Citytrip Archieven - Pagina 7 van 8

Sevilla #6: proef het lokale in Macarena

22 mei 2019goanneliesLeave a comment

Vorige keer lazen jullie over twee Spaanse casas waaraan ik mijn hartje verloor. Casas de Las Duenas bleek de perfecte namiddagactiviteit op onze eerste dag. In de voormiddag verkenden we een van de minder toeristische wijken. Misschien niet de meest logische keuze om onze citytrip te starten, maar we kregen meteen heel wat lokale sfeer mee.

Macarena & Feria

La Macarena is een oude volkswijk met smalle straatjes, veel kerken, kloosters én oeroude tradities. De buurt was in verval geraakt en is begin jaren 2000 wat heropgewaardeerd, onder andere met de bouw van Metropol Parasol. Waardoor nu voornamelijk de buurt rondom het Alameda de Hercules een hippe en arty wijk is geworden.

We ontbeten als prinsessen bij La Cacharreria de Sevilla. Ik post niet vaak foodfoto’s, maar deze is de moeite waard.

Met een goedgevulde maag wandelden we al meteen voorbij de bekende parasollen, die we nog links lieten liggen.

Wat meteen opvalt zijn de honderden kerken met prachtige torens die we tegenkomen. De meeste kerken zijn, net als de bekende kathedraal, gebouwd op de funderingen van vroegere moskeeën en die moorse elementen vind je nog wat terug in hun uiterlijk. Vooral de torens doen nog heel ‘minaret’ aan.

De barokke kerk Iglesia de San Luis de los Franceses is dan weer iets helemaal anders. Er bestaat geen twijfel over dat deze kerk op en top katholiek is. Een protserige voorgevel zoals wij zeggen. Wie protsig niet kent komt al ver met weelderig, maar dan op een negatieve manier ;).

In Macarena vind je nog goed bewaarde overblijfselen van de oude stadsmuren, waar Caesar himself ooit de opdrachtgever van was. Ook de gele toegangspoort El arco de la Macarena staat nog overeind.

Als je door de poort loopt kom je aan de basiliek van Macarena, één van de belangrijkste religieuze plekken van de stad. Ook toen wij er waren zat de kerk vol voor een misdienst. De benaming Macarena heeft trouwens niets te maken met de gelijknamige dans. De wijk is genoemd naar El virgin de Macarena, de heilige waaraan de basiliek is gewijd. Eén keer per jaar gaat er een heuse optocht door de stad met het beeld van La Macarena, dat je dus in deze kerk het hele jaar door kan gaan bewonderen.

Voor wie meer wil weten over de mudejarstijl kan naar het Centro del Mudéjar in het Palacio de los Marqueses de La Algaba (een hele mond vol), dat gratis te bezoeken is. Mudejar betekent letterlijk ‘hij die mocht blijven’ en dat slaat op de moorse elementen die werden getolereerd en zich vermengd hebben met onze Christelijke cultuur. Het was de eerste patio die we zagen, maar heel spectaculair was hij niet. In het museum keken we wat tegeltjes en lazen we wat meer over mudejar in en rond Sevilla. Leuke introductie!

Vervolgens trokken we naar het Alameda de Hercules, wat een levendig plein werd genoemd. Maar blijkbaar leeft dit voornamelijk ’s avonds en is dit de uitgangsbuurt van de stad.

Ooit was dit de grootste openbare tuin van Europa vol beelden. Daarvan zie je nu nog twee pilaren staan met onder andere een beeld van Caesar on top.

Hierna hadden we een hongerke en aten we onze eerste en beste tapas van de reis bij La Huerta Mediterranea. Eenvoudige kip met curry en moussaka smaakten nog nooit zo lekker. Zware aanrader!

Met een volle maag bezochten we Casas de Las Duenas. Maar dat was niet onze laatste stop van de dag. Want we hadden deze morgen natuurlijk Las Setas gespot en het beloofde een heldere zonsondergang te worden.

Metropol Parasol

Of het nu parasollen of paddestoelen zijn, daar ben ik nog niet uit, maar Las Setas roept bij iedereen wel een mening op. De enorme houten constructie (de grootste ter wereld) is niet bij elke local even geliefd en kreeg vandaar de niet zo rooskleurige bijnaam Las Setas, oftewel paddestoelen. Onder de parasollen vind je opgravingen uit de Romeinse tijd en een overdekte markt.

Maar wij wilden natuurlijk naar boven. Voor drie euro mag je van het uitzicht genieten en krijg je er een nog drankje bij. Opgelet: dit gratis drankje krijg je niet op het terras, maar beneden bij het naar buitengaan. Dat is niet echt duidelijk aangegeven.

De constructie is echt wel groter dan je denkt. Je kan er zeker even op rondwandelen en het uitzicht is fantastisch. De parasollen staan pal aan het einde van Macarenawijk waardoor je een groots uitzicht hebt over het centrum tot aan de Guadalquivir. Met een frontaal zicht op de kathedraal met Giralda. Ondertussen was het golden hour en dat zorgde voor zeer mooie plaatjes.

La Macarena was een mooie eerste kennismaking met deze zuiderse stad en staat dus voor mij niet langer alleen voor dat dansje op een foute party ;).

Meer lezen over Sevilla?

Welke zuiderse citytrip is jouw favoriet?

Lissabon #3: Castelo & Alfama

8 mei 2019goanneliesLeave a comment

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Op onze tweede dag deden we de wijken Graça, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. In een vorige update vertelde ik je al over Graça, met veel uitzichtpunten en een prachtig klooster.

Na de lunch wandelden we stap voor stap de heuvel op met als einddoel het Castelo de Sao Jorge op de top. Maar eerst was het tijd om rond te dwalen in Alfama.

Alfama

Alfama is een van de zeldzame wijken die de grote aardbeving van 1755 heeft overleefd en waar de smalle middeleeuwse straatjes nog intact zijn. Je lijkt er zo verloren te lopen in de steegjes, ook al is de wijk niet groot.

Het is een echte volksbuurt met was aan de balkons, schotelantennes, afgebladerde verf en kinderen die spelen op straat. Het is ook nog steeds een arme buurt. En dat hakte er bij mij wel een beetje in. Daarover schreef ik eerder al een post.

Er is geen horeca in de wijk, terwijl er honderden toeristen rondlopen. De bewoners zelf verdienen dus niets aan het toerisme. Ik zag een mevrouw van niet veel ouder dan ikzelf haar auto parkeren in een klein steegje en met twee boodschappentassen een klein deurtje binnen gaan. Dat is toch wel heftig.

Omdat het leven hier zo hard is kent de Portugese Fadomuziek niet toevallig zijn oorsprong in deze wijk. De nostalgische harde klanken van de fado kan je als toerist echter niet horen in Alfama. Daarvoor moet je naar een toeristenbar hoger op de heuvels. We deden dit niet, omdat de weeklanken van de fado niet echt ons ding zijn.

We dwaalden nog wel even rond in de steegjes. Ik zag bomma’s met elkaar praten via hun balkon. Ze konden elkaar een hand geven en keken naar de hordes toeristen die foto’s aan het maken waren. Het is geen ‘jonge’ wijk, dat merk je.

In Alfama kan je ook de Chafariz d’El Rei bekijken. Het is een enorme fontein die in de stadsmuren is ingebouwd en uitkijkt op de Taag. Letterlijk een ‘koningsfontein’, maar toen wij er waren stond deze jammer genoeg droog.

Castelo

Ook de wijk Castelo dateert uit de middeleeuwen en is natuurlijk in trek bij toeristen door de aanwezigheid van het Castelo de Sao Jorge op de top. Ik geef het toe: ook ik was excited toen ik de kanteeltjes zag. Het kasteel speelde al in een 12de eeuw een belangrijke rol wanneer koning Alfonso de Moren verdreef uit Lissabon (het bekende boek ‘het beleg van Lissabon’ van Saramango is gebaseerd op deze gebeurtenissen trouwens). De eerste fundamenten werden gelegd in de Romeinse tijd, daarna volgde de moorse overheersing en later werd dit een paleis voor de koninklijke familie.

Om het Castelo te bezoeken en van het uitzicht te genieten betaal je ongeveer 8 euro. De rij ging goed vooruit toen wij er waren. Je moet wel weten dat je niet echt een kasteel bezoekt. In die zin dat er enkel nog muren en torens rechtstaan en dat er niet echt ‘een binnen’ is. Op dat vlak viel het misschien een beetje tegen, maar de views <3.

Wanneer je het kasteeldomein binnengaat word je meteen getrakteerd op een prachtig uitzicht over Lissabon. Die uitzichten werden wij niet beu, nee.

Daarna krijg je al snel de oude kasteelmuren in het vizier. Er staan hier en daar bordjes met uitleg en je krijgt ook een plannetje mee waarop je wat meer info kan vinden. Er zitten pauwen, die sommige toeristen interessanter vonden blijkbaar dan het kasteel zelf. Ik kwam toch vooral voor de kanteeltjes. Die waren er gelukkig in overvloed.

Je kan op de torens en verdedigingsmuren wandelen opnieuw vergezeld van een mooi uitzicht. Ik vond het leuk om te doen, al waren we snel rond want erg groot is het niet. Je vindt op het domein ook archeologische opgravingen uit de Romeinse tijd.

Ik ben blij dat we het Castelo gedaan hebben voor Sintra, want het castle of the moors is daar toch nog indrukwekkender. Maar ik heb geen spijt dat we deze must-bezienswaardigheid hebben bezocht. Zoals je ziet is Lissabon onder een bewolkte hemel nog altijd een plaatje.

Sé Cathedral

Na de hele klim naar het Castelo hadden we, ondanks de regen, zin in een ijsje. Bij Gelato Therapy schuilden we voor een nieuwe regenbui met een heerlijk authentiek Italiaans ijsje en een wafel. We hadden nog een laatste stop op de planning staan: de Sé-kathedraal.

De Sé-kathedraal is na de overwinning op de moren gebouwd op de resten van een moskee en is het oudste kerkgebouw van de stad. Maar door de aardbevingen is de kerk een aantal keren heropgebouwd en daardoor kan je een mix van architecturale stijlen ontdekken in de speciale voorgevel. Binnen is de kerk opvallend sober en donker. Het is eens iets anders dan de overdadige barok die je meestal in het zuiden van Europa vindt. Door een misviering zijn we er niet ontzettend lang binnen geweest, maar ik vond het toch de moeite.

Hierna hadden we wel echt de nodige kilometers achter de rug. We ploften neer bij Esperança Sé, een van de eerste horecazaakjes die een vergunning kreeg in de buurt van de kathedraal. Ze serveren dunne Italiaanse pizza. Die inderdaad lekker was, maar ik had niet veel honger (B-12 tekort ^^) dus heb ik het jammer genoeg niet opgekregen. We waren ontzettend moe die dag en kropen lekker vroeg onder de wol.

Het was absoluut een geslaagde dag. Graça, Alfama & Castelo laten het echte Lissabon (van vroeger) zien. Je vindt er verschillende toeristische plekken en toch ben je tegelijk soms heel alleen. Dat vond ik een mooi evenwicht.

Wat is jouw favoriete plekje in Lissabon? Of moet je er nog naar toe?

Parijs #1: een ode aan de Notre-Dame

24 april 2019goanneliesLeave a comment

Aan mijn normaal tempo zou de eerste post over mijn vijfdaagse citytrip naar Parijs vorige maand ergens deze zomer online komen. Als alles goed gaat ten minste. De Notre Dame, die we pas de vierde dag bezochten zou dan ergens binnen anderhalf tot twee jaar zijn gloriemomentje krijgen op deze blog.

Maar toen was er die brand. Nu een dikke week geleden. Twee weken nadat ik me stond de vergapen aan de prachtige glas-in-lood rosettes en de hoge gotische zuilen. En dus krijgt de Notre-Dame wat ze verdient. Een eigen ode.

Het was een prachtige zaterdag. We slenterden met ons lekker Berthillon-ijsje over het Ile-De-La-Cité. Ik was deze keer echt eens mijn oriëntatie kwijt en was ervan overtuigd dat de Notre-Dame zich aan de andere kant van het eiland bevond. Maar ineens verscheen ze daar.

We gingen dichterbij. Steeds meer toeristen. En bloesems. Er zitten mensen achter de kerk in het parkje tussen de bomen te genieten van het zonnetje met het zicht op de Seine.

Aan de zijkant nog meer bloesems. Ze geven het gebouw net dat beetje extra.

De zijkant is Leen haar favoriet. Je hebt langs buiten een prachtig zicht op de Romaanse elementen. En één van de rosettes.

Stilaan komt de voorkant met de twee iconische klokkentorens in zicht. Meer bloesems. Witte deze keer.

Aan de voorkant wemelt het van de mensen. Ik neem foto’s in de hoogte en probeer de hele gevel erop te krijgen.

“Wil je naar binnen?” vraagt Leen. Ze ziet een rij staan en twijfelt daardoor. “Ik wil graag naar binnen” zeg ik. “Het is gratis, we zijn hier nu toch en de rij gaat goed vooruit. Volgens mij is het niet zo druk. Gewoon eventjes binnen kijken?”. Leen capituleert, want zelf is ze toch ook wel nieuwsgierig naar de binnenkant.

Vijf minuten later staan we binnen. We zijn niet alleen, maar het valt mee. Een kerk als deze krijg je moeilijk representatief op de foto. Leen brandt ondertussen een kaarsje voor haar dierbaren. Ik staar naar het plafond. Zo hoog. Met enkel daarboven ramen. En toch valt hier licht binnen.

Ik heb nog niet veel verteld over de geschiedkundige en architecturale waarde van dit gebouw. De Notre-Dame is een gotische kerk. Maar het gaat om vroeggotiek. Voor gotiek was er de Romaanse bouwstijl, dit zijn vaak donkere kerken. Met gotiek probeerden men indertijd (voor de Notre-Dame hebben we dan over de 11de eeuw!) meer licht en ruimtegevoel binnen te brengen.

De Romaanse stijl is vooral behouden in de rosettes. Maar de echte waarde van deze glasramen zit hem in het glas zelf. Elke kerk is onderhevig aan restauratie en probeert zo goed mogelijk oude elementen te behouden. In het geval van glas is dit heel moeilijk. Maar “the rose windows” in de Notre-Dame bevatten nog steeds 14de eeuws glas. Niet volledig, maar stukjes. Dat vind je bijna nergens meer ter wereld. Een vroeggotische kerk uit de 11de eeuw met glas uit de 14de eeuw. Laat even bezinken hoe speciaal dit is.

De rosettes waren onmogelijk goed op foto te krijgen. Leen en ik doen samen een poging of 65. Dit is het beste wat ik uit mijn camera krijg. En het doet het raam oneer aan.

Dit is the north rose die dateert uit 1250!

We lopen de kerk helemaal rond. Er is ondertussen een misviering bezig. Onderweg kom ik bordjes tegen die de geschiedenis van de kerk uit de doeken doen. Het is er veel te druk om iets te kunnen lezen. Er stond waarschijnlijk dat de kerk te prooi viel aan de beeldenstorm tijdens de Hugenotenvervolging in de 17de eeuw. Er zal ook te lezen geweest zijn dat de kerk geleden heeft tijdens de Franse Revolutie en zelfs geneutraliseerd werd. Misschien ook wel dat Napoleon er terug een kerk van maakte, Victor Hugo er in 1830 een boek over schreef en dat doorheen de 19de eeuw er allerlei restauraties plaatsvonden om de kerk weer zijn vroegere glorie te geven. Het is tijdens die restauraties dat de torenspits werd opgebouwd, naar model van de middeleeuwen. De torenspits die bij de brand moedeloos in elkaar zakte.

We kwamen buiten na een half uurtje. Leen zei dat ze blij was dat we binnen zijn geweest. We nemen nog een selfie met de voorkant (die zal ik jullie besparen ;)). Wat verder aan de Seine doet een laatste foto-opportuniteit zich voor.

De Notre-Dame zal weer opstaan. Misschien in zijn herkenbare vorm, misschien lichtelijk anders. Maar de Notre-Dame zal altijd een belangrijke plek zijn voor Parijzenaars en mensen over de hele wereld die de lichtstad bezoeken. Laten we ons niet beetnemen door discussies over geloof, geld van miljonairs dat beter aan armen wordt besteed en politici die de ramp aangrijpen voor hun eigen propaganda.

De Notre-Dame bracht die rampzalige maandagavond heel wat mensen samen. Dat was in de 11de eeuw al het doel van de kerk en dat zal altijd haar doel blijven. ❤️

Rotterdam #3: Museum Boijmans Van Beuningen‎

27 februari 2019goanneliesLeave a comment

Rotterdam, een stad die niet meteen een top-of-the-bill plaats bekleedde op mijn bucketlist. Ik had namelijk geen idee wat er te beleven viel. Hierdoor kon ik er twee dagen zonder vooroordelen rondstappen. Het verrassingstripje van het lief was op dat vlak dus al volledig geslaagd. En hoewel het niet 100% mijn stad is genoot ik toch met volle teugen. Een stad langs het water met een grote haven, dan waaien al je zorgen letterlijk weg.

De dag ervoor deden we een ijskoude wandeling door het centrum en het havengebied in de verwachting dat het zondag zou regenen. Maar eigenlijk scheen zondag de zon. Toch bleven we bij ons idee om één van de bekendste musea van de stad te bezoeken.

Bojmans Van Beuningen is een kunstmuseum, maar dan vanuit het alle kunst onder één dak principe. Niet enkel antieke kunst, niet enkel moderne werken. Ook geen focus op één kunstenaar, tijdperk of stroming. Je vindt er van alles wat en het staat ook allemaal wat door elkaar. En alleen al om die beleving vind ik het een echte aanrader.

Ook op het binnenplein merk je al dat dit geen standaard museum is:

Een ticketje kost 17,50 euro, misschien vrij prijzig denk je, maar je krijgt er wel wat voor terug. De ruimtes zijn zeer mooi ingedeeld en gebruikt. Op de eerste verdieping draait het rond schilderkunst. Elke kamer heeft een bepaald thema, maar het mooie is dus dat de ene kamer niet noodzakelijk op de andere volgt. En dat je dus plaats tussen de heel moderne kunst loopt en dan weer een Rubens spot.

Ik was natuurlijk het meest geïnteresseerd in de antiekere kunst, vooral uit de 14de tot 17de eeuw en ik kwam zeker aan mijn trekken. Maar geconfronteerd worden met die moderne kunst was ook wel weer goed, want die comfort zone hé.

Op de benedenverdieping gaan ze voorbij de schilderkunst en gaat het om voorwerpen of zoals zij het noemen ’toegepaste kunst & design’. Zoals een omgekeerde ladder met lichtjes aan. Leuk om door te wandelen, maar ik verkies toch de schilderijen ;).

Het museum heeft daarnaast telkens wat tijdelijke tentoonstellingen lopen, opnieuw in hele mooie ruimtes. Ik vind het best wel belangrijk dat een museum ruim en licht is en dat is hier zeker het geval. In combinatie met de grote en kleinere namen aan kunstenaars, uit binnen- en buitenland heb ik enorm genoten van mijn kunstbad. Als je dus nog een leuke culturele activiteit zoekt in Rotterdam is dit zeker een aanrader!

Na dit bezoekje moesten we jammer genoeg terug naar huis. Hoe koud het ook was, de stad heeft ons zeker warm gehouden tijdens dit weekendje. Een laatste blik op de oude haven met de kubushuisjes in de verte.

Bezoek jij graag een kunstmuseum?

Mijn andere berichten over Rotterdam:

Sevilla #5: patio’s en tegeltjes in 2 echte Spaanse casas

13 februari 2019goanneliesLeave a comment

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen en het eten <3. Voor wie nog een winterse citytripbestemming zoekt kan ik Sevilla alleen maar warm aanbevelen. De stad veroverde snel een plaatsje in mijn top 3 van Europese steden.

Ik wist helemaal niet wat ik van een stad als Sevilla moest verwachten. Op onze eerste dag wandelden we al bladerend door onze reisgidsen om te kijken wat er in de stad te doen was. We belandden uiteindelijk aan Casa De Las Duenas, maar liepen door want het was met inkom betalen en we wisten niet goed of dit ons ding was. We keerden op het einde van de namiddag toch terug en waren op slag verkocht. Zo’n minipaleisje met een heuse patio en leuke tuinen, dat is Sevilla ten voeten uit.

Vandaag neem ik je dus mee naar de twee bekendste casas van Sevilla en vertel ik je waarom ze beiden zo bijzonder zijn en dus een bezoekje waard.

Casa palacio de Las Duenas

Las Duenas, ook wel Casa de Alba genoemd, is minder bekend dan zijn tegenhanger Casa de Pilatos. Het is nog maar enkele jaren open voor publiek. Tot 2016 woonde hier de duchess de Alba. Haar erfgenamen zijn nog steeds eigenaar, maar hebben besloten om er een soort museum van te maken.

Dat was ook meteen het unieke aan dit casa. Het lijkt alsof de duchess elk moment kan binnenwandelen om zich te nestelen in een zetel met zicht op haar patio. Het meubilair is allemaal nog aanwezig en ook de tuinen zijn zeer mooi onderhouden.

Je loopt door een mooie okeren poort naar binnen

Je betaalt 10 euro voor een ticket tot het paleis. Wij arriveerden in de late namiddag en het was er heerlijk rustig waardoor we het casa bijna voor ons alleen hadden. In de voormiddag werden er nog bussen Japanners gedropt, dus het is sowieso een aanrader om ofwel heel vroeg ofwel laat in de namiddag te arriveren.

Je komt binnen en meteen valt de paarse begroeiing van het gebouw je op. De voorgevel is echt prachtig.

Er staan bordjes die de volgorde van de ruimtes aangeven met steeds wat korte uitleg. Er is ook de mogelijkheid tot een audiogids. Via de paardenstallen kom je eerst in de tuin. Het is een typische stadstuin, maar dan met een Spaans tintje uiteraard. Fonteintjes, tegeltjes en heel wat verborgen hoekjes en kantjes.

En dan de patio. Er zijn amper woorden om die beschrijven. Zo kleurrijk, met zelfs in hartje november veel in bloei, inclusief prachtige palmbomen. Een geweldig plekje om te genieten in de schaduw in hartje zomer en ook in de wintermaanden nog de nodige zon mee te pikken. We zagen veel patio’s tijdens 5 dagen Sevilla, maar dit is met voorsprong mijn favoriet!

We namen veel foto’s en genoten van de sfeer die er hing. Je kan ook verschillende binnenruimtes en de kapel bezoeken. Naar boven mag je niet, maar de prachtige trap met tegeltjes is zeker het bekijken waard.

De combinatie van Moorse en Westerse elementen is overduidelijk. Het heeft allemaal ook iets (neo)renaissance-achtig. Er staan bovendien veel Griekse en Romeinse beelden in het paleis. Het was helemaal mijn stijl.

Er is nog een tweede patio, die iets soberder is met witte muren en okeraccenten, maar ook hier lijkt het me heerlijk om te zitten.

Uiteindelijk ga je via de voortuin weer naar buiten. Casa de las Duenas was voor ons de perfecte kennismaking met Sevilla op onze eerste dag en zou ons nog lang bijblijven. Ik vond dit het mooiste paleis dat we hebben bezocht denk ik. Misschien omdat we zo onvoorbereid waren en we er bijna alleen ronddoolden. In het Alcazar en in Pilatos was het drukker, dat zijn ook bekendere trekpleisters. Sla dit dus zeker niet over!

Casa de Pilatos

Nu we de smaak te pakken hadden bezochten we de dag erop ’s morgens het casa de Pilatos. In de reidsgids stond beschreven dat we er de mooiste patio van Sevilla te zien zouden krijgen. Meteen werd duidelijk dat dit paleis weer iets totaal anders was dan Las Duenas.

Toegang tot de benedenverdieping kostte 10 euro, voor 12 euro kan je ook naar boven, maar dit kan enkel met een begeleidde tour. Beneden is in ieder geval voldoende te zien en je krijgt ook een audiogids gratis mee.

Pilatos is echt een combinatie van Moorse Mudejar en renaissance. En dat merk je meteen want bij toegang kom je onmiddellijk op de prachtige patio terecht. Soberder dan Las Duenas, maar wat een details!

Er hangen bustes op van bekende Romeinse veldheren/nobelen/keizers. Zo spotte ik Cicero en Marcus Antonius, maar Caesar was bv. niet te vinden. Oh en de muren hangen vol, maar echt vol, met moorse tegeltjes, wat een pracht!

Het enige jammere aan dit paleis was dat we niet in de mooiste tuinen mochten wandelen. We konden enkel een foto nemen van veraf.

Aan de andere kant konden we gelukkig wel een stukje de tuin in en vonden we vooral veel bloempotjes en opnieuw tegeltjes

Via de trap, die helemaal betegeld is, kan je een glimp opvangen van de bovenverdieping. Misschien hadden we een klein beetje spijt dat we die tour hadden afgeslagen.

Ik snap waarom Pilatos als het pareltje van Mujedarstijl wordt aanzien en ik vind dit zelfs mooier dan het Alcazar. Het is allemaal wat afgelikter en heeft een minder bewoond gevoel dan Las Duenas, maar het is echt wel een must-see. Eigenlijk is dit de mooiste patio van allemaal, maar ons hart hadden we toen al wat verloren in las Duenas.

Beide palacios zijn dus zeker de moeite waard als je in Sevilla bent, durf verder kijken dan het Alcazar voor mooie Mudejararchitectuur.

Extra: casa de la Lebrija

En voor wie niet genoeg krijgt van deze casas of palacios. Ik vertelde al eerder over het Casa de la Lebrija, met opnieuw een prachtige patio met een vloer van Romeinse mozaïek en een prachtige gele buitenkoer.

Aan casas geen gebrek in Sevilla!

In welk paleis zou jij je het meeste thuisvoelen?

Berlijn #1: 3x oorlogsgeschiedenis

30 januari 2019goanneliesLeave a comment

Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).

Berlijn bleek zoveel meer dan een stad getekend door de oorlog en heeft enkele heel toffe levendige buurten. Toch vond ik ook onze wandeling door Mitte, het centrum, de moeite.

Het meest opvallende is hoe open de Duitsers over hun niet zo fijne verleden zijn. Op verschillende plekken in de stad kan je gratis musea bezoeken die meer uitleg geven over de gebeurtenissen van 40-45 en de Koude Oorlog. Ik bezocht er drie en vertel je even waarom het zo de moeite is.

Tränenpalast

Het tränenpalast of palace of the tears is een klein museum dat je vindt vlakbij het Friedrichstrasse station en daar is een goede reden voor. In dat station konden mensen die door de muur en de Koude Oorlog van hun familie en vrienden gescheiden waren elkaar even officieel ontmoeten. Al zijn er ook periodes geweest dat dit niet mocht, tenzij na een lange en strenge procedure. Tegelijk zijn er ook heel wat gezinnen proberen vluchten van Oost naar West via dit station. Sommigen raakten heelhuids aan de overkant waar ze eindelijk herenigd werden met hun familieleden. Vandaar de naam ‘het tranenpaleis’ omdat er zowel van vreugde als uit verdriet geweend werd.

Het is een stukje geschiedenis waar ik niet zo veel van weet en het museum is fijn opgebouwd. Er is een focus op persoonlijke verhalen, in combinatie met prangende foto’s en beeldmateriaal (dat is natuurlijk het voordeel van recente geschiedenis). Vooral foto’s van mensen die toekijken tijdens de bouw van de muur kwamen binnen, want zij konden toen natuurlijk nog helemaal niet inschatten wat de gevolgen zouden zijn.

Hoewel het dus maar een klein museum is, zijn we er toch wel even binnen geweest om alle bordjes te lezen en in ons op te nemen. Dit is misschien wel mijn favoriet van de drie musea.

Topographie des terrors

Dit museum staat op de plaats waar vroeger de hoofdkwartieren van de SS waren en waar je nog één van de drie grote stukken van de muur kan terugvinden (naast East Side Gallery en het volgende puntje op deze lijst). Het is dus een bewogen plek en daarom is er gekozen om deze te bewaren en er een gratis museum neer te zetten.

Wij bezochten de binnenexhibitie die focust op de opkomst van het nazisme en de vervolging van de onreine rassen in Europa. Je komt ook te weten wie de nazikopstukken waren en wat er met hen gebeurd is. Het is geen museum om vrolijk van te worden. En er is veel informatie om te lezen. Daarom dat we het buitenstuk aan de muur met de tentoonstelling ’the path to dictatorship’ even hebben overgeslagen. Het was zo al indrukwekkend genoeg. Deze is echt een must voor iedereen die Berlijn bezoekt!

Gedenkstätte Berliner mauer

Dit gedenkteken met bezoekerscentrum vind je op de grens van de wijk Mitte met Pretzlauerberg en bezochten wij op zondagochtend omdat Leen mij dit had aangeraden. Ik had geen idee dat het zo’n groot gedenkteken zou zijn.

Je wandelt langs de palen die de muur moeten voorstellen en komt hier en daar nog echte stukken muur tegen. Op de gevels van de huizen zie je foto’s van hoe het hier toen was.

Eigenlijk was dit een stuk niemandsland dat over een kerkhof en huizen is gebouwd. Mensen konden dus letterlijk niet meer hun overledenen gaan bezoeken. En je leest verhalen van families die elkaar vanuit het raam nog wel konden zien, maar niet met elkaar konden praten. Het is schrijnend om te beseffen hoe je van dag op dag ineens niet meer een straat verder mag wandelen.

Uitzicht vanop het bezoekerscentrum, pal tegen de zon in getrokken

In het bezoekerscentrum lees je nog veel meer verhalen over de muur en je kan met een ijzeren trap naar boven om het hele gebied te bekijken. En dan zie je die brede strook leegte waar nu gras over groeit en een paadje ligt dat vroeger dus letterlijk niets was. We liepen hier langer rond dan verwacht, zeker de moeite!

Berlijn werd geen dure citytrip omdat we gratis zoveel geschiedenis en cultuur konden meepikken. En neen, dan ben je ook niet alleen in die musea. Het was er soms over de koppen lopen. Maar dat zoveel mensen dit stukje geschiedenis meekrijgen kan je alleen maar aanmoedigen, toch?

Bezocht jij al eens een oorlogsmuseum?

Mijn 15 reisfavorieten uit 2018

2 januari 2019goanneliesLeave a comment

Het kan soms raar lopen. Zo schreef ik eind 2017 nog over mijn vrees dat 2018 saai zou worden omdat ik nog absoluut geen plannen had. 2018 bleek uiteindelijk allesbehalve saai, het was een rollercoaster van emoties, maar het was vooral een jaar van tripjes. Ik pakte maar liefst 8 keer mijn koffers naar het buitenland (nu ja koffers, er waren ook enkele tripjes van slechts 2 of 3 dagen bij) en heb ook in België zelf heel wat fijne dingen gedaan.

Ik vond het dus wel een tof idee om een lijstje met mijn reisfavorieten van 2018 op te stellen (zeker aangezien ik er nog niet bijna in geslaagd ben om over alles te schrijven in de vorm van reisverslagjes, ooit, jongens, ooit). De keuze was enorm. Dus dit zijn echt wel de hoogtepunten der hoogtepunten. Neem je bucket list erbij en noteer. We beginnen voor de verandering een keer van beneden naar boven.

15. Pharmacia, Lissabon – april

Ik ben niet echt het type blogger dat eetfoto’s post, maar hier kom ik zwaar in de verleiding. Want als er één eetadresjes het verdient om deze top 15 te halen dan is het wel Pharmacia in Lissabon. Vlak aan het museum over farmacie en ingericht in apothekersthema met een gezellig terras aan een prachtig uitzicht over de Taag in Bairro Alto.

Hun concept is foodsharing en dat met smaakvolle eenvoudige combinaties die je misschien met een wenkbrauw omhoog bestelt, maar na een hap weet je dat je goed hebt gekozen. Het was er een prikje duurder dan op de andere plekken waar we gegeten hebben. Maar dat was het waard. Zeker het dessert niet overslaan.

14. The crystal ship, Oostende – juli

Onze grote zomervakantie zou dit jaar wat op zich laten wachten, door omstandigheden op het werk konden we pas verlof nemen eind augustus en zouden we de zomer dus grotendeels in België spenderen. Midden juli lukte het om 3 daagjes af te zakken richting de zee, waar ik toch altijd wat tot rust kom.

We deden The Crystal Ship wandeling in Oostende waarover ik hier al eens blogde. Mijn liefde voor street art is ondertussen groot en ik zag al heel wat werken in het buitenland, maar in Oostende moeten ze daar zeker niet voor onder doen. Een aantal van mijn favoriete werken vind je namelijk gewoon aan onze kust. Dus voor wie eens iets anders wil dan de Dijk of de winkelstraat, is dit een goed alternatief.

13. The national portrait gallery, Londen – november

Ok, nerd modus on. Ik bezocht eerder al de National Gallery op Trafalgar Square, maar deze keer was het de beurt aan het kleine broertje, de National Portrait Gallery. Was ik even vergeten dat die een specifieke Tudorafdeling hadden zeg! En een Stuartcollectie en ook best wat portretten uit de tijd van Queen Victoria. En ja, ik ben alweer aan het kwijlen nu ;).

Laat ons zeggen dat het lief geen bordjes heeft moeten lezen, ik vertelde honderduit over de mensen achter de portretten die ik al van ver herkende alsof ze mijn vrienden zijn. Op zo’n moment besef ik hoe een ontzettende nerd ik ben en hoe ik toch ook best wel wat weet over de Britse geschiedenis. Er is echt een gids aan mij verloren gegaan vrees ik. Enfin, rustig rondslenteren in dit museum was dus zeker een hoogtepunt.

12. De haven met de Erasmusbrug, Rotterdam – maart

Rotterdam was het eerste tripje van het jaar. Het was ijskoud en Rotterdam is zeker niet het soort stad waar ik op slag verliefd op was. Maar steden aan het water hebben altijd een streepje voor. En ik heb gewoon een ding met bruggen. Dus ondanks de sneeuw probeerde ik de Erasmusbrug langs alle kanten op de foto te krijgen. En we spotten heel wat boten van kleine pleziervaart tot grote containerschepen.

Verslagjes van een koude wandeling in Rotterdam vind je hier en hier.

11. Keulen – december

Ook aan het einde van het jaar stond er een koude citytrip of twee op het programma. Twee dagen Londen met het werk en twee dagen Keulen met het lief tijdens de kerstvakantie. In Keulen viel het gelukkig nog best mee met de koude en deden we een fijne wandeling doorheen het historische centrum, langs het eiland in de Rijn helemaal tot aan de volksgarten, een mooi park waar het in de zomer heerlijk vertoeven moet zijn.

10. Oorlogsgeschiedenis in Berlijn – september

Ik heb nooit iets gehad met de Tweede Wereldoorlog. Laat staan met de Koude Oorlog. Ik ben iemand van de veel vroegere geschiedenis. Maar we kunnen er niet omheen dat er in de 20ste eeuw heel wat is gebeurd. Heel veel verschrikkingen die tot vandaag een invloed hebben op ons bestaan. En die dingen mogen we nooit vergeten.

Daarom vind ik het ook zo innemend dat Berlijn zo open is over het verleden. En dat je op heel wat plaatsen, waar gruwelijke dingen zijn gebeurd, op een ingetogen manier informatie krijgt over de gebeurtenissen. Met respect voor de slachtoffers. Opdat we nooit zouden vergeten. Ik werd er oprecht stil van.

9. The Three Cities, Malta – augustus

Middeleeuwse lege straatjes om in te verdwalen en leuke haventjes. Dat zijn The three cities in een notendop. Ze worden vaak overgeslagen door toeristen ten voordele van Valetta. Maar hier proef je nog het echte Maltase leven. Neem dat gerust letterlijk want je vindt er niet veel restaurants, maar als je daar een plaatsje weet te bemachtigen dan kom je er al rollend uit.

Op onze eerste avond was er een soort religieus feest waardoor de straatjes versierd waren met riddervlaggen en het toverde mij zo weer enkele eeuwen terug.

8. Mosteiro de Sao Vicente De Fora, Lissabon – april

Een klooster dat deze top 15 haalt? Absoluut! En niet het bekende Mosteiro De Jeronimos in Belem, maar een iets minder toeristisch en rustieker klooster in de wijk Graça in Lissabon.

Het zal waarschijnlijk door onze eigen beleving zijn dat dit klooster zo hoog scoort. Want nee, zo uniek is de architectuur niet. Maar we vonden er rust op een regenachtige dag in de prachtige patio’s, gangen en op het dakterras.

6. Glasgow onder een lentezonnetje, Glasgow – april

Ik kan onmogelijk één hoogtepunt kiezen uit ons bezoek aan Glasgow. De week ervoor zat ik nog in Lissabon en toch blijft Glasgow mij vooral heel erg bij. Het is in sé niet mijn stad, heel industrieel en strak opgebouwd. Maar er hing daar iets in de lucht dat het hem deed bij mij. Misschien was het gewoon dat Schotse.

Ik denk dat vooral het weer er mee te maken had. Ik had een valies met best wel wat warme kleren ingepakt en het werd een lentetripje met 18 graden en zon. We hebben dus heel wat van de stad gezien en alles stond in bloei in de mooie parken. In de lente kleurt Schotland dus duidelijk nog wat mooier.

5. The castle of the Moors, Sintra, Lissabon – april

Het is een understatement om te stellen dat ik iets heb met kastelen en paleizen. Zeg trouwens nooit zomaar paleis tegen een kasteel, en omgekeerd. Ons daguitstapje naar Sintra werd dan ook een persoonlijk hoogtepunt. Persoonlijk? We bezochten dus 3 paleizen en 1 kasteel, my inner princess was gelukkig pakt. Hoogtepunt? Wel, laat ons zeggen dat die bergen in Portugal echt wel de naam berg waard zijn.

Mijn persoonlijke favoriet werd The castle of the Moors (een kasteel dus want ter verdediging). De eerste vestiging stamt uit de 10de eeuw en het is prachtig bewaard gebleven. Het heeft zoveel kantelen van waaruit je de prachtige omgeving kan bewonderen. Ja, Pena Palace is prachtig met alle kleurtjes en een hoog Disneygehalte. Maar ik word pas echt opgewonden van simpele kanteeltjes uit steen.

4. Kreuzberg, Berlijn – september

Kreuzberg kan je vergelijken met Shoreditch in Londen, maar dan nog wat rauwer en minder commercieel (ik was dit jaar ook 2x in Shoreditch en heb de vergelijking dus goed kunnen maken). Ik zou er ’s avonds niet graag vertoeven, maar overdag is het een heerlijke wijk om te verkennen.

Ook hier vind je enkele prachtige murals en street art. Het is een multiculturele wijk waar je ook super lekker kan uitblazen aan de rivier én heerlijk kan eten. De pizza bij Zola was bijna een apart plaatsje waard in deze top 15. Met voorsprong de beste pizza die ik ooit heb gegeten (en dat zijn er best wel wat, ik steek het op het lief) en dat voor minder dan een tientje.

3. St-Pauls Cathedral, Londen – november

Jullie weten ondertussen wel dat ik graag kerken bezoek. Tijdens mijn allereerste tripje naar Londen is het er jammer genoeg niet van gekomen. Dus nu kreeg ik een herkansing en boekten het lief en ik tickets voor St-Pauls. De kerk der Londense kerken.

We werden op slag verliefd. Wat een pareltje. Die koepel. Dat uitzicht. Jep, dit is niet alleen de tweede grootste kerk ter wereld, maar ook de tweede mooiste (de Sint-Pietersbasiliek in Rome staat uiteraard 2x op één ^^).

We liepen er misschien wel 3 uur rond, een nieuw persoonlijk record. En neen, het lief is niet zoals mij een kerkenmens, maar hij heeft zich geen seconde verveelt. Je krijgt een zeer fijne audiogids, echt, ik heb nog nooit zo’n interessante fijn opgestelde audiogids gevolgd (het lief en ik analyseerde meteen de UX #beroepsmisvorming). Zware aanrader!

2. Tyndrum, the highlands Schotland – april

Moet ik nog zeggen waarom? Wie dit verslagje heeft gelezen weet wel dat ik een dingetje heb met Schotland en dat deze prachtige dag in de Highlands smaakt naar meer. Naar veel meer.

1. Het eiland Gozo, Malta – augustus

De hele Maltavakantie was een succes. En nee, het is niet het mooiste land ter wereld, maar dit eiland kwam op het juiste moment. Even uitblazen, dingen bezoeken en rondwandelen. Ik zat er toen echt flink door en had nood aan die rust.

Na enkele dagen op Malta vertrokken we naar het zustereiland Gozo, waar alles nog wat rustiger bleek. Ja, we zaten in een toeristische ‘badplaats’, maar het tempo dat we daar aanhielden was zalig. Wat wandelen, zelfs wat zwemmen in de zee en veel en lekker eten. Echt dat eten daar, de Lonely Planet bleek een lifesaver vol goede adresjes.

Op Gozo is het ook gewoon minder druk dan op Malta. We hebben amper volk gezien op onze wandelingen. Het mocht wat minder warm, 38 graden was wat veel, zeker aangezien mijn hart al was opgewarmd van al die schoonheid en die rust <3.

Haalden nipt de top 15 niet: Mdina & Rabat op Malta, de wijk Pretzlauerberg in Berlijn, Shoreditch in Londen, het museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam, National History Museum in Londen, Connecterra, Brussel… en ga zo maar verder.

Wat was jouw reisfavoriet van 2018?

Lissabon #2: de wijk Graça

19 december 2018goanneliesLeave a comment

Na eerst Baixa & Chiado verkend te hebben, kregen we op onze tweede dag te maken met regen. Tegelijkertijd was er in België de eerste warmtegolf van het jaar. Omdat we Lissabon hadden geboekt om al in april zon mee te pikken baalden we een iene miene beetje, maar toch werd het een prachtige dag, misschien wel mijn favoriet van de hele vakantie.

We deden die dag de wijken Graca, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. Nogal veel voor één post dus jullie krijgen vandaag een eerste lading foto’s.

De wijk Graça

Graça is een vroegere arbeiderswijk en bevindt zich op een heuvel, zoals bijna elke wijk in Lissabon ^^. De straten zijn hier iets breder dan in Alfama & Castelo, waardoor het gele trammetje een beetje meer ruimte krijgt.

Aan het miradouro de Graça word je getrakteerd op mooie uitzichten o.a. op het Castelo de Sao Jorge.

Zoals altijd vind je er een kiosk met terrasje, ditmaal in de schaduw van het convento de Graça. De kerk kan je gratis even binnenlopen, zeker doen!

Voor de kerk is een gezellig pleintje met een ietwat speciale trap. Een soort schildpadpatroon als je van bovenaf kijkt en een leuk zwart-wit tegelpatroon in de treden zelf.

Zoals je kan zien was er hier al een waterzonnetje doorgebroken aangezien we dit uitzichtpunt als laatste aandeden (en dus een hele klim voor onze rekening namen). In de voormiddag bezochten we het andere deel van deze wijk. En dat begon met een bezoek aan een klooster.

Mosteiro de Sao Vicente De Fora

Het is een hele mondvol, maar dit klooster is een soort pantheon voor de Bragança-dynastie van Portugal. Aangezien één van hen, Catharina van Bragança, ooit koningin van Engeland is geweest (de vrouw van Charles II) was mijn interesse gewekt. Wisten wij veel dat we prachtige tegeltjes en binnenkoeren te zien zouden krijgen. Dit klooster werd een instant favoriet en de genomen foto’s zijn niet te tellen.

Ik denk dat de inkom ongeveer 4 euro bedroeg en we waren er bijna alleen. Er was één bus Japanners gedropt na ons, die we hebben voorgelaten zodat wij in alle rust verder konden ontdekken.

Je komt binnen via ondergrondse gangen en al snel zie je het typische Portugese blauw-wit. Eerst bezoek je enkele binnenkamers die prachtig zijn gedecoreerd, daarna kom je op de binnenkoer of patio.

We keken onze ogen uit. Het witte van het gebouw in combinatie met de blauwe tegels en de mooie zuilenk. Het doet wat sprookjesachtig aan.

De regen zorgde voor een prachtige weerspiegeling van de zuilen op de grond.

Het klooster is veel groter dan je denkt. Op de benedenverdieping zijn twee van deze gigantische binnenkoeren, een kapel en natuurlijk de tombes van de koninklijke familie.

Op de eerste verdieping vind je een hele collectie fabels van Jean De La Fontaine in blauw-witte tegels. De wolf en de ooievaar bijvoorbeeld. Hier hebben we wel even rondgelopen om de bordjes te lezen en de fabels in ons op te nemen.

Je kan ook naar het dakterras waar je nog eens getrakteerd wordt op een prachtig uitzicht over de Taag, Graça en Alfama.

Na een dikke 2 uur ronddwalen op deze rustige plek was het al opgeklaard toen we buiten kwamen. We passeerden het immense Pantheao Nacional, een ronde kerk waar opnieuw heel wat bekende Portugezen liggen begraven. We pasten hiervoor omdat we net 2u in een klooster waren binnen geweest, straks wilden ze nog dat we onze geloften zouden afleggen ;).

Het pleintje achter dit pantheon is bekend voor zijn leuke vlooienmarkt. Die stond er niet, maar we namen wel enkele foto’s bij de prachtige kleurrijke tegelmuur.

Miradouro’s in tweevoud

Graca is echt wel de wijk van de uitzichtpunten. De miradouro das portas de sol is misschien wel het bekendste. Je kijkt uit over de smalle steegjes en felgekleurde daken van de wijk Alfama.

Om de hoek vind je de miradouro de Santa Lucia. Dit is het mooiste uitzichtpunt omwille van de plek an sich, met een leuk parkje en opnieuw blauw-witte tegeltjes en een uitzicht dat reikt tot aan de Taag.

We aten niet in de wijk zelf, maar wandelden naar beneden langs de Taag en een grote cruiseterminal om te belanden bij Cais de Pedra. Gourmetburgers in een hipsterzaak met zicht op de cruiseschepen en een zelfgemaakte bitterbal als tapa. Heerlijke lunch die we verdiend hadden na al dat klimmen naar die prachtige uitzichtpunten.

Bezocht jij al eens een klooster?

Sevilla #4: het centrum met de kathedraal

21 november 2018goanneliesLeave a comment

Sevilla heeft een klein maar interessant historisch centrum met maar liefst drie Unesco Werelderfgoedgebouwen. Het Alcazar is daar eentje van. Daarnaast heb je ook nog het Archivo des Indias (dat ik mij dus gewoonweg niet kan herinneren ook al moeten we daar voorbij gewandeld zijn, ik moet dus nog eens terug ^^) en de fameuze kathedraal met Giralda die beschermd zijn. Maar er is meer te zien in het centrum dan enkel de majestueuze kerk!

Santa Cruz & Alfalfa

Het historische centrum beslaat de wijken Alfalfa en Santa Cruz en na een voormiddag in het Casa de Pilatos (waarover later meer) wilden we het ontdekken tijdens een compacte wandeling die ons uiteindelijk tot op de top van de Giralda zou brengen.

Het centrum van Sevilla is gezellig met kleine straatjes waarin je letterlijk verlopen kan lopen. Mijn reisgenote volgde getrouw de kaart, ik ben van nature allesbehalve goed met een kaart, maar kan me na een aantal uren/dagen wel perfect oriënteren in zo’n stad. Die combinatie heeft ervoor gezorgd dat we nooit zijn verdwaald. Hoera!

De stoep in Sevilla is wel een probleem. Ofwel is er geen, ofwel kan je er net een halve voet op kwijt. En auto’s rijden er door elke steeg, ook de zeer smalle exemplaren… Het was dus af en toe wel goed uitkijken. Typisch mediterraans eigenlijk :).

P1090630 — Wat sfeerbeelden van de smalle straatjes

Eerste stop: de Iglesia del Divino Salvador. Naast de kathedraal één van de grootste kerken van de stad, gelegen op een tof pleintje. Het is een barokke kerk en dat zal je geweten hebben. Het interieur is bombastisch, over-the-top en dus op en top Zuiders.

Je bent fan of je bent niet. Ik zag al mooiere kerken maar sta nog steeds versteld hoe er ooit zoveel rijkdom naar kerken is kunnen gaan. Terwijl er waarschijnlijk mensen honger leden… Het zegt veel over de plaats die religie ooit gehad heeft in mensen hun leven en die het nog steeds bekleedt. Want ja, we zagen regelmatig heel wat Spanjaarden bidden in de kleinere kerken en de misdiensten zaten vol.

Je snapt wat ik bedoel met bombastisch he?

Om de binnenkant van de kerk te zien betaal je 3 euro, maar je kan ook meteen een combiticket kopen voor de kathedraal. En dat is echt een protip. Je moet dan bij de kathedraal niet meer aanschuiven. De kathedraal is naast het Alcazar de grootste trekpleister van de stad en dit waren ook de enige twee bezienswaardigheden waarbij wij een rij hebben zien staan (en dat in putteke november). Je bespaart er dus echt tijd mee om eerst de Salvadorkerk te bezoeken en daar alvast je ticketje te kopen (en dan ga je de kathedraal die velen malen mooier is ook nog eens meer appreciëren ;)).

Van de kerk stapten we richting het ayuntamiento, een woord dat ik nog kende uit de Spaanse les. Het stadhuis zit in een prachtig wit gebouw op het San Franciscoplein, een mix van laatgotisch met toch vooral renaissance-elementen. Ik ben fan! Op het plein vind je nog andere mooie gebouwen, onder andere de Nationale Bank. Het is echt het hart van de stad waar we de volgende dagen nog meermaals passeerden.

Aan de achterkant van het stadhuis vind je het groenere Plaza Nueva met appelsienbomen en het typische ruiterstandbeeld. Het is de ontmoetingsplaats in de stad en veel gezelliger dus dan het grote Franciscoplein.

Hier zou ik wel eens een namiddag mensen willen kijken op een bankje! Moorse invloeden vind je verspreid doorheen de stad. Die smeltkroes van gebouwstijlen deed me echt verliefd worden op Sevilla. Een gebouw zoals dit zie je niet zo vaak:

Toen hadden we toch wel een klein hongertje. Dankzij de reisgids belandden we in El Pinton. Een origineel eetplekje dat niet enkel richt op tapas. Het is dan ook de enige keer geweest dat Leen en ik ons eten niet gedeeld hebben. Porties waren zeker oké en lieten ruimte voor dessert. Dat we niet konden laten staan. Het interieur was vooral leuk. Vrij modern en toch met veel tegeltjes. Het doet zelfs wat Portugees aan.

De kathedraal

Hierna wandelden we richting kathedraal. Ik ben sowieso wel fan van kerken. De Sint-Pieterbasiliek in Rome staat uiteraard stip op nummer 1. Maar de Catedral de Santa María de la Sede beloofde wel wat. Het is de grootste gotische kerk ter wereld en de derde grootste kerk in Europa, na die in Rome en St-Pauls in Londen.

De kathedraal is gebouwd op de grondvesten van een vroegere moskee en een aantal elementen zijn behouden gebleven zoals de minaret die vandaag de naam Giralda draagt. De Giralda zou ook als voorbeeld genomen zijn voor de nieuwe bibliotheektoren op het Ladeuzeplein in Leuven en awel ja, het heeft er wel iets van.

Groot is het zeker, je bent wel even bezig met er gewoon rond te wandelen. Nadat we de ingang hebben gevonden, en dus de rij konden overslaan, kwamen we meteen de kerk binnen. Het is een gotische kerk dus geen bombastisch gedoe, maar sober met grote pilaren. En weinig glas-in-loodramen vond ik waardoor het best donker was binnen (en dus allesbehalve ideaal om foto’s te nemen).

Je bent binnen wel even zoet met alle kleine hoekjes en kantjes te bekijken. Een aantal bijzaaltjes hebben echt prachtige plafonds. Je vindt in de kerk ook het vermeende graf van Columbus waar je niet naar hoeft te zoeken door de vele toeristen.

Nadat we wat hadden rondgewandeld binnen, beklommen we de toren naar de top van de Giralda. Ik had wat schrik voor de tocht, maar het waren gelukkig geen trappen. Enkel steile opkantjes, steeds per vier voor elke verdieping. Het ging goed vooruit en was niet zo zwaar naar mijn mening. De gangen zijn breed dus het is ook te doen voor mensen met een beetje claustrofobie. We waren vrij snel boven. En wat een uitzicht!

Je verlaat de kerk langs een tof binnenpleintje. Tijd voor een obligatoir fotomoment:

Ook een must-take foto: de Giralda vanuit de poort van het Alcazar.

De kathedraal mag je echt niet overslaan bij een bezoek aan Sevilla. Ook al is gotiek niet mijn meest favoriete bouwstijl, de grootte van het gebouw is overweldigend en de Giralda steekt mooi af met het sobere kerkgebouw. Ook het uitzicht is de moeite waard.

Nog een mooi random gebouw in het centrum

Langs de tuinen van Murillo wandelden we terug naar het hotel. Dromend van torentjes en tapas was het bijna weer tijd voor een nieuwe dag ;).

Meer lezen over Sevilla?

Wat is mooiste/interessantste/meest speciale kerk die jij al hebt bezocht?

Rotterdam #2: havengebied

31 oktober 2018goanneliesLeave a comment

Vorige keer konden jullie lezen over het eerste deel van een ijskoude wandeling door het centrum. Na een opwarmertje bij een koffiebar stapten we richting havengebied.

We wandelden langs het maritiem museum, dat me wel eens tof lijkt om ooit te bezoeken, langs de uitloper van de oude haven, wat ze daar Leuvehaven noemen. Stilaan kregen we de brug in het zicht.

Want ja: de Erasmusbrug. Het is de bekendste bezienswaardigheid van Rotterdam en heeft als bijnaam “De zwaan”. De brug is wit en dat heb ik geweten, want die dag was de lucht ook wit en de grond was ook wit van de sneeuw. Alles was wit! Je moet dan eens proberen een goede foto te nemen van een witte brug. The struggles. Ik weet het. Enfin, het is echt wel een mooie brug. En het was er niet zo koud als we hadden gedacht, het viel wel mee met de wind. Maar toch geen selfies, want mijn haar is overal op de foto’s. Dat moet je er maar bijdenken ;).

Aan de overkant kom je langs het theater, het fotografiemuseum en die drie hele vreemde hoge wolkenkrabbers die de skyline beheersen. Het was heerlijk wandelen op het eiland en op het einde kom je aan Hotel New York. Van hieruit kon je vroeger de boot nemen naar Amerika om je droom te gaan waarmaken.

Ondertussen was het al even na de middag en kregen we een hongertje. We verlieten het eilandje langs de andere kant via een kleine brug om aan te komen bij de Fenix Food Factory. Het is een industrieel gebouw dat opnieuw wordt gebruikt als permanente food market, voor de Leuvenaars: de hal 5 van Rotterdam, maar dan groter.

Het werkt er met plankjes waarop je allerlei hapjes kan krijgen (soep, kaas, vlees, quiches, tapas…) én natuurlijk een hele resem desserts, waaronder stroopwafels. Die nergens zo lekker smaken als in Nederland, vooral al je net uren hebt rondgewandeld in -10.

Hierna wandelden we terug richting eiland en probeerden nog steeds hopeloos de Erasmusbrug op foto te krijgen die we opnieuw overstaken. Er passeerden containerschepen. En we besloten om nog wat verder te wandelen langs het water naar beneden in plaats van weer omhoog het centrum in.

We kwamen langs het wereldmuseum (god weet wat dat mag zijn, maar een mooi gebouw!) en opnieuw een kleine oudere haven.

Vanaf deze kade lukte het dan eindelijk wel om de brug vrij ok op de foto te krijgen. Daarna wandelden we een besneeuwd park in dat gewoon ‘Het park’ heet. Nederlanders en namen, tja :).

Niet alleen met namen hebben Nederlanders iets maar ook gewoon met schaatsen. Hoewel er al veel gaten in het ijs zaten stonden toch al veel mensen gewoon op het ijs van plassen, riviertjes. Inclusief hun kinderen en huisdieren. Ik vind dat toch maar wat onverantwoord, het is daar misschien allemaal niet zo diep, maar onderkoeld ben je meteen als je in het water valt.

Wij hadden het al koud van gewoon te wandelen en gingen deze keer wel richting centrum. Opwarmen deden we bij Noc Noc koffie. In de Witte the withstraat vind je een resem aan goede opties voor het avondeten. Gourmetburgers bij Hamburg bijvoorbeeld, opnieuw niet de origineelste naam, maar wel lekker!

Heb jij ook al eens een besneeuwde citytrip gedaan?

Sevilla #3: rond de Guadalquivir + Casa de la Lebrija

9 september 2018goanneliesLeave a comment

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3. Vorige keer lazen jullie hoe we een voormiddag spendeerden in het prachtige parque Maria Luisa. In de namiddag trokken we richting de rivier.

Rond de rivier

De Quadalquivir loopt dwars door de stad en verbindt het centrum met de volkse wijk Triana, waar je het hart van de Flamenco kan vinden. Vanaf het park wandelden we langs het water richting Torre del Oro.

De Torre del Oro is een middeleeuwse uitkijktoren die ooit deel uit maakte van de stadsmuren. Nu kan je een scheepvaartmuseum in de toren bezoeken en zo kan je er ook bovenop. Dat hebben wij niet gedaan. Maar ik heb een zwak voor torentjes dus probeerde ik het langs alle kanten op de foto te krijgen.

We lieten de rivier even achter om onze maag te vullen. We passeerden het hospital de Caridad en kwamen uit bij El Postiguillo. Een tapasbar met stierenkoppen aan de muren.

Sevilla is niet alleen de broeihaard van de Flamenco, maar ook het stierenvechten vindt zijn oorsprong in het warme Andalusie. De Plaza de Toros is de oudste stierenarena van de stad. Deze kan je enkel bezoeken via een rondleiding (we lieten dit aan ons voorbijgaan). In de zomer kan je ook effectief gevechten meemaken. Wat ik nooit zou willen doen, maar tradities fascineren me, zo ook deze.

We wandelden de brug over richting Triana waar we het Castillo de San Jorge passeerden en de mercado de Triana doorwandelden waar locals hun inkopen deden. Wandel je verder langs het water en steek je de volgende brug weer over dan kom je aan het station. Daar vind je een prachtige streetartmuur.

De muurschildering van het slapende kind (El Niño) is een beschermd werk en mag niet overgeschilderd worden. Hierna staken we brug opnieuw over om richting het museum van moderne kunst te wandelen, maar daar was geen doorgang en dus moesten we het hele eind terug. The joy. Je blijft dus best aan de kant van het station en steekt de brug recht voor het oude klooster over (je ziet de schoorstenen al van ver uitsteken).

Aan de overkant vind je onder de brug de jardin Americano, nog een overblijfsel van de wereldtentoonstelling. Het is een – niet meer zo goed onderhouden – park met een cactus- en watertuin.

Het Monasterio de la Cartuja was oorspronkelijk een fabriek waar aardewerk en keramiek werd gemaakt voor het een klooster werd. Ondertussen is het centrum voor moderne kunst (CAAC) hier gevestigd. Het is bepaalde dagen gratis te bezoeken voor EU-burgers. Wij trokken verder omdat we nog een ander doel hadden: het bezoeken van een paleis in het hart van het centrum.

Maar niet voor we ons te goed deden aan een super lekker ijsje. Bij Puro & Bio maken ze heerlijk artisanaal biologisch ijs. Het was die dag best warm in Sevilla, maar dan nog was het echt van het lekkerste ijs dat ik al gegeten heb (we gingen de dag erna dan ook terug). Aanrader!

Casa de la Lebrija

Laatste stop van de dag was dit ‘palacio’. Dit huis is kleiner dan de andere palacio’s die we bezochten en zit wat verborgen in een klein straatje. Maar het herbergt een prachtige patio met een vloer in Romeinse mozaïek. Ja kijk, daar werden wij gelukkig van #sorrynotsorry. Je betaalt 6 euro om de begaande vloer te bekijken en 9 euro om ook een rondleiding te volgen boven.

Het is niet dé toeristische trekpleister en het is er ook niet bijster groot. Maar als je nog wat tijd over hebt vind ik het wel echt de moeite. De hertogin van Lebrija had zeker smaak toen ze dit pand inrichtte en naast de patio werd ik vooral ook verliefd op het felgele buitenkoertje. Geef mij een boek en laat me hier ontspannen lezen. Dat moet echt zalig zijn.

Hierna aten we heerlijke taart bij Orfeo. Een niet hipster koffiezaak waar locals met hun kinderen komen ontspannen. We brachten nog een bezoek aan de basiliek de Jesus de Gran Poder met een houten Christusbeeld waarvan je hiel kan aanraken om zijn zegening te ontvangen. Het plein voor de kerk is gezellig en volks.

Toen was het echt wel tijd om ons neer te zetten voor we ons bed opzochten. In de buurt van ons hotel (vlakbij bij de tuinen waar onze dag was gestart) dronken we geweldig goede wijn en aten we heerlijke tapas in Vineria San Telmo. Een iets duurdere tapasbar, maar dat proefden we dan ook in de kwaliteit van de wijn en de speciale smaakcombinaties.

Meer lezen over Sevilla?

Hou jij ook zo van steden waar een rivier doorloopt?

Glasgow #1: the city

29 juli 2018goanneliesLeave a comment

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

Praktisch

Vanuit België wordt er niet rechtstreeks gevlogen op Glasgow (edit: ik denk dat KLM dit wel doet, maar daar waren wij ons niet bewust van, er was toch geen vlucht op onze afreisdatum. Edit 2: waarschijnlijk gaat het Britse Loganair binnenkort van Brussel naar Glasgow vliegen). Wij namen de vlucht van Brussels Airlines tot in Edinburgh vanwaar je een rechtstreekse bus kan nemen tot in het hart van Glasgow. Van daaruit was het slechts 5 minuten stappen tot aan ons hotel: het Citizen M. Een alternatief is dat je toch vliegt op Glasgow Airport via Dusseldorf. En voor de Nederlandse lezers: na wat research ontdekte ik dat o.a. KLM vliegt op Glasgow vanaf Schiphol of Eindhoven.

Omdat ons hotel zich bevond in het centrum oftewel the Merchant City waren dit de eerste straten die we verkenden. Het lief was er al 2x geweest en was – net als in Rotterdam – de ideale gids.

Want Glasgow was ooit een industriële havenstad en nam daardoor een belangrijke handelspositie in. Maar het is ook een heel arme stad geweest waar arbeiders woonden in schamele tenement houses. De regering heeft serieus moeten ingrijpen waardoor mensen onteigend en gescheiden van hun familie werden. Het was in de jaren ’80 een criminele stad waar niemand wou komen. Het is nog steeds een stad van contrasten, het moderne steekt sterk af tegen de oudere soms vervallen gebouwen. Maar de stad is uit de crisis geraakt en is niet alleen Europese hoofdstad van het jaar geweest als eerste niet-hoofdstad ooit, maar mocht ook in 2014 de Commonwealth Games organiseren. En dit jaar vindt het EK wegwielrennen er plaats.

George Square

Elke grote stad heeft wel zijn bekend plein. Zo ook Glasgow. Daar leiden alle wegen naar George Square. Het plein had elke keer dat ik er passeerde wel een andere vibe. Het is de centrale plek waar mensen samenkomen en waar het bekende People make Glasgow spandoek (of hoe noem je dat?) hangt. Die campagne is jaren geleden gestart om de stad aantrekkelijker te maken voor toeristen.

Op het plein staan uiteraard de typische standbeelden maar vooral de city halls trekken de aandacht. Eén van de grootste marmeren gebouwen ter wereld blijkbaar, je kan het bezoeken via een rondleiding. Staat nog op het lijstje.

Gallery of modern art

De galerij voor modern kunst zit in een prachtig neoclassicistisch gebouw en is gratis te bezoeken. Toch trekt er nog iets anders de aandacht. Voor de galerij zit de Duke Of Wellington (je kent hem wel: de man die Napoleon heeft verslagen in Waterloo in 1815) op een paard. Met een verkeerskegel op zijn hoofd. Jep. Het leverde het standbeeld een plaatsje op in de top van meest bizarre monumenten ter wereld. Uhu, ook die top 10 bestaat.

Maar hoe komt die kegel er nu? Wel het is ooit begonnen als een stunt van studenten die ’s nachts een verkeerskegel op de man zijn hoofd plaatsten. Want wat doe je anders als je studeert? En nu gebeurt dit nog steeds. Het kost de stad een fortuin om die kegel elke keer te verwijderen, maar er kwam heel veel protest toen ze het standbeeld hoger wilden maken om dit te voorkomen. De inwoners vinden dat het ondertussen bij de stad hoort en een hoger standbeeld zou alleen maar leiden tot meer ongelukken van mensen die het toch proberen. Schotten koppig? Hell yeah!

Buchanan street en co

Glasgow is daarnaast een echt shoppingparadijs en zou de tweede grootste shoppingstad zijn van Europa (afhankelijk van welke bron je raadpleegt uiteraard). Buchanan street is de bekendste winkelstraat van Glasgow, maar ook op Sauchiehall street en Argyle street kan je terecht bij de grote ketens. Want ja, dat is een beetje het jammere. Je vindt er vooral de grote ketens H&M, Marks & Spencer, Niké… en de volgende straat zie je dezelfde namen opnieuw… Voor mocht de ene H&M 2 stappen te ver zijn voor jouw hakken (*insert sarcasme*). Het aanbod is dus zeker groot, maar veel van hetzelfde. Er hangt wel een gemoedelijk sfeertje. Wij plunderden enkel de grote Waterstones op Sauchiehall Street waar we ook hemelse pistache cake aten #prioriteiten.

Glasgow heeft niet echt enorm oude gebouwen. En zeker in the merchant city zie je dat veel plaats heeft moeten maken voor het nieuwere en het commerciële. Maar hier en daar vind je nog gekke overblijfselen van vroeger terug. Zo wandel je onder een kerktoren en staat er een andere toren in het midden van de straat.

The Tolbooth Tower (deel van een vroegere kerk) en de Tolbooth Steeple (deel van een vroegere gevangenis) dateren beiden uit de 17de eeuw.

Veel grote bezienswaardigheden heeft het centrum niet echt, wel hele lekkere eetplekjes en koffiebarretjes. Een overzichtje:

Italiaanse pasta en pizza to die for vind je bij Sarti. Bestel zeker een lookbroodpizza als side, dat alleen al is de moeite waard.
Gourmet burgers eet je bij Handmade burger & co. Ruime keuze, ook aan sides in een leuke setting.
Originele Mexicaanse tapas proef je bij Topolabamba. Zwaar (en) de moeite!
Turkse tapas smaakt goed bij Mezzidakia.
Straffe koffie drink je bij Laboratorio Espresso.
Zoetebekken vinden gegarandeerd hun gading tussen de gebakjes van Riverhill Coffee (en de koffie is er ook goed uiteraard).

En verder moet je gewoon wat rond wandelen en dan spot je sowieso mooie plaatjes. Aan de oost- en westzijde van de stad vind je nog meer trekpleisters. Maar dat is voor een volgende keer :).

Ben jij al eens in Glasgow geweest?

Lissabon #1: Biaxa & Chiado

1 juli 2018goannelies11 Comments

We verbleven in Tings Lissabon. Ons hotel lag op het hoogste punt van het centrum. Verder was het volledig in orde. Maar als je een hotel boekt in Lissabon kan het dus nuttig zijn om te checken hoe hoog je hotel ligt. Want elke avond 100 meter klimmen na een hele dag citytrippen in de hoogte kan al eens tegenvallen.

Langs de andere kant: we werden elke ochtend wakker en het eerste wat we zagen was dit prachtige uitzicht. De Miradouro da Senhora do Monte is met voorsprong de mooiste miradouro (Portugees voor uitzichtspunt), je moet er alleen even voor zweten. Pro-tip: trappen zijn niet beter dan omhooglopende weg. Ik herhaal niet: trappen zijn niet alleen de hel, ze zijn dat bootje in de onderwereld waar je nooit meer uit kan. Nah.

Op onze eerste dag (na heel wat gesleur met de koffers) besloten we de modernste wijken in de stad te bezichtigen. Dat leek ideaal voor een halve dag en dat was het ook! Daarnaast was het een perfecte kennismaking met de geschiedenis van Lissabon. Alles komt eigenlijk neer op de verwoestende aardbeving, gevolgd door een tsunami en enorme brand in 1755. Lissabon was volledig van de kaart geveegd. Je ziet heel duidelijk het verschil tussen de wijken die voor een deel overeind bleven en nu dus in de categorie ‘oud’ vallen en het nieuwe ‘moderne’.

Onze wandeling startte aan het hooggelegen Parque Eduardo VII en zou ons leiden tot aan de Taag. Het park is heel straightforward aangelegd met twee brede wandelboulevards. Bovenaan is er een monument ter herdenking van de ramp in 1755 én heb je uiteraard een prachtig uitzicht.

Beneden aan het park is een druk verkeersplein met in het midden een standbeeld van de Marqués de Pompal. Hij was premier na de aardbeving en heeft meegeholpen om dit stadsdeel, Biaxa, weer op te bouwen. Hier vind je ook veel grote hotels en officiele gebouwen zoals ambassades.

De Avenida Da Liberdade kan je vergelijken met de Champs-Elysees in Parijs (of dat denk ik toch, Leen gaat mij eens meenemen naar daar). Een brede laan die uitkomt in het hart van het centrum. Er stonden marktkraampjes, zijn leuke winkels en veel fijne pleintjes. Aan de rechterkant kwamen we langs de elevador da Gloria, een trammetje (het was ons eerste trammetje dat we zagen!) dat je kan nemen om je voeten te laten rusten als je het hogergelegen Chiado wil verkennen.

Toeristenfoto: check! Wij bleven nog even beneden en stapten richting Rossio, langs het mooie station naar misschien wel het bekendste plein. Met het theater en fonteinen, maar toch is het vooral het zwart witte gegolfde vloerpatroon dat de aandacht trekt.

Ik nam er ook mijn favoriete foto van de hele vakantie. Ongewild. Het gaat namelijk om een heuse photobomb:

Rossio is dé toeristische wijk met de winkelstraat met alle grote ketens. Je vindt er ook de bekendste lift van Lissabon, gemaakt door een leerling van Eiffel. De Elevador de Santa Justa brengt je naar Chiado voor 5 euro. Als je heel veel geduld hebt. De rij aan de kassa is namelijk immens lang (of toch toen wij er passeerden). We stapten naar boven – weliswaar trager dan met een lift – waar je langs de ruïnes van Carmo eigenlijk exact hetzelfde uitzicht hebt als in de lift. 5 euro bespaard check, zei het met wat verloren zweet.

Maar eigenlijk waren we naar boven gestapt om de ruïnes van het klooster van Carmo te bezoeken. Het was de grootste kerk voor de aardbeving en wonder boven wonder zijn de pijlers van deze gotische kerk blijven staan. Het is zeer mooi behouden allemaal en in het grasveld lagen zelfs mensen te chillen. Een oase van rust in een wereldstad. Ik was onder de indruk hoe sterk de constructie geweest moet zijn om de ramp te overleven. Jammer genoeg stond de zon heel slecht om goede foto’s te kunnen nemen. Toegang tot de ruïnes en het archeologisch museum binnen kostte 3,50 euro. Een koopje!

We lesten onze dorst bij een kiosk op het gezellige pleintje voor de kerk. Kioskjes zijn daar een typisch iets, toffer dan binnen zitten op café in ieder geval.

Daarna was het tijd voor de laatste stop: het paleizenplein. Alleen staat er geen paleis meer, opnieuw door de aardbeving. Het Praca do Comércio blinkt vandaag als weleer met een mooie arc en felgele gebouwen die dienst doen als ministerie én natuurlijk een ruiterstandbeeld van een koning. Een wereldstad zonder, dat kan niet.

Dit mooie plein ligt aan de Taag. Ik had geen idee dat het zo’n brede rivier zou zijn. En door de golven kreeg ik echt een beetje een zeegevoel.

Nadien was het welletjes en namen we de metro richting hotel waar ons nog een beklimming wachtte. We aten in het Aziatische restaurant van ons hotel met een verrukkelijke chocoladetaart als dessert. Geslaagde dag!

Ben jij al in Lissabon geweest?

Rotterdam #1: het centrum

3 juni 2018goanneliesLeave a comment

Rotterdam is zo’n stad die niet meteen een top-of-the-bill plaats bekleedde op mijn bucketlist. Ik had namelijk geen idee wat er te beleven viel. Hierdoor kon ik er twee dagen zonder vooroordelen rondstappen. Het verrassingstripje van het lief was op dat vlak dus al volledig geslaagd. En hoewel het niet 100% mijn stad is genoot ik toch met volle teugen. Een stad langs het water met een grote haven, dan waaien al je zorgen letterlijk weg.

Het lief was er wel al enkele keren geweest en loodste me dan ook foutloos langs de belangrijkste bezienswaardigheden. Zo zelf niets gepland hebben was best nieuw voor mij. Met deze wandeling ben je even zoet, maar dan heb je ook wel wat. Een aanrader, zelfs als je tenen en vingers ervan afvriezen!

Want begin maart hadden we niet verwacht dat we zouden ontwaken in een stad onder een sneeuwtapijt en al helemaal niet in een gevoelstemperatuur van -10°C. Het was koud, dat is een understatement. Maar de volgende dag voorspelden ze regen dus wilden we toch vandaag de wandeling maken. Spoiler alert: de dag erna scheen de zon en de enige regen die we zagen was die toen we weer in België waren #MyLife.

Vandaag deel 1 van de wandeling: de bezienswaardigheden die pal in het centrum liggen.

De kubuswoningen en markthal

We sliepen in het fantastische Citizen M hotel midden in het hart van de stad met zicht op de oude haven. Die dus voor de gelegenheid was voorzien van een wit laagje. Ontbijten deden we bij Lot & Daan aan de overkant. Het is een beetje een hipsteradresje met schommels en ontbijtbowls enzo. Maar de porties zijn ruim dus prijs-kwaliteit zit je heel goed (op een stoel, ik weiger op een schommel te eten).

Het hotel is vlakbij de kubuswoningen, die ik al kende van op foto’s. Rotterdam is volledig platgebombardeerd tijdens WOII en dat zie je. Heel wat gebouwen dateren uit de jaren 60 en 70 en zijn niet bepaald vrolijk. Piet Blom wou al in de jaren 80 het stadscentrum wat opfleuren en ontwierp de gele zeshoekige kubuswoningen naar een model van die in Helmond. Ik blijf het wat rare architectuur vinden en zou er niet graag wonen, maar het is leuk om er eens door te wandelen. Je kan één van de huisjes ook bezoeken mocht je dit willen.

Naast de grijze blokken uit de naoorlogse tijd vind je in de stad veel ultramoderne kantoorgebouwen die de laatste 10 jaar in de hoogte zijn neergepland. Het geeft Rotterdam een apart karakter waardoor je het moeilijk kan vergelijken met andere steden. Die hippe moderne feeling vind je niet echt in oostbloksteden, waar Rotterdam mij nog het meest aan deed denken.

Wandel je vanaf de kubushuisjes het station Blaak voorbij dan kom je aan de markthal, wat dit moderne karakter meteen mooi illustreert. Het is een soort glazen gebouw, het doet wat denken aan wat ze in Gent hebben neergezet, maar dan volledig overdekt waar je allerlei marktkraampjes en permanente eetplekjes vindt. Er wonen mensen in de appartementen, wat opnieuw mijn wenkbrauwen deed fronsen. De binnenkant van het gebouw is prachtig beschilderd en de geuren van lekker eten komen je tegemoet. Je moet het zeggen zoals het is: in Nederland kennen ze wel iets van goed en veel eten.

Vanaf de markthal loop je de Binnerotte af, waar af en toe een markt wordt gehouden, je wandelt door een parkje en zo kom je voor de spoorweg links de Nieuwe Delftse Poort tegen. Het is een reconstructie van de stadspoort die hier heeft gestaan tot aan WOII. De poort is niet afgebrand door de Duitsers trouwens, de Rotterdamse bevolking heeft ze indertijd zelf weggehaald.

Steek je de drukke steenweg over dan kan je daarna ook de spoorweg oversteken via een houten felgele constructie. Op elke plank staat volgens mij de sponsor van die plank, maar door heen de jaren heen zijn er natuurlijk ook de nodige grafittitags aangebracht.

Er was geen mens te bekennen toen wij er waren 🙂 Zo koud was het. Aan de overkant namen we trap naar beneden, om de hoek zit een gezellig koffiezaakje. Lokaal belooft eerste klas koffie in een gezellig interieur. Dat opwarmertje hadden we wel verdient.

Hierna wandelden we richting haven op zoek naar de fameuze Erasmusbrug, maar dat is voor een volgende keer.

Ben jij al eens in Rotterdam geweest?

Sevilla #2: Parque Maria Luisa en omgeving

4 maart 2018goanneliesLeave a comment

Voor de wereldtentoonstelling van 1929, je weet wel de roaring twenties, werd de wijk Prado stevig onder handen genomen – lees vol mooie gebouwen geplant die niet per se een nut hebben – waardoor het nu nog steeds een toeristische trekpleister is met het Plaza de Espana als hoogtepunt. Wij vertoefden een voormiddag in deze chique wijk en namen veel te veel foto’s. Deze route is ideaal voor een eerste bezoek aan Sevilla en bij mooi weer uiteraard :).

Op weg naar het park

Achter het Alcazar bevinden zich de jardines de murillo, een klein park met in het midden een monument voor Columbus. Wij aten er churros in het ochtendzonnetje. Het is best wel vreemd dat churros de lokale zoetigheid is daar, maar dat je deze vooral ’s morgens kan krijgen. Maar do as the locals do denk ik altijd, dus voor 1 keer konden die calorieën me echt niet bommen (hebdem?).

Eens je dit park uit bent kan je meteen het parque Maria Luisa binnen wandelen, maar wij besloten nog even langs de universiteit te gaan. Die is gevestigd in een oude tabaksfabriek, de eerste van Europa, en het was bij opening het tweede grootste gebouw van Spanje. Mooie gangen en uiteraard patio’s volgen elkaar op, maar dan in een iets industrielere sfeer.

Loop je uit de universiteit de brede boulevard langs het park af dan kom je voorbij nog een heel aantal andere gebouwen die zijn neergezet specifiek voor de wereldtentoonstelling. Onder andere een theater en een museum voor wetenschap. Op het einde van de laan kom je op een druk kruispunt langs het San-Telmo paleis waar je een schattig uitkijktorentje vindt. In die toren ontmoette Mercedes haar toekomstige man, koning Alfonso XII. De toren wordt sindsdien het naaiatelier van de koningin genoemd.

Hierna wandel je wel het park in en stap je richting het Plaza de Espana waarvan je de torens al kan spotten. Onderweg kom je langs de bekendste boom van het park: het monument voor de dichter Becquer. Het is een ode aan de liefde in zijn verschillende vormen en wij konden nog net rustig een foto nemen voordat een hele klas schoolkinderen aan de boom werd gedropt.

Plaza de Espana

Het Plaza de Espana is misschien wel de bekenste bezienswaardigheid van Sevilla. Het is neergezet om te imponeren en dat doet het ook decennia later nog altijd. Het is een halfrond plein met zuilengalerieen, 4 bruggen en een fontein in het midden van het plein. Onder de zuilen worden de 52 provincies van Spanje afgebeeld. Verschillende films werden opgenomen op dit plein, waaronder enkele scènes voor Star Wars. Wij namen grondig de tijd om alle hoeken en kanten te verkennen én op de foto vast te leggen uiteraard.

De enige opmerking die we bij dit prachtige plein maakten is dat het zo nutteloos is, het is neergezet voor de pracht en praal. En oké met het Atomium en de Eiffeltoren heb je dat ook. Het is ook wel goed voor het toerisme en de economie want een stad zonder trekpleisters daar wil niemand naartoe. Maar toch. Het werd allemaal nog wat meer confronterend toen we zagen dat sommige gebouwen toch effectief in gebruik waren. Voor de dienst asiel en migratie. Vluchtelingen stonden er aan te schuiven voor papieren terwijl Japanners probeerden om hen vooral niet mee op de foto te zetten. Elk mes snijdt jammer genoeg aan twee kanten.

Parque Maria Luisa

In het park kan je verkoeling zoeken en vind je bijzonder veel mooie, schattige plekjes. Fonteinen en tegeltjes liggen om elke hoek. Hoewel je ziet dat niet alles meer nieuw is, is het toch fijn om even rond te wandelen en in de zomer kan je er deugddoende verkoeling vinden.

In het midden van het park vind je het Amerikaanse plein waar je verscheidene musea kan bezoeken, o.a. het archeologisch museum. Wij bekeken enkel de gebouwen, opnieuw neergezet voor de wereldtentoonstelling, langs de buitenkan, en zaten in het zonnetje te genieten, even die vestjes uit en de zonnebril op!

Voor al die bezoekers aan de wereldtentoonstelling moest er natuurlijk ook overnachting voorzien worden. Het hotel Alfonso XIII is opgetrokken in mujedarstijl. Er effectief slapen is een aanslag op de portemonnee, maar wij wandelden er voorbij langs de brede boulevard Calle San Fernando die je zo weer bij de universiteit brengt.

Ik blijf verwonderd staan hoe prachtig mujedar wel niet is

Eigenlijk echt wel raar dat een hele wijk puur wordt opgetrokken voor een wereldtentoonstelling. Het is echt het ene prachtige gebouw na het andere. Nadien was het tijd voor eten en trokken we richting de rivier en al het moois dat daar te zien is, maar dat is voor de volgende keer :).

Meer lezen over Sevilla?

Wat is jouw volgende citytrip?