goannelies, auteur op GoAnnelies

Waarom kerst niet mijn ding is

4 december 2016goanneliesLeave a comment

Zondag 4 december. Kinderen poetsen alvast hun mooiste schoentjes en zeuren aan mama haar oren om wortels en suikerklontjes te kopen. Voor Slecht-weer-vandaag. En of het nu zwarte of roetpiet is, het kan hen niet schelen, want binnen twee dagen wordt hun (on)geduld eindelijk beloond. Sinterklaas heeft dan wat leuks en lekkers achtergelaten. Ik vind dat best een mooi kinderfeest. Misschien moet ik ook nog eens mijn schoentje zetten?

Maar na Sinterklaas komt dat andere feest. Je kan het niet ontlopen. En eerlijk, we beginnen er elk jaar vroeger en vroeger mee. Op het werk is er dit jaar een verkiezing voor het mooiste versierde bureau. En dus hangen er al twee weken kerstlichtjes in alle – niet bij elkaar passende – kleuren van de regenboog. Best ludiek vind ik en het stoort me niet. Maar Kerstmis, het doet me eerlijk gezegd niet veel.

Thuis komt er geen boom (mijn katten zouden hem toch maar stuk maken), en cadeautjes? Tja, ik heb eigenlijk helemaal niets nodig, zeker niet om in de kast te stoppen (want eerlijk dat doe je elk jaar met je pakjes toch?). Ik ben niet tegen Kerstmis, ik snap gewoon niet wat daar zo speciaal aan is. Die lichtjes in het donkere ijzige straatbeeld. Ja, dat is mooi. Die spontane solidariteit (hoewel, spontaan?), herwonnen familiebanden, winkels die hun jaartotaal ophalen tijdens deze periode. Allemaal wat gemaakt, nee? Na 1 januari gaan we elk terug onze eigen weg? De lichtjes weer in de kast, en dan?

Kerstmis is zo’n succes omdat we allemaal nood hebben aan die gezellige samenhorigheid. Plots zit geluk dan in een lekkere maaltijd, een kleine attentie of een versierde boom. Die lichtjes staan symbool voor al wat mooi is. Daarom kijken we zo hard uit naar de feesten. Omdat we ons gelukkig voelen in deze “speciale” tijd van het jaar.

Is het leven niet het hele jaar door mooi? En moeten we de mensen om ons heen niet elke dag bedanken dat ze er zijn? Laat die lichtjes het hele jaar door hangen en sta wat vaker stil bij hun schoonheid. Kerstmis zou niet alleen 25 december mogen zijn. Elke dag een beetje Kerstmis, hoe mooi zou dat zijn?

P.S. ik snap dat dit een beetje een afwijkende visie is, het is maar een mening natuurlijk. Laat dit je vooral niet tegenhouden om Kerstmis te vieren en daarvan te genieten. Ik doe dat ook, op mijn manier.

7 dingen die we allemaal haten aan het openbaar vervoer

27 november 2016goanneliesLeave a comment

Neem jij regelmatig het openbaar vervoer? En hoe vaak heb je daarbij al gezucht? Je bent niet de enige! Als een trein op windkracht zou rijden, kunnen we met al ons gezucht de wagon vanzelf voortduwen. Ja, in ons land is het openbaar vervoer vaak veel te laat, om belachelijke redenen dan nog. Maar ook wij pendelaars hebben onze gebreken en frustraties (geef maar toe!). Bij deze 7 zaken waaraan wij ons sowieso zullen ergeren tijdens ons volgende treinritje.

Disclaimer: dit is geen kritiek op de verschillende diensten die in dit landje het openbaar vervoer verzorgen (hoewel jullie er soms een puinhoop van maken). Dit is een satirische ode aan het menselijk gedrag en andere typische gebeurtenissen op de trein, tram, bus of metro, op basis van mijn ervaringen als pendelaar (eerst 4 jaar als student, nu al een half jaar als werknemer).

Echt wel de nummer één: mensen die zich op de trein wringen, terwijl jij en enkele anderen nog niet zijn uitgestapt. Alsof je punten krijgt om als eerste op de trein te zitten… Ik voel mij sowieso een beetje een aapje als ik uitstap en er staat zo’n cirkel van mensen aan de deur te wachten. Dan krijg je zo’n kleine opening om door die massa te gaan. Laat mensen eerst uitstappen en stap dan pas zelf in. Punt. Hoe moeilijk kan het zijn?
Wanneer het weer anders is dan gisteren. Say what? Ja, een doorwinterde pendelaar weet dan dat er zware vertragingen zullen zijn… Bij extremen zoals zware sneeuwval of een storm is dit nog te begrijpen (alhoewel, wat doen ze dan in Scandinavië?), maar het vallen van de eerste bladeren, of de eerste dag met een beetje warm weer (18°C dus) is het weer (heb je hem? ^^) zover: een niet nader te bepalen vertraging. Mijn favoriet onder de vertragingen trouwens: “niet nader te bepalen”, betekenislozer dan dit kan niet.
Mensen die in een propvolle trein hun rugzak naast hen laten staan. Ik vind het heel schattig dat voor jou die tas belangrijk gezelschap is (en jullie voeren waarschijnlijk heel diepzinnige gesprekken samen ^^), maar koop dan ook een kaartje voor je reisgezel. Anders zet je die rugzak op de grond, danku!
Ik dacht dat bellen dood was. Maar nee, elke keer zit er wel iemand zo luid te bellen dat de hele wagon hem/haar kan horen. Inclusief de sappige details over het leven van de beller en zijn gesprekspartner. Dus de volgende keer dat iemand je belt vanop een trein, weet dan dat een hele wagon meeluistert.
Je kent het wel, de boodschap dat we vandaag rijden met “verminderde samenstelling”. Moeilijke woorden die eigenlijk willen zeggen dat er te weinig wagons zijn, en dus veel te weinig plaats. Welkom spierpijn wanneer je enkele tientallen minuten in verwrongen houding zo dicht tegen je medereizigers geplakt staat dat je bijna kan zien wat ze die morgen hebben gegeten. En dan heb je nog zij die de betekenis van het woord ‘doorschuiven’ niet kennen…
Als je het station binnenwandelt en je ziet daar een massa volk staan staren naar het bord met de vertrekkende treinen, ga er dan maar van uit dat je nog niet meteen thuis bent. Uren vertragingen die staan aangeduid in het rood, want als het ergens misloopt, is alles om zeep! En de pendelaar hij zuchtte en staarde tot aan het eind der tijden.
En dan heb je nog de geweldige boodschappen van de conducteur in de speaker. Allez, als de speaker in jouw wagon ten minste werkt. Of, nog erger, als er geen verschrikkelijke pieptoon op zit (reizen met de trein geeft een verhoogd risico op tinnitus ^^). Greepje uit wat ik al allemaal heb gehoord: “we zijn nog op zoek naar de machinist”, “wij staan stil buiten het station, omdat we het station niet binnenraken”, “de slagboom tussen X en X is verdwenen”, “we zijn aan de eindhalte, gelieve uit te stappen”,…

Ah, uiteindelijk zorgt het openbaar vervoer ervoor dat we niet dagelijks in de file hoeven te staan ;). Wat is het opvallendste dat jij al hebt meegemaakt tijdens een ritje op de trein, bus of tram?

Mijn gouden tip om productiever te zijn

20 november 2016goanneliesLeave a comment

Vandaag trap ik een reeks werkgerelateerde artikelen af om meer uit je carrière te halen. Want of je het nu wilt of niet, je brengt heel wat tijd door op je werkplek. In mijn geval is dat 40 uur (of meer) per week. Misschien heb je wel een bepaalde droombaan waar je naar toe werkt of wil je net als ik gewoon constant uitgedaagd blijven worden en bijleren. Genoeg stof tot na denken!

Productiviteit, er is al zoveel over geschreven en het boeit me enorm. Je hebt namelijk maar een beperkte tijd voor een bepaalde taak (zeker in een agency) dus wil ik die zo efficiënt mogelijk invullen. En eerlijk? Daar heb ik nog zoveel te leren! Ik werk wel al zeer succesvol volgens het inbox zero principe (misschien moet ik daar eens een aparte post aan wijden), waardoor mijn mailbox niet overstroomt en overzichtelijk blijft. Maar verder gaat mijn productiviteit met ups en downs.

En dus vind je op het internet duizenden lijstjes met tips om productiever te werken. Een goede planning doet al veel, maar dan mag je niet te veel tijd in die planning steken natuurlijk. Ook andere clichés passeren de revue: elk uur een pauze nemen, gezond eten, voldoende slapen,… Is het echt zo simpel?

Ja, Ik denk dat het eenvoudig is! Ik geloof dat alles begint met jezelf te kennen en je werkschema af te stemmen op je persoonlijkheid. Daarvoor moet je wel het antwoord kennen op de volgende drie vragen. Maar als je beschikt over een grondige portie zelfkennis is dat piece of cake!

Op welke momenten van de dag ben je het meest geconcentreerd?

Pas daar dan je werkschema aan aan. Ikzelf ben de eerste uren van de voormiddag het meest productief, en dus begin ik voor half 9 te werken. In de namiddag krijg ik een serieuze dip rond 3 uur, maar dan bijt ik even door en kan ik twee later naar huis. Want na 5 uur gaat mijn aandacht sterk naar beneden en moet je mij niet veel meer vragen (behalve wat ik wil eten ^^). Jezelf kennen en je werkritme daaraan aanpassen is dus de eerste stap.

Welke taken stel jij uit?

Met andere woorden, waar heb jij een broertje aan dood? Zet deze taken als eerste in de agenda. Dat is het idee van Eat that frog. Een kikker ziet er niet aantrekkelijk uit, maar toch zal je hem moeten opeten. Doorbijten dus! Opnieuw, dit is voor iedereen anders, dus pas je planning daar aan aan.En als op termijn blijkt dat een bepaalde taak je echt niet ligt, communiceer hier dan duidelijk over met je collega’s/baas. Je takkenpakket is heus wel bespreekbaar!

Hoeveel tijd heb je nodig voor een bepaalde taak?

De moeilijkste vraag uit het rijtje, maar misschien wel de belangrijkste. We hebben namelijk allemaal de neiging om onszelf te overschatten. En dus zetten we veel op onze dagplanning. Te veel. Want denk eens na hoeveel taken je elke dag verzet naar morgen omdat je er niet tot toe gekomen bent? Krijg jij daar ook zo’n stress van? Weten wat je aankan binnen welke tijd zorgt voor een realistische planning. Zet naast die ene vervelende job dus ook 1 à 2 grotere klusjes op je lijstje. En hou zeker tijd vrij om je mailbox na te kijken en voor ad hoc taken die er ineens tussen komen (want geef toe dat gebeurt elke dag). En ben je vroeger klaar, dan begin je toch gewoon aan je taken van morgen!

Met andere woorden maak die planning, maar hou hierbij rekening met je ideale werkritme, die vervelende maar belangrijke opdracht én de effectieve tijd die je nodig hebt om iets kwalitatief af te leveren. Productiviteit en plannen begint dus bij jezelf te kennen. Dat is mijn gouden tip!

Hoe stel jij je planning op?

Iedereen creatief #2: Freewriting

13 november 2016goanneliesLeave a comment

Onder het motto ‘iedereen creatief’ geef ik inzichten, tips en tricks om creatiever door het leven te gaan. Vorige keer hadden we het over de ontdekkingsreis van mijn eigen creatieve geest en de discussie of creativiteit als concept al dan niet begraven moet worden. Vandaag wil ik het hebben over een heel specifieke techniek om je eigen creativiteit te stimuleren. Ik ben er zelf al enkele maanden mee bezig, en hoewel ik er graag meer tijd voor zou vrij maken, ben ik razend enthousiast over de inspiratie die het mij al heeft opgeleverd. Ik heb het over Freewriting!

Schrijven, er wordt wel eens gezegd dat je er talent voor moet hebben. Mijn mening? Schrijven heeft meer te maken met goesting dan met talent. Je kan schrijven wel degelijk oefenen. Je moet natuurlijk wel houden van letters, woorden en zinnen. En je moet een passie hebben voor lezen en verhalen. Maar daarnaast moet je het gewoon doen om er beter in te worden.

Maar stel dat je graag wilt schrijven en dat je daar goed in wil worden? Dan heb je natuurlijk het gevaar om steeds in dezelfde stijl te vervallen of ligt er een vervelende writer’s block op de loer. Ik moet toegeven dat ik zelf ook regelmatig niet meer weet waarover te schrijven op deze blog. En hoewel ik vind dat mijn schrijfstijl al fel verbeterd is, wil ik hier zeker nog in groeien. Het gaat allemaal nog niet natuurlijk genoeg.

Wel, in dat geval kan Freewriting jou helpen! Freewriting is een principe waarbij je een bepaalde tijd vrijmaakt, desnoods maar 10 minuten, om gewoon te schrijven. Zonder een vaststaand onderwerp, of veel na te denken. Je zet je achter je computer of achter een blad papier en begint neer te pennen wat er in je opkomt. Je geeft geen aandacht aan spelling, grammatica of logische zinsconstructies. Wanneer de tijd om is, stop je met schrijven en laat je de vaak ruwe tekst voor wat hij is. Je kan hier later nog iets mee doen, of juist niet.

Waarom? Freewriting zorgt er voor dat je een schrijfflow ontwikkelt. Het helpt je over de angst voor een wit blad, en kan op die manier een writer’s block voorkomen. Want hoewel het merendeel van je krabbels onzin of zelfs ronduit slecht zal zijn, kan er hier en daar ook een goed concept uitkomen. Iets waarmee je veel meer kan doen. En hup, je bent weer vertrokken! Het stimuleert op deze manier je creativiteit en ook je schrijfstijl kan er door verbeteren. Je gaat namelijk losser en simpeler schrijven. Verschillende copywriters geven aan dat ze elke dag starten met een kwartier Freewriting. Het zit ingeburgerd in hun dagplanning.

Waarover schrijf je dan? Wel, dat maakt niet uit! Over wat je vandaag gaat doen, over welke magische wezens volgens jou echt zijn, … of je gebruikt iets dat je gelezen of gezien hebt als inspiratie. Onderwerpen genoeg! Het belangrijkste is dat je beseft dat wat je ook schrijft, je schrijft dit voor jezelf en niet voor een publiek. Het is namelijk niet de bedoeling dat iemand je schrijfsels ooit leest. En dat geeft rust, toch? Just go with the (writing)flow!

Ik ben zelf nog aan het bekijken hoe ik Freewriting meer in mijn routine krijg. Momenteel start ik nogal ad hoc met deze techniek, wanneer ik merk dat ik inspiratie nodig heb. Maar het werkt wel, er zijn al ideetjes uitgekomen! Ik voel mij daarna ook opgelucht op een bepaalde manier en vooral geïnspireerd. En dat lege blad vormt minder en minder een bedreiging. Zeker de moeite om eens te doen!

Freewriting, ga je dat ook eens uitproberen? Hoe blijf jij geïnspireerd?

Herfstgedachten: wanneer slecht goed is

6 november 2016goanneliesLeave a comment

November. Het is volop herfst. De jongsten onder ons hebben net een week vakantie achter de rug, terwijl de rest geniet van een warme kop koffie of chocolademelk op hun vrije dagen. De herfst is absoluut niet mijn favoriete seizoen, maar wel het mooiste. Ook ik vergaap mij aan de natuurpracht tijdens een lange boswandeling. Om diezelfde avond onder een dekentje te genieten van de huiselijke warmte.

Maar dit jaar heeft de herfst ook een keerzijde. Ik ben namelijk al een goede drie weken ‘ziek’. Vooral de laatste week kom ik niet veel verder dan de zetel en het werk. Lichamelijk ben ik echt ontzettend moe. Zo moe dat ik in de weekends gewoon het klokje rond slaap. Overdag is het hoesten, proesten en niezen geblazen. Doordat ik zoveel rust moet nemen, heb ik natuurlijk ook veel tijd om na te denken. En dan is het feit dat ik mij lichamelijk slecht voel ineens goed. Wat een verschil met vorig jaar.

Vorig jaar beleefde ik – naar mijn gevoel – de moeilijkste herfst ooit. BAS was op zich al vrij zwaar op dat moment. Naast elke dag meerdere masterclasses, werkten we elke avond door aan onze pitch die tegen vrijdag klaar moest zijn. En oh ja we reisden het hele land door met het openbaar vervoer (wat voor de nodige frustraties en vertragingen zorgde natuurlijk ^^). Ik vertrok voor 7 uur en kwam pas na 22u weer thuis. Heel vermoeiend, maar niets dat ik lichamelijk niet aan kon.

Mentaal, dat was een ander verhaal. Want hoewel ik elke dag leerrijk en uitdagend vond (cliché I know ^^), was het moeilijk om ’s morgens vol energie uit bed te springen. Ik voelde mij namelijk niet goed in de groep, kon mezelf niet zijn en had het gevoel niets bij te brengen. Ik heb mezelf toen moeten slepen naar kerstmis, wanneer ik door mijn stage 5 maanden ‘weg’ zou zijn van de groep. Een periode waarin ik mentaal terug opflakkerde. Na deze herfst is het allemaal veel beter gegaan, ook tijdens de maanden dat ik wel terug tijd doorbracht met de groep.

En nu zijn we een jaar verder en wil mijn lichaam even niet meer mee. Misschien niet abnormaal, ik ben na BAS onmiddellijk aan het werk gegaan en heb als starter natuurlijk geen vakantie. De aanpassing aan het nieuwe ritme, het vele bijleren,… Dat vraagt heel wat energie. Maar mentaal voel ik mij zo goed. Ik amuseer mij, waar ik ook ben. Dus neem ik die vermoeidheid er maar gewoon bij, dat gaat wel weer over.

Wanneer mensen dus vragen hoe het met gaat zou ik kunnen antwoorden dat ik mij slecht voel. Maar in vergelijking met vorig jaar gaat het juist heel goed met met mij. Soms, heel soms, is er geen slecht en alleen maar goed. Mooi zo.

En net als het vaststaande feit dat binnen enkele weken alle bladeren van de bomen zijn gevallen, gaan die lichamelijke kwaaltjes ook wel weer over.

Fijne herfst iedereen!

Pont-château

30 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Dit weekend vinden de Europese kampioenschappen veldrijden plaats in het Franse Pont-château. Het EK heeft, zoals in alle sporten, een beetje een merkwaardige reputatie. De waarde ervan is niet echt duidelijk, daarvoor bestaat het nog niet lang genoeg. Desalniettemin staat er wel een trui op het spel. En of je die nu mooi vindt of niet: een trui toevoegen aan je palmares, daar droomt iedere renner van.

Maar voor de echte veldritliefhebber is het EK in Pont-château vooral een terugkeer naar de plek waar al eerder een belangrijke cross is gereden. In 2004 om precies te zijn. Ergens eind januari. Jawel, een wereldkampioenschap.

Ik kan ze me allemaal voor de geest halen, de WK’s van de laatste 2 decennia. Maar er zijn er maar enkele waarbij het spannend was tot in de laatste ronde. Waarbij elk miniscuul foutje werd afgestraft. Waarbij het hart van iedere supporter een paar tellen te veel sloeg en de hartslag van de renners ver over de limiet ging.

Er is er maar één WK waarbij het spannend was tot de laatste seconde, tot in de laatste 20m. Het was een Belgisch onderonsje, een toenmalige clash tussen de oude en de nieuwe generatie. Tussen de man van het jaar en de man die er elk WK opnieuw stond. Met een duizelingwekkende sprint werd het parcours van Pont-château onsterfelijk.

mathieu — Mathieu Van Der Poel in De kuil van Zonhoven – oktober 2016

Een parcours dat allesbehalve spectaculair genoemd kon worden. Ook vandaag strijden ze op quasi datzelfde rondje. Je zou het zelfs saai kunnen noemen. En zonder regen zal het snel zijn, heel snel, te snel. Maar de inzet is wel opnieuw een trui…

De omloop van Pont-château bewijst dat je niet altijd een prachtig parcours nodig hebt om een fantastische wedstrijd te krijgen. Pont-château zal door het WK van 2004 voor altijd iets mythisch hebben. Voeg daar vandaag de onderlinge strijd tussen Van Der Poel en Van Aert aan toe. Hoe dicht zij bij elkaar liggen. Het kan niet misgaan!

Voor de volledigheid: in 2004 won Bart Wellens met nog geen halve seconde voor op Mario De Clerq. Sven Vanthourenhout kwam als derde over de meet. Geen van deze renners zal vandaag de koers bepalen. Maar neem het van mij aan dat ze met veel nostalgie en trots zullen terugdenken aan die ene wedstrijd, wanneer de winnaar van vandaag over diezelfde eindmeet rijdt.

P.S. ook vorig jaar schreef ik over het EK.

Travel tips: Rome #4

23 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Rome is de stad van Caesar en Augustus, van Bernini en Michelangelo, van de Borgias en Franciscus, van pasta en gelato en jawel ook van Mussolini. Er zijn weinig steden met zo’n rijke geschiedenis als de hoofdstad van Italië. Ik verbleef er 5 dagen en geef je met plezier enkele tips mee.

Vandaag dan eindelijk de laatste lading tips voor deze prachtige stad! De vorige delen lees je hier:

Kerken

Rome is natuurlijk de katholieke hoofdstad van Europa, zeg maar van de wereld. Dat zie je niet alleen in Vaticaanstad. Je vindt verspreid over de stad honderden kerken. Niets speciaal zou je denken, in België heeft elk dorp ook een kerk. Alleen herbergen die niet een schat aan kunstwerken van de groten der aarde zoals Michelangelo, Rafael en Bernini. En zelfs zonder grote namen kan het interessant zijn om gewoon eender welke kerk die je tegenkomt even binnen te lopen. Muurschilderingen, koepels, altaren en andere pracht en praal komen je tegemoet. En de rust in zo’n kerk is ook mooi meegenomen. Zeker gezien de toeristische drukte waaraan Rome wel eens te prooi durft vallen.

Mijn aanraders:

Sant Ignazio met zijn trompe l’oeil in de koepel. Meesterwerkje!
Sant Agnese in Agone op het Piazza Navone – het plein van Bernini -, maar ontworpen door Borromini, zijn grote rivaal.
Santa Maria della Concezione. Een lugubere kerk met schedels en botten van overleden monniken. Deze was gesloten als wij daar passeerden. Zonde!
Santa Maria della Victoria met het wereldberoemde werk van Bernini: De extase van Sint Theresa. Ook gemist, jammer genoeg!
Santa Maria in Trastevere (op de foto) met zijn zuilen en prachtige gouden plafond.
Santa Maria del Popolo op het Piazza del Popolo. Met de Chigikapel van Rafael.

De kerken in Rome zijn allemaal gratis te bezoeken. Check wel zeker de openingsuren, want tijdens de middag zijn sommige kerken enkele uren toe. Neem voor de zekerheid een sjaal mee zodat je jezelf kan ‘bedekken’. En respecteer de rust, dat ligt voor de hand.

Omgeving van het Piazza del Popolo

Niet alleen de kerk Santa Maria del Popolo is de moeite, het plein zelf wordt omgeven door bezienswaardigheden. De Via del Corso is een grote boulevard waar de bekende winkelketens menig shoppinghart doen overslaan. Je eindigt op het plein met de zogenaamde tweelingkerken aan beide kanten. Achter het plein kan je zalig vertoeven in het park Villa Borghese. Ideaal voor een picknick tijdens de lunch. Vanaf het Piazza del Popolo ben je in een oogwenk ook aan de Spaanse trappen. Deze bekende hotspot vond ik zelf niet zo speciaal. Het zijn trappen waarop veel volk zit :p. Heerlijk ‘mensenkijken’ kan je er natuurlijk wel.

Fonteinen

Rome staat ook bekend voor zijn fonteinen. De bekendste is natuurlijk de Trevifontein, waar je een muntstuk ingooit om er zeker van te zijn dat je zal terugkeren naar de stad (alsof je dat zo al niet zou willen). Deze stond droog en in de steigers als wij daar waren (balen!). Maar het zou echt de moeite zijn, dus baan even je weg door de talloze toeristen. En geniet van de andere fonteinen die je verspreid over de stad tegenkomt.

Conclusie

Ik vond Rome echt driedubbel de moeite. Ja, het is super toeristisch, maar er zijn zoveel mogelijkheden om die drukte af en toe te ontwijken in bv. één van de honderden musea of kerken. Vanuit Rome kan je ook meerdere daguitstappen maken bv. naar Ostia, Tivoli of fiets eens langs de Via Appia. Ik wil zeker nog eens terug, al was het maar om de Trevifontein deze keer wel met water te aanschouwen.

Dus kom maar op met jouw tips, wat mag ik de volgende keer niet overslaan?

De kuil

16 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Het is weer zover. De eerste bladeren verkleuren en laten daarna kale boomtoppen achter. Het wordt kouder en natter. We halen die kleurrijke sjaal en muts weer boven. En we zitten sneller bij de dokter met een stevige verkoudheid dan we gehoopt hadden.

Ik heb best wel al heimwee naar de zomer, maar toch trek ik vandaag met veel plezier die muts over mijn hoofd en zet ik die verkoudheid even opzij. Want vandaag trek ik naar ‘de kuil’. In minder dan 5 jaar tijd een echt begrip geworden in het veldrijden.

De cross in Zonhoven wil maar één ding zeggen: zand. Massa’s zand. Van dat zand dat hoe droger, hoe moeilijker ligt om door te rijden (en laat het nu net niet veel geregend hebben ^^). En dan heb je de kuil. Geliefd door het publiek, gevreesd door de renners. Metershoog en vooral heel stijl. Je moet hier als crosser maar liefst twee keer per ronde induiken en weer uit klauteren.

Daar bovenaan in dat mulle zand heb je als veldrijder maar één keuze: niet denken, maar durven! Naar beneden, zonder omkijken, op gevaar van eigen leven en onder het kabaal van al die supporters. Oorverdovend naar het schijnt. Alsof je een Olympische arena betreedt.

En ja, het lukt menig renner niet om heelhuids beneden te raken. ‘Ooooh’ klinkt het dan als een Mexican wave door het publiek. En ben je wel goed beneden geraakt, dan moet het zwaarste nog komen. Naar boven. Voetje per voetje. Pijnlijk voor de enkels. Dat beseffen ook de supporters wanneer ze een cross en enkele pinten later de warmte van de feesttent willen opzoeken.

Na een uur heb je hier sowieso een verdiende winnaar. De sterkste. En de rest? Die baalt dat ze weer een jaar zullen moeten wachten om deze oh zo mooie cross op hun palmares te schrijven. Want als je in Zonhoven hebt gewonnen, ben je een topper. Het geeft je talent dat klein beetje meer glans.

Ze zeggen altijd dat het veldritseizoen pas begint op 1 november. Op de Koppenberg in Oudenaarde. Laat ons zeggen dat dit niet meer klopt. Nee, de echte cross start wanneer in de eerste ronde daar in die kuil in Zonhoven duizenden supporters hun keel openzetten. Een klassieker in wording. Of is het dat al?

14 dingen die ik niet meer zou moeten doen

9 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Het is weer lijstjestijd! We doen allemaal wel eens zaken waarvan we weten dat het niet goed voor ons is. We kunnen het gewoon niet laten. Hieronder mijn dingen waarmee ik eigenlijk zou moeten stoppen. Niet overmorgen, maar nu meteen!

Piekeren over de meest belachelijke dingen. Ben ik niet te dik in deze broek? Heb ik vandaag wel hard genoeg gewerkt? Vind die persoon mij nog wel leuk?
Op mijn nagels bijten. Vorig jaar tijdens BAS mee begonnen, van de stress. Niet OK.
Mijzelf blijven verantwoorden voor het feit dat ik nog geen lief heb. Iets met mijn leven en moei je er niet mee.
Agressief worden als iets niet lukt. Mijn laptop kan er van meespreken. Perfectionist tot in de kist!
Mij ergeren aan iedereen zijn ‘perfecte’ leventje op sociale media. Ja, ik kijk vooral naar jou, Instagram. Allemaal opgezet spel, geef maar toe.
Om de 10 minuten naar mijn smartphone grijpen, hij zal wel trillen als ik een melding heb. Het toppunt is dat ik soms op zoek ben naar mijn gsm als ik hem al vastheb. Tja.
Mijn mening voor me houden omdat ik denk dat niemand naar mij zal luisteren. Grootste fout tijdens #BAS1516.
Foto’s van mij nooit mooi vinden. Ik heb topfotografen als vrienden. En ik ben wie ik ben. Ook met mijn haar in de war (heeft het vooral niet over de foto hierboven ^^).
Mijn schrijfsels onderwaarderen. Ik vind altijd wel iets dat nog niet goed is. Terwijl ik er heel wat tijd insteek en daar best wel trots op mag zijn. Perfectionisme anyone?
Tijd verspillen aan slechte boeken of tv-programma’s. Ik heb de neiging om alles af te werken waar ik aan begin. Zonde, er zijn nog boeken genoeg!
Überhaupt tijd verspillen aan iemand die het niet waard is. Dat slorpt energie op die ik best voor iets anders kan gebruiken. Een beetje me-time bijvoorbeeld.
Emoties opkroppen. Doet alleen maar meer pijn achteraf.
Geen hulp aanvaarden. Ik sta altijd klaar voor iedereen, maar zelf iets aannemen? Hola, dat is moeilijk hoor. Iets met perfectionisme en een ego ^^
Te weinig genieten van de kleine mooie dingen. Lichtpuntjes weet je wel.

Herkenbaar? Wat zou jij niet meer mogen doen?

Werelddierendag: confessions van een crazy cat lady #2

2 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Op 4 oktober is het Werelddierendag. Jullie weten ondertussen al dat ik een crazy cat lady ben. Ik kan er wel om lachen, maar mijn katten zijn echt wel mijn dierbaarste bezit. Die schepseltjes maken van een huis mijn thuis. Oké, heel sentimenteel allemaal dit. Ik wil eigenlijk een nieuw lijstje maken met nog meer betekenissen van een katteneigenares. Here we go!

Na een lange dag werken kom je eindelijk thuis. Je katten staan je op te wachten. Eigenlijk niet om je te verwelkomen hoor, maar om je een dik schuldgevoel te bezorgen. Om je te verwijten dat je hen zooolang alleen hebt gelaten. Of je nu maar een uur of twee dagen bent weggeweest, het leek voor hen een eeuwigheid en je zal het geweten hebben!
Een hond die blijft kwispelen of het nu de eerste of 235ste aai is. Hij vindt het nog altijd even fijn. Bij een kat ligt dat lichtjes anders. 1 aai, 2 aaitjes, 3, 4…. BANG, als je niet oppast zit je hand onder het bloed. En waag het niet van het een 5de keer te proberen hé!
Katten moeten regelmatig hun nagels blijven scherpen. We hebben twee krabpalen in huis, maar niets krabt zo goed als de zetel, toch?
Wanneer hun nagels weer scherp zijn, gaan ze ze toch nog eens extra wassen. Nagel per nagel. Het is precies zo’n messenslijper die je met een killerblik aankijkt. Dat aaien is duidelijk niet voor nu.

Er zijn me dunkt 60 verschillende merken katteneten op de markt. En mijn katten vinden het allemaal best lekker. Voor even en dan halen ze hun neus op voor datgene waar ze gisteren nog verlekkerd op waren. Dan maar opnieuw naar de winkel zeker? Oh, en die halve verpakking die nog over is niet weggooien. Twee weken later smaakt dat opnieuw hemels als ik mijn katten moet geloven…
Ze staat te miauwen aan de deur, je staat zo snel mogelijk op, je doet de deur open, de kat komt in beweging, maar opeens… Opeens is ze toch niet meer zo zeker of ze nog wel binnen wilt. En dus blijft ze in deuropening zitten. Om na te denken? Nee hoor, ik denk eerder om jou daar te laten staan als haar slaafje.
Je kat zit rustig naast jou, je staat even op om iets te halen. Binnen een paar minuten sta je opnieuw in de kamer, waar precies net een orkaan is doorgeraasd. Alles ligt overhoop! En de kat? Die zit nog steeds op datzelfde plaatsje met een onschuldige blik te kijken. Heb ik niet gedaan hoor…

Herkenbaar, toch? Ach, ik zou ze niet kunnen missen! Een hele fijne Werelddierendag iedereen!

Meer crazy cat lady confessions kan je hier lezen.

Iedereen creatief #1: de ontdekkingsreis

25 september 2016goanneliesLeave a comment

Creativiteit, er zijn weinig woorden waar zoveel over gesproken en geschreven is. Typ het maar eens in een zoekmachine en je vindt honderden meningen over het topic. Sommigen vinden dat creativiteit dood is, dat alles al eens is gedaan. Anderen stellen dat je niet gelukkig kan zijn zonder dat je job je aanzet tot creatief denken. En dan heb je nog zij die menen dat creativiteit alleen maar een hobby kan of mag zijn. Ook mijn opinie over creativiteit is het afgelopen jaar op proef gesteld en zelfs volledig door elkaar geschud. Alsof er nog niet genoeg artikels over bestaan, besloot ik om er vanaf nu ook een rubriek aan te wijden. Onder het motto ‘iedereen creatief’ geef ik inzichten, tips en tricks om creatiever door het leven te gaan.

Maar laten we beginnen bij het begin. Wat is creativiteit nu juist? En vind ik mezelf creatief? Laat ons zeggen dat het antwoord daarop jarenlang resoluut neen is geweest. Ik kan niet, ik herhaal niet (!) tekenen of schilderen en vraag mij geenszins om mooi te handletteren (tenzij je eens goed wil lachen). Ik vond mezelf dus niet creatief genoeg en liep weg van alles wat dat woord in mijn hoofd deed oproepen. Het stond zeker en vast niet als eigenschap van mezelf op mijn CV.

Maar toen ging ik solliciteren voor BAS, wat best een creatieve richting was en waardoor het angstzweet al in mijn schoenen liep. Ik loste het op door te stellen dat ik best account of strateeg kon worden, maar creatieven waren “een andere soort mensen”. Ik blogde ondertussen elke week, maar zag dat niet als creatief.

Tja, ik was dus ontzettend fout hé. De helft van mijn stage heb ik doorgebracht als copywriter en conceptbedenker. En tijdens ons pop-up bureau was mijn titel op Linkedin niet account of strateeg, maar (surprise!) creatief. Ik heb op mijn stage mijn creatieve kant ontdekt, hij is er altijd geweest, maar ik was er blind voor. Ik ben creatief, niet als jij!

Ondertussen besef ik dat creativiteit meer is dan mooi kunnen schilderen. Het doet je op een andere manier denken, het brengt je bij oplossingen die niet meteen voor de hand liggen. En die creativiteit uit zich bij iedereen op een andere manier. Bij mij in mijn schrijfsels, bij anderen in fotografie, koken of het ordenen van spullen. En ja ook coderen is creatief, een minuscule verandering in code zorgt voor een ander uitzicht. Creatief speelgoed, me dunkt!

Met andere woorden, creativiteit is geen eindproduct, het is een mentaliteit. Een denkwijze die naar mijn mening mensen gelukkiger, productiever (ze vinden sneller een oplossing) en succesvoller maakt. Creatieve mensen lijken dus waardevolle werknemers voor je bedrijf. Maar dat is het net, je moet geen “creatieven” aannemen. De hokjes creatieven en niet creatieven bestaan helemaal niet. Iedereen is creatief, op zijn manier. Alleen stimuleert nog niet iedereen zijn creatieve kant. Je bent misschien, net als ik een jaar geleden, blind voor je eigen creativiteit.

Creativiteit is dus niet alleen voor in je vrije tijd, of voor op je werk. Een creatieve mindset neem je altijd aan. Hoe? Probeer het gewoon eens uit! Kijk naar een probleem op een andere manier, lees iets wat je inspireert en ga er mee aan de slag, neem gitaarlessen of koop zo’n gehypet kleurboek voor volwassenen. Het zal even zoeken zijn naar jouw ding, maar je vindt het heus wel.

Ik hoop jou in deze rubriek nog wat meer te inspireren, maar voor nu: you’re going on an adventure! Eentje die je rijker zal maken als persoon op het einde van de rit (Hé, misschien ben je wel goed in pretparkattracties verzinnen?).

En de discussie of creatieve ideeën dood zijn… Wie dit denkt moet dringend op zoek naar zijn eigen creativiteit en zal op die manier zijn stelling zelf wel teniet doen 😉

Heb jij hem al beet, die creatieve mindset?

Keuzes met het hart

18 september 2016goanneliesLeave a comment

Keuzestress, het wordt de ziekte van onze generatie, de millennials, genoemd. Er is te veel keuze. En niet alleen in de supermarkt, of op de menukaart van een restaurant. Ik wil het hebben over diepgaandere keuzes in je professionele carrière of je privéleven. Er zijn honderden studierichtingen, miljoenen jobtitels en 7 miljard mensen op de wereld om een partner uit te kiezen. We kunnen alles doen wat we willen, mits het financieel wat meezit natuurlijk.

Studeren is niet langer een privilege. Het stond afgelopen week nog in de krant. Jongeren stellen hun studiekeuze almaar langer uit. Wij zijn de generatie die verlamd lijkt door de overvloed aan opties. Nochtans is de correlatie tussen een studierichting en een effectieve job nog nooit zo laag geweest. Een diploma begint in verschillende sectoren (waaronder de mijne!) niet veel meer uit te maken. Waarom kies je dan niet gewoon voor wat je graag doet? Voor wat je interessant lijkt? Daar wringt het schoentje, want we zitten met een economische crisis waarin een job vinden niet simpel is. Die studiekeuze lijkt ineens dan toch heel belangrijk. En dus gaan we het overdenken.

Ik zou een heel artikel kunnen schrijven met tips en tricks om keuzes te maken (en misschien doe ik dat nog wel eens). Maar nee, ik ga het hebben over hoe ik mijn keuzes altijd maak. Ik ben een vrij rationeel persoon, maar als het gaat om belangrijke zaken zoals een studierichting of een job maak ik vaak vreemde sprongen.

In derde middelbaar was ik onderweg mij in te schrijven voor Wetenschappen – Talen, ik had het wel gehad met Latijn. Een uur later kwam ik thuis met een inschrijvingsbewijs voor, jawel, Latijn – Talen. Ik heb heel lang getwijfeld om aan de universiteit iets met economie te gaan studeren, toch koos ik uiteindelijk voor Communicatiewetenschappen. En een jaar geleden zou ik dan wel iets met economie gaan doen, een master in het Management. Was het niet dat ik besloot om me, na de selectiedag overigens, toch kandidaat te stellen voor BAS. Ik wist amper wat dat jaar precies inhield, maar een week later was ik geselecteerd (hoera?!). Mijn drie stages heb ik gekozen op basis van één gesprek, het gesprek op mijn latere stageplaats. Kijken of het ergens anders beter was? Niet nodig blijkbaar. Het gras is overal even groen.

Mijn laatste ietwat vreemde beslissing dateert van dit voorjaar. Ik was aan het solliciteren als project manager in de reclame. En toen kwam de twijfel om het toch niet als copywriter te proberen. Ik heb uiteindelijk een contract getekend als online marketeer, niet in de reclame.

Van geen enkele keuze die ik hierboven noem heb ik spijt. Al begrijp ik mezelf ook niet altijd. Het lijkt alsof ik belangrijke beslissingen, die toch wel mijn huidig leven bepaald hebben, zomaar neem. In een ogenblik. Heel impulsief. Ik kan het eigenlijk zelf niet verklaren.

De ware reden is waarschijnlijk dat ik in zo’n gevallen naar mijn hart luister. Niet bewust, maar ik doe het wel. Ik geloof gewoon dat je diep vanbinnen wel weet wat de juiste beslissing is. Maar door externe factoren, zoals je ouders en de media die je wijzen op de economische crisis, ga je met je verstand beginnen denken en een eventuele rationele beslissing uitspreken. Op het moment van de keuze zelf heb ik echter altijd naar mijn hart geluisterd.

Waarschijnlijk was economie jobzekerheidgewijs (is dat een woord?) een betere keuze, net als wetenschappen in het middelbaar misschien wel nuttiger was dan Latijn. En project manager was de veilige optie geweest (maar ja comfort zones zijn er om te breken, of niet?), waar ik ervaring kon in voorleggen. Maar telkens lag mijn hart ergens anders.

Dus misschien moet je gewoon even diep in jezelf graven. Daar heb je allang een beslissing genomen. Een beslissing die je vast ook wel met rationele argumenten kan ondersteunen. Het eerste zal alvast zijn ‘ik wil dit echt’. Een betere reden kan ik mij niet bedenken. En laat anderen vooral hun mening zeggen, uiteindelijk maak jij je keuze. Met je hart.

Luister jij vooral naar je hart of naar je verstand als je een belangrijke keuze maakt?

Working 9 to 5 #1

11 september 2016goanneliesLeave a comment

Vandaag zijn we exact twee maand na mijn eerste werkdag bij Statik. Ik startte er op 11 juli als online marketeer. In de rubriek ‘Working 9 to 5′ hou ik jullie op de hoogte van hoe het werkleven me bevalt. Hoe gaat het nu met mij? Wat vind ik van de job? En mis ik het studentenleven niet te hard?

De job? Wel in de eerste plaats kan ik al wat meer vertellen over wat ik nu precies doe. Ik ben marketeer in het nieuwe online marketingteam, maar mijn focus zal liggen op alles wat met content te maken heeft. In de eerste plaats het uitdenken van een grondige contentstrategie en het verzorgen van de verspreiding van deze content via verschillende kanalen zoals sociale media en nieuwsbrieven. Op termijn zal daar ook zeker een grondig stuk contentcreatie, en in mijn geval dus copywriting bijkomen.

Ik besef nu pas dat mijn hart volledig bij content ligt. Natuurlijk ben ik via mijn blog elke dag met content bezig, maar hier schrijf ik vanuit mezelf, zijn er geen regels en is er geen juist of fout publiek. Ik schrijf voor mijn plezier en niet meteen om producten te verkopen, zelfs niet om bekendheid te creëren. De juiste boodschap via het juiste kanaal bij het juiste publiek krijgen is nog een ander paar mouwen. Ik heb nog veel te leren en zo heb ik het graag.

Over mijn takenpakket heb ik alvast niet te klagen. En over de rest eigenlijk ook niet. Ik heb super fijne collega’s (dat is het allerbelangrijkste!) die openstaan voor al mijn vragen. Het is een inspirerende werkplek in de mooiste stad van Vlaanderen. Er gebeuren zoveel fijne dingen naast het werken, de sfeer is gewoon top!

Of ik het studentenleven mis? Wel niet echt, behalve dan de vrije tijd (en vakantie) die je als student (te?) veel hebt. Ik zit ondertussen in een goed bioritme waarbij ik ’s avonds genoeg tijd heb om iets leuks te doen of uit te rusten. En mijn weekends zijn goed gevuld! Ik heb meer tijd voor mezelf dan tijdens BAS, waardoor ik me beter in mijn vel voel.

Het gaat dus goed met mij. Hier vertelde ik meer over het feit dat ik het zo moeilijk had met binnen de grote BAS-groep te passen. Bij Statik zijn we met meer dan 25 en heb ik vreemd genoeg geen enkele moeite met mezelf te zijn. Ik ben niet de meeste extraverte, en zal dat nooit worden, maar met mijn mening op tafel te gooien heb ik voorlopig helemaal geen problemen ^^. Ik pas hier een pak beter in de groep, en net als bij mijn stage op Seven, heb ik heel snel mijn plekje gevonden. Misschien was de groep tijdens BAS gewoon een grote uitzondering waarin het echt niet lukte om mijn eigen plaats te claimen.

Het enige wat ik misschien een beetje mis is de creativiteit die zowel bij Seven als binnen BAS constant aanwezig was. De lange conceptuele brainstorms, uren nadenken over een slogan, een radiospot schrijven,…. Bij Statik is het eerder resultaatgericht werken, met een focus op data. Er is natuurlijk wel plaats voor creativiteit binnen dat werkkader, maar het zal altijd wat beperkter blijven dan in een reclamebureau.

Het voordeel hiervan is dan weer dat mijn hoofd vol met inspiratie zit. Echt, ik kan mijn eigen gedachten niet doen stoppen. Ik heb zoveel (zotte) ideeën voor mijn blog en mijn persoonlijk leven. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan. Nog even genieten van de nazomer, en dan tijdens de herfst- en wintermaanden lekker bijleren, schrijven en jullie inspireren. Ik heb daar zoveel zin in!

Ik hou jullie op de hoogte! Doe jij wat je graag doet?

Te veel chaos vandaag

4 september 2016goanneliesLeave a comment

September wordt weleens de drukste maand van het jaar genoemd. Kinderen terug naar school, deadlines op het werk, sportscholen die opnieuw hun deuren openen,… Het komt allemaal samen op je schouders. En dat weegt. De chaos is compleet! We kunnen alleen maar hunkeren naar die rustige zomeravonden van weleer.

Bij mij valt de chaos dit jaar goed mee, ik heb de hele zomer gewerkt dus is er niet zo veel verschil met de vorige weken. Ik ben zelfs blij dat iedereen rondom mij ook weer in een vaste structuur valt. Niettemin is september een moeilijk maand voor iedereen. Hieronder enkele tips om er mee om te gaan. Voor je het weet is het zo alweer oktober.

Routine

Eigenlijk is niet september, maar de zomer de boosdoener. Tijdens de zomer ligt je ritme, zowel privé als op het werk, lager dan tijdens de rest van het jaar. Je hebt niet alleen een tijdje vakantie, je doet elke dag meer ontspannende dingen. Zoals langer slapen, want de kinderen moeten niet vroeg op. Huishoudelijke klusjes kunnen wachten tot morgen en de sportschool is een tijdje dicht. Koken? We gaan wel op restaurant. En met de helft van de collega’s op vakantie worden deadlines vaker uitgesteld.

De afgelopen twee maanden hebben je routine dus grondig doorbroken. Dat is de reden dat je lichaam het nu zo moeilijk heeft. Je voelt je futloos en oververmoeid. Veel mensen proberen de zomer nog wat langer vast te houden door in september nog veel avonden tot laat van huis weg te zijn. Heel fijn, maar het maakt het niet makkelijker om te wennen aan de routine.

Mijn tip: omarm in september de routine, geniet terug van de gewone dingen (een kopje koffie bij het ontbijt). Die fijne uitjes hoef je niet uit te stellen, maar plan ze gewoon in het weekend (heb je meteen iets om naar uit te kijken). Zo bouw je opnieuw een bioritme op en ga je je snel fitter voelen.

Schrijf het op

Chaos speelt zich vooral af in je hoofd. Je hebt het gevoel dat je nog 256 dingen moet doen, allemaal tegelijk. Schrijf daarom al je to do’s neer op een blaadje papier. Op die manier zul je zien dat er bepaalde zaken zijn die je op dit moment toch niet kunt aanpakken (bv. ik moet morgenavond naar de proefles aquazumba), door ze neer te schrijven zijn ze echter wel uit je hoofd en kan je focussen op de belangrijkste to do’s.

Een tweede blad gebruik je om al je losse gedachten neer te pennen. Als je deze nadien leest, zul je zien dat dit meestal dingen zijn waar je niets kan aan veranderen. Door ze op te lijsten kun je ze opnieuw beter van je af te zetten. En waarom je zorgen maken om iets waar je toch niets aan kan doen?

Prioriteiten

Ik zei het al: focus op de belangrijkste to do’s. Je kan niet alles tegelijk (ook al denk je van wel, multitasken werkt niet!). Het kopen van een winterjas kan in oktober ook nog, net als dat etentje dat op een moment valt dat je eigenlijk toch liever een avond rust hebt. Orden dus meteen je to do’s volgens je prioriteiten.

Hoe je prioriteiten stelt? Wanneer je je lijstje overloopt, zul je snel natuurlijk aanvoelen welke zaken je het belangrijkste vind. Ook al is een bepaalde taak niet fijn, ga gewoon aan de slag. Just do it! Als je echt een uitsteller bent, kan je elke taak een deadline geven.

Door opnieuw een routine aan te nemen, je gedachten op te schrijven en deze te ordenen volgens je prioriteiten kom je al een heel eind ver om die chaos te verdrijven. Probeer verder gewoon te genieten van alledaagse dingen (zoek naar de lichtpuntjes) en dan komt alles wel weer goed. Want het komt altijd goed, toch?

Heb jij last van een chaotisch hoofd deze dagen?

Travel tips: Rome #3

28 augustus 2016goanneliesLeave a comment

Ik gaf al eerder mijn tips voor een tripje naar de hoofdstad van Italië hier en hier. Vandaag neem ik jullie mee naar dat andere land dat je kan bezoeken tijdens je verblijf in Rome, Vaticaanstad. En ik ga het meteen toegeven: ik vond Vaticaanstad het mooiste dat ik in die 5 dagen heb gezien.

Sint-Pietersplein en de basiliek

Vaticaanstad is de kleinste staat ter wereld en natuurlijk het hart van het katholieke geloof. Het Sint-Pieterplein is ontworpen door Bernini en aangelegd in de vorm van een sleutel. De colonnade bevat maar liefst 160 beelden van heiligen en in het midden staat een gigantische obelisk. Het is hier dat de paus jaarlijks zijn urbi et orbi uitspreekt voor tienduizenden gelovigen.

De echte blikvanger is natuurlijk de Sint-Pieterbasiliek. De toegang is gratis, maar er staat steeds een lange rij over het hele plein. Geen nood, dit is enkel om door de metaaldetector te lopen en om na te kijken dat je wel voldoende ‘bedekt’ bent. Het gaat snel vooruit dus na maximum een half uur aanschuiven ben je wel binnen. Ga tegen het einde van de namiddag en het gaat zelfs allemaal nog een beetje vlotter.

Random tip: in de meeste kerken van Rome mag je niet binnen indien je schouders niet bedekt zijn. In de Sint-Pieter zijn ook shortjes en rokken tot boven de knieën uit den boze. Dan vragen ze je om een soort papieren broek te kopen om toch binnen te mogen (heel sexy én duur ^^). Neem dus steeds een sjaal mee voor je schouders en doe indien mogelijk een lange broek aan.

Eens je de basiliek binnen bent kan de verwondering beginnen. De prachtige koepel van Michelangelo overdonderde mij. Het is gewoon een prachtige kerk. Vooraan vind je ook La Pieta van diezelfde Michelangelo, dat is maar één van de vele kunstschatten die de basiliek rijk is. Ik voelde de rust op mij neerdalen daarbinnen, de emoties van de gelovigen die eindelijk hun basiliek bezoeken bezorgde me kippenvel.

Neem dus rustig de tijd om alles te bekijken en ga dan naar boven. Naar boven? Je kan de koepel van de Sint-Pieter namelijk zelf beklimmen. Voor 5 euro maak je de hele beklimming, voor 7 euro brengt een lift je halverwege vanwaar het nog ‘maar’ 320 treden zijn. Op het einde wordt het wat smalletjes, maar wat een uitzicht! Je krijgt een prachtige kijk op het sleutelvormige plein en de rest van Rome.

In Vaticaanstad rekenen ze goed door voor eten en drinken. In de Via Borgo Pio kan je nog behoorlijk betaalbaar eten. Wij lunchten bij Tre Pupazzi.

Vaticaanse musea

De Vaticaanse musea herbergen alle grote kunstschatten van het Vaticaan. Het is eigenlijk een verzameling van paleizen die door de eeuwen is gegroeid. Trek zeker wat tijd uit voor deze musea, alles bezichtigen is trouwens onmogelijk. Door de bezoekersstroom te volgen kom je sowieso langs alle hoogtepunten: de gang met kaarten, de Stanze van Rafael en de Borgia kamers met muurschilderingen van Pinturicchio. Alle routes eindigen in de Sixtijnse Kapel. Het is in deze kapel dat alle kardinalen worden opgesloten voor het conclaaf en het plafond van Michelangelo is wereldberoemd. Durf daarnaast eens links en rechts afslaan, weg van de massa, om in alle rust een kamer te bekijken.

Neem een audiogids en beslis zelf waar je meer uitleg over wilt horen. Vooral bij de immense muurschilderingen vond ik dit een echte meerwaarde.

Mijn gouden tip voor deze musea: boek je kaartjes op voorhand online (en doe dit bij de officiële website). Hierbij moet je een dag en uur aangeven en is het essentieel dat je er dan bent, maar je spaart er ontzettend veel tijd mee uit. Wanneer je naar de ingang wandelt zal je merken dat er een kilometerslange rij wachtenden staat, in de verschroeiende zon meestal. Deze mensen mag je met een online ticket allemaal voorbij en je moet eigenlijk niet wachten. Je betaalt dan wel 4 euro meer, je bent ten minste binnen in een ogenblik.

Castel Sant Angelo

Castel Sant Angelo is officieel al terug Italiaans grondgebied, maar de Engelenburcht heeft een direct link met het Vaticaan. Het is gebouwd als mausoleum, en heeft doorheen de eeuwen dienst gedaan als gevangenis en toevluchtsoord voor de paus. Vandaag huist er een museum, dat zeker interessant is om door te wandelen. Het dak geeft opnieuw een prachtig uitzicht over de stad en op de Sint-Pieter. Hier kan je mooie plaatjes schieten. De Engelenbrug verbindt het Castel met de rest van Rome. Op de brug staan verschillende engelenbeelden die gemaakt zijn door de leerlingen van Bernini.

Kortom, Vaticaanstad is een prachtige staat op zichzelf. Je vult er zonder moeite een hele dag!

Ben jij al in Vaticaanstad geweest?