Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3. Vandaag bespreek ik de chique wijk Prado.
Voor de wereldtentoonstelling van 1929, je weet wel de roaring twenties, werd de wijk Prado stevig onder handen genomen – lees vol mooie gebouwen geplant die niet per se een nut hebben – waardoor het nu nog steeds een toeristische trekpleister is met het Plaza de Espana als hoogtepunt. Wij vertoefden een voormiddag in deze chique wijk en namen veel te veel foto’s. Deze route is ideaal voor een eerste bezoek aan Sevilla en bij mooi weer uiteraard :).
Op weg naar het park
Achter het Alcazar bevinden zich de jardines de murillo, een klein park met in het midden een monument voor Columbus. Wij aten er churros in het ochtendzonnetje. Het is best wel vreemd dat churros de lokale zoetigheid is daar, maar dat je deze vooral ’s morgens kan krijgen. Maar do as the locals do denk ik altijd, dus voor 1 keer konden die calorieën me echt niet bommen (hebdem?).
Eens je dit park uit bent kan je meteen het parque Maria Luisa binnen wandelen, maar wij besloten nog even langs de universiteit te gaan. Die is gevestigd in een oude tabaksfabriek, de eerste van Europa, en het was bij opening het tweede grootste gebouw van Spanje. Mooie gangen en uiteraard patio’s volgen elkaar op, maar dan in een iets industrielere sfeer.
Loop je uit de universiteit de brede boulevard langs het park af dan kom je voorbij nog een heel aantal andere gebouwen die zijn neergezet specifiek voor de wereldtentoonstelling. Onder andere een theater en een museum voor wetenschap. Op het einde van de laan kom je op een druk kruispunt langs het San-Telmo paleis waar je een schattig uitkijktorentje vindt. In die toren ontmoette Mercedes haar toekomstige man, koning Alfonso XII. De toren wordt sindsdien het naaiatelier van de koningin genoemd.
Hierna wandel je wel het park in en stap je richting het Plaza de Espana waarvan je de torens al kan spotten. Onderweg kom je langs de bekendste boom van het park: het monument voor de dichter Becquer. Het is een ode aan de liefde in zijn verschillende vormen en wij konden nog net rustig een foto nemen voordat een hele klas schoolkinderen aan de boom werd gedropt.
Plaza de Espana
Het Plaza de Espana is misschien wel de bekenste bezienswaardigheid van Sevilla. Het is neergezet om te imponeren en dat doet het ook decennia later nog altijd. Het is een halfrond plein met zuilengalerieen, 4 bruggen en een fontein in het midden van het plein. Onder de zuilen worden de 52 provincies van Spanje afgebeeld. Verschillende films werden opgenomen op dit plein, waaronder enkele scènes voor Star Wars. Wij namen grondig de tijd om alle hoeken en kanten te verkennen én op de foto vast te leggen uiteraard.
De enige opmerking die we bij dit prachtige plein maakten is dat het zo nutteloos is, het is neergezet voor de pracht en praal. En oké met het Atomium en de Eiffeltoren heb je dat ook. Het is ook wel goed voor het toerisme en de economie want een stad zonder trekpleisters daar wil niemand naartoe. Maar toch. Het werd allemaal nog wat meer confronterend toen we zagen dat sommige gebouwen toch effectief in gebruik waren. Voor de dienst asiel en migratie. Vluchtelingen stonden er aan te schuiven voor papieren terwijl Japanners probeerden om hen vooral niet mee op de foto te zetten. Elk mes snijdt jammer genoeg aan twee kanten.
Parque Maria Luisa
In het park kan je verkoeling zoeken en vind je bijzonder veel mooie, schattige plekjes. Fonteinen en tegeltjes liggen om elke hoek. Hoewel je ziet dat niet alles meer nieuw is, is het toch fijn om even rond te wandelen en in de zomer kan je er deugddoende verkoeling vinden.
In het midden van het park vind je het Amerikaanse plein waar je verscheidene musea kan bezoeken, o.a. het archeologisch museum. Wij bekeken enkel de gebouwen, opnieuw neergezet voor de wereldtentoonstelling, langs de buitenkan, en zaten in het zonnetje te genieten, even die vestjes uit en de zonnebril op!
Voor al die bezoekers aan de wereldtentoonstelling moest er natuurlijk ook overnachting voorzien worden. Het hotel Alfonso XIII is opgetrokken in mujedarstijl. Er effectief slapen is een aanslag op de portemonnee, maar wij wandelden er voorbij langs de brede boulevard Calle San Fernando die je zo weer bij de universiteit brengt.
Eigenlijk echt wel raar dat een hele wijk puur wordt opgetrokken voor een wereldtentoonstelling. Het is echt het ene prachtige gebouw na het andere. Nadien was het tijd voor eten en trokken we richting de rivier en al het moois dat daar te zien is, maar dat is voor de volgende keer :).
Wat is jouw volgende citytrip?
Maar eigenlijk vond ik Camden toch wel geweldig. Dat het niet te druk was in de ochtend hielp natuurlijk wel. De markt was nog aan het opstellen en ik keek mijn ogen uit. Al die gekke kleurrijke kraampjes en heerlijke geuren van de eettentjes. Ik kocht er een topje, we aten Churros en we bezochten de gekke winkel Cyberdog. Echt een tip om even binnen te wandelen. Alles was hier in een fluo, glow-in-the-dark & robotthema. En de onderste etage was op zijn zachtst gezegd best wel kinky.
Hampton Court ligt aan de Themes nabij Richmond. Klinkt ver, maar je raakt er heel makkelijk. Je kan namelijk in het Waterloo Station in Londen een rechtstreekse trein nemen. Op die manier ben je er in een half uur. Ook op de trein kan je gebruikmaken van je Oyster Card (hoe handig is dat, een kaart voor bus-metro-trein en je betaalt enkel voor de ritten die je echt doet – taking notes NMBS?), het zijn dan 6 zones. Treinen in het Verenigd Koninkrijk zijn privaat georganiseerd, voor deze reisweg moet je bij de 
Via St. James wandel je richting The Themes, onderweg kan je langs de Horse Guards en nog enkele andere statige regeringsgebouwen wandelen. Ook kan je kiezen om even langs 10 Downing Street, het huis van de eerste minister, te passeren. Toen wij er waren had mevrouw May het nogal druk en was de straat afgesloten. We waren er namelijk in maart de week na de eerste aanslag op Westminster Bridge.
Bij de Big Ben vind je ook de bekendste kerk van Londen, 
rk Cathedral, waar Borough Market zich schuilhoudt. Onderweg loop je langs de City Hall (een soort glazen ei met een leuk parkje ervoor!) en de welbekende Shard, één van de hoogste gebouwen in Londen waar je kan betalen voor een prachtig uitzicht. Sinds kort is er echter een gratis alternatief met The Sky Garden.
De Millennium Bridge verbindt de prachtige Saint Paul’s Cathedral (waar Lady Di trouwde) met Tate Modern (dat we een dag later ook bezochten, hierover vertel ik je nog wel eens wat meer). Je kan St Paul’s bezoeken of beklimmen, maar daar hadden wij de tijd niet voor. Ik vond het evenwel een prachtig gebouw waar we enkele keren zijn rondgelopen en het uitzicht vanaf het einde van de Millennium Bridge op de koepel is fenomenaal (ik kreeg instant Rome feelings, al is 
Binnen is er veel te zien. Elk half uur is er een begeleide tour die je gratis kan meepikken (verzamelen hiervoor doe je aan de ingang). De gids is een “Beefeather”, of Yeoman Warder, dat zijn de bewakers van de Tower uitgedost in traditionele kledij. Een Yeoman Warder is in dienst van The Queen en je moet een hele militaire carrière afleggen om dit te kunnen worden. Veel Beefeathers en hun gezin hebben zelfs hun intrek in de Tower zelf (hoe geweldig moet dat wel niet zijn).
e meeste gevangenen werden trouwens buiten de Tower, op de heuvel (Tower Hill) terechtgesteld. Een paar uitzonderingen, waaronder Anne Boleyn, Catherine Howard & Margaret Pole vonden hun dood op de binnenplaats (Tower Green). Je vindt er een gedenkplaat met hun namen op. Ik ben echt heel hard into de Tuderperiode en de gedachte dat Anne Boleyn op die plaats haar laatste woorden (die ik overigens vanbuiten ken) heeft uitgesproken maakte me stil.
