Mu.Zee dat moderne kunst huisvest of het James Ensorhuis over de gelijknamige schilder. Het James Ensorhuis is nog maar een jaar terug open nadat het volledig vernieuwd werd en dus was ik wel heel benieuwd. We reserveerden twee tickets op een regenachtige donderdagvoormiddag.

Het museum bestaat uit verschillende onderdelen. De ingang bevindt zich in een voormalig hotel. De vroegere eigenaren waren vrienden van Ensor. Hier vind je op het gelijkvloers de eerste zal en kan je de trap nemen naar 5 belevingsruimten. Daarna breng je een bezoek aan het James Ensorhuis zelf, waar de schilder de laatste 17 jaar van zijn leven woonde. Ten slotte kan je ook nog naar een tijdelijke expo in één ruime zaal.

In een ticket (10 of 12 euro voor een volwassene, afhankelijk van in welke periode je gaat) zit een audiogids inbegrepen en je krijgt ook een code om de James Ensorwandeling te doen in Oostende. Daarvoor moeten wij nog eens terug.

Het museum focust erg op het leven van de schilder en diens band met de stad Oostende. Er hangen in het hele huis enkel reproducties van werken en geen echte werken, tenzij in de exporuimte. Zijn echte werken hangen namelijk verspreid over de hele wereld en enkele kan je in het Mu.Zee wat verderop bewonderen. Dat zorgt er ook voor dat je in elke ruimte foto’s mag nemen.

In de eerste zaal krijg je een introductie tot de schilder en staat een mooie maquette van het huis dat je gaat bezoeken. Het werk ‘baden in Oostende’ staat er centraal en vertelt meer over de badcultuur in het begin van de 19de eeuw.

Ik vond het fijn dat het museum echt wel interactie probeerde op te roepen. Er staan regelmatig schermen waar je kan op klikken of swipen. De meeste schilderijen hangen er als een soort animatie waarop zaken bewegen en er staan verschillende maquettes. Waaronder een grote die het atelier van James nabootste.

En toen was het tijd voor een bezoek aan het James Ensorhuis zelf. Hij erfde het gebouw na de dood van zijn kinderloze nonkel die er een souvenirwinkel uitbaatte, net als James’ moeder. James behield de winkel maar deed hem nooit meer open. Hij wijdde zijn tijd volledig aan het schilderen. Heel wat van de voorwerpen uit de winkel inspireerden hem voor zijn werken.

James verhuisde dus pas op latere leeftijd naar dit gebouw. De meeste van zijn topwerken zijn een beetje verderop in Oostende gemaakt. Ensor woonde in dit huis tot aan zijn dood met zijn trouwe huisknecht Gust, die er dan weer mocht blijven wonen tot aan zijn dood.

De mooiste ruimtes in het huis zijn het groene en blauwe salon met heel wat gekke voorwerpen en felle fleuren. Die mogen jullie zelf gaan ontdekken want ik durfde toch geen foto’s nemen omdat er iemand stond die ons goed in het oog hield :). Beneden bezochten we nog de tijdelijke expo Ensor vs. Klee met schetsen van beide kunstenaars die duidelijk parallellen bevatten.

Ik had op voorhand verwacht meer echte werken van Ensor te zien te krijgen, maar ik vond het ook wel eens leuk om iets te ontdekken over zijn leven en de stad Oostende. Het museum is niet zo groot, op een anderhalf uur sta je weer buiten, maar ik zou het zeker wel aanraden.

Een paar huizen verderop in de straat vind je trouwens een street art werk van Sozyone geïnspireerd op Ensors werk.

Heb jij het Ensorhuis al eens bezocht? Of een werk van hem ergens gezien?

Andere museumtips en uitstapjes in België:

cof

Bouwstruggles

Het is eigenlijk gek dat het vier jaar geduurd heeft voordat deze post tot stand kwam. Als je zelf een huis bouwt met je naasten is dat best een intensief project. En komen daar ook heel wat uitdagingen en soms zelfs komische situaties bij kijken. Bij deze dus een overzicht van de bouwstruggles ten huize Annelies.

  • Net wanneer ik al mijn moed en zelfbeheersing bij elkaar heb liggen rapen en ik met de nodige schrik trager dan een bomma van 80 jaar op een ladder ben gekropen, en daar nu bovenaan sta te blinken van trots gelijk een pauw tijdens de paartijd, ontdek ik dat ik X of Y heb laten liggen beneden. Of nog beter: stamp ik met mijn lompe voeten iets naar beneden dat ik echt nodig heb hierboven. Allez hup: breathe in, breathe out, repeat.
  • “Hebben we dat boekske nodig?” “Neenee, het zal wel gaan zo.”
  • “Pas op hé, dat staat/hangt/ligt (schrappen wat niet past) in de weg, ziet dat ge u geen zeer doet.”
  • *overduidelijk het geluid van iemand die ergens over valt of tegenloopt* …. “Auw!
  • Je leert op den duur heel goed om een stofbril, handschoenen en andere beschermingsaccessoires te dragen…. vanaf de tweede keer op de dag dat je iets doet. De eerste keer vliegt dat stof in je ogen of staan je handen vol splinters. Elke keer opnieuw. Iets met ezels en stenen. En wij zijn geen ezels.
  • “Heeft er iemand ne meter?”
  • “Of een potlood?”
  • “Pas op, niet tegen de muur”. Echt, ik zou het kunnen opnemen en als lopende band afspelen.
  • Mijn vocabulaire is danig uitgebreid met nieuwe woorden zoals handvleugeltje, coax kabels (speciaal voor Lesley deze ;)) en poutrel.
  • “Zat daar geen boekske bij?”
  • Blauwe plekken zijn in, toch?
  • “Is er nog ne winkel open? Ik heb juist een bus PUR te kort.”
  • “Hoeveel hadden we nu weer gemeten? Ik had dat opgeschreven, maar ben het briefke kwijt”.
  • “Zoekt die foto nog is om te zien waar de kabels hier liggen zodat we weten waar we moeten boren?” (Topzin dit, krijg ik zeker nooit stress van 🙈).

En zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan 😅.

Heb jij ooit gebouwd of verbouwd?

Valencia #2: El Cabanyal, het strand en de haven

In maart 2020 (jawel, vlak voor de eerste lockdown) vertrok ik voor 5 dagen naar Valencia. Ik deed hier al eens een uitgebreid verslag van hoe die reis is verlopen in tijden van corona. Vanaf de vierde dag sloten restaurants en bezienswaardigheden hun deuren, gelukkig zaten wij op een airbnb appartement waar we zelf ons potje konden koken. Valencia is en blijft een populaire citytripbestemming en de stad is dat ook helemaal waard volgens mij. We hebben uiteraard niet ons volledige lijstje kunnen afwerken, maar we hebben toch wel een aantal hele fijne dingen gedaan. En die tips deel ik graag met jullie.

Na een eerste dag in Valencia waarin we vooral de wijk El Carmen verkenden tijdens een street art wandeling, stond vandaag een lange wandeling op het programma wat meer buiten het stadscentrum.

Startpunt: de oude visserswijk El Cabanyal, niet ver van het strand. We gingen er met de metro naar toe via lijn 5 (de groene lijn) en stapten af in Maritims Serrano.

Ook hier valt de straatkunst van vooral lokale kunstenaar Lemon op.

El Cabanyal is een charmante visserswijk die aan het heropwaarderen is. Maar dat loopt niet zonder slag of stoot. De wijk is in een soort politieke impasse beland waarbij de politiek ook al geopperd heeft om alles plat te leggen om er een toeristenbolwerk van te maken, maar daar is niet iedereen mee akkoord (gelukkig!) en dus gebeurt er al jaren niets.

Je merkt wel dat dit een armere, vervallen wijk is. Er hangt daardoor een echt local sfeertje. Zo wandelden we over een overdekte markt waar heel wat oudere dames hun inkopen aan het doen waren.

Tegelijk vind je er ook van die charmante kleine lage vissershuisjes, vaak betegeld met wat mozaïek. Als je hier ’s avonds komt zou je er ook heel wat lekkere lokale eetplekjes treffen.

El cabanyal geeft de sfeer weer van een ouder Valencia. Ik ben heel benieuwd om er ooit eens terug te keren om te ontdekken wat de tijd met deze wijk heeft gedaan. Want de toekomst is er dus nog heel onzeker politiek gezien.

Van El Cabanyal is het maar een korte wandeling naar het strand met de grote boulevard (of dijk zoals wij het hier in België zouden noemen). Het weer was echter niet denderend, er hing heel wat mist.

Valencia is één van die unieke bestemmingen waar je een citytrip en een strandvakantie kan combineren. Al was dat laatste midden maart nog niet zo’n optie. 🙂

Na een verplichte foto bij de Middellandse Zee, wandelden we de boulevard af richting de haven. Het was echt ontzettend rustig in dit deel van de stad. We kwamen amper mensen tegen.

Ook de haven was gekleed in de mist die dag. Er lagen een aantal grotere schepen en er waren mensen aan het kajakken in het kanaal.

Eén van de architecturele pareltjes in de haven is het opmerkelijke Veles e ventes, het symbool van de koninklijke jachthaven.

De horizontale ‘plafonds’ zorgen voor voldoende schaduw op de terrassen, vanwaar je een zicht hebt op de volledige jachthaven en het strand. Helemaal vanboven heb je een uitkijkpunt over het kanaal.

Van de haven begonnen we aan een serieuze wandeling richting het Turiapark. We passeerden hierbij heel wat lokale straten, maar verder was er weinig te zien. We ploften neer bij Al solito posto, niet ver van het park. Het is een heerlijke Italiaan waar je terecht kan voor een pizza of pasta met een goed glas wijn. Aanrader!

In de namiddag stond het bekende Ciutat de les Arts i les Ciències op het progamma, maar dat is voor de volgende keer.

Wat is jouw favoriete bestemming om het strand en een citytrip te combineren?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie

Acceptatie

Ik hou niet echt van conflicten of onrust. Meer nog: ik haat dat gevoel en ik loop er met momenten van weg. Typisch voor mijn persoonlijksheidstype (qua MBTI ben ik een ISFJ of INFJ, afhankelijk van op welke dag ik het invul). Ik ben iemand die zoveel mogelijk rekening probeert te houden met anderen. En het is nu eenmaal moeilijk, of beter gezegd onmogelijk, om twee mensen op de eerste plaats te zetten: jezelf en de ander. En dat is iets waar ik het met momenten wel eens moeilijk mee heb.

Afgelopen week kondigde iemand die ik jarenlang goed heb gekend een grote levensgebeurtenis aan via Instagram. Voor mij toch. Ik ga ervan uit dat ze andere dichtere vrienden wel al eerder persoonlijk op de hoogte bracht. Maar ik behoor niet meer tot dat groepje.

Ik voelde daarbij meteen van alles binnenkomen in mijn buik (dat is de F uit mijn persoonlijkheidstype). Ik ging er zelfs vanuit dat ik hier verdrietig om zou zijn. Het is nooit leuk om geconfronteerd te worden met een gebroken vriendschap. Ik ging er vanuit dat ik me gekwetst zou voelen en het enkele dagen met me mee zou dragen.

Maar na de initiële verbazing bleef dat verdriet uit. Hoe close we ook ooit zijn geweest, op een gegeven moment merkte ik dat vooral ik nog energie stak in onze vriendschap. En dat de moeite en het initiatief altijd van mij, of andere vrienden, moest komen. Normaal zou ik blijven volhouden, maar op een bepaald moment ben ik er mee gestopt. Ik heb even voor mezelf gekozen.

Ik kan dit hier schrijven omdat ik er zeker van ben dat die persoon mijn blog niet leest. Ze zou ook niet de naam van mijn werkgever kunnen opnoemen (of mijn functie) en ze heeft nog nooit gevraagd hoe het gaat met de bouw. Niet uit slechte wil. Maar omdat ze andere prioriteiten stelt in haar leven.

En dat is allemaal ok. Ik heb indertijd de juiste keuze gemaakt. Mijn deur zal altijd openstaan om het contact opnieuw op te bouwen, maar ik ga nergens op zitten wachten. We zien wel hoe het loopt. En ik heb haar oprecht proficiat gewenst, omdat ik het ook echt meen. En haar ‘dankjewel’ was ook gemeend. En misschien is dat alles voorlopig wel voldoende.

Ik was vooral verbaasd van mezelf dat ik dit al op een goede manier had verwerkt. De acceptatie in mijn hart was er al, deze trigger was gewoon nog even nodig om mijn verstand dat ook duidelijk te maken.

Hoe ga jij om met een gebroken vriendschap?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #55

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

Een wat latere update deze keer en dus werd er heel wat gelezen.

  • In The Leviathan* komt Thomas thuis van de oorlog en ontdekt hij dat zijn vader stervende is. Zijn zuster Esther beschuldigt de meid van hekserij. Een historische roman met een flinke portie magisch realisme. Het boek heeft een prachtige cover en Rosie Andrews een heel fijne vertelstijl. Hoewel ik niet helemaal weg was van het einde is het toch een auteur om in het oog te houden.
  • Binnenkort komt het 5de en laatste seizoen van The Last Kingdom uit en dus wou ik nog graag het laatste boek lezen dat voor dit seizoen zal gebruikt worden. In the flame bearer wil Uhtred eindelijk zijn thuisbasis Bebbanburg veroveren maar de Schotse koning maakt het hem niet makkelijk. Eén van de beste delen van de reeks en hoewel de serie dus stopt, wachten er nog drie boeken.
  • Het proces van Kafka las ik voor The classics club. Ik kan nu eindelijk met succes het woord kafkaiaans gebruiken. Het boek zelf vond ik niet zo geweldig. Het leek wel 10 lagen te hebben, voelde heel beklemmend aan en ik vond de rol van de vrouwen in het boek wat problematisch. Feministisch? Moi? Een beetje misschien.
  • In Wildevrouw ontmoeten we Beer die al drie vrouwen in het kraambed is verloren. In zijn herberg te Antwerpen ontvangt hij midden 16de eeuw figuren als Breughel, maar de onrust tussen protestanten en katholieken smeult door de stad en wanneer een wildevrouw in zijn herberg arriveert gaan de poppen aan het dansen. Ik had de eerste hoofdstukken wat schrik van het literaire taaltje, maar eens ik het gewend was heb ik genoten van dit verhaal. Omdat het eens wat anders was en zich afspeelt in ons landje.
  • Tot slot las ik verder in de Marwood en Lovett serie van Andrew Taylor. James Marwood en Cat Lovett komen in ‘The last protector‘ terecht in de intriges van de hertog van Buckingham en de Cromwell familie. Eén van de betere delen van de reeks, maar ik raad aan om te beginnen met ‘The ashes of London’ (het eerste deel).

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik als recensie-exemplaar via Netgalley in ruil voor mijn eerlijke mening.

Gezien

  • Ik ben helemaal om met Downton Abbey, dat ik dus volledig gemist had, maar nu integraal op VRTnu staat. Ik zit ergens aan het einde van seizoen 2 en heb dus nog wel wat te gaan.
  • Verder kijk ik ‘De verraders’ (niet zo goed als De Mol), ben ik gestart aan ‘Twee zomers’ (Koen De Bouw en Kevin Janssens maken altijd alles goed) en kijk ik uit naar de echte ‘De Mol’ natuurlijk.

Meegemaakt

  • Een aantal moeilijke weken op het werk doordat de eenzaamheid van het thuiswerken er echt inhakte. Er zijn veel voordelen aan telewerken, maar ik ervaarde even alleen maar nadelen. Dus blij met code oranje (ook al voel ik mij alsof ik de enige ben, want ik lees overal van mensen dat ze verplicht worden om full-time weer te gaan en amai ik ben zo blij met mijn werkplek).
  • Een paar dagen Londen geboekt voor in juni. Het is genoeg geweest met dat thuisblijven. Het is nog wel even maar ik kijk er nu al enorm naar uit.
  • Ik geniet momenteel van een week verlof en hoop enkele dagen te gaan uitwaaien aan zee. Hoera!

Geblogd

Hoe gaat het daar?

Storm

Na een aantal lastige weken ging het de afgelopen dagen weer wat beter. Maar paniekberichten op donderdagavond over de storm deden even iets knappen. Ik had net gepland om op vrijdag naar kantoor te gaan en was daar redelijk hard op vastgepind. Ik ben niet zo tuk op extreem weer waardoor ik heel erg twijfelde om wel of niet te gaan en dat was een soort druppel die emotioneel even te veel was. En dus noteerde ik onderstaande tekst in mijn bullet journal die ik toch graag even wou delen:

Er raast een storm door het land. Ik had hem niet zien aankomen omdat ik alweer te verdoken zat in mijn eigen hoofd. Maar plots was ie daar en stonden de kranten vol alarmsignalen. Een storm buiten. Maar het leek wel in mijn hoofd. Ik wil hem wegblazen. Maar de storm blaast terug. In alle richtingen. Harder dan ik blazen kan.

Dus moet ik er doorheen. Ploegend. Twee stappen vooruit, eentje achteruit. Weer vooruit. Tot ik er ben. In het oog. En er rust vindt. Ik raap er ook iets op. Veerkracht? Het is mij en de storm even gelukt om uit te blazen.

En dan laat ik me weer meevoeren. De wind in de rug. Af en toe nog een aantal kleine windstoten die me uit evenwicht brengen. Maar ik kom er wel. Het waait wel weer over.

Uiteindelijk bleek het hier nog wel mee te vallen en kon ik toch mijn plannen behouden. Ik merk wel dat de onrust van het weer heel erg op mijn eigen gemoed is gaan wegen. Tegelijk zie ik het eindelijk een beetje meer optimistisch nu we in code oranje zitten en hoogstwaarschijnlijk snel naar code geel gaan. Ik begin dingen te plannen voor de komende maanden én heb toevallig net nu een weekje verlof om uit te blazen.

En hoewel die week ook al snel is volgelopen met een aantal verplichtingen en werken op de bouw, hoop ik toch ook enkele dagen volledig te ontspannen vooraleer we weer aan de slag gaan. Nu alleen nog hopen dat het zonnetje zich wat vaker wil laten zien en dat storm alleen nog de oplossing wordt van een spelletje Wordle.

Hoe gaat het daar in deze stormachtige tijden?

Het is nogal wat dat thuiswerken

Ondertussen zitten we al 37 ‘net niet lockdowns’ lang thuis achter onze computer in plaats van op kantoor. Onze collega’s zijn vervangen door huisdieren en we zetten nu zelf onze koffie. Wat voor verwarring zorgt op de wekelijkse terugkomdagen want daar sta je dan met je volle thermos te kijken naar dat sprankelende koffiemachine in de keuken van je werk.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar dat thuiswerken zorgt bepaalde dagen voor nogal lachwekkende taferelen. En soms voor frustraties. Of berusting. En heel soms kan ik ook goed doorwerken en heb ik het gevoel dat het een echt productieve dag was.

Hoog tijd dus om eens een lijstje te maken van de dagelijkse thuiswerkstruggles die ik ervaar. Nu we zicht hebben op versoepelingen waarin thuiswerken niet langer verplicht, maar enkel nog aanbevolen is, zou het zo maar eens kunnen dat we dit ooit zullen lezen met een nostalgische glimlach op ons gezicht. Of ook niet en zullen we nog steeds blij zijn dat we daar vanaf zijn. Wie zal het zeggen?

Hopelijk zorgt dit lijstje voor wat herkenbaarheid.

  • Mijn dagplanning bestaat vooral uit het zorgvuldig in het oog houden of ik een bepaalde klant of collega deze week al heb gezien – in videocall he. Is het antwoord ja, dan moet ik dus een andere hoodie gaan zoeken. Ik kan toch moeilijk vijf dagen na elkaar dezelfde hoodie dragen (en met dezelfde mensen bellen)? Gelukkig is een videocall geurloos.
  • Ik pas me altijd aan aan de systemen die de klant gebruikt (Google Meet, Teams, Zoom, Slack). Ik heb ondertussen zoveel accounts dat ik er zelf nog amper aan uitkan. En dan kom je dus in de situatie dat je met iemand aan het bellen bent in tool één en wordt opgebeld in tool twee. Ik krijg bijna heimwee naar de telefoon. Bijna zeg ik u. Iedereen weet dat millennials bellen haten.
  • Dit is geen mop: een van mijn katten herkent het Google Meet geluidje (nog steeds de tool die ik het meest gebruik) als er iemand bij in een meeting komt (dit is zo’n hoge pingtoon) en miauwt dan standaard omdat ze weet dat ik ‘Hallo’ of ‘Goeiemorgen’ ga zeggen (en zij antwoordt). Zoooo lang zitten we dus al thuis.
  • Wanneer je dan toch eens die ene dag in de week naar kantoor gaat, na enkele weken overgeslagen te hebben, zijn er amper collega’s en de valt de elektriciteit uit in het midden van een klantenmeeting. Tof zenne :D.
  • Thuiswerken is ook voortdurend de afweging maken of je toch nog naar beneden kan voor een snack die je dan nog snel naar binnen moffelt terwijl de meeting eigenlijk al aan het beginnen is. Voor jullie getest: en meestal lukt dat wel ;).
  • Het is ook tussen de op elkaar volgende meetings even twee minuten ademhalen op het tussenscherm ‘er zijn al zoveel mensen in deze call’. Ik wacht vaak bewust nog even en oefen alvast een enthousiaste mimiek, ook al ben ik al meetingmoe.
  • Een meeting afsluiten blijft één van de meeste rare dingen die er zijn. Ik blijf zwaaien als een idioot en probeerde al allerlei afsluitende zinnen van ‘Ciao’, ‘Salut’ tot ‘Allez, dag dan he’.
  • Het is momenteel zo snel donker en soms zelfs de hele dag door zo’n grijs weer dat mijn bureaulamp een hele dag aanstaat (heel tof met die hoge energieprijzen). En ik ben er dus al in geslaagd om de achterkant van mijn scherm te verbranden door de lamp er te dicht op te zetten. En plastic dat heel warm wordt, dat kan stinken ze. Again: gelukkig is een videocall geurloos.

En kijk jij uit naar het einde van het thuiswerken? Of vind je het prima zo?

Beiden

Ik kan uitkijken naar the masked singer en tegelijk nog even Kafka aan het lezen zijn. Niet goed wetende of ik de parabel van de poortwachter (uit zijn werk ‘Het proces’) wel begrepen heb. Ik kan in de ban zijn van de cyclocross en zondags met mijn botten in de modder renners staan aanmoedigen en tegelijk de dag daarna een documentaire over geschiedenis kijken. Ik kan heel serieus zijn op het werk en ’s avonds uitgelaten bij mijn vrienden. Ik ga graag op reis, maar heb ook snel heimwee. Ik ben introvert, en ben vaak veel te luid. Ik ben niet het ene of het andere. Ik kan beiden zijn. Of geen van allebei.

Ik kan me verdrietig voelen en toch alles hebben om gelukkig te zijn. Ik kan me opwinden over wat er in de wereld gebeurt en tegelijk een soort berusting voelen. Ik kan voor mezelf kiezen en om anderen geven. Ik kan mijn werk heel graag doen en het toch soms even gehad hebben. Ik kan een goede vriendin zijn, maar geen zin hebben in een gesprek.

Ik kan klagen en zagen tot ik er bij neer val en toch positief ingesteld zijn. Ik kan aan mezelf twijfelen en heel zelfzeker zijn. Ik kan lachen tot het buldert. En glimlachen terwijl ik liever wil huilen. Ik kan altijd gaan slapen. Ik kan naar iets uitkijken en uitgekeken zijn.

Ik kan mensen wijzen op een dt-fout en er nadien zelf één maken. Ik kan me vergissen. Ik kan meestal gelijk hebben, behalve die ene keer. Ik kan iets weten. Ik kan niet weten hoe eraan te beginnen. Ik kan mijn mening bijstellen. Ik kan vergeten en vergeven. Ik kan me iets herinneren. Ik kan liefhebben, een lief hebben en dan weer single zijn. Ik kan die single draaien zo vaak ik maar wil. Dansen op de maat, maar uit het ritme. Spelen met taal en toch niet begrijpen wat er gezegd wordt.

Ik kan genoeg hebben en genoeg zijn. Voor mezelf en voor anderen. Ik kan twee of meerdere dingen zijn. Ik kan alles zijn. Zelfs een zingend konijn als ik The masked singer moet geloven 🐰.

Functionele emoties

Nog niet zo lang geleden vertelde ik hier over emoties laten zijn. Om ze toe te laten. Niet af te stoten. Maar ik had het toen over emoties toelaten aan jezelf. Om gewoon dat verdriet of die boosheid te voelen. Want die gevoelens mogen er zijn. Maar je kan dat eigenlijk ook wel een pak breder trekken. Wordt het niet eens tijd dat we als maatschappij emoties beginnen toelaten?

In mijn jeugd was het net alsof wenen niet mocht. Als ik gevallen was en mijn knie zag rood, dan probeerden mijn ouders me vooral zo snel mogelijk te sussen. ‘Het is niet erg, een plakker erop en stop nu maar met wenen’. Want dat wenen, dat kon niet.

En als ik me pijn deed was er nog best veel begrip. Maar op dagen dat ik huilde om andere reden (boosheid, moeheid… het is voor mij ook al lang geleden :p), was er nog minder begrip. Hoe sneller ik stopte met wenen, hoe beter, want ik had geen reden om verdrietig te zijn.

Ik denk dat velen zich hierin zullen herkennen. Het zit gewoon vervat in onze Vlaamse opvoeding: niet klagen, gewoon verder doen. En misschien is die mentaliteit wel een van de vele redenen dat zovelen strugglen met het tonen van hun emoties. Want als het als kind al niet mocht, ga je als volwassene al helemaal niet publiekelijk beginnen wenen. Huilen wordt dan een soort taboe. Iets dat je in stilte op je eentje doet.

Ik ben zo iemand bij wie huilen ook best functioneel kan zijn. Wanneer het vaatje vol is, loopt het over. En nadien wordt het beter want er is weer plaats. Er komt weer ruimte vrij.

Laat ons die ruimte geven aan onze emoties en aan elkaars emoties. Het is dan misschien niet zo aantrekkelijk om iemand te zien huilen, maar het is oké. Het mag er zijn. We hoeven dat niet weg te moffelen onder de sluier der liefde. Laat dat vat maar even wat leger lopen. En dan kunnen we er daarna weer tegenaan.

Heb jij moeite met het tonen van emoties in het openbaar?

Parijs #6: Palais Luxembourg en Quartier Latin

In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. We zijn alweer aanbeland aan de vierde dag en na een heuse uitstap naar Versailles, begon de vakantie wat te wegen. We deden het vandaag dus wat ‘rustiger’ aan (20.000 stappen ipv. 30.000 bedoelen we daar mee ^^) en kozen ervoor om twee wandelingen uit Time To Momo te combineren in het centrum van de stad. En die zonovergoten dag startte aan het prachtige palais du Luxembourg.

Het palais du Luxembourg vind je in de prachtig jardin du Luxembourg en is gebouwd in de jaren 1600 in opdracht van Maria De Medici, gemalin van Henry IV. Het was na diens dood, Henry IV is vermoord door een radicale priester die vond dat hij de calvinisten te goed gezind was, dat Maria niet meer in het Louvre wou verblijven en dus maar dit bescheiden optrekje liet bouwen. Lang heeft ze er niet van kunnen genieten want Maria werd uiteindelijk verbannen door kardinaal Richelieu, die de touwtjes in handen had zolang Louis XIII nog niet oud genoeg was om te regeren. Tijdens de Franse Revolutie is het paleis even gebruikt als gevangenis. Vandaag is het eigendom van de Franse staat. Je kan het bij mijn weten niet bezoeken.

We zwierven wel een tijdje rond in de tuin, nadat we natuurlijk enkele typische foto’s namen voor het paleis in de ‘Luxembourg stoeltjes’. Het moet er zalig vertoeven zijn met een boek onder een lentezonnetje en ondertussen naar de voorbijgangers gapen. Ik denk dat dit wel eens een van mijn favoriete plekjes in Parijs kan zijn.

Foto @ditisleen

In de tuin vind je mooie marmeren beelden van enkele sterke vrouwelijke koninginnen en hertoginnen. Maria De Medici was een Florentijnse dus zie je heel wat Italiaanse invloeden terug in het paleis, de tuin, de beelden en de keuze van vrouwen die zo’n beeld hebben gekregen. Zo vond ik er Margaret Of Anjou, koningin van Engeland, en Valentina De Milan, hertogin van Orléans, terug.

Foto @ditisleen

Ok, ik ben enthousiast over deze plek, ik geef het toe. Vanaf de jardin du Luxembourg wandelden we richting pantheon. Een gigantisch gebouw op een verkeersplein. Oorspronkelijk bedoeld als een kerk is dit ondertussen een begraafplaats van heel wat Franse beroemdheden zoals Voltaire, Zola en Hugo.

Je kan het pantheon bezoeken tegen een kleine prijs, wij besloten niet naar binnen te gaan. Het was mooi weer en we hadden nog wat parken tegoed. Een beetje verborgen in een onopvallend straatje vonden we de Arènes de Lutèce. In de Romeinse tijd was dit een amfitheater en die vorm kan je nog steeds goed onderscheiden aan het ronde plein en de stenen trappen.

Op naar jardin des plantes. Dit is opnieuw een groot park met botanische tuinen, speeltuin, serres... Je vindt er ook het Muséum national d’Histoire naturelle. De serres kom je blijkbaar enkel binnen tegen betaling, dat is voor een volgende keer.

Vanaf de jardin des plantes stapten we de typische studentenwijk van Quartier Latin binnen. Het was voormiddag en dat gaf de kasseistraatjes een heel andere sfeer dan ’s avonds. De cafés zijn dicht, de studenten lagen waarschijnlijk nog te slapen (of aan het studeren, wie zal het zeggen?) en het was nog redelijk rustig in de straten.

Quartier Latin verwelkomt al sinds de 14de eeuw studenten. We aten een snelle pizza als lunch in een typisch studentenrestaurant (Leuven vibes!).

Typische pub, met the ‘white man’ van street artist Jérôme Mesnager 

Van hieruit begaven we ons kriskras door de vele straatjes op weg naar Île de la Cité en de Notre-Dame (daarover kon je hier al lezen), en die wandeling is voor een volgende post :).

Wat is jouw favoriete park in Parijs?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #25

Het is van in oktober 2021 geleden dat deze rubriek nog eens online kwam, dus hoog tijd voor een nieuwe portie lichtpuntjes. Ik moet eerlijk toegeven dat de laatste maanden niet de beste waren, dus daarmee dat het eens zo belangrijk is om dit lijstje eens te maken natuurlijk.

  • Gaan spieken bij een ander koppel dat net verhuisde naar hun nieuwbouw en die dus al iets verder staan. Ik kon al mijn vragen is afvuren en gewoon lekker afkijken :). (Zijn zij ook komen doen, toen wij al met de ruwbouw bezig waren hoor).
  • De vloer die klaar is. Ook ingewassen enzo (wat is dat toch een vuil gedoe ook!).
  • Mooie crossen op tv (jammer genoeg niet in real life 😢).
  • Dit jaar nog eens met aandacht kerstkaarten schrijven. Iedereen kan wel eens een positief berichtje gebruiken.
  • Naar het nogal arty farty licht’festival’ in Leuven. Het was niet echt een festival, eerder 5 installaties doorheen Leuven. Maar gewoon al het feit dat we eens iets gingen doen ipv. altijd in de zetel te hangen vond ik leuk.
(Un)holy night in Leuven
  • Mijn werkplek kreeg het befaamde duurzame B Corp label. We hebben er de afgelopen hard aan gewerkt achter de schermen, maar eindelijk mocht ik mee de externe communicatie plannen daarrond. We kregen heel wat fijne reacties van klanten en partners. En ik ben er nog steeds super trots op om voor een B Corp te mogen werken.
  • Het feit dat de kerstvakantie dan toch eindelijk was aangebroken. Het was hoog tijd.
  • Een paar leuke kerstcadeautjes. Ik ben niet zo’n spullenmens en ben dus altijd blij als ik nuttige cadeaus krijg, zoals boeken of een puzzel :D.
  • Die paar dagen dat ik de afgelopen maanden toch nog op kantoor kon zijn. Altijd fijn om met de collega’s te kunnen babbelen, lachen en stoom aflaten.
  • Ik gaf een gastles aan de hogeschool Thomas More over ‘Webtoegankelijkheid’. En ik geef het toe: ik was een beetje gestresst daarvoor omdat ik het wat droge topic toch boeiend wou brengen. Het was ook een digitale les, dus niet zo ideaal. Maar het ging goed en ik hoop dat de jongeren er iets van opgestoken hebben.
  • Een fijn oudjaar dat we rustig hebben gehouden bij vrienden thuis met lekker eten en een spelletje.
Hof van Busleyden, in Mechelen
  • De eerste dagen na de vakantie die verbazingwekkend productief waren. Misschien omdat iedereen nog een extra week kerstvakantie had en ik kon doorwerken. Maar het ging zo slecht met de concentratie eind december, dat ik een grote zucht van opluchting sloeg nu het in januari weer een pak beter blijkt te gaan.
  • Het feit dat de danslessen voorlopig wel gewoon kunnen blijven doorgaan.
  • Een nieuw afgedrukt fotoboek dat op de mat beland (of ja in de brievenbus). Valencia was het laatste reisfotoboek dat ik nog moest maken, dus laat die nieuwe tripjes maar komen.
  • Naar de expo ‘Uitbundig verleden’ in het Hof van Busleyden. Het is maar een korte expo (ongeveer een uur), maar ik vond hem echt heel interessant.

En hoe ben jij het nieuwe jaar gestart? Heb je voldoende oog voor de leuke dingen?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #54

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Anna Karenina van Leo Tolstoj. Jawel, een van de ambitieuzere boeken van mijn klassiekers project. Ik was er een heel stuk van december mee zoet en nog enkele dagen in januari. Het is zo’n goede dikke winterse pil om te lezen over een aantal koppels op zoek naar liefde, vriendschap en zingeving. Met dat typische dramatische Russische sfeertje waar ik wel van hou. Ik hield niet zo van Levin en zijn overpeinzingen, maar de andere personages kon ik wel smaken.,
  • Ik mocht The hemlock cure* lezen waarin we Mae en Isabel leren kennen. Twee vrouwen geïnteresseerd in geneeskunde ten tijde van de laatste grote pestepidemie in Engeland. En dan valt het woord heks natuurlijk al snel. Niet slecht geschreven, maar een wat rommelig boek met niet zo’n originele verhaallijnen. Wat te licht voor mij.
  • Momenteel ben ik bezig in ‘A tapestry of treason‘, een boek uit mijn eigen kast. Anne ‘O Brien schrijft vaak over vergeten vrouwen uit het Plantagenet tijdperk (15de eeuws Engeland). Deze keer gaat het over Constance of York, lady Despenser, die verwikkeld is in een aantal opstanden tegen Henry IV. Voila, en verder ga ik jullie niet vervelen met dit door en door historisch verhaal. Ik vind het goed, maar het is helemaal mijn genre natuurlijk :D.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik als recensie-exemplaar via Netgalley in ruil voor mijn eerlijke mening.

Gezien

  • Bezig aan de Duitse miniserie Sisi die tijdens de kerstvakantie op vtm te zien was (en nog steeds op vtm Go). Een mooie moderne versie van het leven van Elizabeth Van Beieren. Het steekt echt goed in elkaar en ik ben er zeker van dat het een nieuwe generatie zal aanspreken (die niet met Romy Schneider zijn opgegroeid).
  • Daarnaast ben ik The last kingdom, seizoen 3, aan het herbekijken omdat het kan. En heb ik het lief ‘The Borgias’ (uit 2011 al blijkbaar!) leren kennen.

Meegemaakt

  • Een drukke maar nog wel oké kerstvakantie. De feesten zelf waren gelukkig niet te druk.
  • Een fijne oudejaarsavond bij vrienden. Het werd wat later dan anders want we mochten niet naar de cross in mijn dorp door de stomme nieuwe regels. Maar soit, ondertussen ben ik daar wel over- denk ik :D.
  • Ook nog eens voor het eerst in jaren me ziek gemeld op het werk omdat mijn booster toch wel stevig doorwerkte. Ach ja, we kunnen er weer even tegen zo.
  • We gingen een halve dag naar Mechelen om het museum Hof van Busleyden nog even binnen te wippen met de Museumpas. Ze hebben een tijdelijke expo ‘Uitbundig verleden’ over de heropleving van de Bourgondiërs in de 19de eeuwse romantische schilderkunst. Echt een aanrader (en als je er dan toch bent, doe dan meteen het hele museum – dat hadden wij al eens gedaan).

Geblogd

Is 2022 goed gestart voor jou?

Wat me bezighoudt

Tijd voor een allegaartje van dingen vandaag. We zijn januari en dat wil zeggen dat de feestmaand achter de rug is. Tegelijk zijn voor mij de meest donkere maanden aangebroken. Dat klopt natuurlijk niet want tegen 1 februari zal het alweer langer licht zijn, maar laat ons zeggen dat januari en februari nooit echt de maanden zijn waarin ik me geweldig voel.

De feestdagen waren dit jaar best oké en toch moest ik daarvan recupereren. Ondanks mijn vermoeidheid waren mijn eerste werkdagen ontzettend productief. Het was echt fijn om er zo weer in te vliegen, zeker wetende dat ik het de laatste twee weken voor de vakantie erg moeilijk had om me te concentreren. Dat zorgde wel even voor een oef-momentje! Ik kan het nog.

Halverwege de week moest ik mijn boosterprik gaan halen. En helaas,net zoals ik al had verwacht, is me die niet goed bekomen (de combinatie 2x Pfizer en dan 1x Moderna is bij al mijn leeftijdsgenoten wel even aangekomen). Dus het zal de komende dagen (ik schrijf dit op het moment dat mijn koorts eindelijk wat gaan liggen is) een beetje puzzelen zijn met mijn energie. Januari staat hier sowieso in het teken van rust en naar binnen keren.

Dat puzzelen mag je ook best letterlijk nemen want ik besloot er eentje te vragen aan de kerstman. En die was genereus en gaf me er meteen twee. Ik ben nog niet ver, maar hoop er mijn hoofd wat mee leeg te maken. Eén van mijn andere projectjes is het opnieuw starten met een bullet journal. Ik moet zeggen dat de inspiratie in blogwereld overal was de laatste weken (bv. bij Irene, Sofie en Linda) en dat ook ik het plezier van knippen, plakken en schrijven heb teruggevonden. Gewoon wat prullen.

Zoals jullie in mijn doelenpost hebben kunnen lezen is het daarnaast ook de bedoeling om wat meer te reflecteren door te journallen en dankbaarheidslijstjes op te maken. Ik merk dat ik nog heel erg moet oefenen met dat laatste. Ik lijk altijd in herhaling te vallen ofzo. Soit, wie weet deel ik ooit nog eens wat spreads, maar ik ben zelf nog heel zoekende in een goede set-up momenteel.

Tijdens de kerstvakantie las ik Anna Karenina, de grootse Russische klassieker over een vrouw die halsoverkop verliefd wordt en daar heel wat levens mee overhoop haalt. Het was best een stevig boek waarvan ik zeker genoten heb, maar ik ben ook blij dat ik aan een wat luchtiger boek ben toegekomen. Ik lees momenteel een recensie-exemplaar waarbij het verhaal zich afspeelt tijdens de pestepidemie van 1655 in Londen en de naburige streken. Ik weet niet of het met elkaar te maken heeft, maar ik heb de laatste twee jaar wel vaker boeken gelezen die zich afspelen tijdens een pandemie (ik lijstte ze zelfs eens op voor de boekenblog). Op een manier bieden boeken ook wat troost zeker? En ze helpen ontsnappen naar een andere wereld, ook al krijgen de mensen er te maken met gelijkaardige uitdagingen.

Nog een manier om te ontsnappen naar een ander tijdperk is de Duitse miniserie Sisi die je kan vinden op VTM Go. Het is zo verfrissend om na de oude Romy Schneider films eens een moderne versie te zien om een nieuwe generatie het verhaal van Elizabeth Van Beieren te introduceren. Het is heel modern van stijl en openlijke verwijzingen naar seks worden niet geschuwd. Maar als echte kostuumdrama lover kon ik dit wel smaken. Netflix zou trouwens ook aan een serie over Sisi (dat je dus met maar één s schrijft) werken, getiteld ‘The empress’.

En zo komen we rustig onze dagen door. Wat houdt jou momenteel bezig?

De 15 van 2022

Omdat iedereen doet van ‘De 22 van 2022’, hou ik het op een 15tal doelen voor het nieuwe jaar. Ik ben ook gewoon niet verder gekomen, 22 dingen bedenken is best veel voor een jaar waarin we niet weten hoeveel vrijheid er zal zijn. Ik noem dit ook niet graag doelen en zeker geen voornemens. Maar ik heb afgelopen jaar gemerkt dat actief een lijstje bijhouden van de dingen die ik heb gedaan of nog wil doen wel nut heeft. Ik hoop dat het me gaat helpen om wat meer goede dingen te onthouden en wat vaker stil te staan wat wel kan.

Om die reden staan er ook heel simpele dingen op de lijst. Dingen die er in 2021 gewoonweg niet van gekomen zijn. Omdat ze niet mochten door corona, of omdat ikzelf de stap niet durfde wagen.

Er staan ook geen zaken over Project Huis op de lijst. Ik hoop stiekem dat 2022 het jaar wordt van verhuizen, of toch de verhuis voorbereiden. Maar ik heb dat expliciet niet meegenomen. Er moet nog hard gewerkt worden op de bouw en ik wil hier focussen op de leuke dingen.

Ok, genoeg introductie, here we go :).

  1. Naar zee gaan.
  2. Op vakantie (binnen- of buitenland). Ik specificeer hier expliciet geen bestemming. Een aantal dagen weg van thuis, het werk en de zorgen is het doel.
  3. Naar de wellness.
  4. 40 boeken lezen.
  5. 5x naar een museum.
  6. Dankbaarheid oefenen door vaker te reflecteren en stil te staan bij de leuke dingen (ik wil terug actiever gaan journallen hierrond).
  7. Naar de cross gaan. Lijkt zo’n simpele, maar is dus niet gelukt in 2021 wegens restricties.
  8. Vaker foto’s nemen.
  9. 1 keer per week sporten. Gemiddeld. Sporten is bij mij dansen of pilates. Ik ga niet ineens gaan hardlopen, no worries.
  10. Bij 5 nieuwe plekken gaan eten.
  11. Op uitstap naar Wallonië.
  12. 3 nieuwe dingen leren (dit kan letterlijk vanalles zijn).
  13. Foto’s afdrukken.
  14. 6 historische nieuwsbrieven schrijven (net omdat ik dat zo leuk vind om te schrijven, maar ik steek er ook wel heel wat tijd in. Wil je ze ontvangen? Inschrijven kan hier)
  15. 5 jaar samen vieren.

Et voila, als dit al allemaal lukt, gaat het een geslaagd jaar zijn me dunkt.

Wat hoop jij te kunnen doen in 2022?

Roemenië #3: Brasov

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids. Roemenië is niet de meest typische reisbestemming. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

Na een bezoek aan het koninklijke Peles Castle kwamen we aan in Brasov, onze eerste overnachting in Transsylvanië. Brasov is een oud stadje dat aan de voet van de Karpaten ligt, meer bepaald aan de berg Tampa. Er komen wel wat toeristen, vooral omdat het een goede uitvalsbasis is voor excursies naar andere trekpleisters (o.a. het kasteel van Dracula in Bran) in de streek. Wij sliepen in Drachenhaus, een prima hotel in het midden van de stad met excellent ontbijt. Ik heb er gelukkig geen draken gespot en er zijn ook geen vampieren ons ’s nachts komen lastig vallen.

Het was avond tegen dat we arriveerden en hadden ingecheckt. We maakten alvast een wandeling doorheen het leuke centrum. De letters Brasov staan Hollywoodgewijs op de berg Tampa, waar je ook met een kabellift heen kan om van het uitzicht te genieten. Dat hebben wij wel niet gedaan.

Piata Sfatului, het grote plein midden in het Saksische centrum met het stadhuis.

We kozen om bij Prato, een wat chiquere Italiaan, te gaan eten en het was er echt heerlijk. Na nog een ijsje bij Betty Ice Cream waar een super vriendelijke madame ons zelfs korting gaf omdat ik nog geen echt kleingeld in Lei had verzameld om terug te geven. Het is wel de teneur van deze stad: de mensen zijn er ontzettend vriendelijk en warm.

Naast leuke parkjes en middeleeuwse straatjes, vonden we ook wat street art in Brasov.

De volgende morgen verkenden we de stad eerst wat op onszelf, en dronken een koffie bij CH9 Kaffeehaus aan de Black Church.

Daarna sloten we aan bij de gratis walking tour van Walkabout. Wat een aanrader! We waren met een heel klein groepje en de gids wist echt veel interessante dingen te vertellen. Het centrum van Brasov is eigenlijk het oude Saksische (dus Duitse) centrum.

Alle wegen in dit centrum komen uit op het piata sfatului met het prachtige stadhuis. Het is ook daar dat de wandeling start.

Piata Sfatului met centraal het stadhuis

Maar de topbezienswaardigheid is ‘The black church’. De kerk is gotisch en gebouwd door de Duitse gemeenschap. Oorspronkelijk was dit een katholieke kerk, maar tijdens de reformatie in de 16de eeuw werd ze protestants. Je ziet binnen nog een paar overblijfselen van de muurschilderingen uit de katholieke kerk, maar verder is het interieur heel sober. In de 17de eeuw woedde er een brand in Brasov en ook de kerk zou getroffen zijn. Sindsdien wordt het ‘de zwarte kerk’ genoemd. Een bezoek aan de binnenkant van de kerk kost 10 lei per persoon.

The black church

Volgende stop: Rope street. Het kleinste straatje van de stad en volgens hen van Europa, al klopt dat niet. Rope street dankt zijn naam aan het feit dat het gebruikt werd door brandweermannen om zich met hun blusuitrusting te verplaatsen tussen beide delen van de stad.

Rope street

Rope street verbindt het toeristische gedeelte van de stad met de buitenwijken die leiden naar de stadsmuren. Als Saksische stad was natuurlijk ook Brasov ommuurd om invallen vanuit het oosten (de Turken en consoorten) af te weren.

Stadsomwalling

En zo kan je langs de mooie stadsomwalling wandelen, met deze opvallende ronde toren als blikvanger. Maar ook aan de andere kant van de stad vind je enkele speciale toegangspoorten, zoals de Schei poort.

De Schei poort

De sprookjesachtige Ekaterina Gate is mijn persoonlijke favoriet. Die staat in een leuk parkje op de grens met het Roemeense gedeelte van de stad.

Ekaterina gate

De wandeling neemt je ook mee buiten de Saksische kern, want daar wacht eigenlijk een nieuw stadscentrum. Naast de Saksen, heeft Brasov ook heel wat Roemeense inwoners. Met een eigen orthodox geloof. We bezochten de orthodoxe kerk St. Nicolas Church onder begeleiding van de gids, want het orthodoxe geloof heeft andere rituelen dan wat wij kennen uit een katholieke kerk. Zo staan er geen stoelen, en moet je bij de binnenkomst een van de emblemen kussen. Op het einde van de wandeling geef je de gids een vrije bijdrage, maar de onze was meteen weg en vroeg niet naar een fooi. Het was dus echt een gratis tour. Voor wie niet in Brasov stopt, ook in Boekarest kan je wandelingen volgen met Walkabout. Dikke aanrader!

Gezellig straatje in het Roemeens gedeelte van de stad

Naast de Saksische en Roemeense gemeenschap is er nog een sterke Hongaarse vertegenwoordiging. Die hebben dan weer hun eigen scholen en kerk, in het katholieke geloof. En dan heb je nog de roma, die een beetje buiten de samenleving staan. Dit alles zorgt voor een smeltkroes aan culturen en invloeden en die zie je allemaal terug in Brasov, de poort naar Transsylvanië.

de orthodoxe St. Nicholas Church.

Na de wandeling pikten we nog een lunch mee bij Bistro de l’Arte in een gezellig straatje. Ik denk dat we een pasta aten en dat die heel lekker was. Brasov was voor ons een aangename ontdekking en voor mij persoonlijk de favoriete stop uit de trip. Er is nog heel wat te verkennen in de buurt, waardoor ik er graag naar terug zou keren. Absoluut de moeite dus, allen daarheen!

Wij stapten opnieuw de auto in en reden door het Roemeense platteland op weg naar Viscri.

Welke minder bekende stad heeft jouw positief verrast op vakantie?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.