Deze week sloot ik mijn stage bij Seven Productions af in stijl . Namelijk met een etentje en te veel chocolade 🙂 Mijn eerste half jaar werken in de reclame zit er dus jammer genoeg op. Het was een leerrijke periode waarin ik met veel verschillende facetten van de reclame heb kennisgemaakt. Maar wat zijn nu eigenlijk mijn lessons learned?
De ezels van Seven 🙂
In de reclamesector werken vooral zeer extraverte creatieve mensen die niet op hun mondje gevallen zijn. Je moet dus zeker zelf je mannetje kunnen staan.
Het werk gaat met pieken en dalen. Het ene moment weet je niet wat eerst doen, het andere moment heb je tijd om je bureaublad op te ruimen. Geniet daar dan maar van want lang zal het niet duren!
De reclame is een harde wereld. Je ideeën kunnen zonder deftige reden van tafel gegooid worden door je collega’s of door de klant. Discussies kunnen soms hoog oplopen. De truc is om steeds je kalmte te bewaren en dat is niet altijd makkelijk.
Klanten kiezen niet altijd voor het voorstel waarvoor jij wilt dat ze kiezen. Daar leer je maar beter mee leven.
Klanten denken op een andere manier dan het bureau. Ze spreken eigenlijk een andere taal. Het is dus vooral aan de PM om te bemiddelen en de visie van het bureau te vertalen naar de taal van de klant.
Iedere persoon in een bureau is broodnodig om tot een goed resultaat te komen. Je bent niets zonder je team Het is dus een goed idee om ook naar de inbreng van de anderen te luisteren.
Maar dat wil niet zeggen dat iedereen zich moet beperken tot zijn ‘specialiteit’. Het kan juist leuke resultaten opleveren als sommigen eens net op een andere manier gaan meedenken. Jammer genoeg is er nog heel wat hokjesdenken aanwezig in de reclamesector.
Work hard, play hard is belangrijk. Samen stoom aflaten na een zware dag, dat is pas teamwork!
De reclamesector is een aparte wereld. Maar wel een heel boeiende!
De eerste van een aantal nieuwe #BAS1516 updates! Dat er veel staat te gebeuren is namelijk een understatement. De eindsprint komt er vliegensvlug aan en de start is gegeven met een knaller van formaat. Met de #AdoptOurTalent campagne. De wat?
Creative Belgium kwam afgelopen winter met ‘Adbabies ‘ op de proppen. Probleem: er zijn te weinig jongeren die in de creatieve sector willen werken. Het voortbestaan van de reclamesector is in gevaar. Oplossing: enkele topcreatieven hun zaad laten doneren. Op deze manier kunnen er ‘Adbabies’ gecreëerd worden en is de reclame gered. Oef!
Je hoort misschien al de ironie. Buiten het feit dat ik een hekel heb aan het woord ’topcreatieven’ (want blijkbaar moet je eerst prijzen gewonnen hebben voor je creatief genoeg bent om je zaad af te staan), stoorde ik mij enorm aan het feit dat er geen enkele vrouw in de campagne zit. Vrouwen kunnen dus blijkbaar al helemaal geen ’topcreatief’ zijn.
Daarnaast klopt de hoofdclaim uit hun campagne gewoon niet. Er zijn wel jongeren die aan de slag willen in de creatieve sector. Het zijn de opleidingen die hen in de steek laten en hen zelfs demotiveren. Daarom is er BAS. Om jongeren zowel zin als zinvolle ervaring te geven voor de reclame. Wij zijn het levende bewijs dat het wel kan. 25 jongeren die klaar zijn voor de creatieve sector. Zonder luiers, maar met pakken goesting en talent.
Dus moesten we wel reageren op deze campagne. Enkele van onze ’topcreatieven’ ^^, Thomas en Nicolas, staken hun koppen (en enkele liters bier) bij elkaar en #AdoptOurTalent was geboren. Neem dat gerust letterlijk 😉 Kijk maar even mee!
Met dit filmpje veroverden we o.a. de homepage van Media Marketing en we kaapten ook het wekelijkse MM-magazine. Op sociale media kwamen er talloze reacties binnen via #AdoptOurTalent. We stonden met deze actie zelfs in Ads Of The World.
Onze boodschap is duidelijk: don’t donate your sperm, adopt our talent. Wij zijn nu klaar voor de creatieve industrie. Niet over 9 maanden, maar nu. Waar wacht je nog op?
In de categorie ‘uit in eigen land’ ging ik gisteren met enkele vriendinnen naar het Hallerbos in Halle (jawel!). Het was nog net de bloeiperiode van de wilde hyacint waardoor het bos paars kleurt. Na alle prachtige foto’s op het nieuws moesten we dit toch eens zelf gaan bekijken.
Goed aangekleed gingen we op pad. Het was vrij druk, iedereen wilde natuurlijk de bloemen bewonderen. Maar eens je in het bos aan het wandelen bent, merk je er eigenlijk niet zo veel van. En ja, het is een prachtig bos! De mammoetbomen zijn gigantisch en het paarse hyacintentapijt zorgt voor een feeëriek spektakel. Ik kan nog wel eventjes doorgaan met het bos te beschrijven, maar de foto’s hebben eigenlijk geen woorden nodig ;).
Zelf zin gekregen om het Hallerbos te bezoeken? Zeker doen! De hyacinten zullen wel stilaan uit hun bloeiperiode zijn (mede door de regen). Voor het paarse tapijt zal je dus nog een jaar moeten wachten, maar het bos op zich is een pareltje het hele jaar door.
Het is lente en dat brengt veel vrolijkheid met zich mee, maar tegelijk is het voor sommigen ook een moeilijke periode. De voorjaarsmoeheid slaat toe en je humeur slaat net zoals het weer constant om. Ook ik heb hier wel eens last van. Ik probeer dit dan altijd te counteren door op zoek te gaan naar lichtpuntjes. Het is mijn eigen techniek om van elke dag iets moois te maken en ik wil deze graag met jullie delen.
Lichtpuntjes – hoe werkt dat?
Voor mij is het op zoek gaan naar lichtpuntjes het aannemen van een specifieke mindset. Het mooie zien in kleine dingen is iets wat we allemaal te weinig doen. Ik vertelde al eerder dat lichtpuntjes overal om ons heen zijn. Je moet ze alleen willen zien.
Concreet is een lichtpuntje voor mij iets waar je blij van wordt. Het kan dan gaan om niet-materiële zaken zoals de glimlach van een kind, een complimentje op je werk of een knuffel met je huisdier. Maar ook materiële dingen kunnen je blij maken (daar moeten we nu eenmaal niet flauw om doen). Wie wordt er nu niet blij van een stuk chocolade, een goed boek of een mooi nieuw jurkje?
Nu dacht je tijdens het lezen van de vorige alinea waarschijnlijk: die dingen zijn wel leuk, maar toch niet zo speciaal? Wel dat is het net. We nemen bovenstaande dingen als vanzelfsprekend en gaan op zoek naar grotere bronnen van geluk. Meer vrije tijd, een inspirerende job, geld,… Maar als die kleine dingen zouden wegvallen dan zakt alle het andere ook in elkaar.
Even een voorbeeld. Als je een job hebt die je graag doet en die je inspireert dan ben je daar (normaal gezien) heel gelukkig mee en vind je het niet erg om ’s morgens vroeg op te staan. Maar als je ineens nooit meer een complimentje of een schouderklopje krijgt op je werk. Wat dan? Je werkt je in het zweet maar krijgt geen ‘dankjewel’, geen waardering. Hoe lang ga je dan nog graag vroeg opstaan voor je werk? Grote kans dat die job op je geluk gaat wegen.
Concrete tips
Oké, ik weet ook wel dat het bovenstaande allemaal wat zweverig klinkt en eerlijk gezegd ben ik daar zelf ook niet zo ‘diep’ mee bezig. Hieronder enkele tips over hoe je de lichtpuntjestechniek concreet kan toepassen:
Ik probeer elke avond eventjes stil te staan bij wat mij vandaag aan het lachen heeft gebracht. Als dit je laatste gedachte is voor het slapengaan, sta je de volgende dag automatisch graag op, want je weet dat er wel weer enkele lichtpuntjes zullen aankomen. Het is immers al elke avond gelukt om iets te benoemen.
Ik probeer zoveel mogelijk stil te staan bij wat ik momenteel aan het doen ben en daar volop van te genieten. Probeer bv. eens niet je eten binnen te proppen omdat je nog 101 dingen moet doen. Maar geniet bewust van wat je eet.
Soms moet je echter onaangename dingen doen. Probeer je daar dan door te slaan door alvast uit te kijken naar wat er aan zit te komen. ‘Okée het is super druk op het werk, maar vanavond kan ik lekker uitrusten met mijn favoriete serie.’
Op dagen dat ik echt heel moeilijk heb schrijf ik mijn lichtpuntjes zelfs op, altijd leuk om op papier te zien staan dat sommige dingen het wel allemaal de moeite waard maken. En leuk om later terug te lezen!
Als het echt te moeilijk blijkt om elke dag een lichtpuntje te zien, denk er dan eens over na om iets aan je leven te veranderen. Als je job je echt naar beneden haalt, waarom probeer je dan niet eens iets anders?
Eens je de ‘lichtpuntjes’-mindset hebt ingenomen, zie je ze overal om je heen. Maar het is natuurlijk geen exacte wetenschap, gewoon iets mij helpt om meer het positieve in het leven te zien. Ik hoop dat je hier toch iets uithaalt!
Wat was voor jou vandaag het lichtpuntje (of lichtpuntjes) van de dag?
Rome is de stad van Caesar en Augustus, van Bernini en Michelangelo, van de Borgias en Franciscus, van pasta en gelato en jawel ook van Mussolini. Er zijn weinig steden met zo’n rijke geschiedenis als de hoofdstad van Italië. Mijn eerste portie tips kan je hier lezen. Vandaag verkennen we de buurt rond het Capitool, het hart van het Oude Rome.
Monument Victor Emmanuel II
Je kan in Rome niet om dit monument heen. Vanuit bijna elke uithoek van de stad heb je er een zicht op. De Romeinen vinden het zelf afschuwelijk en zelf weet ik niet echt wat ik er van moet vinden. Victor Emmanuel was de eerste koning van het Verenigd Italië en binnen kan je een museum bezoeken over de eenmaking.
Het gebouw heeft veel trappen en je kan op verschillende hoogtes dan ook mooie plaatjes schieten. Aan de achterzijde heb je een mooi zicht over het Forum Romanum. Wij hebben er in ieder geval een tijd op rondgedwaald. Wel opletten dat je niet op de trappen gaat zitten, de politie vindt dat namelijk niet zo leuk (geloof mij, ik heb het geprobeerd… ^^). Als je dan toch boven bent kan je de kerk ernaast even een bezoekje brengen.
Forum Romanum & Colosseum
Als ik één gouden tip mag geven voor een citytrip naar Rome, laat het dan deze zijn. Het Colosseum, Forum Romanum en de Palatijn zijn alle drie te bezoeken met hetzelfde toegangsticket dat twee dagen geldig is. Aan het Colosseum staat altijd een ontzettend lange rij aan te schuiven voor een kaartje. Bezoek dus eerst het Forum Romanum en de Palatijn (liggen op dezelfde site), aan deze twee ingangen zal de wachtrij kleiner of zelfs onbestaande zijn.
Op het Forum en de naburige Palatijn is het handig als je een reisgids of iets dergelijks bij de hand hebt. Anders lijkt het alleen maar een berg stenen, wat het eigenlijk ook is, maar het was wel het hart van het Oude Rome. Best gek hoeveel er nog bewaard is van gebleven na al die honderden jaren. Al heeft Mussolini wel een deel overgoten met asfalt om een brede steenweg aan te leggen.
Random tip: Het kan snel heel warm en stoffig worden op het Forum, een flesje water is dan geen overbodige luxe. Doorheen Rome staan verschillende fonteintjes om je flesje bij te vullen (wel opletten dat er zeker bijstaat dat het drinkbaar water is).
Na het Forum kan je dan de ellendig lange rij wachtenden voorbijsteken aan het Colosseum. Ik was eigenlijk niet overdonderd door dit gebouw en dat had ik eigenlijk wel verwacht. Misschien leuker als dit met een (audio)gids doet, want op zichzelf zei het niet zo veel. Al bij al ben ik blij dat ik binnen ben geweest, maar de volgende keer sla ik dit wel over denk ik.
Rond het Colosseum, Forum en het witte monument zijn nog heel wat andere overblijfselen uit het Oude Rome te bezichtigen (Ara Pacis, Forum van Augustus, theater van Marcellus). Neem zeker de tijd om deze buurt grondig te verkennen. Je bent al snel een volledige dag zoet.
Aventijn
De Aventijn is één van de minder toeristische heuvels van Rome. Je hebt er een prachtig uitzicht over de stad met een blik op Trastevere en in de verte de koepel van Sint-Pieter aan de andere kant van Rome. Rust na de beklimming even uit in het mooie Parco Savello.
Naast het park vind je kerk Santa Sabina, een vrij eenvoudige kerk qua inrichting in vergelijking met de soms kitscherige kerken in de binnenstad. Wat verderop vind je de priorij van Malta. Deze is niet te bezoeken en toch staat er soms een rij mensen te wachten. Om door het sleutelgat te kijken! Dit is geen grap, vanuit het sleutelgat heb je een uniek zicht op de koepel van de Sint-Pietersbasiliek alsof hij vlak voor je staat. Gewoon doen!
Wat is jouw gouden tip voor een bezoekje aan Rome?
Eerder vertelde ik al dat ik tijdens mijn stage ook regelmatig aan de slag ga als copywriter. Een nieuwe wereld die uiteraard ook nieuwe gedachten met zich meebrengt. Hieronder een lijstje van wat er zowel in mijn hoofd omgaat tijdens het schrijven van een tekst (en zelfs bij het schrijven van deze blogpost, hoe meta is dat?).
Ik zit hier al een half uur naar een wit blad te staren.
Yes, ik heb een eerste zin! Alle begin is moeilijk.
Flauwe woordspeling nummer 1 is al een feit.
Gelukkig kan ik goed spellen!
Is dat nu met een T, D of DT?
Waarom klinkt alles altijd beter in het Engels?
Ik heb hier een ander woord voor nodig, allez hoe zeg je dat anders? *bookmarkt synoniemen.net*
Flauwe woordspeling nummer 2 kruipt uit mijn pen.
Als ik nu eens een boek zou schrijven. Ik kan rijk worden!
Is dat nu aan elkaar of van elkaar? Of met een streepje?
*Wist volledige zin* Dat trok op niks!
Mmm eigenlijk was die zin zo slecht nog niet. Damn, wat was het nu weer?
Als ik nu eens een uitdrukking zoek met dit woord… *bookmarkt woorden.org*
Moeten hier nu komma’s tussen? En wanneer gebruik je in godsnaam ;?
Laat dat boek maar vallen. Ik krijg nog geen blad vol.
Flauwe woordspeling nummer 3. Zeveren kan ik wel precies.
Een slogan van drie zinnen is te lang zeker?
Oei, ik ben precies wat afgedwaald van het onderwerp. *verandert titel*
*leest tekst na* *haalt er nog 35 spelfouten uit* Klaar!
Wat een goede tekst heb ik geschreven zeg! #Trots
Zou ik toch niet nog de titel veranderen?
Een tekst schrijven dat is eigenlijk niet zo moeilijk, toch? 😉
De historische stad Gent, fijn gezelschap en prachtige jurken. Meer heeft een mens op een grauwe zondag niet nodig. Met drie vriendinnen trok ik naar de Sint-Pietersabdij van Gent voor de tentoonstelling History @TheMovies.
History @TheMovies geeft een blik in de interne keuken van een aantal historische films. Je kan er een dertigtal originele kledingstukken uit bekende Britse producties bewonderen.
Als rasechte bingewatcher van historische film en series (om deze redenen) maakte mijn hart een sprongetje bij het zien van de kostuums uit mijn favoriete producties. The White Queen, Casanova & The King’s Speech maken allemaal hun opwachting. Je kan het zweet van de acteurs (Jonathan Rhys Meyers!) bij wijze van spreke nog ruiken.
Maar zijn kostuumfilms wel zo historisch als ze lijken? Schreef Shakespeare zelf zijn stukken of deed iemand dat voor hem? Hoe was het leven echt in Jane Austen’s Engeland? Bij elke productie kom je te weten waar de fictie begint en de realiteit eindigt.
Some of these things are true and some of them lies. But they are all good stories – Hilary Mantel
Zelf ook eens in de huid kruipen van een kasteelheer of markiezin? Ook dat kan! Want uiteraard liggen er enkel kostuums klaar die je kan passen. Wel niet vergeten uit te doen 😉
Ik heb mij prima vermaakt tijdens mijn bezoekje aan History @TheMovies. De ruimtes zijn mooi opgebouwd en je krijgt heel wat informatie. Natuurlijk zijn het de prachtige kostuums die met alle aandacht gaan lopen. Mijn favorieten waren toch wel de jurken uit The White Queen.
Ik was nog nooit in de Sint-Pietersabdij geweest, maar die is zeker een bezoekje waard! Mooi gebouw met een rijke geschiedenis en in de zomer moet het heerlijk luieren zijn in de abdijtuin.
Na de tentoonstelling hebben we nog wat rondgewandeld in Gent (en lekker gaan eten uiteraard!). Gent is echt een fijne stad. Ik kom er eigenlijk te weinig. Geslaagd dagje uit in ieder geval!
De komende dagen gaat het flink regenen. Dan is het misschien een leuk idee om deze tentoonstelling mee te pikken. Je kan History @TheMovies nog bezoeken tot en met 10 april. Welke film of serie heeft volgens jou de mooiste kostuums?
Tijd doorbrengen met jezelf. Ik ben er een groot voorstander van. Alleen zijn is namelijk iets heel anders dan eenzaam zijn. Ik hoor van veel mensen dat ze het moeilijk vinden om alleen te zijn. Dat is niet meer dan normaal. De mens is van nature een sociaal dier. Wij hebben allemaal de drang om tot een groep te behoren. En dat is maar goed ook. We hebben sociaal contact nodig om te overleven. Maar in deze tijden zijn we constant verbonden met elkaar. Eén klik op je smartphone en wij kunnen met eender wie contact leggen. We zijn als het ware nooit meer alleen. (En toch zijn er nog nooit zoveel mensen eenzaam geweest, mede door sociale media, maar dat is een andere discussie…)
Of je het nu wilt of niet, de persoon waarmee jij het meeste tijd zal doorbrengen doorheen je leven is jezelf. Volgens mij is af en toe alleen zijn zelfs goed voor je en wel om deze drie redenen.
Verwerkingsproces
Op een gemiddelde dag krijgen we duizenden prikkels binnen. Positieve, maar ook heel wat negatieve prikkels. Deze prikkels verwerken we vooral tijdens onze slaap, maar soms kan alleen zijn ook helpen. Alles op een rijtje zetten en je zorgen loslaten. Mijn tip? Even alles op pauze zetten en voor je uit staren terwijl er rustige muziek speelt op de achtergrond. Klinkt misschien gek, maar je moet je hersenen af en toe wat rust gunnen. Naar buiten gaan en flink wat zuurstof inademen helpt ook. Daarna kan je er weer even tegen!
Persoonlijke ontwikkeling
Without great solitude, no serious work is possible – Picasso
Er is geen enkele andere persoon op de wereld met exact dezelfde interesses en talenten als jij. Je kan vast wel dingen bedenken die je graag zou willen doen, maar die je partner of vrienden maar niets vinden. Als je alleen bent kan je je focussen op wat jij wilt, zal niemand je daarvan afleiden én zal je dus uiteindelijk een beter resultaat neerzetten. Alleen zijn kan er dus voor zorgen dat je succesvoller bent en makkelijker je doelen zal behalen. Of dacht dat iemand anders dat in jouw plaats ging doen?
Ontspanning
Me-time is één van de grootste buzzwoorden van de afgelopen jaren. Onze werkdruk is enorm en daarnaast zijn we allemaal geacht om een sociaal leven, een gezin en een hobby te hebben. En dat terwijl een dag maar 24u duurt. Plan me-time dus in je agenda in of neem af en toe spontaan wat tijd voor jezelf. In bad genieten van de stilte of juist je lievelingslied snoeihard door de boxen knallen. Het kan allemaal als je alleen bent. En samen met al je vrienden in één bad zou wat raar zijn, toch?
Het is winter. Koud. Nat. Donker. We snakken allemaal naar de zon, naar rust en dan is het woord vakantie nooit ver. Ook ik heb heimwee naar de warme lange zomeravonden en begin al eens wat reisblogs af te schuimen op zoek naar een leuke bestemmingen. Tegelijk denk ik met veel plezier terug aan vorige reisjes. Zoals bijvoorbeeld mijn tripje naar Rome eind juni 2014. Nog nooit in Rome geweest? Zonde! Het is een prachtige stad.
Rome is de stad van Caesar en Augustus, van Bernini en Michelangelo, van de Borgias en Franciscus, van pasta en gelato en jawel ook van Mussolini. Er zijn weinig steden met zo’n rijke geschiedenis als de hoofdstad van Italië. Ik verbleef er 5 dagen en geef je met plezier enkele tips mee.
Hotel Genio
Durf voor een stad als Rome investeren in een goed hotel met een goede ligging. Het openbaar vervoer blijkt niet zo top dus hebben we steeds alles te voet gedaan (ze zijn momenteel een derde metrolijn aan het aanleggen waardoor in de toekomst het metronetwerk wel een aanrader zal zijn). Hotel Genio leek ons een goede keuze en dat was het ook! Het hotel ligt vlakbij het Piazza Navona, het Pantheon, het Vaticaan en verschillende andere bezienswaardigheden bevinden zich op wandelafstand. Kamers waren proper, ruim en het personeel is heel vriendelijk en behulpzaam. En dan is er nog het dakterras! ’s Morgens ontbijt je met zicht op de stad en ’s avonds drink je een wijntje terwijl je de koepel van de Sint-Pieter bewondert in al zijn verlichte glorie. Ja, dat dakterras was een toppertje!
De koepel van Sint-Pieter vanop het dakterras
Random tip: Je kan op verschillende plaatsen in de stad en in hotels een stadskaart verkrijgen waarop de bezienswaardigheden in het groot staan aangeduid. Wij vonden dit een hele handige kaart en konden zo gemakkelijk afstrepen wat we al gedaan hadden.
Pantheon
Op onze eerste dag verkenden we de omgeving rond het hotel. Al snel ontdekten we dat elk straatje en elk plein zijn charme had. Eerste grote stop was het Pantheon. Een Romeinse tempel die ineens opdoemt tussen de kleine straatjes, nog volledig bewaard is gebleven én helemaal gratis te bezoeken. Het is er vrij druk, maar ik vond het echt de moeite om de tempel grondig van binnen en buiten te verkennen. De lichtinval binnen is heel speciaal.
Na een bezoek aan het Pantheon is het tijd voor een ijsje bij Giolitti, het bekendste en misschien ook wel drukste ijssalon van Rome. Toeristisch? Ja! Maar het ijs is heerlijk. Dus toch doen.
Piazza Navona
Het Piazza Navona is het mooiste plein van Rome met drie prachtige fonteinen. De middelste fontein is de Vierstromenfontein ontworpen door Gian Lorenzo Bernini. Er recht tegenover staat de prachtige kerk Sant Agnese in Agone, deze is van de hand van Francesco Borromini, Bernini’s grootste rivaal. Het plein is altijd erg druk, let dus zeker op voor pickpockets. Dorst? Dan zijn de verschillende horecazaken op het plein aanlokkelijk, maar de prijzen zijn iets minder ‘mooi’. Ga liever enkele straatjes verder iets drinken. Uitzondering is Tre Scalini: haal hier een lekkere tartufo of een gelato. Maar opnieuw is afhalen de boodschap, om te mogen zitten betaal je het dubbele van de prijs.
Sant Agnese in Agone
In het straatje achter de kerk van Borromini bevindt zich het kleine kerkje Santa Maria Della Pace, een verborgen parel die je als kunstliefhebber zeker niet mag overslaan, er hangen enkele mooie fresco’s van o.a. Rafael.
Random tip: Het kan erg warm worden in Rome, maar het is toch altijd een goed idee om bv. een sjaal mee te nemen. In de meeste kerken mag je namelijk niet binnen als je schouders en/of knieën niet bedekt zijn. Een sjaal kan in dat geval al veel verhelpen 😉
Campo De Fiori
Op dit plein staat s’ochtends altijd een gezellig marktje. De geschiedenis van het plein gaat ver terug. In de middeleeuwen was dit marktplein het centrum van de stad, wat later vonden er openbare executies plaats. Sla hier vers fruit in voor onderweg of neem wat Italiaanse pasta in gekke vormen mee naar huis. Onderhandelen is de boodschap!
Eten in deze buurt
De beste pasta hebben wij gegeten bij Maccheroni, met wat geluk heb je vanaf je tafel zicht op de open keuken. Echt de moeite om zo’n kok eens aan het werk te zien! Voor een echt Italiaans familierestaurantje moet je bij Trattoria Lily zijn, dit ligt ietwat verscholen langs de Tiber. La mamma en de papa staan in de keuken, terwijl de zonen opdienen. Hier komen ook de echte Italianen eten. Kleine kaart maar lekker eten voor weinig geld en probeer zeker een dessert, hemels!
Random tip: Het brood dat je krijgt in Rome is niet gratis. Eet het dus zeker op of weiger het wanneer ze het komen brengen. Laat het broodmandje vooral niet vol op tafel staan, want dat is zonde van het brood en het geld (true story ^^).
De Tiber
De Tiber stroomt door het hart van Rome. Eventjes geen zin om bezig te zijn met een stadskaart? Wandel dan gewoon langs de rivier, neem één van de vele bruggen en dit levert vanzelf mooie plaatjes op.
Zo dit waren mijn eerste tips voor een tripje naar Rome. Ben jij al eens in Rome geweest?
Pontchateau 2004. Het is de eerste cross waar ik nog levendig herinneringen aan heb. Niet aan heel de cross trouwens, want na één ronde was de kans op een wereldtitel al voorbij voor Sven Nys. En zat mijn aandacht als 11-jarige waarschijnlijk alweer terug bij de nieuwste CD van K3. Toen om iets na 16u Bart Wellens in een duizelingwekkende sprint Mario De Clercq versloeg zat Sven Nys al teleurgesteld in de camper…
En toen moest de grootste teleurstelling uit zijn carrière nog komen. De wereldbeker in Pijnacker enkele weken later zou van hem de renner maken die we allemaal kennen. De Kannibaal die niets of niemand ontziet. De Kannibaal die dit weekend officieel een punt zet achter zijn meer dan 20-jarige carrière. Met een tweevoudig feestje in het Sportpaleis. Grote kampioenen, grote gebaren en een nog groter applaus.
En een feestje dat was het! Als een ware gladiator opende Sven Nys met een ererondje doorheen het Sportpaleis. Meer dan 16.000 mensen legde de handen op elkaar. Nog één keer ‘strijden’ met 10 veldrittoppers, filmpjes van vrienden, familie en ex-collega’s, een eigen lied en één geweldige speech.
Die speech kwam er op vraag van hemzelf. En hoe hard dit feestje ook een eerbetoon was aan de renner en mens Nys… Hij maakte er onmiddellijk een eerbetoon van voor de cross en voor al die mensen die zich inzetten voor deze sport. Sven Nys is een ambassadeur pur sang en hij zal dat blijven. Wanneer Mario De Clerq tijdens de show wordt uitgejoeld, pakt Nys het publiek gewoon netjes terug. “Ik wil ook Mario bedanken want zonder Mario De Clerq zou de cross niet zijn wat ze nu is”. Boeroepers hebben altijd ongelijk, maar wanneer de keizer van de cross ze op hun plaats zet, hebben ze zin om in een hoekje van schaamte te kruipen. Sven Nys is een icoon, maar nog meer een ambassadeur. Deze kleine sport heeft immers meer nood aan ambassadeurs dan aan iconen.
De naam van je eigen dorpje verschillende keren horen galmen door de boxen van Vlaanderen’s grootste concertzaal. Het is een unicum. “De kannibaal van Baal, de supportersploeg uit Baal, de Balenberg”. Het was even niet enkel mijn achtertuin, maar een stukje crossgeschiedenis.
Merci Sven. Tot binnenkort, ergens op de top van de Balenberg. In onze achtertuin.
Wat is er leuker om te ontdekken dan een geweldige nieuwe serie? Ik kijk veel liever series dan films (en dan vooral historische series) om de simpele reden dat het verhaal uitgebreider is en je de personages veel diepgaander leert kennen. Elke maand heb ik wel weer een nieuwe serieverslaving en deze wil ik graag met jullie delen. Vandaag drie series die mij allang overtuigd hebben en waarvan ik al verschillende seizoenen verslonden heb. Maar ik wil meer, veel meer. Ik wil het nieuwe seizoen en liefst zo snel mogelijk!
Vikings
Zonder twijfel de beste serie die ik de afgelopen jaren zag. Vikings is geschreven door Michael Hirst (Elizabeth, The Tudors, The Borgias), werkelijk alles wat die man maakt is geweldig! De serie bestaat uit 3 seizoenen van 29 afleveringen. Deze maand is het 4de seizoen gelanceerd, dat maar liefst zal bestaan uit 20 afleveringen. Een dubbele portie dus!
Waar gaat het over? Vikings vertelt het verhaal achter de legende van Ragnar Lothbrok. Ragnar is er heilig van overtuigd dat er land bestaat ten westen van Denemarken en wil samen met zijn vrouw Lagertha en zijn broer Rollo de oversteek wagen. Niet iedereen is hier echter mee opgezet en al snel komt Ragnar in conflict met Earl Haraldson. Met de hulp van de ietwat vreemde Floki weet Ragnar toch een boot te bouwen en de overtocht te maken.
Na drie seizoenen kan ik alleen maar zeggen dat je je best niet te erg hecht aan bepaalde personages. Het loopt immers niet altijd goed met ze af. De serie bevat veel actie en is hier en daar vrij gewelddadig. De personages zijn heel sterk uitgewerkt en maken een hele ontwikkeling mee doorheen de seizoenen. Zo vind ik bv. Floki geweldig in seizoen 1, terwijl ik hem ondertussen niet meer kan uitstaan. De acteur die Ragnar vertolkt heeft de meest intrigerende ogen en tja Lagertha is het typevoorbeeld van een sterk vrouwelijk personage. De serie is met momenten vals traag. Zeker in het eerste seizoen wordt de tijd genomen om de vikingcultuur uit de doeken te doen. Maar verder kan ik geen negatieve punten bedenken, kijken dus!
Suits
Suits is een Amerikaanse serie over het advocatenkantoor Pearson Hardman. Het 5de seizoen loopt ondertussen in Amerika. Hoewel ik momenteel nog in seizoen 4 zit en ik af en toe wat moeite heb met de verhaallijn, ben ik toch heel benieuwd naar hoe het verder gaat met Jessica, Harvey en Mike.
Waar gaat dit over? Harvey Specter is de beste advocaat van de stad en is op zoek naar een nieuwe stagiair. Per toeval komt Mike Ross terecht op de sollicitatie. Hij blijkt een genie te zijn en onthoudt alles wat hij ooit gelezen heeft. Harvey neemt Mike, die geen Harvard-diploma heeft, aan en samen lossen ze de ene zaak na de andere op. Maar hoe lang kunnen ze dit geheim verborgen houden?
Harvey Specter. Need I say more? Suits is een dikke uitzondering in het lijstje van mijn favoriete series. Geen historische serie, maar een serie over een New Yorks advocatenkantoor. Wat is er dan zo leuk aan? De humor! De wisselwerking tussen Mike en Ross, de vreemde gewoontes van Louis, de ambitie van Jessica en laten we vooral Donna niet vergeten! Als ik één hedendaagse serie moet aanraden, dan is het Suits.
Black Sails
De prijs voor de serie met de lelijkste openinsgeneriek gaat absoluut naar Black Sails. Hoewel seizoen 1 met momenten moeilijk om volgen was en mij niet 100% boeide, heeft seizoen 2 mij echt weggeblazen. Je krijgt veel meer achtergrondinformatie en de laatste aflevering was (letterlijk) een knaller van formaat. Seizoen 3 is gestart in Amerika en ik kan niet wachten om het te zien.
Waar gaat het over? New Providence Island wordt gerund door piraten. Onder hen is Flint de meest gevreesde kapitein van het eiland. Samen met Eleonor Guthrie, de plaatselijke smokkelkoningin, heeft Flint een grote buit voor ogen: het goud van een Spaans galjoen. Maar dit loopt niet van een leien dakje. Er zijn rivaliserende kapiteins zoals de excentrieke Vane en er is John Silver, een jonge zeeman die zo zijn eigen motieven heeft.
Black Sails staat ver van historiek, het is een actieserie over piraten. Maar het is vooral heel verslavend. De sterke personages (Vane en Anne Bonny zijn mijn persoonlijke favorieten), voortdurend wisselende belangen en spectaculaire actiescènes maken van Black Sails een onderhoudend spektakel. De moeite om eens te bekijken!
Afgelopen weekend trotseerde ik de koude en de regen om nog één keer te gaan supporteren voor de Kannibaal (en zijn collega’s). Altijd een vreemd gevoel om vlakbij de zee een cross te gaan kijken. Ondanks de bevroren ledematen was het toch weer de moeite! Hieronder enkele regenachtige kiekjes.
Cross en de zee, ideale combinatie.
Vlaggenhoekje voor Mister Superprestige
Sophie De Boer.
Laurens Sweeck zijn koers was over na 100m door een val in de start.
Tom Meeusen.
Tim Merlier.
Toon Aerts.
Sven en Sven maken zich op voor hun laatste Superprestige.
Het heeft lang geduurd voor ik het wilde toegeven. Maar het is nu eenmaal zo: ik heb een winterdip. Of ten minste: ik had een serieuze winterdip en begin me nu gelukkig al een pak beter te voelen. December en januari waren voor mij zowel fysiek als emotioneel vrij moeilijke en donkere dagen. Met de komst van februari en door het plezier dat ik heb op mijn stage gaat het ondertussen beter, maar maart ligt op de loer en de winter is zeker nog niet voorbij.
Een winterdip is een periode waarin je sneller moe bent, minder energie hebt en het leven moeilijker lijkt te gaan. Vooral jongvolwassenen en vrouwen (ik zit in beide categorieën, joepie! ^^) hebben er last van. Maar de kans is groot dat ook jij je lustelozer voelt tijdens de winter. Geen nood, je kan er weer vanaf geraken. Wachten tot de winter voorbij is, kan een oplossing zijn. Maar wil je niet bij de pakken blijven zitten? Dan kunnen deze tips misschien helpen. Elke tip is trouwens gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring van de afgelopen tijd (geen exacte wetenschap dus ^^).
Accepteer
Hiermee bedoel ik niet dat je moet accepteren dat je een winterdip hebt (al kan dat soms ook helpen). Maar accepteer dat je niet de beste versie van jezelf kan zijn. Je hebt al minder energie, steek deze dan ook niet nog is in kwaad worden op jezelf omdat je weet dat je beter kan. Want je kan wel degelijk beter, maar voor nu is goed even goed genoeg. Niemand is altijd de perfecte versie van zichzelf, waarom zou jij dat dan wel moeten zijn? Stel die goede voornemens dus ook maar beter uit tot de lente, het is niet het juiste moment om nog extra zaken van jezelf te eisen.
Zoek de lichtpuntjes
Elke dag saai en grijs in de winter? Het is maar hoe je het bekijkt! Neem dagelijks de tijd (bv. voor je gaat slapen) om na te denken over wat voor jou vandaag de moeite waard heeft gemaakt. Ga dus op zoek naar een lichtpuntje in deze donkere tijden. Een compliment op het werk? Een knuffel met je huisdier? Een mooie zonsopgang? Lichtpuntjes zijn overal om je heen, je moet ze alleen willen zien.
Ja, slaap is belangrijk en dit is het grootste cliché dat ik kan opvoeren. Maar het gaat hier niet om voldoende slapen (ik ga er vanuit dat je dat sowieso doet?), het gaat hier om rust nemen, ook wanneer je denkt dat je dat niet nodig hebt. Wanneer ik wat sukkel met mijn gezondheid heb ik het heel moeilijk om rust te nemen, ik voel mij al slecht genoeg! Door te rusten begin te piekeren en voel ik me vervolgens nog slechter. Wanneer ik mij beter voel, dan pas kan ik echt rust nemen en merk ik dat mijn gezondheid er echt op vooruit gaat. Ken jezelf en weet wanneer jij rust nodig hebt, neem die dan ook en voel je vooral niet schuldig.
Egoïsme mag
Wees elke dag eens lekker egoïstisch en doe iets weer alleen jijzelf beter van wordt. Een nieuwe (of oude) hobby oppikken, een lekkere zoetigheid koken (en vervolgens zelf opeten natuurlijk), een uitgebreid warm bad nemen,… Want je bent het waard! Werken aan je persoonlijke ontwikkeling geeft een goed gevoel en wie weet ga je de lente in met een nieuw ontdekte passie. Mijn project: klassiekers lezen is een persoonlijke doel voor de komende jaren, in de maand januari heb ik dan ook met succes (en plezier!) Sense en Sensibility uitgelezen.
Plan vooruit
Een avondje in de zetel naar je favoriete serie kijken klinkt aanlokkelijk en is dat ook. Elke avond opnieuw is echter niet zo’n goed idee. Blijf je sociale leven onderhouden en plan leuke uitjes op voorhand in je agenda in. Als je iets hebt om naar uit te kijken voel je je sowieso al beter en met fijne mensen om je heen gaat de tijd veel te snel. Plan je graag ver vooruit? Dan is het een goed idee om al eens na te denken over je volgende zomervakantie. Kan je echt niet meer wachten? Boek dan een last-minute naar de zon. Het is altijd wel ergens zomer!
Zo, met deze tips trap ik een heuse nieuwe categorie af op GoAnnelies: mindstyle! Ik lees graag dit soort artikels dus vind ik het zalig om hier zelf mee te experimenteren. Wordt ongetwijfeld vervolgd…
Hoe zorg jij dat je deze winter geen last krijgt van een dip?
Eigenlijk wilde ik deze post ‘oranje’ noemen. Omdat onze noorderburen zo snoeihard uithaalden gisteren. Omdat ook ik dacht dat het jongetje van 21 met al zijn klasse zijn wereldtitel zou verlengen. Maar oranje is geen goede titel voor het verhaal wat ik wil vertellen.
Ik noem deze post Zolder. Zolder, wat ken ik je goed. Jij, die elke tweede kerstdag tot een feest weet te maken. Ik ken elke meter, weet elke bocht liggen. En toch stond ik daar niet in die gevaarlijke afdaling. Maar ik was er wel. In gedachten. In gedachten deden mijn enkels alweer pijn van urenlang in een scheve houding te staan en hadden mijn voeten het ijskoud.
Zolder, wat heb je me teleurgesteld. Je hebt me zelfs een beetje pijn gedaan. Ik was gisteren mijn kluts helemaal kwijt. Niet dit. Niet in mijn Zolder. Maar vandaag heb je me verrast. Je hebt me opgebeurd, op het puntje van mijn stoel gezet. Je hebt me opnieuw verliefd doen worden. Zolder, wat ben je mooi.
Toen Wout Van Aert om iets na 16u als eerste over de finish reed, besefte ik dat het niet Zolder was die me heeft teleurgesteld. Het zijn mensen die dat hebben gedaan. Mensen zoals jij en ik die ook fouten maken. Dat is menselijk en dat verdient begrip.
Hoe kan je het in godsnaam een Thalita De Jong kwalijk nemen dat ze heeft gewonnen? Een meisje dat zo getalenteerd, zo ontwapenend is? Een meisje dat met haar klasse doet denken aan Vos. Marianne Vos die op haar beurt zo ontwapenend zat te supporteren voor haar ploeggenote, terwijl ze zelf baalde dat ze er niet bij was. Natuurlijk is ‘ons’ meisje daar niet blij mee en huilde ze bittere tranen. Maar deze teleurstelling moet snel weggespoeld worden, er zijn ergere dingen.
Een meisje van 19 dat heel de sport bezoedeld heeft bijvoorbeeld. Ik wil hier geen uitspraken over doen. Bewust of niet, waarheid of leugen. Het feit is dat het een domper zet op alle vreugde. Mechanische fraude heet dit dan. Een primeur voor jou, mijn beste Zolder. Een bondscoach in tranen en de geruchtenmolen met dat irritante wijzende vingertje naar nog meer renners. Het is nog te vroeg voor mopjes, maar van mij mogen ze er snel zijn. Deze kleine sport heeft relativering nodig en humor is de beste troost.
En dan waren er nog de supporters. Met tientallen waren ze afgezakt naar het circuit van Terlaemen. En ze riepen tot ze geen stem meer hadden. Jammer genoeg riepen ze soms de foute dingen en gooiden ze met de foute dingen. Zolder heeft bij mij altijd de reputatie gehad van één van de crossen met het meest faire publiek. Jammer dat dit dan anders blijkt op het moment dat heel de wereld meekijkt. Gelukkig zijn Mathieu en Lars volwassen en nuchter genoeg om hier mee om te gaan.
Velen zullen deze wereldkampioenschappen slapstick noemen. Een brommertje, een te vroeg juichende Tsjech, een akkefietje met een schoen,… Laten we het woord slapstick vergeten jongens. Laten we deze wereldkampioenschappen plaatsen in het genre drama. Een goed drama doet je schrikken en maakt je daarna aan het huilen. Maar een goed drama brengt aan het einde ook verlossing en laat je toch nog genieten. Die verlossing kwam vandaag, met twee geweldig spannende wedstrijden en mooie winnaars.
Proficiat Jens Dekker, Evie Richards, Thalita De Jong, Eli Iserbyt en Wout Van Aert met jullie wereldtitels!
Zolder, wat ben je mooi. Tot op 26 december 2016!
P.S. Het WK van 2002 is 14 jaar geleden. Zullen we anders binnen 14 jaar een nieuwe afspraak maken? In 2030? En moeten de kampioenen die dan zullen heersen nog geboren worden?
Tijd voor een nieuwe #BAS1516 update! Begin december zijn we alle 25 aan onze stage begonnen. 5 maand lang nemen we een diepe duik in -voor mij toch wel- het onbekende: een reclamebureau. Ondertussen ben ik een dikke zes weken bezig, maar hoe vind ik het nu om te werken in zo’n reclamebureau?
Seven productions
Ik loop stage bij Seven Productions in Sint-Katelijne-Waver. Seven is een klein bureau met een 15tal werknemers, ideaal voor mij om bij alle aspecten van reclame betrokken te worden. We werken voor klanten als Netflix, 20th Century Fox en Tempo-Team. Heel dankbare merken om voor te werken natuurlijk! 🙂 Daarnaast is ook de locatie een troef, we zitten namelijk in oud gezellig wit kasteeltje en ook binnen is de inrichting een dolle boel. Oh ja, en de collega’s vallen ook best mee…. 😉 Ze vallen heel goed mee zelfs!
To copy or not to copy
Wat voer ik daar nu hele dagen uit? Ik werk er voornamelijk als project manager (in de reclamewereld ook wel eens accounts of producers genoemd), wat wil zeggen dat ik mee de lopende campagnes van a tot z begeleid en zorg dat alles op tijd bij de klant komt te liggen. Ik zorg er dus voor dat de creatieven gebriefd worden en volg dit nauw met hen op. Ik verzorg de planningen en heb meetings met de klanten. Als project manager ben je dus eigenlijk verantwoordelijk voor de verschillende projecten en moet je op elk moment van elk aspect van de campagne op de hoogte zijn. Momenteel ben ik hier nog veel over aan het bijleren en doe ik nog niet al deze dingen, maar dat is op termijn wel de bedoeling.
Ik doe het project management (PM) werk heel graag, maar het voordeel bij Seven is dat ik ook met alle andere zaken in contact kom. Ik heb namelijk altijd graag geschreven (vandaar ook uiteraard deze blog ^^), maar ik heb dat schrijven nooit gezien als een job, niet iets waar je je brood mee kan verdienen. Gewoon een leuke hobby, waar ik trouwens voor dat ik deze blog had ook niet te veel aandacht aan besteedde. Bij BAS zijn er echter verschillende mensen die meteen zeiden dat ze copywriter wilden worden. Schrijven kan dus wel degelijk een voltijdse job zijn…
Bij Seven heb ik al een aantal keren copy mee mogen bedenken en eigenlijk vond ik dat wel leuk, heel leuk. Ik heb nog veel te leren. Copy in de reclame is iets anders dan verhalen of blogposts schrijven. Je moet op een gebalde en creatieve manier een boodschap duidelijk kunnen overbrengen, meestal slechts in enkele zinnen of woorden. Daar heb ik nog veel te leren. Heel veel. Ik ben ontzettend blij dat ik bij Seven deze kans krijg.
Of er echt een copywriter in mij zit? Ik heb geen idee. Geen flauw idee. Maar we zien wel weer waar ik uitkom. De combinatie tussen project management, copy en zelfs af toe wat concepten bedenken bevalt me prima. Een stage is een ontdekkingsreis en daar ben ik volop mee bezig.
Zelfvertrouwen
Mijn grootste struggle is mijn onzekerheid. Je komt terecht in een bedrijf waar iedereen zijn plek heeft en jij moet daarbinnen je eigen plekje en ritme zien te vinden. De eerste weken was dit zeker en vast wennen en aanpassen en dan sluipt de onzekerheid er dik in bij mij. Ik ben al sinds het begin van BAS op zoek naar mijn meerwaarde. Ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik die gevonden heb. Misschien ligt die in PM, misschien in copy, misschien wel buiten de reclame. Een ontdekkingsreis it is! Gelukkig heb ik deze week van mijn stage positieve signalen gekregen waardoor ik toch al iets meer zelfvertrouwen heb gekregen. Mijn plekje vind ik wel, ik heb nog tijd.
Ondertussen is BAS1516 al over de helft. Het gaat allemaal zo snel. Ik probeer zoveel mogelijk op te pikken en bij te leren. En de donkere dagen te overleven 😉
